ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΟΚ) αριθ. 2642/80 ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ της 14ης Οκτωβρίου 1980 περί καθορισμού των όρων εφαρμογής των μέτρων διασφαλίσεως στον τομέα του προβείου και αιγείου κρέατος
ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ,
Έχοντας υπόψη:
τη συνθήκη περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος,
τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 1837/80 του Συμβουλίου της 27ης Ιουνίου 1980 περί κοινής οργανώσεως αγοράς στον τομέα του προβείου και αιγείου κρέατος(1), και ιδίως το άρθρο 21 παράγραφος 1,
την πρόταση της Επιτροπής,
Εκτιμώντας:
ότι ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 1837/80 προβλέπει στο άρθρο 21 παράγραφος 1 τη δυνατότητα λήψεως καταλλήλων μέτρων αν η αγορά, εντός της Κοινότητος, ενός ή περισσοτέρων προϊόντων που αναφέρονται στο άρθρο 1 αυτού, υφίσταται ή απειλείται να υποστεί, λόγω εισαγωγών ή εξαγωγών, σοβαρές διαταραχές ικανές να θέσουν σε κίνδυνο τους στόχους του άρθρου 39 της συνθήκης- ότι αυτά τα μέτρα αναφέρονται στις συναλλαγές με τις τρίτες χώρες και το τέλος της εφαρμογής τους προσδιορίζεται από την εξάλειψη της διαταραχής ή της απειλής διαταραχής-
ότι πρέπει, κατά συνέπεια, να καθορισθούν τα κύρια στοιχεία που επιτρέπουν να εκτιμηθεί αν εντός της Κοινότητος η αγορά έχει διαταραχθεί σοβαρά ή απειλείται να διαταραχθεί-
ότι, επειδή η προσφυγή σε μέτρα διασφαλίσεως εξαρτάται από την επίδραση η οποία ασκείται στην αγορά της Κοινότητος από τις συναλλαγές με τις τρίτες χώρες, είναι αναγκαίο να εκτιμηθεί η κατάσταση αυτής της αγοράς, λαμβανομένων υπόψη, πλην των ιδιαιτέρων στοιχείων αυτής της αγοράς, των στοιχείων που αναφέρονται στην εξέλιξη αυτών των συναλλαγών-
ότι πρέπει να καθορισθούν τα μέτρα, που είναι δυνατό να ληφθούν κατ' εφαρμογή του άρθρου 21 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1837/80- ότι αυτά τα μέτρα πρέπει να είναι τέτοιας φύσεως ώστε να εξαλείψουν τις σοβαρές διαταραχές της αγοράς ή την απειλή τέτοιων διαταραχών- ότι πρέπει να ληφθούν σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 18 του προαναφερθέντος κανονισμού και να είναι ανάλογα με τις περιστάσεις, ώστε να αποφευχθούν αποτελέσματα άλλα από τα επιδιωκόμενα-
ότι πρέπει να περιορισθεί η προσφυγή ενός Κράτους Μέλους σε συντηρητικά μέτρα στην περίπτωση που η αγορά αυτού του κράτους, σύμφωνα με εκτίμηση που βασίζεται στα ανωτέρω στοιχεία, θεωρείται ότι ανταποκρίνεται στους όρους αυτού του άρθρου- ότι τα μέτρα που είναι δυνατό να ληφθούν σ' αυτή την περίπτωση πρέπει να είναι τέτοιας φύσεως ώστε να αποφευχθεί η επιδείνωση της καταστάσεως της αγοράς- ότι, πάντως, η συντηρητική φύση των εθνικών μέτρων δικαιολογεί την εφαρμογή τους μόνο μέχρις ότου ληφθεί κοινοτική απόφαση γι'αυτό το θέμα-
ότι εναπόκειται στην Επιτροπή να αποφασίσει επί των κοινοτικών μέτρων διασφαλίσεως που πρέπει να ληφθούν, κατόπιν αιτήσεως ενός Κράτους Μέλους, εντός προθεσμίας 24 ωρών μετά τη λήψη της αιτήσεως- ότι, για να δυνηθεί η Επιτροπή να εκτιμήσει την κατάσταση της αγοράς με τη μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα, είναι αναγκαίο να προβλεφθούν διατάξεις που να εξασφαλίζουν ότι θα ενημερώνεται το ταχύτερο δυνατό για την εφαρμογή των συντηρητικών μέτρων από ένα Κράτος Μέλος- ότι πρέπει, ως εκ τούτου, να προβλεφθεί ότι τα μέτρα αυτά θα κοινοποιούνται στην Επιτροπή μόλις αποφασισθούν και ότι αυτή η κοινοποίηση θα θεωρείται ως αίτηση κατά την έννοια του άρθρου 21 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1837/80,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
