ДИРЕКТИВА 2012/18/ЕС НА ЕВРОПЕЙСКИЯ ПАРЛАМЕНТ И НА СЪВЕТА
от 4 юли 2012 година
относно контрола на опасностите от големи аварии, които включват опасни вещества, за изменение и последваща отмяна на Директива 96/82/ЕО на Съвета
(текст от значение за ЕИП)
ЕВРОПЕЙСКИЯТ ПАРЛАМЕНТ И СЪВЕТЪТ НА ЕВРОПЕЙСКИЯ СЪЮЗ,
като взеха предвид Договора за функционирането на Европейския съюз, и по-специално член 192, параграф 1 от него,
като взеха предвид предложението на Европейската комисия,
след предаване на проекта на законодателния акт на националните парламенти,
като взеха предвид становището на Европейския икономически и социален комитет (1),
след консултация с Комитета на регионите,
в съответствие с обикновената законодателна процедура (2),
като имат предвид, че:
(1)
Директива 96/82/ЕО на Съвета от 9 декември 1996 г. относно контрола на опасностите от големи аварии, които включват опасни вещества (3) установява правила за предотвратяването на големи аварии, които могат да бъдат причинени от определени промишлени дейности, и за ограничаването на последствията от тях за човека и за околната среда.
(2)
Големите аварии често имат тежки последствия, както е известно от случаи като Seveso, Bhopal, Schweizerhalle, Enschede, Toulouse и Buncefield. Освен това, въздействието може да засегне територии отвъд националните граници. Това подчертава необходимостта от осигуряване на предприемането на подходящи предпазни действия за осигуряване на високо ниво на защита в целия Съюз за гражданите, обществата и околната среда. Следователно е необходимо да се гарантира, че съществуващото високо ниво на защита най-малко ще се запази или ще се повиши.
(3)
Директива 96/82/ЕО изигра важна роля за намаляването на вероятността и последствията от такива аварии, като доведе до по-добро ниво на защита в Съюза. При преразглеждане на посочената директива стана ясно, че броят на големите аварии е останал стабилен. Въпреки че като цяло действащите разпоредби са подходящи за целта, необходими са известни промени, за да се засили още повече нивото на защита, особено по отношение на предотвратяването на големи аварии. Същевременно установената от Директива 96/82/ЕО система следва да бъде адаптирана към промените в системата на Съюза за класификация на вещества и смеси, обхванати от посочената директива. Освен това някои други разпоредби следва да бъдат изяснени и актуализирани.
(4)
Поради това е уместно Директива 96/82/ЕО да бъде заменена, за да се осигури поддържане и по-нататъшно подобряване на съществуващото ниво на защита чрез подобряване на ефикасността и ефективността на разпоредбите и, където е възможно - чрез намаляване на ненужната административна тежест посредством рационализиране или опростяване, при условие че не се застрашават безопасността и защитата на околната среда и човешкото здраве. В същото време новите разпоредби следва да са ясни, последователни и лесни за разбиране, за да се спомогне подобряването на прилагането и контрола, като същевременно нивото на защита на човешкото здраве и околната среда остане най-малко същото или се подобри. Комисията следва да си сътрудничи с държавите членки в областта на практическото прилагане на настоящата директива. Това сътрудничество следва да обхваща, inter alia, областта на самокласификацията на вещества и смеси. Когато е целесъобразно, заинтересовани лица, като представители на промишлеността, работници и неправителствени организации, които насърчават защитата на човешкото здраве или опазването на околната среда, следва да участват в прилагането на настоящата директива.
(5)
Конвенцията на Икономическата комисия за Европа на Обединените нации за трансграничните последствия от промишлените аварии, която бе одобрена от името на Съюза с Решение 98/685/ЕО на Съвета от 23 март 1998 г. относно сключването на Конвенцията за трансграничните последствия от промишлените аварии (4), предвижда мерки относно предотвратяването на, готовността за и реагирането при промишлени аварии, които могат да причинят трансгранични последствия, както и относно международното сътрудничество в тази област. Директива 96/82/ЕО въвежда Конвенцията в рамките на законодателството на Съюза.
(6)
Големите аварии могат да имат трансгранични последствия, а екологичната и икономическата цена на авариите се понася не само от засегнатото предприятие, но и от съответните държави членки. По тази причина е необходимо да се разработят и приложат мерки за безопасност и намаляване на риска с оглед предотвратяване на възможни аварии, намаляване на риска от възникване на аварии и свеждане до минимум на въздействието им, в случай че такива възникнат, като по този начин се създаде възможност за гарантиране на високо ниво на защита в целия Съюз.
(7)
Разпоредбите на настоящата директива се прилагат, без да се накърняват разпоредбите на правото на Съюза относно здравословните и безопасни условия на труд и работната среда, и по-специално без да се накърнява Директива 89/391/ЕИО на Съвета от 12 юни 1989 г. за въвеждане на мерки за насърчаване подобряването на безопасността и здравето на работниците на работното място (5).
(8)
Някои промишлени дейности следва да се изключат от обхвата на настоящата директива, при условие че са предмет на друго законодателство на равнището на Съюза или на национално равнище, което осигурява равностойно ниво на защита. Комисията следва да продължи да проверява дали в действащата регулаторна рамка няма значителни пропуски, по-специално по отношение на нови и възникващи рискове от други дейности, както и от определени опасни вещества, и ако е подходящо, да представи законодателно предложение за преодоляване на тези пропуски.
(9)
В приложение I към Директива 96/82/ЕО са посочени опасните вещества, попадащи в нейния обхват, inter alia чрез позоваване на някои разпоредби от Директива 67/548/ЕИО на Съвета от 27 юни 1967 г. за сближаването на законовите, подзаконовите и административните разпоредби относно класификацията, опаковането и етикетирането на опасни вещества (6), както и Директива 1999/45/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 31 май 1999 г. за сближаване на законовите, подзаконовите и административните разпоредби на държавите-членки относно класифицирането, опаковането и етикетирането на опасни препарати (7). Директиви 67/548/ЕИО и 1999/45/ЕО бяха заменени с Регламент (ЕО) № 1272/2008 на Европейския парламент и на Съвета от 16 декември 2008 г. относно класифицирането, етикетирането и опаковането на вещества и смеси (8), с който бе въведена в Съюза Глобалната хармонизирана система за класифициране и етикетиране на химикали, която е възприета на международно равнище, в рамките на структурата на Организацията на обединените нации (ООН). С посочения регламент бяха въведени нови класове и категории на опасност, които само частично съответстват на тези, използвани съгласно посочените отменени директиви. Въпреки това някои вещества или смеси не следва да се класифицират по тази система поради липса на критерии в тази рамка. Поради това приложение I към Директива 96/82/ЕО следва да бъде изменено с цел съгласуването му с посочения регламент, като в същото време се запази съществуващото ниво или допълнително се повиши нивото на защита, предвидено в посочената директива.
(10)
За целите на класифицирането на подобрения биогаз следва да се взема предвид всяко разработване на стандарти в рамките на Европейския комитет по стандартизация (CEN).
(11)
Възможно е да възникнат нежелани последствия от съгласуването с Регламент (ЕО) № 1272/2008 и с последващи адаптирания към този регламент, имащи отношение към класификацията на вещества и смеси. Въз основа на критерии, включени в настоящата директива, Комисията следва да оцени дали са налице опасни вещества, които не представляват значителна опасност за авария, независимо от тяхната класификация като опасни вещества, и ако е подходящо, да внесе законодателно предложение за изключване на съответното опасно вещество от обхвата на настоящата директива. Оценката следва да започне бързо, особено след промяната на класификацията на дадено вещество или смес, за да се избегнат ненужните тежести за операторите и компетентните органи в държавите членки. Изключения от обхвата на настоящата директива не следва да възпират държавите членки да запазват или въвеждат по-строги мерки за защита.
(12)
Операторите следва да имат общо задължение да вземат всички необходими мерки за предотвратяване на големи аварии, за облекчаване на последствията от тях и за предприемане на мерки по възстановяване. Когато в предприятията съществуват опасни вещества над определени количества, операторът следва да предостави на компетентния орган достатъчно информация, която да му позволи да идентифицира предприятието, съществуващите опасни вещества и потенциалните опасности. Операторът също следва да изготви и когато това се изисква от националното право, да изпрати до компетентния орган политика за предотвратяване на големи аварии (ППГА), установяваща цялостния подход и мерки на оператора за контролиране на опасностите от големи аварии, включително подходящи системи за управление на безопасността. Когато операторите установяват и оценяват опасности от големи аварии, следва да се обърне внимание и на опасните вещества, които могат да се образуват по време на големи аварии в дадено предприятие.
(13)
Обикновено Директива 2004/35/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 21 април 2004 г. относно екологичната отговорност по отношение на предотвратяването и отстраняването на екологичните щети (9) се прилага при екологични щети, причинени от големи аварии.
(14)
За намаляване на риска от „ефекти на доминото“, когато дадени предприятия са разположени по определен начин или толкова близо едно до друго, че вероятността от големи аварии се увеличава или последствията от тях се засилват, операторите следва да си сътрудничат за обмена на подходяща информация и за информирането на обществеността, включително информиране на съседни предприятия, които могат да бъдат засегнати.
(15)
За да покаже, че всичко необходимо е било направено за предотвратяване на големи аварии и за подготовка на аварийни планове и мерки за справяне с тях, операторът следва, в случая на предприятия, в които има опасни вещества в значителни количества, да предостави на компетентния орган информация под формата на доклад за безопасност. Този доклад следва да съдържа подробности за предприятието, за съществуващите опасни вещества, за инсталацията или складови съоръжения, за възможните сценарии за големи аварии и за анализа на риска, за мерките за предотвратяване и интервенция и за наличните системи на управление, с цел предотвратяване и намаляване на риска от големи аварии и осигуряване на възможност да се предприемат необходимите стъпки за ограничаване на последствията от тях. Рискът от големи аварии би могъл да се увеличи поради вероятността от природни бедствия, свързани с разположението на предприятието. Това следва да бъде разгледано по време на подготовката на сценарии за големи аварии.
(16)
С оглед готовността за извънредни ситуации при предприятия, където има опасни вещества в значителни количества, е необходимо да се създадат вътрешни и външни аварийни планове и да се създадат процедури за осигуряване на необходимите проверка и преразглеждане по отношение на тези планове, както и на тяхното прилагане в случай на голяма авария или вероятност за такава. Трябва да се провеждат консултации с персонала на предприятието относно вътрешния авариен план и заинтересованата общественост следва да има възможност да предостави мнението си относно външния авариен план. Възможно е отдаването на подизпълнител да окаже въздействие върху безопасността на предприятието. Държавите членки следва да изискват от операторите да вземат това предвид, когато съставят ППГА, доклад за безопасност или вътрешен авариен план.
(17)
Когато разглеждат избора на подходящи оперативни методи, включително методите за мониторинг и контрол, операторите следва да вземат предвид достъпната информация относно най-добрите практики.
(18)
За да се осигури по-голяма защита на жилищни райони, значително използвани обществени места и околната среда, включително райони от особен природозащитен интерес или с по-голяма уязвимост, е необходимо политиките за използването на земята или останалите съответни политики, прилагани в държавите членки, да гарантират подходящи разстояния между такива райони и предприятия, пораждащи такива опасности, а когато става дума за изградени вече предприятия, при необходимост да се прилагат допълнителни технически мерки, така че рискът за хората или околната среда да се поддържа на приемливо ниво. При вземането на решения следва да се има предвид достатъчно информация за рисковете и технически консултации по отношение на тези рискове. Когато е възможно, с цел намаляване на административната тежест, особено за малките и средните предприятия, процедурите и мерките следва да се интегрират с такива съгласно друго релевантно законодателство на Съюза.
(19)
Следва да бъдат подобрени нивото и качеството на информацията за обществеността, за да се насърчи достъпът до информация за околната среда съгласно Конвенцията на Икономическата комисия към Организацията на обединените нации за достъпа до информация, участието на обществеността в процеса на вземането на решения и достъпа до правосъдие по въпроси на околната среда (Орхуската конвенция), която бе одобрена от името на Съюза с Решение 2005/370/ЕО на Съвета от 17 февруари 2005 г. за сключване от името на Европейската общност на Конвенцията за достъп до информация, участие на обществеността в процеса на вземане на решения и достъп до правосъдие по екологични въпроси (10). По-специално лицата, които е възможно да бъдат засегнати от големи аварии, следва да получават достатъчно информация, която да им позволи да предприемат правилни действия в такъв случай. Държавите членки следва да предоставят информация за това къде може да се открие информация относно правата на лицата, засегнати от големи аварии. Информацията, която се предоставя на обществеността, следва да бъде формулирана по ясен и разбираем начин. В допълнение към активното предоставяне на информация, без да се налага обществеността да отправя искане за това и без да се изключват други форми на разпространение, тази информация също следва да е постоянно налична по електронен път и да се поддържа актуална. В същото време следва да има подходящи мерки за защита на поверителността поради опасенията (наред с други съображения), свързани със сигурността.
(20)
Начинът на управление на информацията следва да е в съответствие с инициативата за Обща информационна система за околната среда (SEIS), въведена със съобщение на Комисията от 1 февруари 2008 г., озаглавено „За Обща информационна система за околната среда (SEIS)“. Той също следва да е в съответствие с Директива 2007/2/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 14 март 2007 г. за създаване на инфраструктура за пространствена информация в Европейската общност (INSPIRE) (11) и нейните правила за прилагане, насочени към даване на възможност за споделяне на пространствена информация за околната среда между организации от публичния сектор и към допълнително улесняване на достъпа на обществеността до пространствена информация из целия Съюз. Информацията следва да се съхранява в публично достъпна база данни на равнището на Съюза, което ще улесни също мониторинга и докладването на изпълнението.
(21)
В съответствие с Орхуската конвенция е необходимо заинтересованата общественост да участва реално във вземането на решения, за да има възможност да изрази становището и опасенията си, които може да са от значение за тези решения, а органът за вземане на решения да взема предвид тези становища и опасения, като по този начин да се постигне по-голяма отчетност и прозрачност на процеса на вземане на решения и да се допринесе за обществената осведоменост по въпросите, свързани с околната среда, и за обществена подкрепа за взетите решения.
(22)
За да се осигури вземането на адекватни мерки за реагиране при голяма авария, операторът следва незабавно да информира компетентния орган и да предаде необходимата му информация, за да може да оцени въздействието на аварията върху човешкото здраве и околната среда.
(23)
Местните органи са заинтересовани от предотвратяването на големи аварии и облекчаването на последствията от тях и могат да изиграят важна роля. Това следва да се взема предвид от държавите членки при прилагането на настоящата директива.
(24)
За да се улесни обменът на информация и да се предотвратят бъдещи аварии от сходно естество, държавите членки следва да изпращат информация на Комисията относно големите аварии, настъпили на тяхна територия, така че Комисията да може да анализира произтичащите опасности и да въведе система за разпространението на съответната информация, най-вече относно големите аварии и извлечените поуки от тях. Този обмен на информация следва да обхваща също и „квазиаварии“, които държавите членки считат, че са от особен технически интерес за предотвратяването на големи аварии и ограничаването на последствията от тях. Държавите членки и Комисията следва да се стремят информацията, съдържаща се в информационните системи, създадени с цел обмен на информация за сериозни аварии, да бъде пълна.
(25)
Държавите членки следва да определят компетентните органи, отговорни за осигуряване на спазването от страна на операторите на техните задължения. Компетентните органи и Комисията следва да си сътрудничат в дейности в подкрепа на прилагането на изискванията, като разработване на подходящи указания и обмен на най-добри практики. С цел намаляване на административната тежест, когато е възможно, задълженията за предоставяне на информация следва да се интегрират с такива съгласно друго приложимо законодателство на Съюза.
(26)
Държавите членки следва да осигурят предприемане от компетентните органи на необходимите мерки в случай на несъответствия с настоящата директива. С цел осигуряване на ефективно прилагане и контрол следва да има система за инспекции, включително програма за редовни периодични инспекции и извънредни инспекции. Когато е възможно, инспекциите следва да се координират с такива съгласно друго законодателство на Съюза, включително Директива 2010/75/ЕС на Европейския парламент и на Съвета от 24 ноември 2010 г. относно емисиите от промишлеността (комплексно предотвратяване и контрол на замърсяването) (12), когато е целесъобразно. Държавите членки следва да гарантират, че разполагат с достатъчен брой персонал, притежаващ уменията и квалификациите, необходими за ефективното осъществяване на инспекциите. Компетентните органи следва да оказват подходящо съдействие посредством инструменти и механизми за обмен на опит и консолидиране на знания, включително на равнището на Съюза.
(27)
За да се вземе под внимание техническото развитие, правомощието да приема актове в съответствие с член 290 от Договора за функционирането на Европейския съюз трябва да бъде делегирано на Комисията във връзка с измененията на приложения от II до VI с оглед адаптирането им спрямо техническия прогрес. От особена важност е по време на подготвителната си работа Комисията да проведе подходящи консултации, включително на експертно равнище. При подготвянето и съставянето на делегирани актове Комисията следва да осигури едновременно, своевременно и подходящо предаване на съответните документи на Европейския парламент и на Съвета.
(28)
За да се осигурят еднакви условия за прилагане на настоящата директива, на Комисията следва да се предоставят изпълнителни правомощия. Тези правомощия следва да бъдат упражнявани в съответствие с Регламент (ЕС) № 182/2011 на Европейския парламент и на Съвета от 16 февруари 2011 г. за установяване на общите правила и принципи относно реда и условията за контрол от страна на държавите членки върху упражняването на изпълнителните правомощия от страна на Комисията (13).
(29)
Държавите членки следва да установят правила относно санкциите, приложими при нарушаване на националните разпоредби, приети съгласно настоящата директива, и да осигурят тяхното привеждане в изпълнение. Тези санкции следва да бъдат ефективни, съразмерни и възпиращи.
(30)
Тъй като целите на настоящата директива, а именно да осигури високо ниво на защита на човешкото здраве и околната среда, не могат да бъдат постигнати в достатъчна степен от държавите членки и поради това могат да бъдат постигнати по-добре на равнище на Съюза, Съюзът има право да предприеме мерки в съответствие с принципа на субсидиарност, уреден в член 5 от Договора за Европейския съюз. В съответствие с принципа на пропорционалност, уреден в същия член, настоящата директива не надхвърля необходимото за постигането на тези цели.
(31)
В съответствие със Съвместната политическа декларация на държавите членки и Комисията от 28 септември 2011 г. относно обяснителните документи (14) държавите членки са се задължили уведомяването за мерките им за транспониране в обосновани случаи да бъде придружавано от един или повече документи, в които се обяснява връзката между елементите на директивата и съответстващите им части от националните инструменти за транспониране. По отношение на настоящата директива законодателят смята, че предоставянето на тези документи е обосновано.
(32)
Директива 96/82/ЕО следователно следва да се измени и впоследствие да се отмени,
ПРИЕХА НАСТОЯЩАТА ДИРЕКТИВА:
Член 1
Предмет
Настоящата директива има за цел предотвратяването на големи аварии, които включват опасни вещества, и ограничаването на последствията от тях за човека и за околната среда, с оглед осигуряване на високо ниво на защита в целия Съюз по един последователен и ефективен начин.
