РЕШЕНИЕ НА КОМИСИЯТА
от 27 април 2011 година
за определяне на валидни за целия Европейски съюз преходни правила за хармонизираното безплатно разпределяне на квоти за емисии съгласно член 10а от Директива 2003/87/ЕО на Европейския парламент и на Съвета
(нотифицирано под номер C(2011) 2772)
(2011/278/ЕС)
ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
като взе предвид Директива 2003/87/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 13 октомври 2003 г. за установяване на Схема за търговия с квоти за емисии на парникови газове в рамките на Общността и за изменение на Директива 96/61/ЕО на Съвета (1), и по-специално член 10а от нея,
като имат предвид, че:
(1)
В член 10а от цитираната директива е формулирано изискване, че чрез обхващащи цялата Общност и напълно хармонизирани приложни мерки по отношение на разпределянето на безплатните квоти за емисии следва, доколкото е възможно, да бъдат определени предварително зададени показатели (ex-ante benchmarks), за да се осигури провеждането на безплатното разпределяне на квотите по начин, който да насърчи намаляването на емисиите на парникови газове и прилагането на енергийно ефективни начини на работа, като се вземат предвид най-ефективните технологии, заместители и алтернативни производствени процеси, високоефективната когенерация, енергоефективното използване на отпадни газове, използването на биомаса и улавянето и съхранението на въглероден диоксид - когато съществуват съответни съоръжения, и без да се стимулира повишаване на емисиите. Разпределянето на квотите трябва да бъде направено преди началото на съответния период на търгуване, така че да се даде възможност за добро функциониране на пазара.
(2)
При дефиниране на принципите за определяне на ex-ante показатели за отделните отрасли и подотрасли, отправна точка следва да бъдат средните работни показатели за емисиите на най-ефективните 10 % от инсталациите в даден отрасъл или подотрасъл в ЕС за периода 2007-2008 г. Показателите следва да се изчисляват по-скоро за видове продукти, а не на база на входящите суровини и енергия - с оглед постигането на максимални намаления на емисиите на парникови газове и подобрения на енергийната ефективност в рамките на всеки производствен процес в дадения отрасъл или подотрасъл.
(3)
При определянето на показателите Комисията проведе консултации със съответните заинтересовани страни, включително засегнатите отрасли и подотрасли. Необходимата за определяне на показателите информация, включително данни за производството, емисиите и енергопотреблението на съответни инсталации, бе събрана във вида ѝ от февруари 2009 г. - респективно от индустриални асоциации, държави-членки и източници на платена информация, както и чрез анкета с участието на операторите на отделни инсталации.
(4)
Доколкото това бе възможно, Комисията разработи показатели за продуктите, както и за търгуваните между инсталациите междинни продукти, които се произвеждат при дейностите по приложение I към Директива 2003/87/ЕО. По принцип, за всеки продукт следва да бъде определен един показател. Ако някой продукт е пряк заместител на друг продукт, и за двата следва да бъде валиден един и същ продуктов показател, както и съответно определение на продукта.
(5)
Комисията прецени, че определянето на показател за даден продукт е възможно в тези случаи, при които - имайки предвид сложността на производствените процеси - съществуват определения и класификации, даващи възможност за верификация на производствените данни и за еднакво прилагане на продуктовия показател в целия Европейски съюз за целите на разпределянето на квоти за емисии. Не е правено каквото и да е разграничаване на база на географското разположение или на използваните технологии, суровини или горива, за да не се изкривява картината на „въглеродната“ ефективност в икономиката на Европейския съюз като цяло, както и за да се засили хармонизацията при преходното безплатно разпределяне на квоти за емисии.
(6)
Стойностите на показателите следва да обхващат всички свързани със съответното производство преки емисии, включително емисиите от генерирането на използвана в производството измерима топлинна енергия, независимо дали тази измерима топлинна енергия е генерирана в съответния обект, или от друга инсталация. Емисиите, дължащи се на електропроизводство и на подавана извън инсталацията измерима топлинна енергия, включително - в случаите на екзотермични процеси - избегнатите емисии от алтернативно генериране на топлинна енергия или електроенергия или, също така, избегнатите емисии в случаите на генериране на електроенергия без преки емисии, бяха приспаднати при определянето на стойностите на показателите. В случай че не е възможно да се приспаднат емисиите, дължащи се на подавана извън инсталацията измерима топлинна енергия, то за тази топлинна енергия не би следвало да могат да се разпределят безплатни квоти за емисии.
(7)
За да се осигури, че въздействието на показателите води до намаление на емисиите на парникови газове, за някои производствени процеси, при които до известна степен са взаимнозаменяеми преките емисии (отговарящи на условията за безплатно разпределяне на квоти) и непреките емисии от електропроизводството (неотговарящи на условията за безплатно разпределяне на квоти съгласно Директива 2003/87/ЕО), при определянето на стойностите на показателите са взети предвид общите емисии, включително и непреките емисии от електропроизводството, така че да се осигурят равностойни условия за инсталациите с интензивно използване съответно на електроенергия и на горива. Но при разпределянето на квоти за емисии въз основа на такива показатели следва да се взема под внимание само делът на преките емисии в общите емисии - за да не се разпределят безплатно квоти за емисии, генерирани при електропроизводство.
(8)
При определянето на стойностите на показателите Комисията използва като отправна точка средноаритметичната стойност на данните за емисиите на парникови газове през 2007 и 2008 г. на емисионно най-ефективните 10 % от инсталациите, за които са събрани данни. Също така, в съответствие с член 10а, параграф 1 от Директива 2003/87/ЕО, за всички отрасли, за които има посочен показател в приложение I, Комисията проведе анализи - въз основа на получена от различни източници допълнителна информация, както и въз основа на специализирано проучване за най-ефективните техники и за потенциала за намаление на емисиите на европейско и международно ниво - дали тези отправни точки достатъчно добре отразяват най-ефективните техники, заместителите, алтернативните производствени процеси, високоефективната когенерация, ефективното оползотворяване на енергията на отпадните газове, използването на биомаса и улавянето и съхранението на въглероден диоксид (в случаите, когато съществуват подобни съоръжения). Данните, използвани за определяне на стойностите на показателите, са събрани от широк кръг източници с оглед да покриват максимален брой инсталации, които през 2007 и 2008 г. са произвеждали съответния продукт. Най-напред данни за емисиите на парникови газове на инсталациите, влизащи в обхвата на Европейската схема за търговия с емисии и произвеждащи продукти, за които са определени показатели, бяха събрани от (или от името на) съответните европейски отраслови асоциации, в съответствие с определени правила - така наречените „отраслови правилници“ (sector rule books). В допълнение към тези правилници Комисията предостави указания за критериите за качество и верификация на данните, използвани за определяне на показателите в рамките на Европейската схема за търговия с емисии. Второ, в допълнение на данните от европейските отраслови асоциации, данни бяха събирани и от консултанти, действащи от името на Европейската комисия (специално за такива инсталации, за които отсъстваха данни от отрасловите асоциации), а също така бяха предоставени данни и анализи от компетентни органи на държави-членки.
(9)
За да се осигури, че стойностите на показателите се базират на верни и съответстващи данни, Комисията проведе, с помощта на консултанти, задълбочени проверки на съответствието на отрасловите правилници, както и проверки на достоверността на отправните стойности, получени въз основа на съответните данни. В съответствие с изискванията в указанията за качество и верификация данните бяха верифицирани в необходимата степен от независими верификатори.
(10)
В случаите, когато съществуват инсталации, произвеждащи по няколко продукта, и разпределянето на емисиите за отделните продукти е счетено за невъзможно, в данните и при определянето на показателите са включени само такива инсталации, които произвеждат по един продукт. Това се отнася за продуктовите показатели за производството на вар, доломитна вар, бутилки и буркани от безцветно стъкло, бутилки и буркани от цветно стъкло, облицовъчни тухли, настилъчни тухли, изсушени чрез пулверизация прахообразни материали, непокрита висококачествена хартия, хартия тип тишу, хартия за гладки пластове на велпапе и хартия за навълняване, непокрит картон и покрит картон. За да се подобри значимостта и да се провери достоверността на резултатите, стойностите за средните работни показатели за емисиите на най-ефективните 10 % от инсталациите бяха сравнени с литературни данни за най-ефективните техники.
(11)
В случаите на липса на данни или когато събраните данни не бяха в съответствие с методиката за определяне на показателите, бе използвана за тази цел информация относно настоящите равнища на емисии и консумация при използване на най-ефективните техники - главно въз основа на справочните документи за най-добрите налични техники (BREFs), съставени съгласно Директива 2008/1/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 15 януари 2008 г. за комплексно предотвратяване и контрол на замърсяването (2). По-специално, поради липсата на данни за третирането на отпадните газове, подаваната извън инсталацията топлинна енергия и производството на електроенергия, стойностите на продуктовите показатели за кокса и течните черни метали (hot metal) са получени чрез изчисления на преките и непреките емисии на база на информация за съответните енергийни потоци от справочните документи за най-добрите налични техники (BREFs) и приетите обичайни стойности на коефициентите на емисиите, посочени в Решение 2007/589/ЕО на Комисията от 18 юли 2007 г. за формулиране на указания за мониторинг и докладване на емисиите на парникови газове съгласно Директива 2003/87/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (3). При определянето на продуктовия показател за агломерат данните бяха също коригирани въз основа на информация за енергийните потоци на база на съответния справочен документ за най-добрите налични техники, като бе взето под внимание и използването като гориво на отпадни газове, което се практикува в този отрасъл.
(12)
В случаите, при които не е възможно извеждане на продуктов показател, но въпреки това съществуват емисии на парникови газове, отговарящи на условията за безплатно разпределяне на квоти, тези квоти следва да бъдат разпределяни на базата на непреки видове подход за определяне на емисиите (fallback approaches) за отделни видове производства. Разработена бе йерархична последователност от три вида непряк подход, с оглед да се постигнат максимални намаления на емисиите и енергоспестявания, поне в някои части от съответните производствени процеси. Топлинният показател (heat benchmark) е подходящ за тези съпроводени с консумация на топлинна енергия процеси, при които се използва измерим топлоносител. Горивният показател (fuel benchmark) е подходящ за случаите, когато използваната в процеса топлина не може да се мери. Стойностите на топлинните и горивните показатели бяха изведени в съответствие с принципите за прозрачност и простота, като бяха използвани референтни стойности на КПД, съответстващи на широко разпространени видове горива; тези подходи могат да бъдат характеризирани като следващата по ред най-добра възможност (след пряко определените продуктови показатели за емисиите) от гледна точка на постигането на емисионна ефективност, тъй като топлинните и горивните показатели отчитат прилагането на енергоефективни техники. За технологичните емисии (process emissions) е подходящо квотите да бъдат разпределяни въз основа на исторически данни за емисиите. За да се осигури, че безплатното разпределяне на квоти за такива емисии дава достатъчни стимули за намаляване на емисиите на парникови газове, както и за да се избегне различно третиране на технологичните емисии, за които се разпределят квоти на база на исторически данни за емисиите (от една страна) и на такива технологични емисии, които попадат в обхвата на продуктов показател (от друга страна), при определяне на броя на безплатните квоти за емисии историческото равнище на активността на всяка инсталация следва да се умножава по коефициент 0,9700.
(13)
От 2013 г. нататък всички безплатни разпределения на квоти по член 10а от Директива 2003/87/ЕО следва да се правят съгласно тези правила. За да бъде задействана преходната система (предвидена в член 10а, параграф 11 от Директива 2003/87/ЕО), при която безплатно разпределяните квоти за емисии следва да намаляват - от 80 % от общото количество квоти през 2013 г. до 30 % от това количество през 2020 г., с оглед през 2027 г. да се постигне прекратяване на безплатното разпределяне на квоти - се въвеждат коефициентите, посочени в приложение VI. В случаите, когато даден отрасъл или подотрасъл е включен в списъка, определен с Решение 2010/2/ЕС на Комисията от 24 декември 2009 г. за определяне, съгласно Директива 2003/87/ЕО на Европейския парламент и на Съвета, на списък с отрасли и подотрасли, за които се смята, че са изложени на съществен риск от изместване на въглеродни емисии (4), тези коефициенти не се прилагат. Разпределените съгласно настоящото решение квоти ще бъдат вземани предвид при определянето на бъдещи списъци на отрасли и подотрасли, за които се смята, че за изложени на значителен риск от изместване на въглеродни емисии.
(14)
За да се улеснят събирането на данни от операторите и изчисляването на количествата квоти за емисии, които следва да бъдат разпределени от държавите-членки, всяка инсталация (в случаите, когато това е необходимо) следва да бъде разделена на подинсталации. Държавите-членки следва да осигуряват правилно определяне на емисиите на съответните подинсталации, без да има припокриване между подинсталациите.
(15)
Също така държавите-членки следва да осигуряват пълнота, съответствие и възможно най-висока точност на данните, получавани от операторите и използвани за разпределянето на квоти. Тези данни следва да бъдат верифицирани от независим верификатор, така че да се гарантира, че безплатното разпределяне на квоти за емисии се основава на сигурни и надеждни данни. Настоящото решение следва да съдържа специфични минимални изисквания за събирането и верификацията на данни с оглед да се улесни хармонизираното и съгласувано прилагане на правилата за разпределяне на квоти.
(16)
Количеството безплатно разпределяни квоти на работещи инсталации следва да се основава на исторически данни за производството им. За да се осигури, че референтният период е във възможно най-голяма степен представителен за индустриалните цикли, че обхваща съответния период, за който има налични данни с добро качество и че отчита в най-малка степен въздействието на специални обстоятелства, като например временно спиране на инсталациите, историческите равнища на активност следва да се базират на статистическата медиана на обема на производството през периода от 1 януари 2005 г. до 31 декември 2008 г. или, в случай че дадено равнище на активност е станало впоследствие по-високо - на статистическата медиана на обема на производството в периода от 1 януари 2009 г. до 31 декември 2010 г. Също така е уместно да се взема предвид всяка значителна промяна в капацитета, настъпила през съответния период. За нови участници определянето на равнищата на активност следва да се базира на стандартно използване на капацитета, определено на база на информация за съответния сектор, или на специфично за дадената инсталация използване на капацитета.
(17)
Събраната от държавите-членки информация следва да улеснява прилагането на настоящото решение от компетентните органи и от Комисията.
(18)
С оглед да се избегне всякакво изкривяване на конкурентната среда и за да се осигури правилно функциониране на пазара за права на емисии, държавите-членки следва да осигурят при определянето на квотите за отделните инсталации отсъствие на каквото и да е двойно отчитане и дублирано разпределяне на квоти. Във връзка с това държавите-членки следва да обръщат особено внимание на случаите, когато един продукт (за който има определен показател) се произвежда в повече от една инсталация или когато повече от един продукт (за който има определени показатели) се произвеждат в една и съща инсталация, или когато има подаване на междинни продукти извън границите на съответните инсталации.
(19)
За да се осигури, че системата за търговия с емисии ще предизвиква намаления на емисиите във времето, в Директива 2003/87/ЕО е предвидено, че общото количество на квотите в ЕС следва да намалява линейно. Като се има предвид, че това намаляващо количество на квотите за целия ЕС се използва при определянето на максималното годишно количество квоти по член 10а, параграф 5 от Директива 2003/87/ЕО, следва също така всички безплатни квоти за емисии, разпределяни въз основа на настоящото решение на инсталации, чиито квоти не попадат в максималното годишно количество по член 10а, параграф 5, да бъдат коригирани по същата линейна зависимост както общото количество на квотите в ЕС, като за базова година се използва 2013 г.
(20)
Единният коефициент за междусекторна корекция (uniform cross-sectoral correction factor), който трябва да се прилага ежегодно в периода 2013-2020 г. за инсталациите, които не са определени като произвеждащи електроенергия и които не са нови участници съгласно член 10а, параграф 5 от Директива 2003/87/ЕО, следва да бъде определен въз основа на предварителното общо годишно количество на квотите за емисии през периода 2013-2020 г., изчислявано за тези инсталации съгласно настоящото решение, включително за инсталациите, които могат да бъдат изключени съгласно член 27 от цитираната директива. Това количество безплатни квоти за емисии, разпределяни за всяка година от посочения период, следва да бъде сравнявано с годишното количество на квотите, изчислявано съгласно член 10а, параграф 5 от Директива 2003/87/ЕО за инсталации, които не са производители на електроенергия или нови участници, като се взема предвид съответният дял в общото годишно количество квоти в ЕС, определено съгласно член 9 от цитираната директива, както и съответното количество емисии, които се включват в Европейската схема за търговия с емисии едва в периода от 2013 г. нататък.
(21)
В случаите на подаване на измерима топлинна енергия между две или повече инсталации разпределянето на безплатни квоти за емисии следва да се базира на потреблението на топлинна енергия на дадена инсталация, като се има предвид и рискът от изместване на въглеродни емисии. По този начин, за да се осигури, че броят на разпределяните безплатни квоти за емисии не зависи от структурата на снабдяването с топлинна енергия, квотите за емисии следва да се разпределят на потребителя на топлинна енергия.
(22)
За да се подобри значимостта на наличните данни за емисиите на парникови газове на инсталациите, обхванати от Европейската схема за търговия с емисии, продуктовите показатели за сулфитна, термомеханична и механична целулоза, както и за целулоза от вторично използвана хартия, се базират на информацията от справочни документи (BREF) за най-добрите налични техники, отразяващи използването на минерални разпалващи горива, както и използването на минерални горива (за сулфитната, термомеханичната и механичната целулоза) и на топлинна енергия (за вторичните хартиени суровини). Продуктовият показател за вестникарска хартия също се базира на най-ефективните техники, като в случая за получаването на достоверна стойност на показателя е отразено използването на топлинна енергия.
(23)
За да бъдат взети предвид допълнителните емисии на парникови газове, които не са отразени в данните, използвани при определяне на стойностите на показателите за някои видове инсталации, по-специално емисиите на метан, както и за да се осигури, че безплатното разпределяне на квоти за емисии на базата на съответните продуктови показатели отчита ефективността на процесите по отношение на емисиите на парникови газове и не създава стимули за увеличаване на емисиите, точките на индивидуалните данни по кривата на показателите за производството на азотна киселина бяха коригирани въз основа на предоставена от отрасъла информация за средната стойност на съответните емисии, както и информация от справочните документи за най-добри налични техники. Тази корекция е отразена в продуктовия показател за производството на азотна киселина.
(24)
За да се вземат предвид различията в конфигурациите на рафинериите, продуктовият показател за нефтохимическия отрасъл следва да се базира на подхода с използване на „приведени по СО2 тонове“ (наричан по-долу „CWT“). По този начин СWT се превръща в единствения продукт на рафинерията и съответният обем на производството се изчислява на база на определени видове производствени блокове, чиито продукти се „претеглят“ чрез емисионни коефициенти (отнесени спрямо емисиите при дестилация на суров нефт), наречени CWT коефициенти и изразяващи интензивността на емисиите на CO2 при средно равнище на енергийна ефективност, за един и същ стандартен вид гориво във всеки производствен блок с горивен процес и за средни технологични емисии на производствения блок. На тази база са получени изразяващите данните точки, използвани при определяне на продуктовия показател - чрез съпоставяне на действителните емисии на всяка рафинерия с нейното общо количество CWT. След което, за да се определи количеството на безплатните квоти за емисии, които да се разпределят на рафинериите, се прави корекция за изключване на потреблението и производството на електроенергия, за да бъде спазено изискването от член 10а, параграф 1 от Директива 2003/87/ЕО.
(25)
Като се има предвид широкият обхват на качествените характеристики на съответните продукти, продуктовите показатели за вар и доломитна вар се отнасят за вар със стандартно съдържание на калциев оксид и магнезиев оксид. Що се отнася до емисиите от горивния процес, използваните данни за специфичните емисии от горенето при производството на тези стандартни продукти са на база Решение 2007/589/ЕО.
(26)
При все че при определянето на редица продуктови показатели, като например тези за производството на амоняк и калцинирана сода, е прието, че всичкият получен при производствения процес CO2 се отделя в атмосферата, тези емисии следва да са обект на мониторинг и докладване в съответствие с регламента за мониторинг и докладване на емисиите от дейностите, посочени в приложение I, който следва да бъде приет до 31 декември 2011 г. съгласно член 14, параграф 1 от Директива 2003/87/ЕО, като се приема, че всичкият получен CO2 в резултат от тези производствени процеси се отделя в атмосферата, независимо от възможното използване на СО2 като суровина в химични производствени процеси.
(27)
Показателят за крекинг с водна пара не обхваща така наречените ценни химични вещества от добавъчно захранване, които не се произвеждат в рамките на основния процес, както и съответните емисии, но в съответните случаи на добавъчно захранване следва да се разглежда възможността за разпределяне на безплатни квоти за емисии, като се използват коефициентите за специфични емисии.
(28)
С оглед да се осигурят равностойни условия във връзка с производството на ароматни съединения в рафинериите и химичните заводи, разпределянето на безплатни квоти за емисии при производството на ароматни съединения следва да се базира на подхода CWT и да се прилага стойността на продуктовия показател за рафинерии.
(29)
Отчитайки, че при производството на винилхлориден мономер водородът се използва до известна степен и като гориво, замествайки конвенционални горива, например природен газ, като по този начин се намаляват преките емисии от горивния процес, но отчитайки също, че използването на водорода като суровина е за предпочитане от гледна точка на общата ефективност по отношение на емисиите на парникови газове, в показателя за винилхлоридния мономер използването на водород като гориво е отчетено като използване на природен газ.
(30)
С оглед да се осигурят равностойни условия във връзка с производството на водород и генераторен газ в рафинериите и химичните заводи, показателите за тези продукти следва да се базират на подхода CWT и на стойността на показателя за рафинерии. И за двата продукта продуктовите показатели се отнасят за определена обемна концентрация на водорода.
(31)
Тъй като от 2013 г. нататък по правило всички квоти за емисии от енергийния сектор ще се разпределят чрез тръжна продажба, имайки предвид възможностите на този отрасъл да прехвърля и на свои клиенти увеличените разходи за емисиите на въглероден диоксид, и че няма да има безплатно разпределяне на квоти за емисии за каквото и да е електропроизводство (с изключение на преходното безплатно разпределение в случаите на модернизация на генерирането на електроенергия и на електропроизводство от отпадни газове), в настоящото решение не следва да се разглежда безплатно разпределяне на квоти за емисии във връзка с производството или потреблението на електроенергия. От друга страна, съгласно член 10а, параграф 6 от Директива 2003/87/ЕО отраслите или подотраслите, за които се смята, че са изложени на значителен риск от изместване на въглеродни емисии, могат да бъдат компенсирани за разходите във връзка с отразяването на емисиите на парникови газове в цените на електроенергията посредством финансови мерки, приети от държавите-членки в съответствие с действащите правила за държавната помощ, както и финансови мерки, които Комисията предстои да приеме в тази област.
