31980L0154
L 033/1
ОФИЦИАЛЕН ВЕСТНИК НА ЕВРОПЕЙСКИЯ СЪЮЗ
ДИРЕКТИВА НА СЪВЕТА
от 21 януари 1980 година
относно взаимното признаване на дипломи, удостоверения и други официални документи за акушерки, включваща мерки за улесняване на действителното упражняване на правото на установяване и на свободното предоставяне на услуги
(80/154/ЕИО)
СЪВЕТЪТ НА ЕВРОПЕЙСКИТЕ ОБЩНОСТИ,
като взе предвид Договора за създаване на Европейската икономическа общност, и по-специално членове 49, 57 и 66 от него,
като взе предвид предложението на Комисията (1),
като взе предвид становището на Асамблеята (2),
като взе предвид становището на Икономическия и социален комитет (3),
като има предвид, че съгласно Договора, след приключване на преходния период не се допуска каквото и да е дискриминационно третиране, основано на националността в областта на установяването и предоставянето на услуги; като има предвид, че така осъщественият принцип на национално третиране се прилага по-специално за издаването на евентуално изисквано разрешение за достъп до акушерските дейности, както и за регистрирането или членството в професионални организации или сдружения;
като има предвид, че все пак е уместно да се предвидят разпоредби за улесняване на действителното упражняване на правото на установяване и свободното предоставяне на услуги от акушерките;
като има предвид, че по силата на Договора, държавите-членки се задължават да не оказват никакво съдействие, чието естество би накърнило условията на установяване;
като има предвид, че член 57, параграф 1 от Договора предвижда приемането на директиви за взаимното признаване на дипломи, удостоверения и други официални документи за професионална квалификация;
като има предвид, че е целесъобразно, освен взаимното признаване на дипломите, да се предвиди и координиране на изискванията за обучение за акушерка; като има предвид, че това координиране е предмет на Директива 80/155/ЕИО (4);
като има предвид, че придобиването на диплома за акушерка представлява законово изискване в държавите-членки за достъп до акушерската професия и упражняването ѝ;
като има предвид, че по отношение на използването на придобитата образователно-квалификационна степен, предвид факта, че една директива за взаимно признаване на дипломите не включва непременно формално приравняване на образователно-квалификационните степени, за които се отнасят тези дипломи, следва да се разреши използването на тази степен само на езика на държавата-членка по произход или на държавата-членка, от която идва чуждестранното лице;
като има предвид, че за улесняване прилагането на настоящата директива от националните администрации, държавите-членки могат да изискат лицата, за които тя се отнася и които отговарят на поставените в нея изисквания за образование, да представят, заедно с документа за професионална квалификация, и свидетелство от компетентните органи на страната по произход или на страната, от която идва чуждестранното лице, удостоверяващо, че тези документи са посочените в настоящата директива;
като има предвид, че в случай на предоставяне на услуги, изискването за регистриране или членство в професионални организации или сдружения, свързано с трайния и постоянен характер на дейността, извършвана в приемащата страна, безспорно би представлявало неудобство за предоставящия услугите поради временния характер на неговата дейност; като има предвид, че следва това изискване да отпадне; като има предвид, че в този случай е целесъобразно да се осигури контрол върху професионалната дисциплина, което е от компетенцията на тези професионални организации или сдружения; като има предвид, че за тази цел и ако член 62 от Договора не предвижда друго, следва да се предвиди възможността лицето да се задължи да уведоми за предоставянето на услугите компетентния орган в приемащата държава-членка;
като има предвид, че с оглед на изискванията за нравственост и почтеност следва да се направи разграничение по отношение на първоначалния достъп до професията от една страна и упражняването ѝ, от друга;
като има предвид, че с оглед дейността на акушерките като заети лица, Регламент (ЕИО) № 1612/68 на Съвета от 15 октомври 1968 г. за свободното движение на работници в Общността (5) не съдържа специални разпоредби за професиите, нормативно уредени по отношение на нравствеността и почтеността, професионалната дисциплина и използването на официален документ за професионална квалификация; като има предвид, че според държавите-членки тази нормативна уредба е или може да бъде приложима както за заетите лица, така и за свободно заетите лица; като има предвид, че във всички държави-членки за акушерските дейности се изисква диплома, удостоверение или друг официален документ за акушерка; като има предвид, че тази професия се упражнява както от свободно заети лица, така и от заети лица или от едно и също лице последователно и в двете качества по време на цялостната му професионалната дейност; като има предвид, че за да се улесни напълно свободното движение на тези специалисти на територията на Общността, следователно е необходимо прилагането на настоящата директива да обхване и акушерките, работещи като заети лица,
ПРИЕ НАСТОЯЩАТА ДИРЕКТИВА:
ГЛАВА I
ПРИЛОЖНО ПОЛЕ
Член 1
1. Настоящата директива се прилага за акушерските дейности, така както са определени във всяка една държава-членка, без да се засягат разпоредбите на член 4 от Директива 80/155/ЕИО, упражнявани под професионални звания, както следва:
във Федерална република Германия:
-
„Hebamme“;
в Белгия:
-
„accoucheuse“/„vroedvrouw“;
в Дания:
-
„jordemoder“;
във Франция:
-
„sage-femme“;
в Ирландия:
-
„midwife“;
в Италия:
-
„ostetrica“;
в Люксембург:
-
„sage-femme“;
в Нидерландия:
-
„verloskundige“;
в Обединеното кралство:
-
„midwife“.
ГЛАВА II
ДИПЛОМИ, УДОСТОВЕРЕНИЯ И ДРУГИ ОФИЦИАЛНИ ДОКУМЕНТИ ЗА АКУШЕРКИ
Член 2
1. Всяка държава-членка признава издадените на гражданите на държавите-членки от другите държави-членки дипломи, удостоверения и други официални документи за професионална квалификация, изброени в член 3 по-долу, в съответствие с разпоредбите на член 1, параграфи 1, 3 и 4 от Директива 80/155/ЕИО и отговарящи на едно от следните условия:
-
завършено образование при редовна форма на обучение за акушерка за не по-малко от три години:
-
за което се изисква диплома, удостоверение или друг документ за професионална квалификация, който дава право да се продължи образованието в университет или висше учебно заведение или, ако случаят не е такъв, който да гарантира равностойно ниво на образование,
-
или е последвано от професионален стаж, за който е издадена атестация, посочена в член 4 от настоящата директива;
-
редовно обучение за акушерка за не по-малко от две години или 3 600 учебни часа, за което се изисква диплома, удостоверение или друг официален документ за медицинска сестра с общ профил, посочен в член 3 от Директива 77/452/ЕИО (6);
-
редовно обучение за акушерка за не по-малко от осемнадесет месеца или 3 000 учебни часа, за което се изисква диплома, удостоверение или друг официален документ за медицинска сестра с общ профил, посочен в член 3 от Директива 77/452/ЕИО и последвано от професионален стаж, за който е издадена атестация, посочена в член 4 от настоящата директива.
2. По отношение на достъпа и упражняването на дейностите на акушерките като лица на свободна практика, всяка държава-членка, на своя територия, придава на признатите от нея дипломи, удостоверения и други официални документи за професионална квалификация, същата сила както и на издаваните от нея.