Член 2
Обхват
1. Настоящата директива се прилага за предприятия, определени в член 3, параграф 1.
2. Настоящата директива не се прилага за:
а)
военни предприятия, инсталации или складови съоръжения;
б)
опасности, дължащи се на йонизираща радиация, породена от вещества;
в)
превоза на опасни вещества и пряко свързаното с него междинно временно складиране по време на превоз по пътища, железопътни линии, вътрешни водни пътища, море или въздух извън предприятията, обхванати от настоящата директива, включително товарене, разтоварване и превоз до или от друго превозно средство на докове, кейове или разпределителни станции;
г)
превоза на опасни вещества по тръбопроводи, включително съответните помпени/компресорни станции извън предприятията, обхванати от настоящата директива;
д)
експлоатацията, по-специално проучванията, извличането и обработката, на минералите в мините и кариерите, включително чрез сондажни отвори;
е)
проучване и експлоатация в морски райони на минерали, включително въглеводороди;
ж)
съхраняването на газ в подземни депа в морето, включващо както депа изключително за съхранение, така и депа, където се извършват и проучване и експлоатация на минерали, включително въглеводороди;
з)
депа за отпадъци, включително подземно съхраняване на отпадъци.
Без да се засягат букви д) и з) от първа алинея, подземните депа за съхранение на газ на брега в геоложки формации, водоеми, солни каверни и изоставени мини и химическа и термична обработка и складиране, свързани с тези операции, които включват опасни вещества, както и действащи съоръжения за обезвреждане на промишлени и миннодобивни отпадъци, включително хвостохранилища или шламохранилища, съдържащи опасни вещества, са включени в обхвата на настоящата директива.
Член 3
Определения
За целите на настоящата директива се прилагат следните определения:
1.
„предприятие“ означава целият район под контрола на оператора, в който има опасни вещества в една или повече инсталации, включително и общи или свързани инфраструктура или дейности; предприятията са с нисък или висок рисков потенциал;
2.
„предприятие с нисък рисков потенциал“ означава предприятие, в което има опасни вещества в количества, равни или надвишаващи количествата, посочени в приложение I, част 1, колона 2 или част 2, колона 2, но по-малки от количествата, посочени в приложение I, част 1, колона 3 или част 2, колона 3, когато е приложимо, като се използва правилото за сумиране, посочено в бележка 4 от приложение I;
3.
„предприятие с висок рисков потенциал“ означава предприятие, в което има опасни вещества в количества, равни или надвишаващи количествата, посочени в приложение I, част 1, колона 3 или част 2, колона 3, когато е приложимо, като се използва правилото за сумиране, посочено в бележка 4 от приложение I;
4.
„съседно предприятие“ означава предприятие, което е разположено в такава близост до друго предприятие, която увеличава опасността или последствията от голяма авария;
5.
„ново предприятие“ означава:
а)
предприятие, което влиза в експлоатация или е построено на или след 1 юни 2015 г.; или
б)
действаща площадка, която попада в обхвата на настоящата директива, или предприятие с нисък рисков потенциал, което към или след 1 юни 2015 г. поради изменения на инсталациите или дейностите, довели до промяна на неговия списък на опасни вещества, се превръща в предприятие с висок рисков потенциал или обратно;
6.
„съществуващо предприятие“ означава предприятие, което към 31 май 2015 г. попада в обхвата на Директива 96/82/ЕО и от 1 юни 2015 г. попада в обхвата на настоящата директива без изменение на класификацията му като предприятие с нисък рисков потенциал или предприятие с висок рисков потенциал;
7.
„друго предприятие“ означава действаща площадка, която попада в обхвата на настоящата директива, или предприятие с нисък рисков потенциал, което се превръща в предприятие с висок рисков потенциал или обратно, към или след 1 юни 2015 г. по причини, различни от посочените в точка 5;
8.
„инсталация“ означава техническа единица в рамките на предприятието, независимо на или под земното ниво, в която се произвеждат, използват, обработват или складират опасни вещества; тя включва цялото оборудване, структури, тръбопроводи, машини, инструменти, частни железопътни коловози, докове, кейове за разтоварване, които обслужват инсталацията, пристани, складове или подобни структури, плаващи или не, необходими за работата на тази инсталация;
9.
„оператор“ означава всяко физическо или юридическо лице, което експлоатира или осъществява контрол върху дадено предприятие или инсталация, или в случаите, когато това се предвижда от националното законодателство, такова лице, на което е предоставена решаваща икономическа власт или власт за вземане на решения върху техническата експлоатация на предприятието или инсталацията;
10.
„опасно вещество“ означава вещество или смес, обхванати в част 1 или изброени в част 2 от приложение I, включително във форма на суровина, продукт, страничен продукт, остатък или междинен продукт;
11.
„смес“ означава смес или разтвор, състоящи се от две или повече вещества;
12.
„наличие на опасни вещества“ означава действителното или предполагаемо наличие на опасни вещества в предприятието или на опасни вещества, за които с основание може да се предположи, че ще се образуват при загубата на контрол върху процесите, включително дейностите по складиране в някоя от инсталациите в предприятието, в количества, равни или надвишаващи праговите количества от част 1 или част 2 от приложение I;
13.
„голяма авария“ означава възникване на събитие, като голяма емисия, пожар или експлозия, което възниква в резултат на неконтролируеми събития в хода на дейностите в дадено предприятие, обхванато от настоящата директива, и води до сериозна опасност за човешкото здраве или за околната среда, която опасност е непосредствена или забавена във времето, вътре или извън предприятието, и включва едно или повече опасни вещества;
14.
„опасност“ означава вътрешно свойство на опасни вещества или физическа ситуация с възможности за нанасяне на вреда на човешкото здраве или на околната среда;
15.
„риск“ означава възможност за специфичен ефект в рамките на специфичен период или при определени обстоятелства;
16.
„складиране“ означава наличие на определено количество опасни вещества за целите на съхранението, оставяне на отговорно пазене или държане на склад;
17.
„общественост“ означава едно или повече физически или юридически лица и, в съответствие с националното право или практика, техните сдружения, организации или групи;
18.
„засегнатата общественост“ означава обществеността, засегната или която е вероятно да бъде засегната от, или която се интересува от вземането на решения за околната среда по силата на член 15, параграф 1 от настоящата директива; за целите на настоящото определение неправителствените организации, които подкрепят опазването на околната среда и отговарят на всички изисквания на националното право, се считат за заинтересовани;
19.
„инспекция“ означава всички действия, включително посещения на място, проверки на вътрешни мерки, системи и доклади и последващи документи, както и всички необходими последващи действия, предприемани от (или от името на) компетентния орган с цел проверка и насърчаване на съгласуваността на предприятията с изискванията на настоящата директива.
Член 4
Оценка на опасността от големи аварии от определено опасно вещество
1. При необходимост или при всяко уведомление от страна на държава членка Комисията оценява в съответствие с параграф 2 дали на практика е невъзможно определено опасно вещество, обхванато от част 1 или изброено в част 2 от приложение I, да емитира материя или енергия, която би могла да причини голяма авария както при нормални, така и при извънредни обстоятелства, които могат разумно да бъдат предвидени. Оценката взема предвид информацията, посочена в параграф 3, и се основава на едно или повече от следните свойства:
а)
физичната форма на опасното вещество при нормална преработка или оперативни условия или при непланирана загуба на съдържимо;
б)
присъщите свойства на опасното вещество, по-конкретно свързаните с неговото разпространение при сценарий за големи аварии, като молекулна маса и налягане на наситени водни пари;
в)
максимална концентрация на веществата в случай на смеси.
За целите на първа алинея изолацията и общото опаковане на опасното вещество също следва, когато е целесъобразно, да се вземат предвид, включително по-специално когато са обхванати от специално законодателство на Съюза.
2. Ако дадена държава членка сметне, че опасно вещество не представлява опасност от голяма авария в съответствие с параграф 1, тя уведомява Комисията, като предоставя и удостоверителна документация, включително информацията, посочена в параграф 3.
3. За целите на параграфи 1 и 2 необходимата информация за оценка на свойствата на опасното вещество, които представляват физична опасност, опасност за здравето и опасност за околната среда, включва:
а)
изчерпателен списък от свойства, необходими за оценка на потенциала на опасното вещество да причинява физична вреда, вреда за здравето или околната среда;
б)
физически и химически свойства (например молекулна маса, налягане на наситените водни пари, присъща токсичност, точка на кипене, реактивоспособност, вискозитет, разтворимост и други релевантни свойства);
в)
физични свойства и опасни за здравето свойства (например реактивност, запалимост, токсичност съвместно с допълнителни фактори, като начин на атакуване на тялото, застрашаващо живота увреждане и дълготрайни ефекти и други релевантни свойства);
г)
свойства, опасни за околната среда (например екотоксичност, продължителност, биологично натрупване, потенциал за разпространение на голямо разстояние в околната среда и други релевантни свойства);
д)
когато е достъпна, класификация на Съюза за веществото или сместа;
е)
информация относно специфични за веществото условия за експлоатация (например температура, налягане и други релевантни условия), при които се съхранява и използва съответното опасно вещество и/или може да се появи в случай на предвидими необичайни операции или произшествия, като например пожар.
4. Вследствие на посочената в параграф 1 оценка Комисията представя, ако е необходимо, законодателно предложение на Европейския парламент и на Съвета с цел да изключи съответното опасно вещество от обхвата на настоящата директива.
Член 5
Общи задължения на оператора
1. Държавите членки трябва да осигурят задължение на оператора да взема всички необходими мерки за предотвратяване на големи аварии и да ограничава последствията от тях за човешкото здраве и за околната среда.
2. Държавите членки трябва да осигурят изискване към оператора да доказва пред компетентния орган, посочен в член 6, по всяко време, особено за целите на инспекциите и контрола, посочени в член 20, че е взел всички необходими мерки, установени в настоящата директива.
Член 6
Компетентен орган
1. Без да се засягат отговорностите на оператора, държавите членки създават или назначават компетентния орган или органи, отговорни за изпълнението на задълженията, постановени в настоящата директива („компетентния орган“), и ако е необходимо, органи, които да помагат на компетентния орган на техническо ниво. Държавите членки, които създават или назначават повече от един компетентен орган, гарантират цялостното координиране на процедурите за изпълнение на техните задължения.
2. Компетентните органи и Комисията си сътрудничат в дейности в подкрепа на изпълнението на настоящата директива, като включват заинтересованите лица, когато е целесъобразно.
3. Държавите членки осигуряват приемане от страна на компетентните органи за целите по настоящата директива на еквивалентна информация, предавана от операторите в съответствие с други релевантни законодателни актове на Съюза, която съответства на някое от изискванията по настоящата директива. В такива случаи компетентните органи осигуряват спазването на изискванията по настоящата директива.
Член 7
Уведомяване
1. Държавите членки трябва да изискват от оператора да изпрати на компетентния орган уведомление, съдържащо следната информация:
а)
името и/или търговското наименование на оператора и пълния адрес на въпросното предприятие;
б)
седалището на оператора и пълния му адрес;
в)
името и длъжността на лицето, което отговоря за предприятието, ако е различно от това в буква а);
г)
достатъчно информация, за да се установят опасните вещества и категорията на съответните вещества или на тези, за които има вероятност да се установят;
д)
количеството и физичната форма на опасните вещества или на съответните вещества;
е)
дейността или предполаганата дейност на инсталацията или съоръжението за складиране;
ж)
непосредствената околна среда на предприятието и фактори, които могат да причинят голяма авария или да влошат последствията от нея, включително, когато е достъпна, информация за съседни предприятия, както и за обекти, които не попадат в обхвата на настоящата директива, райони и строежи, които биха могли да бъдат източник на или да увеличат риска или последствията от голяма авария и от ефекта на доминото.
2. Уведомлението или негова актуализация се изпраща до компетентния орган в следните срокове:
а)
за новите предприятия, в разумен срок преди началото на строежа или експлоатацията или преди изменения, водещи до промяна в списъка на опасни вещества;
б)
за всички останали случаи, една година от датата, на която настоящата директива започва да се прилага за въпросното предприятие.
3. Параграфи 1 и 2 не се прилагат, ако операторът вече е изпратил уведомление до компетентния орган съгласно изискванията на националното законодателство преди 1 юни 2015 г. и информацията, съдържаща се там, е в съответствие с параграф 1 и е останала непроменена.
4. Операторът уведомява предварително компетентния орган за следните случаи:
а)
значително увеличаване или намаляване на количеството или значителна промяна в естеството или физичната форма на наличното опасно вещество, както е посочено в уведомлението, предоставено от оператора съгласно параграф 1, или всяка значителна промяна в процесите на употребата му;
б)
изменение на предприятие или на инсталация, което би могло да има значителни последствия върху опасностите от големи аварии;
в)
окончателното закриване на инсталацията или извеждането ѝ от експлоатация; или
г)
промени в информацията, посочена в параграф 1, буква а), б) или в).
Член 8
Политика за предотвратяване на големи аварии
1. Държавите членки изискват от оператора да състави документ в писмен вид, в който да изложи политиката си за предотвратяване на големи аварии (ППГА) и да осигури правилното ѝ изпълнение. ППГА има за цел осигуряване на високо ниво на опазване на човешкото здраве и околната среда. Политиката е пропорционална на опасностите от големи аварии. Тя включва целите на оператора като цяло и принципите на действие, ролята и отговорността на управлението, както и ангажимента за постоянно подобряване на контрола над опасностите от голяма авария и осигуряване на високо ниво на защита.
2. ППГА се съставя и когато това се изисква от националното право, се изпраща до компетентния орган в следните срокове:
а)
за новите предприятия, в разумен срок преди началото на строежа или експлоатацията или преди изменения, водещи до промяна в списъка на опасни вещества;
б)
за всички останали случаи, една година от датата, на която настоящата директива започва да се прилага за въпросното предприятие.
3. Параграфи 1 и 2 не се прилагат, ако операторът вече е съставил ППГА и когато това се изисква от националното законодателство, я е изпратил до компетентния орган преди 1 юни 2015 г., и информацията, съдържаща се там, е в съответствие с параграф 1 и е останала непроменена.
4. Без да се засяга член 11, операторът периодично преразглежда и когато е необходимо, обновява ППГА най-малко веднъж на всеки пет години. Когато това се изисква от националното право, обновената ППГА се изпраща до компетентния орган незабавно.
5. ППГА се прилага чрез подходящи средства, структури и безопасна система за управление, в съответствие с приложение III, пропорционално на опасността от големи аварии и сложността на организацията на дейностите на предприятието. За предприятията с нисък рисков потенциал задължението за прилагане на ППГА може да бъде изпълнено чрез други подходящи средства, структури и системи на управление, пропорционални на опасността от големи аварии, като се вземат предвид принципите, изложени в приложение III.
Член 9
Ефект на доминото
1. Държавите членки трябва да гарантират, че компетентният орган, като използва получената в съответствие с членове 7 и 10 информация от операторите, или вследствие на искане за допълнителна информация от компетентния орган, или чрез инспекции съгласно член 20, е длъжен да идентифицира всички предприятия с нисък или висок рисков потенциал или групи от такива предприятия, където опасността или последствията от големи аварии могат да се увеличат поради географското положение и близостта на такива предприятия, както и инвентара им от опасни вещества.
2. Когато компетентният орган разполага с допълнителна информация към предоставената от оператора съгласно член 7, параграф 1, буква ж), той предоставя информацията на съответния оператор, ако е необходимо за прилагането на настоящия член.
3. Държавите членки трябва да осигурят следните задължения на операторите на предприятията, определени в съответствие с параграф 1:
а)
да обменят подходящата информация, за да се даде възможност на тези предприятия да вземат предвид естеството и обхвата на цялата опасност от голяма авария в своите ППГА, системи за управление на безопасността, доклади за безопасност и вътрешни аварийни планове, когато е целесъобразно;
б)
да си сътрудничат при информирането на обществеността и съседните обекти, които не попадат в обхвата на настоящата директива, и при предоставянето на информация на компетентния орган за подготовката на външни аварийни планове.
Член 10
Доклад за безопасност
1. Държавите членки изискват от оператора на предприятие с висок рисков потенциал да представя доклад за безопасност с цел:
а)
да покаже, че ППГА и съответната система за управление на безопасността, необходима за прилагането на ППГА, са въведени в действие в съответствие с информацията, изложена в приложение III;
б)
да покаже, че опасностите от големи аварии и възможните сценарии за големи аварии са идентифицирани и че са взети необходимите мерки за предотвратяване на такива аварии и за ограничаване на последствията от тях за човешкото здраве и за околната среда;
в)
да покаже, че е предвидена достатъчна безопасност и сигурност в модела, конструкцията, действието и поддръжката на всяка инсталация, съоръжение за складиране, оборудване и инфраструктура, свързана с действието му, които имат връзка с опасностите от големи аварии вътре в предприятието;
г)
да покаже, че са изготвени вътрешни аварийни планове и да доставя информация за съставяне на външен авариен план;
д)
да предоставя достатъчно информация на компетентния орган, за да му даде възможност да взема решения по отношение на ситуирането на нови дейности или строежи около съществуващите предприятия.
2. Докладът за безопасност трябва да съдържа най-малко данните и информацията, посочени в приложение II. В него се посочват организациите, участвали в изготвянето на доклада.
3. Докладът за безопасност се изпраща до компетентния орган в следните срокове:
а)
за новите предприятия, в разумен срок преди началото на строежа или експлоатацията или преди изменения, водещи до промяна в списъка на опасни вещества;
б)
за съществуващи предприятия с висок рисков потенциал, 1 юни 2016 г.;
в)
за други предприятия, в срок две години от датата, от която настоящата директива започва да се прилага за въпросното предприятие.
4. Параграфи 1, 2 и 3 не се прилагат, ако операторът вече е изпратил доклад за безопасност до компетентния орган съгласно изискванията на националното законодателство преди 1 юни 2015 г. и информацията, съдържаща се там, е в съответствие с параграфи 1 и 2 и е останала непроменена. За да се съобрази с параграфи 1 и 2, операторът внася всички изменени части от доклада за безопасност във формата, одобрена от компетентния орган, в сроковете, посочени в параграф 3.
5. Без да се засягат разпоредбите на член 11, операторът периодично преразглежда и когато е необходимо, обновява уведомлението най-малко веднъж на всеки пет години.
Операторът също преразглежда и ако е необходимо, обновява доклада за безопасност след голяма авария в неговото предприятие и по всяко друго време по инициатива на оператора или по молба на компетентния орган, когато това е оправдано поради нови факти или нови технологични знания относно въпросите за безопасност, включително знания, произтичащи от анализа на аварии или, доколкото е възможно, „квазиаварии“, както и от развитие на познанията относно оценяването на опасностите.
Обновеният доклад за безопасност или обновени части от него се изпращат до компетентния орган незабавно.
6. Преди операторът да започне строежа или експлоатацията или в случаите, посочени в параграф 3, букви б) и в) и параграф 5 от настоящия член, компетентният орган в разумен срок от получаването на доклада съобщава изводите си от прегледа на доклада за безопасност на оператора и когато е целесъобразно, в съответствие с член 19, забранява въвеждането в експлоатация или продължителното експлоатиране на въпросното предприятие.
