РЕГЛАМЕНТ (ЕС) № 1210/2010 НА ЕВРОПЕЙСКИЯ ПАРЛАМЕНТ И НА СЪВЕТА
от 15 декември 2010 година
относно установяване на истинността на евро монетите и обработката на негодни за употреба евро монети
ЕВРОПЕЙСКИЯТ ПАРЛАМЕНТ И СЪВЕТЪТ НА ЕВРОПЕЙСКИЯ СЪЮЗ,
като взеха предвид Договора за функционирането на Европейския съюз и по-специално член 133 от него,
като взеха предвид предложението на Европейската комисия,
като взеха предвид становището на Европейската централна банка (1),
в съответствие с обикновената законодателна процедура (2),
като имат предвид, че:
(1)
С Регламент (ЕС) № 1338/2001 на Съвета от 28 юни 2001 г. за определяне на необходимите мерки за защита на еврото срещу фалшифициране (3) се изисква от кредитните институции и, в рамките на разплащателната им дейност, от доставчиците на разплащателни услуги и от всички други институции, участващи в обработката и разпространението на евро банкноти и монети, които са получили и възнамеряват да върнат в обращение, да проверят тяхната истинност и да открият фалшификатите.
(2)
С препоръка на Комисията 2005/504/ЕС от 27 май 2005 г. относно установяване на истинността на евро монетите и обработката на негодни за обращение евро монети (4) се определят препоръчителните практики за установяване на истинността на евро монетите и обработката на негодни за обращение евро монети. Липсата на задължителна обща рамка за установяване на истинността обаче води до различни практики сред държавите-членки и поради това не може да се осигури унифицирана защита на валутата в цялата еврозона.
(3)
За постигането на ефективно и уеднаквено установяване на истинността на евро монетите в евро зоната, следователно е необходимо да бъдат въведени правно обвързващи правила за прилагането на общи процедури за установяване на истинността на евро монетите в обращение и за прилагането на контролни механизми за тези процедури от страна на националните органи.
(4)
В процеса на установяване на истинността следва също да бъдат открити истински евро монети, които не са годни за обращение. Обращението на негодни монети затруднява тяхната употреба особено за машини, които работят с монети, и могат да объркат ползвателите по отношение на истинността на тези монети. Негодните монети следва да бъдат изтеглени от обращение. Поради това са необходими общи правно обвързващи правила за държавите-членки за обработката и възстановяването на стойността на негодни за обращение евро монети.
(5)
За координиране на прилагането на процедурите за установяване на истинността, подробните изисквания за изпитание и обучение за установяване на истинността на монетите, както и техническите параметри за проверката на негодните за обращение евро монети и други разпоредби за практическо прилагане следва допълнително да бъдат определени от Европейския технически и научен център (ЕТНЦ), създаден с Решение 2005/37/ЕО на Комисията (5), след консултация с експертната група по фалшифициране на монети, посочена в същото решение.
(6)
За да се даде възможност за постепенно адаптиране към разпоредбите на настоящия регламент на съществуващата система от правила и практики на държавите-членки, те следва да могат, за тригодишен преходен период до 31 декември 2014 г., да предоставят дерогации относно видовете машини за обработка на монети, които да се използват за установяване на истинността на евро монетите, както и за броя на тези машини, които да бъдат проверявани ежегодно.
(7)
Всеки национален орган, който обработва негодни за обращение евро монети, следв да има възможност да прилага такса за обработка съгласно настоящия регламент, с цел покриване на разходите, свързани с този процес. Таксите за обработка не следва да се прилагат при предаване на малки количества негодни за обращение евро монети. Държавите-членки следва да могат да предвидят освобождаване от такси за обработка на лица, които тясно сътрудничат на органите при изтеглянето от обращение на фалшиви или на негодни за обращение монети. Държавите-членки следва да могат да приемат торби и кутии със смесено съдържание от фалшиви и негодни монети, без да се прилага допълнителна такса, ако това е от обществен интерес,
(8)
Всяка държава-членка следва да въведе санкции, приложими при нарушения, с цел постигане на еквивалентност при установяване на истинността на евро монетите и обработката на негодни за обращение евро монети на територията на цялата еврозона.
(9)
Тъй като целта на настоящия регламент, а именно ефективно и уеднаквено установяване на истинността на евро монетите в евро зоната, не може да бъде постигната в достатъчна степен от държавите-членки поради различия в техните практики и следователно може да бъде по-добре постигната на равнището на Съюза, Съюзът може да приеме мерки в съответствие с принципа на субсидиарност, уреден в член 5 от Договора за Европейския съюз. В съответствие с принципа на пропорционалност, уреден в същия член, настоящият регламент не надхвърля необходимото за постигане на тази цел,
ПРИЕХА НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
ГЛАВА I
ПРЕДМЕТ И ОПРЕДЕЛЕНИЯ
Член 1
Предмет
С този регламент се определят процедури, необходими за установяване на истинността на евро монетите и обработката на негодни за обращение евро монети.