(32)
Също така е уместно продуктовите показатели да отчитат ефективното оползотворяване на енергия от отпадни газове и емисиите, свързани с тяхното използване. За тази цел при определянето на стойностите на показателите за продукти, при чието производство се генерират отпадни газове, в голяма степен е отчетено въглеродното съдържание на тези отпадни газове. В случаите, когато отпадните газове при производствения процес се подават извън системните граници на съответния продуктов показател и се изгарят за производството на топлинна енергия извън системните граници на даден процес, определен в приложение I, съответните емисии следва да бъдат взети под внимание посредством разпределяне на допълнителни квоти за емисии на база на топлинния или горивния показател. Във връзка с общия принцип, че няма да се разпределят безплатни квоти за емисии от каквото и да е електропроизводство и за да се избегнат излишни изкривявания на конкурентната среда на пазара за електроснабдяване на промишлени инсталации и, също така, като се взема предвид наличието на въглеродна компонента в цената на електроенергията, е уместно в случаите, при които отпадни газове се подават при производствения процес извън системните граници на съответния продуктов показател и се изгарят с цел производство на електроенергия, да не се разпределят никакви допълнителни квоти, надхвърлящи въглеродното съдържание в отпадния газ, отразено в съответния продуктов показател.
(33)
Продуктовите показатели отчитат също така историческите емисии от изгаряне във факел на отпадни газове във връзка с производството на даден продукт, като горивото, използвано за необходимо за безопасността изгаряне във факел, следва да се разглежда като гориво, използвано за производството на неизмерима топлинна енергия, така че да бъде отчетен задължителният характер на наличието на такива факли.
(34)
За борбата с изменението на климата и намаляването на въглеродната интензивност на икономиките са необходими значителни инвестиции. Следователно настоящото решение следва да се прилага по начин, който да насърчава инвестициите в чисти технологии във всеки един отрасъл и подотрасъл. В съответствие с Директива 2003/87/ЕО е възможно в бъдеще други политики и мерки да допълнят настоящите цели и да насърчават ефективното използване на квотите за генериране на значителни инвестиции в енергийно по-ефективни технологии. По-специално ако окончателното годишно количество на безплатните квоти за всички работещи инсталации, определено в съответствие с настоящото решение, падне значително под максималното годишно количество на квотите по член 10а, параграф 5 от Директива 2003/87/ЕО, с изменение на настоящото решение би могло да се осигурят стимули за по-нататъшно намаляване на емисиите на парникови газове съгласно член 10а, параграф 1 от Директива 2003/87/ЕО чрез разпределяне на квоти на инсталации, които са в състояние да приложат новаторски технологии и допълнително да намалят емисиите на парникови газове.
(35)
Инвестициите в значителни увеличения на капацитета, даващи достъп до резерва за нови участници по член 10а, параграф 7 от Директива 2003/87/ЕО, следва да бъдат безспорни и в съответен размер, така че да се избегне ранно изчерпване на резерва от квоти, създаден за нови участници, а също изкривявания на конкурентната среда и излишни административни натоварвания, и да се осигури равноправно третиране на инсталациите в различните държави-членки. Ето защо е уместно да се определи праг за значителните промени на капацитета - да надхвърлят 10 % от инсталирания капацитет, както и да се въведе изискване, че промяната в инсталирания капацитет следва да води до значително по-висока или по-ниска активност на съответната инсталация. Също така при преценяването дали този праг е достигнат следва да бъдат вземани под внимание и постепенните увеличения или намаления на капацитета.
(36)
Като се има предвид, че броят на квотите в резерва за нови участници е ограничен, е уместно при предоставянето на значителни количества от такива квоти на нови участници да се прави оценка дали е гарантиран справедлив и равноправен достъп до оставащите количества квоти в този резерв. В зависимост от резултата от тази оценка може да бъде предвидена система за чакане на ред. В устройството на тази система и при определянето на съответните критерии за участие следва да бъдат отчетени различните разрешителни практики в държавите-членки, както и да се избегне всякаква злоупотреба и да не се предоставят стимули за използване на резервни квоти в неразумно продължителен период от време.
(37)
За да се осигури, че не се разпределят безплатни квоти за емисии на инсталации, които са излезли от експлоатация, в настоящото решение следва да бъдат предвидени мерки за дефиниране на такива инсталации и за забрана на издаването на квоти за тях, освен ако може да бъде установено, че съответната инсталация ще поднови своята работа след определен и разумно продължителен период от време.
(38)
За да може да се адаптира броят на квотите за емисии, разпределени на инсталация, която частично е излязла от експлоатация, са дефинирани специфични прагове за сравнение на намаленото и първоначалното равнище на активност. В такъв случай броят на разпределяните квоти за емисии следва да бъде уточнен, започвайки от следващата година след годината, в която инсталацията частично е излязла от експлоатация. В случай че такава инсталация отново достигне степен на активност над съответните прагове, първоначалният брой на квотите за емисии следва да бъде частично или дори изцяло възстановен, в зависимост от степента на експлоатация на инсталацията.
(39)
Където е необходимо, следва да се отчитат указанията за тълкуване на приложение I към Директива 2003/87/ЕО.
(40)
Мерките, предвидени в настоящото решение, са в съответствие със становището на Комитета по изменение на климата,
ПРИЕ НАСТОЯЩОТО РЕШЕНИЕ:
ГЛАВА I
ОБЩИ РАЗПОРЕДБИ
Член 1
Предмет
В настоящото решение са формулирани валидни за целия Европейски съюз преходни правила за хармонизираното безплатно разпределяне на квоти за емисии съгласно Директива 2003/87/ЕО в периода от 2013 г. нататък.
Член 2
Обхват
Настоящото решение се отнася за безплатното разпределяне на квоти за емисии по глава III (стационарни инсталации) от Директива 2003/87/ЕО в периодите за търгуване от 2013 г. нататък, с изключение на преходното безплатно разпределяне на квоти за емисии за модернизация на електрогенериращи инсталации съгласно член 10в от Директива 2003/87/ЕО.
Член 3
Определения
За целите на настоящото решение се прилагат следните определения:
а)
„работеща инсталация“ („incumbent installation“) означава всяка инсталация, извършваща една или повече от дейностите, посочени в приложение I към Директива 2003/87/ЕО, или дейност, обхваната за пръв път от Европейската схема за търговия с емисии съгласно член 24 от цитираната директива, която:
i)
е получила разрешително за емисии на парникови газове преди 30 юни 2011 г.; или
ii)
реално се експлоатира, получила е преди 30 юни 2011 г. всички съответни екологични разрешителни, включително, ако е необходимо, комплексно разрешително по Директива 2008/1/ЕО, и е постигнала преди 30 юни 2011 г. съответствие с всички останали критерии, определени в националната нормативна уредба на съответната държава-членка, въз основа на които инсталацията е получила разрешително за емисии на парникови газове;
б)
„подинсталация с продуктов показател“ („product benchmark sub-installation“) се определя от входящите и изходящите потоци и съответните емисии, свързани с производството на даден продукт, за който е формулиран показател в приложение I;
в)
„подинсталация с топлинен показател“ („heat benchmark sub-installation“) се определя от входящите и изходящите потоци и съответните емисии, които не са обхванати от подинсталация с продуктов показател и са свързани с производство или получаване от друга инсталация или обект, попадаща/попадащ в обхвата на Европейската схема за търговия с емисии (или и производство, и получаване) на измерима топлинна енергия в границите на инсталацията, ако тази измерима топлинна енергия:
-
се използва за производството на продукти, за получаване на механична енергия (но не и механична енергия, използвана за електропроизводство), за отопление или охлаждане (но не и за електропроизводство), или
-
се подава на друга инсталация или обект, която/който е извън рамките на Европейската схема за търговия с емисии, но не и ако топлинната енергия се подава за производство на електроенергия;
г)
„подинсталация с горивен показател“ („fuel benchmark sub-installation“) се определя от входящите и изходящите потоци и съответните емисии, които не са обхванати от подинсталация с продуктов показател и са свързани с получаването или производството чрез изгаряне на горива на неизмерима топлинна енергия - ако тази неизмерима топлинна енергия се използва за производството на продукти или за получаване на механична енергия (но не и за електропроизводство), за отопление или охлаждане (но не и за електропроизводство), като се включва и поддържането на необходимо за безопасността изгаряне във факел;
д)
„измерима топлинна енергия“ („measurable heat“) означава нетен пренос на топлинна енергия по установими тръбопроводи или газоходи, като се използва топлоносител - например (по-специално) пара, горещ въздух, вода, масла, течни метали или соли - на чийто поток е инсталиран или може да бъде инсталиран топломер;
е)
„топломер“ („heat meter“) означава топломер по смисъла на приложение MI-004 към Директива 2004/22/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (5) или всяко друго устройство, предназначено да измерва и записва количеството топлинна енергия на база на измерване на дебити и температури;
ж)
„неизмерима топлинна енергия“ („non-measurable heat“) означава всяка топлинна енергия, различна от измеримата топлинна енергия;
з)
„подинсталация с технологични емисии“ се определя от емисиите на различни от въглероден диоксид парникови газове, посочени в приложение I към Директива 2003/87/ЕО, отделяни извън системните граници на съответния продуктов показател по приложение I, или също така от емисиите на въглероден диоксид, отделяни извън системните граници на съответния продуктов показател по приложение I в резултат на някоя от посочените по-долу дейности, или също така емисии, дължащи се на изгарянето на недоокислен въглерод, получен в резултат от тези посочени по-долу дейности, което изгаряне се извършва с цел производство на измерима топлинна енергия, неизмерима топлинна енергия или електроенергия, при условие че бъдат извадени емисиите, които биха се отделили от изгарянето на такова количество природен газ, което е с еквивалентна топлотворна способност на технически използваемото енергийно съдържание на недоокисления въглерод:
i)
химична или електролитна редукция на металните съставки в руди, концентрати или вторични материали;
ii)
отстраняване на примеси от метали и метални съставки;
iii)
разлагане на карбонати, с изключение на карбонатите, използвани в скрубери за димни газове;
iv)
реакции на химичен синтез с участие на въглеродосъдържащ материал, ако основната цел на реакциите не е производство на топлинна енергия;
v)
използване на въглеродосъдържащи добавки или суровини, чиято основна цел не е производство на топлинна енергия;
vi)
химична или електролитна редукция на оксиди на металоидни (т.е. полуметални) и на неметални елементи, като например на силициеви оксиди и на фосфати;
и)
„значително увеличение на капацитета“ („significant capacity extension“) означава значително нарастване на първоначалния инсталиран капацитет на дадена подинсталация, свързано с наличието на всяко от следните събития:
i)
настъпили са една или повече определими физически промени във връзка с нейната техническа конфигурация и функциониране, по-значителни от обикновена замяна на съществуваща производствена линия; и
ii)
подинсталацията може да бъде експлоатирана при капацитет, който е поне с 10 % по-висок от първоначалния инсталиран капацитет на подинсталацията преди промяната; или
iii)
подинсталацията, за която се отнасят физическите промени, има значително по-високо равнище на активност, което води до допълнително разпределяне на квоти за емисии в размер на над 50 000 квоти годишно, представляващи поне 5 % от предварителния годишен брой на безплатните квоти за емисии, разпределени на тази подинсталация преди промяната;
й)
„значително намаление на капацитета“ („significant capacity reduction“) означава една или повече определими физически промени, довели до значително понижение на първоначалния инсталиран капацитет на дадена подинсталация и на нейното равнище на активност, сравнимо по големина със значително увеличение на капацитета;
к)
„значителна промяна на капацитета“ („significant capacity change“) означава значително увеличение или намаление на капацитета;
л)
„добавен капацитет“ („added capacity“) означава разликата между първоначалния инсталиран капацитет на дадена подинсталация и инсталирания капацитет на същата подинсталация след негово значително увеличение, определен на база средната стойност на двата най-големи месечни обема на производството в рамките на първите 6 месеца на експлоатация след промяната;
м)
„отпаднал капацитет“ („reduced capacity“) означава разликата между първоначалния инсталиран капацитет на дадена подинсталация и капацитета на същата подинсталация след негово значително намаление, определен на база средната стойност на двата най-големи месечни обема на производството в рамките на първите 6 месеца на експлоатация след промяната;
н)
„начало на нормална експлоатация“ („start of normal operation“) означава верифицираният и одобрен първи ден от 90-дневен период на непрекъсната работа или в случаите, когато производственият цикъл в съответния отрасъл не предвижда непрекъсната работа - първият ден от 90-дневен период, състоящ се от специфични за отрасъла производствени цикли, през който инсталацията се експлоатира с поне 40 % от капацитета, за който са проектирани съоръженията, като в случаите, когато това е уместно, се отчитат специфичните за съответната инсталация експлоатационни условия;
о)
„начало на променена експлоатация“ („start of changed operation“) означава верифицираният и одобрен първи ден от 90-дневен период на непрекъсната работа или в случаите, когато производственият цикъл в съответния отрасъл не предвижда непрекъсната работа - първият ден от 90-дневен период, състоящ се от специфични за отрасъла производствени цикли, през който инсталацията се експлоатира с поне 40 % от променения капацитет, за който са проектирани съоръженията, като в случаите, когато това е уместно, се отчитат специфичните за съответната инсталация експлоатационни условия;
п)
„необходимо за безопасността изгаряне във факел“ („safety flaring“) означава изгарянето на факелни горива (pilot fuels) и силно променливи количества технологични или остатъчни газове в открито за атмосферни въздействия устройство, което изрично се изисква от съответните разрешения за инсталацията по причини за осигуряване на безопасността;
р)
„частно жилище“ („private household“) означава жилищна единица, в рамките на която лицата уреждат, индивидуално или по групи, своето снабдяване с измерима топлинна енергия;
с)
„верификатор“ („verifier“) означава компетентно и независимо лице или верификационна организация, поело(а) задължение да извърши и докладва процеса на верификация в съответствие с подробните изисквания, формулирани от държавите-членки съгласно приложение V към Директива 2003/87/ЕО;
т)
„разумна убеденост“ („reasonable assurance“) означава висока, но не абсолютна степен на убеденост, изразена категорично във верификационното становище, че в подложените на верификация данни липсват съществени неистини;
у)
„степен на убеденост“ („level of assurance“) означава степента, в която верификаторът е убеден в заключенията от верификацията, че е доказано дали в представените данни за инсталацията липсват или присъстват съществени неистини;
ф)
„съществени неистини“ („material misstatement“) означава значими неистини (пропуски, неверни твърдения или грешки, надхвърлящи допустимата неопределеност) в предоставените данни, които, съгласно професионалната преценка на верификатора, биха могли да повлияят значително на последващото използване на данните от страна на компетентния орган при пресмятане на количеството разпределяни квоти за емисии.
Член 4
Компетентен орган и закръгляване на резултатите от изчисленията
1. Държавите-членки трябва да предприемат необходимите административни мерки, включително определяне на подходящ компетентен орган или органи съгласно член 18 от Директива 2003/87/ЕО, за прилагането на разпоредбите на настоящото решение.
2. Резултатите от всички изчисления относно броя на квотите, извършвани в съответствие с настоящото решение, се закръгляват до най-близкото цяло число квоти.
ГЛАВА II
РАБОТЕЩИ ИНСТАЛАЦИИ
Член 5
Идентифициране на инсталациите
1. Всяка държава-членка трябва да идентифицира всички инсталации на своя територия, отговарящи на условията за безплатно разпределяне на квоти по член 10а от Директива 2003/87/ЕО.
2. Също така всяка държава-членка трябва да идентифицира всички произвеждащи топлинна енергия електропроизводители и малките инсталации, които могат да бъдат изключени от Европейската схема за търговия с емисии съгласно член 27 от Директива 2003/87/ЕО.
Член 6
Разделяне на подинсталации
1. За целите на настоящото решение държавите-членки трябва да разделят условно всяка инсталация, отговаряща на условията за безплатно разпределяне на квоти за емисии по член 10а от Директива 2003/87/ЕО, на една или повече от следните видове подинсталации, както е необходимо в съответния случай:
а)
подинсталация с продуктов показател;
б)
подинсталация с топлинен показател;
в)
подинсталация с горивен показател;
г)
подинсталация с технологични емисии.
Тези подинсталации трябва да отговарят, доколкото е възможно, на реални физически части от инсталацията.
По отношение на подинсталациите с топлинен показател, горивен показател и технологични емисии държавите-членки трябва да правят ясно разграничение, въз основа на кодовете на NACE и Prodcom, по въпроса дали съответният процес е в отрасъл или подотрасъл, за който се смята, че е изложен на значителен риск от изместване на въглеродни емисии съгласно посоченото в Решение 2010/2/ЕС.
Когато дадена включена в Европейската схема за търговия с емисии инсталация е произвела и подала измерима топлинна енергия на инсталация или друга инсталация или обект, които не са включени в тази схема, държавите-членки ще считат, че съответният процес в подинсталацията с топлинен показател, водещ до производството на тази топлинна енергия, не обслужва отрасъл или подотрасъл, за който се смята, че е изложен на значителен риск от изместване на въглеродни емисии съгласно посоченото в Решение 2010/2/ЕС, освен ако компетентният орган е убеден, че потребителят на измеримата топлинна енергия принадлежи към отрасъл или подотрасъл, за който се смята, че е изложен на значителен риск от изместване на въглеродни емисии съгласно посоченото в Решение 2010/2/ЕС.
2. Сборът от входящите потоци, от изходящите потоци и от емисиите на всички подинсталации не трябва да надхвърля съответно входящите потоци, изходящите потоци и общите емисии на инсталацията.
Член 7
Събиране на базови данни
1. За всяка работеща инсталация, отговаряща на условията за безплатно разпределяне на квоти по член 10а от Директива 2003/87/ЕО, включително инсталациите, които се експлоатират само в отделни случаи, по-специално инсталациите които се държат в резерв или в готовност за включване, и инсталациите, работещи по сезонен график, държавите-членки трябва да съберат от съответния оператор цялата съответна информация и данни относно посочените в приложение IV параметри за периода, през който инсталацията е работила от 1 януари 2005 г. до 31 декември 2008 г. или съответно, в случаите, когато това е приложимо - от 1 януари 2009 г. до 31 декември 2010 г.
2. Държавите членки трябва да съберат отделни данни за всяка подинсталация. Ако е необходимо, държавите-членки могат да поискат от съответния оператор допълнителна информация.
В случаите, когато поне 95 % от входящите потоци, изходящите потоци и съответните емисии на подинсталация с топлинен показател, подинсталация с горивен показател или подинсталация с технологични емисии обслужват отрасли или подотрасли, за които се смята, съгласно посоченото в Решение 2010/2/ЕС, че са изложени на значителен риск от изместване на въглеродни емисии, или когато поне 95 % от входящите потоци, изходящите потоци и съответните емисии на подинсталация с топлинен показател, подинсталация с горивен показател или подинсталация с технологични емисии съответно обслужват отрасли или подотрасли, за които се смята, че не са изложени на значителен риск от изместване на въглеродни емисии, държавите-членки могат да освободят съответния оператор от задължението да предостави данни, даващи възможност да се определи доколко съществува такъв риск.
3. Държавите-членки трябва да изискат от операторите да представят стойността на първоначалния инсталиран капацитет на всяка подинсталация с продуктов показател, която се определя, както следва:
а)
по принцип първоначалният инсталиран капацитет се определя на база средната стойност на 2-та най-големи месечни обема на производството в периода от 1 януари 2005 г. до 31 декември 2008 г., като се приема, че подинсталацията работи при такова натоварване 720 часа месечно в течение на 12 месеца в годината;
б)
в случаите, когато не е възможно да се определи първоначалният инсталиран капацитет съгласно посоченото в буква а), трябва да се направи експериментална проверка на капацитета на подинсталацията под надзора на верификатор, за да се гарантира, че използваните параметри са типични за съответния отрасъл и че резултатите от експерименталната верификация са представителни.
4. В случаите, когато дадена подинсталация е имала значителна промяна на капацитета си в периода от 1 януари 2005 г. до 30 юни 2011 г., държавите-членки трябва да изискват от оператора да представи, в допълнение към първоначалния инсталиран капацитет на съответната инсталация, определен съгласно параграф 3 преди началото на експлоатацията след промяната, също и стойността на добавения или съответно на отпадналия капацитет, както и стойността на инсталирания капацитет на подинсталацията след настъпилата значима промяна в капацитета (определен на база средната стойност на двата най-големи месечни обема на производството в рамките на първите 6 месеца на експлоатация след промяната). Държавите-членки ще считат този инсталиран капацитет след настъпилата значителна промяна на капацитета за първоначален инсталиран капацитет при оценяването на всяка една последваща значителна промяна на капацитета.
5. Държавите-членки трябва да получават, съхраняват и документират данни по начин, позволяващ тяхното съответно използване от компетентния орган.
Държавите-членки могат да поискат от оператора да използва електронен образец за попълване на данните или да специфицират файловия формат за подаване на данните. Държавите-членки са длъжни обаче да приемат ползването от оператора на всякакъв електронен образец или всякаква спецификация на файлов формат, публикувани от Комисията за целите на събирането на данни по настоящия член, освен ако съответният образец или спецификация на файлов формат на държавата-членка не изискват попълването поне на същите данни.
6. Входящите потоци, изходящите потоци и съответните емисии, за които са налице само данни за инсталацията като цяло, трябва да бъдат разпределени пропорционално на съответните подинсталации, както следва:
а)
в случаите, когато в една и съща производствена линия се произвеждат един след друг различни продукти, входящите потоци, изходящите потоци и съответните емисии трябва да бъдат разпределени последователно, въз основа на времето на годишно използване на всяка подинсталация;
б)
в случаите, когато не е възможно да се разпределят входящите потоци, изходящите потоци и съответните емисии съгласно посоченото в буква а), те трябва да бъдат разпределени на база на масите или обемите на отделните произвеждани продукти или като се използват оценки на съотношението на стойностите на свободната енергия на Гибс (free reaction enthalpies) при съответните химични реакции, или на база на друг подходящ начин на разпределяне, базиращ се на обоснована научна методика.
7. Държавите-членки трябва да изискват от операторите да представят пълни и съответстващи данни и да гарантират, че няма припокривания между инсталациите и двойно отчитане. По-специално държавите-членки трябва да осигурят прилагането от страна на операторите на надлежно усърдие и подаването на данни с най-високата възможна точност, така че да бъде осигурена разумна убеденост в достоверността на данните.