Член 11
Изменения на инсталация, на предприятие или на складово съоръжение
В случай на изменение на инсталация, на предприятие, на складово съоръжение или на процес, или на естеството или физичната форма, или количеството на опасните вещества, което би могло да има значителни последствия за опасностите от големи аварии или може да доведе до превръщането на предприятие с нисък рисков потенциал в предприятие с висок рисков потенциал или обратно, държавите членки трябва да осигуряват операторът да преразгледа и където е необходимо, да актуализира уведомлението, ППГА, системите за управление на безопасността и докладите за безопасност и да информира компетентния орган за подробностите на посочената актуализация преди съответното изменение.
Член 12
Аварийни планове
1. Държавите членки осигуряват за всички предприятия с висок рисков потенциал следните задължения:
а)
операторът да състави вътрешен авариен план относно мерките, които ще се вземат вътре в предприятието;
б)
операторът да предостави на компетентния орган необходимата информация, за да му даде възможност да състави външни аварийни планове;
в)
определените за тази цел от държавите членки органи да съставят външен авариен план относно мерките, които се вземат извън предприятието, в срок две години от получаването от оператора на необходимата информация съгласно буква б).
2. Операторите спазват задълженията, установени в параграф 1, букви а) и б), в следните срокове:
а)
за новите предприятия, в разумен срок преди началото на експлоатацията или преди изменения, водещи до промяна в списъка на опасни вещества;
б)
за съществуващи предприятия с висок рисков потенциал, до 1 юни 2016 г., освен ако вътрешният авариен план е изготвен съгласно изискванията на националното законодателство преди тази дата и информацията, съдържаща се в него, както и информацията, посочена в параграф 1, буква б), е в съответствие с настоящия член и е останала непроменена;
в)
за други предприятия, в срок от две години от датата, на която настоящата директива започва да се прилага за въпросното предприятие.
3. Аварийните планове се изготвят със следните цели:
а)
да се ограничават и контролират произшествията, така че да се сведе до минимум въздействието и да се ограничи вредата за човешкото здраве, за околната среда и за имуществото;
б)
да се прилагат необходими мерки за защита на човешкото здраве и на околната среда от въздействието на големи аварии;
в)
да се съобщава необходимата информация на обществеността и на засегнатите служби или органи в района;
г)
да се осигури възстановяване и почистване на околната среда след голяма авария.
Аварийните планове съдържат информацията, посочена в приложение IV.
4. Държавите членки трябва да гарантират, че вътрешните аварийни планове, предвидени в настоящата директива, се изготвят след обсъждане с персонала, който работи в предприятието, включително със съответния персонал, който работи по дългосрочни договори за подизпълнителство.
5. Държавите членки гарантират, че на засегнатата общественост е предоставена навременна възможност да изрази мнението си относно външните аварийни планове, когато те биват изготвяни или съществено изменяни.
6. Държавите членки трябва да осигурят, че вътрешните и външните аварийни планове се преразглеждат, проверяват и когато е необходимо, актуализират, съответно от операторите и определените органи, на подходящи интервали от време, но не по-дълги от три години. Преразглеждането отчита промените, които са настъпили във въпросните предприятия или в рамките на въпросните спасителни служби, новите технически познания, както и познанията относно реагирането при големи аварии.
По отношение на външните аварийни планове държавите членки трябва да отчитат необходимостта да улесняват активното сътрудничество на гражданската защита при големи аварии.
7. Държавите членки трябва да осигурят задължение за незабавно изпълнение на аварийните планове от оператора и ако е необходимо, от компетентния орган, определен за тази цел, когато настъпи голяма авария или когато настъпи неконтролируемо събитие, което по своето естество е разумно да се допусне, че би довело до голяма авария.
8. Компетентният орган може да реши, като обоснове решението си, с оглед на информацията, съдържаща се в доклада за безопасност, да не се прилага изискването по параграф 1 за представяне на външен авариен план.
Член 13
Планиране на използването на земята
1. Държавите членки осигуряват, че целите за предотвратяване на големи аварии и ограничаването на последствията от такива аварии за човешкото здраве и околната среда се вземат предвид в техните политики по отношение на използването на земята или други свързани с това политики. Те изпълняват тези цели чрез контрол върху:
а)
местоположението на новите предприятия;
б)
изменения в предприятия, обхванати от член 11;
в)
нови строежи, включително изграждане на транспортни пътища, обществени места и жилищни райони в околностите на предприятия, където ситуирането или новите строежи могат да бъдат източник или да увеличат риска или последствията от голяма авария.
2. Държавите членки гарантират, че политиката им по отношение на използването на земята или друга подобна политика и процедурите за прилагане на тази политика отчитат необходимостта в дългосрочен план:
а)
да поддържат безопасно отстояние между предприятията, обхванати от настоящата директива, и жилищни райони, обществени сгради и площи, зони за отдих и, доколкото е възможно, големи транспортни пътища;
б)
да опазват райони от особен природозащитен интерес или с по-голяма уязвимост в околностите на предприятия, когато е целесъобразно, чрез поддържане на безопасно отстояние или други подходящи мерки;
в)
в случая на съществуващи предприятия, да предприемат допълнителни технически мерки в съответствие с член 5, така че да не се увеличава рискът за човешкото здраве и околната среда.
3. Държавите членки осигуряват от страна на всички компетентни органи, както и органите по планирането, отговорни за решенията в тази област, въвеждане на подходящи процедури за консултации с цел улесняване прилагането на политиките, формулирани съгласно параграф 1. Процедурите са предназначени да осигурят наличието на достатъчно информация от операторите относно рисковете, произтичащи от предприятието, и на техническо становище по тези рискове, било за всеки отделен случай, или на обща основа, при вземането на решения.
Държавите членки осигуряват задължение на операторите на предприятия с нисък рисков потенциал да предоставят, при искане от страна на компетентния орган, достатъчно информация относно рисковете, произтичащи от предприятието, необходима за целите на планиране на използването на земята.
4. Изискванията на параграфи 1, 2 и 3 от настоящия член се прилагат, без да се накърняват разпоредбите на Директива 2011/92/ЕС на Европейския парламент и на Съвета от 13 декември 2011 г. относно оценката на въздействието на някои публични и частни проекти върху околната среда (15), Директива 2001/42/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 27 юни 2001 г. относно оценката на последствията на някои планове и програми върху околната среда (16) и друго съответно законодателство на Съюза. Държавите членки могат да уредят координирани или съвместни процедури с цел изпълняване на изискванията на настоящия член и изискванията на посоченото законодателство, inter alia, за избягване на дублиране на оценка или консултации.
Член 14
Информация за обществеността
1. Държавите членки осигуряват информацията, посочена в приложение V, да е постоянно достъпна за обществеността, включително електронно. Информацията се актуализира, когато е необходимо, включително в случай на изменения, обхванати от член 11.
2. За предприятия с висок рисков потенциал държавите членки също осигуряват:
а)
всички лица, които има вероятност да бъдат засегнати от голяма авария, да получават редовно и в най-подходящата форма, без да се налага да я изискват, ясна и разбираема информация относно мерките за сигурност и за съответното поведение в случай на голяма авария;
б)
докладът за безопасност да бъде предоставян на обществеността при поискване при условията на член 22, параграф 3; когато се прилага член 22, параграф 3, се предоставя изменен доклад, например под формата на нетехническо резюме, което включва като минимум обща информация относно опасностите от големи аварии и относно потенциалните последствия за човешкото здраве и околната среда в случай на голяма авария;
в)
списъкът с опасните вещества да се предоставя на обществеността при поискване съгласно член 22, параграф 3.
Информацията, която трябва да бъде предоставена съгласно първа алинея, буква а), включва като мимимум информацията, посочена в приложение V. Тази информация също така се предоставя на всички обществени сгради и площи, включително училища и болници, и на всички съседни предприятия в случая на предприятия, попадащи в обхвата на член 9. Държавите членки гарантират, че информацията се предоставя поне на всеки пет години и се преразглежда периодично, и когато е необходимо, се актуализира, включително в случай на изменения, обхванати от член 11.
3. По отношение на вероятността от голяма авария с трансгранично въздействие, произтичаща от предприятие с висок рисков потенциал, държавите членки предоставят достатъчно информация на потенциално засегнатите държави членки, за да могат всички съответни разпоредби, съдържащи се в членове 12, 13 и в настоящия член, да се приложат, когато е възможно, от потенциално засегнатите държави членки.
4. Когато заинтересованата държава членка реши, че предприятие в близост до територията на друга държава членка не е в състояние да създаде опасност от голяма авария отвъд нейните граници за целите на член 12, параграф 8 и следователно няма нужда да представя външен авариен план съгласно член 12, параграф 1, тя уведомява другата държава членка за обоснованото си решение.
Член 15
Обществено обсъждане и участие на обществеността в процеса на вземане на решения
1. Държавите членки осигуряват навременна възможност на заинтересованата общественост да даде своето становище по конкретни индивидуални проекти, свързани със:
а)
планиране на нови предприятия в съответствие с член 13;
б)
значителни изменения на предприятия съгласно член 11, когато такива изменения са предмет на задълженията, предвидени в член 13;
в)
нови строежи около предприятия, където ситуирането или новите строежи могат да увеличат риска или последствията от голяма авария, в съответствие с член 13.
2. По отношение на посочените в параграф 1 конкретни индивидуални проекти обществеността се информира чрез публично разгласяване или други подходящи средства, включително електронни медии, ако има такива, по следните въпроси на ранен етап от процедурата по вземане на решение или най-късно веднага след като може разумно да се очаква информацията да бъде предоставена:
а)
предмета на конкретния проект;
б)
ако случаят е такъв - факта, че проектът е предмет на национална или трансгранична оценка на въздействието върху околната среда или на консултации между държавите членки в съответствие с член 14, параграф 3;
в)
данни за компетентните органи, отговорни за вземането на решение, от които може да бъде получена съответната информация и до които могат да бъдат отправени коментари или въпроси, и данни за графика за предаване на коментари или въпроси;
г)
същността на вероятните решения или на проекторешението, ако има такова;
д)
посочване на времето и мястото или средствата, чрез които съответната информация ще се предостави;
е)
подробни данни за организирането на участие на обществеността и на обществено обсъждане съгласно параграф 7 от настоящия член.
3. По отношение на посочените в параграф 1 конкретни индивидуални проекти държавите членки гарантират, че в подходящи срокове на заинтересованата общественост се предоставя следното:
а)
в съответствие с националното законодателство, основните доклади и становища, предадени на компетентния орган по времето, когато заинтересованата общественост е била информирана съгласно параграф 2;
б)
в съответствие с разпоредбите на Директива 2003/4/ЕО на Европейския Парламент и на Съвета от 28 януари 2003 г. за достъпа на обществеността до информация по околната среда (17), информация, различна от посочената в параграф 2 от настоящия член, която се отнася до решението в съответствие с член 8 и която се предоставя, след като заинтересованата общественост е била информирана в съответствие с посочения параграф.
4. Държавите членки осигуряват на заинтересованата общественост възможност да представи коментари и мнения пред компетентния орган преди вземане на решение относно посочен в параграф 1 конкретен индивидуален проект, както и надлежно отчитане при вземането на решение на резултатите от проведените обсъждания по параграф 1.
5. Държавите членки гарантират, че когато се вземат съответните решения, компетентният орган предоставя на обществеността:
а)
съдържанието на решението и основанията, на които се базира, включително евентуални последващи актуализации;
б)
резултатите от консултациите, проведени преди вземане на решението, и обяснение за начина, по който те са взети предвид в това решение.
6. Когато се съставят общи планове или програми, засягащи въпроси, посочени в параграф 1, буква а) или в), държавите членки гарантират, че на обществеността е предоставена навременна и действителна възможност да участват в подготовката и изменението или преразглеждането им, като използват процедурите, установени в член 2, параграф 2 от Директива 2003/35/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 26 май 2003 г. за осигуряване участието на обществеността при изготвянето на определени планове и програми, отнасящи се до околната среда (18).
Държавите членки определят обществеността, която има право да участва за целите на настоящия параграф, включително релевантните неправителствени организации, отговарящи на всички релевантни изисквания, предвидени от националното законодателство, като изискванията за насърчаване на опазването на околната среда.
Настоящият параграф не се прилага за планове и програми, за които се осъществява предвидената от Директива 2001/42/ЕО процедура на участие.
7. Подробните условия за информиране на обществеността и обсъждания със заинтересованата общественост се определят от държавите членки.
Предоставят се разумни срокове за различните фази, които позволяват достатъчно време за информиране на обществеността, и за да може заинтересованата общественост да се подготви и да участва ефективно при вземането на решения по околната среда, предмет на разпоредбите на настоящия член.
Член 16
Информация, която се предоставя от оператора, и действия, които се предприемат след голяма авария
Държавите членки трябва да осигурят изискване към оператора да извърши следните действия веднага щом това стане възможно след голяма авария, като съответно използва най-подходящите средства:
а)
да информира компетентния орган;
б)
да предостави на компетентния органследната информация веднага след като стане налична:
i)
условията на аварията;
ii)
включените опасни вещества;
iii)
наличните данни за оценяване на въздействието на аварията върху човешкото здраве и имущество;
iv)
предприетите спешни мерки;
в)
да информира компетентния орган за предвидените стъпки за:
i)
смекчаване на средносрочното и дългосрочното въздействие на аварията;
ii)
предотвратяване на повторна такава авария;
г)
да актуализира предоставената информация, ако по-нататъшното разследване разкрие допълнителни факти, които изменят тази информация или направените изводи.
Член 17
Действия на компетентния орган след голяма авария
След голяма авария държавите членки изискват от компетентния орган да:
а)
осигури вземането на всички спешни, средносрочни и дългосрочни мерки, които могат да се окажат необходими;
б)
събира чрез инспектиране, разследване или други подходящи средства необходимата информация за пълния анализ на техническите, организационните и управленските аспекти на всяка авария;
в)
предприеме подходящи действия за гарантиране операторът да вземе необходимите предпазни мерки;
г)
прави препоръки за бъдещи превантивни мерки; и
д)
да информира лицата, които могат да бъдат засегнати от състояла се авария, и когато е приложимо, относно мерките, предприети за смекчаване на последствията.
Член 18
Информация, която следва да бъде предоставена от държавите членки след голяма авария
1. За целите на предотвратяване и ограничаване на последствията от големи аварии държавите членки информират Комисията за големи аварии, отговарящи на критериите от приложение VI, които са настъпили на тяхна територия. Те предоставят следните подробни данни:
а)
държавата членка, наименованието и адреса на органа, отговарящ за доклада;
б)
датата, часа и мястото на аварията, включително и пълното наименование на оператора и адреса на засегнатото предприятие;
в)
кратко описание на обстоятелствата на аварията, включително и съответните опасни вещества и непосредственото им въздействие върху човешкото здраве и околната среда;
г)
кратко описание на взетите спешни мерки и непосредствените предохранителни мерки, необходими за предотвратяване на повторна авария;
д)
резултатите от техните анализи и препоръки.
2. Посочената в параграф 1 от настоящия член информация се предоставя при първа възможност и най-късно една година след датата на аварията, като се използва базата данни, посочена в член 21, параграф 4. Когато в указания срок е възможно да бъде предоставена единствено предварителна информация съгласно параграф 1, буква д), за да бъде включена в базата данни, информацията се актуализира веднага щом са достъпни резултатите от допълнителни анализи и препоръки.
Докладването от държавите членки на информацията, посочена в параграф 1, буква д), може да се забави, за да се даде възможност да приключат съдебните процедури, ако такова докладване би могло да се отрази на самите процедури.
3. За целите на предоставянето от държавите членки на информацията, посочена в параграф 1 от настоящия член, се съставя формуляр под формата на актове за изпълнение. Тези актове за изпълнение се приемат в съответствие с процедурата за разглеждане, посочена в член 27, параграф 2.
4. Държавите членки информират Комисията за наименованието и адреса на всеки орган, който е възможно да има съответна информация за големи аварии и който е в състояние да консултира компетентните органи на другите държави членки, които трябва да се намесят в случай на такава авария.
Член 19
Забрана за използване
1. Държавите членки забраняват използването или пускането в експлоатация на всяко предприятие, инсталация или складово съоръжение или част от такива, където мерките, взети от оператора за предотвратяването или намаляването на големи аварии, са напълно недостатъчни. За тази цел държавите членки, наред с другото, вземат предвид сериозните пропуски при предприемането на необходимите действия, определени в инспекционния доклад.
Държавите членки могат да забранят използването или пускането в експлоатация на всяко предприятие, инсталация или складово съоръжение или част от такива, ако операторът не е представил уведомление, доклади или друга информация, изисквана според настоящата директива в посочените срокове.
2. Държавите членки осигуряват на операторите възможност за обжалване на заповедта за забрана, издадена от даден компетентен орган съгласно параграф 1, пред съответен орган, определен от националното право и процедури.
Член 20
Инспекции
1. Държавите членки трябва да осигурят организиране от страна на компетентните органи на система за инспекции.
2. Инспекциите трябва да са подходящи за вида на въпросното предприятие. Те не трябва да зависят от получаването на доклада за безопасност или от друг представен доклад. Тези инспекции трябва да са достатъчни за планирано и систематично проверяване на използваните в предприятието системи, независимо дали системите са от техническо, организационно или управленско естество, за да се гарантира по-специално, че:
а)
операторът може да покаже, че е взел подходящите мерки, във връзка с разните дейности на предприятието, за предотвратяване на големи аварии;
б)
операторът може да покаже, че е осигурил подходящи средства за ограничаване на последствията от големи аварии в обекта и извън обекта;
в)
данните и информацията от доклада за безопасност или всеки друг предоставен доклад адекватно отразяват условията в предприятието;
г)
на обществеността е била предоставена информацията съгласно член 14.
3. Държавите членки трябва да осигурят обхващането на всички предприятия в инспекционен план на национално, регионално или местно равнище и съответно редовно преразглеждане и, където е целесъобразно, актуализиране на този план.
Всеки инспекционен план включва следните въпроси:
а)
обща оценка на съответните проблеми във връзка с безопасността;
б)
географския район, обхванат в инспекционния план;
в)
списък на предприятията, обхванати в плана;
г)
списък на групите от предприятия, при които са възможни „ефекти на доминото“, съгласно член 9;
д)
списък на предприятия, при които определени външни рискове или източници на опасност биха могли да увеличат риска или последствията от голяма авария;
е)
процедури за редовни инспекции, включително програмите за такива инспекции, съгласно параграф 4;
ж)
процедури за извънредни инспекции съгласно параграф 6;
з)
разпоредби за сътрудничеството между различните инспекционни органи.
4. Въз основа на инспекционните планове, предвидени в параграф 3, компетентният орган редовно изготвя програми за редовни инспекции за всички предприятия, включващи честотата на посещенията на място за различните видове предприятия.
Периодът между две последователни посещения на място не надвишава една година за предприятия с висок рисков потенциал и три години за предприятия с нисък рисков потенциал, освен ако компетентният орган не е разработил програма за инспекции, основана на системно оценяване на опасностите от големи аварии в съответните предприятия.
5. Системната оценка на опасностите за засегнатите предприятия се основава най-малкото на следните критерии:
а)
потенциалното въздействие на съответните предприятия върху човешкото здраве и околната среда;
б)
данните за спазването на изискванията на настоящата директива.
В случаите, при които това е уместно, се вземат предвид също съответни констатации от инспекции, проведени в изпълнение на други законодателни актове на Съюза.