Член 3
Посочените в член 2 дипломи, удостоверения и други официални документи за професионална квалификация са както следва:
a)
във Федерална република Германия:
-
„Hebammenprüfungszeugnis“ - документ, издаден от назначена от държавата изпитна комисия,
-
атестации от компетентните органи във Федерална република Германия, утвърждаващи приравняването на официалните документи за обучение, издадени след 8 май 1945 г. от компетентните органи в Германската демократична република с изброените в първото тире документи за обучение;
б)
в Белгия:
„diplôme d'accoucheuse“/„vroedvrouwdiploma“- диплома, издадена от държавно или от акредитирано от държавата учебно заведение или от централната комисия;
в)
в Дания:
„bevis for bestået jordemodereksamen“- документ, издаден от „DANMARKS JORDEMODERSKOLE“;
г)
във Франция:
„diplôme de sage-femme“ - диплома, издадена от държавата;
д)
в Ирландия:
„certificate in midwifery“ - свидетелство, издадено от „An Bord Altranais“;
е)
в Италия:
„diploma d'ostetrica“ - диплома, издадена от акредитирано от държавата учебно заведение;
ж)
в Люксембург:
„diplôme de sage-femme“ - диплома, издадена от министъра на здравеопазването по решение на изпитната комисия;
з)
в Нидерландия:
„vroedvrouwdiploma“ - диплома, издадена от назначена от държавата изпитна комисия;
и)
в Обединеното кралство:
„certificate of admission to the Roll of Midwives“ - свидетелство, издадено в Англия или в Уелс от „Central Midwives Board for England and Wales“, в Шотландия от „Central Midwives Board for Scotland“ и в Северна Ирландия от „Northern Ireland Council for Nurses and Midwives“.
Член 4
Предвидената в член 2 атестация се издава от компетентните органи в държавата-членка по произход или в държавата-членка, от която идва чуждестранното лице. Тя удостоверява, че след придобиване на диплома за акушерка, лицето е упражнявало по задоволителен начин в болница или специализирано акредитирано здравно заведение всички дейности на акушерската професия за следните периоди:
-
две години за случая, предвиден в член 2, параграф 1, първо тире, второ подтире,
-
една година за случая, предвиден в член 2, параграф 1, трето тире.
ГЛАВА III
ПРИДОБИТИ ПРАВА
Член 5
1. Всяка държава-членка приема като достатъчно доказателство, по отношение на гражданите на държавите-членки, чиито дипломи, удостоверения и други официални документи за професионална квалификация не отговарят на съвкупността от минимални изисквания за обучение, предвидени в член 1 от Директива 80/155/ЕИО, дипломите, други официални документи за акушерки, издадени от тези държави-членки не по-късно от шест години от обявяването на настоящата директива, придружени от атестация, издадена в уверение на това, че тези граждани действително и законно са извършвали съответната дейност в продължение на не по-малко от три години през петте години, предхождащи издаването на атестацията.
2. Всяка държава-членка приема като достатъчно доказателство, по отношение на гражданите на държавите-членки, чиито дипломи, удостоверения и други официални документи за професионална квалификация не отговарят на съвкупността от минимални образователни изисквания, предвидени в член 1 от Директива 80/155/ЕИО, но които по силата на член 2 от настоящата директива следва да се признават само, ако са придружени от атестация за професионален стаж, посочен в член 4, дипломите, удостоверенията и другите официални документи за акушерки, издадени от тези държави-членки преди прилагането на настоящата директива, придружени от удостоверение, издадено в уверение на това, че тези граждани действително и законно са извършвали съответната дейност в продължение на не по-малко от две години през петте години, предшествали издаването на атестацията.
ГЛАВА IV
ИЗПОЛЗВАНЕ НА ОБРАЗОВАТЕЛНО-КВАЛИФИКАЦИОННАТА СТЕПЕН
Член 6
1. Без да се засяга член 15, приемащите държави-членки се грижат за признаване правото на гражданите на държавите-членки, отговарящи на условията, предвидени в членове 2 и 5, да използват законно придобитата от тях образователно-квалификационна степен, доколкото тя не съвпада с професионалната им квалификация и евентуално, съкратената форма на тази степен, възприета в държавата-членка по произход или в държавата-членка, от която идва чуждестранното лице, на езика на тази държава. Приемащите държави-членки могат да изискат тази образователно-квалификационна степен да бъде последвана от името и мястото на учебното заведение или комисията, които са издали документ за нея.
2. Когато образователно-квалификационната степен на държавата-членка по произход или на държавата-членка, от която идва чуждестранното лице може да бъде сбъркана в приемащата държава-членка със степен, за която в тази държава се изисква допълнително образование, което лицето не е придобило, приемащата държава-членка може да изиска лицето да използва образователно-квалификационната степен, придобита в държавата-членка по произход или от която то идва в подходяща форма, посочена от приемащата държава-членка.
ГЛАВА V
РАЗПОРЕДБИ ЗА УЛЕСНЯВАНЕ ДЕЙСТВИТЕЛНОТО УПРАЖНЯВАНЕ НА ПРАВОТО НА УСТАНОВЯВАНЕ И СВОБОДНО ПРЕДОСТАВЯНЕ НА УСЛУГИ ОТ АКУШЕРКИТЕ
A. Специални разпоредби за правото на установяване
Член 7
1. Приемащата държава-членка, която, за първоначален достъп до една от дейностите, посочени в член 1, изисква от своите граждани доказателство за нравственост или почтеност, приема като достатъчно доказателство по отношение на гражданите на другите държави-членки атестация, издадена от компетентния орган в държавата-членка по произход или в държавата-членка, от която идва чуждестранното лице, в уверение на това, че са изпълнени изискванията за нравственост и почтеност относно достъпа до съответната дейност, в сила в тази държава-членка.
2. Когато държава-членка по произход или държава-членка, от която идва чуждестранното лице, не изисква доказателство за нравственост или почтеност за първоначален достъп до съответната дейност, приемащата държава-членка може да изиска от гражданите на държавата-членка по произход или от която те идват, свидетелство за съдимост или, при липса на такова, равностоен документ, издаден от компетентния орган на държавата-членка по произход или на държавата-членка, от която идва чуждестранното лице.
3. Приемащата държава-членка може, ако разполага със сериозни и конкретни факти, настъпили преди установяването на заинтересованото лице в тази държава извън нейната територия и които биха могли да имат на нейна територия последствия за достъпа до съответната дейност, да уведоми за това държавата-членка по произход или държавата-членка, от която идва чуждестранното лице.
Държавата-членка по произход или държавата-членка, от която идва чуждестранното лице проверява достоверността на фактите, доколкото те биха имали в тази държава-членка последствия за достъпа до съответната дейност. Органите на тази държава сами вземат решение за естеството и обхвата на разследванията, които трябва да се предприемат и съобщават на приемащата държава-членка произтичащите от това последствия по отношение на издадените от тях удостоверения или документи.
4. Държавите-членки гарантират тайната на предадената информация.
Член 8
1. Когато в приемащата държава-членка са в сила законови, подзаконови и административни разпоредби относно изискванията за нравственост или почтеност, включително и разпоредби, предвиждащи дисциплинарни наказания при груба професионална грешка или осъждане за престъпление, свързани с упражняване на някоя от дейностите, посочени в член 1, държавата-членка по произход или държавата-членка, от която идва чуждестранното лице предава на приемащата държава-членка необходимата информация, свързана с мерките или наказанията от професионален или административен характер, наложени на заинтересованото лице, както и за наказателните санкции относно упражняването на професията в държавата-членка по произход или в държавата-членка, от която идва чуждестранното лице.
