ДИРЕКТИВА 2010/76/ЕС НА ЕВРОПЕЙСКИЯ ПАРЛАМЕНТ И НА СЪВЕТА
от 24 ноември 2010 година
за изменение на директиви 2006/48/ЕО и 2006/49/ЕО по отношение на капиталовите изисквания за търговските портфейли и за пресекюритизация и на надзорния преглед на политиките за възнагражденията
(текст от значение за ЕИП)
ЕВРОПЕЙСКИЯТ ПАРЛАМЕНТ И СЪВЕТЪТ НА ЕВРОПЕЙСКИЯ СЪЮЗ,
като взеха предвид Договора за функционирането на Европейския съюз, и по-специално член 53, параграф 1 от него,
като взеха предвид предложението на Европейската комисия,
като взеха предвид становището на Европейската централна банка (1),
като взеха предвид становището на Европейския икономически и социален комитет (2),
в съответствие с обикновената законодателна процедура (3),
като имат предвид, че:
(1)
Прекомерното и неразумно поемане на риск в банковия сектор доведе до фалит на отделни финансови институции и до проблеми във финансовата система на някои държави-членки и в целия свят. Въпреки че причините за подобно поемане на риск са многобройни и сложни, съществува съгласие сред надзорните и регулаторни органи, включително Г20 и Комитета на европейските банкови надзорници (КЕБН), че неподходящите структури за възнаграждения на някои финансови институции са допринесли за това. Политиките за възнагражденията, които предлагат стимули за поемане от институцията на рискове, надхвърлящи общото ниво на риск, допускано от институцията, могат да затруднят разумното и ефективно управление на риска и да засилят склонността към прекомерно поемане на риск. Ето защо особено важни в тази връзка са международно приетите и въведени Принципи на Съвета за финансова стабилност (принципи на СФС) относно разумни практики за възнагражденията.
(2)
Съгласно Директива 2006/48/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 14 юни 2006 г. относно предприемането и осъществяването на дейност от кредитните институции (4), от кредитните институции се изисква да имат правила и мерки, стратегии, процеси и механизми за управление на рисковете, на които са изложени. По силата на Директива 2006/49/ЕО на Европейския парламент и Съвета от 14 юни 2006 г. относно капиталовата адекватност на инвестиционните посредници и кредитните институции (5), това изискване се прилага към инвестиционни посредници по смисъла на Директива 2004/39/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 21 април 2004 г. относно пазарите на финансови инструменти (6). Директива 2006/48/ЕО изисква компетентните власти да извършват преглед на тези правила и мерки, стратегии, процеси и механизми и да преценят дали собствените средства на съответната кредитната институция или инвестиционен посредник осигуряват разумно управление и покритие на рисковете, на които институцията или посредника са или могат да бъдат изложени. Този надзор се извършва на консолидирана основа по отношение на банкови групи и включва финансови холдингови дружества и свързани финансови институции във всички юрисдикции.
(3)
За да се предотврати потенциално отрицателния ефект, който неподходящи структури за възнаграждения могат да имат върху разумното управление на риска и върху контрола по отношение на склонността на отделни лица да поемат риск, изискванията на Директива 2006/48/ЕО следва да бъдат допълнени от изрично задължение за кредитните институции и инвестиционните посредници да създадат и поддържат за категориите персонал, чиито професионални дейности имат съществено въздействие върху техния рисков профил, политики и практики за възнагражденията, които са в съответствие с ефективното управление на риска. Тези категории персонал следва да включват най-малко висшето ръководство, служителите, поемащи рискове, служителите с контролни функциии и всички служители, чието общо възнаграждение, включително пенсионните обезщетения по преценка на работодателя, ги поставя в същата категория възнаграждения като висшето ръководство и служителите, поемащи риск.
(4)
Тъй като прекомерното и неразумно поемане на риск може да наруши финансовата стабилност на финансовите институции или инвестиционните посредници и да дестабилизира банковата система, е важно новото задължение относно политиките и практиките за възнагражденията да се прилага последователно и следва да обхваща всички аспекти на възнагражденията, включително заплати, пенсионни обезщетения по преценка на работодателя и други подобни. В този контекст пенсионни обезщетения по преценка на работодателя означават плащания по преценка на кредитна институция или инвестиционен посредник, отпускани на служител на индивидуална основа във връзка с или в очакване на пенсиониране, които могат да бъдат приравнени към променливи възнаграждения. Затова е уместно да се конкретизират ясни принципи за разумно възнаграждение, с които да се гарантира, че структурата на възнагражденията не поощрява поемането от отделни лица на прекомерен риск или риск поради безотговорност и е съобразена със склонността към поемане на риск, ценностната система и дългосрочните интереси на кредитната институция или инвестиционния посредник. Възнагражденията следва също да бъдат съобразени с ролята на финансовия сектор като механизъм, чрез който финансовите ресурси се разпределят ефективно в икономиката. По-специално тези принципи следва да гарантират, че при формулирането на политиките за променливи възнаграждения се гарантира, че стимулите съответстват на дългосрочните интереси на кредитната институция или инвестиционния посредник и че методите на заплащане укрепват капиталовата ѝ/му база. Обвързаните с постигнатите резултати елементи на възнаграждението следва също да спомагат за постигане на по-голяма справедливост в рамките на структурите на възнаграждения на кредитната институция или инвестиционния посредник. Принципите следва да са съобразени с факта, че кредитните институции и инвестиционните посредници могат да прилагат разпоредбите по различен начин в зависимост от своя размер, вътрешна организация и естеството, обхвата и сложността на своята дейност и по-специално, че може да се окаже несъразмерно за инвестиционните посредници, посочени в член 20, параграфи 2 и 3 от Директива 2006/49/ЕО, да спазват всички принципи. За да се гарантира, че формулирането на политиките за възнаграждения е част от управлението на риска на кредитната институция или инвестиционния посредник, управителният орган на всяка кредитна институция или инвестиционен посредник, в изпълнение на своите надзорни функции, следва да приеме и периодично да подлага на преглед принципите, които да се прилагат. Във връзка с това управителният орган, при изпълнението на своите надзорни функции, би могъл да се разглежда като надзорен съвет, когато това е приложимо и в зависимост от националното дружествено право.
(5)
От кредитните институции и инвестиционните посредници, които са значими от гледна точка на техния размер, вътрешна организация и естеството, обхвата и сложността на тяхната дейност, следва да се изисква да създадат комитет по възнагражденията, като неделима част от тяхната управленска структура и организация.
(6)
До 1 април 2013 г. Комисията следва да направи преглед на принципите на политиката за възнагражденията, като обърне специално внимание на тяхната ефективност, изпълнение и осигуряване прилагането им, като взема предвид тенденциите в международен план, включително по-нататъшни предложения на СФС и прилагането на принципите СФС и в други юрисдикции, в това число връзката между определянето на променливи възнаграждения и поведението, свързано с поемане на прекомерен риск.
(7)
Политиката за възнаграждения следва да е насочена към обвързване на личните цели на членовете на персонала с дългосрочните интереси на съответната кредитна институция или инвестиционен посредник. Оценката на елементите от възнаграждението, обвързани с резултатите от дейността, следва да се базира на дългосрочните резултати и да отчита основните рискове, свързани с дейността. Оценката на резултатите следва да се осъществява за период от най-малко три до пет години, за да се гарантира, че процесът на оценяване се основава на дългосрочните резултати и че фактическото плащане на елементите от възнаграждението, обвързани с резултатите от дейността, е разпределено през бизнес цикъла на кредитната институция или инвестиционния посредник. За да се приведат още повече в съответствие стимулите, значителна част от променливите възнаграждения на всички служители, обхванати от тези изисквания, следва да се състои от акции, свързани с акции инструменти на кредитната институция или инвестиционния посредник, в зависимост от правната структура на съответната кредитна институция или инвестиционен посредник или в случай на други равностойни непарични инструменти и когато е подходящо, други дългосрочни финансови инструменти, които адекватно отразяват кредитното качество на кредитната институция или инвестиционния посредник. Инструментите биха могли да включват капиталови инструменти, които при сериозни финансови проблеми на институцията се превръщат в акции или се обезценяват по друг начин. В случаи, когато съответната кредитна институция не е емитирала дългосрочни финансови инструменти, следва да ѝ се разреши да емитира значителна част от променливите възнаграждения под формата на акции, свързани с акции инструменти и други подобни непарични инструменти. Държавите-членки или техните компетентни власти следва да могат да наложат ограничения по отношение на вида и формата на тези инструменти или да забранят определени инструменти, по целесъобразност.
(8)
За да се сведат до минимум стимулите за прекомерно поемане на риск, променливото възнаграждение следва да представлява балансиран дял от общото възнаграждение. От съществено значение е фиксираната заплата на даден служител да представлява достатъчно висок дял от общото му възнаграждение, за да позволява прилагането на напълно гъвкава политика по отношение на променливите възнаграждения, включително възможността да не се изплащат променливи възнаграждения. За да се гарантира последователност на практиките за възнагражденията в целия сектор, е подходящо да бъдат определени ясни изисквания. Гарантираните променливи възнаграждения не са съвместими нито с разумното управление на риска, нито с принципа за заплащане според резултатите и като общо правило следва да бъдат забранени.
(9)
Получаването на съществена част от променливия елемент на възнагражденията, например между 40 и 60 %, следва да бъде отложено за подходящ период от време. Тази част следва да се увеличава значително, успоредно с повишаването на ранга или отговорността на лицето, което получава възнаграждението. Освен това съществена част от променливия елемент на възнагражденията следва да се състои от акции, свързани с акции инструменти на кредитната институция или инвестиционния посредник, в зависимост от правната структура на съответната кредитна институция или инвестиционен посредник, или в случай на некотирана на фондовата борса кредитна институция или инвестиционен посредник - други равностойни непарични инструменти и, когато е подходящо, други дългосрочни финансови инструменти, които адекватно отразяват кредитното качество на кредитната институция или инвестиционния посредник. В тази връзка принципът на пропорционалност е от голямо значение, тъй като е възможно прилагането на тези изисквания да не е винаги подходящо за малки кредитни институции или инвестиционни посредници. Като се вземат предвид ограниченията по отношение на размера на променливото възнаграждение, платимо авансово в брой, размерът на променливото възнаграждение, което може да се плаща с пари в брой или парични еквиваленти и не подлежи на отлагане, следва да се ограничи, с оглед допълнително привеждане на личните цели на служителите в съответствие с дългосрочните интереси на кредитната институция или инвестиционния посредник.
(10)
Кредитните институции и инвестиционните посредници следва да гарантират, че общият размер на променливите възнаграждения не ограничава способността им да укрепват своята капиталова база. Размерът на подлежащия на натрупване капитал следва да зависи от настоящата капиталова позиция на кредитната институция или инвестиционния посредник. В тази връзка компетентните власти на държавите-членки следва да имат правомощието да ограничават, inter alia, променливите възнаграждения като процент от общите нетни приходи, когато те са несъвместими с поддържането на разумна капиталова база.
(11)
Кредитните институции и инвестиционните посредници следва да изискват от своите служители да се ангажират да не използват лични стратегии за хеджиране или застраховане, за да не се нарушава ефектът на отчитане на риска, заложен в механизмите им на възнаграждение.
(12)
Образувания, които ползват извънредна държавна помощ, следва приоритетно да укрепят своята капиталова база и да вземат мерки за връщане на помощите, получени от данъкоплатците. Всички плащания на променливи възнаграждения следва да отразяват тези приоритети.
(13)
Принципите за разумна политика за възнагражденията, установени с Препоръката на Комисията от 30 април 2009 г. относно политиката на възнаграждения в сектора на финансовите услуги (7), са в съответствие с принципите, заложени в настоящата директива, и ги допълват.
(14)
Разпоредбите за възнагражденията следва да не засягат пълното упражняване на основните права, гарантирани от Договорите, и по-специално член 153, параграф 5 от Договора за функционирането на Европейския съюз (ДФЕС), общите принципи на националното договорно и трудово право, законодателството относно правата и участието на акционерите и общите отговорности на административните и надзорните органи на съответната институция, както и правата, ако са приложими, на социалните партньори да сключват и прилагат колективни трудови договори, в съответствие с националното право и обичаи.
(15)
С цел да се гарантира бързо и ефективно правоприлагане, компетентните власти следва да имат също правомощията да налагат финансови или нефинансови санкции или други мерки за неспазване на изискване съгласно Директива 2006/48/ЕО, включително на изискването за политики за възнаграждения, съответстващи на разумното и ефективно управление на риска. Тези мерки и санкции следва да бъдат ефективни, пропорционални и възпиращи. С цел гарантиране на съгласуваност и равни условия, Комисията следва да направи преглед на приемането и прилагането от държавите-членки на тези правомощия за налагане на санкции и други мерки на обща основа по отношение на съгласуваността им на територията на Съюза.
(16)
С цел да се гарантира ефективен надзор над рисковете, породени от неподходящи структури на възнаграждения, приетите от кредитните институции и инвестиционните посредници политики и практики за възнагражденията следва да бъдат включени в обхвата на надзорния преглед съгласно Директива 2006/48/ЕО. В хода на този преглед надзорните органи следва да оценяват дали тези политики и практики насърчават прекомерното поемане на риск от съответния персонал. В допълнение, КЕБН следва да гарантира наличието на насоки за оценка на пригодността на лицата, които ефективно ръководят стопанската дейност на кредитната институция.
(17)
В Зелената книга на Комисията от 2 юни 2010 г. относно корпоративното управление на финансовите институции и политиките за възнагражденията се посочват редица грешки в корпоративното управление на кредитните институции и инвестиционните посредници, които следва да бъдат отстранени. Сред намерените решения Комисията посочва необходимостта от значително завишаване на изискванията, свързани с лицата, които ефективно ръководят стопанската дейност на кредитната институция, които следва да имат достатъчно добра репутация и подходящ опит, като следва да бъде оценена тяхната способност да изпълняват професионалните си задължения. В Зелената книга също се подчертава необходимостта от увеличаване на участието на акционерите в одобряването на политиките за възнагражденията. Европейският парламент и Съвета отбелязват намерението на Комисията като последваща мярка, да изготви законодателни предложения по тези въпроси, когато това е подходящо.
(18)
С цел постигане на още по-голяма прозрачност по отношение на практиките за възнагражденията на кредитните институции и инвестиционните посредници, компетентните власти на държавите-членки следва да събират информация за възнагражденията, за да се осигури база за сравнение за тенденциите в развитието на възнагражденията, в съответствие с категориите количествена информация, които кредитните институции и инвестиционните посредници са задължени да оповестяват съгласно настоящата директива. Компетентните власти следва да предоставят тази информация на КЕБН, за да може той да извърши подобна оценка на равнището на Съюза.