6. За проучване на сериозни жалби, тежки аварии и „квазиаварии“, произшествия и случаи на неизпълнение на изискванията се провеждат във възможно най-кратки срокове извънредни инспекции.
7. В рамките на четири месеца след всяка инспекция на място компетентният орган съобщава на оператора заключенията от инспекцията и всичките набелязани необходими действия. Компетентният орган осигурява операторът да предприеме всичките тези необходими действия в разумен срок от получаването на съобщението.
8. Ако при дадена инспекция е констатиран важен случай на неспазване на настоящата директива, в рамките на шест месеца се извършва допълнителна инспекция.
9. Когато е възможно, инспекциите се координират с инспекции съгласно други законодателни актове на Съюза и се съчетават, когато това е уместно.
10. Държавите членки насърчават компетентните органи да предоставят механизми и инструменти за обмен на опит и консолидиране на знания и да участват в такива механизми на равнище на Съюза, когато е приложимо.
11. Държавите членки трябва да осигурят предоставяне от страна на операторите на компетентните органи на цялото необходимо съдействие, за да може тези органи да извършват евентуални инспекции и да събират всякаква информация, необходима за изпълнението на техните задължения за целите на настоящата директива, по-специално за да се даде възможност на органите да оценят изцяло вероятността от голяма авария и да определят размера на възможното увеличаване на вероятността или усложняване на обстоятелствата при голяма авария, да се позволи подготовката на външен авариен план, както и да се вземат предвид веществата, които поради физичната си форма, конкретни условия или местоположение могат да пораждат необходимост от допълнително разглеждане.
Член 21
Информационна система и обмен
1. Държавите членки и Комисията обменят информация за придобития опит по отношение на предотвратяването на големи аварии и ограничаването на последствията от тях. Тази информация се отнася по-специално до функционирането на мерките, предвидени в настоящата директива.
2. До 30 септември 2019 г. и на всеки четири години след това държавите членки изпращат на Комисията доклад за прилагането на настоящата директива.
3. За предприятия, обхванати от настоящата директива, държавите членки предоставят на Комисията поне следната информация:
а)
името или търговското наименование на оператора и пълния адрес на въпросното предприятие;
б)
дейността или дейностите на предприятието.
Комисията създава и поддържа актуална база данни, съдържаща информацията, доставена от държавите членки. Достъпът до базата данни е ограничен до лица, които имат разрешение за това от Комисията или компетентните органи на държавите членки.
4. Комисията създава и поддържа на разположение на държавите членки база данни, съдържаща по-специално подробности за големи аварии, които са възникнали на територията на държавите членки, с цел:
а)
бързо разпространяване на информацията, предоставена от държавите членки съгласно член 18, параграфи 1 и 2, между всички компетентни органи;
б)
изпращане до компетентните органи на анализ за причините за големи аварии и поуките, взети от тях;
в)
предоставяне на информация на компетентните органи за превантивните мерки;
г)
снабдяване с информация за организациите, които са в състояние да дадат препоръки или подходяща информация за появата, предотвратяването и ограничаване на последствията от големи аварии.
5. Комисията приема до 1 януари 2015 г. актове за изпълнение, за да определи форматите за съобщаване на информацията, посочена в параграфи 2 и 3 от настоящия член, от държавите членки и съответните бази данни, посочени в параграфи 3 и 4. Тези актове за изпълнение се приемат в съответствие с процедурата за разглеждане, посочена в член 27, параграф 2.
6. Базите данни, посочени в параграф 4, съдържат най-малко:
а)
информацията, доставена от държавите членки в съответствие с член 18, параграфи 1 и 2;
б)
анализ на причините за авариите;
в)
извлечените поуки във връзка с авариите;
г)
превантивните мерки, необходими за предотвратяване на нови аварии.
7. Комисията публикува неповерителната част от данните.
Член 22
Достъп до информация и поверителност
1. Държавите членки осигуряват, в интерес на прозрачността, изискване към компетентния орган да предоставя всякаква информация, притежавана съгласно настоящата директива, на всяко физическо или юридическо лице, което я поиска в съответствие с Директива 2003/4/ЕО.
2. Оповестяването на всяка информация, изискана съгласно настоящата директива, включително съгласно член 14, може да бъде отказано или ограничено от компетентния орган, ако са изпълнени условията, посочени в член 4 от Директива 2003/4/ЕО.
3. Оповестяването на пълната информация, посочена в член 14, параграф 2, букви б) и в), притежавана от компетентния орган, може да бъде отказано от този компетентен орган, без да се засяга параграф 2 от настоящия член, ако операторът е поискал определени части от доклада за безопасността или списъка на опасните вещества да не се разкриват поради причините, предвидени в член 4 от Директива 2003/4/ЕО.
Компетентният орган може също да реши поради тези причини определени части от доклада или списъка да не се разкриват. В такива случаи и след одобрение от този компетентен орган операторът предоставя на компетентния орган изменен доклад или списък, в който тези части не са включени.
Член 23
Достъп до правосъдие
Държавите членки гарантират, че:
а)
всеки заявител, изискващ информация съгласно член 14, параграф 2, буква б) или в) или член 22, параграф 1 от настоящата директива, има възможност да изисква преразглеждане в съответствие с член 6 от Директива 2003/4/ЕО на действията или бездействията на компетентен орган във връзка с такова искане;
б)
членовете на заинтересованата общественост, в съответствие със съответната национална правна система, имат достъп до процедурите за преразглеждане, установени в член 11 от Директива 2011/92/ЕС, за случаите, предмет на член 15, параграф 1 от настоящата директива.
Член 24
Насоки
Комисията може да изготвя насоки относно безопасното отстояние и ефектите на доминото.
Член 25
Изменение на приложенията
Комисията се оправомощава да приема делегирани актове в съответствие с член 26 с цел адаптиране на приложения II-VI към техническия прогрес. Това адаптиране не води до съществени промени в задълженията на държавите членки и операторите, установени в настоящата директива.
Член 26
Упражняване на делегирането на правомощия
1. Правомощието да приема делегирани актове се предоставя на Комисията при спазване на условията, установени в настоящия член.
2. Правомощието да приема делегирани актове, посочени в член 25, се предоставя на Комисията за срок от пет години, считано от 13 август 2012 г. Комисията изготвя доклад относно делегирането на правомощия най-късно девет месеца преди края на петгодишния срок. Делегирането на правомощия се продължава мълчаливо за срокове с еднаква продължителност, освен ако Европейският парламент или Съветът не възразят срещу подобно продължаване не по-късно от четири месеца преди изтичането на всеки срок.
3. Делегирането на правомощия, посочено в член 25, може да бъде оттеглено по всяко време от Европейския парламент или от Съвета. С решението за оттегляне се прекратява посоченото в него делегиране на правомощия. То поражда действие в деня след публикуването на решението в Официален вестник на Европейския съюз или на по-късна, посочена в решението дата. То не засяга действителността на делегираните актове, които вече са в сила.
4. Веднага след като приеме делегиран акт, Комисията нотифицира акта едновременно на Европейския парламент и на Съвета.
5. Делегиран акт, приет съгласно член 25, влиза в сила, единствено ако нито Европейският парламент, нито Съветът са представили възражения в срок два месеца от нотифицирането на акта на Европейския парламент и на Съвета или ако преди изтичането на този срок както Европейският парламент, така и Съветът са уведомили Комисията, че няма да представят възражения. Този срок се удължава с два месеца по искане на Европейския парламент или на Съвета.
Член 27
Процедура на комитет
1. Комисията се подпомага от комитета, създаден с Директива 96/82/ЕО. Той е комитет по смисъла на Регламент (ЕС) № 182/2011.
2. При позоваване на настоящия параграф се прилага член 5 от Регламент (ЕС) № 182/2011.
Член 28
Санкции
Държавите членки определят санкции, приложими при нарушения на националните разпоредби, приети съгласно настоящата директива. Така предвидените санкции трябва да са ефективни, съразмерни и възпиращи. Държавите членки нотифицират Комисията за тези разпоредби до 1 юни 2015 г., както и за всяко последващо изменение, свързано с тях, във възможно най-кратък срок.
Член 29
Докладване и преглед
1. До 30 септември 2020 г. и на всеки четири години след това, въз основа на информацията, предоставяна от държавите членки в съответствие с член 18 и член 21, параграф 2, и на информацията, съдържаща се в базите данни, посочени в член 21, параграфи 3 и 4, и като има предвид прилагането на член 4, Комисията представя на Европейския парламент и на Съвета доклад относно прилагането и ефективното действие на настоящата директива, включително информация относно големите аварии, настъпили на територията на Съюза, и относно тяхното потенциално въздействие върху прилагането на настоящата директива. Комисията включва в първия от тези доклади оценка на необходимостта от изменение на обхвата на настоящата директива. В случаите, когато това е целесъобразно, всеки доклад може да се придружава от законодателно предложение.
2. В контекста на съответното законодателство на Съюза Комисията може да проучи необходимостта от разглеждане на въпроса за финансовите отговорности на оператора във връзка с големи аварии, включително застрахователни въпроси.
Член 30
Изменение на Директива 96/82/ЕО
В Директива 96/82/ЕО думите „г) тежки горива“ се добавят към заглавието „Нефтопродукти“ в част I от приложение I.
Член 31
Транспониране
1. Държавите членки въвеждат в сила законовите, подзаконовите и административните разпоредби, необходими, за да се съобразят с тази директива в срок до 31 май 2015 г. Те прилагат тези мерки до 1 юни 2015 г.
Независимо от първа алинея държавите членки въвеждат в сила законовите, подзаконовите и административните разпоредби, необходими, за да се съобразят с член 30 от настоящата директива в срок до 14 февруари 2014 г. Те прилагат тези мерки от 15 февруари 2014 г.
Те незабавно съобщават на Комисията текста на тези разпоредби.
Когато държавите членки приемат такива разпоредби, в тях се съдържа позоваване на настоящата директива или то се извършва при официалното им публикуване. Условията и редът на позоваване се определят от държавите членки.
2. Държавите членки съобщават на Комисията текста на основните разпоредби от националното законодателство, които приемат в областта, уредена с настоящата директива.
Член 32
Отмяна
1. Директива 96/82/ЕО се отменя, считано от 1 юни 2015 г.
2. Позоваванията на отменената директива се считат за позовавания на настоящата директива и се четат съгласно таблицата на съответствието в приложение VII.
Член 33
Влизане в сила
Настоящата директива влиза в сила на двадесетия ден след публикуването ѝ в Официален вестник на Европейския съюз.
Член 34
Адресати
Адресати на настоящата директива са държавите членки.
Съставено в Страсбург на 4 юли 2012 година.
EUROOPAN PARLAMENTIN JA NEUVOSTON DIREKTIIVI 2012/18/EU,
annettu 4 päivänä heinäkuuta 2012,
vaarallisista aineista aiheutuvien suuronnettomuusvaarojen torjunnasta sekä neuvoston direktiivin 96/82/EY muuttamisesta ja myöhemmästä kumoamisesta
(ETA:n kannalta merkityksellinen teksti)
EUROOPAN PARLAMENTTI JA EUROOPAN UNIONIN NEUVOSTO, jotka
ottavat huomioon Euroopan unionin toiminnasta tehdyn sopimuksen ja erityisesti sen 192 artiklan 1 kohdan,
ottavat huomioon Euroopan komission ehdotuksen,
sen jälkeen kun esitys lainsäätämisjärjestyksessä hyväksyttäväksi säädökseksi on toimitettu kansallisille parlamenteille,
ottavat huomioon Euroopan talous- ja sosiaalikomitean lausunnon (1),
ovat kuulleet alueiden komiteaa,
noudattavat tavallista lainsäätämisjärjestystä (2),
sekä katsovat seuraavaa:
(1)
Vaarallisista aineista aiheutuvien suuronnettomuusvaarojen torjunnasta 9 päivänä joulukuuta 1996 annetussa neuvoston direktiivissä 96/82/EY (3) annetaan säännöt, jotka koskevat tietyn teollisen toiminnan mahdollisesti aiheuttamien suuronnettomuuksien ennalta estämistä ja niiden ihmisten terveydelle ja ympäristölle aiheuttamien seurausten rajoittamista.
(2)
Suuronnettomuuksilla on usein vakavia seurauksia, kuten on käynyt ilmi Seveson, Bhopalin, Schweizerhallen, Enscheden, Toulousen ja Buncefieldin kaltaisissa onnettomuuksissa. Lisäksi vaikutukset saattavat ulottua kansallisten rajojen yli. Tämä korostaa tarvetta varmistaa, että toteutetaan tarvittavat varotoimenpiteet, joilla koko unionissa voidaan taata kansalaisten, yhteisöjen ja ympäristön korkeatasoinen suojelu. Näin ollen on varmistettava, että vallitseva korkea suojelun taso vähintään säilytetään, tai että se paranee.
(3)
Direktiivillä 96/82/EY on ollut ratkaiseva rooli siinä, että on voitu vähentää kyseisten onnettomuuksien todennäköisyyttä ja seurauksia ja siten parantaa suojelun tasoa kaikkialla unionissa. Mainitun direktiivin tarkistus on vahvistanut sen, että suuronnettomuuksien määrä on pysynyt vakaana. Vaikka yleisesti ottaen tämänhetkiset säännökset palvelevat tarkoitustaan, joitakin muutoksia tarvitaan, jotta suojelun tasoa voidaan edelleen vahvistaa etenkin suuronnettomuuksien ehkäisemisen osalta. Direktiivillä 96/82/EY perustettua järjestelmää olisi samanaikaisesti mukautettava muutoksiin, joita on tehty unionin aineiden ja seosten luokittelujärjestelmään, johon tässä direktiivissä viitataan. Lisäksi olisi selvennettävä ja saatettava ajan tasalle useita säännöksiä.
(4)
Tämän vuoksi on syytä korvata direktiivi 96/82/EY sen varmistamiseksi, että tämänhetkinen suojelun taso säilyy ja että sitä parannetaan edelleen lisäämällä säännösten tehokkuutta ja toimivuutta ja mahdollisuuksien mukaan vähentämällä hallinnollista taakkaa yhdenmukaistamalla ja yksinkertaistamalla säännöksiä edellyttäen, että turvallisuutta sekä ympäristönsuojelua ja ihmisten terveyden suojelua ei vaaranneta. Samalla uusien säännösten tulisi olla selkeitä, johdonmukaisia ja helppoja ymmärtää, jotta voidaan parantaa täytäntöönpanoa ja sen valvontaa siten, että ihmisten terveyden ja ympäristön suojelun taso pysyy vähintään samana tai paranee. Komission olisi toimittava yhteistyössä jäsenvaltioiden kanssa tämän direktiivin täytäntöönpanossa. Tässä yhteistyössä pitäisi käsitellä muun muassa itse tehtävää aineiden ja seosten luokittelua. Direktiivin täytäntöönpanossa olisi soveltuvissa tapauksissa oltava mukana eri sidosryhmiä, kuten teollisuuden, työntekijöiden ja ihmisten terveyden tai ympäristön suojelua edistävien valtioista riippumattomien järjestöjen edustajia.
(5)
Teollisuusonnettomuuksien rajojen yli ulottuvista vaikutuksista tehdyn Yhdistyneiden kansakuntien Euroopan talouskomission yleissopimuksessa, joka hyväksyttiin unionin puolesta yleissopimuksen tekemisestä teollisuusonnettomuuksien rajojen yli ulottuvista vaikutuksista 23 päivänä maaliskuuta 1998 tehdyllä neuvoston päätöksellä 98/685/EY (4), määrätään toimenpiteistä, jotka koskevat sellaisten teollisuusonnettomuuksien ennaltaehkäisyä, torjuntavalmiutta ja torjuntaa, joista voi seurata valtioiden rajojen ylittäviä vaikutuksia, sekä kansainvälistä yhteistyötä tällä alalla. Direktiivillä 96/82/EY pannaan täytäntöön yleissopimus unionin lainsäädännössä.
(6)
Suuronnettomuuksilla voi olla rajat ylittäviä seurauksia, ja onnettomuuden ekologisista ja taloudellisista kustannuksista joutuvat vastaamaan sekä asianomainen tuotantolaitos että kyseessä olevat jäsenvaltiot. Sen vuoksi olisi vahvistettava ja sovellettava turvallisuuteen ja riskien vähentämiseen liittyviä toimenpiteitä, jotta voidaan ehkäistä mahdollisia onnettomuuksia, vähentää onnettomuuksien riskiä ja lieventää niiden vaikutuksia suojelun korkean tason varmistamiseksi koko unionissa.
(7)
Tämän direktiivin säännöksiä olisi sovellettava rajoittamatta työterveyttä ja -turvallisuutta sekä työympäristöä koskevien unionin oikeuden säännösten soveltamista, erityisesti rajoittamatta toimenpiteistä työntekijöiden turvallisuuden ja terveyden parantamisen edistämiseksi työssä 12 päivänä kesäkuuta 1989 annetun neuvoston direktiivin 89/391/ETY (5) soveltamista.
(8)
Tietyt teolliset toiminnot voidaan jättää tämän direktiivin soveltamisalan ulkopuolelle edellyttäen, että niihin kohdistuu unionin tai kansallisella tasolla muuta lainsäädäntöä, joka takaa samantasoisen turvallisuuden. Komission olisi jatkossakin tutkittava, onko voimassa olevassa sääntelykehyksessä merkittäviä puutteita, jotka liittyvät erityisesti muista toiminnoista sekä tietyistä vaarallisista aineista johtuviin uusiin ja kehittymässä oleviin riskeihin, ja tehtävä tarvittaessa lainsäädäntöehdotus näiden puutteiden korjaamiseksi.
(9)
Direktiivin 96/82/EY liitteessä I luetellaan sen soveltamisalaan kuuluvat vaaralliset aineet muun muassa viittaamalla tiettyihin vaarallisten aineiden luokitusta, pakkaamista ja merkintöjä koskevien lakien, asetusten ja hallinnollisten määräysten lähentämisestä 27 päivänä kesäkuuta 1967 annetussa neuvoston direktiivissä 67/548/EY (6) sekä vaarallisten valmisteiden luokitusta, pakkaamista ja merkintöjä koskevien lakien, asetusten ja hallinnollisten määräysten lähentämisestä 31 päivänä toukokuuta 1999 annetussa Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivissä 1999/45/EY (7) säädettyihin säännöksiin. Direktiivit 67/548/ETY ja 1999/45/EY on korvattu aineiden ja seosten luokituksesta, merkinnöistä ja pakkaamisesta 16 päivänä joulukuuta 2008 annetulla asetuksella (EY) N:o 1272/2008 (8), jolla pannaan täytäntöön unionissa kemikaalien maailmanlaajuisesti yhdenmukaistettu luokitus- ja merkintäjärjestelmä (Globally Harmonised System of Classification and Labelling of Chemicals), joka on hyväksytty kansainvälisellä tasolla Yhdistyneiden kansakuntien puitteissa. Kyseisellä asetuksella otetaan käyttöön uudet vaaraluokat ja vaarakategoriat, jotka vastaavat ainoastaan osittain kumotuissa direktiiveissä käytettyjä. Tiettyjä aineita tai seoksia ei kuitenkaan kriteerien puuttumisen vuoksi luokiteltaisi kyseisessä järjestelmässä. Direktiivin 96/82/EY liite I on sen vuoksi muutettava sen yhdenmukaistamiseksi kyseisen asetuksen kanssa, samalla kun on säilytettävä kyseisessä direktiivissä säädetty tämänhetkinen suojelun taso tai edelleen parannettava sitä.