2. Приемащата държава-членка може, ако разполага със сериозни и конкретни факти, настъпили преди установяването на заинтересованото лице в тази държава, извън нейната територия и които могат да имат на нейна територия последици за упражняване на съответната дейност, да уведоми за това държавата-членка по произход или държавата-членка, от която идва чуждестранното лице.
Държавата-членка по произход или държавата-членка, от която идва чуждестранното лице проверява достоверността на фактите, доколкото те биха имали в тази държава-членка последствия за упражняването на съответната дейност. Органите на тази държава сами вземат решение за естеството и обхвата на разследванията, които трябва да се предприемат и съобщават на приемащата държава-членка произтичащите от това последствия по отношение на информацията, която са предали по силата на параграф 1.
3. Държавите-членки гарантират тайната на предадената информация.
Член 9
Когато приемащата държава-членка изисква от гражданите си, за достъп до някоя от дейностите, изброени в член 1 или за упражняването ѝ, документ за физическото или психическото здравословно състояние, тази държава приема като достатъчно в това отношение представянето на документа, изискван в държавата-членка по произход или в държавата-членка, от която идва чуждестранното лице.
Когато държавата-членка по произход или държавата-членка, от която идва чуждестранното лице не изисква такъв документ за достъп до съответната дейност или за упражняването ѝ, приемащата държава-членка приема от гражданите на държавата-членка по произход или държавата-членка, от която идва чуждестранното лице атестация, издадена от компетентния орган в тази държава, съответстваща на атестацията на приемащата държава-членка.
Член 10
Посочените в членове 7, 8 и 9 документи не могат да бъдат представяни по-късно от три месеца от датата на издаването им.
Член 11
1. Процедурата за разрешаване достъпа на лицето до една от дейностите, посочени в член 1, съгласно членове 7, 8 и 9, трябва да приключи в най-кратки срокове и не по-късно от три месеца след представяне на всички необходими документи от заинтересованото лице, без да се променят сроковете, произтичащи от евентуално обжалване след приключване на тази процедура.
2. В случаите, посочени в член 7, параграф 3 и член 8, параграф 2, молбата за преразглеждане прекратява посочения в параграф 1 срок.
Консултираната държава-членка трябва да изпрати своя отговор в тримесечен срок.
Приемащата държава-членка дава ход на посочената в параграф 1 процедура веднага след получаване на отговора или при изтичане на срока.
Член 12
Когато приемащата държава-членка изисква от гражданите си полагане на клетва или официална декларация за достъп до някоя от медицинските дейности или за упражняването ѝ и в случай, че формулировката на тази клетва или декларация не може да се използва от гражданите на другите държави-членки, приемащата държава-членка следи на заинтересованите лица да бъде предложена подходяща и равностойна формулировка.
Б. Специални разпоредби за извършването на услуги
Член 13
1. Когато държава-членка изисква от гражданите си за достъпа или за упражняването на дейностите, посочени в член 1, разрешително, регистрация или членство в професионална организация или сдружение, тази държава-членка освобождава от това изискване гражданите на държавите-членки в случай на предоставяне на услуги.
Заинтересованото лице предоставя услуги със същите права и задължения както и гражданите на приемащата държава-членка; в частност то е подчинено на дисциплинарните разпоредби от професионален или административен характер, които се прилагат в тази държава-членка.
Когато приемащата държава-членка предприема мярка съгласно втора алинея или разполага с факти, противоречащи на тези разпоредби, тя незабавно уведомява държавата-членка, в която се е установило лицето.
2. Приемащата държава-членка може да изиска лицето предварително да заяви на компетентните органи предоставянето на услуги от негова страна, в случай, че предоставянето на тези услуги налага временното му пребиваване на нейна територия.
При спешни обстоятелства, това заявление може да бъде направено в най-кратък срок след предоставянето на услугите.
3. По силата на параграфи 1 и 2, приемащата държава-членка може да изиска от лицето един или повече документи, съдържащи следната информация:
-
атестацията, посочена в параграф 2,
-
атестация, че лицето законно упражнява съответните дейности в държавата-членка, в която се е установило,
-
атестация, че лицето притежава посочените в настоящата директива дипломи, удостоверения и други официални документи за професионална квалификация, изисквани за предоставянето на съответните услуги.
4. Документите, предвидени в параграф 3, не могат да бъдат представяни по-късно от дванадесет месеца от датата на издаването им.
5. Когато държава-членка лишава изцяло или частично, временно или окончателно, свой гражданин или гражданин на друга държава-членка, установен на нейна територия от правото да упражнява някоя от дейностите, посочени в член 1, тя прави необходимото, за временното или окончателно, в зависимост от случая, отнемане на атестацията, посочена в параграф 3, второ тире.
Член 14
Когато в приемащата държава-членка, за уреждане на плащанията с осигурителен орган, вследствие на дейности, извършени в полза на осигурени лица, се изисква регистриране в осигурителен орган, тази държава-членка, в случай на предоставяне на услуги, налагащи командироване на друго място на лицето, предоставящо услугите, освобождава от това изискване гражданите на държавите-членки, установени в друга държава-членка.
Независимо от това, лицето, предоставящо услугите, уведомява този орган предварително или, при спешни обстоятелства, впоследствие, за извършването на услугите.
В. Общи разпоредби за правото на установяване и свободното предоставяне на услуги
Член 15
Когато в приемащата държава-членка използването на професионално звание, относно някоя от дейностите, посочени в член 1, е нормативно уредено, гражданите на другите държави-членки, които отговарят на изискванията, предвидени в член 2 и член 5 използват професионалната квалификация, възприета в приемащата държава-членка и отговаряща на изискванията за образование в тази държава, и си служат със съкратената му формулировка.
Член 16
1. Държавите-членки предприемат необходимите мерки, позволяващи на заинтересованите лица да бъдат информирани за разпоредбите на здравното и социалното законодателство, както и при необходимост за изискванията за професионална етика в приемащата държава-членка.
За тази цел те могат да създават информационни служби, към които заинтересованите лица могат да се обръщат за необходимата им информация. В случай на установяване, приемащите държави-членки могат да задължат заинтересованите лица да установят контакт с тези служби.
2. Държавите-членки могат да създават посочените в параграф 1 служби към компетентните органи и структури, които те посочват в срока, предвиден в член 20, параграф 1.
3. Държавите-членки правят необходимото, заинтересованите лица да придобият при нужда, в техен интерес и в интерес на техните пациенти, необходимите езикови познания за упражняване на професията им в приемащата държава-членка.
ГЛАВА VI
ЗАКЛЮЧИТЕЛНИ РАЗПОРЕДБИ
Член 17
В случай на основателни съмнения, приемащата държава-членка може да изиска от компетентните органи на друга държава-членка потвърждение за достоверността на дипломите, удостоверения и други официални документи за професионална квалификация, издадени в тази друга държава-членка и посочени в глави II и III, както и потвърждение на факта, че заинтересованото лице отговаря на всички изисквания за образование, предвидени в Директива 80/155/ЕИО.
Член 18
Държавите-членки, в предвидения в член 20, параграф 1 срок, определят органите и структурите, оправомощени да издават или приемат дипломи, удостоверения и други официални документи за професионална квалификация, както и документите или сведенията, посочени в настоящата директива и незабавно уведомяват за това другите държави-членки и Комисията.
Член 19
Настоящата директива се прилага също за гражданите на държавите-членки, които съгласно Регламент (ЕИО) № 1612/68, упражняват или ще упражняват като заети лица една от посочените в член 1 дейности.