Член 2
Определения
За целите на настоящия регламент се прилагат следните определения:
а)
„установяване на истинността на евро монетите“ означава процесът на проверка на истинността и годността за обращение на евро монетите;
б)
„негодни за обращение евро монети“ означава евро монети, които са истински, но са отхвърлени в процеса на установяване на истинността, или евро монети, чийто вид е значително променен;
в)
„определен национален орган“ означава Националният център за анализ на монети или друг орган, посочен от съответната държава-членка;
г)
„институции“ означава институциите, посочени в член 6, параграф 1, първа алинея от Регламент (ЕО) № 1338/2001, с изключение на онези, посочени в третото тире от същата разпоредба;
д)
„ЕГФМ“ (експертна група по фалшифициране на монети) означава експертната група по фалшифициране на монети, посочена в Решение 2005/37/ЕО.
ГЛАВА II
УСТАНОВЯВАНЕ НА ИСТИННОСТТА НА ЕВРО МОНЕТИТЕ
Член 3
Установяване на истинността на евро монетите
1. Институциите гарантират, че евро монетите, които са получили и които възнамеряват да върнат в обращение, са обект на процедура за установяване на тяхната истинност. Те прилагат това задължение посредством:
а)
машини за обработка на монети, включени в списъка за такива машини, посочен в член 5, параграф 2; или
б)
персонал, обучен в съответствие с условията, определени от държавите-членки.
2. В резултат от установяването на истинността на всички евро монети, за които има съмнение, че са фалшиви, както и на негодните за обращение евро монети се предоставят на определения национален орган.
3. Фалшивите евро монети, предадени на компетентните държавни органи в съответствие с член 6 от Регламент (ЕО) № 1338/2001, не могат да бъдат предмет на такси за обработка или на други такси. По отношение на негодните за обращение евро монети се прилага глава III от настоящия регламент.
Член 4
Изискване за изпитване и машини за обработка на монети
1. При прилагане на член 3, параграф 1, буква а) институциите използват единствено видовете машини за обработка, които успешно са преминали изпитване за откриване на фалшификати, проведено от страна на определения национален орган или от страна на ЕТНЦ, и които при закупуването им са включени в списъка на интернет страницата, посочена в член 5, параграф 2. Институциите гарантират тези машини редовно да бъдат настройвани, така че да запазват способността си за откриване на фалшификати, като се взимат предвид промените, въведени в списъка, посочен в член 5, параграф 2. Изпитването за откриване на фалшификати се планира така, че да гарантира, че машината за обработка на монети е способна да отхвърли познатите видове фалшиви евро монети и в рамките на процеса негодните за обращение евро монети, както и всички други предмети, наподобяващи монети, които не съответстват на характеристиките на истинските евро монети.
2. В рамките на преходен период до 31 декември 2014 г., държавите-членки могат да предвидят специфични дерогации от параграф 1, първо изречение за машини за обработка на монети, които са били в употреба към 11 януари 2011 г. и които са доказали способността си за откриване на фалшифицирани евро монети, негодни за обращение евро монети и други предмети, наподобяващи монети, които не отговарят на спецификациите на истинските евро монети, дори ако тези машини не са включени в списъка, посочен в член 5, параграф 2. Тези дерогации се приемат след консултации с ЕГФМ.
Член 5
Настройване на машините за обработка на монети
1. За да могат производителите на машини за обработка на монети да получат спецификациите, необходими за настройването на техните машини за откриването на фалшиви евро монети, в съответствие с член 4 изпитването може да бъде проведено в определения национален орган, ЕТНЦ или - след двустранно споразумение - в помещенията на производителя. След успешното преминаване на изпитването на машината за обработка на монети, на производителя на машината се издава протокол от изпитването за откриване на фалшификати с копие до ЕТНЦ.
2. На своята интернет страница Комисията публикува консолидиран списък на всички машини за обработка на монети, за които ЕТНЦ е получил или изготвил положителен и валиден протокол от изпитването за откриване на фалшификати.
Член 6
Контрол от страна на държавите-членки
1. Държавите-членки въвеждат контрола, предвиден в настоящия член.
2. Държавите-членки осъществяват ежегоден контрол на място в институциите с цел да бъде проверено, посредством изпитване за откриване на фалшификати, правилното функциониране на представителен брой използвани машини за обработка на монети. Когато персоналът на институциите следва да извършва ръчна проверка на истинността на евро монетите, които да бъдат върнати в обращение, държавите-членки получават уверение от тези институции, че техният персонал е надлежно обучен за тази цел.
3. Броят на машините з обработка на монети, които ежегодно се проверяват във всяка държава-членка, се определя така, че обемът на евро монети, обработени с тези машини през въпросната година, представлява поне 25 % от общия сборен нетен обем на евро монети, емитирани от въпросната държава-членка от въвеждането на евро монетите до края на предходната година. Броят на машините за обработка на монети, които трябва да бъдат проверени, се изчислява въз основа на обема на трите евро монети с най-високи номинални стойности, предназначени за обращение. Държавите-членки полагат усилия да осигурят проверяването на машините за обработка на монети на ротационен принцип.
4. В случай че броят на машините за обработка на монети, които подлежат на ежегодна проверка в съответствие с параграф 3, е по-голям от броя на машините, функциониращи в дадена държава-членка, всички машини за обработка на монети, функциониращи в тази държава-членка, се проверяват ежегодно.