(10)
Jalostetun biokaasun luokitusta varten olisi otettava huomioon Euroopan standardointikomiteassa (CEN) kehitettäviä standardeja koskevat tiedot.
(11)
Yhdenmukaistamisella asetuksen (EY) N:o 1272/2008 kanssa ja kyseisen asetuksen myöhemmillä mukautuksilla, joilla on vaikutusta aineiden ja seosten luokitukseen, voi mahdollisesti esiintyä epätoivottuja vaikutuksia. Tähän direktiiviin sisältyvien kriteerien perusteella komission olisi arvioitava, onko olemassa vaarallisia aineita, jotka eivät vaaraluokituksestaan huolimatta aiheuta suuronnettomuuden vaaraa, ja tarvittaessa esitettävä lainsäädäntöehdotus vaarallisen aineen sulkemiseksi tämän direktiivin soveltamisalan ulkopuolelle. Arviointi olisi aloitettava pikaisesti erityisesti aineen tai seoksen luokituksen muuttumisen jälkeen, jotta voidaan välttää toiminnanharjoittajille ja toimivaltaisille viranomaisille jäsenvaltioissa aiheutuva tarpeeton taakka. Tämän direktiivin soveltamisalan ulkopuolelle jäävät tapaukset eivät saisi estää jäsenvaltioita pitämästä voimassa tai toteuttamasta tiukempia suojatoimenpiteitä.
(12)
Toiminnanharjoittajilla olisi oltava yleinen velvoite toteuttaa kaikki tarvittavat toimenpiteet, joilla ehkäistään ennakolta suuronnettomuudet, lievennetään niiden seurauksia ja korjataan niiden jälkiä. Jos tuotantolaitoksissa on vaarallisia aineita tiettyjä määriä enemmän, toiminnanharjoittajan olisi annettava toimivaltaiselle viranomaiselle riittävästi tietoa, jotta se voisi tunnistaa tuotantolaitoksen, siellä olevat vaaralliset aineet ja mahdolliset vaarat. Toiminnanharjoittajan olisi myös laadittava ja, jos kansalliset lait niin edellyttävät, lähetettävä toimivaltaiselle viranomaiselle suuronnettomuuksien ehkäisemistä koskevat toimintaperiaatteet, joissa esitetään toiminnanharjoittajan yleinen lähestymistapa sekä toimenpiteet, mukaan luettuina asianmukaiset turvallisuusjohtamisjärjestelmät, joilla kontrolloidaan suuronnettomuuksien vaaroja. Kun toiminnanharjoittajat tunnistavat suuronnettomuusvaarat ja arvioivat niitä, olisi kiinnitettävä huomiota myös vaarallisiin aineisiin, joita voi syntyä tuotantolaitoksen sisällä sattuvan vakavan onnettomuuden seurauksena.
(13)
Ympäristövastuusta ympäristövahinkojen ehkäisemisen ja korjaamisen osalta 21 päivänä huhtikuuta 2004 annettua Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiiviä 2004/35/EY (9) sovelletaan tavallisesti suuronnettomuuden aiheuttamiin ympäristövahinkoihin.
(14)
Jotta voidaan vähentää onnettomuuden leviämisen vaaraa silloin, kun tuotantolaitosten sijainti ja lähekkäisyys voivat lisätä suuronnettomuuden todennäköisyyttä tai pahentaa sen seurauksia, toiminnanharjoittajien olisi tehtävä yhteistyötä tietojen vaihtamiseksi ja tiedottamiseksi väestölle, mukaan luettuina lähistöllä sijaitsevat tuotantolaitokset, joihin vaikutukset saattaisivat kohdistua.
(15)
Sen osoittamiseksi, että kaikki tarpeellinen on tehty suuronnettomuuksien ehkäisemiseksi, ja pelastussuunnitelmien ja torjuntatoimenpiteiden laatimiseksi, olisi huomattavia määriä vaarallisia aineita sisältävien tuotantolaitosten toiminnanharjoittajien annettava toimivaltaiselle viranomaiselle tietoja turvallisuusselvityksen muodossa. Tässä turvallisuusselvityksessä kerrotaan tarkasti tuotantolaitokseen, siellä oleviin vaarallisiin aineisiin, laitteistoihin tai varastointiin, mahdollisiin suuronnettomuusskenaarioihin ja riskianalyyseihin, ehkäisemis- ja pelastustoimiin sekä johtamisjärjestelmiin liittyvistä seikoista suuronnettomuuksien ehkäisemiseksi ja niiden vaaran vähentämiseksi, sekä niiden seurausten rajoittamiseksi tarvittavien toimenpiteiden mahdollistamiseksi. Tuotantolaitoksen sijaintiin liittyvien luonnonkatastrofien todennäköisyys voi lisätä suuronnettomuuden riskiä. Tämä olisi otettava huomioon suuronnettomuusskenaarioiden laatimisessa.
(16)
Hätätilanteisiin varautumisen kannalta on tärkeää, että niissä tuotantolaitoksissa, joissa on huomattavia määriä vaarallisia aineita, laaditaan sisäiset ja ulkoiset pelastussuunnitelmat sekä otetaan käyttöön menettelyt, joilla varmistetaan suunnitelmien testaus ja niiden tarkistaminen tarvittaessa, sekä suunnitelmien käyttöönotto suuronnettomuuden tapahtuessa tai sen uhatessa. Tuotantolaitoksen henkilöstöä olisi kuultava sisäisestä pelastussuunnitelmasta ja yleisölle, jota asia koskee, olisi annettava mahdollisuus esittää mielipiteensä ulkoisesta pelastussuunnitelmasta. Alihankkijoiden käytöllä voi olla vaikutusta tuotantolaitoksen turvallisuuteen. Jäsenvaltioiden olisi vaadittava, että toiminnanharjoittajat ottavat tämän huomioon laatiessaan suuronnettomuuksien ehkäisemistä koskevia toimintaperiaatteita, turvallisuusselvitystä tai sisäistä pelastussuunnitelmaa.
(17)
Kun toiminnanharjoittajat harkitsevat soveltuvia käyttömenetelmiä, mukaan luettuina seurantaa ja valvontaa koskevat menetelmät, niiden olisi otettava huomioon saatavilla oleva tieto parhaista käytänteistä.
(18)
Asuinalueiden, huomattavassa yleisessä käytössä olevien alueiden sekä ympäristön, mukaan luettuina luontonsa puolesta erityisen kiinnostavat tai herkät alueet, suojelemiseksi on tarpeellista, että jäsenvaltioiden maankäytön suunnittelussa ja muissa asiaan kuuluvissa jäsenvaltioiden toimintaperiaatteissa huolehditaan riittävästä etäisyydestä edellä mainittujen alueiden ja kyseisten vaaraa aiheuttavien tuotantolaitosten välillä ja että olemassa olevien tuotantolaitosten osalta toteutetaan tarvittaessa tekniset lisätoimenpiteet, jotta ihmisiin tai ympäristöön kohdistuvat riskit pysyvät hyväksyttävällä tasolla. Päätöksiä tehtäessä olisi otettava huomioon riittävästi tietoa näistä riskeistä sekä näihin riskeihin liittyvistä teknisistä neuvoista. Mahdollisuuksien mukaan erityisesti pienten ja keskisuurten yritysten hallinnollisen taakan vähentämiseksi menettelyt ja toimenpiteet olisi yhdistettävä muuhun asiaa koskevaan unionin lainsäädäntöön perustuviin menettelyihin ja toimenpiteisiin.
(19)
Jotta voitaisiin parantaa ympäristöä koskevan tiedon saatavuutta noudattaen tiedon saantia, yleisön osallistumisoikeutta päätöksentekoon sekä muutoksenhaku- ja vireillepano-oikeutta ympäristöasioissa koskevaa Yhdistyneiden kansakuntien Euroopan talouskomission yleissopimusta, jäljempänä ’Århusin yleissopimus’, joka hyväksyttiin unionin puolesta tiedon saantia, yleisön osallistumisoikeutta päätöksentekoon sekä muutoksenhaku- ja vireillepano-oikeutta ympäristöasioissa koskevan yleissopimuksen tekemisestä Euroopan yhteisön puolesta 17 päivänä helmikuuta 2005 tehdyllä neuvoston päätöksellä 2005/370/EY (10), olisi lisättävä yleisölle suunnattua tiedottamista ja parannettava sen laatua. Erityisesti henkilöillä, joita suuronnettomuus mahdollisesti koskee, olisi oltava käytettävissään riittävät tiedot, jotta he osaavat toimia oikein onnettomuuden mahdollisesti sattuessa. Jäsenvaltioiden olisi toimitettava saataville tietoa siitä, mistä löytyy tietoa niiden henkilöiden oikeuksista, joihin suuronnettomuus vaikuttaisi. Yleisölle annettavat tiedot olisi ilmaistava selkeällä ja ymmärrettävällä tavalla. Sen lisäksi, että tietoa annetaan aktiivisesti ilman, että yleisön on sitä pyydettävä, tiedot, joita päivitetään jatkuvasti, olisi asetettava pysyvästi saataville sähköisesti, tämän kuitenkaan estämättä tiedon levittämistä muilla tavoin. Samalla olisi taattava luottamuksellisuuden suojaaminen esimerkiksi käsiteltäessä turvallisuutta koskevia asioita.
(20)
Tietojen hallinnointitavan olisi oltava yhdenmukainen SEIS-aloitteen kanssa, joka käynnistettiin 1 päivänä helmikuuta 2008 annetulla komission tiedonannolla ”Kohti yhteistä ympäristötietojärjestelmää (Shared Environmental Information System, SEIS)”. Siinä olisi noudatettava myös Euroopan yhteisön paikkatietoinfrastruktuurin (INSPIRE) perustamisesta 14 päivänä maaliskuuta 2007 annettua Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiiviä 2007/2/EY (11) ja sen täytäntöönpanoa koskevia sääntöjä, joilla pyritään mahdollistamaan ympäristöön liittyvien paikkatietojen jakaminen julkisen alan organisaatioiden välillä sekä helpottamaan paikkatietojen julkista saatavuutta kaikkialla unionissa. Tietoja olisi säilytettävä julkisesti saatavilla olevassa tietokannassa unionin tasolla, mikä myös helpottaa täytäntöönpanon seurantaa ja raportointia.
(21)
Århusin yleissopimuksen mukaisesti yleisön tehokas osallistuminen päätöksentekoon on tarpeen, jotta yleisö, jota asia koskee, voi ilmaista ja päätöksentekijät voivat ottaa huomioon ne kannat ja huolenaiheet, joilla voi olla merkitystä päätöksenteossa; siten lisätään päätöksenteon vastuullisuutta ja avoimuutta sekä yleisön tietoisuutta ympäristökysymyksistä ja tukea tehdyille päätöksille.
(22)
Sen varmistamiseksi, että suuronnettomuuden sattuessa toteutetaan tarkoituksenmukaiset toimenpiteet, toiminnanharjoittajan olisi välittömästi ilmoitettava onnettomuudesta toimivaltaiselle viranomaiselle sekä annettava tälle tiedot, jotka ovat viranomaiselle tarpeen onnettomuudesta ihmisten terveydelle ja ympäristölle aiheutuvien vaikutusten arvioimiseksi.
(23)
Paikallisviranomaiset ovat mukana suuronnettomuuksien ennalta estämisessä ja niiden seurausten lieventämisessä, ja niiden rooli voi olla merkittävä. Jäsenvaltioiden olisi otettava tämä huomioon tämän direktiivin täytäntöönpanossa.
(24)
Tietojen vaihdon helpottamiseksi ja vastaavanlaisten onnettomuuksien estämiseksi tulevaisuudessa jäsenvaltioiden olisi toimitettava komissiolle tiedot alueellaan sattuvista suuronnettomuuksista, jotta komissio voisi analysoida niihin liittyvät vaarat sekä perustaa erityisesti suuronnettomuuksia ja niistä saatuja kokemuksia koskevan tiedonvälitysjärjestelmän ja ylläpitää sitä. Tämän tietojen vaihdon olisi katettava myös sellaiset läheltä piti -tilanteet, joihin jäsenvaltiot katsovat kohdistuvan erityistä teknistä mielenkiintoa suuronnettomuuksien estämisen ja niiden seurauksien rajoittamisen kannalta. Jäsenvaltioiden ja komission olisi pyrittävä varmistamaan suuronnettomuuksia koskevien tietojen vaihdon helpottamiseksi perustettujen tietojärjestelmien tietojen kattavuus.
(25)
Jäsenvaltioiden olisi nimettävä toimivaltaiset viranomaiset, jotka vastaavat siitä, että toiminnanharjoittajat täyttävät velvoitteensa. Toimivaltaisten viranomaisten ja komission olisi tehtävä yhteistyötä täytäntöönpanoa tukevissa toimissa, kuten asianmukaisten ohjeiden laatimisessa ja parhaiden käytänteiden vaihtamisessa. Tarpeettoman hallinnollisen taakan välttämiseksi tiedotusvelvoitteet olisi tilanteen mukaan yhdistettävä muuhun asiaa koskevaan unionin lainsäädäntöön perustuviin velvoitteisiin.
(26)
Jäsenvaltioiden olisi varmistettava, että toimivaltaiset viranomaiset toteuttavat tarvittavat toimenpiteet, mikäli direktiiviä ei noudateta. Jotta voidaan varmistaa tehokas täytäntöönpano ja sen valvonta, käytössä olisi oltava tarkastusjärjestelmä, mukaan luettuna säännöllisin väliajoin suoritettavien rutiinitarkastusten sekä muiden kuin rutiiniluonteisten tarkastusten ohjelma. Tarkastuksia olisi mahdollisuuksien mukaan koordinoitava unionin muuhun lainsäädäntöön, myös teollisuuden päästöistä (yhtenäistetty ympäristön pilaantumisen ehkäiseminen ja vähentäminen) 24 päivänä marraskuuta 2010 annettuun Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiiviin 2010/75/EU (12) perustuvien tarkastusten kanssa. Jäsenvaltioiden olisi varmistettava, että käytettävissä on riittävästi henkilöstöä, jolla on tarkastusten tekemiseen tarvittava ammattitaito ja pätevyys. Toimivaltaisten viranomaisten olisi tarjottava asianmukaista tukea käyttäen välineitä ja mekanismeja, joilla vaihdetaan kokemuksia ja vahvistetaan tietämystä, myös unionin tasolla.
(27)
Teknisen kehityksen huomioon ottamiseksi komissiolle olisi siirrettävä valta hyväksyä Euroopan unionin toiminnasta tehdyn sopimuksen 290 artiklan mukaisesti säädöksiä, joilla muutetaan liitteitä II-VI niiden mukauttamiseksi tekniseen kehitykseen. On erityisen tärkeää, että komissio toteuttaa asiaa valmistellessaan asianmukaiset kuulemiset, myös asiantuntijatasolla. Komission olisi delegoituja säädöksiä valmistellessaan ja laatiessaan varmistettava, että asianomaiset asiakirjat toimitetaan Euroopan parlamentille ja neuvostolle yhtäaikaisesti, hyvissä ajoin ja asianmukaisesti.
(28)
Tämän direktiivin yhdenmukaisen täytäntöönpanon varmistamiseksi komissiolle olisi siirrettävä täytäntöönpanovaltaa. Tätä valtaa olisi käytettävä yleisistä säännöistä ja periaatteista, joiden mukaisesti jäsenvaltiot valvovat komission täytäntöönpanovallan käyttöä, 16 päivänä helmikuuta 2011 annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksen (EU) N:o 182/2011 (13) mukaisesti.
(29)
Jäsenvaltioiden olisi säädettävä seuraamuksista, joita sovelletaan tämän direktiivin johdosta annettujen kansallisten säännösten rikkomiseen, ja varmistettava näiden seuraamusten täytäntöönpano. Näiden seuraamusten olisi oltava tehokkaita, oikeasuhtaisia ja varoittavia.
(30)
Jäsenvaltiot eivät voi riittävällä tavalla toteuttaa tämän direktiivin tavoitetta, joka on ihmisten terveyden ja ympäristönsuojelun korkea taso, vaan se voidaan saavuttaa paremmin unionin tasolla, joten unioni voi toteuttaa toimenpiteitä Euroopan unionista tehdyn sopimuksen 5 artiklassa vahvistetun toissijaisuusperiaatteen mukaisesti. Mainitussa artiklassa vahvistetun suhteellisuusperiaatteen mukaisesti tässä direktiivissä ei ylitetä sitä, mikä on tarpeen tämän tavoitteen saavuttamiseksi.
(31)
Jäsenvaltiot ovat selittävistä asiakirjoista 28 päivänä syyskuuta 2011 annetun jäsenvaltioiden ja komission yhteisen poliittisen lausuman (14) mukaisesti sitoutuneet perustelluissa tapauksissa liittämään ilmoitukseen toimenpiteistä, jotka koskevat direktiivin saattamista osaksi kansallista lainsäädäntöä, yhden tai useamman asiakirjan, josta käy ilmi direktiivin osien ja kansallisen lainsäädännön osaksi saattamiseen tarkoitettujen välineiden vastaavien osien suhde. Tämän direktiivin osalta lainsäätäjä pitää tällaisten asiakirjojen toimittamista perusteltuna.
(32)
Direktiiviä 96/82/ETY olisi muutettava ja myöhemmin se olisi kumottava,
OVAT HYVÄKSYNEET TÄMÄN DIREKTIIVIN:
1 artikla
Kohde
Tässä direktiivissä vahvistetaan säännöt sellaisten suuronnettomuuksien ehkäisemiseksi, joissa on mukana vaarallisia aineita, ja rajoitetaan suuronnettomuuksista ihmisten terveydelle ja ympäristölle aiheutuvia seurauksia, jotta koko unionissa voitaisiin taata yhdenmukaisesti ja tehokkaasti korkea suojelun taso.
2 artikla
Soveltamisala
1. Tätä direktiiviä sovelletaan 3 artiklan 1 kohdassa määriteltyihin tuotantolaitoksiin.
2. Tätä direktiiviä ei sovelleta seuraaviin:
a)
puolustusvoimien tuotantolaitoksiin, laitoksiin tai varastoihin;
b)
aineista peräisin olevan ionisoivan säteilyn aiheuttamiin vaaroihin;
c)
vaarallisten aineiden kuljetukseen ja siihen suoraan liittyvään väliaikaiseen varastointiin maantie-, rautatie-, sisävesi-, meri- ja ilmakuljetuksessa, mukaan lukien purku ja lastaus sekä siirto kuljetusmuodosta toiseen kuljetusmuotoon satama-altaissa, laitureilla tai ratapihoilla, tässä direktiivissä tarkoitettujen tuotantolaitosten ulkopuolella;
d)
vaarallisten aineiden siirtoon putkilinjoissa, pumppuasemat mukaan lukien, tässä direktiivissä tarkoitettujen tuotantolaitosten ulkopuolella;
e)
mineraalien hyödyntämiseen maanalaisissa kaivoksissa ja avolouhoksissa eli etsintään, louhintaan ja prosessointiin, mukaan lukien porausreikien kautta tapahtuvat toimet;
f)
mineraalien, hiilivedyt mukaan lukien, offshore-etsintään tai -hyödyntämiseen;
g)
kaasun varastointiin maanalaisilla offshore-työskentelypaikoilla, mukaan lukien sekä varsinaiset varastointipaikat että paikat, joilla myös harjoitetaan mineraalien, hiilivedyt mukaan lukien, etsintää ja hyödyntämistä;
h)
kaatopaikkoihin, mukaan luettuna jätteen maanalainen varastointi.