Член 20
1. Държавите-членки предприемат необходимите мерки, за да се съобразят с настоящата директива в срок от три години от нотифицирането ѝ и незабавно информират Комисията за това.
2. Държавите-членки предоставят на Комисията текстовете на основните разпоредби от националното си законодателство, които приемат в областта, уредена от настоящата директива.
Член 21
В случай, че при прилагането на настоящата директива възникнат значителни затруднения в някои области за някоя държава-членка, Комисията разглежда тези затруднения съвместно с тази държава и взема предвид становището на Комитета на висшите служители от здравеопазването, създаден с Решение 75/365/ЕИО (7), последно измененo с Решение 80/157/ЕИО (8).
При необходимост, Комисията внася в Съвета подходящи предложения.
Член 22
Адресати на настоящата директива са държавите-членки.
Съставено в Брюксел на 21 януари 1980 година.
ΟΔΗΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ της 21ης Ιανουαρίου 1980 περί αμοιβαίας αναγνωρίσεως των διπλωμάτων, πιστοποιητικών και άλλων τίτλων μαίας και περί των μέτρων προς διευκόλυνση της πραγματικής ασκήσεως του δικαιώματος εγκαταστάσεως και του δικαιώματος της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών
ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ,
Έχοντας υπόψη:
τη συνθήκη περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος και ιδίως τα άρθρα 49, 57 και 66,
την πρόταση της Επιτροπής(1),
τη γνώμη της Συνελεύσεως(2),
τη γνώμη της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής(3),
Εκτιμώντας:
ότι κατ' εφαρμογή της συνθήκης, απαγορεύεται από τη λήξη της μεταβατικής περιόδου κάθε διάκριση στη μεταχείριση με βάση την ιθαγένεια όσον αφορά την εγκατάσταση και την παροχή υπηρεσιών- ότι η τοιουτοτρόπως πραγματοποιουμένη αρχή της ίσης μεταχειρίσεως με τους ημεδαπούς εφαρμόζεται ιδίως κατά τη χορήγηση αδείας, που ενδεχομένως απαιτείται για την ανάληψη των δραστηριοτήτων της μαίας, καθώς και για την εγγραφή ή τη συμμετοχή της ως μέλους στις επαγγελματικές οργανώσεις ή συλλόγους-
ότι, κρίνεται ωστόσο ενδεδειγμένο να προβλεφθούν ορισμένες διατάξεις που να διευκολύνουν την πραγματική άσκηση από τις μαίες του δικαιώματος εγκαταστάσεως και του δικαιώματος της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών-
ότι, κατ' εφαρμογή της συνθήκης, τα Κράτη Μέλη υποχρεούνται να μην παρέχουν οποιαδήποτε ενίσχυση, η οποία θα ηδύνατο να νοθεύσει τους όρους εγκαταστάσεως-
ότι το άρθρο 57 παράγραφος 1 της συνθήκης προβλέπει την έκδοση οδηγιών για την αμοιβαία αναγνώριση των διπλωμάτων, πιστοποιητικών και άλλων τίτλων-
ότι κρίνεται σκόπιμο να προβλεφθεί, ταυτόχρονα με την αμοιβαία αναγνώριση των διπλωμάτων, συντονισμός των όρων εκπαιδεύσεως των μαιών- ότι ο συντονισμός αυτός αποτελεί αντικείμενο της οδηγίας αριθ. 80/155/ΕΟΚ(4)-
ότι, στα Κράτη Μέλη, ο νόμος εξαρτά την ανάληψη των δραστηριοτήτων της μαίας και την άσκηση αυτών από την κατοχή διπλώματος μαίας-
ότι, όσον αφορά την κατοχή του τίτλου εκπαιδεύσεως, επειδή μία οδηγία αμοιβαίας αναγνωρίσεως των διπλωμάτων δεν συνεπάγεται αναγκαστικά και την ουσιαστική ισοτιμία της εκπαιδεύσεως στην οποία αναφέρονται τα διπλώματα αυτά, πρέπει να επιτρέπεται η χρήση τους μόνο στη γλώσσα του Κράτους Μέλους προελεύσεως ή καταγωγής-
ότι, προς διευκόλυνση της εφαρμογής της παρούσας οδηγίας από τις εθνικές διοικήσεις, τα Κράτη Μέλη δύνανται να απαιτούν την υποβολή από τους δικαιούχους που πληρούν τις προϋποθέσεις εκπαιδεύσεως που απαιτεί η παρούσα οδηγία, μαζί με τους τίτλους εκπαιδεύσεώς τους, πιστοποιητικό των αρμοδίων αρχών της χώρας καταγωγής ή προελεύσεως, που να βεβαιώνει ότι οι τίτλοι αυτοί είναι οι αναφερόμενοι στην παρούσα οδηγία-
ότι σε περίπτωση παροχής υπηρεσιών, η απαίτηση εγγραφής ή συμμετοχής ως μέλους σε επαγγελματικές οργανώσεις ή συλλόγους, η οποία συνδέεται με το σταθερό και μόνιμο χαρακτήρα της ασκούμενης δραστηριότητος στη χώρα υποδοχής, θα αποτελούσε αναμφισβήτητα εμπόδιο γι' αυτόν που παρέχει παροδικά τις υπηρεσίες του- ότι πρέπει επομένως αυτή η απαίτηση να καταργηθεί- ότι χρειάζεται πάντως, στην περίπτωση αυτή, να εξασφαλισθεί η τήρηση των επαγγελματικών κανόνων που εμπίπτει στην αρμοδιότητα των επαγγελματικών αυτών οργανώσεων ή συλλόγων-
ότι για το σκοπό αυτό και με την επιφύλαξη της εφαρμογής του άρθρου 62 της συνθήκης, πρέπει να προβλεφθεί η δυνατότητα να επιβάλλεται στον δικαιούχο η υποχρέωση να δηλώνει την παροχή υπηρεσιών στην αρμόδια αρχή του Κράτους Μέλους υποδοχής-
ότι ως προς τους όρους ήθους και εντιμότητος, πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ εκείνων που απαιτούνται για την αρχική είσοδο στο επάγγελμα και εκείνων για την άσκησή του-
ότι όσον αφορά τις μισθωτές δραστηριότητες μαίας, ο κανονισμός του Συμβουλίου (ΕΟΚ) αριθ. 1612/68, της 15ης Οκτωβρίου 1968 περί της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων στο εσωτερικό της Κοινότητος(5) δεν περιέχει ειδικές διατάξεις για τα παρ' αυτού ρυθμιζόμενα επαγγέλματα που να αναφέρονται και σε θέματα ήθους και εντιμότητος, επαγγελματικών κανόνων και χρήσεως τίτλου- ότι ανάλογα με το Κράτος Μέλος, οι σχετικές ρυθμίσεις εφαρμόζονται ή δύνανται να εφαρμόζονται στους μισθωτούς όπως και στους μη μισθωτούς- ότι οι δραστηριότητες της μαίας εξαρτώνται σε όλα τα Κράτη Μέλη από την κατοχή διπλώματος, πιστοποιητικού ή άλλου τίτλου μαίας- ότι οι δραστηριότητες αυτές ασκούνται, τόσο από ανεξάρτητους επαγγελματίες όσο και από μισθωτούς, ή ακόμη υπό την ιδιότητα του μισθωτού ή του μη μισθωτού από τα ίδια πρόσωπα κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής σταδιοδρομίας εναλλάξ- ότι, κατά συνέπεια, για να διευκολυνθεί πλήρως η ελεύθερη κυκλοφορία των επαγγελματιών αυτών στην Κοινότητα, κρίνεται αναγκαίο να επεκταθεί η εφαρμογή της παρούσας οδηγίας στις μισθωτές μαίες,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ:
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι ΠΕΔΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ
Άρθρο 1
Η παρούσα οδηγία ισχύει για τις δραστηριότητες της μαίας, όπως αυτές καθορίζονται σε κάθε Κράτος Μέλος, με την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 4 της οδηγίας αριθ. 80/155/ΕΟΚ και ασκούνται υπό τους ακόλουθους επαγγελματικούς τίτλους:
στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας:
- "Hebamme",
στο Βέλγιο:
- "accoucheuse/vroedvrrouw",
στη Δανία:
- "jordemoder",
στη Γαλλία:
- "sage-famme",
στην Ιρλανδία:
- "midwife",
στην Ιταλία:
- "ostetrica",
στο Λουξεμβούργο:
- "sage-femme",
στις Κάτω Χώρες:
- "verloskundige",
στο Ηνωμένο Βασίλειο
- "midwife".