За тази цел държавите-членки трябва да осигурят подаване от страна на всеки оператор на доклад за използваната методика, съдържащ по-специално описание на инсталацията, на използваната методика за компилиране на данните, на различните източници на данни, на стъпките в изчисленията и, където случаят е такъв, на направените допускания и приложената методика за разпределяне на емисиите на съответните подинсталации съгласно параграф 6. Държавите-членки могат да изискват от операторите да демонстрират точността и пълнотата на предоставените данни.
8. В случаите на липса на данни държавите-членки трябва да изискват от оператора надлежно да оправдае всяка липса на данни.
Държавите-членки трябва да изискват от съответния оператор да замести всички липсващи данни с консервативни оценки, които по-специално да се основават на най-добрата индустриална практика и на актуалните научно-технически знания - преди или най-късно по време на верификацията от страна на верификатора.
Ако са налице частични данни, консервативна оценка означава екстраполираната стойност да не надхвърля 90 % от стойността, получена въз основа на наличните данни.
В случай че липсват данни за измеримите топлинни потоци в подинсталация с топлинен показател, може да бъде получена приблизителна стойност въз основа на съответната вложена енергия, умножена по измерения КПД на топлопроизводството, верифициран от верификатор. Ако не са налице такива данни за КПД, трябва да се използва референтна стойност на КПД, равна на 70 %, и да се умножи по съответната вложена енергия за производството на топлинна енергия.
9. Всяка държава-членка трябва при поискване да предоставя на Комисията достъп до данните, събрани в съответствие с посоченото в параграфи 1-6.
Член 8
Верификация
1. В процеса на събиране на данните съгласно член 7 държавите-членки трябва да приемат само такива данни, които са верифицирани като задоволителни от верификатор. Процесът на верификация трябва да се отнася до доклада за използваната методика и докладваните параметри, посочени в член 7 и приложение IV. При верификацията трябва да се разгледат надеждността, достоверността и точността на данните, предоставени от оператора, и да се достигне до верификационно становище, в което с разумна убеденост да бъде заявено дали в представените данни присъстват или не съществени неистини.
2. Държавите-членки трябва да осигурят, че верификаторът е независим от оператора, че той извършва дейностите си по правилен и обективен професионален начин и че разбира всяко от следните положения:
а)
разпоредбите на настоящото решение, както и всички съответни стандарти и указания;
б)
законодателните, регулаторните и административните изисквания, свързани с дейностите, които се верифицират;
в)
генерирането на цялата информация, свързана с всеки параметър или източник на емисии в инсталацията, по-специално във връзка със събирането, измерването, изчисляването и докладването на данните.
3. В допълнение към изискванията, формулирани в Решение 2007/589/ЕО, държавите-членки трябва да осигурят спазването на всяко от следните минимални изисквания:
а)
верификаторът трябва да е планирал и извършил верификацията от позицията на професионална скептичност, осъзнавайки, че може да съществуват обстоятелства, които биха довели до съществени неистини в представените данни и информация;
б)
верификаторът трябва да е валидирал само такива докладвани параметри, които са определени с висока степен на сигурност. За постигането на висока степен на сигурност се изисква операторът да покаже, че:
i)
в докладваните параметри липсват несъответствия;
ii)
събирането на данните за параметрите е извършено в съответствие с приложимите научни стандарти или указания;
iii)
съответните записи на данни за инсталацията са пълни и съвместими помежду си;
в)
верификаторът трябва да е започнал верификационния процес със стратегически анализ на всички съответни дейности, извършвани в инсталацията, и да има общ поглед върху всички дейности и тяхното значение във връзка с разпределянето на квоти;
г)
верификаторът трябва да е взел предвид информацията, съдържаща се в разрешителното за емисии на парникови газове или в другите съответни екологични разрешителни, като например в комплексното разрешително съгласно Директива 2008/1/ЕО, по-специално във връзка с оценяването на първоначалния инсталиран капацитет на подинсталациите;
д)
верификаторът трябва да е анализирал присъщите рискове и рисковете при измерването и регулирането, свързани с обхвата и сложността на дейностите на оператора и във връзка с параметрите за разпределяне на квоти, които могат да доведат до съществени неистини, и да е съставил план за верификация в съответствие с този анализ на рисковете;
е)
верификаторът трябва, ако това е уместно, да е посетил обекта, за да инспектира работата на измервателните уреди и мониторинговите системи, да е провел срещи и да е събрал достатъчно информация и доказателства. Ако верификаторът е преценил, че не е необходимо посещение на обекта, той трябва да може изцяло да обоснове своето решение пред съответния компетентен орган;
ж)
верификаторът трябва да е изпълнил верификационния план, като е събрал данни в съответствие с определените методи за вземане на проби, проверки чрез обхождане, прегледи на документацията, аналитични процедури, процедури по преглед на данни, включително всякакви съответни доказателства, на които да бъде обосновано верификационното становище;
з)
верификаторът трябва да е поискал от оператора да предостави всякакви евентуално липсващи данни или да допълни липсващи раздели от одиторските проследявания, да обясни вариациите на параметрите или данните за емисиите, да преразгледа изчисленията или да коригира докладваните данни;
и)
верификаторът трябва да е изготвил вътрешен верификационен доклад. Във верификационния доклад трябва да са посочени данните, показващи, че стратегическият анализ, анализът на рисковете и верификационният план са изпълнени изцяло, както и да е дадена достатъчно информация в подкрепа на верификационните становища. Вътрешният верификационен доклад трябва да улеснява потенциална оценка при извършване на одит от страна на компетентния орган и акредитиращия орган;
й)
въз основа на констатациите от вътрешния верификационен доклад верификаторът трябва да е дал заключение дали докладваните параметри съдържат каквито и да са съществени неистини и дали са налице други въпроси, имащи отношение към верификационното становище;
к)
верификаторът трябва да е представил верификационната методика, своите констатации и верификационното становище във верификационния доклад, адресиран до оператора, който трябва да бъде подаден от оператора, заедно с доклада за методиката и докладваните параметри, до компетентния орган.
4. Държавите-членки трябва да не разпределят безплатни квоти за емисии на инсталация, за която съответните данни не са верифицирани като задоволителни.
Единственият случай, при който държава-членка може да реши да разпредели безплатни квоти за емисии на инсталация, при положение че данните за тази инсталация не са верифицирани като задоволителни, е ако държавата-членка се е убедила, че пропуските в данните, довели до отрицателно становище на верификатора, се дължат на изключителни или непредвидени обстоятелства, които не е било възможно да бъдат избегнати, дори и при полагане на всички надлежни грижи, и които са били извън контрола на оператора на съответната инсталация, по-специално обстоятелства от рода на природни бедствия, война, заплаха за война, терористични актове, революция, бунт, саботаж или актове на вандализъм.
5. Чрез верификациите държавите-членки трябва да осигуряват по-специално липса на припокривания между подинсталации и на двойно отчитане.
Член 9
Историческо равнище на активност
1. По отношение на работещите инсталации държавите-членки трябва да определят историческите равнища на активност на всяка инсталация за базовия период от 1 януари 2005 г. до 31 декември 2008 г. или, в случай че дадено равнище на активност е станало впоследствие по-високо - за базовия период от 1 януари 2009 г. до 31 декември 2010 г., въз основа на данните, събрани съгласно член 7.
2. Продуктовото историческо равнище на активност се определя за всеки продукт, за който има определен продуктов показател съгласно посоченото в приложение I, от статистическата медиана на годишния обем на производството на този продукт в съответната инсталация през базовия период.
3. Топлинното историческо равнище на активност се определя от статистическата медиана за базовия период на историческото годишно количество получена измерима топлинна енергия (идваща от инсталация, влизаща в Европейската схема за търговия с емисии) или произведена измерима топлинна енергия, или и двете, използвана в рамките на границите на инсталацията за производство на продукти, на механична енергия (но не и механична енергия, използвана за електропроизводство), за отопление или охлаждане (но не и за електропроизводство), или подадена на друга инсталация или обект, която/който е извън Европейската схема за търговия с емисии (но не и ако подадената топлинна енергия се използва за електропроизводство), като така определеното количество измерима топлинна енергия се изразява в тераджаули/година.
4. Горивното историческо равнище на активност се определя от статистическата медиана за базовия период на историческото годишно потребление на горива за производството на неизмерима топлинна енергия, използвана за производството на продукти, на механична енергия (но не и механична енергия, използвана за електропроизводство), за отопление и охлаждане (но не и за електропроизводство), включително за необходимо заради безопасността изгаряне във факел, като така определеното количество неизмерима топлинна енергия се изразява в тераджаули/година.
5. За технологичните емисии, дължащи се на производството на продукти през посочения в параграф 1 базов период, историческото равнище на активност се определя от статистическата медиана на годишните исторически технологични емисии през базовия период, изразени в тонове СО2 еквивалент/година.
6. За целите на определяне на стойностите на статистическата медиана по параграфи 1-5 трябва да се вземат предвид само такива календарни години, в които инсталацията е работила поне 1 ден.
Ако инсталацията е работила в по-малко от две календарни години по време на съответния базов период, историческите равнища на активност трябва да бъдат изчислени въз основа на първоначалния инсталиран капацитет на всяка подинсталация, определен съгласно методиката по член 7, параграф 3, умножен по съответния коефициент на използване на капацитета, определен съгласно член 18, параграф 2.
7. Въз основа на дерогация от посоченото в параграф 2 държавите-членки трябва да определят продуктовите исторически равнища на активност за продуктите, за които са формулирани продуктови показатели в приложение III, въз основа на статистическата медиана на годишните исторически обеми на производството, определени по посочените в същото приложение формули.
8. Работещите инсталации, които се експлоатират при известни случаи, включително, по-специално, поддържаните в резерв или в режим на готовност инсталации, както и инсталациите, които работят по сезонен график и не са били експлоатирани поне един ден в дадена календарна година от базовия период, се вземат предвид при определянето на стойностите на статистическата медиана по параграф 1, ако са изпълнени всички от следните условия:
а)
трябва да бъде ясно показано, че съответната инсталация се използва при известни случаи - по-специално че редовно се експлоатира в режим на готовност или като резервна мощност или че редовно се експлоатира по сезонен график;
б)
инсталацията трябва да е обхваната от разрешително за емисии на парникови газове и от всички останали разрешителни по националната нормативна уредба на държавата-членка, необходими за експлоатация на инсталацията;
в)
технически е възможно инсталацията бързо да бъде включена да работи и съответните ремонтни работи се провеждат редовно.
9. В случай че на дадена работеща инсталация е изпълнено значително увеличение или намаление на капацитета през периода от 1 януари 2005 г. до 30 юни 2011 г., историческите равнища на активност на съответната инсталация трябва да се определят като сбор от определените съгласно параграф 1 стойности на статистическата медиана от преди значителната промяна в капацитета и съответните исторически равнища на активност на добавения или отпадналия капацитет.
Историческите равнища на активност на добавения или отпадналия капацитет се определят, като се изчислят разликите между първоначално инсталираните капацитети (определени съгласно член 7, параграф 3, преди да е започнала експлоатацията след промяната) и инсталираните капацитети след промяната (определени съгласно член 7, параграф 4) на всяка подинсталация, в която е настъпила значителна промяна на капацитета, и тези разлики бъдат умножени по историческата средна стойност на използване на капацитета на съответната инслация в годините преди началото на експлоатацията на променения капацитет.
Член 10
Разпределяне на квоти за емисии на ниво инсталация
1. Въз основа на данните, събрани съгласно член 7, държавите-членки трябва да изчисляват за всяка година броя на квотите за емисии, разпределяни безплатно в периода от 2013 г. нататък на всяка работеща инсталация на тяхна територия, в съответствие с посоченото в параграфи 2-8.
2. За целите на това изчисляване държавите-членки трябва първо да определят предварителния годишен брой на безплатните квоти за емисии поотделно за всяка подинсталация, както следва:
а)
за всяка подинсталация с продуктов показател - предварителният годишен брой на безплатните квоти за емисии за дадена година се определя от стойността на този продуктов показател, посочена в приложение I, умножена по съответното историческо равнище на активност, отнасящо се за продукта;
б)
съответно за останалите видове подинсталации:
i)
за подинсталация с топлинен показател - предварителният годишен брой на безплатните квоти за емисии за дадена година се определя от стойността на топлинния показател за измерима топлинна енергия, посочена в приложение I, умножена по съответното историческо равнище на активност на консумацията на измерима топлинна енергия;
ii)
за подинсталация с горивен показател - предварителният годишен брой на безплатните квоти за емисии за дадена година се определя от стойността на горивния показател, посочена в приложение I, умножена по съответното историческо равнище на активност на консумацията на гориво;
iii)
за подинсталация с технологични емисии - предварителният годишен брой на безплатните квоти за емисии за дадена година трябва да съответства на стойността на историческата активност във връзка с технологичните емисии, умножена по 0,9700.
3. Доколкото се подава измерима топлинна енергия към частни жилища и предварителният годишен брой на квотите за емисии, определен съгласно параграф 2, буква б), подточка i) за 2013 г., е по-малък от медианната стойност на годишните исторически емисии във връзка с производството на измерима топлинна енергия за частни жилища от тази подинасталация в периода от 1 януари 2005 г. до 31 декември 2008 г., предварителният годишен брой на квотите за емисии за 2013 г. трябва да бъде уточнен със съответната разлика. За всяка от годините в периода от 2014 до 2020 г. предварителният годишен брой на квотите за емисии, определен съгласно параграф 2, буква б), подточка i), трябва да бъде уточнен с разликата, с която предварителният годишен брой на емисиите за тази година е по-малък от съответен процент от гореспоменатата медианна стойност на годишните исторически емисии. Този процент ще е съответно 90 % за 2014 г. и ще намалява с 10 процентни пункта за всяка следваща година.
4. За целите по прилагането на член 10а, параграф 11 от Директива 2003/87/ЕО трябва стойностите на предварителния годишен брой на безплатните квоти за емисии (определени за всяка подинсталация съгласно параграф 2 от настоящия член, за съответната година, в случаите, когато тези подинсталации обслужват отрасли и подотрасли, за които се смята, че не са изложени на риск от изместване на въглеродни емисии - съгласно посоченото в Решение 2010/2/ЕС) да бъдат умножени по съответния коефициент, посочен в приложение VI.
В случаите, когато процесите в тези подинсталации обслужват отрасли или подотрасли, за които се смята, че са изложени на значителен риск от изместване на въглеродни емисии - съгласно посоченото в Решение 2010/2/ЕС коефициентът, по който трябва да бъдат умножени тези стойности за 2013 и 2014 г., е 1. Отраслите и подотраслите, за които съответният коефициент ще продължи да бъде 1 и за периода 2015-2020 г., ще бъдат определени съгласно член 10а, параграф 13 от Директива 2003/87/ЕО.
5. В случаите, когато поне 95 % от историческото равнище на активност на подинсталация с топлинен показател, подинсталация с горивен показател или подинсталация с технологични емисии обслужва отрасли или подотрасли, за които съгласно посоченото в Решение 2010/2/ЕС се смята, че са изложени на значителен риск от изместване на въглеродни емисии, се приема, че подинсталацията като цяло е изложена на такъв значителен риск от изместване на въглеродни емисии.
В случаите, когато поне 95 % от историческото равнище на активност на подинсталация с топлинен показател, подинсталация с горивен показател или подинсталация с технологични емисии обслужват отрасли или подотрасли, за които съгласно посоченото в Решение 2010/2/ЕС се смята, че не са изложени на значителен риск от изместване на въглеродни емисии, се приема, че подинсталацията като цяло не е изложена на такъв значителен риск от изместване на въглеродни емисии.
6. Предварителният годишен брой на безплатните квоти за емисии за подинсталациите, получили измерима топлинна енергия от подинсталации, произвеждащи продукти, попадащи в обхвата на посочените в приложение I показатели за азотна киселина, трябва да бъде намален със стойността на историческата годишна консумация на такава топлина по време на базовия период (посочен в член 9, параграф 1), умножена по стойността на посочения в приложение I топлинен показател.
7. Предварителното годишно количество на безплатните квоти за емисии, които трябва да бъдат разпределени на всяка инсталация, се определя като сбор от съответните предварителни годишни количества на безплатните квоти за емисии на всяка от подинсталациите, изчислени съгласно посоченото в параграфи 2, 3, 4, 5 и 6.
В случаите, когато дадена инсталация включва подинсталации, произвеждащи целулоза (късовлакнеста сулфатна целулоза, дълговлакнеста сулфатна целулоза, термомеханична и механична целулоза, сулфитна целулоза или други видове целулоза, непопадащи в обхвата на продуктов показател) и подаващи измерима топлинна енергия към други технически свързани с тях подинсталации, при определянето на предварителния общ брой на безплатните квоти за емисии, без това да засяга предварителния годишен брой на безплатните квоти за емисии, предоставяни на други подинсталации на съответната инсталация, трябва да се отчита само предварителният годишен брой на емисиите за производството на тези продукти, които се продават на пазара и не се преработват в хартия в рамките на същата инсталация или на други технически свързани с нея инсталации.
8. При определянето на предварителния общ брой на безплатните квоти за емисии, разпределяни на всяка инсталация, държавите-членки трябва да осигурят, че емисиите не се отчитат двойно и че разпределяното количество квоти не е отрицателно. По-специално в случаите, когато даден междинен продукт, попадащ в обхвата на продуктов показател съгласно определението на съответните системни граници, както е посочено в приложение I, бива внесен в дадена инсталация, съответните емисии не трябва да бъдат двойно отчетени при определянето на първоначалния общ брой на безплатните квоти за емисии, разпределяни на двете съответни инсталации.
9. Окончателният общ годишен брой на безплатните квоти за емисии, разпределяни на всяка работеща инсталация, освен за инсталациите, попадащи в обхвата на посоченото в член 10а, параграф 3 от Директива 2003/87/ЕО, се определя чрез умножаване на предварителния общ годишен брой на безплатните квоти за емисии, определен съгласно посоченото в параграф 7, по общия коефициент за междусекторна корекция, определен съгласно член 15, параграф 3.
За инсталациите, попадащи в обхвата на член 10а, параграф 3 от Директива 2003/87/ЕО и отговарящи на условията за разпределяне на безплатни квоти за емисии, окончателният общ годишен брой на безплатните квоти за емисии трябва да отговаря на предварителния общ годишен брой на безплатните квоти за емисии за всяка инсталация, определен съгласно посоченото в параграф 7 и коригиран годишно с линейния коефициент, посочен в член 10а, параграф 4 от Директива 2003/87/ЕО, като се използва за базово количество предварителният общ годишен брой на безплатните квоти за емисии, разпределени за съответната инсталация за 2013 г.
Член 11
Разпределяне на квоти за емисии за крекинг с водна пара
Въз основа на дерогация от член 10, параграф 2, буква а) предварителният годишен брой на безплатните квоти за емисии на подинсталация с продуктов показател, разпределяни във връзка с производството на ценни химически вещества (high value chemicals - наричани по-долу „HVC“), трябва да отговаря на: стойността на посочения в приложение I продуктов показател за крекинг с водна пара, умножена по историческото равнище на активност, определено съгласно приложение III, и умножена по отношението между общите преки емисии (включително емисиите във връзка с нетната внесена топлинна енергия) през базовия период по член 9, параграф 1 от настоящото решение, изразени като тонове СО2 еквивалент, върху сбора на тези общи преки емисии и съответните косвени емисии през базовия период по член 9, параграф 1 от настоящото решение, изчислени съгласно член 14, параграф 2. Към резултата от това изчисление трябва да се добавят: 1,78 тона въглероден диоксид за тон водород от медианното историческо производство на водород от добавъчно захранване, изразено в тонове водород, 0,24 тона въглероден диоксид за тон етилен от медианното историческо производство на етилен от добавъчно захранване, изразено в тонове етилен, и 0,16 тона въглероден диоксид за тон други HVC от медианното историческо производство на други HVC (освен водород и етилен) от добавъчно захранване, изразено в тонове HVC.
Член 12
Разпределяне на квоти за емисии при производството на винилхлориден мономер
Въз основа на дерогация от член 10, параграф 2, буква а) предварителният годишен брой на безплатните квоти за емисии на подинасталация с продуктов показател, разпределяни във връзка с производството на винилхлориден мономер (наричан по-долу „VCM“), трябва да отговаря на стойността на продуктовия показател за VCM, умножена по историческото равнище на активност за производството на VCM, изразено в тонове, и умножена по отношението между: преките емисии за производството на VCM (включително емисиите за нетната получена отвън топлинна енергия) през базовия период по член 9, параграф 1 от настоящото решение, изчислени съгласно член 14, параграф 2 и изразени като тонове СО2 еквивалент, върху сбора на тези преки емисии и историческите косвени емисии във връзка с водорода, използван за производството на VCM през базовия период по член 9, параграф 1 от настоящото решение, изразени като тонове СО2 еквивалент и изчислени на база на историческата консумация на топлинна енергия, получена чрез изгаряне на водород и изразена в тераджаули (TJ), умножена по 56,1 тона въглероден диоксид за тераджаул.
Член 13
Подаване на топлинна енергия между инсталации
В случаите, когато подинсталация с продуктов показател включва измерима топлинна енергия, получена от инсталация или друг обект, които не са включени в Европейската схема за търговия с емисии, първоначалният годишен брой на безплатните квоти за емисии, разпределяни на подинсталацията с продуктов показател, определен съгласно член 10, параграф 2, буква а), трябва да бъде намален с историческото количество топлинна енергия, получено през съответната година от инсталация или друг обект, които не са включени в Европейската схема за търговия с емисии, умножено по стойността на посочения в приложение I показател за измерима топлинна енергия.
Член 14
Заменяемост на гориво и електроенергия
1. За всеки вид подинсталация с продуктов показател, посочена в приложение I, в раздела с отчитане на заменяемостта на горивото и електроенергията, предварителният годишен брой на безплатните квоти за емисии трябва да отговаря на: стойността на посочения в приложение I съответен продуктов показател, умножена по историческото равнище на активност за този продукт и умножена по отношението между общите преки емисии във връзка с нетната получена отвън топлинна енергия през базовия период по член 9, параграф 1 от настоящото решение, изразени като тонове СО2 еквивалент, върху сбора на тези общи преки емисии и съответните косвени емисии през базовия период по член 9, параграф 1 от настоящото решение.