Sen estämättä, mitä ensimmäisen alakohdan e ja h alakohdassa säädetään, direktiivin soveltamisalaan kuuluvat kaasun onshore-varastointi maan alla luonnollisissa kerrostumissa, pohjavettä johtavissa kerroksissa, suolakerrostumiin liuotetuissa onkaloissa ja käyttämättömissä kaivoksissa sekä kemialliset ja lämpöprosessitoiminnot ja sellaisiin toimintoihin liittyvä varastointi, joissa käytetään vaarallisia aineita, sekä toimivat kaivosjätteen käsittelylaitokset ja niiden altaat ja padot, joissa esiintyy vaarallisia aineita.
3 artikla
Määritelmät
Tässä direktiivissä tarkoitetaan:
1.
’tuotantolaitoksella’ koko sitä toiminnanharjoittajien valvonnassa olevaa aluetta, jossa on vaarallisia aineita yhdessä tai useammassa laitoksessa, yhteiset tai toisiinsa liittyvät infrastruktuurit tai toiminnot mukaan lukien; tuotantolaitokset ovat joko alemman tason tuotantolaitoksia tai ylemmän tason tuotantolaitoksia;
2.
’alemman tason tuotantolaitoksella’ tuotantolaitosta, jossa on vaarallisia aineita vähintään niin suuria määriä kuin liitteessä I olevan 1 osan sarakkeessa 2 tai liitteessä I olevan 2 osan sarakkeessa 2 mainitaan, mutta vähemmän kuin määriä, jotka mainitaan liitteessä I olevan 1 osan sarakkeessa 3 tai liitteessä I olevan 2 osan sarakkeessa 3, soveltaen tarvittaessa liitteessä I olevassa huomautuksessa 4 esitettyä yhteenlaskusääntöä;
3.
’ylemmän tason tuotantolaitoksella’ tuotantolaitosta, jossa on vaarallisia aineita vähintään niin suuria määriä kuin liitteessä I olevan 1 osan sarakkeessa 3 tai liitteessä I olevan 2 osan sarakkeessa 3 mainitaan, soveltaen tarvittaessa liitteessä I olevassa huomautuksessa 4 esitettyä yhteenlaskusääntöä;
4.
’lähistöllä olevalla tuotantolaitoksella’ tuotantolaitosta, joka sijaitsee niin lähellä toista tuotantolaitosta, että suuronnettomuuden riski tai seuraukset lisääntyvät;
5.
’uudella tuotantolaitoksella’
a)
tuotantolaitosta, jonka toiminta aloitetaan tai joka rakennetaan 1 päivänä kesäkuuta 2015 tai sen jälkeen; tai
b)
toimintapaikkaa, joka kuuluu tämän direktiivin soveltamisalaan, tai alemman tason tuotantolaitosta, josta tulee ylemmän tason tuotantolaitos tai päinvastoin 1 päivänä kesäkuuta 2015 tai sen jälkeen siitä syystä, että sen laitoksia tai toimintaa muutetaan siten, että se johtaa muutokseen tuotantolaitoksen vaarallisten aineiden luettelossa;
6.
’olemassa olevalla tuotantolaitoksella’ tuotantolaitosta, joka kuuluu 31 päivänä toukokuuta 2015 direktiivin 96/82/EY soveltamisalaan ja 1 päivästä kesäkuuta 2015 tämän direktiivin soveltamisalaan muuttamatta sen luokitusta alemman tason tuotantolaitoksena tai ylemmän tason tuotantolaitoksena;
7.
’muulla tuotantolaitoksella’ toimintapaikkaa, joka kuuluu tämän direktiivin soveltamisalaan, tai alemman tason tuotantolaitosta, josta tulee ylemmän tason tuotantolaitos tai päinvastoin 1 päivänä kesäkuuta 2015 tai sen jälkeen muista kuin 5 kohdassa tarkoitetuista syistä;
8.
’laitoksella’ tuotantolaitoksen sisäpuolella olevaa joko maanpäällistä tai maanalaista teknistä yksikköä, jossa tuotetaan, käytetään, käsitellään tai varastoidaan vaarallisia aineita; se käsittää kaikki laitteistot, rakenteet, putkistot, koneet, työkalut, yksityisessä käytössä olevat rautatien sivuraiteet, satama-altaat, laitoksen käyttöön tarkoitetut lastaus- ja purkauspaikat, laiturit, varastot tai vastaavat kelluvat tai maalle rakennetut rakennelmat, jotka ovat tarpeen kyseisen laitoksen toiminnalle;
9.
’toiminnanharjoittajalla’ ketä tahansa luonnollista henkilöä tai oikeushenkilöä, joka käyttää tai jolla on hallinnassaan tuotantolaitos tai laitos tai, jos kansallisessa lainsäädännössä niin määrätään, ketä tahansa henkilöä, jolle on luovutettu merkittävää taloudellista valtaa tai päätäntävaltaa tuotantolaitoksen tai laitoksen teknisen toiminnan suhteen;
10.
’vaarallisella aineella’ liitteessä I olevassa 1 osassa mainittua tai 2 osassa lueteltua ainetta tai seosta, mukaan lukien raaka-aineen, tuotteen, sivutuotteen, jäämän tai välituotteen muodossa olevat;
11.
’seoksella’ seosta tai liuosta, joka koostuu kahdesta tai useammasta aineesta;
12.
’vaarallisten aineiden olemassaololla’ sitä, että vaarallisia aineita on tai niitä ennakoidaan olevan tuotantolaitoksessa tai että voidaan kohtuudella ennakoida näitä aineita muodostuvan tuotantolaitoksen sisäpuolella sijaitsevan laitoksen prosessien, myös varastossa harjoitettavan toiminnan, hallinnan menettämisen seurauksena niin suuria tai suurempia määriä kuin liitteessä I olevassa 1 osassa tai 2 osassa säädetyt soveltamisen vähimmäismäärät;
13.
’suuronnettomuudella’ esimerkiksi huomattavaa päästöä, tulipaloa, räjähdystä tai muuta ilmiötä, joka seuraa tässä direktiivissä tarkoitetun tuotantolaitoksen toiminnassa esiintyneistä hallitsemattomista tapahtumista, jotka voivat aiheuttaa ihmisten terveyteen tai ympäristöön kohdistuvaa vakavaa välitöntä tai myöhemmin ilmenevää vaaraa tuotantolaitoksen sisä- tai ulkopuolella, ja jossa on mukana yksi tai useampia vaarallisia aineita;
14.
’vaaralla’ sellaista vaaralliseen aineeseen tai tilanteeseen olennaisesti liittyvää ominaisuutta, joka voi aiheuttaa vahinkoa ihmisten terveydelle tai ympäristölle;
15.
’riskillä’ todennäköisyyttä, että tietty erityinen vaikutus syntyy tiettynä aikana tai määrätyissä olosuhteissa;
16.
’varastoinnilla’ sitä, että alueella varastoidaan tai säilytetään tietty määrä vaarallisia aineita;
17.
’yleisöllä’ yhtä tai useampaa luonnollista henkilöä tai oikeushenkilöä taikka, kansallisen oikeuden tai käytännön mukaisesti, näiden yhteenliittymiä, järjestöjä tai ryhmiä;
18.
’yleisöllä, jota asia koskee’ yleisöä, johon onnettomuus vaikuttaa tai todennäköisesti vaikuttaa, tai yleisöä, jonka etua 15 artiklan 1 kohdan soveltamisalaan kuuluvia asioita koskeva päätös koskee; tätä määritelmää sovellettaessa valtioista riippumattomilla järjestöillä, jotka edistävät ympäristönsuojelua ja täyttävät mahdolliset kansallisen lainsäädännön mukaiset vaatimukset, katsotaan olevan etu tässä asiassa;
19.
’tarkastuksella’ kaikkia toimia, myös laitosvierailuja, sisäisten toimenpiteiden, järjestelmien ja raporttien tarkastuksia ja seuranta-asiakirjoja sekä mahdollisesti tarvittavia seurantatoimia, jotka toimivaltaiset viranomaiset toteuttavat tai jotka toteutetaan niiden puolesta sen tarkistamiseksi ja edistämiseksi, että tuotantolaitokset noudattavat tämän direktiivin vaatimuksia.
4 artikla
Tietyn vaarallisen aineen aiheuttaman suuronnettomuuden vaaran arviointi
1. Komissio arvioi tarvittaessa tai joka tapauksessa jäsenvaltion 2 kohdan mukaisesti tekemän ilmoituksen perusteella, onko liitteessä I olevassa 1 osassa mainitun tai 2 osassa luetellun tietyn vaarallisen aineen käytännössä mahdotonta aiheuttaa sellaisen aineen tai energian vapautuminen, joka voisi aiheuttaa suuronnettomuuden sekä tavanomaisissa että epätavallisissa kohtuullisesti ennakoitavissa olevissa olosuhteissa. Arvioinnissa on otettava huomioon 3 kohdassa tarkoitetut tiedot ja sen on perustuttava yhteen tai useampaan seuraavista ominaisuuksista:
a)
vaarallisen aineen olomuoto tavanomaisissa prosessi- tai käsittelyolosuhteissa tai suunnittelemattoman vapautumisen tapauksessa;
b)
vaarallisen aineen tai aineiden luontaiset ominaisuudet, etenkin sellaiset, jotka liittyvät leviämiskäyttäytymiseen suuronnettomuusskenaariossa, kuten molekyylimassa ja höyryn kyllästymispaine;
c)
vaarallisten aineiden enimmäispitoisuus seoksissa.
Ensimmäisen alakohdan soveltamiseksi olisi tarvittaessa otettava huomioon vaarallisen aineen säilytys- ja pakkaustapa, erityisesti silloin, kun niihin kohdistuu erityistä unionin lainsäädäntöä.
2. Jos jokin jäsenvaltio katsoo, että vaarallinen aine ei aiheuta suuronnettomuuden vaaraa 1 kohdan mukaisesti, kyseinen jäsenvaltio ilmoittaa asiasta komissiolle ja toimittaa asianmukaiset perustelut, mukaan lukien 3 kohdassa tarkoitetut tiedot.
3. Edellä olevien 1 ja 2 kohdan tarkoituksia varten asianomaisesta vaarallisesta aineesta terveydelle aiheutuvien vaarojen, fysikaalisten vaarojen ja ympäristölle aiheutuvien vaarojen arvioinnissa tarvittaviin tietoihin on sisällyttävä:
a)
kattava luettelo ominaisuuksista, joita tarvitaan sen arvioimiseksi, minkälaista fysikaalista, terveydellistä tai ympäristöön kohdistuvaa haittaa vaarallinen aine voi aiheuttaa;
b)
fysikaaliset ja kemialliset ominaisuudet (esimerkiksi molekyylimassa, höyryn kyllästymispaine, luontainen toksisuus, kiehumispiste, reaktiivisuus, viskositeetti, liukoisuus ja muut olennaiset ominaisuudet);
c)
terveydelle aiheutuvia ja fysikaalisia vaaroja koskevat ominaisuudet (esimerkiksi reaktiivisuus, syttyvyys ja toksisuus sekä lisätekijät, kuten altistustapa, vammojen ja kuolemantapausten suhde ja pitkän aikavälin vaikutukset, sekä muut olennaiset ominaisuudet);
d)
ympäristölle aiheutuvia vaaroja koskevat ominaisuudet (esimerkiksi ekotoksisuus, pysyvyys, biokertyminen, mahdollisuus kulkeutua pitkiä matkoja ympäristössä, sekä muut olennaiset ominaisuudet);
e)
ainetta tai seosta koskeva unionin luokitus, jos se on saatavissa;
f)
tietoja ainespesifisistä toimintaolosuhteista (esimerkiksi lämpötila, paine ja muut olennaiset olosuhteet), joissa vaarallinen aine varastoidaan tai joissa sitä käytetään ja/tai joissa sitä voi esiintyä ennakoitavissa olevassa epätavallisessa toiminnassa tai onnettomuudessa, kuten tulipalossa.
4. Edellä 1 kohdassa tarkoitetun arvioinnin jälkeen komissio esittää tarvittaessa lainsäädäntöehdotuksen Euroopan parlamentille ja neuvostolle kyseisen vaarallisen aineen jättämiseksi tämän direktiivin soveltamisalan ulkopuolelle.
5 artikla
Toiminnanharjoittajan yleiset velvoitteet
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että toiminnanharjoittaja velvoitetaan toteuttamaan kaikki tarvittavat toimenpiteet suuronnettomuuksien ehkäisemiseksi ja niistä ihmisten terveydelle ja ympäristölle aiheutuvien seurauksien rajoittamiseksi.
2. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että toiminnanharjoittaja velvoitetaan olemaan aina valmis osoittamaan 6 artiklassa tarkoitetulle toimivaltaiselle viranomaiselle erityisesti 20 artiklassa tarkoitettuja tarkastuksia ja valvontaa varten, että hän on toteuttanut kaikki tarpeelliset tässä direktiivissä säädetyt toimenpiteet.
6 artikla
Toimivaltainen viranomainen
1. Jäsenvaltioiden on asetettava tai nimettävä yksi tai useampi toimivaltainen viranomainen, jäljempänä ’toimivaltainen viranomainen’, jonka tehtävänä on panna toimeen tässä direktiivissä vahvistetut tehtävät, sekä tarvittaessa muita elimiä, joiden tehtävänä on avustaa toimivaltaista viranomaista teknisellä tasolla, tämän rajoittamatta toiminnanharjoittajan vastuita. Jäsenvaltioiden, jotka perustavat tai nimeävät useamman kuin yhden toimivaltaisen viranomaisen, on varmistettava, että menettelyt niiden velvoitteiden suorittamiseksi koordinoidaan täysin.
2. Toimivaltaiset viranomaiset ja komissio tekevät yhteistyötä toimissa, joilla tuetaan tämän direktiivin täytäntöönpanoa, ottaen sidosryhmät mukaan soveltuvissa tapauksissa.
3. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että toimivaltaiset viranomaiset hyväksyvät tämän direktiivin täytäntöönpanemiseksi tiedot, jotka toiminnanharjoittajat toimittavat muun asiaa koskevan unionin lainsäädännön mukaisesti, jos ne täyttävät tämän direktiivin vaatimukset. Toimivaltaisten viranomaisten on tällaisessa tilanteessa varmistettava, että tämän direktiivin vaatimuksia noudatetaan.
7 artikla
Tiedoksianto
1. Jäsenvaltioiden on vaadittava toiminnanharjoittajaa lähettämään toimivaltaiselle viranomaiselle ilmoitus, jossa on seuraavat tiedot:
a)
toiminnanharjoittajan nimi ja/tai toiminimi ja kyseisen tuotantolaitoksen täydellinen osoite;
b)
toiminnanharjoittajan toimipaikka ja sen täydellinen osoite;
c)
tuotantolaitoksesta vastaavan henkilön nimi ja toimi, jos kyseessä on muu henkilö kuin a alakohdassa tarkoitettu;
d)
tiedot, joiden avulla vaaralliset aineet, joita tuotantolaitoksessa on tai voi olla, ja näiden aineiden luokka voidaan tunnistaa;
e)
kyseis(t)en vaarallis(t)en aine(id)en määrä ja olomuoto;
f)
laitoksessa tai varastossa harjoitettava tai harjoitettavaksi suunniteltu toiminta;
g)
tuotantolaitoksen välitön ympäristö ja tekijät, jotka voivat aiheuttaa suuronnettomuuksia tai pahentaa niiden seurauksia, mukaan luettuina saatavilla olevat tiedot lähistöllä sijaitsevista tuotantolaitoksista, kohteista jotka jäävät tämän direktiivin soveltamisalan ulkopuolelle, sekä alueista ja rakennushankkeista, jotka voisivat lisätä suuronnettomuuden ja onnettomuuden leviämisen riskiä tai seurauksia tai jotka voisivat olla sen aiheuttajia.
2. Ilmoitus tai sen ajanmukaistettu versio on lähetettävä toimivaltaiselle viranomaiselle seuraavissa määräajoissa:
a)
uusista tuotantolaitoksista kohtuullisessa määräajassa ennen kuin rakentaminen tai toiminta aloitetaan tai ennen muutoksia, jotka johtavat muutokseen vaarallisten aineiden luettelossa;
b)
kaikissa muissa tapauksissa yhdessä vuodessa siitä, kun tätä direktiiviä aletaan soveltaa kyseiseen tuotantolaitokseen.
3. Tämän artiklan 1 ja 2 kohtaa ei sovelleta, jos toiminnanharjoittaja on jo lähettänyt ilmoituksen toimivaltaiselle viranomaiselle kansallisen lainsäädännön vaatimusten nojalla ennen 1 päivää kesäkuuta 2015, ja ilmoituksessa annetut tiedot täyttävät 1 kohdassa asetetut vaatimukset, eivätkä tiedot ole muuttuneet.
4. Toiminnanharjoittajan on etukäteen ilmoitettava toimivaltaiselle viranomaiselle seuraavista tapahtumista:
a)
toiminnanharjoittajan 1 kohdan mukaisesti tekemässä ilmoituksessa mainittu vaarallisen aineen määrä kasvaa tai vähenee merkittävästi tai aineen ominaisuudet ja olomuoto muuttuvat taikka prosessit, joissa sitä käytetään, muuttuvat merkittävästi;
b)
tuotantolaitokseen tai laitokseen tehdään muutoksia, jotka saattavat vaikuttaa merkittävästi suuronnettomuusvaaroihin;
c)
tuotantolaitos suljetaan lopullisesti tai poistetaan käytöstä; tai
d)
edellä 1 kohdan a, b tai c alakohdassa tarkoitettuja tietoja muutetaan.
8 artikla
Toimintaperiaatteet suuronnettomuuksien ehkäisemiseksi
1. Jäsenvaltioiden on vaadittava, että toiminnanharjoittaja laatii kirjallisesti asiakirjan, jossa toiminnanharjoittaja selostaa toimintaperiaatteensa suuronnettomuuksien ehkäisemiseksi, ja varmistaa, että näitä toimintaperiaatteita noudatetaan. Nämä toimintaperiaatteet on laadittava niin, että ne takaavat korkeatasoisen ihmisten terveyden ja ympäristön suojelun. Ne on suhteutettava tuotantolaitoksessa esiintyviin suuronnettomuuden vaaroihin. Niissä on esitettävä toiminnanharjoittajan yleiset tavoitteet ja toimintaperiaatteet, johdon rooli ja vastuu sekä sitoutuminen jatkuvasti parantamaan suuronnettomuuksien vaarojen hallintaa ja varmistamaan suojelun korkea taso.