ΚΕΦΑΛΑΙΟ II ΔΙΠΛΩΜΑΤΑ, ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΜΑΙΑΣ
Άρθρο 2
1. Κάθε Κράτος Μέλος αναγνωρίζει τα διπλώματα, πιστοποιητικά και τους άλλους τίτλους, που χορηγούνται στους υπηκόους των Κρατών Μελών από τα άλλα Κράτη Μέλη, που απαριθμούνται στο άρθρο 3 κατωτέρω και είναι σύμφωνα με το άρθρο 1 παράγραφοι 1, 3, και 4 της οδηγίας αριθ. 80/155/ΕΟΚ και πληρούν μία των κατωτέρω προϋποθέσεων:
- εκπαίδευση μαίας κατά πλήρη απασχόληση τουλάχιστον τριών ετών:
- που προϋποθέτει κατοχή διπλώματος, πιστοποιητικού ή άλλου τίτλου που επιτρέπει την είσοδο σε ιδρύματα πανεπιστημιακά ή ανώτατης εκπαιδεύσεως ή, ελλείψει αυτών, που να εξασφαλίζει επίπεδο ισοδυνάμων γνώσεων, ή
- που ακολουθείται από επαγγελματική εξάσκηση για την οποία χορηγείται η βεβαίωση που αναφέρεται στο άρθρο 4 της παρούσας οδηγίας,
- εκπαίδευση μαίας κατά πλήρη απασχόληση, τουλάχιστον δύο ετών ή 3 600 ωρών, που προϋποθέτει κατοχή διπλώματος, πιστοποιητικού ή άλλου τίτλου νοσοκόμου υπεύθυνου για γενική περίθαλψη, που αναφέρεται στο άρθρο 3 της οδηγίας αριθ. 77/452/ΕΟΚ(6),
- εκπαίδευση μαίας κατά πλήρη απασχόληση, τουλάχιστον δέκα οκτώ μηνών ή 3 000 ωρών, που προϋποθέτει κατοχή διπλώματος, πιστοποιητικού ή άλλου τίτλου νοσοκόμου υπεύθυνου για γενική περίθαλψη που αναφέρεται στο άρθρο 3 της οδηγίας αριθ. 77/452/ΕΟΚ και ακολουθείται από μία επαγγελματική εξάσκηση, για την οποία έχει χορηγηθεί η βεβαίωση που αναφέρεται στο άρθρο 4 της παρούσας οδηγίας.
2. Κάθε Κράτος Μέλος προσδίδει στην επικράτειά του, σε ό,τι αφορά την ανάληψη των μη μισθωτών δραστηριοτήτων της μαίας και στην άσκηση αυτών, στα διπλώματα, πιστοποιητικά και άλλους τίτλους που αναγνωρίζει, την ίδια ισχύ με τα διπλώματα, πιστοποιητικά και τους άλλους τίτλους που χορηγεί το Κράτος αυτό.
Άρθρο 3
Τα διπλώματα, πιστοποιητικά και οι άλλοι τίτλοι που αναφέρονται στο άρθρο 2 είναι:
α) στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας:
- το "Hebammenpruefungszeugnis" που χορηγείται από εξεταστική επιτροπή που ορίζεται από το Κράτος,
- οι βεβαιώσεις των αρμοδίων αρχών της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας που πιστοποιούν την ισοτιμία των τίτλων εκπαιδεύσεως, οι οποίοι χορηγούνται από της 8ης Μαίου 1945 από τις αρμόδιες αρχές της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, με τους τίτλους που απαριθμούνται στην πρώτη παράγραφο-
β) στο Βέλγιο:
το δίπλωμα "accoucheuse/vroedvrouwdiploma" που χορηγείται από τις σχολές που ιδρύθηκαν ή αναγνωρίσθηκαν από το Κράτος ή από το "Jury central"-
γ) στη Δανία:
το "bevis for bestaet jordemodereksamen" που χορηγείται από την "Danmarks Jordemoderskole"-
δ) στη Γαλλία:
το "diplome de sage-femme" που χορηγείται από το Κράτος.
ε) στην Ιρλανδία:
το
"certificate in midwifery" που χορηγείται από το "An Bord Altranais"-
στ) στην Ιταλία:
το "dipoma d'ostetrica" που χορηγείται από τις σχολές που αναγνωρίζει το Κράτος.
ζ) στο Λουξεμβούργο:
το "diplome de sage-femme" που χορηγείται από τον Υπουργό Δημοσίας Υγείας βάσει αποφάσεως της εξεταστικής επιτροπής.
η) στις Κάτω Χώρες:
το "vroedvrouwdiploma" που χορηγείται από την εξεταστική επιτροπή που ορίζεται από το Κράτος.
θ) στο Ηνωμένο Βασίλειο:
το "certificate of admission to the Roll of Midwives", που χορηγείται στην Αγγλία και Ουαλλία από την "Central Midwives Board for England and Wales", στη Σκωτία από την "Central Midwives Board for Scotland" και στη Βόρειο Ιρλανδία από το "Northern Ireland Council for Nurses and Midwives".
Άρθρο 4
Η βεβαίωση που προβλέπεται στο άρθρο 2 χορηγείται από τις αρμόδιες αρχές του Κράτους Μέλους καταγωγής ή προελεύσεως. Πιστοποιεί ότι ο δικαιούχος, αφού έχει λάβει το δίπλωμα της μαίας, έχει ασκήσει κατά ικανοποιητικό τρόπο, σε ένα νοσοκομείο ή άλλο ίδρυμα υγείας, αναγνωρισμένο για το σκοπό αυτό, τις δραστηριότητες της μαίας, επί χρονικό διάστημα που καθορίζεται ως εξής:
- δύο χρόνια στην περίπτωση που προβλέπεται στο άρθρο 2 παράγραφος 1 πρώτη περίπτωση δεύτερη υποπερίπτωση,
- ένα χρόνο, στην περίπτωση που προβλέπεται στο άρθρο 2 παράγραφος 1 τρίτη περίπτωση.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ III ΚΕΚΤΗΜΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Άρθρο 5
1. Κάθε Κράτος Μέλος αναγνωρίζει ως επαρκή απόδειξη προκειμένου περί υπηκόων των Κρατών Μελών των οποίων τα διπλώματα, πιστοποιητικά και άλλοι τίτλοι δεν ανταποκρίνονται στο σύνολο των ελαχίστων απαιτήσεων εκπαιδεύσεως που προβλέπονται στο άρθρο 1 της οδηγίας αριθ. 80/155/ΕΟΚ, τα διπλώματα, πιστοποιητικά και άλλους τίτλους μαίας που έχουν χορηγηθεί από τα Κράτη Μέλη αυτά, το αργότερο έξη χρόνια μετά την κοινοποίηση της παρούσας οδηγίας, εφ' όσον συνοδεύονται από βεβαίωση που πιστοποιεί ότι οι υπήκοοι αυτοί άσκησαν πραγματικά και νόμιμα τις σχετικές δραστηριότητες επί τρία τουλάχιστον συνεχή έτη κατά τη διάρκεια των πέντε ετών που προηγούνται της χορηγήσεως της βεβαιώσεως.