2. За целите на изчислението по параграф 1 съответните косвени емисии се получават на база на съответното електропотребление (съгласно определението на обхванатите процеси и емисии в приложение I) през базовия период по член 9, параграф 1 от настоящото решение, предназначено за производството на съответния продукт и изразено в мегаватчасове, умножено по 0,465 тона въглероден диоксид за мегаватчас, което дава косвените емисии, изразени в тонове въглероден диоксид.
За целите на изчислението по параграф 1 емисиите за нетната получена отвън топлинна енергия се получават на база на количеството измерима топлинна енергия, използвана за производството на съответния продукт и получена от инсталации, влизащи в Европейската схема за търговия с емисии през базовия период по член 9, параграф 1 от настоящото решение, умножено по стойността на посочения в приложение I показател за топлинна енергия.
ГЛАВА III
РЕШЕНИЯ ЗА РАЗПРЕДЕЛЯНЕ НА КВОТИ
Член 15
Национални мерки за изпълнение
1. Съгласно член 11, параграф 1 от Директива 2003/87/ЕО държавите-членки трябва в срок до 30 септември 2011 г. да представят на Комисията списък на инсталациите на тяхна територия, попадащи в обхвата на Директива 2003/87/ЕО, включително инсталациите, идентифицирани в съответствие с член 5, като се използва предоставеният от Комисията електронен образец.
2. Списъкът по параграф 1 трябва да съдържа следните данни за всяка работеща инсталация:
а)
идентификация на инсталацията и нейните граници, като се използва идентификационният код на инсталацията в Независимия дневник на транзакциите в Общността (CITL);
б)
идентификация на всяка подинсталация в дадена инсталация;
в)
за всяка подинсталация с продуктов показател - първоначалния инсталиран капацитет и годишните обеми на производството на съответния продукт в периода от 1 януари 2005 г. до 31 декември 2008 г.;
г)
за всяка инсталация и подинсталация - информация дали тя принадлежи или не към отрасъл или подотрасъл, за който се смята, че е изложен на значителен риск от изместване на въглеродни емисии съгласно посоченото в Решение 2010/2/ЕС;
д)
за всяка подинсталация - предварителния годишен брой на безплатните квоти за емисии за периода от 2013 до 2020 г., определен съгласно член 10, параграф 2;
е)
в допълнение към данните по буква г), за инсталациите, които не обслужат отрасъл или подотрасъл, за който се смята, че е изложен на значителен риск от изместване на въглеродни емисии съгласно посоченото в Решение 2010/2/ЕС - предварителния годишен брой на безплатните квоти за емисии за периода от 2013 до 2020 г., намаляващ с еднакви годишни количества, от 80 % от съответното количество през 2013 г. до 30 % през 2020 г., съгласно член 10, параграф 4;
ж)
за всяка инсталация - предварителния общ годишен брой на безплатните квоти за емисии за периода от 2013 до 2020 г., определен съгласно член 10, параграф 6.
В списъка трябва също да са посочени всички произвеждащи топлинна енергия електропроизводители и малките инсталации, които могат да бъдат изключени от Европейската схема за търговия с емисии съгласно член 27 от Директива 2003/87/ЕО.
3. След получаване на списъка по параграф 1 от настоящия член Комисията трябва да направи оценка на включването на всяка инсталация в списъка и на съответния предварителен общ брой на безплатните квоти за емисии.
След нотификация от всички държави-членки на предварителния общ брой на безплатните квоти за емисии за разпределяне в периода от 2013 до 2020 г. Комисията трябва да определя единния коефициент за междусекторна корекция съгласно посоченото в член 10а, параграф 5 от Директива 2003/87/ЕО. Този корекционен коефициент ще бъде определян чрез сравняване на сбора на предварителните общи годишни количества безплатни квоти за емисии, разпределяни на инсталациите, които не са производители на електроенергия, за всяка година от периода 2013-2020 г. (без да са коригирани с коефициентите по приложение VI), с годишното количество на квотите, изчислявано съгласно член 10а, параграф 5 от Директива 2003/87/ЕО за инсталации, които не са производители на електроенергия или нови участници, като се взема предвид съответният дял в общото годишно количество квоти в ЕС, определено съгласно член 9 от цитираната директива, както и съответното количество емисии, които се включват в Европейската схема за търговия с емисии едва в периода от 2013 г. нататък.
4. Ако Комисията не отхвърли включването на дадена инсталация в този списък, включително съответните предварителни общи годишни количества безплатни квоти за емисии, разпределени на тази инсталация, съответната държава-членка трябва да продължи с определянето на окончателното количество безплатни квоти за емисии за всяка година в периода от 2013 до 2020 г., в съответствие с член 10, параграф 9 от настоящото решение.
5. След определянето на окончателния годишен брой на квотите за емисии за всички работещи инсталации на тяхна територия държавите-членки трябва да представят на Комисията списък на стойностите на окончателния годишен брой на безплатните квоти за емисии за периода от 2013 до 2020 г., определени съгласно член 10, параграф 9.
Член 16
Промени в степента на риска от изместване на въглеродни емисии
В рамките на 3 месеца след приемането на списъка по член 10а, параграф 13 от Директива 2003/87/ЕО за годините от 2015 до 2020 г. или след приемането на всякаква добавка на списъка по Решение 2010/2/ЕС за 2013 и 2014 г. всяка държава-членка трябва да преразгледа списъка по член 15, параграф 1 от настоящото решение, като ясно посочи промените в оценяваната степен на наличие на инсталациите и подинсталациите на риск от изместване на въглеродни емисии, както и съответните промени в предварителното годишно количество на безплатните квоти за емисии (в случаите, при които са необходими такива промени) и да представи този преразгледан списък на Комисията.
ГЛАВА IV
НОВИ УЧАСТНИЦИ И ЗАКРИВАНИЯ
Член 17
Заявка за безплатни квоти за емисии
1. При получаване на заявка от страна на нов участник държавите-членки трябва въз основа на настоящите правила да определят количеството на безплатните квоти за емисии, които трябва да бъдат разпределени, след като съответната инсталация влезе в нормална експлоатация и бъде определен нейният първоначален инсталиран капацитет.
2. Държавите-членки трябва да приемат само такива заявки, които са подадени на компетентния орган в рамките на една година след началото на нормална експлоатация на съответната инсталация или подинсталация.
3. Държавите-членки трябва да разделят съответната инсталация на подинсталации съгласно посоченото в член 6 от настоящото решение и трябва да изискват от оператора да подаде на съответния компетентен орган заедно със заявката по параграф 1 цялата съответна информация и данни относно всеки параметър, включен в списъка в приложение V, поотделно за всяка подинсталация. Ако е необходимо, държавите-членки могат да поискат от оператора да представи и по-детайлизирани данни.
4. За инсталациите по член 3, буква з) от Директива 2003/87/ЕО, с изключение на инсталациите, в които е настъпило значително увеличение на капацитета след 30 юни 2011 г., държавите-членки трябва да изискат от оператора да определи първоначалния инсталиран капацитет на всяка подинсталация съгласно методиката, зададена в член 7, параграф 3, като използва като основа непрекъснатия 90-дневен период, на база на който е определено началото на нормална експлоатация. Стойностите на първоначалния инсталиран капацитет на всяка подинсталация трябва да бъдат одобрени от съответната държава-членка, преди държавите-членки да изчисляват разпределяните квоти за емисии за съответната инсталация.
5. Държавите-членки трябва да приемат само такива данни, подадени съгласно настоящия член, които са верифицирани като задоволителни от верификатор съгласно изискванията по член 8, за да се осигури, че докладваните данни са надеждни и верни.
Член 18
Равнища на активност
1. За инсталациите по член 3, буква з) от Директива 2003/87/ЕО, с изключение на инсталациите със значително увеличение на капацитета след 30 юни 2011 г., държавите-членки трябва да определят равнищата на активност на всяка инсталация, както следва:
а)
продуктовото историческо равнище на активност се определя за всеки продукт, за който има определен продуктов показател съгласно посоченото в приложение I, от първоначалния инсталиран капацитет за производството на този продукт на съответната инсталация, умножен по стандартния коефициент на използване на капацитета;
б)
топлинното историческо равнище на активност се определя от първоначалния инсталиран капацитет за получаване от инсталации, влизащи в Европейската схема за търговия с емисии, за производство, или и за двете, на измерима топлинна енергия, използвана в границите на инсталацията за производство на продукти, за получаване на механична енергия (но не и за електропроизводство), за отопление или охлаждане (но не и за електропроизводство) или за подаване на топлинната енергия на друга инсталация или обект, които не влизат в Европейската схема за търговия с емисии (но не и ако подадената топлинна енергия се използва за електропроизводство), умножен по съответния коефициент на използване на капацитета;
в)
горивното равнище на активност се определя от първоначалния инсталиран капацитет за потребление на горива, използвани за производството на неизмерима топлинна енергия, консумирана за производството на продукти, за получаване на механична енергия (но не и за електропроизводство), за отопление и охлаждане (но не и за електропроизводство) в съответната инсталация, включително за необходимо заради безопасността изгаряне във факел, умножен по съответния коефициент на използване на капацитета;
г)
равнището на активност по отношение на технологичните емисии се определя от първоначалния инсталиран капацитет за генериране на технологични емисии на производствения блок, умножен по съответния коефициент на използване на капацитета.
2. Стандартният коефициент на използване на капацитета, споменат в параграф 1, буква а), трябва да бъде изчислен и публикуван от Комисията въз основа на данните, събрани от държавите-членки съгласно член 7 от настоящото решение. За всеки посочен в приложение I продуктов показател той ще е равен на 80-ия перцентил на средните стойности на годишните коефициенти на използване на капацитета за всички инсталации, произвеждащи съответния продукт. Средната стойност на годишния коефициент на използване на капацитета за всяка инсталация, произвеждаща съответния продукт, се определя, като се раздели средната годишна продукция за периода 2005-2008 г. на първоначалния инсталиран капацитет.
Съответният коефициент на използване на капацитета, споменат в параграф 1, букви б)-г), трябва да бъде определен от държавите-членки въз основа на надлежно обоснована и независимо верифицирана информация за прогнозната нормална експлоатация на инсталацията, ремонтите, обичайния производствен цикъл, енергоефективните техники и типичното използване на капацитета в съответния отрасъл, в съпоставка със специфична за отрасъла информация.
При определяне на съответния коефициент на използване на капацитета по параграф 1, буква г), в съответствие с посоченото в предходното изречение, държавите-членки трябва също да вземат предвид надлежно обоснована и независимо верифицирана информация за емисионната интензивност на входящите материали и за използването на емисионно ефективни техники.
3. За инсталациите, в които е настъпило значително увеличение на капацитета след 30 юни 2011 г., държавите-членки трябва да определят, в съответствие с параграф 1, равнищата на активност само на добавения капацитет на подинсталациите, за които се отнася значителното увеличение на капацитета.
За инсталациите, в които е настъпило значително намаление на капацитета след 30 юни 2011 г., държавите-членки трябва да определят, в съответствие с параграф 1, равнищата на активност само на добавения капацитет на подинсталациите, за които се отнася значителното намаление на капацитета.
Член 19
Разпределяне на квоти за емисии на нови участници
1. За целите на разпределянето на квоти за емисии на нови участници, с изключение на квотите за инсталации по член 3, буква з), трето тире от Директива 2003/87/ЕО, държавите-членки трябва да изчисляват предварителния годишен брой на безплатните квоти за емисии от момента на началото на нормална експлоатация на инсталацията, за всяка подинсталация поотделно, както следва:
а)
за всяка подинсталация с продуктов показател предварителният годишен брой на безплатните квоти за емисии за дадена година трябва да съответства на стойността на този продуктов показател, умножена по съответното равнище на активност, отнасящо се за продукта;
б)
за всяка подинсталация с топлинен показател предварителният годишен брой на безплатните квоти за емисии за дадена година се определя от стойността на този топлинен показател за измерима топлинна енергия съгласно посоченото в приложение I, умножена по съответното равнище на активност при консумацията на измерима топлинна енергия;
в)
за всяка подинсталация с горивен показател предварителният годишен брой на безплатните квоти за емисии за дадена година се определя от стойността на горивния показател съгласно посоченото в приложение I, умножена по съответното равнище на активност на консумацията на гориво;
г)
за всяка подинсталация с технологични емисии предварителният годишен брой на безплатните квоти за емисии за дадена година трябва да съответства на стойността на активност във връзка с технологичните емисии, умножена по 0,9700.
При изчисляването на предварителния годишен брой на безплатните квоти за емисии са валидни mutatis mutandis разпоредбите в член 10, параграфи 4-6 и 8 и в членове 11, 12, 13 и 14 от настоящото решение.
2. За независимо верифицираните емисии на нови участници, генерирани преди започването на нормална експлоатация, трябва да бъдат разпределени допълнителни квоти въз основа на историческите емисии, изразени в тонове СО2 еквивалент.
3. Предварителният общ годишен брой на безплатните квоти за емисии се определя като сбор от съответните предварителни годишни количества на безплатните квоти за емисии на всички подинсталации, изчислени съгласно посоченото в параграф 1, и допълнителните квоти по параграф 2. Трябва да се прилага разпоредбата от член 10, параграф 7, второ изречение.
4. Държавите-членки следва без забавяне да нотифицират до Комисията предварителния общ годишен брой на безплатните квоти за емисии. Квотите за емисии от резерва за нови участници, създаден съгласно член 10а, параграф 7 от Директива 2003/87/ЕО, се разпределят на база на принципа „пръв дошъл - пръв обслужен“, като се гледа датата на получаване на горепосочената нотификация.
Комисията може да отхвърли предварителния общ годишен брой на безплатните квоти за емисии за съответната инсталация. Ако Комисията не отхвърли този предварителен общ годишен брой на безплатните квоти за емисии, съответната държава-членка пристъпва към определянето на окончателния годишен брой на безплатните квоти за емисии.
5. Окончателният годишен брой на безплатните квоти за емисии трябва да съответства на предварителния общ годишен брой на безплатните квоти за всяка инсталация, определен в съответствие с параграф 3 от настоящия член и коригиран с коефициента на линейно намаление, посочен в член 10а, параграф 7 от Директива 2003/87/ЕО, като за базова стойност се използва окончателният годишен брой на безплатните квоти за емисии за 2013 г.
6. Когато бъдат издадени или планирани да бъдат издадени половината от квотите, заделени до 2020 г. като резерв за нови участници съгласно член 10а, параграф 7 от Директива 2003/87/ЕО, без да се смята количеството квоти, което е разполагаемо по член 10а, параграф 8 от Директива 2003/87/ЕО, Комисията ще прецени дали да въведе система за чакане на ред, така че да се осигури справедливост при управлението на резерва.
Член 20
Разпределяне на квоти за емисии по реда за нови участници при значително увеличение на капацитета
1. В случай че в някоя инсталация е настъпило значително увеличение на капацитета след 30 юни 2011 г., държавите-членки трябва, въз основа на заявка от оператора и без това да накърнява разпределянето на квоти на съответната инсталация по член 10, да определят въз основа на формулираната в член 19 методика броя на квотите за емисии, които трябва да бъдат разпределени във връзка с увеличението на капацитета.
2. Държавите-членки трябва да изискват от оператора да предостави заедно със заявката доказателства, показващи, че са изпълнени критериите за значително увеличение на капацитета, както и да предостави информацията по член 17, параграф 3, необходими като придружителна документация за всяко решение за разпределяне на квоти за емисии. По-специално държавите-членки трябва да изискват от оператора да представи допълнителния капацитет и инсталирания капацитет на съответната подинсталация, след като данните за нейното значително увеличение на капацитета бъдат верифицирани от верификатор като задоволителни, съгласно изискванията по член 8. При оценяване на следваща значителна промяна в капацитета държавите-членки трябва да считат този значително увеличен капацитет за първоначален инсталиран капацитет.
Член 21
Значително намаление на капацитета
1. В случай че в някоя инсталация е настъпило значително намаление на капацитета след 30 юни 2011 г., държавите-членки трябва да определят с колко трябва да бъде намалено количеството на безплатните квоти във връзка с това намаление на капацитета. За тази цел държавите-членки трябва да поискат от оператора да представи отпадналия капацитет и инсталирания капацитет на подинсталацията, след като данните за нейното значително намаление на капацитета бъдат верифицирани от верификатор като задоволителни, съгласно изискванията по член 8. При оценяване на следваща значителна промяна в капацитета държавите-членки трябва да считат този значително намален капацитет за първоначален инсталиран капацитет.
2. Държавите-членки трябва да намалят предварителния годишен брой на безплатните квоти за емисии за всяка подинсталация със съответния предварителен годишен брой на безплатните квоти за емисии на тази подинсталация, изчислен съгласно член 19, параграф 1, съответстващ на намалението на капацитета.
След това държавите-членки трябва да определят предварителния общ годишен брой квоти на съответната инсталация, като използват методиката, която е била приложена за определяне на предварителния общ годишен брой квоти преди значителното намаление на капацитета, както и окончателния общ годишен брой на безплатните квоти за емисии на съответната инсталация, в съответствие с член 10, параграф 9.
3. Количеството разпределени квоти за инсталацията трябва да бъде съответно коригирано, считано от следващата година след годината, в която е настъпило значителното намаление на капацитета, или ако значителното намаление на капацитета е настъпило преди 2013 г. - считано от 2013 г.
Член 22
Спиране на експлоатацията на дадена инсталация
1. За дадена инсталация се счита, че експлоатацията ѝ е спряла, ако е изпълнено някое от следните условия:
а)
изтекъл е срокът на разрешителното за емисии на парникови газове, на комплексното разрешително съгласно Директива 2008/1/ЕО или на всяко друго съответно екологично разрешително;
б)
разрешителното по буква а) е било оттеглено;
в)
експлоатацията на инсталацията е технически невъзможна;
г)
инсталацията не работи, въпреки че по-рано е работила, като подновяването на експлоатацията е технически невъзможно;
д)
инсталацията не работи, въпреки че по-рано е работила, като операторът не може да потвърди дали експлоатацията на тази инсталация ще бъде подновена в рамките на 6 месеца след спирането на експлоатацията. Държавите-членки могат да удължават този период до максимум 18 месеца, ако операторът може да се обоснове, че инсталацията не може да поднови дейността си в рамките на 6 месеца поради изключителни и непредвидими обстоятелства, които не е било възможно да бъдат избегнати при упражняване на цялото надлежно старание и които са извън контрола на оператора на съответната инсталация поради събития от рода на природни бедствия, войни, заплахи за война, терористични актове, революции, бунтове, саботажи или актове на вандализъм.
2. Условието в параграф 1, буква д) не е в сила по отношение на инсталации, които се държат в резерв или в режим на готовност, и на инсталации, които се експлоатират по сезонен график, ако са изпълнени всички условия, както следва:
а)
операторът има разрешително за емисии на парникови газове, както и всички други съответни разрешителни;
б)
технически е възможно да се започне експлоатация, без да се правят физически промени в инсталацията;
в)
провеждат се редовно ремонти.
3. В случаите, когато експлоатацията на дадена инсталация е спряна, съответната държава-членка трябва да не издава квоти за емисии от тази инсталация, считано от следващата година след спирането на експлоатацията.
4. Държавите-членки могат временно да прекратят издаването на квоти за емисии на инсталация в състоянието по параграф 1, буква д), докато не бъде установено, че експлоатацията на съответната инсталация ще бъде подновена.
Член 23
Частично спиране на експлоатацията на дадена инсталация
1. Счита се, че експлоатацията на дадена инсталация е частично спряла, ако една подинсталация, за която са разпределени поне 30 % от окончателния годишен брой на безплатните квоти за емисии на тази инсталация, или над 50 000 квоти, намали своето равнище на активност през дадена календарна година с поне 50 % в сравнение с равнището на активност, използвано за изчисляване на квотите за подинсталацията съгласно член 9, или в съответните случаи - съгласно член 18 (което равнище на активност по-долу се нарича „първоначално равнище на активност“).
2. Разпределените квоти за емисии на инсталация с частично спряла експлоатация трябва да бъдат коригирани, считано от следващата година след годината, в която експлоатацията частично е спряла, или ако частичното спиране е настъпило преди 1 януари 2013 г. - считано от 2013 г., както следва:
Ако равнището на активност на подинсталацията по параграф 1 е намаляло в интервала от 50 до 75 % от първоначалното равнище на активност, тази подинсталация трябва да получи само половината от първоначално разпределените квоти.
Ако равнището на активност на подинсталацията по параграф 1 е намаляло в интервала от 75 до 90 % от първоначалното равнище на активност, тази подинсталация трябва да получи само 25 % от първоначално разпределените квоти.
Ако равнището на активност на подинсталацията по параграф 1 е намаляло с 90 % или повече в сравнение с първоначалното равнище на активност, за тази подинсталация не трябва да се разпределят безплатни квоти.
3. Ако равнището на активност на подинсталацията по параграф 1 достигне стойност над 50 % от първоначалното равнище на активност, инсталацията с частично спряла експлоатация трябва да получи първоначално разпределените ѝ квоти, считано от годината, следваща след календарната година, в която равнището на активност е надхвърлило прага от 50 %.
4. Ако равнището на активност на подинсталацията по параграф 1 достигне стойност над 25 % от първоначалното равнище на активност, инсталацията с частично спряла експлоатация трябва да получи половината от първоначално разпределените ѝ квоти, считано от годината, следваща календарната година, в която равнището на активност е надхвърлило прага от 25 %.
Член 24
Промени в експлоатацията на дадена инсталация
1. Държавите-членки трябва да осигурят предоставяне от операторите на компетентния орган ежегодно - в срок до 31 декември, на цялата съответна информация за всякакви планирани или реално настъпили промени в капацитета, равнището на активност и експлоатацията на дадена инсталация.
2. В случай че има промяна в капацитета на инсталацията, равнището на активност или експлоатацията, които имат значение за разпределението на квоти за инсталацията, държавите-членки трябва да представят на Комисията, използвайки предоставения от Комисията електронен образец, цялата съответна информация, включително преразгледаното предварително общо годишно количество на безплатните квоти за емисии от съответната инсталация, определено в съответствие с настоящото решение, преди да определят окончателното общо годишно количество на безплатните квоти за емисии. Комисията може да отхвърли преразгледаното предварително общо количество на безплатните квоти за емисии от съответната инсталация.
ГЛАВА V
ЗАКЛЮЧИТЕЛНА РАЗПОРЕДБА
Член 25
Адресати
Адресати на настоящото решение са държавите-членки.
Съставено в Брюксел на 27 април 2011 година.