2. Toimintaperiaatteet suuronnettomuuksien ehkäisemiseksi on laadittava ja kansallisen lainsäädännön sitä edellyttäessä lähetettävä toimivaltaiselle viranomaiselle seuraavissa määräajoissa:
a)
uusista tuotantolaitoksista kohtuullisessa määräajassa ennen kuin rakentaminen tai toiminta aloitetaan tai ennen muutoksia, jotka johtavat muutokseen vaarallisten aineiden luettelossa;
b)
kaikissa muissa tapauksissa yhdessä vuodessa siitä, kun tätä direktiiviä aletaan soveltaa kyseiseen tuotantolaitokseen.
3. Tämän artiklan 1 ja 2 kohtaa ei sovelleta, jos toiminnanharjoittaja on jo laatinut toimintaperiaatteet suuronnettomuuksien ehkäisemiseksi ja lähettänyt ne toimivaltaiselle viranomaiselle kansallisen lainsäädännön vaatimusten nojalla ennen 1 päivää kesäkuuta 2015, ja toimintaperiaatteissa annetut tiedot täyttävät 1 kohdassa asetetut vaatimukset, eivätkä tiedot ole muuttuneet.
4. Toiminnanharjoittajan on säännöllisesti tarkistettava ja tarvittaessa saatettava toimintaperiaatteet suuronnettomuuksien ehkäisemiseksi ajan tasalle vähintään joka viides vuosi tämän kuitenkaan rajoittamatta 11 artiklan soveltamista. Ajan tasalle saatetut toimintaperiaatteet suuronnettomuuksien ehkäisemiseksi on kansallisen lainsäädännön sitä edellyttäessä lähetettävä toimivaltaiselle viranomaiselle viipymättä.
5. Toimintaperiaatteet suuronnettomuuksien ehkäisemiseksi on pantava täytäntöön asianmukaisin keinoin ja rakentein sekä liitteen III mukaisella turvallisuusjohtamisjärjestelmällä, joka suhteutetaan suuronnettomuuksien vaaroihin sekä tuotantolaitoksen organisaation tai toimintojen moninaisuuteen. Alemman tason tuotantolaitosten osalta velvoite panna täytäntöön toimintaperiaatteet suuronnettomuuksien ehkäisemiseksi voidaan toteuttaa muilla asianmukaisilla keinoilla, rakenteilla ja johtamisjärjestelmillä, jotka suhteutetaan suuronnettomuuksien vaaroihin, ottaen huomioon liitteessä III säädetyt periaatteet.
9 artikla
Onnettomuuden leviäminen
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että toimivaltainen viranomainen määrittelee toiminnanharjoittajien 7 ja 10 artiklan mukaisesti toimittamien tietojen tai toimivaltaisen viranomaisen esittämän lisätietoja koskevan pyynnön tai 20 artiklan perusteella tehtyjen tarkastusten perusteella kaikki alemman tason ja ylemmän tason tuotantolaitokset tai tuotantolaitosryhmät, joissa suuronnettomuuden vaara voi kasvaa tai suuronnettomuuden seuraukset saattavat lisääntyä tuotantolaitosten maantieteellisen sijainnin ja toisten tuotantolaitosten läheisyyden sekä niissä olevien vaarallisten aineiden takia.
2. Jos toimivaltaisella viranomaisella on lisätietoja niiden tietojen lisäksi, joita toiminnanharjoittaja on toimittanut 7 artiklan 1 kohdan g alakohdan nojalla, sen on annettava nämä tiedot asianomaisen toiminnanharjoittajan saataville, jos se on tarpeen tämän artiklan soveltamiseksi.
3. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että 1 kohdan mukaisesti määriteltyjen tuotantolaitosten toiminnanharjoittajat:
a)
vaihtavat tarpeellisia tietoja, jotta nämä tuotantolaitokset voivat tarpeellisessa määrin ottaa huomioon suuronnettomuuden yleisen vaaran laadun ja laajuuden kokonaisuudessaan toimintaperiaatteissaan suuronnettomuuksien ehkäisemiseksi, turvallisuusjohtamisjärjestelmissään, turvallisuusselvityksissään ja sisäisissä pelastussuunnitelmissaan;
b)
tekevät yhteistyötä tiedottaakseen yleisölle ja viereisille kohteille, jotka jäävät tämän direktiivin soveltamisalan ulkopuolelle, ja toimittaakseen tietoa viranomaiselle, joka vastaa ulkoisten pelastussuunnitelmien laatimisesta.
10 artikla
Turvallisuusselvitys
1. Jäsenvaltioiden on velvoitettava ylemmän tason tuotantolaitoksen toiminnanharjoittaja tekemään turvallisuusselvitys seuraavia tarkoituksia varten:
a)
osoittamaan, että on otettu käyttöön toimintaperiaatteet suuronnettomuuksien ehkäisemiseksi ja turvallisuusjohtamisjärjestelmä toimintaperiaatteiden toteuttamiseksi liitteessä III vahvistettujen tietojen mukaisesti;
b)
osoittamaan, että suuronnettomuuden vaarat ja mahdolliset suuronnettomuusskenaariot on tunnistettu ja että on toteutettu tarpeelliset toimenpiteet tällaisten onnettomuuksien estämiseksi ja niiden ihmisten terveydelle ja ympäristölle aiheuttamien seurauksien rajoittamiseksi;
c)
osoittamaan, että riittävä turvallisuus- ja luotettavuustaso on otettu huomioon kaikkien sellaisten tuotantolaitosten toimintaan liittyvien laitosten, varastojen, laitteiden ja perusrakenteiden osalta suunnittelussa, rakentamisessa, käytössä ja kunnossapidossa, joilla on yhteys tuotantolaitoksessa esiintyviin suuronnettomuusvaaroihin;
d)
osoittamaan, että on laadittu sisäiset pelastussuunnitelmat, ja toimittamaan sellaiset tiedot, joiden perusteella voidaan laatia ulkoinen pelastussuunnitelma;
e)
takaamaan riittävien tietojen toimittaminen toimivaltaiselle viranomaiselle, jotta tämä voi tehdä päätöksen uusien toimintojen sijoittamisesta tai hankkeista olemassa olevien tuotantolaitosten ympärillä.
2. Turvallisuusselvityksessä on oltava vähintään liitteessä II luetellut tiedot. Siinä on mainittava selvityksen laatimiseen osallistuneet tahot.
3. Turvallisuusselvitys on lähetettävä toimivaltaiselle viranomaiselle seuraavissa määräajoissa:
a)
uusista tuotantolaitoksista kohtuullisessa määräajassa ennen kuin rakentaminen tai toiminta aloitetaan tai ennen muutoksia, jotka johtavat muutokseen vaarallisten aineiden luettelossa;
b)
olemassa olevista ylemmän tason tuotantolaitoksista viimeistään 1 päivänä kesäkuuta 2016;
c)
muista tuotantolaitoksista kahdessa vuodessa siitä, kun tätä direktiiviä aletaan soveltaa kyseiseen tuotantolaitokseen.
4. Tämän artiklan 1, 2 ja 3 kohtaa ei sovelleta, jos toiminnanharjoittaja on jo lähettänyt turvallisuusselvityksen toimivaltaiselle viranomaiselle kansallisen lainsäädännön vaatimusten nojalla ennen 1 päivää kesäkuuta 2015 ja turvallisuusselvityksessä annetut tiedot täyttävät 1 ja 2 kohdassa asetetut vaatimukset, eivätkä tiedot ole muuttuneet. Tämän artiklan 1 ja 2 kohdan noudattamiseksi toiminnanharjoittajan on esitettävä mahdollisesti muuttuneet turvallisuusselvityksen osat toimivaltaisen viranomaisen määräämässä muodossa, jollei 3 kohdassa säädetyistä määräajoista muuta johdu.
5. Jollei 11 artiklassa säädetystä muuta johdu, toiminnanharjoittajan on säännöllisesti tarkistettava ja tarvittaessa saatettava ajan tasalle turvallisuusselvitys vähintään joka viides vuosi.
Toiminnanharjoittajan on myös tarkistettava turvallisuusselvitys ja tarvittaessa saatettava se ajan tasalle tuotantolaitoksessaan tapahtuneen suuronnettomuuden jälkeen ja milloin tahansa muulloin toiminnanharjoittajan aloitteesta tai toimivaltaisen viranomaisen pyynnöstä, kun se on tarpeen uusien seikkojen ilmaannuttua tai jotta voitaisiin ottaa huomioon turvallisuuteen liittyvän teknisen tietämyksen kehittyminen esimerkiksi onnettomuuksien tai, siinä määrin kuin mahdollista, läheltä piti -tilanteiden selvittelyn pohjalta sekä vaarojen arviointiin liittyvän tietämyksen lisääntyminen.
Ajan tasalle saatettu turvallisuusselvitys tai sen ajan tasalle saatetut osat on lähetettävä toimivaltaiselle viranomaiselle viipymättä.
6. Ennen kuin toiminnanharjoittaja aloittaa rakentamisen tai toiminnan tai edellä tämän artiklan 3 kohdan b ja c alakohdassa sekä 5 kohdassa tarkoitetuissa tapauksissa, toimivaltaisen viranomaisen on kohtuullisessa määräajassa selvityksen saatuaan ilmoitettava toiminnanharjoittajalle turvallisuusselvitystä koskevat johtopäätöksensä, ja, soveltuvissa tapauksissa 19 artiklan mukaisesti, kiellettävä kyseessä olevan tuotantolaitoksen käyttöönotto tai sen toiminnan jatkaminen.
11 artikla
Muutosten tekeminen laitoksiin, tuotantolaitoksiin tai varastoihin
Jos laitoksen, tuotantolaitoksen, varaston, prosessin tai vaarallisten aineiden laadun, olomuodon tai määrien muutoksella voi olla merkittäviä seurauksia suuronnettomuuksiin liittyvien vaarojen suhteen tai jos muutos voi johtaa siihen, että alemman tason tuotantolaitoksesta tulee ylemmän tason tuotantolaitos tai päinvastoin, jäsenvaltioiden on varmistettava, että toiminnanharjoittaja tarkistaa ja tarvittaessa saattaa ajan tasalle ilmoituksen, toimintaperiaatteet suuronnettomuuksien ehkäisemiseksi, turvallisuusjohtamisjärjestelmän ja turvallisuusselvityksen, ja ilmoittaa toimivaltaiselle viranomaiselle näistä ajan tasalle saattamisista ennen muutosten toteuttamista.
12 artikla
Pelastussuunnitelmat
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava kaikkien ylemmän tason tuotantolaitosten osalta, että
a)
toiminnanharjoittaja laatii sisäisen pelastussuunnitelman toimenpiteistä, jotka toteutetaan tuotantolaitoksen sisällä;
b)
toiminnanharjoittaja toimittaa toimivaltaiselle viranomaiselle tiedot, jotka tarvitaan ulkoisen pelastussuunnitelman laatimista varten;
c)
jäsenvaltion tähän tehtävään nimeämät viranomaiset laativat ulkoisen pelastussuunnitelman niistä toimista, joihin ryhdytään tuotantolaitoksen ulkopuolella kahden vuoden kuluessa siitä, kun tarvittavat tiedot on vastaanotettu toiminnanharjoittajalta b alakohdan mukaisesti.
2. Toiminnanharjoittajien on noudatettava 1 kohdan a ja b alakohdassa säädettyjä velvoitteita seuraaviin määräaikoihin mennessä:
a)
uusista tuotantolaitoksista kohtuullisessa ajassa ennen kuin toiminta aloitetaan tai ennen muutoksia, jotka johtavat muutokseen vaarallisten aineiden luettelossa;
b)
olemassa olevien ylemmän tason tuotantolaitosten osalta viimeistään 1 päivänä kesäkuuta 2016, paitsi jos sisäinen pelastussuunnitelma on siihen mennessä laadittu kansallisen lainsäädännön vaatimusten nojalla ja siinä annetut tiedot sekä 1 kohdan b alakohdassa tarkoitetut tiedot täyttävät tässä artiklassa asetetut vaatimukset, eivätkä tiedot ole muuttuneet;
c)
muista tuotantolaitoksista kahdessa vuodessa siitä, kun tätä direktiiviä aletaan soveltaa kyseiseen tuotantolaitokseen.
3. Pelastussuunnitelmat on laadittava ottaen huomioon seuraavat tavoitteet:
a)
onnettomuudet on rajattava ja hallittava niiden seurauksien minimoimiseksi ja ihmisten terveydelle, ympäristölle ja omaisuudelle aiheutuvien vahinkojen rajoittamiseksi;
b)
on toteutettava tarvittavat toimenpiteet ihmisten terveyden ja ympäristön suojelemiseksi suuronnettomuuksien seurauksilta;
c)
on annettava tarpeelliset tiedot väestölle ja asiasta vastaaville alueen viranomaisille ja laitoksille;
d)
on varauduttava suuronnettomuuden jälkien korjaamiseen ja ympäristön puhdistamiseen.
Pelastussuunnitelmissa on oltava liitteessä IV tarkoitetut tiedot.
4. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että tässä direktiivissä tarkoitetut sisäiset pelastussuunnitelmat laaditaan siten, että kuullaan tuotantolaitoksessa työskentelevää henkilöstöä, mukaan luettuina asianomaiset pitkäaikaiset alihankkijat.
5. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että yleisölle, jota asia koskee, annetaan aikaisessa vaiheessa mahdollisuus kertoa mielipiteensä ulkoisista pelastussuunnitelmista niitä tehtäessä tai merkittävästi muutettaessa.
6. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että toiminnanharjoittajat ja tehtävään nimetyt viranomaiset tarkastavat, harjoituttavat ja tarpeen vaatiessa ajanmukaistavat sisäiset ja ulkoiset pelastussuunnitelmat asianmukaisin väliajoin, kuitenkin enintään kolmen vuoden välein. Tarkastamisessa on otettava huomioon näissä tuotantolaitoksissa ja pelastuspalveluissa tapahtuneet muutokset, uusi tekninen tietämys ja suuronnettomuuksissa toteutettavia toimenpiteitä koskevan tiedon lisääntyminen.
Ulkoisten pelastussuunnitelmien osalta jäsenvaltioiden on otettava huomioon tarve edistää tiiviimpää yhteistyötä avustustoimissa, joita pelastuspalvelut suorittavat vakavissa hätätilanteissa.
7. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että toiminnanharjoittajat ja tarvittaessa tähän tehtävään nimetty toimivaltainen viranomainen toteuttavat pelastussuunnitelmat viipymättä suuronnettomuuden tapahtuessa tai kun kyseessä on jokin hallitsematon tapahtuma, jonka voidaan sen luonteen takia kohtuudella olettaa johtavan suuronnettomuuteen.
8. Toimivaltainen viranomainen voi perustellusta syystä päättää, että turvallisuusselvityksen sisältämien tietojen perusteella 1 kohdan säännöksiä ulkoisen pelastussuunnitelman pakollisesta laatimisesta ei sovelleta.
13 artikla
Maankäytön suunnittelu
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että suuronnettomuuksien ehkäisemisen ja niiden ihmisten terveyteen ja ympäristöön kohdistuvien seurausten rajoittamisen tavoite otetaan huomioon jäsenvaltioiden maankäytön suunnittelussa tai muissa asiaankuuluvissa toimintaperiaatteissa. Ne pyrkivät näihin tavoitteisiin valvomalla:
a)
uusien tuotantolaitosten sijoittamista;
b)
tuotantolaitoksiin tehtäviä 11 artiklassa tarkoitettuja muutoksia;
c)
tuotantolaitosten läheisyydessä toteutettavia uusia rakennushankkeita, mukaan luettuina liikenneväylät, yleisessä käytössä olevat kohteet ja asuinalueet, silloin kun tuotantolaitoksen sijainti tai alueen uudet järjestelyt saattavat lisätä suuronnettomuuden vaaraa tai pahentaa sen seurauksia tai olla sen aiheuttajia.
2. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että niiden maankäytön suunnittelussa tai muissa asiaan kuuluvissa toimintaperiaatteissa sekä näiden toimintaperiaatteiden täytäntöönpanemiseksi käytettävissä menettelytavoissa otetaan huomioon tarve pitkällä aikavälillä:
a)
pitää yllä riittävä etäisyys tässä direktiivissä tarkoitettujen tuotantolaitosten sekä asuinalueiden, yleisessä käytössä olevien rakennusten ja alueiden, virkistysalueiden, sekä mahdollisuuksien mukaan pääliikenneväylien välillä;
b)
suojella luonnon kannalta erityisen herkkiä tai tärkeitä alueita tuotantolaitosten läheisyydessä tarvittaessa riittävien etäisyyksien tai muiden asianmukaisten toimenpiteiden avulla;
c)
olemassa olevien tuotantolaitosten osalta ottaa huomioon 5 artiklan mukaiset tekniset lisätoimenpiteet, jotta ihmisten terveyteen ja ympäristöön kohdistuvia vaaroja ei lisättäisi.
3. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että toimivaltaiset viranomaiset ja kaavoitukseen liittyviä päätöksiä tekevät viranomaiset ottavat käyttöön asianmukaisia kuulemismenettelyjä edellä 1 kohdan mukaisesti määriteltyjen toimien toteuttamisen helpottamiseksi. Menettelyjen on oltava sellaisia, että toiminnanharjoittajat toimittavat riittävästi tietoa tuotantolaitokseen liittyvistä riskeistä ja että päätöksentekohetkellä on käytettävissä joko tapauskohtaisen tutkimuksen tai yleisten perusteiden nojalla teknisiä neuvoja kyseessä olevista riskeistä.
Jäsenvaltioiden on varmistettava, että alemman tason tuotantolaitokset toimittavat toimivaltaisen viranomaisen pyynnöstä tuotantolaitokseen liittyvistä riskeistä riittävästi tietoa maankäytön suunnittelua varten.
4. Tämän artiklan 1, 2 ja 3 kohdassa säädetyillä vaatimuksilla ei rajoiteta tiettyjen julkisten ja yksityisten hankkeiden ympäristövaikutusten arvioinnista 13 päivänä joulukuuta 2011 annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2011/92/EU (15), tiettyjen suunnitelmien ja ohjelmien ympäristövaikutusten arvioinnista 27 päivänä kesäkuuta 2001 annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2001/42/EY (16) ja muiden asiaa koskevien unionin säädösten sisältämien säännösten soveltamista. Jäsenvaltiot voivat luoda koordinoituja tai yhteisiä menettelyjä, jotta voidaan täyttää tässä artiklassa sekä kyseisessä lainsäädännössä esitetyt vaatimukset ja muun muassa välttää arviointien tai kuulemisten päällekkäisyyttä.
14 artikla
Yleisölle tiedottaminen
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että liitteessä V tarkoitetut tiedot ovat pysyvästi yleisön saatavilla, myös sähköisessä muodossa. Tiedot on pidettävä ajan tasalla tarpeen mukaan, myös silloin, kun tehdään 11 artiklassa tarkoitettuja muutoksia.
2. Ylemmän tason tuotantolaitosten osalta jäsenvaltioiden on myös varmistettava, että
a)
kaikki henkilöt, joihin suuronnettomuus voi vaikuttaa, saavat säännöllisesti mahdollisimman sopivassa muodossa ja heidän sitä pyytämättä selvää ja ymmärrettävää tietoa turvallisuustoimenpiteistä ja suuronnettomuuden tapahtuessa noudatettavasta käyttäytymisestä;
b)
turvallisuusselvitys saatetaan yleisön saataville pyynnöstä, jollei 22 artiklan 3 kohdassa säädetystä muuta johdu; jos sovelletaan 22 artiklan 3 kohtaa, saataville on toimitettava muutettu selvitys esimerkiksi yleistajuisena tiivistelmänä, joka sisältää vähintään yleiset tiedot suuronnettomuuksien vaaroista sekä suuronnettomuuden mahdollisista vaikutuksista ihmisten terveyteen ja ympäristöön;
c)
vaarallisten aineiden luettelo saatetaan yleisön saataville pyynnöstä, jollei 22 artiklan 3 kohdassa säädetystä muuta johdu.