(19)
С цел да се насърчи уеднаквяването на надзорните практики при оценяване на политиките и практиките за възнагражденията и да се улесни събирането на информация и съгласуваното прилагане на принципите за възнагражденията в банковия сектор, КЕБН следва да изготви насоки за разумни политики за възнаграждения в банковия сектор. Европейският комитет на регулаторите на ценни книжа следва да съдейства за изготвянето на такива насоки, тъй като те са приложими и за политиките за възнагражденията на лицата, участващи в предоставянето на инвестиционни услуги и упражняването на инвестиционни дейности от кредитни институции и инвестиционни посредници по смисъла на Директива 2004/39/ЕО. КЕБН следва да провежда открити публични консултации във връзка с техническите стандарти и да извършва анализ на потенциално свързаните с тях разходи и ползи. Комисията следва да може да прави законодателни предложения, възлагащи на Европейския надзорен орган, отговарящ за банковите въпроси, и доколкото е подходящо, на Европейския надзорен орган, отговарящ за пазарите и ценните книжа, както беше определено в съответствие с процеса дьо Ларозиер за финансовия надзор, изготвянето на проекти за технически регулаторни стандарти и стандарти за изпълнение, за да се улесни събирането на информация и последователното изпълнение на принципите за възнагражденията в банковия сектор, които да бъдат приети от Комисията.
(20)
Тъй като неподходящите политики за възнаграждения и схеми за стимулиране могат да увеличат в недопустими размери риска, на който са изложени кредитните институции и инвестиционните посредници, следва да бъдат предприети незабавни коригиращи действия и, ако е необходимо, да бъдат взети подходящи коригиращи мерки. Следователно е уместно да се гарантира, че компетентните власти разполагат с правомощията да налагат качествени или количествени мерки на съответните образувания, които имат за цел да отстранят установените по време на надзорния преглед по Стълб II проблеми по отношение на политиките за възнагражденията. Качествените мерки, с които разполагат компетентните власти, включват изискване кредитните институции и инвестиционните посредници да намалят риска, присъщ на техните дейности, продукти или системи, включително като внесат промени в своята структура на възнагражденията или замразят променливите елементи на възнагражденията, до степента, до която те са в несъответствие с ефективното управление на риска. Количествените мерки включват изискване за набиране на допълнителен собствен капитал.
(21)
Структурите за добро управление, прозрачността и разкриването на информация са от съществено значение за прилагането на разумни политики за възнагражденията. С цел да се гарантира адекватна пазарна прозрачност по отношение на техните структури на възнаграждение и на свързания с това риск, кредитните институции и инвестиционните посредници следва да оповестяват подробна информация относно своите политики и практики за възнагражденията и от съображения за поверителност - общата сума на възнагражденията за членовете на персонала, чиито професионални дейности имат съществено въздействие върху рисковия профил на кредитната институция и инвестиционния посредник. Достъп до тази информация следва да се предоставя на всички заинтересовани лица (акционерите, служителите и широката общественост). Това задължение обаче не следва да засяга Директива 95/46/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 24 октомври 1995 г. за защита на физическите лица при обработването на лични данни и за свободното движение на тези данни (8).
(22)
За да се гарантира пълната им ефективност и с цел избягване на всякаква дискриминация при тяхното прилагане, разпоредбите за възнагражденията, посочени в настоящата директива, следва да се прилагат към дължимото възнаграждение въз основа на договори, сключени преди датата на тяхното ефективно изпълнение им във всяка държава-членка и възложени или изплатени след тази дата. Освен това, за да се гарантира постигането на целите на настоящата директива, по-специално ефективното управление на риска, по отношение на периодите, които все още се характеризират с висока степен на финансова нестабилност, и за да се избегне всякакъв риск от заобикаляне на разпоредбите за възнагражденията, установени в настоящата директива за периода преди изпълнението им, е необходимо тези разпоредби да се прилагат за начислените, но все още неизплатени възнаграждения преди датата на тяхното ефективно изпълнение във всяка държава-членка, за услуги, предоставени през 2010 г.
(23)
Прегледът на рисковете, на които може да бъде изложена кредитната институция, следва да води до ефективни надзорни мерки. Затова е необходимо да се постигне още по-голямо сближаване в подкрепа на съвместни решения от надзорните органи и за осигуряване на еднакви условия за конкуренция в рамките на Съюза.
(24)
Кредитни институции, които инвестират в пресекюритизации, са задължени съгласно Директива 2006/48/ЕО да извършват предварителни проверки по отношение на базисните секюритизации и на съответните първични базисни несекюритизирани експозиции. Кредитните институции следва да преценят дали експозициите в рамките на програми от търговски книжа, покрити с активи, представляват пресекюритизирани експозиции, включително в рамките на програми, при които се придобиват първостепенни траншове от отделни групи от цели заеми, при което нито един от тези заеми не е секюритизирана или пресекюритизирана експозиция, а защитата срещу „първа загуба“ за всяка инвестиция се осигурява от продавача на заема. При втората ситуация специфичното за дадена група ликвидно улеснение по правило не следва да бъде считано за пресекюритизирана експозиция, тъй като то представлява транш от еднородна група активи (т.е. приложимата група от цели заеми), който не съдържа секюритизирани експозиции. За разлика от това, кредитното подобрение за цяла програма, което покрива само някои от загубите над осигурената от продавача защита в различните групи, по принцип представлява разделяне на траншове на риска от дадена група разнородни активи, съдържаща поне една секюритизирана експозиция, и поради това се разглежда като пресекюритизирана експозиция. Въпреки това, ако подобна програма се финансира изцяло посредством единичен клас от търговски книжа и ако кредитното подобрение за цялата програма не е пресекюритизация или ако търговските книжа се обезпечават изцяло от кредитната институция спонсор, като по този начин инвеститорът в търговските книжа на практика е изложен на риск от неизпълнение от страна на спонсора, а не от страна на базисните групи или активи, то въпросните търговски книжа по правило не следва да се считат за пресекюритизирана експозиция.
(25)
Разпоредбите за достоверна оценка в Директива 2006/49/ЕО следва да се прилагат за всички инструменти, оценени по справедлива стойност, независимо дали са в търговския или в нетърговския портфейл на институциите. Следва да се уточни, че когато прилагането на достоверна оценка би довело до по-ниска балансова стойност от действително признатата при счетоводното отчитане, абсолютната стойност на разликата следва да се приспадне от собствения капитал.
(26)
Институциите следва да имат избор дали да прилагат капиталово изискване към секюритизационните позиции, които получават 1 250 % рисково тегло съгласно настоящата директива, или да ги приспаднат от собствения си капитал, независимо дали позициите са в търговския или в нетърговския портфейл.
(27)
Капиталовите изисквания за сетълмънт рисковете следва също да се прилагат към нетърговския портфейл.
(28)
Кредитни институции инициатори или кредитни институции спонсори следва да не могат да избягват забраната за непряка подкрепа, като използват своите търговски портфейли, за да осигуряват такава подкрепа.
(29)
Без да се засягат оповестяванията, изисквани изрично от настоящата директива, целта на изискванията за оповестяване следва да бъде предоставянето на вярна и задълбочена информация на участниците на пазара относно рисковия профил на отделните институции. Поради това от институциите следва да се изисква да оповестяват допълнителна информация, която не е изрично описана в настоящата директива, ако такова оповестяване е необходимо за постигане на тази цел.
(30)
С цел да се създадат условия за съгласуваното изпълнение в целия Съюз на Директива 2006/48/ЕО, Комисията и КЕБН създадоха работна група (Група за транспониране на Директивата за капиталовите изисквания - CRDTG) през 2006 г., на която беше възложена задачата да обсъжда и разрешава въпроси, свързани с изпълнението на същата директива. Според CRDTG някои технически разпоредби на Директиви 2006/48/ЕО и 2006/49/ЕО се нуждаят от допълнително поясняване. Следователно е уместно тези разпоредби да бъдат конкретизирани.
(31)
Когато във външна кредитна оценка за секюритизационна позиция се включва ефектът от кредитната защита, осигурявана от самата институция, извършваща инвестицията, институцията следва да не може да извлича ползи от по-ниското рисково тегло в резултат на тази защита. Това не следва да води до приспадане на секюритизацията от капитала, ако съществуват други начини за определяне на рисковото тегло в съответствие с действителния риск на позицията, без да се взима предвид такава кредитна защита.
(32)
В областта на секюритизацията следва значително да се повишат изискванията за оповестявания от страна на институциите. По-специално те следва да отчитат рисковете на секюритизационните позиции в търговския портфейл. Освен това, за да се гарантира достатъчна прозрачност по отношение естеството на секюритизационните дейности, оповестяването следва да отразява степента, до която институцията спонсорира секюритизационни дружества със специална цел и участието на някои свързани образувания, тъй като тясно обвързаните лица могат да породят текущи рискове за въпросната институция.
(33)
Конкретното капиталово изискване във връзка с риска на секюритизационните позиции следва да отговаря на капиталовите изисквания за банковия портфейл, тъй като последните предвиждат по-диференцирано и обвързано с риска третиране на секюритизационните позиции.
(34)
Имайки предвид последните им слаби резултати, стандартите за вътрешните модели за изчисляване на капиталовите изисквания за пазарен риск следва да станат по-строги. По-специално, отчитането на риска чрез тях следва да се допълни по отношение на кредитните рискове в търговския портфейл. Освен това, капиталовите изисквания следва да включват елемент, който отговаря на условията на стрес, за да се засилят капиталовите изисквания при влошаващи се пазарни условия и за да се намали възможността за проциклично развитие. Институциите следва също така да провеждат обратни стрес тестове, за да проучат какъв сценарий би могъл да представлява предизвикателство пред устойчивостта на дадена институция, освен ако институцията може да докаже, че подобен тест е излишен. С оглед на неотдавнашните особени трудности при третиране на секюритизационни позиции с помощта на подходи на базата на вътрешни модели, способността на институциите да моделират рисковете, свързани със секюритизацията, в търговския портфейл следа да се ограничи и да се изисква като правило стандартизирано капиталово изискване за секюритизационните позиции в търговския портфейл.
(35)
Настоящата директива определя ограничен брой изключения за някои дейности на корелационно търгуване, при които надзорният орган може да разреши на дадена институция да начислява цялостно капиталово изискване, при спазването на строги минимални изисквания. В такива случаи от институцията ще се изисква да прилага към тези дейности капиталово изискване, равняващо се на по-високото капиталово изискване от това, в съответствие с вътрешно разработения подход и 8 % от капиталовото изискване за специфичен риск съгласно стандартизирания метод на измерване. За тези експозиции няма да се изисква прилагането на „изискването за допълнителен риск“, но те следва да бъдат включени както в мярката за стойност под риск, така и мярката за стрес стойността под риск.
(36)
Член 152 от Директива 2006/48/ЕО изисква от определени кредитни институции да осигурят собствен капитал, който е най-малкото равен на определени минимални суми за трите 12-месечни периода между 31 декември 2006 г. и 31 декември 2009 г. Предвид настоящата ситуация в банковия сектор и удължаването на срока на действие на преходните разпоредби за минимален капитал, приети от Базелския комитет за банков надзор, е подходящо това изискване да бъде подновено за ограничен период от време до 31 декември 2011 г.
(37)
За да не бъдат обезкуражени кредитните институции от вътрешно- рейтинговия подход (IRB подход) или усъвършенстваните подходи за измерване при изчисляването на капиталовите изисквания през преходния период поради прекомерни и непропорционални разходи, свързани с тяхното въвеждане, кредитните институции, които преминават към вътрешно-рейтингов подход или усъвършенствани подходи за измерване от 1 януари 2010 г. и които преди това са изчислявали своите капиталови изисквания чрез други по-прости подходи, следва да могат, след одобрение от надзорния орган, да използват тези по-прости подходи като база за изчисляване на преходните прагови стойности. Компетентните власти следва да наблюдават отблизо пазарите и да осигуряват равни условия в рамките на всички пазари и пазарни сегменти, за които отговарят, като избягват изкривяване на вътрешния пазар.
(38)
В съответствие с точка 34 от Междуинституционалното споразумение за по-добро законотворчество (9) държавите-членки се насърчават да съставят за себе си и в интерес на Съюза таблици, илюстриращи, доколкото е възможно, съответствието между настоящата директива и мерките за транспониране и да ги направят обществено достояние.
(39)
Разпоредбите на настоящата директива представляват стъпки напред в процеса на реформи в отговор на финансовата криза. Съгласно заключенията на Г-20, СФС и Базелския комитет за банков надзор може да се наложи извършването на допълнителни реформи, в това число създаване на антициклични буфери, „динамично провизиране“, обосновка за изчисляване на капиталовите изисквания в Директива 2006/48/ЕО и допълнителни мерки към основаните на риск изисквания за кредитните институции, с цел ограничаване натрупването на ливъридж в банковата система. За да бъде осигурен подходящ демократичен контрол върху процеса, Европейският парламент и Съветът следва да бъдат включени своевременно и ефективно в него.
(40)
Комисията следва да направи преглед на прилагането на директиви 2006/48/ЕО и 2006/49/ЕО, за да гарантира, че техните разпоредби се прилагат еднакво и не водят до различно третиране на кредитните институции въз основа на тяхната правна структура или модел на собственост.
(41)
Комисията следва да бъде оправомощена да приема делегирани актове в съответствие с член 290 ДФЕС по отношение на техническите корекции на Директива 2006/48/ЕО за разясняване на определенията с оглед гарантиране на еднакво прилагане на посочената директива или с оглед отчитане на промените на финансовите пазари; за уеднаквяване на терминологията и определенията в съответствие с последващи релевантни актове; за разширяване на съдържанието или коригиране на списъка с дейности, подлежащи на взаимно признаване съгласно посочената директива с оглед отчитане на промените на финансовите пазари; за адаптиране на областите в които компетентните власти се изисква да обменят информация; за коригиране на разпоредбите на посочената директива относно собствения капитал с оглед отчитане на промените в счетоводните стандарти или законодателството на Съюза или с оглед сближаването на надзорните практики; за разширяване на списъка на класовете експозиции за целите на стандартизирания или вътрешно-рейтинговия подход с оглед отчитане на промените на финансовите пазари; за коригиране на някои стойности от значение за тези класове експозиции с оглед отчитане на последиците от инфлацията; за коригиране на списъка и класификацията на задбалансовите позиции; и за коригиране на конкретни разпоредби и технически критерии относно третирането на кредитния риск на контрагента, организацията и третирането на риска, стандартизирания и вътрешно-рейтинговия подход, смекчаване на кредитния риск, секюритизация, операционен риск, преглед и оценка от компетентните власти и оповестяване с оглед отчитане на промените на финансовите пазари или в счетоводните стандарти или законодателството на Съюза или с оглед сближаването на надзорните практики. Комисията следва също така да бъде оправомощена да приема делегирани актове в съответствие с член 290 ДФЕС по отношение на мерките за определяне на размера на внезапна и неочаквана промяна на лихвени проценти, релевантен за целите на осъществяваните от компетентните власти съгласно Директива 2008/46/ЕО преглед и оценка на лихвения риск от нетърговски дейности; да предписва временно намаление на минималното ниво на собствения капитал или на рисковите тегла, предвидено в посочената директива, с оглед отчитането на особените обстоятелства; да дава разяснения във връзка с освобождаването на някои експозиции от разпоредбите на директивата относно големите експозиции; да адаптира критериите за оценка от страна на надзорните органи на пригодността на лицата, предлагащи да придобият кредитна институция, и на финансовата надеждност на предложенията за придобиване.