2. Κάθε Κράτος Μέλος αναγνωρίζει ως επαρκή απόδειξη, προκειμένου περί των υπηκόων των Κρατών Μελών των οποίων τα διπλώματα, πιστοποιητικά και άλλοι τίτλοι ανταποκρίνονται στο σύνολο των ελαχίστων απαιτήσεων εκπαιδεύσεως που προβλέπονται στο άρθρο 1 της οδηγίας αριθ. 80/155/ΕΟΚ αλλά τα οποία, βάσει του άρθρου 2 της παρούσας οδηγίας, δεν μπορούν να αναγνωρισθούν παρά αν συνοδεύονται με τη βεβαίωση της επαγγελματικής ασκήσεως που αναφέρεται στο άρθρο 4, τα διπλώματα, πιστοποιητικά και άλλους τίτλους μαίας, που χορηγούνται από τα Κράτη Μέλη προ της θέσεως σε εφαρμογή της παρούσας οδηγίας, εφ'όσον συνοδεύονται από βεβαίωση που πιστοποιεί ότι οι υπήκοοι αυτοί άσκησαν πραγματικά και νόμιμα τις συνεχείς δραστηριότητες επί δύο τουλάχιστον συνεχή έτη κατά τη διάρκεια των πέντε ετών που προηγούνται της χορηγήσεως της βεβαιώσεως.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV Η ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΤΙΤΛΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ
Άρθρο 6
1. Με την επιφύλαξη του άρθρου 15, τα Κράτη Μέλη υποδοχής φροντίζουν να αναγνωρίζεται στους υπηκόους των Κρατών Μελών που πληρούν τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στα άρθρα 2 και 5, το δικαίωμα να κάνουν χρήση του τίτλου εκπαιδεύσεώς τους εφ' όσον δεν είναι ταυτόσημος προς τον επαγγελματικό τίτλο, ενδεχομένως δε και της σχετικής συντμήσεως του Κράτους Μέλους καταγωγής ή προελεύσεως στη γλώσσα του Κράτους αυτού. Τα Κράτη Μέλη υποδοχής δύνανται να προβλέπουν όπως ο τίτλος αυτός συνοδεύεται από το όνομα και την έδρα του ιδρύματος ή της εξεταστικής επιτροπής που το χορήγησε.
2. Αν ο τίτλος εκπαιδεύσεως του Κράτους Μέλους καταγωγής ή προελεύσεως του ενδιαφερομένου συγχέεται, στο Κράτος Μέλος υποδοχής, με τίτλο που απαιτεί στο Κράτος αυτό συμπληρωματική εκπαίδευση που δεν έχει αποκτηθεί από το δικαιούχο, το εν λόγω Κράτος Μέλος υποδοχής μπορεί να επιβάλει στο δικαιούχο να χρησιμοποιεί τον τίτλο εκπαιδεύσεως του Κράτους Μέλους καταγωγής ή προελεύσεως υπό κατάλληλη μορφή που καθορίζει το Κράτος Μέλος υποδοχής.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ V ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΠΡΟΣ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΑΣΚΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΡΟΧΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΤΗΣ ΜΑΙΑΣ Α. Ειδικές διατάξεις περί του δικαιώματος εγκαταστάσεως
Άρθρο 7
1. Το Κράτος Μέλος υποδοχής που απαιτεί από τους υπηκόους του αποδείξεις ήθους ή εντιμότητος για την αρχική ανάληψη μιας από τις δραστηριότητες που αναφέρονται στο άρθρο 1, δέχεται ως επαρκή απόδειξη προκειμένου περί υπηκόων των άλλων Κρατών Μελών, βεβαίωση που χορηγείται από την αρμόδια αρχή του Κράτους Μέλους καταγωγής ή προελεύσεως του ενδιαφερομένου που να πιστοποιεί ότι πληρούνται οι όροι ήθους ή εντιμότητος, που απαιτούνται στο Κράτος Μέλος αυτό για την ανάληψη της σχετικής δραστηριότητος.
2. Όταν το Κράτος Μέλος καταγωγής ή προελεύσεως δεν απαιτεί απόδειξη ήθους ή εντιμότητος για την αρχική ανάληψη της σχετικής δραστηριότητος, το Κράτος Μέλος υποδοχής δύναται να απαιτήσει από τους υπηκόους του Κράτους Μέλους καταγωγής ή προελεύσεως απόσπασμα ποινικού μητρώου ή, ελλείψει τούτου, ισότιμο έγγραφο, εκδιδόμενο από την αρμόδια αρχή του Κράτους Μέλους καταγωγής ή προελεύσεως.
3. Αν το Κράτος Μέλος υποδοχής γνωρίζει σοβαρά και συγκεκριμένα γεγονότα, τα οποία συνέβησαν εκτός της επικρατείας του και δύνανται να έχουν συνέπειες στην ανάληψη της σχετικής δραστηριότητος, δύναται να ενημερώσει σχετικά το Κράτος Μέλος καταγωγής ή προελεύσεως.
Το Κράτος Μέλος καταγωγής ή προελεύσεως εξετάζει την ακρίβεια των γεγονότων κατά το μέτρο που δύνανται να έχουν συνέπειες στο Κράτος Μέλος αυτό ως προς την ανάληψη της σχετικής δραστηριότητος. Οι αρχές του Κράτους αυτού αποφασίζουν οι ίδιες για τη φύση και την έκταση των ερευνών που πρέπει να γίνουν, και ανακοινώνουν στο Κράτος Μέλος υποδοχής τα συμπεράσματα που συνάγουν απ' αυτές, εν όψει των βεβαιώσεων ή εγγράφων που έχει εκδώσει.
4. Τα Κράτη Μέλη εξασφαλίζουν το απόρρητο των διαβιβαζομένων πληροφοριών.
Άρθρο 8
1. Όταν σε Κράτος Μέλος υποδοχής ισχύουν νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις, οι οποίες αφορούν την άσκηση μίας από τις αναφερόμενες στο άρθρο 1 δραστηριότητες και αναφέρονται στο ήθος ή στην εντιμότητα του ενδιαφερομένου, περιλαμβανομένων των διατάξεων που προβλέπουν πειθαρχικές κυρώσεις σε περίπτωση βαρέος επαγγελματικού παραπτώματος ή καταδίκης για ποινικό αδίκημα, το Κράτος Μέλος καταγωγής ή προελεύσεως διαβιβάζει στο Κράτος Μέλος υποδοχής τις αναγκαίες πληροφορίες για τα μέτρα ή τις κυρώσεις επαγγελματικού ή διοικητικού χαρακτήρα που έχουν ληφθεί κατά του ενδιαφερομένου, καθώς και για τις ποινικές κυρώσεις που ενδιαφέρουν την άσκηση του επαγγέλματος στο Κράτος Μέλος καταγωγής ή προελεύσεως.