Άρθρο 1
Για να εκτιμηθεί αν εντός της Κοινότητος η αγορά ενός ή περισσοτέρων από τα προϊόντα, που αναφέρονται στο άρθρο 1 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1837/80, υφίσταται ή απειλείται να υποστεί, λόγω των εισαγωγών ή των εξαγωγών, σοβαρές διαταραχές ικανές να θέσουν σε κίνδυνο τους στόχους του άρθρου 39 της συνθήκης, λαμβάνεται υπόψη ειδικότερα:
α) ο όγκος των εισαγωγών ή εξαγωγών που πραγματοποιήθηκαν ή που προβλέπεται να πραγματοποιηθούν-
β) τα διαθέσιμα στην αγορά της Κοινότητος προϊόντα-
γ) οι τιμές που διαπιστώθηκαν στην αγορά της Κοινότητος ή η προβλεπομένη εξέλιξη αυτών των τιμών και ιδίως η τάση τους για μία υπερβολική πτώση ή άνοδο-
δ) οι ποσότητες των προϊόντων, για τα οποία έχουν ληφθεί ή υπάρχει κίνδυνος να ληφθούν μέτρα παρεμβάσεως λόγω εισαγωγών.
Άρθρο 2
1. Τα μέτρα που είναι δυνατό να ληφθούν κατ' εφαρμογή του άρθρου 21 παράγραφοι 2 και 3 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1837/80, όταν προκύπτει η προβλεπομένη στην παράγραφο 1 αυτού του άρθρου κατάσταση, είναι η αναστολή των εισαγωγών ή των εξαγωγών ή η είσπραξη φορολογικών επιβαρύνσεων κατά τις εξαγωγές.
2. Τα μέτρα αυτά δεν δύνανται να ληφθούν παρά μόνο κατά το μέτρο και για διάρκεια που είναι αυστηρώς αναγκαία. Λαμβάνεται υπόψη η ιδιαίτερη κατάσταση των προϊόντων που ευρίσκονται καθ'οδό προς την Κοινότητα. Δεν δύναται να επιβληθούν παρά μόνο σε προϊόντα που προέρχονται από ή που κατευθύνονται προς τρίτες χώρες. Δύνανται να περιορισθούν σε εισαγωγές προελεύσεως ή καταγωγής ορισμένων χωρών, σε εξαγωγές προς ορισμένες χώρες, σε ορισμένες ποιότητες ή τρόπους παρουσιάσεως. Δύνανται να περιορισθούν σε εισαγωγές με προορισμό ορισμένες περιοχές της Κοινότητος ή σε εξαγωγές προϊόντων που προέρχονται από ορισμένες περιοχές της Κοινότητος.
Άρθρο 3
1. Όταν ένα Κράτος Μέλος κρίνει, κατόπιν εκτιμήσεως βασιζομένης στα στοιχεία που αναφέρονται στο άρθρο 1, ότι προέκυψε στο έδαφός του η κατάσταση που αναφέρεται στο άρθρο 21 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1837/80, δύναται να λάβει συντηρητικώς τα ακόλουθα μέτρα:
α) αναστολή των εισαγωγών ή των εξαγωγών-
β) υποχρέωση καταθέσεως των φορολογικών επιβαρύνσεων κατά την εξαγωγή ή την παροχή ασφαλείας ίσης προς το ποσό τους.
Το μέτρο που προβλέπεται στην περίπτωση β) συνεπάγεται την είσπραξη φορολογικών επιβαρύνσεων μόνο αν αυτό έχει αποφασιθεί σε εφαρμογή του άρθρου 21 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1837/80.
Το άρθρο 2 παράγραφος 2 εφαρμόζεται.
2. Τα συντηρητικά μέτρα κοινοποιούνται δια τηλετύπου στην Επιτροπή αμέσως μόλις αποφασισθούν. Η κοινοποίηση επέχει θέση αιτήσεως, υπό την έννοια του άρθρου 21 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1837/80.
Τα εθνικά μέτρα ισχύουν μόνο μέχρι της ενάρξεως ισχύος κοινοτικών μέτρων ή, σε περίπτωση αρνητικής αποφάσεως, μέχρι της ενάρξεως ισχύος της αποφάσεως αυτής.
Άρθρο 4
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την 20ή Οκτωβρίου 1980.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε Κράτος Μέλος.
Έγινε στο Λουξεμβούργο, στις 14 Οκτωβρίου 1980.