(42)
Комисията следва също така да бъде оправомощена да приема делегирани актове в съответствие с член 290 ДФЕС по отношение на техническите корекции на Директива 2006/49/ЕО за разясняване на определенията с цел осигуряване еднаквото прилагане на посочената директива с оглед развитието на финансовите пазари; да адаптира размера на първоначалния капитал, изискуем от някои разпоредби на директивата и различните размери, които се вземат предвид при изчисляване на капиталовите изисквания за търговския портфейл, с цел да се отчете развитието в икономическата и паричната област; да адаптира категориите инвестиционни посредници, които могат да се ползват от някои дерогации във връзка с изискуемите минимални нива на собствен капитал, с цел да се отчете развитието на финансовите пазари; да разясни изискването към инвестиционните посредници да притежават собствени средства равни на една четвърт от фиксираните разходи за предходната година с оглед осигуряване на еднаквото прилагане на настоящата директива; да приведе термините и определенията съответствие с приеманите впоследствие относими актове; да адаптира техническите разпоредби на посочената директива относно изчисляването на капиталовите изисквания за различните класове рискове и големи експозиции, използването на вътрешни модели за изчисляване на капиталовите изисквания и за търговия, с цел да се отчете развитието на финансовите пазари, измерването на риска, счетоводните стандарти или законодателството на Съюза, или във връзка със сближаването на практиките за надзор, както и с цел да се отчетат резултатите от прегледа на различните въпроси, попадащи в приложното поле на Директива 2004/39/ЕО.
(43)
Европейският парламент и Съветът следва да разполагат със срок от три месеца, считано от датата на нотификацията, за представяне на възражения срещу делегиран акт. По инициатива на Европейския парламент или на Съвета този срок също така следва да може да бъде удължен с три месеца. Европейският парламент и Съветът следва да могат да уведомят другите институции, че не възнамеряват да правят възражения. Одобрението на делегирани актове на ранен етап се налага по-специално в случаите, когато е необходимо спазването на срокове, например когато в основния акт да предвидени срокове в рамките на които Комисията да приеме делегирани актове.
(44)
В съответствие с Декларация 39 по член 290 от Договора за функционирането на Европейския съюз, приложена към Заключителния акт на Междуправителствената конференция, на която беше приет Договорът от Лисабон, подписан на 13 декември 2007 г., Конференцията отбеляза намерението на Комисията при изготвяне на проектите на делегирани актове в областта на финансовите услуги да продължи да се консултира с определените от държавите-членки експерти в съответствие с нейната установена практика.
(45)
Доколкото целите на настоящата директива, а именно изиска кредитните институции и инвестиционните посредници да установят политики за възнагражденията, които са съвместими с ефективното управление на риска и да адаптират някои капиталови изисквания, не могат да бъдат постигнати в достатъчна степен от държавите-членки и поради мащаба и последиците на действието могат да бъдат по-добре постигнати на равнище Съюз, Съюзът може да приеме мерки в съответствие с принципа на субсидиарност, уреден в член 5 от Договора за Европейския съюз. В съответствие с принципа на пропорционалност, уреден в същия член, настоящата директива не надхвърля необходимото за постигане на тези цели.
(46)
Следователно Директиви 2006/48/ЕО и 2006/49/ЕО следва да бъдат съответно изменени,
ПРИЕХА НАСТОЯЩАТА ДИРЕКТИВА:
Член 1
Изменения на Директива 2006/48/ЕО
Директива 2006/48/ЕО се изменя, както следва:
(1)
Член 4 се изменя както следва:
а)
вмъкват се следните точки:
„(40a)
„пресекюритизация“ означава секюритизация, при която рискът, свързан с базисна група от експозиции, е разделен на траншове, като поне една от базисните експозиции е секюритизационна позиция;
(40б)
„пресекюритизационна позиция“ означава експозиция към пресекюритизация;
б)
добавя се следната точка:
„(49)
„пенсионни обезщетения по преценка на работодателя“ са по-големи пенсионни обезщетения, предоставяни по преценка от кредитна институция на служител, като част от пакета на променливото му възнаграждение, което не включва натрупаните обезщетения, предоставяни на служителите при условията на пенсионната схема на дружеството.“
(2)
В член 11, параграф 1 се добавя следната алинея:
„Комитетът на европейските банкови надзорници гарантира наличието на насоки за оценка на пригодността на лицата, които ефективно ръководят стопанската дейност на кредитната институция.“
(3)
Член 22 се изменя, както следва:
а)
параграф 1 се заменя със следното:
„1. Компетентните власти на държавата-членка по произход изискват всяка кредитна институция да разполага с надеждни управленски правила и мерки, включващи ясна организационна структура с добре определена, прозрачна и последователна йерархия на отговорностите, ефективни процеси за установяване, управление, наблюдение и докладване на рисковете, на които тя е изложена или може да бъде изложена, адекватни механизми за вътрешен контрол, включващи разумни административни и счетоводни процедури, и политики и практики за възнагражденията, които отговарят и насърчават разумно и ефективно управление на риска.“;
б)
добавят се следните параграфи:
„3. Компетентните власти на държавата-членка по произход използват събраната информация в съответствие с критериите за оповестяване на информация, посочени в приложение XII, част 2, точка 15, буква е), с цел сравняване тенденциите и практиките за възнагражденията. Компетентните власти предоставя тази информация на Комитета на европейските банкови надзорници.
4. Комитетът на европейските банкови надзорници гарантира наличието на насоки за разумни политики за възнагражденията, които са в съответствие с принципите, посочени в приложение V, точки 23 и 24. Насоките отразяват принципите за разумна политика за възнагражденията, посочени в препоръката на Комисията от 30 април 2009 г. относно политиката на възнаграждения в сектора на финансовите услуги (10).
Европейският комитет на регулаторите на ценни книжа, inter alia, гарантира наличието на насоки за:
а)
набор от специфични критерии за определяне на подходящото съотношение между фиксирания и променливия елемент на общото възнаграждение по смисъла на точка 23, параграф 1 от приложение V;
б)
определяне на инструментите, които.отговарят на изискванията за инструменти по смисъла на точка 23, параграф о), подточка ii) от приложение V, които адекватно отразяват кредитното качество на кредитната институция по смисъла на точка 23, буква о) от посоченото приложение.
Европейският комитет на регулаторите на ценни книжа си сътрудничи тясно с Комитета на европейските банкови надзорници за гарантиране наличието на насоки за политиките за възнагражденията на категориите персонал, участващ в предоставянето на инвестиционни услуги и дейности по смисъла на член 4, параграф 1, точка 2 от Директива 2004/39/ЕО.
Комитетът на европейските банкови надзорници използва информацията, получена от компетентните власти в съответствие с параграф 3, за сравняване на тенденциите и практиките за възнагражденията на равнище Съюз.
5. Компетентните власти на държавата-членка по произход събират информация за броя на лицата за съответната кредитна институция, получаващи възнаграждения, равняващи се на най-малко 1 милион евро, включително съответната сфера на дейност и основните елементи на заплатата, премиите, дългосрочните облаги и пенсионните вноски. Тази информация се изпраща на Комитета на европейските банкови надзорници, който я оповестява общо за всички държави-членки по произход, с еднакъв формат на отчитане. Комитетът на европейските банкови надзорници може да разработи насоки за улесняване на изпълнението на настоящия параграф и за осигуряване на съгласуваност на събраната информация.“
(4)
В член 54 се добавя следната алинея:
„Държавите-членки гарантират, че за целите на първа алинея, техните съответни компетентни власти разполагат с правомощия да налагат или прилагат финансови и нефинансови санкции или други мерки. Тези санкции или мерки са ефективни, пропорционални и възпиращи.“
(5)
В първа алинея на член 57 буква с) се заменя със следното:
„с)
стойността на експозицията на секюритизационни позиции, които получават рисково тегло 1 250 % съгласно настоящата директива, и стойността на експозицията на секюритизационни позиции в търговския портфейл, които биха получили рисково тегло 1 250 %, ако бяха част от нетърговския портфейл на същите кредитни институции.
(6)
В член 64 се добавя следният параграф:
„5. Кредитните институции прилагат изискванията на част Б от приложение VII към Директива 2006/49/ЕО спрямо всички свои активи, измервани по справедлива стойност, когато изчисляват размера на собствения капитал и изваждат от разликата на общата стойност по член 57, букви а) - ва) минус букви и) - к) сумата на всички необходими допълнителни корекции на стойността. Комитетът на европейските банкови надзорници изготвя насоки относно подробностите по прилагането на настоящата разпоредба.“
(7)
Член 66, параграф 2 се заменя със следното:
„2. Половината от общата стойност на позициите по член 57, букви л) - с) се изважда от общата стойност на позициите по букви а) - ва) минус букви и) - к) на същия член, и половината от общия размер на позициите по букви г) - з) на същия член, след прилагането на лимитите, предвидени в параграф 1 от настоящия член. Доколкото тази половина от общата стойност на позициите от букви л) - с) надвишава общата стойност на позициите в член 57, букви г) - з), превишението следва да се приспада от общата стойност на позициите от букви а) - ва) минус букви и) - к) на същия член.
Позициите в член 57, буква с) не се приспадат, ако са включени в изчисленията на размера на рисково претегленият размер на експозициите за целите на член 75, както е указано в настоящата директива, или в изчисленията на капиталовите изисквания, както е посочено в приложение I или V към Директива 2006/49/ЕО.“
(8)
Член 75, букви б) и в) се заменят със следното:
„б)
по отношение на дейността им в търговския портфейл, за позиционен риск и риск от контрагента и доколкото е позволено да се превишават лимитите, предвидени в членове 111 - 117 за големи експозиции, превишаващи тези лимити, капиталовите изисквания, определени в съответствие с член 18 и членове 28 -32 от Директива 2006/49/ЕО;
в)
по отношение на цялостната им стопанска дейност, за валутен риск, за сетълмент риск и за стоков риск, капиталовите изисквания, определени в съответствие с член 18 от Директива 2006/49/ЕО;“.
(9)
Член 101, параграф 1 се заменя със следното:
„1. Кредитна институция спонсор или кредитна институция инициатор, която по отношение на дадена секюритизация е приложила член 95 при изчисляването на размера на рисково претеглените експозиции или е продала инструменти от търговския си портфейл на секюритизационно дружество със специална цел, в резултат на което от нея вече не се изисква да държи собствен капитал срещу риска от тези инструменти, не осигурява с оглед на намаляване на потенциалните или реални загуби на инвеститорите подкрепа на секюритизацията, която излиза извън договорните ѝ задължения.“
(10)
Член 136 се изменя както следва:
а)
в параграф 1, втора алинея се добавят следните букви:
„е)
изискване към кредитните институции да ограничат променливите възнаграждения като процент от общите нетни приходи, когато това е несъвместимо с поддържането на разумна капиталова база;
ж)
изискване към кредитните институции да използват нетната печалба за укрепване на капиталовата база.“;
б)
в параграф 2 се добавя следната алинея:
„За целите на определяне на подходящото равнище на собствен капитал въз основа на прегледа и оценката, извършени в съответствие с член 124, компетентните власти оценяват дали следва да се наложи конкретно изискване за собствен капитал в допълнение към минималното равнище, за да се отчетат рисковете, на които е изложена или може да бъде изложена кредитната институция, като вземат предвид следното:
а)
количествените и качествените аспекти в процеса на оценка на кредитната институция, посочен в член 123;
б)
посочените в член 22 управленски правила и мерки, процеси и механизми на кредитните институции;
в)
резултатите от прегледа и оценката, извършени в съответствие с член 124.“
(11)
Член 145, параграф 3 се заменя със следното:
„3. Кредитните институции приемат официална политика с цел спазване на предвидените в параграфи 1 и 2 изисквания за оповестяване и разполагат с политики за оценка на уместността на извършваните от тях оповестявания, включително за тяхната проверка и честотата, с която се извършват. Кредитните институции разполагат и с политика за оценка дали извършваните от тях оповестявания предоставят достатъчно информация на участниците на пазара относно рисковия профил на институциите.
Когато тези оповестявания не предоставят достатъчно информация на участниците на пазара относно рисковия профил на институциите, кредитните институции публично оповестяват необходимата информация в допълнение към тази, изисквана съгласно параграф 1. Те разкриват обаче само информация, която е съществена и не представлява търговска тайна или не е поверителна съгласно техническите критерии, посочени в приложение ХII, част 1.“
(12)
Заглавието на глава VI се заменя със следното:
„ДЕЛЕГИРАНИ АКТОВЕ И ИЗПЪЛНИТЕЛНИ ПРАВОМОЩИЯ“.
(13)
Член 150 се изменя както следва:
а)
параграф 1 се заменя със следното:
„1. По отношение на собствения капитал, без това да засяга изискването Комисията да представи предложение съгласно член 62, техническите корекции в следните сфери се приемат чрез делегирани актове съгласно член 151а, и при условията на членове 151б и 151в:
а)
поясняване на определенията с оглед еднаквото прилагане на настоящата директива;
б)
поясняване на определенията с оглед отчитане промените на финансовите пазари при прилагането на настоящата директива;
в)
уеднаквяване на терминологията и определенията в съответствие с последващи закони за кредитните институции и други свързани с тях въпроси;
г)
разширяване на съдържанието на списъка, посочен в членове 23 и 24 и предвиден в приложение I, или адаптиране на терминологията, използвана в този списък, с оглед отчитане на промените на финансовите пазари;
д)
областите, в които компетентните власти обменят информацията, посочена в член 42;
е)
технически корекции в членове 56 - 67 и в член 74 в резултат на промените в счетоводните стандарти или изискванията, за да се отчете законодателството на Съюза или във връзка с хармонизирането на надзорните практики;
и)
промяна на списъка на класовете експозиции в членове 79 и 86 с оглед отчитане на промените на финансовите пазари;
й)
сумата, посочена в член 79, параграф 2, буква в), член 86, параграф 4, буква а), приложение VII, част 1, точка 5 и приложение VII, част 2, точка 15, с оглед отчитане на последиците от инфлацията;
к)
списъка и класификацията на задбалансовите позиции в приложения II и IV;
л)
коригиране на разпоредбите на приложение III и приложения V - ХII, за да се отчетат промените на финансовите пазари (по-специално нови финансови продукти), или в счетоводните стандарти или изисквания, които отчитат законодателството на Съюза, или във връзка с хармонизирането на надзорните практики.
1а. Следните мерки се приемат в съответствие с процедурата по регулиране, посочена в член 151, параграф 2а:
г)
технически корекции на списъка в член 2;
д)
промяна на размера на първоначалния капитал, предвиден в член 9, с оглед промените в икономическата и паричната област;“;
б)
параграф 2 се изменя както следва:
i)
в първата алинея, уводната част се заменя със следното:
„Комисията може да приеме следните мерки:“;
ii)
втората алинея се заменя със следното:
„Мерките, посочени в първа алинея, букви а), б), в) и е), се приемат чрез делегирани актове в съответствие с член 151а, и при условията на членове 151б и 151в. Мерките, посочени в първа алинея, букви г) и д) се приемат в съответствие с процедурата по регулиране с контрол, посочена в член 151, параграф 2а.“
(14)
Член 151, параграфи 2 и 3 се заличават.