2. Αν το Κράτος Μέλος υποδοχής γνωρίζει σοβαρά και συγκεκριμένα γεγονότα, τα οποία συνέβησαν εκτός της επικρατείας του και δύνανται να έχουν συνέπειες στην άσκηση της σχετικής δραστηριότητος, δύναται να ενημερώσει σχετικά το Κράτος Μέλος καταγωγής ή προελεύσεως.
Το Κράτος Μέλος καταγωγής ή προελεύσεως ελέγχει την ακρίβεια των γεγονότων, κατά το μέτρο που δύνανται να έχουν σ' αυτό το Κράτος Μέλος συνέπειες επί της ασκήσεως της σχετικής δραστηριότητος. Οι αρχές του Κράτους αυτού αποφασίζουν οι ίδιες για τη φύση και την έκταση των ερευνών που πρέπει να διενεργηθούν, και ανακοινώνουν στο Κράτος Μέλος υποδοχής τα συμπεράσματα που συνάγουν απ' αυτές, εν όψει των πληροφοριών που έχουν μεταβιβάσει δυνάμει της παραγράφου 1.
3. Τα Κράτη Μέλη εξασφαλίζουν το απόρρητο των διαβιβαζομένων πληροφοριών.
Άρθρο 9
Όταν το Κράτος Μέλος υποδοχής απαιτεί από τους υπηκόους του, για την ανάληψη μιας από τις δραστηριότητες που αναφέρονται στο άρθρο 1 ή για την άσκηση αυτής, έγγραφο σχετικό με τη σωματική ή ψυχική υγεία του ενδιαφερομένου, το Κράτος αυτό δέχεται ως επαρκή την υποβολή του εγγράφου που ζητείται στο Κράτος Μέλος καταγωγής ή προελεύσεως.
Όταν το Κράτος Μέλος καταγωγής ή προελεύσεως δεν απαιτεί τέτοιο έγγραφο για την ανάληψη της σχετικής δραστηριότητος ή για την άσκηση αυτής, το Κράτος Μέλος υποδοχής δέχεται βεβαίωση χορηγούμενη από την αρμόδια αρχή του Κράτους Μέλους καταγωγής ή προελεύσεως η οποία να αντιστοιχεί στις βεβαιώσεις του Κράτους Μέλους υποδοχής.
Άρθρο 10
Τα έγγραφα που αναφέρονται στα άρθρα 7, 8 και 9 δεν δύνανται να υποβληθούν μετά την πάροδο τριών μηνών από της ημερομηνίας εκδόσεώς τους.
Άρθρο 11
1. Η διαδικασία αποδοχής για την ανάληψη μιας από τις δραστηριότητες που αναφέρονται στο άρθρο 1, σύμφωνα με τα άρθρα 7, 8 και 9 πρέπει να περατούται εντός συντομωτάτης προθεσμίας, το αργότερο δε εντός τριών μηνών από της υποβολής όλων των δικαιολογητικών υπό του ενδιαφερομένου, με την επιφύλαξη των καθυστερήσεων που δύνανται να προκύψουν από ενδεχόμενη προσφυγή μετά τη λήξη της διαδικασίας αυτής.
2. Στις περιπτώσεις που αναφέρονται στο άρθρο 7 παράγραφος 3 και στο άρθρο 8 παράγραφος 2, η αίτηση περί επανεξετάσεως αναστέλλει την προθεσμία της παραγράφου 1.
Το Κράτος Μέλος από το οποίο εζητήθηκαν πληροφορίες διαβιβάζει την απάντησή του εντός τριών μηνών.
Το Κράτος Μέλος υποδοχής συνεχίζει την προβλεπομένη στην παράγραφο 1 διαδικασία αμέσως μετά τη λήψη της απαντήσεως ή από της λήξεως της προθεσμίας αυτής.
Άρθρο 12
Όταν το Κράτος Μέλος υποδοχής απαιτεί από τους υπηκόους του όρκο ή επίσημη δήλωση για την ανάληψη μιας από τις δραστηριότητες που αναφέρονται στο άρθρο 1 ή για την άσκηση αυτής, και στην περίπτωση που ο τύπος του εν λόγω όρκου ή της εν λόγω δηλώσεως δεν δύναται να χρησιμοποιηθεί από τους υπηκόους των άλλων Κρατών Μελών, το Κράτος Μέλος υποδοχής μεριμνά ώστε να ευρίσκεται στη διάθεση των ενδιαφερομένων κατάλληλος και ισότιμος τύπος όρκου.
Β. Ειδικές διατάξεις περί της παροχής υπηρεσιών
Άρθρο 13
1. Όταν το Κράτος Μέλος απαιτεί από τους υπηκόους του, για την ανάληψη μίας από τις δραστηριότητες που αναφέρονται στο άρθρο 1 ή για την άσκηση αυτής, είτε άδεια είτε εγγραφή ή συμμετοχή σε επαγγελματική οργάνωση ή σύλλογο, το εν λόγω Κράτος Μέλος απαλλάσσει της υποχρεώσεως αυτής τους υπηκόους των Κρατών Μελών σε περίπτωση παροχής υπηρεσιών.
Ο δικαιούχος παρέχει υπηρεσίες με τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις, όπως και οι υππήκοοι του Κράτους Μέλους υποδοχής- υπόκειται, ιδίως στις πειθαρχικές διατάξεις επαγγελματικού ή διοικητικού χαρακτήρα που εφαρμόζονται στο Κράτος Μέλος αυτό.
Όταν το Κράτος Μέλος υποδοχής λαμβάνει μέτρα κατ' εφαρμογή του δευτέρου εδαφίου, ή περιέρχονται εις γνώση του γεγονότα που αντίκεινται στις προαναφερθείσες διατάξεις, ενημερώνει αμέσως περί αυτού το Κράτος Μέλος όπου είναι εγκατεστημένος ο δικαιούχος.
2. Το Κράτος Μέλος υποδοχής δύναται να επιβάλει στους δικαιούχους την υποχρέωση υποβολής στις αρμόδιες αρχές προηγουμένης δηλώσεως περί παροχής των υπηρεσιών τους, σε περίπτωση κατά την οποία η εκτέλεση της παροχής αυτής συνεπάγεται προσωρινή διαμονή στην επικράτειά του.
Σε επείγουσες περιπτώσεις η δήλωση αυτή δύναται να γίνει εντός της συντομώτερης δυνατής προθεσμίας μετά την παροχή των υπηρεσιών.
3. Κατ' εφαρμογή των παραγράφων 1 και 2 το Κράτος Μέλος υποδοχής δύναται να απαιτήσει από τον δικαιούχο ένα ή περισσότερα έγγραφα που να περιλαμβάνουν τις ακόλουθες ενδείξεις:
- τη δήλωση που αναφέρεται στην παράγραφο 2,
- βεβαίωση που να πιστοποιεί ότι ο δικαιούχος ασκεί νόμιμα τις σχετικές δραστηριότητες στο Κράτος Μέλος όπου είναι εγκατεστημένος,
- βεβαίωση ότι ο δικαιούχος διαθέτει το ή τα διπλώματα, πιστοποιητικά ή άλλους τίτλους που απαιτούνται για την παροχή των σχετικών υπηρεσιών και αναφέρονται στην παρούσα οδηγία.