5. В рамките на преходен период до 31 декември 2014 г., държавите-членки могат да решат, след нотифициране на Комисията, броят на машините за обработка на монети, подлежащи на ежегодна проверка, да бъде такъв, че обемът на евро монети, обработени от тези машини в продължение на същата година, да представлява най-малко 10 % от общия сборен нетен обем на монетите, емитирани от въпросната държава-членка от въвеждането на евро монетите до края на предходната година.
(6) Като част от годишния контрол държавите-членки проверяват способността на институциите да удостоверят истинността на евро монетите въз основа на:
а)
наличието на писмени директиви, в които са предвидени инструкции относно използването на автоматично оборудване за обработка на монети или относно ръчното сортиране, в зависимост от случая;
б)
разпределянето на подходящи човешки ресурси;
в)
наличието на писмен план за поддръжка на машините за обработка на монети, предназначен за запазването на необходимото равнище на ефективност;
г)
наличието на писмени процедури за предаване на фалшиви евро монети, негодни за обращение евро монети и на наподобяващи монети предмети, които не отговарят на спецификациите за истински евро монети, на определения национален орган; и
д)
наличието на процедури за вътрешен контрол, в които са описани условията и периодичността на контрола, който се осъществява от институциите, за да се гарантира, че центровете им за сортиране и техният персонал спазват инструкциите, установени в настоящия параграф.
7. Когато държава-членка констатира неспазване на настоящия регламент, съответната институция взема необходимите мерки за бързо отстраняване на неспазването.
Член 7
Технически разпоредби
Комисията гарантира, че ЕТНЦ в разумен срок и след консултация с ЕГФМ определя техническите характеристики за изпитването за откриване на фалшификати и други разпоредби за прилагане на практика, като практики на обучение, срока на валидност на протокола от изпитването за откриване на фалшификати, информацията, която следва да се включи в списъка, посочен в член 5, параграф 2, насоките за контрол, проверки и одит от страна на държавите-членки, процедурните правила за отстраняване на несъответствията, както и съответните граници за приемане на истински монети.
ГЛАВА III
ОБРАБОТКА НА НЕГОДНИ ЗА ОБРАЩЕНИЕ ЕВРО МОНЕТИ
Член 8
Изтегляне и възстановяване на стойността на негодни за обращение евро монети
1. Държавите-членки изтеглят от обращение негодните за обращение евро монети.
2. Държавите-членки възстановяват стойността или заменят евро монетите, които са станали негодни поради продължителна употреба или инцидент или са били отхвърлени в процеса на установяване на истинността им. Държавите-членки могат да откажат да възстановят стойността на негодните за обращение монети, които са били умишлено изменени или изменени по начин, за който разумно може да се очаква, че ще ги измени, независимо от възстановяването на стойността на монети, събрани от благотворителност, като например тези, които са хвърлени във фонтани.
3. Държавите-членки гарантират, че след изтеглянето им негодните за обращение евро монети се унищожават посредством постоянна физическа деформация, така че тези монети да не могат да се върнат в обращение или да бъдат предадени за възстановяване на стойността им.
Член 9
Такси за обработка
1. Такса в размер на 5 % от номиналната стойност на предадените негодни за обращение евро монети може да бъде удържана от сумата за възстановяване на стойността им или от тяхната замяна. В случай че целият сак или кутия с монети е проверен по реда на член 11, параграф 2, таксата за обработка може да бъде увеличена с още 15 % от номиналната стойност на предадените евро монети.
2. Държавите-членки могат да предвидят общи или частични освобождавания от такси за обработка в случаи, когато физически или юридически лица, които предават евро монетите, сътрудничат отблизо и редовно на определения национален орган при изтеглянето от обращение на фалшиви или на негодни за обращение евро монети или когато това освобождаване служи на обществения интерес.
3. Транспортните и свързаните с тях разходи са за сметка на физическите или юридическите лица, които предават евро монетите.
4. Без да се засяга предвиденото в параграф 2 освобождаване, за всяка година максималното количество, което се освобождава от такси за обработка, е един килограм негодни за обращение монети за всяка номинална стойност, за физическо или юридическо лице, което предава евро монетите. Ако тази граница бъде превишена, може да се налага такса за всички предадени монети.
5. Когато сред предадените монети има монети, третирани с химически или други опасни вещества до степен, че може да се счита, че представляват опасност за здравето на хората, които ги обработват, към таксите, събирани в съответствие с параграф 1, се добавя допълнителна такса, равняваща се на 20 % от номиналната стойност на предадените евро монети.
Член 10
Опаковка на негодни за обращение евро монети
1. Физическото или юридическото лице, което предава евро монети за възстановяване на стойността или за замяната им, сортира монетите по номинална стойност в стандартни сакове или кутии, както следва:
а)
саковете или кутиите съдържат:
i)
по 500 монети за всяка от номиналните стойности 2 EUR и 1 EUR;
ii)
по 1 000 монети за всяка от номиналните стойности 0,50 EUR, 0,20 EUR и 0,10 EUR;
iii)
по 2 000 монети за всяка от номиналните стойности 0,05 EUR, 0,02 EUR и 0,01 EUR.
iv)
за по-малки количества по 100 монети от всяка номинална стойност;
б)
всеки сак или кутия носи информация с данни за идентифициране на физическото или юридическото лице, което ги предава, за съдържаните сума и номинална стойност на монетите, теглото, дата на опаковка и номера на сака/кутията; физическото или юридическото лице, което ги предава, осигурява опаковъчен списък с обобщена информация за предадените сакове и кутии; когато монетите са третирани с химически или други опасни вещества, стандартните опаковки са придружени от писмена декларация, уточняваща конкретните вещества, които са използвани;
в)
Когато общото количество негодни за обращение евро монети е по-малко от изискваното в точка а), евро монетите се сортират по номинална стойност и могат да бъдат предадени в нестандартни опаковки.