(15)
Вмъкват се следните членове:
„Член 151а
Упражняване на делегирането
1. Правомощието да приема делегираните актове, посочени в член 150, параграф 1 и член 150, параграф 2, втора алинея, първо изречение се предоставят на Комисията за срок от четири години считано от 15 декември 2010 г. Комисията изготвя доклад относно делегираното правомощия най-късно шест месеца преди края на четиригодишния срок. Делегирането на правомощието се подновява автоматично за срокове с еднаква продължителност, освен ако Европейският парламент или Съветът не го оттеглят в съответствие с член 151б.
2. Веднага след като приеме делегиран акт, Комисията нотифицира едновременно Европейския парламент и Съвета за него.
3. Правомощието да приема делегирани актове се предоставят на Комисията при условията, предвидени в член 151б и член 151в.“
Член 151б
Отмяна на делегирането
1. Делегирането на правомощието, посочено в член 150, параграф 1 и член 150, параграф 2, втора алинея, първо изречение може да бъде оттеглено по всяко време от Европейския парламент или от Съвета.
2. Институцията, започнала вътрешна процедура за вземане на решение дали да оттегли делегирането на правомощия, полага усилия да информира другата институция и Комисията в разумен срок преди да вземе окончателното решение, като посочва делегираното правомощие, което може да бъде оттеглено.
3. С решението за оттегляне се прекратява делегирането на правомощието, посочено в същото решение. То поражда действие незабавно или на посочена в него по-късна дата. Решението за оттегляне не засяга действителността на делегираните актове, които вече са в сила. То се публикува в Официален вестник на Европейския съюз.
Член 151в
Възражения срещу делегираните актове
1. Европейският парламент или Съветът могат да възразят срещу делегиран акт в срок от три месеца от датата на нотификацията. По инициатива на Европейския парламент или на Съвета този срок се удължава с три месеца.
2. Ако към момента на изтичането на посочения в параграф 1 срок нито Европейският парламент, нито Съветът не е възразил срещу делегирания акт, той се публикува в Официален вестник на Европейския съюз и влиза в сила на посочената в него дата. Делегираният акт може да се публикува в Официален вестник на Европейския съюз и да влезе в сила преди изтичането на посочения срок, ако и Европейският парламент и Съветът са информирали Комисията за намерението им да не правят възражения.
3. Ако Европейският парламент или Съветът възразят срещу делегиран акт в рамките на предвидения в параграф 1 срок, то той не влиза в сила. В съответствие с член 296 от ДФЕС институцията, която възразява срещу делегирания акт, посочва основанията за това.“
(16)
В член 152 се добавят следните параграфи:
„5а. До 31 декември 2011 г. кредитните институции, изчисляващи размера на рисково претеглената експозиция съгласно членове 84-89, осигуряват собствен капитал, който е при всички случаи по-голям или равен на стойността, посочена в параграф 5в или параграф 5г, ако е приложимо.
5б. До 31 декември 2011 г. кредитните институции, използващи усъвършенстваните подходи за измерване, посочени в член 105, при изчисляването на своите капиталови изисквания за операционен риск осигуряват собствен капитал, който при всички случаи е по-голям или равен на стойността, посочена в параграфи 5в или 5г, ако е приложимо.
5в. Посочената в параграфи 5а и 5б стойност е 80 % от общия минимален размер на собствения капитал, който кредитните институции са задължени да поддържат съгласно член 4 от Директива 93/6/ЕИО и Директива 2000/12/ЕО за периода преди 1 януари 2007 г.
5г. При условие че бъде одобрено от компетентните власти, за кредитните институции, посочени в параграф 5д, определената в параграфи 5а и 5б стойност може да бъде до 80 % от общия минимален размер на собствения капитал, който кредитните институции са задължени да поддържат съгласно членове 78-83, 103 или 104 и Директива 2006/49/ЕО за периода преди 1 януари 2011 г.
5д. Кредитна институция може да прилага параграф 5г, единствено ако е започнала да използва вътрешно-рейтингов подход или усъвършенствания подход на измерване при изчислението на своите капиталови изисквания на 1 януари 2010 г. или след това.“
(17)
В член 154, параграф 5 се заменя със следното:
„5. До 31 декември 2012 г. претеглената по експозициите загуба при неизпълнение за всички експозиции на дребно, обезпечени с жилищни имоти, без да се ползват гаранции от централни правителства, не може да бъде по-ниска от 10 %.“
(18)
В член 156, след трета алинея се вмъкват следните алинеи:
„До 1 април 2013 г. Комисията прави преглед и докладва относно разпоредбите за възнагражденията, включително тези, посочени в приложения V и XII, по-специално във връзка с тяхната ефективност, прилагане и изпълнение, като взема предвид тенденциите в международен план. При този преглед се установяват евентуални пропуски, свързани с прилагането на принципа на пропорционалност по отношение на тези разпоредби. Комисията предоставя този доклад на Европейския парламент и на Съвета, заедно с подходящи предложения.
За осигуряване на съгласуваност и равни условия Комисията прави преглед на изпълнението на член 54, с цел установяване на степента на съгласуваност на санкциите и другите мерки, налагани в рамките на Съюза и, при необходимост, изготвя предложения.
Периодичният преглед на Комисията по отношение на прилагането на настоящата директива гарантира, че начинът на нейното прилагане не води до явна дискриминация между кредитните институции въз основа на тяхната правна структура или модел на собственост.
За да се гарантира съгласуваност на разумния подход към капитала, Комисията прави преглед на относимостта на позоваването на актове по смисъла на член 66, параграф 1а, буква а) в приложение V, точка 23, буква о), подточка ii) веднага след като поеме инициатива за преглед на определението за капиталови инструменти, както е предвидено в членове 56-67.“
(19)
Вмъква се следният член:
„Член 156а
До 31 декември 2011 г. Комисията извършва преглед и докладва относно целесъобразността от извършването на промени за привеждане в съответствие на приложение IX от настоящата директива, като взема под внимание международните споразумения относно капиталовите изисквания към кредитните институции за секюритизационните позиции. Комисията представя този доклад на Европейския парламент и на Съвета, заедно с подходящи законодателни предложения.“
(20)
Приложенията се изменят, както е посочено в приложение I към настоящата директива.
Член 2
Изменения на Директива 2006/49/ЕО
Директива 2006/49/ЕО се изменя, както следва:
(1)
В член 3, параграф 1, първа алинея се добавя следната буква:
„у)
„секюритизационна позиция“ и „пресекюритизационна позиция“ означават съответно секюритизационна позиция и пресекюритизационна позиция според определението в Директива 2006/48/ЕО.“
(2)
В член 17, параграф 1, първа алинея уводната част се заменя със следното:
„Когато институцията изчислява размера на рисково претеглената експозиция за целите на приложение II към настоящата директива в съответствие с членове 84-89 от Директива 2006/48/ЕО, тогава за целите на изчислението, предвидено в приложение VII, част 1, точка 36 от Директива 2006/48/ЕО, се прилагат следните правила:“.
(3)
Член 18, параграф 1, буква а) се заменя със следното:
„а)
капиталовите изисквания, изчислени в съответствие с методите и вариантите, предвидени в членове 28-32 и в приложения I, II и VI, и, когато е приложимо, в приложение V, за дейността си в търговския портфейл и в точки 1-4 от приложение II за дейността си в нетърговския портфейл.“
(4)
Заглавието на Раздел 2 от Глава VIII се заменя със следното:
„Делегирани актове и изпълнителни правомощия“.
(5)
Член 41, параграф 2 се заменя със следното:
„2. Мерките, посочени в параграф 1, се приемат чрез делегирани актове в съответствие с член 42а, и при условията на членове 42б и 42в.“
(6)
Член 42, параграф 2 се заличава.
(7)
Вмъкват се следните членове:
„Член 42а
Упражняване на делегирането
1. Правомощието да приема делегираните актове, посочени в член 41 се предоставят на Комисията за срок от четири години считано от 15 декември 2010 г. Комисията изготвя доклад относно делегираното правомощие най-късно шест месеца преди края на четиригодишния срок. Делегирането на правомощието се подновява автоматично за срокове с еднаква продължителност, освен ако Европейският парламент или Съветът не го оттеглят в съответствие с член 42б.
2. Веднага след като приеме делегиран акт, Комисията нотифицира едновременно Европейския парламент и Съвета за него.
3. Правомощието да приема делегирани актове се предоставят на Комисията при условията, предвидени в членове 42б и 42в.
Член 42б
Оттегляне на делегирането
1. Делегирането на правомощието, посочено в член 41 може да бъде оттеглено по всяко време от Европейския парламент или от Съвета.
2. Институцията, започнала вътрешна процедура за вземане на решение дали да оттегли делегиране на правомощиe, полага усилия да информира другата институция и Комисията в разумен срок преди да вземе окончателното решение, като посочва делегираното правомощие, което може да бъде оттеглено.
3. С решението за оттегляне се прекратява делегирането на правомощието, посочено в същото решение. То поражда действие незабавно или на посочена в него по-късна дата. Решението за оттегляне не засяга действителността на делегираните актове, които вече са в сила. То се публикува в Официален вестник на Европейския съюз.
Член 42в
Възражения срещу делегираните актове
1. Европейският парламент или Съветът могат да възразят срещу делегиран акт в срок от три месеца от датата на нотификацията. По инициатива на Европейския парламент или на Съвета този срок се удължава с три месеца.
2. Ако към момента на изтичането на посочения в параграф 1 срок нито Европейският парламент, нито Съветът не е възразил срещу делегирания акт, той се публикува в Официален вестник на Европейския съюз и влиза в сила на посочената в него дата. Делегираният акт може да се публикува в Официален вестник на Европейския съюз и да влезе в сила преди изтичането на посочения срок, ако Европейският парламент и Съветът са информирали Комисията за намерението си да не правят възражения.
3. Ако Европейският парламент или Съветът възразят срещу делегиран акт в рамките на посочения в параграф 1 срок, то той не влиза в сила. В съответствие с член 296 от Договора за функционирането на Европейския съюз Институцията, която възразява срещу делегирания акт, посочва основанията за това.“
(8)
Член 47 се заменя със следното:
„До 30 декември 2011 г. или по-ранна дата, определена от компетентните власти на индивидуална основа, институциите, които са получили признаване на модела за специфичен риск преди 1 януари 2007 г. в съответствие с приложение V, точка 1, могат по отношение на това съществуващо признаване да прилагат точки 4 и 8 от приложение VIII към Директива 93/6/ЕИО съгласно тяхното състояние преди 1 януари 2007 г.“
(9)
Приложенията се изменят, както е посочено в приложение II към настоящата директива.
Член 3
Транспониране
1. Държавите-членки въвеждат в сила законовите, подзаконовите и административните разпоредби, необходими за да се съобразят с:
а)
член 1, точки 3, 4, 16 и 17 и приложение I, точка 1, точка 2, буква в), точка 3, и точка 5, буква б), подточка iii) най-късно до 1 януари 2011 г.; и
б)
разпоредбите на настоящата директива, различни от посочените в буква а) до 31 декември 2011 г.
Когато държавите-членки приемат мерките посочени в настоящия параграф, в тях се съдържа позоваване на настоящата директива или то се извършва при официалното им публикуване. Условията и редът на позоваване се определят от държавите-членки.
2. Законовите, подзаконовите и административните разпоредби, необходими, за да се съобразят с приложение I, точка 1 изискват от кредитните институции да прилагат установените там принципи по отношение на
i)
дължимите възнаграждения въз основа на договори, сключени преди дата на действително изпълнение във всяка държава-членка и начислени или изплатени след тази дата; и
ii)
начислените, но все още неизплатени вънаграждения преди датата на действително изпълнение във всяка държава-членка за услуги предоставени през 2010 г.
3. Държавите-членки съобщават на Комисията текста на основните разпоредби от националното право, които те приемат в областта, уредена с настоящата директива.
Член 4
Доклад
Предвид международния характер на Базелската рамка и рисковете, свързани с неедновеременното изпълнение на промените в тази рамка в основните юрисдикции, Комисията докладва на Европейския парламент и на Съвета до 31 декември 2010 г. относно постигнатия напредък в международното изпълнение на измененията на рамката за капиталовата адекватност, като отправя подходящи предложения.
Член 5
Влизане в сила
Настоящата директива влиза в сила в деня след публикуването ѝ в Официален вестник на Европейския съюз.
Член 6
Адресати
Адресати на настоящата директива са държавите-членки.
Съставено в Страсбург на 24 ноември 2010 година.
DIRECTIVA 2010/76/UE DO PARLAMENTO EUROPEU E DO CONSELHO
de 24 de Novembro de 2010
que altera as Directivas 2006/48/CE e 2006/49/CE no que diz respeito aos requisitos de fundos próprios para a carteira de negociação e para retitularizações, bem como à análise das políticas de remuneração pelas autoridades de supervisão
(Texto relevante para efeitos do EEE)
O PARLAMENTO EUROPEU E O CONSELHO DA UNIÃO EUROPEIA,
Tendo em conta o Tratado sobre o Funcionamento da União Europeia, nomeadamente o n.o 1 do artigo 53.o,
Tendo em conta a proposta da Comissão Europeia,
Tendo em conta o parecer do Banco Central Europeu (1),
Tendo em conta o parecer do Comité Económico e Social Europeu (2),
Deliberando de acordo com o processo legislativo ordinário (3),
Considerando o seguinte:
(1)
A assunção excessiva e imprudente de riscos no sector bancário teve como consequências o colapso de instituições financeiras e problemas sistémicos nos Estados-Membros e a nível mundial. Embora as causas dessa assunção de riscos sejam inúmeras e complexas, é consensualmente reconhecido pelas autoridades de supervisão e pelos organismos de regulamentação, incluindo o G20 e o Comité das Autoridades Europeias de Supervisão Bancária (CAESB), que as estruturas de remuneração inadequadas de algumas instituições financeiras foram um dos factores que contribuiram para essa situação. As políticas de remuneração que dão incentivos à assunção de riscos que excedem o nível geral de risco tolerado pela instituição podem comprometer uma gestão sã e eficaz dos riscos e exacerbar comportamentos de assunção excessiva de riscos. São, por conseguinte, particularmente importantes os Princípios do Conselho de Estabilidade Financeira (CEF) em matéria de Práticas Remuneratórias Sãs («os Princípios do CEF») acordados e apoiados internacionalmente.
(2)
A Directiva 2006/48/CE do Parlamento Europeu e do Conselho, de 14 Junho 2006, relativa ao acesso à actividade das instituições de crédito e ao seu exercício (4), estabelece que as instituições de crédito devem dotar-se de dispositivos, estratégias, processos e mecanismos para a gestão dos riscos a que se encontrem expostas. Nos termos da Directiva 2006/49/CE do Parlamento Europeu e do Conselho, de 14 de Junho de 2006, relativa à adequação dos fundos próprios das empresas de investimento e das instituições de crédito (5), o referido requisito é aplicável a empresas de investimento na acepção da Directiva 2004/39/CE do Parlamento Europeu e do Conselho, de 21 de Abril de 2004, relativa aos mercados de instrumentos financeiros (6). A Directiva 2006/48/CE estabelece que as autoridades competentes devem analisar esses dispositivos, estratégias, procedimentos e mecanismos e decidir se os fundos próprios detidos pela instituição de crédito ou empresa de investimento em causa garantem uma gestão sã e a cobertura dos riscos a que a instituição ou a empresa esteja ou possa vir a estar sujeita. Esta supervisão é realizada numa base consolidada em relação a grupos bancários e inclui companhias financeiras e instituições financeiras filiais em todas as jurisdições.