DECISÃO DA COMISSÃO
de 27 de Abril de 2011
sobre a determinação das regras transitórias da União relativas à atribuição harmonizada de licenças de emissão a título gratuito nos termos do artigo 10.o-A da Directiva 2003/87/CE do Parlamento Europeu e do Conselho
[notificada com o número C(2011) 2772]
(2011/278/UE)
A COMISSÃO EUROPEIA,
Tendo em conta o Tratado sobre o Funcionamento da União Europeia,
Tendo em conta a Directiva 2003/87/CE do Parlamento Europeu e do Conselho, de 13 de Outubro de 2003, relativa à criação de um regime de comércio de licenças de emissão de gases com efeito de estufa na Comunidade e que altera a Directiva 96/61/CE do Conselho (1) e, nomeadamente, o seu artigo 10.o-A,
Considerando o seguinte:
(1)
O artigo 10.o-A da directiva dispõe que as medidas plenamente harmonizadas e a nível da UE de atribuição de licenças de emissão a título gratuito devem, na medida do possível, estabelecer parâmetros de referência ex ante que assegurem que essa atribuição de licenças de emissão a título gratuito se processe de uma forma que incentive reduções das emissões de gases com efeito de estufa e técnicas energéticas eficientes, ao tomar em consideração as mais eficientes técnicas, substitutos, processos de produção alternativos, cogeração de alta eficiência, recuperação eficiente de energia a partir de gases residuais, utilização da biomassa e captura e armazenamento de dióxido de carbono, sempre que existam as instalações necessárias, não devendo incentivar o aumento das emissões. As atribuições devem ser fixadas antes do período de comércio de emissões, a fim de permitir o bom funcionamento do mercado.
(2)
Na definição dos princípios de fixação de parâmetros de referência ex ante nos vários sectores ou subsectores, o ponto de partida deve ser a média dos resultados dos 10 % de instalações mais eficientes de um determinado sector ou subsector na UE, durante o período de 2007-2008. Os parâmetros de referência devem ser calculados relativamente aos produtos e não aos factores de produção, a fim de maximizar a redução das emissões de gases com efeito de estufa e as economias em termos de eficiência energética através de cada processo produtivo do sector ou subsector em causa.
(3)
A fim de estabelecer os parâmetros de referência, a Comissão consultou os interessados, incluindo os sectores e subsectores visados. As informações necessárias para estabelecer os parâmetros de referência e os dados das instalações relativos à produção, às emissões e à utilização de energia foram recolhidos, a partir de Fevereiro de 2009, junto das associações industriais, dos Estados-Membros, de fontes pública ou comercialmente disponíveis e através de um inquérito solicitando a participação das instalações.
(4)
Na medida do possível, a Comissão desenvolveu parâmetros de referência relativamente aos produtos, bem como aos produtos intermédios negociados entre instalações, decorrentes das actividades enumeradas no anexo I da Directiva 2003/87/CE. Em princípio, deve definir-se um parâmetro de referência em relação a cada produto. Sempre que um produto seja um substituto directo de outro produto, devem ser ambos abrangidos pelo mesmo parâmetro de referência e pela definição do produto conexa.
(5)
A Comissão considerou que era possível estabelecer um parâmetro de referência em relação a um produto quando, tendo em conta a complexidade dos processos de produção, existiam definições e classificações dos produtos que permitiam verificar os dados de produção e aplicar uniformemente o parâmetro de referência em toda a União, para efeitos de atribuição das licenças de emissão. Não foi feita qualquer diferenciação com base na geografia ou nas tecnologias, matérias-primas ou combustíveis utilizados, para não distorcer as vantagens comparativas existentes na economia da União no que diz respeito à eficiência em termos de emissões de carbono e para harmonizar adicionalmente a atribuição de licenças de emissão transitórias a título gratuito.
(6)
Os valores dos parâmetros de referência devem abranger todas as emissões directas relacionadas com a produção, incluindo as emissões relacionadas com a produção de calor mensurável utilizado no processo produtivo, independentemente de esse calor ter sido produzido in situ ou por outra instalação. Quando da fixação dos valores dos parâmetros de referência, deduziram-se as emissões relacionadas com a produção de electricidade e com a exportação de calor mensurável, incluindo as emissões evitadas graças à produção alternativa de calor ou de electricidade no caso dos processos exotérmicos ou à produção de electricidade sem emissões directas. Caso não fosse possível deduzir as emissões relativas à exportação do calor mensurável, esse calor não era elegível para a atribuição de licenças de emissão a título gratuito.
(7)
A fim de garantir que os parâmetros de referência resultam em reduções das emissões de gases com efeito de estufa, no caso de alguns processos de produção em que as emissões directas elegíveis para a atribuição de licenças de emissão a título gratuito e as emissões indirectas da produção de electricidade, não elegíveis para essa atribuição com base na Directiva 2003/87/CE, são, até certo ponto, intermutáveis, foram consideradas as emissões totais, incluindo as emissões indirectas da produção de electricidade, para determinar os valores dos parâmetros de referência, de modo a assegurar a igualdade de tratamento das instalações com utilização intensiva de combustíveis e de electricidade. Para efeitos da atribuição de licenças de emissão com base nos parâmetros de referência em causa, só deveria ter-se em conta a quota-parte de emissões directas no total de emissões, de modo a não serem atribuídas licenças de emissão gratuitas às emissões relacionadas com a produção de electricidade.
(8)
Para determinar os valores dos parâmetros de referência, a Comissão utilizou como ponto de partida a média aritmética dos resultados em matéria de gases com efeito de estufa dos 10 % de instalações mais eficientes em 2007 e 2008, relativamente às quais foram recolhidos dados. Além disso, a Comissão analisou, em conformidade com o artigo 10.o-A, n.o 1, da Directiva 2003/87/CE e relativamente a todos os sectores que são objecto de um parâmetro de referência relativo a produtos indicado no anexo I, com base em informações adicionais recebidas de várias fontes e num estudo específico sobre as técnicas mais eficientes e o potencial de redução a nível europeu e internacional, se esses pontos de partida reflectem suficientemente as mais eficientes técnicas, substitutos e processos de produção alternativos, a cogeração de alta eficiência, a recuperação eficiente de energia a partir de gases residuais, a utilização da biomassa e a captura e o armazenamento de dióxido de carbono, sempre que existam as instalações necessárias. Os dados utilizados na determinação dos valores dos parâmetros de referência foram obtidos a partir de uma grande variedade de fontes, a fim de abrangerem um número máximo de instalações que produziram produtos abrangidos por esses parâmetros nos anos de 2007 e 2008. Numa primeira fase, foram recolhidos dados sobre os resultados em termos de gases com efeito de estufa das instalações RCLE que produzem produtos abrangidos pelos parâmetros de referência pelas respectivas associações sectoriais europeias, ou em nome destas, com base em regras definidas, os denominados «manuais de regras sectoriais». Como referência para esses manuais de regras, a Comissão forneceu orientações sobre os critérios de qualidade e de verificação aplicáveis aos dados utilizados na definição dos parâmetros de referência relativos ao RCLE-UE. Numa segunda fase, para complementar a recolha de dados efectuada pelas associações sectoriais europeias, consultores contratados pela Comissão Europeia recolheram dados de instalações não abrangidas pelos dados fornecidos pela indústria e as autoridades competentes dos Estados-Membros também facultaram dados e análises.
(9)
Para garantir que os valores dos parâmetros de referência se baseiam em dados correctos e compatíveis, a Comissão, apoiada por consultores, realizou verificações aprofundadas da conformidade dos manuais de regras sectoriais e da plausibilidade dos valores inicialmente determinados a partir dos dados. Tal como sugerido nas orientações relativas à qualidade e à verificação, os dados foram verificados na medida do necessário por verificadores independentes.
(10)
Só as instalações que produzem um único produto foram abrangidas pela recolha de dados e incluídas na fixação dos parâmetros de referência, ficando de fora as instalações que produzem vários produtos e em que não se considerou possível imputar as emissões a cada um deles. É o caso dos parâmetros de referência relativos à cal, à cal dolomítica, às garrafas e frascos de vidro incolor, às garrafas e frascos de vidro colorido, aos tijolos de fachada, aos blocos para pavimentos, aos pós obtidos por pulverização, ao papel fino não revestido, ao papel tissue, ao testliner e à canelura, ao cartão não revestido e ao cartão revestido. Para tornar os resultados mais significativos e verificar a sua plausibilidade, comparou-se a média dos resultados dos 10 % de instalações mais eficientes com a literatura sobre as técnicas mais eficientes.
(11)
Nos casos em que não havia dados disponíveis, ou em que não tinham sido recolhidos dados em conformidade com a metodologia aplicável à definição dos parâmetros de referência, utilizaram-se informações sobre os actuais níveis de emissão e de consumo e sobre as técnicas mais eficientes, na sua maioria baseadas nos documentos de referência (BREF) sobre as melhores técnicas disponíveis estabelecidos nos termos da Directiva 2008/1/CE do Parlamento Europeu e do Conselho, de 15 de Janeiro de 2008, relativa à prevenção e controlo integrados da poluição (2), para calcular os valores dos parâmetros de referência. Em especial, devido à falta de dados sobre o tratamento de gases residuais, as exportações de calor e a produção de electricidade, os valores dos parâmetros de referência relativos ao coque e ao metal quente foram obtidos através de cálculos das emissões directas e indirectas, baseados em informações relativas aos fluxos de energia pertinentes fornecidas pelos respectivos BREF e nos factores de emissão por defeito estabelecidos na Decisão 2007/589/CE da Comissão, de 18 de Julho de 2007, que estabelece orientações para a monitorização e a comunicação de informações relativas às emissões de gases com efeito de estufa, nos termos da Directiva 2003/87/CE do Parlamento Europeu e do Conselho (3). No caso do parâmetro de referência relativo aos minérios sinterizados, os dados foram igualmente corrigidos com base nos fluxos de energia relevantes fornecidos pelos BREF pertinentes, atendendo à combustão de gases residuais no sector.
(12)
Nos casos em que não foi possível calcular o parâmetro de referência de um produto, mas são produzidos gases com efeito de estufa elegíveis para a atribuição de licenças de emissão a título gratuito, essas licenças devem ser atribuídas com base em abordagens de recurso genéricas. Foram formuladas três abordagens de recurso hierarquizadas para maximizar a redução das emissões de gases com efeito de estufa e a economia de energia, pelo menos em parte dos processos de produção em causa. O parâmetro de referência relativo ao calor aplica-se aos processos de consumo de calor em que é utilizado um vector térmico mensurável. O parâmetro de referência relativo ao combustível aplica-se quando é consumido calor não mensurável. Os valores dos parâmetros de referência relativos ao calor e ao combustível foram calculados com base nos princípios de transparência e simplicidade, utilizando a eficiência de referência de um combustível amplamente disponível e que possa ser considerado como o segundo melhor em termos de eficiência quanto à emissão de gases com efeito de estufa, tendo em conta as técnicas energéticas eficientes. No caso das emissões resultantes de processos, as licenças de emissão devem ser atribuídas com base nas emissões históricas. A fim de assegurar que a atribuição de licenças de emissão a título gratuito relativamente a essas emissões incentiva suficientemente a redução das emissões de gases com efeito de estufa e evitar diferenças de tratamento entre as emissões resultantes de processos atribuídas com base nas emissões históricas e as que se inserem nos limites do sistema de um produto abrangido por um parâmetro de referência, o nível histórico de actividade de cada instalação deve ser multiplicado por um factor igual a 0,9700 para determinar o número de licenças de emissão a conceder gratuitamente.
(13)
A partir de 2013, todas as licenças de emissão atribuídas a título gratuito nos termos do artigo 10.o-A da Directiva 2003/87/CE deverão obedecer a estas regras. Para pôr em prática o sistema transitório previsto pelo artigo 10-A, n.o 11, da Directiva 2003/87/CE, nos termos do qual a quantidade de licenças de emissão atribuídas a título gratuito deve diminuir de 80 % da quantidade de licenças a atribuir em 2013 para 30 % dessa quantidade em 2020, com vista a permitir a eliminação total destas atribuições em 2027, aplicam-se os factores estabelecidos no anexo VI. Se um sector ou subsector tiver sido incluído na lista definida pela Decisão 2010/2/UE da Comissão, de 24 de Dezembro de 2009, que estabelece, nos termos da Directiva 2003/87/CE do Parlamento Europeu e do Conselho, uma lista dos sectores e subsectores considerados expostos a um risco significativo de fuga de carbono (4), estes factores não são aplicáveis. As atribuições efectuadas ao abrigo da presente decisão serão tidas em conta na determinação das futuras listas de sectores ou subsectores considerados expostos a um risco significativo de fuga de carbono.
(14)
Para facilitar a recolha de dados junto dos operadores e o cálculo das licenças de emissão a atribuir pelos Estados-Membros, cada instalação deve ser dividida em subinstalações, quando necessário. Os Estados-Membros devem assegurar que as emissões são correctamente atribuídas às subinstalações respectivas e que não há sobreposições entre as diversas subinstalações.
(15)
Os Estados-Membros devem assegurar que os dados recolhidos junto dos operadores e utilizados para efeitos de atribuição de licenças são completos, coerentes e tão precisos quanto possível. Devem ser verificados por um verificador independente, de modo a garantir que a atribuição de licenças de emissão a título gratuito se baseia em dados sólidos e fiáveis. A presente decisão deve prever requisitos mínimos específicos para a recolha e a verificação dos dados, a fim de facilitar uma aplicação harmonizada e coerente das regras de atribuição.
(16)
A quantidade de licenças a atribuir gratuitamente às instalações existentes deve ser baseada nos dados de produção históricos. A fim de garantir que o período de referência é, tanto quanto possível, representativo dos ciclos industriais, abrange um período relevante em que há dados de boa qualidade disponíveis e reduz o impacto de circunstâncias especiais, como o encerramento temporário das instalações, os níveis históricos de actividade basearam-se na produção mediana no período de 1 de Janeiro de 2005 a 31 de Dezembro de 2008, ou, caso seja mais elevada, na produção mediana no período de 1 de Janeiro de 2009 a 31 de Dezembro de 2010. É também conveniente ter em conta alterações significativas da capacidade que tenham ocorrido no período relevante. No caso dos novos operadores, a determinação dos níveis de actividade deve basear-se na utilização da capacidade normal determinada com base em informações específicas do sector ou na utilização da capacidade específica de cada instalação.
(17)
As informações recolhidas pelos Estados-Membros devem facilitar a aplicação da presente decisão pelas autoridades competentes e pela Comissão.
(18)
A fim de evitar distorções da concorrência e assegurar um funcionamento correcto do mercado do carbono, os Estados-Membros devem garantir, ao determinar a atribuição de licenças a cada instalação, que não se verifique dupla contagem ou dupla atribuição. Neste contexto, deverão prestar especial atenção aos casos em que um produto abrangido por um parâmetro de referência é produzido em mais de uma instalação, em que vários produtos abrangidos por parâmetros de referência são produzidos na mesma instalação ou em que há troca de produtos intermédios através dos limites das instalações.
(19)
Para assegurar que o regime de comércio de licenças de emissão permite obter reduções ao longo do tempo, a Directiva 2003/87/CE prevê que a quantidade de licenças de emissão emitidas no conjunto da União diminua de forma linear. Uma vez que esta quantidade decrescente a nível da União é tida em conta para determinar a quantidade máxima anual de licenças de emissão nos termos do artigo 10.o-A, n.o 5, da Directiva 2003/87/CE, todas as licenças atribuídas a título gratuito com base na presente decisão a instalações não abrangidas por essa quantidade máxima anual mencionada no artigo 10.o-A, n.o 5, devem ser ajustadas da mesma forma linear que a quantidade de licenças a nível da União, utilizando o ano de 2013 como referência.
(20)
O factor de correcção transectorial uniforme aplicável em cada ano do período de 2013 a 2020 a instalações que não estão identificadas como produtoras de electricidade, nem são novos operadores, nos termos do artigo 10.o-A, n.o 5, da Directiva 2003/87/CE, deve ser determinado com base na quantidade total anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito durante o período de 2013 a 2020, calculada para essas instalações nos termos da presente decisão, incluindo as instalações que possam ser excluídas em conformidade com o artigo 27.o dessa directiva. Essa quantidade de licenças de emissão gratuitas atribuídas em cada ano do dito período deve ser comparada com a quantidade anual de licenças calculada nos termos do artigo 10.o-A, n.o 5, da Directiva 2003/87/CE para as instalações que não são produtoras de electricidade nem novos operadores, tendo em conta a respectiva quota-parte da quantidade total anual a nível da Comunidade, determinada nos termos do artigo 9.o da dita directiva, e a quantidade correspondente de emissões que só serão incluídas no regime da União a partir de 2013.
(21)
Caso seja trocado calor mensurável entre duas ou mais instalações, a atribuição gratuita de licenças de emissão deve basear-se no consumo de calor de uma instalação e ter em conta o risco de fuga de carbono. Deste modo, para assegurar que o número de licenças de emissão gratuitas a atribuir é independente da estrutura de fornecimento de calor, devem atribuir-se licenças de emissão ao consumidor de calor.
(22)
Para conferir mais significado aos dados disponíveis sobre os resultados em termos de gases com efeito de estufa obtidos pelas instalações abrangidas pelo regime da União, os parâmetros de referência relativos à pasta ao bissulfito, à pasta termomecânica e à pasta mecânica, bem como ao papel recuperado, baseiam-se nas informações dos BREF sobre as técnicas mais eficientes em matéria de utilização de combustíveis fósseis apenas para a fase de arranque, a utilização de combustíveis fósseis (na produção de pasta ao bissulfito, pasta termomecânica e pasta mecânica) e de energia térmica (para o papel recuperado). O cálculo de um valor significativo para o parâmetro de referência relativo ao papel de jornal também foi baseado nas técnicas mais eficientes em matéria de utilização da energia térmica.
(23)
A fim de ter em conta as emissões adicionais de gases com efeito de estufa que não estão reflectidas nos dados utilizados para determinar os valores dos parâmetros de referência aplicáveis a algumas instalações, em particular as emissões de metano, e assegurar que a atribuição de licenças de emissão gratuitas com base no parâmetro de referência relativo ao produto toma em consideração a eficiência dos processos em termos de emissões de gases com efeito de estufa e não cria incentivos para aumentar as emissões, os diversos pontos de medição das instalações inseridas na curva do parâmetro de referência relativo ao ácido nítrico foram corrigidos com base nas informações sobre a média dessas emissões fornecidas pela indústria e nas informações provenientes dos BREF. O parâmetro de referência relativo ao ácido nítrico reflecte essa correcção.
(24)
A fim de ter em conta as diferentes configurações de refinarias, o parâmetro de referência relativo aos produtos do sector das refinarias deve basear-se na abordagem «tonelada ponderada de CO2» (CO2 weighted tonne) (a seguir denominada «CWT»). Desse modo, o único produto da refinaria corresponde à CWT e a sua produção foi calculada com base em unidades de processamento genéricas definidas, cada uma das quais ponderada com um factor de emissão relativo à destilação do petróleo bruto, denotado como factor CWT e representativo da intensidade de emissões de CO2 a um nível médio de eficiência energética, para o mesmo tipo de combustível normal utilizado para combustão em cada unidade de processamento e para as emissões de processo médias dessa unidade. Nesta base, os pontos de medição utilizados para fixar o parâmetro de referência relativamente ao produto foram calculados por comparação entre as emissões efectivas e a CWT total de cada refinaria. A atribuição gratuita de licenças de emissão às refinarias é, assim, corrigida para excluir a utilização e a produção de electricidade e ser coerente com o artigo 10.o-A, n.o 1, da Directiva 2003/87/CE.
(25)
Devido à grande variedade de qualidades de produtos que podem ser obtidos, os parâmetros de referência relativos à cal e à cal dolomítica referem-se a uma composição normalizada respeitante ao óxido de cálcio e ao óxido de magnésio. No que respeita às emissões de combustão, foram utilizados dados das emissões de combustão específicas da produção destes produtos normalizados com base na Decisão 2007/589/CE.
(26)
Atendendo a que vários parâmetros de referência relativos a produtos, como o amoníaco e o carbonato de sódio anidro, partem do princípio de que todo o CO2 resultante dos processos de produção é emitido para a atmosfera, as emissões devem ser vigiadas e comunicadas em conformidade com o regulamento relativo à vigilância e comunicação de informações relativas a emissões das actividades enumeradas no anexo I, que deve ser aprovado até 31 de Dezembro de 2011, nos termos do artigo 14.o, n.o 1, da Directiva 2003/87/CE, presumindo que todo o CO2 produzido durante esses processos de produção foi emitido para a atmosfera, independentemente de qualquer utilização potencial do CO2 como matéria-prima em processos de produção química.
(27)
O parâmetro de referência relativo ao craqueamento sob vapor não abrange as denominadas matérias-primas suplementares, produtos químicos de elevado valor que não são produzidos no processo principal, bem como as emissões conexas, mas, quando aplicável, essas matérias-primas suplementares devem ser tomadas em consideração para a atribuição de licenças de emissão a título gratuito utilizando factores de emissão específicos.
(28)
A fim de garantir a igualdade de tratamento para a produção de aromáticos nas refinarias e nas instalações químicas, a atribuição gratuita de licenças de emissão para os aromáticos deve basear-se na abordagem CWT e deve ser aplicado o valor do parâmetro de referência relativo aos produtos de refinaria.
(29)
Considerando que, na produção de cloreto de vinilo monómero, o hidrogénio é, em certa medida, utilizado como combustível substituto de combustíveis convencionais como o gás natural, reduzindo-se, assim, as emissões directas do processo de combustão, mas considerando também que é preferível a utilização de hidrogénio como matéria-prima suplementar em termos de eficiência total das emissões de gases com efeitos de estufa, o parâmetro de referência relativo ao cloreto de vinilo monómero contabiliza o uso do hidrogénio como combustível como se fosse gás natural.
(30)
A fim de assegurar a igualdade de tratamento para a produção de hidrogénio e de gás de síntese nas refinarias e nas instalações químicas, o parâmetro de referência relativo a esses produtos deve ser baseado na abordagem CWT e no valor do parâmetro de referência relativo às refinarias. Os parâmetros de referência relativos a ambos os produtos referem-se a uma concentração volumétrica definida do hidrogénio.