2. Чрез дерогация от параграф 1 държавите-членки могат да запазят различните изисквания за опаковка, предвидени в националните им законодателства към 11 януари 2011 г.
Член 11
Контрол на негодни за обращение евро монети
1. Държавите-членки могат да контролират предадените негодни за обращение евро монети, както следва:
а)
обявеното количество се проверява чрез претегляне на всеки сак или кутия;
б)
истинността и външния вид се контролират въз основа на минимум 10 %-на извадка от предадените монети.
2. В случай че бъдат открити аномалии, вследствие на контрола, посочен в параграф 1, или бъдат установени отклонения от член 10, се проверява целият сак или кутия.
3. Когато приемането или обработката на евро монети представлява риск за здравето на лицата, които ги обработват, или предадените монети не отговарят на стандартите по отношение на опаковката и етикетирането, държавите-членки могат да откажат да приемат такива монети,.
Държавите-членки могат да предвидят приемането на мерки по отношение на физическите или юридическите лица, които са предали монетите, посочени в първа алинея.
ГЛАВА IV
ЗАКЛЮЧИТЕЛНИ РАЗПОРЕДБИ
Член 12
Отчитане, обмен на информация и оценка
1. Държавите-членки ежегодно предават на Комисията доклади за своята дейност по установяване на истинността на евро монетите. Предадената информация включва броя на извършените съгласно член 6, параграф 2 проверки и броя на проверените машини за обработка на монети, резултатите от изпитанията, обема на обработените от тези машини монети, броя на анализираните евро монети, за които има съмнение, че са фалшиви, и броя на негодните за обращение евро монети, чиято стойност е възстановена, както и подробни условия за всички дерогации, предвидени съгласно член 4, параграф 2 или член 6, параграф 5.
2. За да могат държавите-членки да следят за изпълнението на настоящия регламент от институциите, последните предоставят най-малко веднъж годишно на държавите-членки, ако това бъде поискано, най-малко следната информация:
а)
видовете и броят на използваните машини за обработка на монети;
б)
местонахождението на всяка машина обработка на монети; и
в)
обемът на обработваните монети за всяка машина за обработка на монети за съответната година и съответната номинална стойност, най-малко за трите евро монети с най-високи номинални стойности.
3. Държавите-членки гарантират, че информацията относно органите, определени за възстановяването на стойността или за замяната на евро монетите, и относно специфичните условия като изискванията за опаковка и таксите се предоставя на подходящите интернет страници и посредством подходящи публикации.
4. След анализ на получените доклади на държавите-членки, Комисията представя годишен доклад на Икономическия и финансов комитет относно развитието и резултатите във връзка с процеса на установяване на истинността на евро монетите, както и за тези, които са негодни за обращение.
5. До 30 юни 2014 г. Комисията представя на Европейския парламент и на Съвета доклад за функционирането и резултатите от настоящия регламент. При необходимост докладът може да бъде придружен от законодателни предложения за по-детайлно прилагане или за изменение на настоящия регламент, по-специално по отношение на членове 6 и 8.
Член 13
Санкции
Държавите-членки определят правилата относно санкциите, които се налагат за нарушения на настоящия регламент, и предприемат всички необходими мерки, за да гарантират тяхното прилагане. Предвидените санкции са ефективни, пропорционални и с възпиращ ефект.
Член 14
Влизане в сила
Настоящият регламент влиза в сила на двадесетия ден след публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
Прилага се от 1 януари 2012 г., с изключение на Глава III, която се прилага от деня на влизането в сила на настоящия регламент.
Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко в държавите-членки, в съответствие с Договорите.
Съставено в Страсбург на 15 декември 2010 година.
REGULAMENTO (UE) N.o 1210/2010 DO PARLAMENTO EUROPEU E DO CONSELHO
de 15 de Dezembro de 2010
relativo à autenticação das moedas em euros e ao tratamento das moedas em euros impróprias para circulação
O PARLAMENTO EUROPEU E O CONSELHO DA UNIÃO EUROPEIA,
Tendo em conta o Tratado sobre o Funcionamento da União Europeia, nomeadamente o artigo 133.o,
Tendo em conta a proposta da Comissão Europeia,
Tendo em conta o parecer do Banco Central Europeu (1),
Deliberando de acordo com o processo legislativo ordinário (2)
Considerando o seguinte:
(1)
O Regulamento (CE) n.o 1338/2001 do Conselho, de 28 de Junho de 2001, que define medidas necessárias à protecção do euro contra a falsificação (3), exige que as instituições de crédito e, no quadro das suas actividades de pagamento, os outros prestadores de serviços de pagamento, bem como qualquer outra instituição que participe no tratamento e entrega ao público de notas e moedas, assegurem a verificação da autenticidade das notas e moedas em euros que recebam e pretendam repor em circulação, bem como a detecção das falsificações.