(3)
A fim de ter em conta o efeito potencialmente nocivo de estruturas de remuneração inadequadamente concebidas para uma gestão sã dos riscos e de controlo de comportamentos de assunção de riscos por parte de indivíduos, os requisitos da Directiva 2006/48/CE deverão ser completados impondo expressamente às instituições de crédito e às empresas de investimento o estabelecimento e manutenção, no que diz respeito às categorias de pessoal cujas actividades profissionais tenham um impacto significativo no respectivo perfil de risco, de políticas e práticas de remuneração consentâneas com uma gestão de riscos eficaz. Estas categorias de pessoal deverão compreender, pelo menos, a direcção e os responsáveis pela assunção de riscos e pelas funções de controlo, bem como todos os empregados cuja remuneração total, incluindo as provisões para benefícios discricionários de pensão, os coloque no mesmo escalão de remuneração que os membros da direcção e os responsáveis pela assunção de riscos.
(4)
Uma vez que a assunção excessiva e imprudente de riscos pode comprometer a solidez das instituições de crédito ou das empresas de investimento e desestabilizar o sistema bancário, é importante que o novo regime em matéria de políticas e práticas de remuneração seja aplicado de uma forma coerente e abranja todos os aspectos da remuneração, incluindo os salários, os benefícios discricionários no domínio da pensão e quaisquer outros benefícios similares. Neste contexto, deverá entender-se por benefícios discricionários de pensão quaisquer pagamentos discricionários efectuados por uma instituição de crédito ou por uma empresa de investimento a um empregado numa base individual, a pagar por referência à reforma ou na expectativa da mesma e que podem ser assimilados a remunerações variáveis. É, por conseguinte, oportuno especificar princípios claros em matéria de políticas de remuneração sãs, a fim de garantir que a estrutura de remunerações não incentive a assunção excessiva de riscos ou origine perigos morais por parte de indivíduos e seja compatível com a apetência para o risco, os valores e os interesses a longo prazo da instituição de crédito ou da empresa de investimento. A remuneração deverá ser compatibilizada com o papel do sector financeiro enquanto mecanismo através do qual os recursos financeiros são eficazmente distribuídos na economia. Em particular, estes princípios deverão assegurar que a concepção das políticas de remuneração variável garanta que os incentivos sejam compatibilizados com os interesses a longo prazo da instituição de crédito ou da empresa de investimento e que os métodos de pagamento reforcem a respectiva base de fundos próprios. As componentes remuneratórias assentes no desempenho deverão igualmente ajudar a reforçar a equidade no âmbito das estruturas remuneratórias da instituição de crédito ou da empresa de investimento. Estes princípios deverão reconhecer que as instituições de crédito e as empresas de investimento podem aplicar as provisões de formas diferentes, em função da sua dimensão e organização interna e da natureza, âmbito e complexidade das suas actividades e, em particular, que poderá não ser proporcionado aplicá-los totalmente no caso das empresas de investimento referidas nos n.os 2 e 3 do artigo 20.o da Directiva 2006/49/CE. A fim de assegurar que a elaboração de políticas de remuneração seja integrada na gestão de riscos da instituição de crédito ou da empresa de investimento, o respectivo órgão de direcção, na sua função de supervisão, deverá adoptar e rever periodicamente os princípios gerais a aplicar. Neste contexto, o órgão de direcção, na sua função de supervisão, deverá poder, se for caso disso e em função do direito das sociedades nacional, ser considerado órgão de supervisão.
(5)
As instituições de crédito e as empresas de investimento cujas dimensão, organização interna, natureza, âmbito e complexidade de actividades sejam significativas deverão criar um comité de remunerações enquanto parte integrante da sua estrutura de governo interno e organização.
(6)
Até 1 de Abril de 2013, a Comissão deverá rever os princípios da política de remuneração, no que se refere, em particular, à sua eficácia, entrada em vigor e aplicação, tendo em conta a evolução internacional, nomeadamente quaisquer novas propostas do CEF e a aplicação dos princípios do CEF noutras jurisdições, incluindo a relação entre a concepção das remunerações variáveis e os comportamentos de assunção de riscos excessivos.
(7)
A política de remuneração deverá ter como objectivo compatibilizar os objectivos pessoais dos trabalhadores com os interesses a longo prazo da instituição de crédito ou da empresa de investimento. A avaliação das componentes da remuneração dependentes do desempenho deverá basear-se no desempenho a longo prazo e ter em conta os riscos que lhe estão associados. A avaliação do desempenho deverá processar-se num quadro plurianual de pelo menos três a cinco anos, a fim de assegurar que o processo de avaliação se baseie num desempenho a mais longo prazo e que o pagamento efectivo das componentes da remuneração dependentes do desempenho seja repartido ao longo do ciclo económico da instituição de crédito ou da empresa de investimento. A fim de prosseguir aquele objectivo em matéria de incentivos, uma parte substancial da remuneração variável de todos os membros do pessoal abrangido por aqueles requisitos deverá ser composta por acções ou instrumentos indexados a acções da instituição de crédito ou da empresa de investimento, sem prejuízo da estrutura jurídica da instituição de crédito ou da empresa de investimento em causa, ou, no caso de uma instituição de crédito ou de uma empresa de investimento não cotada na bolsa, outros instrumentos equivalentes não expressos em numerário e, se for caso disso, outros instrumentos financeiros de longo prazo que reflictam adequadamente a qualidade do crédito da instituição de crédito ou da empresa de investimento. Tais instrumentos deverão poder incluir um instrumento de capital que, numa situação em que a instituição esteja sujeita a graves problemas financeiros, seja convertido em fundos próprios ou cujo valor seja reduzido de outra forma. Nos casos em que a instituição de crédito em questão não emita instrumentos financeiros de longo prazo, deverá ser possível emitir uma parte substancial da compensação variável em acções ou instrumentos indexados a acções e outros instrumentos equivalentes não expressos em numerário. Os Estados-Membros ou as suas autoridades competentes deverão poder impor restrições aos tipos e concepções destes instrumentos ou proibir certos instrumentos, consoante o mais apropriado.
(8)
Para minimizar os incentivos à assunção excessiva de riscos, a componente variável da remuneração deverá constituir uma proporção equilibrada da remuneração total. É essencial que o salário fixo de um empregado represente uma proporção suficientemente elevada da sua remuneração total, a fim de permitir o funcionamento de uma política plenamente flexível de remuneração variável, incluindo a possibilidade de não ser paga qualquer remuneração variável. Para garantir a coerência das práticas remuneratórias em todo o sector, é conveniente especificar determinados requisitos claros. As remunerações variáveis garantidas não são consentâneas com uma gestão sã dos riscos nem com o princípio da remuneração em função do desempenho, e devem, regra geral, ser proibidas.
(9)
Uma parte substancial da componente variável da remuneração, da ordem dos 40 a 60 %, deverá ser diferida durante um período adequado. Esta parcela deverá aumentar de forma significativa com a antiguidade e o nível de responsabilidade do pessoal em causa. Além disso, uma parte substancial da componente variável da remuneração deverá ser composta por acções ou instrumentos indexados a acções da instituição de crédito ou da empresa de investimento, sem prejuízo da estrutura jurídica da instituição de crédito ou da empresa de investimento em causa, ou, no caso de uma instituição de crédito ou de uma empresa de investimento não cotada na bolsa, outros instrumentos equivalentes não expressos em numerário e, se tal for apropriado, outros instrumentos financeiros de longo prazo que reflictam adequadamente a qualidade do crédito da instituição de crédito ou da empresa de investimento. Neste contexto, o princípio da proporcionalidade assume grande importância, pois poderá não ser sempre adequado aplicar estes requisitos no contexto de pequenas instituições de crédito e de pequenas empresas de investimento. Tendo em conta as restrições que limitam o montante da remuneração variável a pagar em numerário e a pagar de imediato, o montante da remuneração variável que deverá poder ser pago em numerário ou em equivalente numerário não sujeito a diferimento deverá ser limitado, a fim de promover uma maior compatibilização dos objectivos individuais do pessoal com os interesses de longo prazo de cada instituição de crédito ou de cada empresa de investimento.
(10)
As instituições de crédito e as empresas de investimento deverão assegurar que o total das remunerações variáveis não limite a sua capacidade para reforçar a sua base de fundos próprios. A necessidade de aumento dos fundos próprios deverá ser função do actual rácio de fundos próprios de cada instituição de crédito ou de cada empresa de investimento. Neste contexto, as autoridades competentes dos Estados-Membros deverão ter o poder de limitar a componente variável da remuneração, designadamente em termos de percentagem da receita líquida total, quando essa remuneração não seja consentânea com a manutenção de uma base sólida de fundos próprios.
(11)
As instituições de crédito e as empresas de investimento deverão exigir dos seus trabalhadores o compromisso de não utilizarem estratégias pessoais de cobertura ou seguro tendentes a comprometer os efeitos de alinhamento pelo risco inerentes às suas modalidades de remuneração.
(12)
No respeitante às entidades beneficiárias de intervenção pública excepcional, as prioridades deverão ser definidas em função da sua base de fundos próprios e prever a recuperação da assistência do contribuinte. Os pagamentos de remunerações variáveis deverão reflectir estas prioridades.
(13)
Os princípios em matéria de políticas de remuneração consagrados na Recomendação da Comissão de 30 de Abril de 2009 relativa às políticas de remuneração no sector dos serviços financeiros (7) são consentâneos com os princípios definidos na presente directiva e complementam esses princípios.
(14)
As disposições relativas a remunerações não deverão prejudicar o pleno exercício dos direitos fundamentais garantidos pelos Tratados, em particular o disposto no n.o 5 do artigo 153.o do Tratado sobre o Funcionamento da União Europeia (TFUE), os princípios gerais dos contratos e do direito laboral nacionais, a legislação relativa aos direitos e à participação dos accionistas e as responsabilidades gerais dos órgãos de administração e supervisão da instituição em causa, nem, quando aplicáveis, os direitos dos parceiros sociais de celebrarem e aplicarem acordos colectivos, em conformidade com a lei e as práticas nacionais.
(15)
A fim de assegurarem um cumprimento rápido e eficaz, as autoridades competentes deverão também estar habilitadas a impor ou aplicar sanções financeiras ou não financeiras ou outras medidas no caso de infracções aos requisitos estabelecidos na Directiva 2006/48/CE, incluindo o requisito de adopção de políticas de remuneração consentâneas com uma gestão de riscos sã e eficaz. Essas medidas e sanções devem ser eficazes, proporcionadas e dissuasivas. A fim de garantir a coerência e condições equitativas de concorrência, a Comissão deverá examinar a adopção e aplicação destas medidas e sanções pelos Estados-Membros numa base agregada no respeitante à sua coerência em toda a União.
(16)
A fim de assegurar uma supervisão eficaz dos riscos decorrentes de estruturas de remuneração inadequadas, as políticas e práticas remuneratórias adoptadas por instituições de crédito e por empresas de investimento deverão ser incluídas no âmbito da análise efectuada pelas autoridades de supervisão ao abrigo da Directiva 2006/48/CE. Nessa análise, as autoridades de supervisão deverão avaliar se essas políticas e práticas são susceptíveis de incentivar uma assunção excessiva de riscos por parte do pessoal em questão. Além disso, o CAESB deverá assegurar a aprovação de orientações aplicáveis à avaliação da aptidão das pessoas que efectivamente dirigem a actividade de cada instituição de crédito.
(17)
O livro verde da Comissão de 2 de Junho de 2010 sobre o governo interno das sociedades e as políticas de remuneração nas instituições financeiras identifica uma série de deficiências de governo interno das empresas nas instituições financeiras e nas empresas de investimento, que cumpre acometer. Entre as soluções identificadas, a Comissão refere a necessidade de reforçar significativamente os requisitos relativos às pessoas que efectivamente dirigem as actividades da instituição de crédito, que devem gozar de suficientemente boa reputação e ter uma experiência adequada, bem como de proceder a uma avaliação da sua aptidão para o exercício das suas actividades profissionais. O referido livro verde assinala igualmente a necessidade de melhorar a participação dos accionistas na aprovação das políticas de remuneração. O Parlamento Europeu e o Conselho registam a intenção da Comissão de, a título de acompanhamento, apresentar propostas legislativas, sempre que tal se justifique, sobre estas questões.
(18)
A fim de reforçar a transparência no tocante às práticas de remuneração das instituições de crédito e das empresas de investimento, as autoridades competentes dos Estados-Membros deverão recolher informações sobre as remunerações, visando aferir as tendências remuneratórias, em conformidade com as categorias de informação quantitativa que as instituições de crédito e as empresas de investimento devem comunicar nos termos da presente directiva. As autoridades competentes deverão facultar essas informações ao CAESB, a fim de lhe possibilitar uma avaliação semelhante a nível da União.
(19)
A fim de promover a convergência, em matéria de supervisão, na avaliação das políticas e práticas de remuneração e facilitar a recolha de informações e a aplicação coerente dos princípios relativos à remuneração no sector bancário, o CAESB deverá elaborar orientações relativas a políticas de remuneração sãs para o sector bancário. O Comité das Autoridades de Regulamentação dos Mercados Europeus de Valores Mobiliários deverá prestar assistência na elaboração dessas orientações, na medida em que estas também são aplicáveis às políticas de remuneração relativas a pessoas envolvidas na prestação de serviços de investimento e no exercício de actividades de investimento por parte de instituições de crédito e de empresas de investimento na acepção da Directiva 2004/39/CE. O CAESB deverá realizar consultas públicas abertas sobre as normas técnicas e analisar os potenciais custos e benefícios que lhes estejam associados. A Comissão deverá propor legislação que confie à autoridade europeia de supervisão responsável em matéria bancária e, na medida do adequado, à autoridade europeia de supervisão responsável em matéria de valores mobiliários e mercados, estabelecidas em conformidade com o processo de Larosière sobre a supervisão financeira, a elaboração de projectos de normas técnicas regulamentares e de execução, para facilitar a recolha de informação e a coerente aplicação dos princípios relativos à remuneração no sector bancário a adoptar pela Comissão.
(20)
Uma vez que as políticas de remuneração e os regimes de incentivos inadequadamente concebidos podem aumentar para níveis inaceitáveis os riscos a que estão sujeitas as instituições de crédito e as empresas de investimento, deverão ser tomadas medidas imediatas para remediar a situação, passando, se necessário, pela adopção de medidas correctivas adequadas. Por conseguinte, é oportuno assegurar que as autoridades competentes estejam habilitadas a impor medidas qualitativas ou quantitativas às entidades relevantes, a fim de resolver problemas detectados em relação às políticas de remuneração no contexto da análise efectuada pelas autoridades de supervisão no âmbito do Pilar 2. Entre as medidas qualitativas ao dispor das autoridades competentes contam-se a possibilidade de exigir que as instituições de crédito e as empresas de investimento reduzam o risco inerente às suas actividades, produtos ou sistemas, nomeadamente através da introdução de alterações nas suas estruturas de remuneração ou do congelamento das componentes variáveis da remuneração, na medida em que não sejam consentâneas com uma gestão eficaz dos riscos. As medidas quantitativas incluem um requisito de detenção de fundos próprios adicionais.