(31)
Uma vez que a partir de 2013 a venda exclusivamente em leilão deverá constituir a regra no sector da electricidade, tendo em conta a sua capacidade para repercutir o aumento do custo do dióxido de carbono e o facto de que não devem ser atribuídas licenças de emissão a título gratuito para a produção da electricidade, excepto no caso da atribuição transitória de licenças de emissão a título gratuito com vista à modernização da produção de electricidade e no caso da electricidade produzida a partir de gases residuais, a presente decisão não deve abranger a atribuição gratuita de licenças de emissões relativas à produção ou ao consumo de electricidade. No entanto, nos termos do artigo 10.o-A, n.o 6, da Directiva 2003/87/CE, os sectores ou subsectores considerados expostos a um risco significativo de fugas de carbono podem ser compensados pelos custos relacionados com as emissões de gases com efeito de estufa repercutidos no preço da electricidade através de medidas financeiras aprovadas pelos Estados-Membros, em conformidade com as normas aplicáveis e a aprovar pela Comissão em matéria de auxílios estatais neste domínio.
(32)
Também é conveniente que os parâmetros de referência relativos aos produtos tenham em conta a recuperação energética eficiente dos gases residuais e as emissões relacionadas com a sua utilização. Para este efeito, o teor de carbono desses gases residuais foi largamente tido em conta na determinação dos valores dos parâmetros de referência relativos a produtos cuja produção gera gases residuais. Se os gases residuais forem exportados do processo de produção para fora dos limites do sistema abrangido pelo parâmetro de referência aplicável ao produto em causa e queimados para produzir calor fora dos limites do sistema de um processo abrangido por um parâmetro de referência definido no anexo I, as emissões conexas devem ser tidas em conta mediante a atribuição de licenças de emissão adicionais com base no parâmetro de referência relativo ao calor ou ao combustível. À luz do princípio geral de que não devem ser atribuídas licenças de emissão a título gratuito para a produção de electricidade, a fim de prevenir distorções indevidas da concorrência nos mercados da electricidade fornecida a instalações industriais e tendo em conta o preço do carbono inerente à electricidade, justifica-se que, quando os gases residuais são exportados do processo de produção para fora dos limites do sistema abrangido pelo parâmetro de referência aplicável ao produto em causa e queimados com vista à produção de electricidade, não sejam atribuídas licenças adicionais para além das relativas à percentagem do teor de carbono dos gases residuais considerada no parâmetro de referência relativo ao produto em causa.
(33)
Os parâmetros de referência relativos aos produtos também têm em conta as emissões históricas da queima de gases residuais relacionados com a produção de um determinado produto, devendo o combustível utilizado na queima de segurança ser equiparado a combustível utilizado para produzir calor não mensurável, de modo a ter em conta o carácter obrigatório dessas queimas.
(34)
São necessários investimentos consideráveis para combater as alterações climáticas e reduzir a intensidade de carbono das economias. A presente decisão deve, por isso, ser aplicada de modo a fomentar o investimento em tecnologias limpas em cada um dos sectores e subsectores. Em conformidade com a Directiva 2003/87/CE, outras políticas e medidas poderão complementar, no futuro, este objectivo e incentivar a utilização eficaz das licenças de emissão para gerar investimentos substanciais em tecnologias com maior eficiência energética. Em especial, se a quantidade final anual de licenças de emissão atribuídas a título gratuito a todas as instalações existentes, determinadas nos termos da presente decisão, for significativamente inferior à quantidade máxima anual de licenças de emissão mencionada no artigo 10.o-A, n.o 5, da Directiva 2003/87/CE, uma alteração à presente decisão poderá prever incentivos para reduções adicionais das emissões de gases com efeito de estufa, em conformidade com o disposto no artigo 10.o-A, n.o 1, da Directiva 2003/87/CE, mediante a atribuição de licenças às instalações capazes de aplicar tecnologias inovadoras que reduzam adicionalmente as emissões de gases com efeito de estufa.
(35)
Os investimentos em extensões significativas da capacidade que dêem acesso à reserva para novos operadores prevista no artigo 10.o-A, n.o 7, da Directiva 2003/87/CE devem ser inequívocos e ter uma certa dimensão para evitar o esgotamento precoce da reserva de licenças de emissão criada para os novos operadores, distorções da concorrência e encargos administrativos indevidos, bem como para assegurar a igualdade de tratamento das instalações em todos os Estados-Membros. Por conseguinte, é conveniente definir o limiar para uma modificação significativa da capacidade em 10 % da capacidade instalada da instalação e exigir que a modificação da capacidade instalada desencadeie um nível de actividade significativamente maior ou menor da instalação em causa. Contudo, as extensões ou reduções incrementais da capacidade devem ser tidas em conta ao avaliar se esse limiar é atingido.
(36)
Atendendo ao número limitado de licenças de emissão que consta da reserva para novos operadores, é adequado avaliar, quando da atribuição de uma quantidade considerável dessas licenças de emissão a novos operadores, se é garantido um acesso justo e equitativo às licenças que restam nessa reserva. À luz dos resultados dessa avaliação, pode ser prevista a possibilidade de um sistema de fila de espera. A concepção e a definição dos critérios de elegibilidade de um tal sistema devem ter em conta as diferentes práticas dos Estados-Membros em termos de licenciamento, devem evitar qualquer utilização abusiva e não oferecer incentivos à reserva de licenças de emissão durante um período de tempo injustificado.
(37)
Para assegurar que não são atribuídas licenças de emissão a título gratuito a uma instalação que tenha cessado a sua actividade, a presente decisão deve prever medidas que definam essas instalações e proíbam a emissão de licenças, salvo se for possível provar que a instalação reiniciará a sua actividade num prazo determinado e razoável.
(38)
A fim de adaptar o número de licenças de emissão a atribuir a uma instalação que tenha cessado parcialmente a sua actividade, definiram-se limiares específicos que comparam o nível de actividade reduzido com o nível de actividade inicial. O número de licenças de emissão a atribuir deve ser, por conseguinte, ajustado em conformidade a partir do ano seguinte àquele em que a instalação cessou parcialmente a sua actividade. Se uma tal instalação voltar a atingir um nível de actividade superior aos limiares, o número inicial de licenças de emissão a atribuir deve ser parcial ou mesmo inteiramente restabelecido, dependendo do nível de actividade da instalação.
(39)
Quando aplicável, foram tidas em conta as orientações relativas à interpretação do anexo I da Directiva 2003/87/CE.
(40)
As medidas previstas na presente decisão estão conformes com o parecer do Comité das Alterações Climáticas,
ADOPTOU A PRESENTE DECISÃO:
CAPÍTULO I
DISPOSIÇÕES GERAIS
Artigo 1.o
Objecto
A presente decisão estabelece as regras transitórias da União relativas à atribuição harmonizada de licenças de emissão a título gratuito nos termos da Directiva 2003/87/CE, a partir de 2013.
Artigo 2.o
Âmbito de aplicação
A presente decisão é aplicável à atribuição de licenças de emissão a título gratuito prevista no capítulo III (instalações fixas) da Directiva 2003/87/CE nos períodos de comércio de licenças de emissão a partir de 2013, com excepção da atribuição transitória de licenças de emissão a título gratuito com vista à modernização da produção de electricidade, ao abrigo do artigo 10.o-C da Directiva 2003/87/CE.
Artigo 3.o
Definições
Para efeitos da presente decisão, entende-se por:
a)
«Instalação existente», uma instalação que desenvolva uma ou mais actividades enumeradas no anexo I da Directiva 2003/87/CE ou uma actividade incluída no regime da União pela primeira vez, nos termos do artigo 24.o da dita directiva e que:
i)
tenha obtido uma licença de emissão de gases com efeito de estufa antes de 30 de Junho de 2011 ou,
ii)
esteja efectivamente em actividade, tenha obtido todas as licenças ambientais relevantes, incluindo a licença prevista na Directiva 2008/1/CE quando aplicável, até 30 de Junho de 2011 e cumprido até 30 de Junho de 2011 todos os outros critérios definidos no ordenamento jurídico nacional do Estado-Membro em causa, com base nos quais a instalação teria direito a receber a licença de emissão de gases com efeito de estufa.
b)
«Subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo a produtos», os factores de produção, rendimentos e emissões correspondentes relacionados com a produção de um produto relativamente ao qual tenha sido estabelecido um parâmetro de referência no anexo I;
c)
«Subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo ao calor», os factores de produção, rendimentos e emissões correspondentes não cobertos por uma subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo a produtos no que diz respeito à produção ou à importação a partir de uma instalação ou de outra entidade abrangida pelo regime da União, ou a ambas, de calor mensurável que é:
-
consumido dentro dos limites da instalação com vista à produção de produtos, à produção de energia mecânica com excepção da utilizada para a produção de electricidade e ao aquecimento ou arrefecimento com excepção do consumo para a produção de electricidade, ou
-
exportado para uma instalação ou outra entidade não abrangida pelo regime da União, com excepção da exportação para a produção de electricidade;
d)
«Subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo a combustíveis», os factores de produção, rendimentos e emissões correspondentes não cobertos por uma subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo a produtos, relacionados com a produção de calor não mensurável através da queima de combustíveis consumidos com vista à produção de produtos, à produção de energia mecânica com excepção da utilizada para a produção de electricidade e ao aquecimento ou arrefecimento com excepção do consumo para a produção de electricidade, incluindo a queima de segurança;
e)
«Calor mensurável», um fluxo líquido de calor transportado através de condutas identificáveis que utilizem o calor como meio de transferência, tais como, em especial, o vapor, o ar quente, a água, o petróleo, metais líquidos e sais, em relação ao qual foi ou pode ser instalado um fluxímetro de calor;
f)
«Fluxímetro de calor», um fluxímetro de calor na acepção do anexo MI-004 da Directiva 2004/22/CE do Parlamento Europeu e do Conselho (5) ou qualquer outro dispositivo para medir e registar a quantidade de energia térmica produzida com base nos fluxos volúmicos e nas temperaturas.
g)
«Calor não mensurável», todo o calor que não o calor mensurável;
h)
«Subinstalação com emissões de processo», as emissões de gases com efeito de estufa enumeradas no anexo I da Directiva 2003/87/CE, com excepção do dióxido de carbono, que ocorrem fora dos limites do sistema de um parâmetro de referência relativo a produtos enumerado no anexo I, ou as emissões de dióxido de carbono que ocorrem fora dos limites do sistema de um parâmetro de referência relativo a produtos enumerado no anexo I em resultado de qualquer uma das seguintes actividades e emissões decorrentes da combustão de carbono parcialmente oxidado produzido na sequência das actividades a seguir indicadas para fins da produção de calor mensurável, de calor não mensurável ou de electricidade, desde que sejam subtraídas as emissões que teriam ocorrido devido à combustão de uma quantidade de gás natural equivalente ao teor de energia tecnicamente utilizável do carbono parcialmente oxidado consumido:
i)
redução química ou electrolítica de compostos metálicos em minérios, concentrados e materiais secundários,
ii)
remoção de impurezas de metais e compostos metálicos,
iii)
decomposição de carbonatos, com excepção dos destinados a depuração dos gases de combustão,
iv)
sínteses químicas em que os materiais carbonados participam na reacção, para um fim primário que não seja a produção de calor,
v)
utilização de matérias-primas ou aditivos carbonados para um fim primário que não seja a produção de calor;
vi)
redução química ou electrolítica de óxidos metálicos ou óxidos não metálicos como os óxidos de silício e os fosfatos;
i)
«Extensão significativa da capacidade», um aumento significativo da capacidade inicial instalada de uma subinstalação, com todas as seguintes consequências:
i)
uma ou mais modificações físicas identificáveis em relação à sua configuração e funcionamento técnicos, não limitada à simples substituição de uma linha de produção existente, e
ii)
a subinstalação pode funcionar a um nível de capacidade pelo menos 15 % superior à sua capacidade inicial instalada antes da modificação da subinstalação, ou
iii)
a subinstalação com a qual estão relacionadas as modificações físicas apresenta um nível de actividade significativamente superior de que resulta uma atribuição adicional de licenças superior a 50 000 licenças de emissão por ano, representando, no mínimo, 5 % do número anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito a essa instalação antes da modificação;
j)
«Redução significativa da capacidade», uma ou mais modificações físicas identificáveis que resultam numa diminuição significativa da capacidade inicial instalada de uma subinstalação e do seu nível de actividade de magnitude considerada como constituindo uma extensão significativa da capacidade;
k)
«Modificação significativa da capacidade», uma extensão significativa da capacidade ou uma redução significativa da capacidade;
l)
«Capacidade adicionada», a diferença entre a capacidade inicial instalada de uma subinstalação e a capacidade instalada dessa mesma subinstalação depois de uma extensão significativa da capacidade, determinada com base na média dos dois meses com maiores volumes de produção nos primeiros 6 meses após o início do funcionamento modificado;
m)
«Capacidade reduzida», a diferença entre a capacidade inicial instalada de uma subinstalação e a capacidade instalada dessa mesma subinstalação depois de uma redução significativa da capacidade, determinada com base na média dos dois meses com maiores volumes de produção nos primeiros 6 meses após o início do funcionamento modificado;
n)
«Início do funcionamento normal», o primeiro dia verificado e aprovado de um período contínuo de 90 dias, ou, caso o ciclo de produção habitual no sector em causa não preveja uma produção contínua, o primeiro dia de um período de 90 dias dividido em ciclos de produção específicos desse sector, durante os quais a instalação funciona a, pelo menos, 40 % da capacidade permitida pelo equipamento tomando em consideração, quando adequado, as condições de funcionamento específicas da instalação;
o)
«Início do funcionamento modificado», o primeiro dia verificado e aprovado de um período contínuo de 90 dias, ou, caso o ciclo de produção habitual no sector em causa não preveja uma produção contínua, o primeiro dia de um período de 90 dias dividido em ciclos de produção específicos desse sector, durante o qual a subinstalação modificada funciona a, pelo menos, 40 % da capacidade modificada permitida pelo equipamento tomando em consideração, quando adequado, as condições de funcionamento específicas da subinstalação;
p)
«Queima de segurança», a combustão de combustíveis piloto e de quantidades muito variáveis de gases de processo ou residuais numa unidade aberta a perturbações atmosféricas, que seja explicitamente exigida, por razões de segurança, pelas autorizações pertinentes da instalação;
q)
«Agregado privado», uma unidade residencial na qual as pessoas providenciam, individualmente ou em grupos, pela satisfação das suas necessidades em termos de calor mensurável;
r)
«Verificador», indivíduo ou organismo de verificação competente e independente, responsável pela execução do processo de verificação e pela comunicação dos respectivos resultados, de acordo com os requisitos estabelecidos pelo Estado-Membro em conformidade com o anexo V da Directiva 2003/87/CE;
s)
«Garantia razoável», nível de garantia elevado mas não absoluto, expresso positivamente no parecer de verificação, quanto à presença ou ausência de inexactidões materiais nos dados sujeitos a verificação;
t)
«Nível de garantia», o grau em que o verificador considera, nas conclusões da verificação, que foi comprovada a presença ou ausência de inexactidões materiais nos dados apresentados relativamente a uma instalação;
u)
«Inexactidão material», uma inexactidão substancial (omissões, imprecisões e erros, sem considerar a incerteza admissível) nos dados apresentados que, de acordo com a avaliação profissional do verificador, pode afectar a utilização subsequente dos dados pela autoridade competente no cálculo da atribuição das licenças de emissão.
Artigo 4.o
Autoridade competente e arredondamento
1. Os Estados-Membros devem tomar as disposições administrativas adequadas, incluindo a designação da autoridade ou autoridades competentes, nos termos do artigo 18.o da Directiva 2003/87/CE, com vista à aplicação da presente decisão.
2. Todos os cálculos relativos ao número de licenças efectuados em conformidade com a presente decisão são arredondados à licença de emissão mais próxima.
CAPÍTULO II
INSTALAÇÕES EXISTENTES
Artigo 5.o
Identificação das instalações
1. Cada Estado-Membro deve identificar todas as instalações situadas no seu território e elegíveis para atribuição de licenças de emissão a título gratuito nos termos do artigo 10.o-A da Directiva 2003/87/CE.
2. Cada Estado-Membro deve identificar também todos os geradores de electricidade que produzem calor e as pequenas instalações, as quais podem ser excluídas do regime da União nos termos do artigo 27.o da Directiva 2003/87/CE.
Artigo 6.o
Divisão em subinstalações
1. Para efeitos da presente decisão, os Estados-Membros devem dividir cada instalação elegível para a atribuição de licenças de emissão a título gratuito ao abrigo do artigo 10.o-A da Directiva 2003/87/CE em uma ou mais das seguintes subinstalações, consoante o necessário:
a)
Uma subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo a produtos;
b)
Uma subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo ao calor;
c)
Uma subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo a combustíveis;
d)
Uma subinstalação com emissões de processo.
As subinstalações devem corresponder, na medida do possível, a partes físicas da instalação.
No caso das subinstalações abrangidas por um parâmetro de referência relativo ao calor, das subinstalações abrangidas por um parâmetro de referência relativo a combustíveis e das subinstalações com emissões de processo, os Estados-Membros devem distinguir claramente, com base nos códigos NACE e Prodcom, se o processo em causa serve ou não um sector ou subsector considerado exposto a um risco significativo de fuga de carbono, tal como determinado pela Decisão 2010/2/UE da Comissão.
Quando uma instalação abrangida pelo regime da União tiver produzido e exportado calor mensurável para uma instalação ou outra entidade não abrangida pelo regime da União, os Estados-Membros devem considerar que o processo relevante da subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo ao calor não serve, nesse caso, um sector ou subsector considerado exposto a um risco significativo de fuga de carbono, como determinado pela Decisão 2010/2/UE da Comissão, excepto se a autoridade competente considerar que o consumidor do calor mensurável pertence a um sector ou subsector que se considere estar exposto a um risco significativo de fuga de carbono, tal como determinado pela Decisão 2010/2/UE.
2. A soma dos factores de produção, rendimentos e emissões de cada subinstalação não deve exceder os factores de produção, rendimentos e emissões totais da instalação.
Artigo 7.o
Recolha de dados de base
1. Em relação a cada instalação existente elegível para a atribuição de licenças de emissão a título gratuito nos termos do artigo 10.o-A da Directiva 2003/87/CE, incluindo instalações que apenas funcionam ocasionalmente, em especial as que são mantidas de reserva ou em stand-by e as que operam sazonalmente, os Estados-Membros devem recolher junto do operador, relativamente a todos os anos do período de 1 de Janeiro de 2005 a 31 de Dezembro de 2008, ou de 1 Janeiro 2009 a 31 de Dezembro de 2010, quando aplicável, em que a instalação esteve a funcionar, todas as informações e dados pertinentes respeitantes a cada um dos parâmetros enumerados no anexo IV.
2. Os Estados-Membros devem recolher os dados relativos a cada subinstalação separadamente. Se necessário, os Estados-Membros podem solicitar ao operador que faculte mais dados.
Se 95 % dos factores de produção, rendimentos e correspondentes emissões da subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo ao calor, da subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo a combustíveis ou da subinstalação com emissões de processo, servirem sectores ou subsectores que se considere estarem expostos a um risco significativo de fuga de carbono conforme determinado pela Decisão 2010/2/UE, ou quando 95 % dos factores de produção, rendimentos e correspondentes emissões da subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo ao calor, da subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo a combustíveis ou da subinstalação com emissões de processo, servirem sectores ou subsectores não considerados como estando expostos a um risco significativo de fuga de carbono, os Estados-Membros podem dispensar o operador de apresentar dados atendendo à distinção em termos de risco de fuga de carbono.
3. Os Estados-Membros devem exigir ao operador que apresente a capacidade inicial instalada de cada subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo a produtos, determinado do seguinte modo:
a)
Em princípio, a capacidade inicial instalada deve ser a média dos 2 maiores volumes de produção mensais no período de 1 de Janeiro de 2005 a 31 Dezembro 2008, pressupondo que a subinstalação tenha funcionado com essa carga durante 720 horas por mês em 12 meses por ano;
b)
Caso não seja possível determinar a capacidade inicial instalada nos termos da alínea a), proceder-se-á a uma verificação experimental da capacidade da subinstalação, sob a supervisão de um verificador, a fim de garantir que os parâmetros utilizados são típicos do sector em causa e que os resultados da verificação experimental são representativos.
4. Quando houver uma modificação significativa da capacidade de uma subinstalação entre 1 de Janeiro de 2005 e 30 de Junho de 2011, os Estados-Membros exigirão ao operador que apresente, para além da capacidade inicial instalada dessa subinstalação, determinada nos termos do n.o 3 até ao início do funcionamento modificado, a capacidade adicionada ou, quando aplicável, a capacidade reduzida, bem como a capacidade instalada da subinstalação após uma modificação significativa da capacidade, determinada com base na média dos dois meses com maiores volumes de produção nos primeiros 6 meses após o início do funcionamento modificado. Os Estados-Membros considerarão esta capacidade instalada da subinstalação após uma modificação significativa da capacidade como a capacidade inicial instalada da subinstalação ao avaliar qualquer outra modificação significativa da capacidade.
5. Os Estados-Membros devem obter, registar e documentar os dados de forma a permitir uma utilização adequada dos mesmos pela autoridade competente.
Os Estados-Membros podem solicitar ao operador que utilize um modelo electrónico ou especificar um modelo de ficheiro para a apresentação dos dados. Contudo, os Estados-Membros aceitarão que os operadores utilizem qualquer modelo electrónico ou modelo de ficheiro publicado pela Comissão para efeitos da recolha de dados ao abrigo deste artigo, salvo se o modelo electrónico ou modelo de ficheiro do Estado-Membro implicar a introdução, pelo menos, dos mesmos dados.
6. Os factores de produção, os rendimentos e as emissões correspondentes relativamente aos quais só existam dados referentes à instalação no seu conjunto, devem ser proporcionalmente imputados às respectivas subinstalações, do seguinte modo:
a)
Quando forem produzidos produtos diferentes, um após outro, na mesma linha de produção, os factores de produção, os rendimentos e as emissões correspondentes serão imputados sequencialmente com base no tempo de utilização por ano para cada subinstalação;
b)
Caso não seja possível imputar os factores de produção, os rendimentos e as correspondentes emissões conforme previsto na alínea a), estes serão imputados com base na massa ou no volume de cada um dos produtos produzidos ou em estimativas baseadas no rácio de entalpias livres das reacções químicas envolvidas ou baseadas noutra chave de distribuição adequada que seja corroborada por uma metodologia científica sólida.
7. Os Estados-Membros devem exigir aos operadores a apresentação de dados completos e coerentes e garantir que não se verifiquem sobreposições entre subinstalações nem dupla contagem. Os Estados-Membros devem assegurar, em particular, que os operadores empreendam as devidas diligências e apresentem dados com o mais elevado nível de precisão possível, por forma a proporcionar uma garantia razoável quanto à integridade dos dados.