(2)
A Recomendação 2005/504/CE da Comissão, de 27 de Maio 2005, relativa à autenticação das moedas em euros e ao tratamento das moedas em euros impróprias para circulação (4), estabelece práticas recomendadas de autenticação das moedas em euros e de tratamento das moedas em euros impróprias para circulação. Contudo, a falta de um quadro comum vinculativo para a autenticação de moedas resulta em práticas diferentes nos Estados-Membros e não pode, por conseguinte, assegurar uma protecção uniforme da moeda no conjunto da área do euro.
(3)
Por conseguinte, a fim de se conseguir uma autenticação eficaz e uniforme das moedas na área do euro, é necessário introduzir regras vinculativas para a aplicação de procedimentos comuns de autenticação das moedas em euros em circulação e para a aplicação de mecanismos de controlo destes procedimentos pelas autoridades nacionais.
(4)
Durante o processo de autenticação, também deverão ser identificadas as moedas em euros genuínas que já não estejam aptas para circular. A circulação de moedas impróprias para o efeito torna-as mais difíceis de utilizar, em especial nas máquinas que funcionam com moedas, e pode criar confusão entre os utilizadores relativamente à sua autenticidade. As moedas impróprias deverão ser retiradas de circulação. São portanto necessárias regras comuns vinculativas para os Estados-Membros quanto ao tratamento e ao reembolso das moedas em euros impróprias para circulação.
(5)
A fim de coordenar a aplicação dos procedimentos de autenticação, os pormenores dos requisitos aplicáveis aos testes e à formação em matéria de autenticação das moedas, as especificações da verificação das moedas em euros impróprias para circulação e outras disposições práticas de execução deverão ser determinados pelo Centro Técnico e Científico Europeu (CTCE), criado pela Decisão 2005/37/CE da Comissão (5), após consulta ao grupo de peritos em falsificação de moedas referido naquela decisão.
(6)
A fim de permitir uma adaptação gradual dos seus actuais sistemas de normas e práticas às disposições do presente regulamento, os Estados-Membros deverão, durante um período transitório que terminará em 31 de Dezembro de 2014, poder estabelecer isenções no que diz respeito aos tipos de máquinas de tratamento de moedas a utilizar para a autenticação das moedas em euros e ao número dessas máquinas a verificar anualmente.
(7)
As autoridades nacionais que efectuarem o tratamento de moedas em euros impróprias para circulação deverão poder aplicar uma taxa de tratamento conforme com o presente regulamento, destinada a cobrir as despesas relacionadas com o procedimento. Não deverão ser aplicadas taxas de tratamento à apresentação de pequenas quantidades de moedas em euros impróprias para circulação. Os Estados-Membros deverão poder estabelecer isenções das taxas de tratamento para as pessoas que cooperem estreitamente com as autoridades na retirada da circulação de moedas falsas e de moedas impróprias. Os Estados-Membros deverão poder aceitar sacos ou caixas com moedas falsas e moedas impróprias misturadas sem aplicarem uma taxa adicional, caso o interesse público o justifique.
(8)
Cumpre a cada Estado-Membro introduzir as sanções a aplicar em caso de infracção, a fim de conseguir no conjunto da área do euro níveis equivalentes de autenticação das moedas em euros e de tratamento de moedas em euros impróprias para circulação.
(9)
Atendendo que o objectivo do presente regulamento, a saber, a autenticação eficaz e uniforme das moedas em euros em toda a área do euro, não pode ser suficientemente realizado pelos Estados-Membros devido às disparidades entre as práticas nacionais e pode, pois, ser mais bem alcançado a nível da União, a União pode tomar medidas em conformidade com o princípio da subsidiariedade consagrado no artigo 5.o do Tratado da União Europeia. Em conformidade com o princípio da proporcionalidade consagrado no mesmo artigo, o presente regulamento não excede o necessário para alcançar aquele objectivo,
ADOPTARAM O PRESENTE REGULAMENTO:
CAPÍTULO I
OBJECTO E DEFINIÇÕES
Artigo 1.o
Objecto
O presente regulamento estabelece os procedimentos necessários para a autenticação das moedas em euros e para o tratamento das moedas em euros impróprias para circulação.
Artigo 2.o
Definições
Para efeitos do presente regulamento, entende-se por:
a)
«Autenticação das moedas em euros», o procedimento de verificação da autenticidade das moedas em euros e da sua aptidão para circular;
b)
«Moedas em euros impróprias para circulação», as moedas em euros genuínas, mas rejeitadas durante o procedimento de autenticação, ou as moedas em euros cuja aparência tenha sido significativamente alterada;
c)
«Autoridade nacional designada», o Centro Nacional de Análise de Moedas ou outra autoridade designada pelo Estado-Membro em causa;
d)
«Instituições», as instituições referidas no primeiro parágrafo do n.o 1 do artigo 6.o do Regulamento (CE) n.o 1338/2001, com excepção das referidas no terceiro travessão da mesma disposição;
e)
«GPFM» (Grupo de Peritos em Falsificação de Moedas), os peritos em falsificação de moedas referidos na Decisão 2005/37/CE.