(21)
Para garantir políticas de remuneração sãs, são essenciais estruturas de boa governação, transparência e divulgação das informações. A fim de assegurar uma adequada transparência face ao mercado das suas estruturas de remuneração e do risco associado, as instituições de crédito e as empresas de investimento deverão divulgar informações pormenorizadas sobre as suas políticas e práticas de remuneração e, por razões de confidencialidade, os montantes agregados relativos aos trabalhadores cujas actividades profissionais têm um impacto significativo no perfil de risco da instituição de crédito ou da empresa de investimento. Essas informações deverão ser disponibilizadas a todos os interessados (accionistas, pessoal e público em geral). Contudo, este dever em nada deverá prejudicar a aplicação da Directiva 95/46/CE do Parlamento Europeu e do Conselho, de 24 de Outubro de 1995, relativa à protecção das pessoas singulares no que diz respeito ao tratamento de dados pessoais e à livre circulação desses dados (8).
(22)
A fim de garantir a sua plena eficácia e de evitar qualquer efeito discriminatório na sua aplicação, as disposições relativas à remuneração estabelecidas na presente directiva deverão ser aplicadas à remuneração devida com base em contratos celebrados antes da data efectiva de aplicação em cada Estado-Membro e concedida ou paga após essa data. Além disso, a fim de salvaguardar os objectivos prosseguidos pela presente directiva, nomeadamente a eficaz gestão do risco, relativamente a períodos ainda caracterizados por um elevado grau de instabilidade financeira, e no intuito de precaver qualquer risco de que sejam contornadas as disposições em material de remuneração estabelecidas na presente directiva no período anterior à respectiva aplicação, é necessário aplicar essas disposições à remuneração concedida, mas ainda não paga, antes da data da efectiva aplicação em cada Estado-Membro, para os serviços prestados em 2010.
(23)
A avaliação dos riscos a que a instituição de crédito poderá estar sujeita deverá traduzir-se em medidas de supervisão eficazes. É, por conseguinte, necessária uma maior convergência com vista a promover decisões conjuntas das autoridades de supervisão e a assegurar condições equitativas de concorrência na União.
(24)
As instituições de crédito que investem em retitularizações devem, por força da Directiva 2006/48/CE, ser diligentes também no que se refere às titularizações subjacentes e às posições em risco não titularizadas que estão, em última análise, subjacentes às primeiras. As instituições de crédito deverão avaliar se as posições no contexto de programas de papel comercial com garantia real constituem posições de retitularização, incluindo as que se verificam no contexto de programas que adquirem «tranches» de grau hierárquico mais elevado de diferentes conjuntos de empréstimos de base em que nenhum dos empréstimos é uma posição de titularização ou retitularização, e em que a protecção de «primeira perda» para cada investimento é assegurada pelo vendedor dos empréstimos. Nesta última situação, uma facilidade de liquidez específica de um conjunto não deve em geral ser considerada como uma posição de retitularização, já que representa uma «tranche» de um único conjunto de activos (isto é, o conjunto aplicável de empréstimos de base) que não contém posições de titularização. Em contrapartida, uma melhoria do risco de crédito aplicável a todo o programa que apenas cubra uma parte dos riscos para além da protecção assegurada pelo vendedor nos diversos conjuntos constituiria de um modo geral uma estratificação do risco de um conjunto de activos múltiplos contendo pelo menos uma posição de titularização, e representaria por isso uma posição de retitularização. No entanto, se um programa se financiar inteiramente com uma única categoria de papel comercial, e se a melhoria do risco de crédito aplicável a todo o programa não for uma retitularização ou se, em alternativa, o papel comercial for inteiramente suportado pela instituição de crédito patrocinadora, deixando o investidor efectivamente exposto ao risco de incumprimento do patrocinador em vez de aos conjuntos ou activos subjacentes, esse papel comercial não deverá, de um modo geral, ser considerado como uma posição de retitularização.
(25)
As disposições em matéria de avaliação prudente estabelecidas na Directiva 2006/49/CE deverão aplicar-se a todos os instrumentos aferidos pelo justo valor, quer na carteira de negociação quer fora da carteira de negociação das instituições. Deverá ser clarificado que, nos casos em que aplicação da avaliação prudente resultaria num valor contabilístico inferior ao efectivamente reconhecido na contabilidade, o valor absoluto da diferença deverá ser deduzido dos fundos próprios.
(26)
As instituições deverão ter a possibilidade de escolher entre a aplicação de um requisito de fundos próprios e a dedução aos fundos próprios das posições de titularização às quais é atribuída uma ponderação de risco de 1 250 % ao abrigo da presente directiva, independentemente de as posições estarem inscritas ou não na carteira de negociação.
(27)
Os requisitos de fundos próprios para riscos de liquidação deverão também ser aplicáveis às operações não incluídas na carteira de negociação.
(28)
As instituições cedentes ou patrocinadoras não deverão ter possibilidade de contornar a proibição de apoio implícito mediante a utilização das suas carteiras de negociação a fim de fornecer esse apoio.
(29)
Sem prejuízo das obrigações de divulgação estabelecidas explicitamente na presente directiva, o objectivo dos requisitos de divulgação deverá ser proporcionar aos participantes no mercado informações exactas e exaustivas sobre o perfil de risco de cada instituição. Por conseguinte, deverá ser exigida às instituições a divulgação de informações adicionais não expressamente previstas na presente directiva, caso tal divulgação seja necessária para atingir aquele objectivo.
(30)
A fim de garantir uma aplicação coerente da Directiva 2006/48/CE em toda a União, a Comissão e o CAESB criaram em 2006 um grupo de trabalho (Grupo de Transposição da Directiva sobre os Requisitos de Fundos Próprios - CRDTG) ao qual foi confiada a missão de debater e resolver as questões relacionadas com a aplicação da referida directiva. Segundo o CRDTG, é necessário especificar de forma mais pormenorizada determinadas disposições técnicas das Directivas 2006/48/CE e 2006/49/CE. Torna-se, por conseguinte, oportuno proceder ao ajustamento das referidas disposições.
(31)
Quando uma avaliação externa do crédito relativa a uma posição de titularização integra o efeito de protecção de crédito fornecido pela própria instituição que investe nessas posições, essa instituição não deverá poder beneficiar de um coeficiente de ponderação de risco inferior devido a essa protecção. Tal facto não deverá levar à dedução, nos fundos próprios, da titularização se existirem outras formas de determinar um coeficiente de ponderação de risco em conformidade com o risco efectivo da posição, sem tomar em consideração essa protecção de crédito.
(32)
No domínio da titularização, deverão ser consideravelmente reforçados os requisitos a que estão sujeitas as instituições em matéria de divulgação. Deverão, em especial, ter igualmente em consideração os riscos de posições de titularização na carteira de negociação. Além disso, para garantir a necessária transparência quanto à natureza das actividades de titularização de uma instituição, a divulgação deverá reflectir a medida em que a instituição patrocina as entidades com objecto específico de titularização e a participação de determinadas entidades afiliadas, já que uma relação estreita entre as partes pode representar riscos permanentes para a instituição em causa.
(33)
Os requisitos para riscos específicos das posições de titularização deverão ser harmonizados com os requisitos de fundos próprios aplicáveis à carteira bancária, uma vez que estes últimos prevêem um tratamento mais diferenciado e sensível aos riscos das posições de titularização.
(34)
Tendo em conta as deficiências recentemente observadas no desempenho, deverão ser reforçadas as normas aplicáveis nos modelos internos utilizados no cálculo dos requisitos de fundos próprios para cobertura dos riscos de mercado. Em especial, deverá ser assegurada a cobertura integral dos riscos de crédito da carteira de negociação. Além disso, os requisitos de fundos próprios deverão incluir uma componente adequada para condições de tensão, a fim de reforçar os requisitos de fundos próprios, tendo em conta a deterioração das condições de mercado, e a fim de reduzir as potencialidades de efeitos de pró-cíclicos. As instituições de crédito deverão efectuar também testes de esforço inversos para examinar quais os cenários que podem ameaçar a sua viabilidade, a menos que provem que esse teste é dispensável. Face às importantes dificuldades verificadas recentemente no tratamento de posições de titularização que utilizam métodos baseados em modelos internos, a capacidade das instituições para modelizarem os riscos de titularização na carteira de negociação deverá ser limitada e deverá ser exigido, por norma, um requisito de fundos próprios de acordo com o Método Padrão, aplicável a posições de titularização na carteira de negociação.
(35)
A presente directiva estabelece excepções limitadas para certas actividades de negociação de correlação, nos termos das quais as instituições poderão ser autorizadas pela sua autoridade de supervisão a calcular requisitos totais de fundos próprios para cobertura do risco sujeito a requisitos mínimos estritos. Nesses casos, a instituição deverá ter que sujeitar tais actividades a um requisito de fundos próprios igual ao requisito mais elevado resultante desta abordagem internamente desenvolvida e a 8 % do requisito de fundos próprios para riscos específicos, em conformidade com o Método Padrão. Não se deverá exigir que se submetam estas posições em risco aos requisitos de fundos próprios para riscos adicionais. Dever-se-á, porém, incorporá-las, tanto no cálculo dos valores em risco, como no cálculo dos valores em risco em situação de tensão.
(36)
O artigo 152.o da Directiva 2006/48/CE prevê que determinadas instituições de crédito devem deter fundos próprios superiores ou iguais aos montantes mínimos especificados durante os três períodos de doze meses compreendidos entre 31 de Dezembro de 2006 e 31 de Dezembro de 2009. À luz da situação actual no sector bancário e da prorrogação das disposições transitórias em matéria de requisitos mínimos de fundos próprios adoptadas pelo Comité de Basileia de Supervisão Bancária, é oportuno renovar este requisito por um período de tempo limitado, até 31 de Dezembro de 2011.
(37)
A fim de não desincentivar as instituições de crédito de adoptarem o Método de Notações Internas (MNI) ou Métodos de Medição Avançados (MMA) para o cálculo dos requisitos de fundos próprios durante o período de transição devido a custos de aplicação irrazoáveis e desproporcionados, deverá permitir-se que as instituições de crédito que adoptarem o MNI ou o MMA a partir de 1 de Janeiro de 2010 e que, por conseguinte, calcularam anteriormente os seus requisitos de fundos próprios recorrendo a metodologias menos sofisticadas possam, sob reserva de aprovação pela autoridade de supervisão, usar as metodologias menos sofisticadas como base para o cálculo do limite mínimo transitório. As autoridades competentes deverão acompanhar de perto a evolução dos seus mercados e garantir condições de concorrência equitativa em todos os seus mercados e segmentos de mercado e evitar distorções do mercado interno.
(38)
Nos termos do ponto 34 do Acordo Interinstitucional «Legislar melhor» (9), os Estados-Membros são encorajados a elaborar, para si próprios e no interesse da União, os seus próprios quadros, que ilustrem, na medida do possível, a correlação entre a presente directiva e as medidas de transposição, e a publicá-los.
(39)
As disposições da presente directiva constituem uma das fases do processo de reforma em resposta à crise financeira. Em conformidade com as conclusões do G-20, do CEF e do Comité de Basileia de Supervisão Bancária, poderão ser necessárias novas reformas, incluindo a necessidade de criar «amortecedores» anti-cíclicos, «provisões dinâmicas», os fundamentos subjacentes ao cálculo dos requisitos de fundos próprios previstos na Directiva 2006/48/CE e medidas suplementares aos requisitos com base no risco para as instituições de crédito, para ajudar a impedir a alavancagem no sistema bancário. A fim de assegurar uma adequada supervisão democrática do processo, o Parlamento Europeu e o Conselho deverão ser envolvidos de forma efectiva e em tempo útil neste processo.
(40)
A Comissão deverá analisar a aplicação das Directivas 2006/48/CE e 2006/49/CE, para garantir que as respectivas disposições sejam aplicadas de uma forma equitativa que não origine qualquer discriminação entre instituições de crédito em razão da sua estrutura jurídica ou do seu regime de propriedade.
(41)
Deverá ser atribuída competência à Comissão para adoptar actos delegados nos termos do artigo 290.o do TFUE relativamente às adaptações técnicas à Directiva 2006/48CE para clarificar as definições a fim de garantir uma aplicação uniforme daquela directiva ou ter em conta a evolução dos mercados financeiros; alinhar a terminologia e a formulação das definições pela dos actos posteriores aplicáveis; alargar o conteúdo e adaptar a terminologia da lista de actividades sujeitas a reconhecimento mútuo nos termos da mesma directiva, para ter em conta a evolução dos mercados financeiros; alterar os domínios nos quais as autoridades competentes devem trocar informações; alterar as disposições daquela directiva relativas a fundos próprios para ter em conta a evolução das normas contabilísticas ou da legislação da União no que diz respeito à convergência das práticas de supervisão; alargar a lista de classes de risco para efeitos do Método Padrão ou MNI a fim de ter em conta a evolução dos mercados financeiros; alterar os montantes relevantes das classes de risco a fim de ter em conta os efeitos da inflação; alterar a lista e a classificação dos elementos extrapatrimoniais; e alterar disposições específicas e os critérios técnicos relativos ao regime de risco de crédito de contraparte, à organização e tratamento do risco, ao Método Padrão e ao MNI, à redução do risco de crédito, à titularização, ao risco operacional, à revisão e avaliação pelas autoridades competentes e à divulgação, a fim de ter em a evolução dos mercados financeiros, das normas contabilísticas e da legislação da União no que diz respeito à convergência das práticas de supervisão. Deverá também ser atribuída competência à Comissão para adoptar actos delegados nos termos do artigo 290.o do TFUE para especificar a dimensão das alterações súbitas e inesperadas das taxas de juro relevantes para efeitos de revisão e avaliação pelas autoridades competentes, nos termos da Directiva 2006/48/CE, do risco da taxa de juro decorrente de actividades não comerciais; estabelecer a redução temporária do nível mínimo de fundos próprios ou os coeficientes de ponderação fixados naquela directiva a fim de ter em conta circunstâncias específicas; clarificar a isenção de certas posições de risco da aplicação das disposições daquela directiva relativas a grandes riscos; adaptar os critérios de avaliação pelas autoridades de supervisão, nos termos daquela directiva, da adequação dos propostos adquirentes de instituições de crédito e da solidez financeira das propostas de aquisição.