Para este fim, os Estados-Membros devem assegurar que cada operador também apresente um relatório metodológico contendo, nomeadamente, uma descrição da instalação, a metodologia de recolha aplicada, as diferentes fontes de dados, as etapas de cálculo e, se for caso disso, os pressupostos formulados e a metodologia aplicada para imputar as emissões às respectivas subinstalações, em conformidade com o n.o 6. Os Estados-Membros podem obrigar o operador a demonstrar a exactidão e a exaustividade dos dados fornecidos.
8. Caso faltem dados, os Estados-Membros devem exigir ao operador que justifique devidamente essa falta.
Os Estados-Membros devem exigir ao operador que substitua todos os dados em falta por estimativas prudentes baseadas, nomeadamente, nas melhores práticas industriais, nos conhecimentos científicos e técnicos recentes, antes ou, o mais tardar, durante a verificação a efectuar pelo verificador.
Caso os dados estejam parcialmente disponíveis, entende-se por estimativa prudente que o valor extrapolado não seja superior a 90 % do valor obtido quando se utilizam os dados disponíveis.
Se não existirem dados disponíveis sobre os fluxos de calor mensurável provenientes da subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo ao calor, poderá calcular-se um valor aproximado a partir do consumo de energia correspondente, multiplicado pela eficiência medida da produção de calor conforme verificada por um verificador. Caso não haja dados disponíveis sobre a eficiência, aplicar-se-á uma eficiência de referência de 70 % ao correspondente consumo de energia da produção de calor mensurável.
9. Mediante solicitação, cada Estado-Membro deve colocar os dados recolhidos com base no disposto nos n.os 1 a 6 ao dispor da Comissão.
Artigo 8.o
Verificação
1. No processo de recolha de dados previsto no artigo 7.o, os Estados-Membros só devem aceitar os dados que tenham sido verificados e considerados satisfatórios por um verificador. O processo de verificação deve estar relacionado com o relatório metodológico e com os parâmetros comunicados, referidos no artigo 7.o e no anexo IV. A verificação incidirá sobre a fiabilidade, a credibilidade e a exactidão dos dados fornecidos pelo operador e servirá de base a um parecer em que seja declarado, com segurança razoável, se os dados apresentados estão ou não isentos de inexactidões materiais.
2. Os Estados-Membros devem assegurar que o verificador é independente do operador, realiza as suas actividades com profissionalismo, probidade e objectividade e tem um bom conhecimento:
a)
Das disposições da presente decisão, bem como das normas e orientações relevantes;
b)
Dos requisitos legislativos, regulamentares e administrativos relevantes para a actividade sujeita a verificação;
c)
Da produção de todas as informações relacionadas com cada parâmetro ou fonte de emissão existente na instalação, em especial no que diz respeito à recolha, medição, cálculo e comunicação de dados.
3. Complementarmente aos requisitos estabelecidos na Decisão 2007/589/CE, os Estados-Membros devem garantir o cumprimento dos seguintes requisitos mínimos, na sua totalidade:
a)
Que o verificador planificou e efectuou a verificação com uma atitude de cepticismo profissional, reconhecendo que podem existir circunstâncias de que resultem inexactidões materiais nas informações e dados comunicados;
b)
Que o verificador só validou os parâmetros comunicados determinados com um elevado grau de certeza. Para estabelecer esse elevado grau de certeza, o operador deve demonstrar que:
i)
os parâmetros comunicados são coerentes,
ii)
a recolha dos parâmetros foi efectuada de acordo com as normas ou orientações científicas aplicáveis,
iii)
os registos relevantes da instalação são completos e coerentes.
c)
Que o verificador iniciou o processo de verificação com uma análise estratégica de todas as actividades relevantes realizadas na instalação e tem uma perspectiva geral de todas as actividades e da sua importância para efeitos da atribuição de licenças de emissão;
d)
Que o verificador teve em conta as informações contidas no título de emissão de gases com efeito de estufa ou noutras autorizações ambientais relevantes, como a licença prevista nos termos da Directiva 2008/1/CE, em especial ao avaliar a capacidade inicial instalada da subinstalação;
e)
Que o verificador analisou os riscos inerentes e os riscos de controlo relacionados com o âmbito e a complexidade das actividades do operador e com os parâmetros de atribuição, que possam levar a inexactidões materiais e elaborou um plano de verificação no seguimento desta análise dos riscos;
f)
Que o verificador efectuou uma visita ao local, quando adequado, a fim de inspeccionar o funcionamento dos medidores e sistemas de monitorização, realizar entrevistas e recolher informações e provas suficientes. Se considerar que não é oportuna uma visita ao local, o verificador deve poder justificar plenamente a sua decisão a uma autoridade adequada;
g)
Que o verificador executou o plano de verificação, reunindo dados segundo os métodos de amostragem definidos, realizando testes presenciais, análises de documentos, procedimentos analíticos e de revisão de dados, incluindo todos os elementos adicionais pertinentes, com base nos quais o verificador baseará o seu parecer de verificação;
h)
Que o verificador solicitou ao operador que fornecesse os dados eventualmente em falta ou que completasse secções da pista de auditoria, explicasse variações dos parâmetros ou dos dados relativos às emissões, revisse cálculos ou adaptasse os dados comunicados;
i)
Que o verificador preparou um relatório de verificação interna. O relatório de verificação deve registar dados que provem que a análise estratégica, a análise de riscos e o plano de verificação foram plenamente executados e apresentar informações suficientes para justificar os pareceres de verificação. O relatório de verificação interna deve igualmente facilitar uma potencial avaliação da auditoria por parte da autoridade competente e do organismo de acreditação.
j)
Que o verificador fez um juízo quanto ao facto de os parâmetros comunicados conterem ou não inexactidões materiais e haver ou não outras questões relevantes para o parecer de verificação, com base nas constatações constantes do relatório de verificação interna;
k)
Que o verificador apresentou a metodologia de verificação, as suas constatações e o parecer de verificação num relatório de verificação dirigido ao operador e a apresentar por este à autoridade competente, juntamente com o relatório metodológico e os parâmetros comunicados.
4. Os Estados-Membros não devem atribuir licenças de emissão a título gratuito a uma instalação se os dados relativos à mesma não tiverem sido verificados como satisfatórios.
Os Estados-Membros só podem decidir atribuir licenças de emissão a título gratuito a uma instalação quando os dados relativos à mesma não tenham sido verificados como satisfatórios, se considerarem que as lacunas nos dados conducentes ao juízo do verificador se devem a circunstâncias excepcionais e imprevisíveis que não podiam ser evitadas, mesmo com a maior diligência, e que escaparam ao controlo do operador da instalação em causa, nomeadamente circunstâncias como catástrofes naturais, guerra, ameaça de guerra, actos terroristas, revoluções, motins, sabotagem ou actos de vandalismo.
5. Quando da verificação, os Estados-Membros devem assegurar, nomeadamente, que não existem sobreposições entre subinstalações nem dupla contagem.
Artigo 9.o
Nível histórico de actividade
1. Relativamente às instalações existentes, os Estados-Membros devem determinar os níveis históricos de actividade de cada instalação, para o período de referência de 1 de Janeiro de 2005 a 31 de Dezembro de 2008, ou, caso sejam mais elevados, para o período de referência de 1 de Janeiro de 2009 a 31 de Dezembro de 2010, com base nos dados recolhidos nos termos do artigo 7.o.
2. O nível histórico de actividade relacionada com o produto, relativamente a cada produto para o qual foi determinado um parâmetro de referência mencionado no anexo I, deve referir-se à produção histórica anual mediana desse produto na instalação em causa, durante o período de referência.
3. O nível histórico de actividade relacionada com o calor deve referir-se à importação mediana anual histórica a partir de uma instalação abrangida pelo regime da União ou à produção, ou a ambas durante o período de referência, de calor mensurável consumido nos limites da instalação para a produção de produtos, para a produção de energia mecânica com excepção da utilizada para a produção de electricidade, para o aquecimento ou arrefecimento com excepção do consumo para a produção de electricidade ou exportado para instalações ou outra entidade não abrangidas pela regime da União com excepção da exportação para a produção de electricidade, expresso em terajoules por ano.
4. O nível histórico de actividade relacionado com os combustíveis deve referir-se ao consumo histórico mediano anual de combustíveis utilizados na produção do calor não mensurável consumido na produção de produtos, na produção de energia mecânica com excepção da utilizada para a produção de electricidade e no aquecimento ou arrefecimento com excepção do consumo para a produção de electricidade, incluindo as queimas de segurança, durante o período de referência, expresso em terajoules por ano.
5. No caso das emissões de processo, ocorridas em relação com a produção de produtos na instalação em causa, durante o período de referência mencionado no n.o 1, o nível histórico de actividade relacionado com os processos deve referir-se às emissões de processo históricas medianas anuais, expressas em toneladas de equivalente de dióxido de carbono.
6. Para efeitos da determinação dos valores medianos mencionados nos n.os 1 a 5 apenas serão tidos em conta os anos civis durante os quais a instalação tenha funcionado durante pelo menos um dia.
Se a instalação tiver funcionado durante menos de dois anos civis nos períodos de referência relevantes, os níveis históricos de actividade serão calculados com base na capacidade inicial instalada de cada subinstalação, determinada de acordo com a metodologia definida no artigo 7.o, n.o 3, multiplicada pelo factor de utilização da capacidade relevante, de acordo com o estabelecido no artigo 18.o, n.o 2.
7. Em derrogação do n.o 2, os Estados-Membros devem determinar o nível histórico de actividade relacionado com os produtos relativo aos produtos a que são aplicáveis os parâmetros de referência mencionados no anexo III, com base na produção histórica mediana anual, de acordo com as fórmulas indicadas no mesmo anexo.
8. As instalações existentes que apenas funcionem ocasionalmente, incluindo, nomeadamente, as instalações mantidas em reserva ou em stand-by e as instalações que operam sazonalmente e que não tenham funcionado pelo menos durante um dia num dado ano civil do período de referência, devem ser tidas em consideração quando da determinação dos valores medianos referidos no n.o 1, quando estejam satisfeitas todas as condições seguintes:
a)
Seja claramente demonstrado que a instalação é utilizada ocasionalmente, nomeadamente que funciona regularmente como uma capacidade em stand-by ou de reserva, ou a nível sazonal;
b)
A instalação esteja abrangida por um título de emissão de gases com efeito de estufa e por todos os outros títulos relevantes exigidos pelo ordenamento jurídico nacional do Estado-Membro para o funcionamento da instalação;
c)
Seja tecnicamente possível iniciar a actividade a curto prazo e a manutenção seja realizada regularmente.
9. Caso uma instalação existente tenha sofrido uma extensão significativa da capacidade ou uma redução significativa da capacidade, entre 1 de Janeiro de 2005 e 30 de Junho de 2011, os níveis históricos de actividade da instalação em causa serão a soma dos valores medianos determinados em conformidade com o n.o 1, sem a modificação significativa da capacidade, e dos níveis históricos de actividade da capacidade adicionada ou reduzida.
Os níveis históricos de actividade da capacidade adicionada ou reduzida serão a diferença entre as capacidades iniciais instaladas de cada subinstalação que tenha sido objecto de uma modificação significativa da capacidade determinada de acordo com o artigo 7.o, n.o 3, até ao início do funcionamento modificado, e a capacidade instalada após a modificação significativa da capacidade determinada de acordo com o artigo 7.o, n.o 4, multiplicada pela utilização histórica média da capacidade da instalação em causa nos anos anteriores ao início do funcionamento modificado.
Artigo 10.o
Atribuição a nível de cada instalação
1. Com base nos dados recolhidos nos termos do artigo 7.o, os Estados-Membros devem calcular, em cada ano, o número de licenças de emissão atribuídas a título gratuito a partir de 2013 a cada instalação existente no seu território em conformidade com os n.os 2 a 8.
2. Para efectuar esse cálculo, os Estados-Membros devem determinar primeiramente o número anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito em relação a cada subinstalação separadamente, da seguinte forma:
a)
Para cada subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo a produtos, o número anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito em relação a um dado ano corresponderá ao valor desse parâmetro de referência mencionado no anexo I, multiplicado pelo nível histórico de actividade relativo ao produto em causa;
b)
Para:
i)
a subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo ao calor, o número anual preliminar das licenças de emissão atribuídas a título gratuito em relação a um dado ano corresponderá ao valor do parâmetro de referência relativo ao calor mensurável mencionado no anexo I, multiplicado pelo nível histórico de actividade respeitante ao consumo de calor mensurável,
ii)
a subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo a combustíveis, o número anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito em relação a um dado ano corresponderá ao valor do parâmetro de referência mencionado no anexo I, multiplicado pelo nível histórico de actividade respeitante ao combustível consumido,
iii)
a subinstalação com emissões de processo, o número anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito em relação a um dado ano corresponderá ao nível histórico de actividade relacionada com o processo, multiplicado por 0,9700.
3. Na medida em que o calor mensurável seja exportado para agregados privados e o número anual preliminar de licenças de emissão determinado de acordo com o estabelecido no n.o 2, alínea b), subalínea i), relativamente a 2013 seja inferior às emissões históricas anuais medianas relacionadas com a produção de calor mensurável exportado para agregados privados por essa subinstalação no período de 1 de Janeiro de 2005 a 31 de Dezembro de 2008, o número anual preliminar de licenças de emissão para 2013 será ajustado dessa diferença. Em cada um dos anos do período de 2014 a 2020, o número anual preliminar de licenças de emissão determinado de acordo com o n.o 2, alínea b), subalínea i), será ajustado na medida em que o número anual preliminar das licenças de emissão relativas a esse ano seja inferior a uma percentagem das emissões históricas anuais medianas supramencionadas. Esta percentagem será de 90 % em 2014 e será reduzida de 10 pontos percentuais em cada ano subsequente.
4. Para efeitos da aplicação do artigo 10.o-A, n.o 11, da Directiva 2003/87/CE, os factores mencionados no anexo VI serão aplicados ao número anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito determinado em relação a cada subinstalação, nos termos do n.o 2 do presente artigo, para o ano em causa, caso os processos realizados nessas subinstalações sirvam sectores ou subsectores que se considere não estarem expostos a um risco significativo de fuga de carbono, tal como determinado pela Decisão 2010/2/UE.
Caso os processos realizados nessas subinstalações sirvam sectores ou subsectores que se considere estarem expostos a um risco significativo de fuga de carbono, tal como determinado pela Decisão 2010/2/UE, o factor a aplicar em relação aos anos de 2013 e 2014 será de 1. Os sectores ou subsectores que tenham o factor 1 para os anos de 2015 a 2020 serão determinados nos termos do artigo 10.o-A, n.o 13, da Directiva 2003/87/CE.
5. Se no mínimo 95 % do nível histórico de actividade da subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo ao calor, da subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo a combustíveis ou da subinstalação com emissões de processo, servirem sectores ou subsectores que se considere estarem expostos a um risco significativo de fuga de carbono, tal como determinado pela Decisão 2010/2/UE, considera-se que a subinstalação no seu conjunto está exposta a um risco significativo de fuga de carbono.
Se no mínimo 95 % do nível histórico de actividade da subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo ao calor, da subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo a combustíveis ou da subinstalação com emissões de processo, servirem sectores ou subsectores que se considere não estarem expostos a um risco significativo de fuga de carbono, tal como determinado pela Decisão 2010/2/UE, considera-se que a subinstalação no seu conjunto não está exposta a um risco significativo de fuga de carbono.
6. O número anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito em relação a subinstalações que receberam calor mensurável de subinstalações que produzem produtos abrangidos pelos parâmetros de referência relativos ao ácido nítrico mencionados no anexo I deve ser reduzido pelo consumo histórico anual desse calor, durante o período de referência mencionado no artigo 9.o, n.o 1, multiplicado pelo valor do parâmetro de referência relativo a esse calor mensurável, mencionado no anexo I.
7. A quantidade total anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito a cada instalação será a soma dos números anuais preliminares de licenças de emissão atribuídas a título gratuito em relação a todas as subinstalações, calculados em conformidade com os n.os 2, 3, 4, 5 e 6.
Se uma instalação incluir subinstalações que produzam pasta de papel (pasta kraft de fibra curta, pasta kraft de fibra longa, pasta termomecânica e pasta mecânica, pasta ao bissulfito ou outra pasta não abrangida por um parâmetro de referência relativo a produtos) que exportem calor mensurável para outras subinstalações tecnicamente conexas, a quantidade total preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito só terá em conta, sem prejuízo dos números anuais preliminares de licenças de emissão atribuídas a título gratuito a outras subinstalações da instalação em causa, o número preliminar anual de licenças de emissão atribuídas a título gratuito na medida em que esses produtos de pasta produzidos nessa subinstalação sejam colocados no mercado e não sejam transformados em papel na mesma instalação ou em instalações tecnicamente conexas.
8. Quando determinarem a quantidade total anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito a cada instalação, os Estados-Membros devem assegurar que não haja dupla contagem das emissões e que a atribuição não seja negativa. Designadamente, se um produto intermédio abrangido por um parâmetro de referência relativo a produtos, de acordo com a definição dos respectivos limites do sistema estabelecida no anexo I, for importado por uma instalação, as emissões não deverão ser objecto de dupla contagem aquando da determinação da quantidade total anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito às duas instalações em causa.
9. A quantidade final total anual de licenças de emissão atribuídas a título gratuito a cada instalação existente, excepto instalações abrangidas pelo artigo 10.o-A, n.o 3, da Directiva 2003/87/CE, será a quantidade total anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito a cada instalação, determinada em conformidade com o n.o 7, multiplicada pelo factor de correcção transectorial determinado nos termos do artigo 15.o, n.o 3.
No caso das instalações abrangidas pelo artigo 10.o-A, n.o 3, da Directiva 2003/87/CE e elegíveis para a atribuição de licenças de emissão a título gratuito, a quantidade final total anual de licenças de emissão atribuídas a título gratuito corresponderá à quantidade total anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito a cada instalação, determinada nos termos do n.o 7, ajustada anualmente pelo factor linear referido no artigo 10.-A, n.o 4, da Directiva 2003/87/CE, utilizando a quantidade total preliminar anual das licenças de emissão atribuídas a título gratuito à instalação em causa em 2013, como referência.
Artigo 11.o
Atribuição respeitante ao craqueamento sob vapor
Em derrogação do artigo 10.o, n.o 2, alínea a), o número anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito para uma subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo a produtos relacionada com a produção de produtos químicos de elevado valor (a seguir denominados «QEV») corresponderá ao valor do parâmetro de referência relativo ao craqueamento sob vapor mencionado no anexo I, multiplicado pelo nível histórico de actividade determinado em conformidade com o anexo III e multiplicado pelo quociente das emissões directas totais, incluindo emissões de calor líquido importado durante o período de referência mencionado no artigo 9.o, n.o 1, da presente decisão, expressas em toneladas de equivalente de dióxido de carbono, e da soma dessas emissões directas totais com as emissões indirectas relevantes durante o período de referência referido no artigo 9.o, n.o 1, da presente decisão, calculadas de acordo com o estabelecido no artigo 14.o, n.o 2. Ao resultado deste cálculo serão adicionadas 1,78 toneladas de dióxido de carbono por tonelada de hidrogénio, vezes a produção histórica mediana de hidrogénio a partir de matérias-primas suplementares expressas em toneladas de hidrogénio, 0,24 toneladas de dióxido de carbono por tonelada de etileno, vezes a produção histórica mediana de etileno a partir de matérias-primas suplementares expressas em toneladas de etileno e 0,16 toneladas de dióxido de carbono por toneladas de QEV, vezes a produção histórica mediana de outros químicos de elevado valor para além do hidrogénio e do etileno a partir de matérias-primas suplementares, expressas em toneladas de QEV.
Artigo 12.o
Atribuição respeitante ao cloreto de vinilo monómero
Em derrogação do artigo 10.o, n.o 2, alínea a), o número anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito para uma subinstalação relacionada com a produção de cloreto de vinilo monómero (a seguir denominado «CVM») corresponderá ao valor do parâmetro de referência relativo ao CVM, multiplicado pelo nível histórico de actividade da produção de CVM, expresso em toneladas e multiplicado pelo quociente das emissões directas resultantes da produção de CVM, incluindo as emissões de calor importado líquido no período de referência indicado no artigo 9.o, n.o 1, da presente decisão, calculadas em conformidade com o artigo 14.o, n.o 2, expressas em toneladas de equivalente de dióxido de carbono e a soma dessas emissões directas com as emissões relacionadas com o hidrogénio utilizado na produção de CVM, no período de referência mencionado no artigo 9.o, n.o 1, da presente decisão, expressas em toneladas de equivalente de dióxido de carbono, calculadas com base no consumo histórico de calor proveniente da combustão de hidrogénio expressas em terajoules (TJ), vezes 56,1 toneladas de dióxido de carbono por TJ.
Artigo 13.o
Fluxos de calor entre instalações
Se uma subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo a produtos incluir calor mensurável importado a partir de uma instalação ou outra entidade não incluída no regime da União, o número anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito para a subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo a produtos em causa, determinado nos termos do artigo 10.o, n.o 2, alínea a), será reduzido da quantidade de calor historicamente importado de uma instalação ou de outra entidade não abrangida pelo regime da União no ano em causa, multiplicado pelo valor do parâmetro de referência aplicável ao calor mensurável estabelecido no anexo I.
Artigo 14.o
Substituibilidade entre o combustível e a electricidade
1. Tomando em consideração a substituibilidade entre o combustível e a electricidade, o número anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito para cada subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo a produtos mencionado no anexo I corresponderá ao valor do parâmetro de referência relativo ao produto em causa, estabelecido no anexo I, multiplicado pelo nível histórico de actividade relacionado com o produto e multiplicado pelo quociente das emissões directas totais, incluindo as emissões de calor importado líquido, no período de referência mencionado no artigo 9.o, n.o 1, da presente decisão, expressas em toneladas de equivalente de dióxido de carbono e da soma dessas emissões directas totais com as emissões indirectas relevantes no período de referência mencionado no artigo 9.o, n.o 1, da presente decisão.
2. Para efectuar o cálculo previsto no n.o 1, as emissões indirectas relevantes referem-se ao consumo de electricidade relevante conforme especificado na definição de processos e emissões abrangidos pelo anexo I durante o período de referência indicado no artigo 9.o, n.o 1, da presente decisão, expressos em megawatt-horas, com vista à produção do produto em causa, vezes 0,465 toneladas de dióxido de carbono por megawatt-hora e expressos em toneladas de dióxido de carbono.