CAPÍTULO II
AUTENTICAÇÃO DAS MOEDAS EM EUROS
Artigo 3.o
Autenticação das moedas em euros
1. As instituições asseguram que as moedas em euros que recebam e pretendam repor em circulação sejam objecto de um procedimento de autenticação. Esta obrigação é por elas cumprida:
a)
Através de máquinas de tratamento de moedas incluídas na lista de máquinas de tratamento de moedas referida no n.o 2 do artigo 5.o; ou
b)
Por pessoal formado segundo regras definidas pelos Estados-Membros.
2. Na sequência da autenticação, todas as moedas em euros que se suspeite serem falsas e as moedas em euros impróprias para circulação são apresentadas à autoridade nacional designada.
3. As moedas em euros falsas enviadas às autoridades nacionais competentes nos termos do artigo 6.o do Regulamento (CE) n.o 1338/2001 não dão origem a taxas de tratamento nem a outros encargos. No que respeita às moedas em euros impróprias para circulação, aplica-se o capítulo III do presente regulamento.
Artigo 4.o
Requisito relativo a testes e máquinas de tratamento de moedas
1. Ao aplicarem a alínea a) do n.o 1 do artigo 3.o, as instituições devem utilizar apenas os tipos de máquinas de tratamento de moedas que tiverem sido aprovados num teste de detecção realizado pela autoridade nacional designada ou pelo CTCE e constem da lista indicada no sítio web referido no n.o 2 do artigo 5.o no momento da sua aquisição. As instituições devem assegurar que essas máquinas sejam ajustadas regularmente a fim de manterem a sua capacidade de detecção, tendo em conta as modificações introduzidas na lista referida no n.o 2 do artigo 5.o. O teste de detecção é concebido para assegurar que as máquinas de tratamento de moedas tenham a capacidade de rejeitar os tipos conhecidos de moedas em euros falsas e, durante o procedimento, as moedas em euros impróprias para circulação, bem como todos os outros objectos semelhantes a moedas que não cumpram as especificações das moedas em euros genuínas.
2. Durante um período transitório que terminará em 31 de Dezembro de 2014, os Estados-Membros podem estabelecer isenções específicas ao disposto no primeiro período do n.o 1 relativamente às máquinas de tratamento de moedas que estejam em funcionamento em 11 de Janeiro de 2011 e demonstrem ser capazes de detectar moedas em euros falsas, moedas em euros impróprias para circulação e outros objectos semelhantes a moedas que não cumpram as especificações das moedas em euros genuínas, mesmo que tais máquinas não constem da lista referida no n.o 2 do artigo 5.o. As referidas isenções devem ser aprovadas após consulta ao GPFM.
Artigo 5.o
Ajustamento das máquinas de tratamento de moedas
1. A fim de permitir aos fabricantes de máquinas de tratamento de moedas obterem as especificações necessárias para o ajustamento das suas máquinas com vista a detectar moedas falsas, os testes previstos no artigo 4.o podem ser realizados na autoridade nacional designada, no CTCE ou, mediante celebração de um acordo bilateral, nas instalações do fabricante. Na sequência da aprovação de uma máquina de tratamento de moedas no teste, é enviado ao fabricante da máquina, com conhecimento ao CTCE, um sumário do relatório do teste de detecção.
2. A Comissão publica no seu sítio web uma lista consolidada de todas as máquinas de tratamento de moedas relativamente às quais o CTCE tenha recebido ou elaborado sumários de relatórios de teste de detecção positivos e válidos.
Artigo 6.o
Controlos pelos Estados-Membros
1. Os Estados-Membros estabelecem os controlos previstos no presente artigo.
2. Os Estados-Membros realizam anualmente controlos no local em instituições, a fim de, através de testes de detecção, verificar o bom funcionamento de um número representativo de máquinas de tratamento de moedas utilizadas. Caso o pessoal das instituições tenha que verificar manualmente a autenticidade de moedas em euros a repor em circulação, os Estados-Membros devem obter das instituições garantias de que o seu pessoal tem a formação adequada para o efeito.
3. O número de máquinas de tratamento de moedas a verificar anualmente em cada Estado-Membro deve ser suficiente para que o volume de moedas em euros tratadas por essas máquinas nesse ano represente pelo menos 25 % do volume total acumulado líquido de moedas emitidas por esse Estado-Membro desde a introdução das moedas em euros até ao final do ano precedente. O número de máquinas de tratamento de moedas a verificar é calculado com base no volume dos três valores faciais mais elevados das moedas em euros destinadas à circulação. Os Estados-Membros procuram assegurar que as máquinas de tratamento de moedas sejam verificadas rotativamente.
4. Caso o número de máquinas de tratamento de moedas a verificar anualmente nos termos do n.o 3 seja superior ao número de máquinas em funcionamento num dado Estado-Membro, todas as máquinas de tratamento de moedas em funcionamento nesse Estado-Membro devem ser verificadas anualmente.
5. Durante um período transitório que terminará em 31 de Dezembro de 2014, os Estados-Membros podem decidir, após notificação à Comissão, que o número de máquinas de tratamento de moedas a verificar anualmente seja suficiente para que o volume de moedas em euros tratadas por essas máquinas nesse ano represente pelo menos 10 % do volume total acumulado líquido de moedas emitidas por esse Estado-Membro desde a introdução das moedas em euros até ao final do ano precedente.