4. Το ή τα έγγραφα που προβλέπονται στην παράγραφο 3 δεν δύνανται να υποβληθούν μετά την πάροδο δώδεκα μηνών από της ημερομηνίας εκδόσεώς τους.
5. Όταν Κράτος Μέλος αφαιρεί, εν όλω ή εν μέρει, προσωρινά ή οριστικά, από υπηκόους του ή υπήκοο άλλου Κράτους Μέλους εγκατεστημένο στην επικράτειά του, το δικαίωμα να ασκεί μία από τις δραστηριότητες που αναφέρονται στο άρθρο 1, μεριμνά κατά περίπτωση, για την προσωρινή ή οριστική ανάκληση της βεβαιώσεως που αναφέρεται στην παράγραφο 3 περίπτωση δεύτερη.
Άρθρο 14
Όταν, σε Κράτος Μέλος υποδοχής, η ρύθμιση με ασφαλιστικούς οργανισμούς των λογαριασμών που αναφέρονται σε παρεχόμενες υπηρεσίες υπέρ των κοινωνικά ασφαλισμένων προϋποθέτει εγγραφή σε οργανισμό κοινωνικής ασφαλίσεως δημοσίου δικαίου, το εν λόγω Κράτος Μέλος, σε περίπτωση παροχής υπηρεσιών που συνεπάγονται μετακίνηση του δικαιούχου, απαλλάσσει της υποχρεώσεως αυτής τους υπηκόους των Κρατών Μελών που είναι εγκαταστημένοι σε άλλο Κράτος Μέλος.
Εν τούτοις ο δικαιούχος ενημερώνει προηγουμένως ή, σε επείγουσες περιπτώσεις, μεταγενεστέρως, τον εν λόγω οργανισμό περί της παροχής των υπηρεσιών του.
Γ. Κοινές διατάξεις περί του δικαιώματος εγκαταστάσεως και της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών
Άρθρο 15
Όταν, σε ένα Κράτος Μέλος υποδοχής, η χρήση του επαγγελματικού τίτλου, η οποία σχετίζεται με μία από τις δραστηριότητες που αναφέρονται στο άρθρο 1, ρυθμίζεται νομοθετικά, οι υπήκοοι των άλλων Κρατών Μελών, οι οποίοι πληρούν τις πρβλεπόμενες στα άρθρα 2 και 5 προϋποθέσεις, δύνανται να φέρουν τον επαγγελματικό τίτλο του Κράτους Μέλους υποδοχής ο οποίος αντιστοιχεί στο Κράτος αυτό, στις εν λόγω προϋποθέσεις εκπαιδεύσεως και να κάνουν χρήση της συντμήσεώς του.
Άρθρο 16
1. Τα Κράτη Μέλη λαμβάνουν τα μέτρα που είναι αναγκαία ώστε να παρέχεται η δυνατότητα στους δικαιούχους να ενημερώνονται περί της υγειονομικής και κοινωνικής νομοθεσίας, καθώς και, κατά περίπτωση, περί της επαγγελματικής δεοντολογίας που ισχύει στο Κράτος Μέλος υποδοχής.
Για τον σκοπό αυτό δύνανται να συνιστούν υπηρεσίες ενημερώσεως, από τις οποίες οι δικαιούχοι δύνανται να λαμβάνουν τις αναγκαίες πληροφορίες. Σε περίπτωση εγκαταστάσεως, τα Κράτη Μέλη υποδοχής δύνανται να υποχρεώνουν τους δικαιούχους να έρχονται σε επαφή με τις υπηρεσίες αυτές.
2. Τα Κράτη Μέλη δύνανται να συστήσουν τις αναφερόμενες στην παράγραφο 1 υπηρεσίες, στις αρμόδιες αρχές ή οργανισμούς που ορίζουν, εντός της προθεσμίας που προβλέπεται στο άρθρο 20 παράγραφος 1.
3. Τα Κράτη Μέλη μεριμνούν ώστε, εφ' όσον παρίσταται ανάγκη, να αποκτούν οι δικαιούχοι, προς το συμφέρον τους και προς το συμφέρον των ασθενών τους, τις γλωσσικές εκείνες γνώσεις που είναι αναγκαίες για την άσκηση της επαγγελματικής τους δραστηριότητος στο Κράτος Μέλος υποδοχής.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ VI ΤΕΛΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
Άρθρο 17
Το Κράτος Μέλος υποδοχής δύναται, σε περίπτωση δικαιολογημένων αμφιβολιών, να απαιτήσει από τις αρμόδιες αρχές άλλου Κράτους Μέλους τη βεβαίωση της γνησιότητος των διπλωμάτων, πιστοποιητικών και άλλων τίτλων που έχουν εκδοθεί στο τελευταίο αυτό Κράτος και που αναφέρονται στα κεφάλαια II και III, καθώς και τη βεβαίωση του γεγονότος, ότι ο δικαιούχος πληροί όλες τις προβλεπόμενες από την οδηγία 80/155/ΕΟΚ προϋποθέσεις εκπαιδεύσεως.
Άρθρο 18
Τα Κράτη Μέλη ορίζουν, εντός της προθεσμίας που προβλέπεται στο άρθρο 20 παράγραφος 1, τις αρχές και τους οργανισμούς που είναι αρμόδιοι να χορηγούν ή να δέχονται τα διπλώματα, πιστοποιητικά ή άλλους τίτλους, καθώς και τα προβλεπόμενα στην παρούσα οδηγία έγγραφα και πληροφορίες, ενημερώνουν δε αμέσως περί αυτού τα άλλα Κράτη Μέλη και την Επιτροπή.
Άρθρο 19
Η παρούσα οδηγία ισχύει επίσης για τους υπηκόους των Κρατών Μελών, οι οποίοι σύμφωνα με τον Κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 1612/68, ασκούν ή θα ασκήσουν ως μισθωτοί μία από τις δραστηριότητες που αναφέρονται στο άρθρο 1.
Άρθρο 20
1. Τα Κράτη Μέλη λαμβάνουν τα μέτρα που είναι αναγκαία για να συμμορφωθούν προς την παρούσα οδηγία εντός τριών ετών από της κοινοποιήσεώς της και ενημερώνουν αμέσως περί αυτού την Επιτροπή.
2. Τα Κράτη Μέλη γνωστοποιούν στην Επιτροπή τις σημαντικές διατάξεις εσωτερικού δικαίου που εκδίδουν στον τομέα που διέπεται από την παρούσα οδηγία.
Άρθρο 21
Αν κατά την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας παρουσιάζονται σε ορισμένους τομείς μείζονες δυσχέρειες για ένα Κράτος Μέλος, η Επιτροπή εξετάζει τις δυσχέρειες αυτές σε συνεργασία με το εν λόγω Κράτος και λαμβάνει την γνώμη της Επιτροπής Ανωτέρων Υπαλλήλων επί της Δημοσίας Υγείας, η οποία συνεστήθη με την απόφαση 75/365/ΕΟΚ(7), όπως ετροποποιήθη με την απόφαση 80/157/ΕΟΚ(8).
Εφ' όσον παραστεί ανάγκη, η Επιτροπή υποβάλλει στο Συμβούλιο τις κατάλληλες προτάσεις.
Άρθρο 22
Η παρούσα οδηγία απευθύνεται στα Κράτη Μέλη.
Έγινε στις Βρυξέλλες, στις 21 Ιανουαρίου 1980.