Para efeitos do cálculo a efectuar em conformidade com o disposto no n.o 1, as emissões de calor importado líquido referem-se à quantidade de calor mensurável para a produção do produto em causa importado de instalações abrangidas pelo regime da União durante o período de referência indicado no artigo 9.o, n.o 1 da presente decisão, multiplicadas pelo valor do parâmetro de referência relativo ao calor indicado no anexo I.
CAPÍTULO III
DECISÕES DE ATRIBUIÇÃO
Artigo 15.o
Medidas nacionais de aplicação
1. Em conformidade com o disposto no artigo 11.o, n.o 1, da Directiva 2003/87/CE, os Estados-Membros devem apresentar à Comissão, até 30 de Setembro de 2011, uma lista de instalações abrangidas pela Directiva 2003/87/CE no seu território, incluindo as instalações identificadas nos termos do artigo 5.o, utilizando o modelo electrónico fornecido pela Comissão.
2. A lista mencionada no n.o 1 deve conter, nomeadamente, em relação a cada instalação existente:
a)
A identificação da instalação e dos seus limites utilizando o código de identificação da instalação no DIOC;
b)
A identificação de cada subinstalação da instalação;
c)
Em relação a cada subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo a produtos, a capacidade inicial instalada juntamente com os volumes anuais de produção do produto em causa no período entre 1 de Janeiro de 2005 e 31 de Dezembro de 2008;
d)
Para cada instalação e subinstalação, informações sobre se ela pertence ou não a um sector ou subsector considerado exposto a um risco significativo de fuga de carbono, tal como determinado pela Decisão 2010/2/UE;
e)
Para cada subinstalação, o número anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito durante o período de 2013 a 2020, determinado em conformidade com o artigo 10.o, n.o 2;
f)
Complementarmente à alínea d), no caso das subinstalações que não servem um sector ou subsector considerado exposto a um risco significativo de fuga de carbono, tal como determinado pela Decisão 2010/2/UE, os números anuais preliminares de licenças de emissão atribuídas a título gratuito vão diminuindo anualmente em quantidades iguais, ao longo do período de 2013 a 2020, desde 80 % da quantidade determinada de acordo com o artigo 10.o, n.o 4, em 2013, até 30 % dessa quantidade em 2020;
g)
Para cada instalação, as quantidades totais anuais preliminares de licenças de emissão atribuídas a título gratuito durante o período de 2013 a 2020, determinadas em conformidade com o artigo 10.o, n.o 6.
A lista também deve identificar todos os geradores eléctricos que produzem calor e as pequenas instalações que podem ser excluídas do regime da União nos termos do artigo 27.o da Directiva 2003/87/CE.
3. Após a recepção da lista mencionada no n.o 1 do presente artigo, a Comissão deve avaliar a inclusão de cada instalação mencionada na lista e as respectivas quantidades totais anuais preliminares de licenças de emissão atribuídas a título gratuito.
Depois da notificação efectuada por todos os Estados-Membros das quantidades totais anuais preliminares de licenças de emissão atribuídas a título gratuito durante o período de 2013 a 2020, a Comissão deve determinar o factor de correcção transectorial uniforme mencionado no artigo 10.o-A, n.o 5, da Directiva 2003/87/CE. O factor será determinado por comparação entre a soma das quantidades totais anuais preliminares de licenças de emissão atribuídas a título gratuito a instalações que não são produtoras de electricidade em cada ano do período de 2013 a 2020, sem aplicação dos factores mencionados no anexo VI, com a quantidade anual de licenças calculada nos termos do artigo 10.o-A, n.o 5, da Directiva 2003/87/CE para as instalações que não são produtoras de electricidade nem novos operadores, tendo em conta a respectiva quota-parte da quantidade anual a nível da União, determinada nos termos do artigo 9.o dessa directiva, e a quantidade pertinente de emissões que só serão incluídas no regime da União a partir de 2013.
4. Se a Comissão não rejeitar a inscrição de uma instalação nessa lista, incluindo as respectivas quantidades totais anuais preliminares de licenças de emissão atribuídas a título gratuito a essa instalação, o Estado-Membro em causa procederá à determinação da quantidade final anual de licenças de emissão atribuídas a título gratuito para cada ano do período de 2013 a 2020, em conformidade com o artigo 10.o, n.o 9, da presente decisão.
5. Após determinação da quantidade anual final relativa a todas as instalações existentes no respectivo território, os Estados-Membros devem apresentar à Comissão uma lista das quantidades anuais finais de licenças de emissão atribuídas a título gratuito durante o período de 2013 a 2020, determinadas de acordo com o disposto no artigo 10.o, n.o 9.
Artigo 16.o
Alterações quanto à exposição ao risco de fuga de carbono
No prazo de três meses a contar da adopção da lista mencionada no artigo 10.o-A, n.o 13, da Directiva 2003/87/CE para os anos de 2015 a 2020 ou da adopção de uma adição à lista determinada pela Decisão 2010/2/UE da Comissão para os anos de 2013 e 2014, cada Estado-Membro deve rever a lista mencionada no artigo 15.o, n.o 1, da presente decisão, indicando claramente as alterações a fugas de carbono a que se consideram expostas as instalações e subinstalações e a respectiva quantidade anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito, quando aplicável, e apresentar essa lista à Comissão.
CAPÍTULO IV
NOVOS OPERADORES E ENCERRAMENTO DE INSTALAÇÕES
Artigo 17.o
Pedido de atribuição de licenças de emissão a título gratuito
1. A pedido de um novo operador, os Estados-Membros devem determinar, com base nas presentes regras, a quantidade de licenças a atribuir a título gratuito quando a instalação em causa iniciar a sua actividade normal e quando tiver sido determinada a sua capacidade inicial instalada.
2. Os Estados-Membros só aceitarão os pedidos que sejam apresentados à autoridade competente no prazo de um ano após o início do funcionamento normal da instalação ou subinstalação em causa.
3. Os Estados-Membros devem dividir a instalação em causa em subinstalações, de acordo com o estabelecido no artigo 6.o da presente decisão, e exigir ao operador que apresente à autoridade competente, juntamente com o pedido mencionado no n.o 1, todas as informações e dados relevantes sobre cada parâmetro enumerado no anexo V em relação a cada subinstalação, separadamente. Se necessário, os Estados-Membros podem exigir ao operador que apresente dados mais desagregados.
4. Para as instalações referidas no artigo 3.o, alínea h), da Directiva 2003/87/CE, com excepção das instalações que tenham sido objecto de extensão significativa após 30 de Junho de 2011, os Estados-Membros exigirão ao operador que determine a capacidade inicial instalada de cada subinstalação em conformidade com a metodologia estabelecida no artigo 7.o, n.o 3, utilizando o período contínuo de 90 dias com base no qual o início do funcionamento normal é determinado como referência. Os Estados-Membros aprovarão esta capacidade inicial instalada de cada subinstalação antes de proceder ao cálculo da atribuição a efectuar à instalação.
5. Os Estados-Membros só aceitarão os dados apresentados nos termos do presente artigo que tenham sido verificados como satisfatórios por um verificador, em conformidade com os requisitos estabelecidos no artigo 8.o, a fim de garantir que os dados comunicados são fiáveis e correctos.
Artigo 18.o
Níveis de actividade
1. Em relação às instalações mencionadas no artigo 3.o, alínea h), da Directiva 2003/87/CE, com excepção das instalações que foram objecto de uma extensão significativa após 30 de Junho de 2011, os Estados-Membros devem determinar os níveis de actividade de cada instalação da seguinte forma:
a)
O nível de actividade relacionada com o produto será, para cada produto relativamente ao qual foi determinado um parâmetro de referência mencionado no anexo I, a respectiva capacidade inicial instalada para a produção desse produto da instalação em causa, multiplicada pelo factor normal de utilização da capacidade;
b)
O nível de actividade relacionado com o calor deve referir-se à capacidade inicial instalada para a importação a partir de instalações abrangidas pelo regime da União ou à produção, ou ambas, de calor mensurável consumido nos limites da instalação para a produção de produtos, para a produção de energia mecânica com excepção da utilizada para a produção de electricidade, para o aquecimento ou arrefecimento com excepção do consumo para a produção de electricidade ou exportado para uma instalação ou outra entidade não abrangida pela regime da União com excepção da exportação para a produção de electricidade, multiplicado pelo factor de utilização da capacidade pertinente;
c)
O nível de actividade relacionado com os combustíveis deve referir-se à capacidade inicial instalada para o consumo de combustíveis utilizados na produção do calor não mensurável consumido na produção de produtos ou na produção de energia mecânica com excepção da utilizada para a produção de electricidade e para o aquecimento ou arrefecimento com excepção do consumo para a produção de electricidade, incluindo as queimas de segurança, da instalação em causa, multiplicado pelo factor de utilização da capacidade relevante;
d)
O nível de actividade relacionada com os processos deve ser a capacidade inicial instalada de produção de emissões de processo da unidade de processamento, multiplicada pelo factor de utilização da capacidade pertinente.
2. O factor de utilização da capacidade normal mencionado no n.o 1, alínea a), será determinado e publicado pela Comissão, com base na recolha de dados realizada pelos Estados-Membros em conformidade com o artigo 7.o da presente decisão. Para cada parâmetro de referência relativo a produtos estabelecido no anexo I, será o percentil 80 dos factores anuais médios da capacidade de utilização de todas as instalações que produzem o produto em causa. O factor anual médio de utilização da capacidade de cada instalação que produz o produto em causa corresponderá à produção anual média no período de 2005 a 2008, dividida pela capacidade inicial instalada.
O factor de utilização da capacidade relevante referido no n.o 1, alíneas b) a d), será determinado pelos Estados-Membros com base em informações devidamente fundamentadas e verificadas independentemente sobre o funcionamento normal previsto da instalação, a manutenção, o ciclo de produção normal, técnicas energéticas eficientes e utilização típica da capacidade no sector em causa em comparação com informações específicas de um dado sector.
Ao determinar o factor de utilização da capacidade relevante referido no n.o 1, alínea d), em conformidade com o período anterior, os Estados-Membros devem também ter em conta as informações devidamente fundamentadas e verificadas independentemente sobre a intensidade em emissões dos factores de produção e de técnicas eficientes em termos de emissão de gases com efeito de estufa.
3. No caso das instalações que foram objecto de uma extensão significativa da capacidade após 30 de Junho de 2011, os Estados-Membros devem determinar, em conformidade com o n.o 1, apenas os níveis de actividade relativos à capacidade adicionada das subinstalações a que a extensão significativa da capacidade diz respeito.
No caso das instalações que foram objecto de uma redução significativa da capacidade após 30 de Junho de 2011, os Estados-Membros devem determinar, em conformidade com o n.o 1, apenas os níveis de actividade relativos à capacidade reduzida das subinstalações a que a redução significativa da capacidade diz respeito.
Artigo 19.o
Atribuição de licenças de emissão a novos operadores
1. Para efeitos da atribuição de licenças de emissão a novos operadores, com excepção das atribuições às instalações mencionadas no terceiro travessão do artigo 3.o, alínea h), da Directiva 2003/87/CE, os Estados-Membros devem calcular o número anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito, a partir do início do funcionamento normal da instalação, em relação a cada subinstalação separadamente, da seguinte forma:
a)
Para cada subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo a produtos, o número anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito em relação a um dado ano corresponderá ao valor do parâmetro de referência do produto em causa, multiplicado pelo nível de actividade com este relacionado;
b)
Para cada subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo ao calor, o número anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito corresponderá ao valor do parâmetro de referência, mencionado no anexo I, relativo a esse calor mensurável, multiplicado pelo nível de actividade com este relacionado;
c)
Para cada subinstalação abrangida por um parâmetro de referência relativo a combustíveis, o número anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito corresponderá ao valor do parâmetro de referência, mencionado no anexo I, relativo ao combustível em causa, multiplicado pelo nível de actividade com este relacionado;
d)
Para cada subinstalação com emissões de processo, o número anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito em relação a um dado ano corresponderá ao nível de actividade relacionado com o processo em causa, multiplicado por 0,9700.
O artigo 10.o, n.os 4 a 6 e 8, e os artigos 11.o, 12.o, 13.o e 14.o da presente decisão são aplicáveis, mutatis mutandis, ao cálculo do número anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito.
2. Serão atribuídas licenças adicionais para as emissões do novo operador, verificadas independentemente, que tenham ocorrido antes do início do funcionamento normal, com base nas emissões históricas expressas em toneladas de equivalente de dióxido de carbono.
3. A quantidade total anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito será a soma de todos os números anuais preliminares de licenças de emissão atribuídas a título gratuito a todas as subinstalações, calculada nos termos do n.o 1, e das licenças de emissão adicionais referidas no n.o 2. É aplicável o estabelecido no segundo período do artigo 10.o, n.o 7.
4. Os Estados-Membros devem notificar sem demora a Comissão da quantidade total anual preliminar das licenças de emissão atribuídas a título gratuito. As licenças de emissão da reserva para novos operadores, criada nos termos do artigo 10.o-A, n.o 7, da Directiva 2003/87/CE, devem ser atribuídas com base no sistema «primeiro a chegar, primeiro a ser servido» relativamente à recepção dessa notificação.
A Comissão pode rejeitar a quantidade total anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito à instalação em causa. Se a Comissão não rejeitar essa quantidade total anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito, o Estado-Membro em causa deve proceder à determinação da quantidade final anual de licenças de emissão atribuídas a título gratuito.
5. A quantidade final anual de licenças de emissão atribuídas a título gratuito corresponderá à quantidade total anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito para cada instalação, determinada nos termos do n.o 3 do presente artigo, ajustada anualmente pelo factor linear de redução referido no artigo 10-A.o, n.o 7, da Directiva 2003/87/CE, utilizando a quantidade total anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito à instalação em causa em 2013 como ano de referência.
6. Quando metade das licenças reservadas para novos operadores nos termos do artigo 10.o-A, n.o 7, da Directiva 2003/87/CE, não obstante a quantidade de licenças disponíveis ao abrigo do artigo 10.o-A, n.o 8, da mesma directiva, tiver sido concedida ou estiver para ser concedida até 2020 a novos operadores, a Comissão deve avaliar a conveniência de criar um sistema de fila de espera para assegurar uma gestão equitativa do acesso à reserva.
Artigo 20.o
Atribuição como novo operador após uma extensão significativa da capacidade
1. Caso uma instalação tenha sido objecto de uma extensão significativa da capacidade após 30 de Junho de 2011, os Estados-Membros devem determinar, a pedido do operador e sem prejuízo da atribuição a nível de cada instalação prevista no artigo 10.o, com base na metodologia descrita no artigo 19.o, o número de licenças de emissão a atribuir a título gratuito relativamente à extensão.
2. Os Estados-Membros devem exigir ao operador que apresente, juntamente com o pedido, elementos comprovativos de que os critérios referentes a uma extensão significativa da capacidade foram satisfeitos, e que forneça as informações mencionadas no artigo 17.o, n.o 3, para fundamentar uma decisão de atribuição de licenças de emissão. Em especial, os Estados-Membros devem exigir que o operador apresente a capacidade adicionada e a capacidade instalada da subinstalação após se ter procedido a uma extensão significativa da capacidade verificada como satisfatória por um verificador, em conformidade com os requisitos estabelecidos no artigo 8.o. Os Estados-Membros considerarão esta capacidade instalada da subinstalação após uma extensão significativa da capacidade como a capacidade inicial instalada da subinstalação ao avaliar qualquer subsequente modificação significativa da capacidade.
Artigo 21.o
Redução significativa da capacidade
1. Caso uma instalação tenha sido objecto de uma redução significativa da capacidade após 30 de Junho de 2011, os Estados-Membros devem determinar em que medida o número de licenças a atribuir a título gratuito deve ser reduzido, atendendo à dita redução. Com esse fim em vista, os Estados-Membros devem exigir que o operador apresente a capacidade reduzida e a capacidade instalada da subinstalação após se ter procedido a uma extensão significativa da capacidade verificada como satisfatória por um verificador, em conformidade com os requisitos estabelecidos no artigo 8.o. Os Estados-Membros considerarão esta capacidade instalada da subinstalação após uma redução significativa da capacidade como a capacidade inicial instalada da subinstalação ao avaliar qualquer subsequente modificação significativa da capacidade.
2. Os Estados-Membros devem deduzir do número anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito a cada subinstalação o número anual preliminar de licenças de emissão atribuídas a título gratuito à subinstalação em causa, calculado em conformidade com o artigo 19.o, n.o 1, atendendo à dita redução significativa da capacidade.
Os Estados-Membros devem então determinar a quantidade total anual preliminar da instalação em causa, de acordo com a metodologia aplicada para determinar a quantidade total anual preliminar antes da redução significativa da capacidade e a quantidade total anual final das licenças de emissão atribuídas a título gratuito à instalação em causa, de acordo com o disposto no artigo 10.o, n.o 9.
3. A atribuição de licenças de emissão à instalação deve ser ajustada em conformidade, a partir do ano seguinte ao ano em que se verificou a redução da capacidade ou a partir de 2013, se a redução da capacidade teve lugar antes de 1 de Janeiro de 2013.
Artigo 22.o
Cessação da actividade de uma instalação
1. Considera-se que uma instalação cessou a actividade quando se verifica uma das seguintes condições:
a)
O título de emissão de gases com efeito de estufa, o título em vigor em conformidade com a Directiva 2008/1/CE ou qualquer outro título em matéria ambiental caducaram;
b)
Os títulos mencionados na alínea a) foram retirados;
c)
O funcionamento da instalação é tecnicamente impossível;
d)
A instalação não está a funcionar, embora tenha funcionado anteriormente, e é tecnicamente impossível retomar a actividade;
e)
A instalação não está a funcionar, embora tenha funcionado anteriormente, e o operador não pode demonstrar que essa instalação retomará o funcionamento o mais tardar no prazo de 6 meses após a cessação das actividades. Os Estados-Membros podem prolongar este período até um máximo de 18 meses se o operador puder justificar que a instalação não pode retomar o funcionamento no prazo de 6 meses devido a circunstâncias excepcionais e imprevisíveis que não podiam ser evitadas, mesmo com a maior diligência, e que escaparam ao controlo do operador da instalação em causa, nomeadamente circunstâncias como catástrofes naturais, guerra, ameaça de guerra, actos terroristas, revoluções, motins, sabotagem ou actos de vandalismo.
2. O n.o 1, alínea e), não será aplicável a instalações que sejam mantidas em reserva ou em stand-by, nem a instalações que funcionem sazonalmente, quando todas as condições seguintes estiverem preenchidas:
a)
O operador possui um título de emissão de gases com efeito de estufa e todos os outros títulos pertinentes;
b)
É tecnicamente possível iniciar a actividade sem fazer alterações físicas à instalação;
c)
É realizada uma manutenção regular.
3. Quando uma instalação cessou a actividade, o Estado-Membro em causa não deve conceder licenças de emissão a essa instalação a partir do ano seguinte à cessação da actividade.
4. Os Estados-Membros podem suspender a concessão de licenças de emissão às instalações mencionadas no n.o 1, alínea e), enquanto não for demonstrado que a instalação irá retomar as actividades.
Artigo 23.o
Cessação parcial das actividades de uma instalação
1. Considera-se que uma instalação cessou parcialmente as actividades, se uma subinstalação que contribua para, pelo menos, 30 % da quantidade final anual de licenças de emissão atribuídas a título gratuito à instalação, ou para a atribuição de mais de 50 000 licenças de emissão, reduzir o seu nível de actividade num dado ano civil em pelo menos 50 % do nível de actividade utilizado para calcular a atribuição de licenças à subinstalação de acordo com o estabelecido no artigo 9.o ou, quando aplicável, no artigo 18.o (a seguir denominado «nível de actividade inicial»).
2. A atribuição de licenças de emissão a uma instalação que cessa parcialmente as actividades deve ser ajustada a partir do ano seguinte àquele em que cessou parcialmente a actividade, ou a partir de 2013, se a cessação parcial de actividades teve lugar antes de 1 de Janeiro de 2013, da seguinte forma:
Se o nível de actividade da subinstalação referida no n.o 1 sofrer uma redução de 50 % a 75 % relativamente ao nível de actividade inicial, a subinstalação só deverá receber metade das licenças atribuídas inicialmente.
Se o nível de actividade da subinstalação mencionada no n.o 1 sofrer uma redução de 75 % a 90 % relativamente ao nível de actividade inicial, a subinstalação só deverá receber 25 % das licenças inicialmente atribuídas.
Se o nível de actividade da subinstalação mencionada no n.o 1 sofrer uma redução de 90 % ou mais relativamente ao nível de actividade inicial, não devem ser atribuídas quaisquer licenças a título gratuito no que diz respeito à subinstalação em causa.
3. Se o nível de actividade da subinstalação mencionada no n.o 1 atingir mais de 50 % do nível de actividade inicial, a instalação que cessou parcialmente as actividades deve receber as licenças que lhe foram inicialmente concedidas, a partir do ano seguinte ao ano civil em que o nível de actividade tenha ultrapassado o limiar de 50 %.
4. Se o nível de actividade da subinstalação mencionada no n.o 1 atingir mais de 25 % do nível de actividade inicial, a instalação que tinha cessado parcialmente as actividades receberá metade das licenças que lhe foram inicialmente atribuídas, a partir do ano seguinte ao ano civil em que o nível de actividade tenha ultrapassado o limiar de 25 %.
Artigo 24.o
Alterações ao funcionamento de uma instalação
1. Os Estados-Membros devem assegurar que todas as informações pertinentes sobre quaisquer alterações previstas ou efectivas à capacidade, ao nível de actividade e ao funcionamento de uma instalação são apresentadas pelo operador à autoridade competente até 31 de Dezembro de cada ano.
2. Caso se verifique uma modificação da capacidade de uma instalação, do seu nível de actividade ou do seu funcionamento, com impacto na atribuição de licenças de emissão a essa instalação, os Estados-Membros devem apresentar à Comissão, utilizando um modelo electrónico fornecido pela Comissão, todas as informações pertinentes, incluindo a quantidade total anual preliminar revista de licenças de emissão atribuídas a título gratuito à instalação em causa, determinada em conformidade com a presente decisão, antes de determinar a quantidade final total anual de licenças de emissão atribuídas a título gratuito. A Comissão pode rejeitar a quantidade total anual preliminar revista de licenças de emissão atribuídas a título gratuito à instalação em causa.
CAPÍTULO V
DISPOSIÇÃO FINAL
Artigo 25.o
Destinatários
Os Estados-Membros são os destinatários da presente decisão.
Feito em Bruxelas, em 27 de Abril de 2011.