6. No âmbito dos controlos anuais, os Estados-Membros devem acompanhar a capacidade das instituições para autenticarem moedas em euros com base:
a)
Na existência de regras escritas estabelecendo instruções de utilização de equipamento de tratamento automático de moedas ou de triagem manual, consoante os casos;
b)
Na afectação de recursos humanos suficientes;
c)
Na existência de um plano de manutenção escrito, destinado a assegurar que as máquinas de tratamento de moedas mantenham um nível de desempenho adequado;
d)
Na existência de procedimentos escritos relativos à apresentação à autoridade nacional designada de moedas em euros falsas, de moedas em euros impróprias para a circulação e de outros objectos semelhantes a moedas em euros que não obedeçam às especificações das moedas em euros genuínas; e
e)
Na existência de procedimentos de controlo interno que descrevam as formas e a frequência dos controlos a realizar pelas instituições para assegurar que os seus centros de triagem e o seu pessoal sigam as instruções previstas no presente número.
7. Caso um Estado-Membro detecte casos de incumprimento do presente regulamento, a instituição em questão deve tomar as medidas necessárias para assegurar que a situação seja rapidamente corrigida.
Artigo 7.o
Disposições técnicas
A Comissão assegura que o CTCE, num lapso de tempo razoável e após consulta ao GPFM, defina as especificações técnicas do teste de detecção e outras regras práticas de execução, tais como as práticas de formação, o prazo de validade do sumário do relatório do teste de detecção, a informação a incluir na lista referida no n.o 2 do artigo 5.o, as orientações em matéria de controlos, de verificações e de auditoria pelos Estados-Membros, as normas a seguir para a rectificação de situações de incumprimento e os limiares relevantes para a aceitação das moedas genuínas.
CAPÍTULO III
TRATAMENTO DAS MOEDAS EM EUROS IMPRÓPRIAS PARA CIRCULAÇÃO
Artigo 8.o
Retirada e reembolso das moedas em euros impróprias para circulação
1. Os Estados-Membros retiram de circulação as moedas em euros impróprias para circulação.
2. Os Estados-Membros reembolsam ou substituem as moedas que se tenham tornado impróprias devido a um período longo de circulação ou a acidente ou que sejam rejeitadas durante o procedimento de autenticação por outras razões. Os Estados-Membros podem recusar o reembolso das moedas em euros impróprias para circulação que tenham sido alteradas, quer deliberadamente, quer por um processo do qual seria razoável esperar que tivesse como efeito a sua alteração, sem prejuízo do reembolso das moedas recolhidas para fins caritativos, tais como as moedas atiradas para fontes.
3. Os Estados-Membros asseguram que, após a sua retirada, as moedas em euros impróprias para circulação sejam destruídas por deformação física e permanente, para que não possam ser repostas em circulação ou apresentadas para reembolso.
Artigo 9.o
Taxas de tratamento
1. Aquando do reembolso ou da substituição de moedas em euros impróprias para circulação, pode proceder-se à retenção de uma taxa de tratamento de 5 % do valor nominal das moedas em euros apresentadas. Caso um saco ou uma caixa de moedas em euros sejam integralmente verificados nos termos do n.o 2 do artigo 11.o, à taxa de tratamento pode acrescer uma taxa adicional de 15 % do valor nominal das moedas em euros apresentadas.
2. Os Estados-Membros podem conceder isenções gerais ou parciais das taxas de tratamento nos casos em que as pessoas singulares ou colectivas que apresentem moedas em euros cooperem estreitamente e de forma regular com a autoridade nacional designada na retirada de circulação das moedas em euros falsas e das moedas em euros impróprias para circulação, ou caso essas isenções sejam do interesse público.
3. O transporte e despesas conexas são suportados pelas pessoas singulares ou colectivas que apresentem moedas em euros.
4. Sem prejuízo da isenção prevista no n.o 2, em cada ano está isento da taxa de tratamento um peso máximo de moedas em euros impróprias para circulação até um quilograma por valor facial e por pessoa singular ou colectiva que apresente moedas em euros. Se esse limite for ultrapassado, todas as moedas apresentadas podem ser sujeitas a uma taxa.
5. Caso uma determinada apresentação de moedas inclua moedas tratadas com produtos químicos ou outras substâncias perigosas a tal ponto que se possam considerar como um risco para a saúde das pessoas que procederem ao seu tratamento, às taxas cobradas nos termos do n.o 1 acresce uma taxa adicional equivalente a 20 % do valor nominal das moedas em euros apresentadas.