(42)
Deverá ser atribuída competência à Comissão para adoptar actos delegados nos termos do artigo 290.o do TFUE relativamente às adaptações técnicas à Directiva 2006/49CE para clarificar as definições a fim de garantir uma aplicação uniforme daquela directiva ou para ter em conta a evolução verificada nos mercados financeiros; ajustar os montantes de capital inicial fixados em certas disposições daquela directiva e os montantes específicos relevantes para efeitos dos requisitos de fundos próprios no que se refere à actividade da carteira de negociação para ter em conta a evolução registada nos domínios económico e monetário; ajustar as categorias de empresas de investimento que possam beneficiar da derrogação dos requisitos mínimos de capitais próprios para ter em conta a evolução verificada nos mercados financeiros; clarificar os requisitos segundo os quais as empresas de investimento devem possuir fundos próprios de montante equivalente a um quarto das suas despesas gerais fixas do ano anterior a fim de garantir uma aplicação uniforme daquela directiva; harmonizar a terminologia e a redacção das definições em consonância com actos posteriores aplicáveis; ajustar as disposições técnicas daquela directiva relativas ao cálculo dos requisitos de capital de várias classes de risco e grandes riscos, ao uso de modelos internos para o cálculo dos requisitos de fundos próprios e as disposições técnicas relativas à negociação para ter em conta a evolução verificada nos mercados financeiros, na avaliação de riscos, nas normas contabilísticas, na legislação da União ou na convergência das práticas de supervisão; e para ter em conta os resultados da revisão do âmbito de aplicação da Directiva 2004/39/CE.
(43)
O Parlamento Europeu e o Conselho deverão dispor de três meses a contar da data de notificação para levantar objecções a um acto delegado. Por iniciativa do Parlamento Europeu ou do Conselho, esse prazo pode ser prorrogado. O Parlamento Europeu e o Conselho podem comunicar às restantes instituições a sua intenção de não formular objecções. A rápida aprovação de actos delegados é particularmente aconselhável quando é necessário cumprir prazos, nomeadamente caso o acto de base fixe um calendário para a adopção de actos delegados pela Comissão.
(44)
Na Declaração 39 relativa ao artigo 290.o do Tratado sobre o Funcionamento da União Europeia, anexada à Acta Final da Conferência Intergovernamental que aprovou o Tratado de Lisboa, assinada em 13 de Dezembro de 2007, a Conferência tomou conhecimento da intenção da Comissão de consultar os peritos designados pelos Estados-Membros para a elaboração dos seus projectos de actos delegados no domínio dos serviços financeiros, de acordo com a prática estabelecida.
(45)
Atendendo a que os objectivos da presente directiva, a saber, exigir às instituições de crédito e às empresas de investimento o estabelecimento de políticas de remuneração coerentes com uma gestão de riscos eficaz e a adaptação de determinados requisitos de capital, não podem ser suficientemente realizados pelos Estados-Membros e podem, pois, devido à escala e aos efeitos da acção necessária ser mais bem alcançados a nível da União, a União pode tomar medidas em conformidade com o princípio da subsidiariedade, consagrado no artigo 5.o do Tratado da União Europeia. Em conformidade com o princípio da proporcionalidade, consagrado no mesmo artigo, a presente directiva não excede o necessário para atingir aqueles objectivos.
(46)
Por conseguinte, deverão ser alteradas as Directivas 2006/48/CE e 2006/49/CE,
ADOPTARAM A PRESENTE DIRECTIVA:
Artigo 1.o
Alterações à Directiva 2006/48/CE
A Directiva 2006/48/CE é alterada do seguinte modo:
(1)
O artigo 4.o é alterado do seguinte modo:
a)
São aditados os pontos seguintes:
«(40-A) “Retitularização”: a titularização em que o risco associado a um conjunto de posições em risco subjacentes é estratificado e pelo menos uma das posições em risco subjacentes é uma posição de titularização;
(40-B) “Posição de retitularização»: a posição em risco sobre uma retitularização.”;
b)
É aditado o ponto seguinte:
«(49) “Benefícios discricionários de pensão”: os benefícios de pensão mais vantajosos concedidos por uma instituição de crédito a um empregado, numa base discricionária, como parte do pacote de remuneração variável, e que não incluem benefícios acrescidos concedidos a um empregado ao abrigo do regime de pensão de reforma da empresa.».
(2)
No n.o 1 do artigo 11.o, é aditado o seguinte parágrafo:
«O Comité das Autoridades Europeias de Supervisão Bancária deve assegurar a existência de orientações para a avaliação da aptidão das pessoas que efectivamente dirigem a actividade das instituições de crédito.».
(3)
O artigo 22.o é alterado do seguinte modo:
a)
O n.o 1 passa a ter a seguinte redacção:
«1. As autoridades competentes do Estado-Membro de origem devem exigir que as instituições de crédito disponham de dispositivos sólidos em matéria de governo interno da sociedade, que incluam uma estrutura organizativa clara com linhas de responsabilidade bem definidas, transparentes e coerentes, processos eficazes de identificação, gestão, controlo e comunicação dos riscos a que está ou possa vir a estar sujeita, mecanismos adequados de controlo interno, incluindo procedimentos administrativos e contabilísticos sólidos, e políticas e práticas de remuneração coerentes e que promovam uma gestão são e eficaz dos riscos.»;
b)
São aditados os seguintes números:
«3. As autoridades competentes do Estado-Membro de origem devem usar a informação recolhida em conformidade com os critérios de divulgação de informação estabelecidos no anexo XII, Parte 2, ponto 15, alínea f) para aferir as tendências e práticas em termos de remuneração. A autoridade competente deve transmitir essas informações ao Comité das Autoridades Europeias de Supervisão Bancária.
4. O Comité das Autoridades Europeias de Supervisão Bancária deve garantir a existência de orientações relativas a políticas de remuneração sãs que respeitem os princípios estabelecidos nos pontos 23 e 24 do anexo V. As orientações terão igualmente em conta os princípios em matéria de políticas de remuneração sãs estabelecidos na Recomendação da Comissão de 30 de Abril de 2009 relativa às políticas de remuneração no sector dos serviços financeiros (10).
O Comité das Autoridades Europeias de Supervisão Bancária deve, nomeadamente, assegurar a existência de orientações destinadas a:
a)
Fixar os critérios específicos para o estabelecimento dos rácios apropriados entre as componentes fixas e variáveis do total da remuneração na acepção da alíena l) do ponto 23 do anexo V;
b)
Especificar os instrumentos que podem ser elegíveis enquanto instrumentos na acepção do anexo V, ponto 23, alínea o), subalínea ii) que reflictam adequadamente a qualidade do crédito da instituição de crédito na acepção da alínea o) do ponto 23 do referido Anexo.
O Comité das Autoridades de Regulamentação dos Mercados Europeus de Valores Mobiliários deve cooperar estreitamente com o Comité das Autoridades Europeias de Supervisão Bancária, com vista a garantir a existência de orientações sobre políticas de remuneração aplicáveis às categorias do pessoal envolvidas na prestação de serviços de investimento e em actividades na acepção do ponto 2 do n.o 1 do artigo 4.o da Directiva 2004/39/CE.
O Comité das Autoridades Europeias de Supervisão Bancária deve usar as informações recebidas das autoridades competentes nos termos do n.o 3 para aferir as tendências e práticas remuneratórias a nível da União.
5. As autoridades competentes do Estado-Membro de origem recolhem informações sobre o número de pessoas em cada instituição de crédito que auferem rendimentos iguais ou superiores a 1 milhão de euros, incluindo a área de negócios envolvida e as principais componentes do salário, bónus, prémios a longo prazo e contribuições para a pensão. Estas informações são transmitidas ao Comité das Autoridades Europeias de Supervisão Bancária, que deve divulgá-las numa base agregada por Estado-Membro num formato informativo comum. O Comité das Autoridades Europeias de Supervisão Bancária pode emitir orientações para facilitar a aplicação do presente número e garantir a coerência da informação recolhida.
(4)
No artigo 54.o, é aditado o seguinte parágrafo:
«Os Estados-Membros devem assegurar que, para efeitos do primeiro parágrafo, as respectivas autoridades competentes tenham os poderes necessários para impor e aplicar sanções financeiras e não financeiras ou outras medidas. As referidas sanções ou medidas devem ser eficazes, proporcionadas e dissuasivas.».
(5)
No primeiro parágrafo do artigo 57.o, a alínea r) passa a ter a seguinte redacção:
«r)
O montante exposto a risco de posições de titularização ao qual seja atribuído um coeficiente de ponderação de risco de 1 250 % nos termos da presente directiva e o montante exposto a risco de posições de titularização na carteira de negociação ao qual seria atribuído um coeficiente de ponderação de risco de 1 250 % caso tais posições não estivessem inseridas na carteira de negociação da mesma instituição de crédito.».
(6)
No artigo 64.o, é aditado o seguinte número:
«5. As instituições de crédito devem aplicar os requisitos constantes da Parte B do anexo VII da Directiva 2006/49/CE a todos os seus activos avaliados pelo justo valor quando calcularem o montante dos fundos próprios e deduzir do total dos elementos das alíneas a) a c-A) menos i) a k) do artigo 57.o o montante dos ajustamentos adicionais necessários. O Comité das Autoridades Europeias de Supervisão Bancária emitirá orientações sobre os aspectos de pormenor da aplicação da presente disposição.».
(7)
No artigo 66.o, o n.o 2 passa a ter a seguinte redacção:
«2. Metade do total dos elementos enumerados nas alíneas l) a r) do artigo 57.o deve ser deduzida do total dos elementos das alíneas a) a c-A) menos i) a k) do referido artigo, e a outra metade do total dos elementos das alíneas d) a h) desse mesmo artigo, depois de aplicados os limites estabelecidos no n.o 1 do presente artigo. Na medida em que a metade do total dos elementos das alíneas l) a r) exceda o total dos elementos das alíneas d) a h) do artigo 57.o, deve deduzir-se o excesso do total dos elementos das alíneas a) a c-A) menos i) a k) do mesmo artigo.
Os elementos da alínea r) do artigo 57.o não devem ser deduzidos se tiverem sido incluídos, para fins do disposto no artigo 75.o, no cálculo dos montantes das posições ponderadas pelo risco estabelecido na presente directiva, ou no cálculo dos requisitos de fundos próprios estabelecido nos anexos I ou V da Directiva 2006/49/CE.».
(8)
No artigo 75.o, as alíneas b) e c) passam a ter a seguinte redacção:
«b)
Relativamente às suas actividades de carteira de negociação, no que se refere ao risco de posição e ao risco de contraparte e, na medida em que puderem ser excedidos os limites fixados nos artigos 111.o a 117.o, aos grandes riscos que excedam esses limites, os requisitos de fundos próprios determinados nos termos dos artigos 18.o e 28.o a 32.o da Directiva 2006/49/CE;
c)
Relativamente a todas as suas actividades e no que se refere ao risco cambial, ao risco de liquidação e ao risco sobre mercadorias, os requisitos de fundos próprios determinados nos termos do artigo 18.o da Directiva 2006/49/CE;».
(9)
No artigo 101.o, o n.o 1 passa a ter a seguinte redacção:
«1. Uma instituição de crédito cedente ou patrocinadora que, relativamente a uma titularização, tenha utilizado o artigo 95.o para o cálculo dos montantes ponderados das posições em risco ou tenha vendido instrumentos da sua carteira de negociação a uma entidade com objectivo específico de titularização, não estando já pois obrigada a deter fundos próprios para cobertura do risco ligado a esses instrumentos, não deve fornecer, com o objectivo de reduzir as perdas potenciais ou efectivas dos investidores, um apoio à titularização superior ao previsto nas suas obrigações contratuais.».
(10)
O artigo 136.o é alterado do seguinte modo:
a)
Ao segundo parágrafo do n.o 1 são aditadas as alíneas seguintes:
«f)
Exigir que as instituições de crédito limitem a remuneração variável em termos de percentagem da receita líquida total, quando essa remuneração não seja consentânea com a manutenção de uma base sólida de fundos próprios;
g)
Exigir que as instituições de crédito utilizem os lucros líquidos para reforçar a base de fundos próprios.»;
b)
Ao n.o 2 é aditado o seguinte parágrafo:
«Para fins da determinação do nível adequado de fundos próprios com base na análise e avaliação executadas nos termos do artigo 124.o, as autoridades competentes devem avaliar a necessidade de imposição de um requisito de fundos próprios específicos superior ao nível mínimo, a fim de cobrir os riscos a que está ou poderá estar exposta a instituição de crédito, tomando em consideração o seguinte:
a)
Os aspectos quantitativos e qualitativos do processo de avaliação das instituições de crédito referido no artigo 123.o;
b)
Os dispositivos, procedimentos e mecanismos das instituições de crédito referidos no artigo 22.o;
c)
O resultado da análise e avaliação executadas nos termos do artigo 124.o.».
(11)
No artigo 145.o, o n.o 3 passa a ter a seguinte redacção:
«3. As instituições de crédito devem adoptar uma política formal para fins de cumprimento dos requisitos de divulgação de informações previstos nos n.os 1 e 2 e dispor de políticas destinadas a avaliar a adequação da sua divulgação de informações, incluindo a respectiva verificação e frequência. As instituições de crédito devem dotar-se também de políticas destinadas a avaliar se as informações transmitidas aos participantes no mercado sobre o seu perfil de risco são completas.
Caso essa divulgação não transmita aos participantes no mercado informações completas sobre o seu perfil de risco, as instituições de crédito devem divulgar publicamente as informações necessárias para além das exigidas no n.o 1. Contudo, apenas lhes será exigida a divulgação de informações que sejam relevantes e que não sejam privadas ou confidenciais segundo os critérios técnicos estabelecidos na Parte 1 do anexo XII.».
(12)
O título do título VI passa a ter a seguinte redacção:
«ACTOS DELEGADOS E PODERES DE EXECUÇÃO».
(13)
O artigo 150.o é alterado do seguinte modo:
a)
O n.o 1 passa a ter a seguinte redacção:
«1. Sem prejuízo, no que respeita aos fundos próprios, da proposta a apresentar pela Comissão nos termos do artigo 62.o, devem ser adoptadas mediante actos delegados nos termos do artigos 151.o-A e nas condições previstas nos artigos 151-B.o e 151.o-C as adaptações técnicas relativas aos seguintes pontos:
a)
Clarificação das definições, para garantir uma aplicação uniforme da presente directiva;
b)
Clarificação das definições, para ter em conta, na aplicação da presente directiva, a evolução dos mercados financeiros;
c)
Alinhamento da terminologia e da formulação das definições pelas dos actos ulteriores relativos às instituições de crédito e matérias conexas;
d)
Alteração do conteúdo da lista referida nos artigos 23.o e 24.o e constante do anexo I ou a adaptação da terminologia da lista, a fim de ter em conta a evolução dos mercados financeiros;
e)
Domínios nos quais as autoridades competentes devem trocar informações nos termos do artigo 42.o;
f)
Adaptações técnicas dos artigos 56.o a 67.o e 74.o, na sequência da evolução das normas contabilísticas ou dos requisitos fixados pela legislação da União, ou tendo em vista a convergência das práticas de supervisão;
g)
A alteração da lista de classes de risco constante dos artigos 79.o e 86.o, a fim de tomar em conta a evolução dos mercados financeiros;
h)
O montante especificado na alínea c) do n.o 2 do artigo 79.o, na alínea a) do n.o 4 do artigo 86.o e no ponto 5 da Parte 1 e no ponto 15 da Parte 2 do anexo VII, a fim de ter em conta os efeitos da inflação;
i)
A lista e a classificação dos elementos extrapatrimoniais constantes dos anexos II e IV;
j)
O ajustamento das disposições dos anexos III e V a XII a fim de ter em conta a evolução dos mercados financeiros (nomeadamente os novos produtos financeiros), das normas contabilísticas ou dos requisitos que têm em conta a legislação da União, ou tendo em vista a convergência das práticas de supervisão.