Artigo 10.o
Acondicionamento das moedas em euros impróprias para circulação
1. A pessoa singular ou colectiva que apresentar moedas em euros para reembolso ou para substituição deve separá-las de acordo com o respectivo valor facial e acondicioná-las em sacos ou caixas normalizados, da seguinte forma:
a)
Os sacos ou caixas devem conter:
i)
500 moedas de cada um dos valores faciais de 2 EUR e 1 EUR;
ii)
1 000 moedas de cada um dos valores faciais de 0,50 EUR, 0,20 EUR e 0,10 EUR;
iii)
2 000 moedas de cada um dos valores faciais de 0,05 EUR, 0,02 EUR e 0,01 EUR;
iv)
Para quantidades inferiores, 100 moedas de cada valor facial;
b)
Cada saco ou caixa deve ostentar os elementos de identificação da pessoa singular ou colectiva que procede à apresentação, o montante e o valor facial contidos, o peso, a data de acondicionamento e o número do saco ou caixa; a pessoa singular ou colectiva que procede à apresentação deve fornecer uma lista das embalagens discriminando os sacos ou as caixas apresentados; caso as moedas tenham sido tratadas com produtos químicos ou outras substâncias perigosas, as unidades normalizadas de acondicionamento devem ser acompanhadas por uma declaração escrita que especifique as substâncias exactas utilizadas;
c)
Caso a quantidade total de moedas em euros impróprias para circulação seja inferior às previstas na alínea a), as moedas em euros devem ser separadas por valor facial, podendo ser apresentadas acondicionadas de forma não normalizada.
2. Não obstante o disposto no n.o 1, os Estados-Membros podem manter requisitos de acondicionamento diferentes desde que estejam previstos nas suas regras nacionais em 11 de Janeiro de 2011.
Artigo 11.o
Verificação das moedas em euros impróprias para circulação
1. Os Estados-Membros podem verificar as moedas em euros impróprias para circulação apresentadas da seguinte forma:
a)
A quantidade declarada é verificada mediante a pesagem de cada saco ou caixa;
b)
A autenticidade e o aspecto visual são verificados com base numa amostra de pelo menos 10 % das moedas apresentadas.
2. Caso se detectem anomalias na sequência das verificações a que se refere o n.o 1, ou desvios relativamente ao disposto no artigo 10.o, o saco ou a caixa devem ser integralmente verificados.
3. Caso a aceitação ou o processamento de moedas em euros constitua um risco para a saúde das pessoas que procederem ao tratamento ou a apresentação não cumpra as normas de acondicionamento e rotulagem, os Estados-Membros podem recusar-se a aceitar essas moedas.
Os Estados-Membros podem prever a adopção de medidas relativamente às pessoas singulares ou colectivas que apresentarem as moedas a que se refere o primeiro parágrafo.
CAPÍTULO IV
DISPOSIÇÕES FINAIS
Artigo 12.o
Informação, comunicação e avaliação
1. Os Estados-Membros apresentam anualmente à Comissão relatórios sobre as suas actividades de autenticação das moedas em euros. A informação facultada deve incluir o número de controlos efectuados nos termos do n.o 2 do artigo 6.o e de máquinas de tratamento de moedas verificadas, os resultados dos testes, o volume de moedas tratadas por essas máquinas, o número de moedas que se suspeite serem falsas analisadas e o número de moedas em euros impróprias para circulação reembolsadas, bem como os pormenores relativos às isenções previstas nos termos do n.o 2 do artigo 4.o ou do n.o 5 do artigo 6.o
2. A fim de possibilitar aos Estados-Membros acompanharem o cumprimento do presente regulamento por parte das instituições, estas devem apresentar aos Estados-Membros, se estes o solicitarem, pelo menos uma vez por ano, as seguintes informações, no mínimo:
a)
Os tipos e o número de máquinas de tratamento de moedas utilizadas;
b)
A localização de cada máquina de tratamento de moedas; e
c)
O volume de moedas tratadas por máquina de tratamento de moedas, por ano e por valor facial, pelo menos no que diz respeito às três moedas de maior valor facial.
3. Os Estados-Membros asseguram que as informações relativas às autoridades designadas para o reembolso ou a substituição de moedas em euros e às disposições específicas, como as respeitantes aos requisitos de acondicionamento e às taxas, sejam disponibilizadas nos sítios web adequados e através das publicações adequadas.
4. Após ter analisado os relatórios recebidos dos Estados-Membros, a Comissão apresenta ao Comité Económico e Financeiro um relatório anual sobre a evolução e os resultados das actividades relativas à autenticação das moedas em euros e às moedas em euros impróprias para circulação.
5. A Comissão apresenta ao Parlamento Europeu e ao Conselho, até 30 de Junho de 2014, um relatório sobre o funcionamento e os efeitos do presente regulamento. O referido relatório pode ser acompanhado, se for caso disso, de propostas legislativas dando execução em maior detalhe ou alterando as disposições do presente regulamento nomeadamente no que diz respeito aos artigos 6.o e 8.o
Artigo 13.o
Sanções
Os Estados-Membros estabelecem regras quanto às sanções aplicáveis às infracções ao disposto no presente regulamento e tomam todas as medidas necessárias para assegurar a respectiva aplicação. As sanções previstas devem ser efectivas, proporcionadas e dissuasivas.
Artigo 14.o
Entrada em vigor
O presente regulamento entra em vigor no vigésimo dia seguinte ao da sua publicação no Jornal Oficial da União Europeia.
O presente regulamento é aplicável a partir de 1 de Janeiro de 2012, com excepção do capítulo III, que é aplicável a partir da data de entrada em vigor do presente regulamento.
O presente regulamento é obrigatório em todos os seus elementos e directamente aplicável nos Estados-Membros nos termos dos Tratados.
Feito em Estrasburgo, em 15 de Dezembro de 2010.