1-A. As medidas que se seguem devem ser adoptadas pelo procedimento de regulamentação a que se refere o n.o 2-A do artigo 151.o:
a)
Adaptações técnicas à lista constante do artigo 2.o;
b)
Alteração do montante do capital inicial fixado no artigo 9.o, a fim de ter em conta a evolução nos domínios económico e monetário;»;
b)
O n.o 2 é alterado do seguinte modo:
i)
No primeiro parágrafo, o proémio passa a ter a seguinte redacção:
«A Comissão pode adoptar as seguintes medidas:»;
ii)
O segundo parágrafo passa a ter a seguinte redacção:
«As medidas a que se referem as alíneas a), b), c) e f) do primeiro parágrafo devem ser adoptadas mediante actos delegados nos termos dos artigos 151.o-A, e nas condições previstas nos artigos 151.o-B e 151.o-C. As medidas a que se referem as alíneas d) e e) do primeiro parágrafo devem ser adoptadas pelo procedimento de regulamentação a que se refere o n.o 2-A do artigo 151.o.».
(14)
No artigo 151.o, os n.os 2 e 3 são suprimidos.
(15)
São inseridos os seguintes artigos:
«Artigo 151.oA
Exercício da delegação
1. O poder de adoptar os actos delegados referidos no n.o 1 do artigo 150.o e no primeiro período do segundo parágrafo do n.o 2 do mesmo artigo é conferido à Comissão por um período de quatro anos a contar de 15 de Dezembro de 2010. A Comissão deve apresentar um relatório sobre os poderes delegados o mais tardar seis meses antes do final do referido período de quatro anos. A delegação de poderes é renovada automaticamente por períodos de igual duração, salvo se o Parlamento Europeu ou o Conselho a revogarem ao abrigo do artigo 151.o-B.
2. Logo que adopte um acto delegado, a Comissão notifica-o simultaneamente ao Parlamento Europeu e ao Conselho.
3. O poder para adoptar actos delegados conferido à Comissão está sujeito às condições estabelecidas nos artigos 151.o-Bo e 151.o-C.
Artigo 151.oB
Revogação da delegação
1. A delegação de poderes referida no n.o 1 do artigo 150.o e no primeiro período do segundo parágrafo do n.o 2 do mesmo artigo pode ser revogada em qualquer momento pelo Parlamento Europeu ou pelo Conselho.
2. A instituição que der início a um procedimento interno para decidir se vai revogar a delegação de poderes procura informar a outra instituição e a Comissão num prazo razoável antes de tomar uma decisão final, indicando os poderes delegados que poderão ser objecto de revogação.
3. A decisão de revogação põe termo à delegação dos poderes nela especificados. Produz efeitos imediatamente ou numa data posterior nela especificada. A decisão de revogação não afecta a validade dos actos delegados já em vigor. A decisão é publicada no Jornal Oficial da União Europeia.
Artigo 151.oC
Objecções aos actos delegados
1. O Parlamento Europeu ou o Conselho podem levantar objecções a um acto delegado no prazo de três meses a contar da data da respectiva notificação. Por iniciativa do Parlamento Europeu ou do Conselho, esse prazo é prorrogado por três meses.
2. Se, no termo do prazo fixado no n.o 1, nem o Parlamento Europeu nem o Conselho tiverem levantado objecções ao acto delegado, este é publicado no Jornal Oficial da União Europeia e entra em vigor na data nele prevista. O acto delegado pode ser publicado no Jornal Oficial da União Europeia e entrar em vigor antes do termo daquele prazo se o Parlamento Europeu e o Conselho tiverem, ambos, informado a Comissão de que não tencionam levantar objecções.
3. Se o Parlamento Europeu ou o Conselho levantarem objecções a um acto delegado no prazo fixado no n.o 1, o acto não entra em vigor. Nos termos do artigo 296.o do TFUE, a instituição que levantar objecções ao acto delegado deve apresentar a respectiva fundamentação.».
(16)
No artigo 152.o, são inseridos os números seguintes:
«5-A As instituições de crédito que calculem os montantes ponderados das posições de risco nos termos dos artigos 84.o a 89.o devem deter, até 31 de Dezembro de 2011, fundos próprios constantemente superiores ou iguais aos montantes indicados no n.o 5-C ou, se tal for aplicável, no n.o 5-D.
5-B. As instituições de crédito que utilizem o Método de Medição Avançada descrito no artigo 105.o para o cálculo dos requisitos de fundos próprios para o risco operacional devem deter, até 31 de Dezembro de 2011, fundos próprios constantemente superiores ou iguais aos montantes indicados no n.o 5-C ou, se tal for aplicável, no n.o 5-D.
5-C. O montante referido nos n.os 5-A e 5-B deve corresponder a 80 % do montante total mínimo de fundos próprios que a instituição de crédito deveria deter nos termos do artigo 4.o da Directiva 93/6/CEE e da Directiva 2000/12/CE aplicável antes de 1 de Janeiro de 2007.
5-D. Sob reserva da aprovação pelas autoridades competentes, para as instituições de crédito referidas no n.o 5-E o montante referido nos n.os 5-A e 5-B pode corresponder a 80 % do montante total mínimo de fundos próprios que a instituição de crédito deveria deter nos termos dos artigos 78.o a 83.o, 103.o ou 104.o e da Directiva 2006/49/CE aplicável antes de 1 de Janeiro de 2011.
5-E. Uma instituição de crédito só poderá aplicar o disposto no n.o 5-D se tiver começado a utilizar o Método das Notações Internas ou o Método de Medição Avançada para o cálculo dos seus requisitos de fundos próprios em 1 de Janeiro de 2010 ou após esta data.».
(17)
No artigo 154.o, o n.o 5 passa a ter a seguinte redacção:
«5. Até 31 de Dezembro de 2012, o montante médio ponderado das LGD para todas as posições sobre a carteira de retalho garantidas por imóveis residenciais e que não beneficiam de garantias de administrações centrais não pode ser inferior a 10 %.».
(18)
No artigo 156.o, após o terceiro parágrafo, são aditados os seguintes parágrafos:
«Até 1 de Abril de 2013, a Comissão procede à revisão das disposições relativas a remunerações e elabora um relatório sobre esta matéria, incluindo as definidas nos anexos V e XII, em particular relativamente à sua eficácia, aplicação e execução, tendo em conta a evolução no plano internacional. Tal revisão deve identificar quaisquer lacunas decorrentes da aplicação do princípio da proporcionalidade às referidas disposições. A Comissão deverá apresentar o referido relatório ao Parlamento Europeu e ao Conselho, juntamente com quaisquer propostas julgadas adequadas.
A fim de assegurar coerência e condições equitativas de concorrência, a Comissão deve rever a aplicação do artigo 54.o no que se refere à coerência das sanções e medidas impostas e aplicadas em toda a União e apresentar propostas, caso tal se afigure apropriado.
A revisão periódica da aplicação da presente directiva pela Comissão deve assegurar que a forma como é aplicada não origine qualquer discriminação manifesta entre instituições de crédito em razão da sua estrutura jurídica ou modelo de propriedade.
A fim de garantir a coerência da abordagem prudencial dos fundos próprios, a Comissão deve examinar a relevância da referência aos instrumentos na acepção da alínea a) do n.o 1-A do artigo 66.o a que se refere o anexo V, ponto 23, alínea o), subalínea ii), logo que tome uma iniciativa de revisão da definição de instrumentos de capital, nos termos dos artigos 56.o a 67.o.».
(19)
É inserido o seguinte artigo:
«Artigo 156.oA
Até 31 de Dezembro de 2011, a Comissão deve examinar e apresentar um relatório sobre a pertinência da introdução de alterações destinadas a compatibilizar o anexo IX da presente directiva, tendo em consideração os acordos internacionais relativos aos requisitos de fundos próprios das instituições de crédito para posições de titularização. Esse relatório será apresentado pela Comissão ao Parlamento Europeu e ao Conselho, juntamente com quaisquer propostas legislativas adequadas.».
(20)
Os anexos são alterados em conformidade com o estabelecido no anexo I da presente directiva.
Artigo 2.o
Alterações à Directiva 2006/49/CE
A Directiva 2006/49/CE é alterada do seguinte modo:
(1)
No artigo 3.o, n.o 1, primeiro parágrafo, n.o é aditada a seguinte alínea:
«t)
“posição de titularização” e “posição de retitularização”, respectivamente, posição de titularização e posição de retitularização na acepção da Directiva 2006/48/CE.».
(2)
No artigo 17.o, n.o 1, o proémio do primeiro parágrafo passa a ter a seguinte redacção:
«Sempre que uma instituição proceda ao cálculo de montantes ponderados pelo risco para efeitos do anexo II da presente directiva de acordo com o disposto nos artigos 84.o a 89.o da Directiva 2006/48/CE, aplica-se o seguinte para efeitos do cálculo previsto no ponto 36 da Parte 1 do anexo VII da Directiva 2006/48/CE:».
(3)
No artigo 18.o, n.o 1, a alínea a) passa a ter a seguinte redacção:
«a)
Dos requisitos de fundos próprios, calculados de acordo com os métodos e opções estabelecidos nos artigos 28.o a 32.o e nos anexos I, II e VI e, se for caso disso, no anexo V, no que se refere à carteira de negociação, e nos pontos 1 a 4 do anexo II, no que se refere às actividades não incluídas na carteira de negociação;».
(4)
O título da Secção 2 do capítulo VIII passa a ter a seguinte redacção:
«Actos delegados e poderes de execução».
(5)
No artigo 41.o, o n.o 2 passa a ter a seguinte redacção:
«2. As medidas referidas no n.o 1 devem ser adoptadas mediante actos delegados nos termos do artigos 42.o-A e nas condições previstas nos artigos 42.o-Bo e 42.o-C.».
(6)
No artigo 42.o, o n.o 2 é suprimido.
(7)
São inseridos os seguintes artigos:
«Artigo 42.oA
Exercício da delegação
1. O poder de adoptar os actos delegados referidos no artigo 41.o é conferido à Comissão por um período de 4 anos a contar de 15 de Dezembro de 2010. A Comissão deve apresentar um relatório sobre os poderes delegados o mais tardar seis meses antes do final do referido período de quatro anos. A delegação de poderes é renovada automaticamente por períodos de igual duração, salvo se o Parlamento Europeu ou o Conselho a revogarem ao abrigo do artigo 42.o-B.
2. Logo que adopte um acto delegado, a Comissão notifica-o simultaneamente ao Parlamento Europeu e ao Conselho.
3. O poder de adoptar actos delegados conferido à Comissão está sujeito às condições estabelecidas nos artigos 42.o-Bo e 42.o-C.
Artigo 42.oB
Revogação da delegação
1. A delegação de poderes referida no artigo 41.o pode ser revogada em qualquer momento pelo Parlamento Europeu ou pelo Conselho.
2. A instituição que der início a um procedimento interno para decidir se vai revogar a delegação de poderes procura informar a outra instituição e a Comissão num prazo razoável antes de tomar uma decisão final, indicando os poderes delegados que poderão ser objecto de revogação.
3. A decisão de revogação põe termo à delegação dos poderes nela especificados. Produz efeitos imediatamente, ou numa data posterior nela especificada. A decisão de revogação não afecta a validade dos actos delegados já em vigor. A decisão é publicada no Jornal Oficial da União Europeia.
Artigo 42.oC
Objecções aos actos delegados
1. O Parlamento Europeu ou o Conselho podem levantar objecções a um acto delegado no prazo de três meses a contar da data da respectiva notificação. Por iniciativa do Parlamento Europeu ou do Conselho, esse prazo é prorrogado por três meses.
2. Se, no termo do prazo fixado no n.o 1, nem o Parlamento Europeu nem o Conselho tiverem levantado objecções ao acto delegado, este é publicado no Jornal Oficial da União Europeia e entra em vigor na data nele prevista. O acto delegado pode ser publicado no Jornal Oficial da União Europeia e entrar em vigor antes do termo daquele prazo se o Parlamento Europeu e o Conselho tiverem, ambos, informado a Comissão de que não tencionam levantar objecções.
3. Se o Parlamento Europeu ou o Conselho levantarem objecções a um acto delegado no prazo fixado no n.o 1, o acto não entra em vigor. Nos termos do artigo 296.o do Tratado sobre o Funcionamento da União Europeia, a instituição que levantar objecções ao acto delegado deve apresentar a respectiva fundamentação.».
(8)
O artigo 47.o passa a ter a seguinte redacção:
«Até 30 de Dezembro de 2011, ou numa data anterior fixada caso a caso pelas autoridades competentes, as instituições que tiverem recebido o reconhecimento de um modelo de risco específico antes de 1 de Janeiro de 2007 nos termos do ponto 1 do anexo V podem, por força desse reconhecimento existente, aplicar os pontos 4 e 8 do anexo VIII da Directiva 93/6/CEE na redacção que tinham antes de 1 de Janeiro de 2007.».
(9)
Os anexos são alterados em conformidade com o estabelecido no anexo II da presente directiva.
Artigo 3.o
Transposição
1. Os Estados-Membros põem em vigor as disposições legislativas, regulamentares e administrativas necessárias para dar cumprimento:
a)
Aos n.os 3, 4, 16 e 17 do artigo 1.o e ao ponto 1, à alínea c) do ponto 2, ao ponto 3, à alínea a) do ponto 4 e ao Anexo I, ponto 5, alínea b), subalínea iii), até 1 de Janeiro de 2011; e
b)
Às disposições da presente directiva não constantes da alínea a), até 31 de Dezembro de 2011.
Quando os Estados-Membros aprovarem as disposições a que se refere o presente número, estas incluem uma referência à presente directiva ou são acompanhadas dessa referência aquando da sua publicação oficial. As modalidades dessa referência são estabelecidas pelos Estados-Membros.
2. As disposições legislativas, regulamentares e administrativas necessárias para dar cumprimento ao ponto 1 do anexo I devem prever que as instituições de crédito apliquem os respectivos princípios:
i)
Às remunerações devidas com base em contratos celebrados antes da data efectiva de aplicação em cada Estado-Membro e concedidas ou pagas após essa data; e
ii)
Às remunerações concedidas, mas ainda não pagas, antes da data de efectiva aplicação em cada Estado-Membro, por serviços prestados em 2010.
3. Os Estados-Membros devem comunicar à Comissão o texto das principais disposições de direito interno que aprovarem nas matérias reguladas pela presente directiva.
Artigo 4.o
Relatório
Tendo em conta o carácter internacional do quadro de Basileia e os riscos associados a uma aplicação dessincronizada das alterações a esse quadro nas grandes jurisdições, a Comissão deve apresentar um relatório ao Parlamento Europeu e ao Conselho até 31 de Dezembro de 2010 sobre os progressos realizados no sentido da aplicação, a nível internacional, das alterações introduzidas no regime de adequação dos fundos próprios, conjuntamente com quaisquer propostas apropriadas.
Artigo 5.o
Entrada em vigor
A presente directiva entra em vigor no dia seguinte ao da sua publicação no Jornal Oficial da União Europeia.
Artigo 6.o
Destinatários
Os destinatários da presente directiva são os Estados-Membros.
Feito em Estrasburgo, em 24 de Novembro de 2010.