Tämän kohdan ensimmäisen alakohdan a alakohdan mukaisesti toimitettavien tietojen on sisällettävä ainakin liitteessä V tarkoitetut tiedot. Kyseiset tiedot on toimitettava myös kaikille yleisessä käytössä oleville rakennuksille ja alueille, kuten kouluille ja sairaaloille, sekä kaikille lähistöllä sijaitseville tuotantolaitoksille, jos kyseessä ovat 9 artiklan soveltamisalaan kuuluvat tuotantolaitokset. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että tiedot toimitetaan vähintään joka viides vuosi ja että ne tarkistetaan säännöllisesti ja saatetaan tarvittaessa ajan tasalle, myös silloin, kun tehdään 11 artiklassa tarkoitettuja muutoksia.
3. Jäsenvaltioiden on annettava niille jäsenvaltioille, jotka saattavat mahdollisesti joutua alttiiksi ylemmän tason tuotantolaitoksessa syntyvän suuronnettomuuden rajat ylittäville vaikutuksille, riittävät tiedot, jotta nämä voivat tarvittaessa noudattaa kaikkia asiaankuuluvia 12 ja 13 artiklan sekä tämän artiklan säännöksiä.
4. Jos kyseessä oleva jäsenvaltio on päättänyt 12 artiklan 8 kohtaa sovellettaessa, että lähellä toisen jäsenvaltion aluetta sijaitseva tuotantolaitos ei voi aiheuttaa rajan yli ulottuvaa suuronnettomuuden vaaraa, eikä tuotantolaitokselta näin ollen edellytetä 12 artiklan 1 kohdassa tarkoitetun ulkoisen pelastussuunnitelman laatimista, jäsenvaltion on ilmoitettava perustellusta päätöksestään toiselle jäsenvaltiolle.
15 artikla
Yleisön kuuleminen ja osallistuminen päätöksentekoon
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että yleisölle, jota asia koskee, annetaan aikaisessa vaiheessa mahdollisuus kertoa mielipiteensä erityisistä yksittäisistä hankkeista, jotka koskevat:
a)
uusia tuotantolaitoksia koskevaa suunnittelua 13 artiklan mukaisesti;
b)
tuotantolaitoksissa tehtäviä 11 artiklassa tarkoitettuja merkittäviä muutoksia, kun aiotut muutokset on tehtävä 13 artiklassa säädettyjä velvoitteita noudattaen;
c)
uusia hankkeita tuotantolaitosten ympärillä, jos tuotantolaitoksen sijainti tai alueen uudet järjestelyt saattavat lisätä suuronnettomuuden vaaraa 13 artiklan mukaisesti.
2. Mitä tulee 1 kohdassa tarkoitettuihin erityisiin yksittäisiin hankkeisiin, yleisölle on ilmoitettava (julkisilla ilmoituksilla tai muilla asianmukaisilla tavoilla, kuten mahdollisuuksien mukaan sähköisillä viestimillä) seuraavat seikat päätöksenteon varhaisessa vaiheessa ja viimeistään heti, kun tiedot voidaan kohtuudella antaa:
a)
erityisen hankkeen aihe;
b)
tarvittaessa tieto, että hankkeeseen sovelletaan kansallista tai valtioiden rajat ylittävien ympäristövaikutusten arviointimenettelyä taikka että siitä käydään 14 artiklan 3 kohdan mukaisia jäsenvaltioiden välisiä neuvotteluja;
c)
yksityiskohtaiset tiedot toimivaltaisista viranomaisista, jotka vastaavat päätöksenteosta, joilta saa asiaan liittyviä tietoja ja joille huomautukset tai kysymykset voidaan esittää, sekä yksityiskohtaiset tiedot huomautusten tai kysymysten esittämistä koskevasta aikataulusta;
d)
mahdollisten päätösten luonne tai päätösluonnos, jos sellainen on;
e)
tiedot siitä, milloin, missä ja miten asianomaiset tiedot annetaan saataville;
f)
tiedot menettelyistä tämän artiklan 7 kohdan mukaista yleisön osallistumista ja kuulemista varten.
3. Jäsenvaltioiden on 1 kohdassa tarkoitettujen erityisten yksittäisten hankkeiden osalta varmistettava, että asianmukaisen ajan kuluessa yleisön, jota asia koskee, saataville saatetaan:
a)
kansallisen lainsäädännön mukaisesti tärkeimmät selvitykset ja ohjeet, joita toimivaltaiselle viranomaiselle on annettu ajankohtana, jona yleisölle, jota asia koskee, on annettu 2 kohdassa tarkoitetut tiedot;
b)
ympäristöä koskevan tiedon julkisesta saatavuudesta 28 päivänä tammikuuta 2003 annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2003/4/EY (17) säännösten mukaisesti muut kuin tämän artiklan 2 kohdassa tarkoitetut tiedot, jotka ovat merkityksellisiä päätöksen kannalta ja jotka tulevat saataville vasta, kun yleisölle, jota asia koskee, on jo ilmoitettu mainitun kohdan mukaisesti.
4. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että yleisöllä, jota asia koskee, on oikeus ilmaista toimivaltaiselle viranomaiselle huomionsa ja kantansa ennen kuin 1 kohdassa tarkoitetusta erityisestä yksittäisestä hankkeesta päätetään ja että päätöstä tehtäessä 1 kohdan mukaisten kuulemisten tulokset otetaan asianmukaisesti huomioon.
5. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että kun asiaa koskevat päätökset on tehty, toimivaltainen viranomainen toimittaa yleisön saataville:
a)
päätöksen sisällön ja sen perustelut, myös myöhemmät päivitykset;
b)
ennen päätöksen tekemistä pidettyjen kuulemisten tulokset ja selvityksen siitä, miten nämä tulokset on otettu huomioon kyseistä päätöstä tehtäessä.
6. Laadittaessa 1 kohdan a tai c alakohdassa tarkoitettuja asioita koskevia yleisiä suunnitelmia tai ohjelmia jäsenvaltioiden on varmistettava, että yleisölle annetaan mahdollisuus osallistua varhaisessa vaiheessa ja tehokkaasti niiden valmisteluun ja muuttamiseen tai tarkistamiseen käyttäen yleisön osallistumisesta tiettyjen ympäristöä koskevien suunnitelmien ja ohjelmien laatimiseen 26 päivänä toukokuuta 2003 annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2003/35/EY (18) 2 artiklan 2 kohdassa säädettyjä menettelyjä.
Jäsenvaltioiden on määriteltävä, mikä on se yleisö, jolla on oikeus osallistua menettelyyn tässä kohdassa tarkoitetuissa asioissa, mukaan lukien asianomaiset valtioista riippumattomat järjestöt, kuten ympäristönsuojelua edistävät järjestöt, jotka täyttävät kansallisen lainsäädännön niille asettamat vaatimukset.
Tätä kohtaa ei sovelleta suunnitelmiin ja ohjelmiin, joiden osalta yleisön osallistumista koskeva menettely toteutetaan direktiivin 2001/42/EY nojalla.
7. Jäsenvaltiot päättävät yksityiskohtaisista järjestelyistä yleisölle tiedottamiseksi sekä yleisön, jota asia koskee, kuulemiseksi.
Eri vaiheille on asetettava kohtuulliset määräajat, joilla mahdollistetaan, että yleisölle tiedottamiseen ja yleisön, jota asia koskee, valmistautumiseen sekä tehokkaaseen osallistumiseen ympäristöä koskevaan päätöksentekoon tämän artiklan mukaisesti jää riittävästi aikaa.
16 artikla
Tiedot, jotka toiminnanharjoittajan on annettava, ja toimet, jotka on toteutettava suuronnettomuuden jälkeen
Jäsenvaltioiden on varmistettava, että toiminnanharjoittajan on suuronnettomuuden jälkeen mahdollisimman nopeasti ja asianmukaisin tavoin:
a)
tiedotettava tapahtuneesta toimivaltaiselle viranomaiselle;
b)
ilmoitettava toimivaltaiselle viranomaiselle seuraavat tiedot heti, kun ne ovat saatavissa:
i)
onnettomuusolosuhteet;
ii)
onnettomuuteen liittyvät vaaralliset aineet;
iii)
käytettävissä olevat tiedot, jotta voitaisiin arvioida onnettomuuden vaikutukset ihmisten terveyteen, ympäristöön ja omaisuuteen;
iv)
pelastustoimenpiteet, joihin on ryhdytty;
c)
ilmoitettava toimivaltaiselle viranomaiselle, mihin toimenpiteisiin aiotaan ryhtyä:
i)
onnettomuuden keskipitkän ja pitkän aikavälin vaikutusten lieventämiseksi;
ii)
onnettomuuden toistumisen estämiseksi;
d)
saatettava toimittamansa tiedot ajan tasalle, jos perusteellisempi tutkimus paljastaa niihin tai niistä tehtyihin johtopäätöksiin vaikuttavia uusia seikkoja.
17 artikla
Toimet, jotka toimivaltaisen viranomaisen on toteutettava suuronnettomuuden jälkeen
Suuronnettomuuden jälkeen jäsenvaltioiden on annettava toimivaltaisen viranomaisen tehtäväksi:
a)
varmistaa, että ryhdytään kaikkiin tarpeellisiin välittömiin, keskipitkän ja pitkän aikavälin toimenpiteisiin;
b)
kerätä tarkastuksen tai tutkimuksen avulla tai muilla asianmukaisilla tavoilla suuronnettomuuden täydelliseen selvittämiseen tarvittavat tiedot tekniikan, organisaation ja johtamisen osalta;
c)
toteuttaa tarvittavat toimenpiteet sen varmistamiseksi, että toiminnanharjoittaja suorittaa tarpeelliset korjaustoimenpiteet;
d)
antaa suosituksia tulevista onnettomuuksien ehkäisemiskeinoista; ja
e)
antaa tapahtuneesta onnettomuudesta tietoja henkilöille, joihin se todennäköisesti vaikuttaa, ja tarvittaessa antaa tietoja toimista, jotka on toteutettu suuronnettomuuden seurausten lieventämiseksi.
18 artikla
Tiedot, jotka jäsenvaltioiden on annettava suuronnettomuuden jälkeen
1. Jotta suuronnettomuuksia voitaisiin ehkäistä ja niiden seurauksia rajoittaa, jäsenvaltioiden on ilmoitettava komissiolle niiden alueilla tapahtuneista suuronnettomuuksista, jotka täyttävät liitteessä VI esitetyt perusteet. Jäsenvaltioiden on toimitettava komissiolle seuraavat tiedot:
a)
jäsenvaltio ja ilmoituksesta vastaavan viranomaisen nimi ja osoite;
b)
onnettomuuden päivämäärä, kellonaika ja paikka sekä toiminnanharjoittajan täydellinen nimi ja kyseessä olevan tuotantolaitoksen osoite;
c)
lyhyt kuvaus suuronnettomuuden olosuhteista, mukaan lukien selostus vaarallisista aineista, joita siinä oli mukana, ja ihmisten terveydelle ja ympäristölle aiheutuneista välittömistä vaikutuksista;
d)
lyhyt kuvaus toteutetuista pelastustoimenpiteistä sekä välittömästi toteutettavista varotoimenpiteistä, jotta estettäisiin onnettomuuden toistuminen;
e)
selvitystyönsä tulokset ja suositukset.
2. Tämän artiklan 1 kohdassa tarkoitetut tiedot on toimitettava mahdollisimman nopeasti ja viimeistään vuoden kuluttua onnettomuuspäivästä käyttäen 21 artiklan 4 kohdassa tarkoitettua tietokantaa. Mikäli tämän määräajan puitteissa tietokantaan voidaan toimittaa vain alustavat 1 kohdan e alakohdassa tarkoitetut tiedot, ne on saatettava ajan tasalle, kun selvitystyön tulokset ja suositukset ovat saatavilla.
Jäsenvaltiot saavat lykätä 1 kohdan e alakohdassa tarkoitettujen tietojen antamista mahdollistaakseen oikeuskäsittelyn saattamisen loppuun silloin, kun tällainen tietojen antaminen saattaisi vaikuttaa oikeuskäsittelyn kulkuun.
3. Jäsenvaltioiden tämän artiklan1 kohdassa tarkoitettujen tietojen toimittamista varten on laadittava raportointilomake täytäntöönpanosäädösten muodossa. Täytäntöönpanosäädökset hyväksytään 27 artiklan 2 kohdassa tarkoitettua tarkastelumenettelyä noudattaen.
4. Jäsenvaltioiden on ilmoitettava komissiolle kaikkien sellaisten elinten nimet ja osoitteet, joilla voisi olla tietoja suuronnettomuuksista ja jotka voisivat antaa neuvoja muiden jäsenvaltioiden toimivaltaisille viranomaisille, joiden on toimittava tällaisen onnettomuuden tapahtuessa.
19 artikla
Toiminnan kieltäminen
1. Jäsenvaltioiden on kiellettävä tuotantolaitoksen, laitoksen tai varaston tai minkä tahansa niiden osan käyttäminen tai käyttöönotto, jos toiminnanharjoittajan toteuttamissa toimenpiteissä suuronnettomuuksien estämiseksi ja rajoittamiseksi on vakavia puutteita. Jäsenvaltioiden on tällöin otettava huomioon muun muassa tarkastusraportissa tarpeellisiksi katsottujen toimenpiteiden vakavat laiminlyönnit.
Jäsenvaltiot voivat kieltää tuotantolaitoksen, laitoksen, varaston tai minkä tahansa niiden osan käyttämisen tai käyttöönoton, jos toiminnanharjoittaja ei ole toimittanut ilmoitusta, selvityksiä tai muita tässä direktiivissä tarkoitettuja tietoja säädetyssä määräajassa.
2. Jäsenvaltioiden on huolehdittava, että toiminnanharjoittajat voivat hakea muutosta toimivaltaisen viranomaisen 1 kohdan nojalla määräämään kieltoon asianmukaiselta elimeltä, josta määrätään kansallisessa lainsäädännössä ja kansallisissa menettelyissä.
20 artikla
Tarkastukset
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että toimivaltaiset viranomaiset luovat tarkastusjärjestelmän.
2. Tarkastusten on oltava kyseessä olevaan tuotantolaitokseen soveltuvia. Nämä tarkastukset eivät riipu siitä, onko viranomaisille toimitettu turvallisuusselvitys tai muita selvityksiä. Niiden on oltava sillä tavoin riittäviä, että voidaan tutkia suunnitelmallisesti ja järjestelmällisesti kyseessä olevassa tuotantolaitoksessa sovellettavat tekniset järjestelmät, organisatoriset järjestelmät ja johtamisjärjestelmät, jotta voidaan erityisesti varmistaa, että:
a)
toiminnanharjoittaja voi osoittaa, että hän on, tuotantolaitoksessa harjoitetut toiminnot huomioon ottaen, toteuttanut asianmukaiset toimenpiteet torjuakseen suuronnettomuudet;
b)
toiminnanharjoittaja voi osoittaa, että hän on varautunut asianmukaisin toimenpitein suuronnettomuuksien seurausten rajoittamiseksi tuotantolaitoksen alueella ja sen ulkopuolella;
c)
turvallisuusselvityksessä tai muussa selvityksessä esitetyt tiedot vastaavat tarkasti tuotantolaitoksessa vallitsevaa tilannetta;
d)
14 artiklassa tarkoitetut tiedot on annettu väestölle.
3. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että kaikki tuotantolaitokset kuuluvat tarkastussuunnitelmaan kansallisella, alueellisella tai paikallistasolla ja että tätä suunnitelmaa tarkistetaan ja tarvittaessa saatetaan ajan tasalle säännöllisesti.
Kuhunkin tarkastussuunnitelmaan on sisällyttävä:
a)
kyseeseen tulevien turvallisuuskysymysten yleinen arviointi;
b)
tarkastussuunnitelman kattama maantieteellinen alue;
c)
luettelo suunnitelman kattamista tuotantolaitoksista;
d)
luettelo tuotantolaitosryhmistä, joihin liittyy 9 artiklassa tarkoitettu onnettomuuden leviämisen vaara;
e)
luettelo tuotantolaitoksista, joissa erityiset ulkoiset riskien tai vaarojen lähteet voisivat lisätä suuronnettomuuden riskejä tai seuraamuksia;
f)
rutiiniluonteisia tarkastuksia koskevat menettelyt, mukaan luettuina 4 kohdassa tarkoitetut ohjelmat kyseisiä tarkastuksia varten;
g)
6 kohdan mukaisesti toteutettavat muita kuin rutiinitarkastuksia koskevat menettelyt;
h)
eri tarkastusviranomaisten välistä yhteistyötä koskevat määräykset.
4. Toimivaltainen viranomainen laatii säännöllisesti 3 kohdassa tarkoitettujen tarkastussuunnitelmien perusteella kaikkia tuotantolaitoksia varten rutiiniluonteisia tarkastuksia koskevat ohjelmat, joihin sisältyy laitosvierailujen tiheys eri laitostyyppien osalta.
Kahden peräkkäisen laitosvierailun väli ei saa ylittää vuotta ylemmän tason tuotantolaitosten ja kolmea vuotta alemman tason tuotantolaitosten osalta, jollei toimivaltainen viranomainen ole laatinut tarkastusohjelmaa, joka perustuu kyseessä olevien tuotantolaitosten suuronnettomuuksien vaaran järjestelmälliseen arviointiin.
5. Asianomaisten tuotantolaitosten vaarojen järjestelmällisen arvioinnin on perustuttava vähintään seuraaviin arviointiperusteisiin:
a)
kyseessä olevien laitosten mahdolliset vaikutukset ihmisen terveyteen ja ympäristöön;
b)
tämän direktiivin vaatimusten aiempi noudattaminen.
Tarvittaessa otetaan huomioon unionin muun lainsäädännön perusteella tehtyjen tarkastusten asiaan liittyvät tulokset.
6. Muita kuin rutiiniluonteisia tarkastuksia tehdään mahdollisimman nopeasti, kun on tarpeen tutkia vakavia valituksia, vakavia onnettomuuksia ja läheltä piti -tilanteita, vaaratilanteita ja vaatimusten laiminlyöntejä.
7. Toimivaltainen viranomainen toimittaa toiminnanharjoittajalle neljän kuukauden kuluessa kustakin tarkastuksesta päätelmät sekä tiedot tarpeelliseksi katsotuista toimenpiteistä. Toimivaltaisen viranomaisen on varmistettava, että toiminnanharjoittaja toteuttaa kaikki tarpeelliseksi katsotut toimenpiteet kohtuullisessa ajassa saatuaan niistä ilmoituksen.
8. Jos tarkastuksessa on havaittu vakava tapaus, jossa tämän direktiivin säännöksiä ei ole noudatettu, tehdään uusi tarkastus kuuden kuukauden kuluessa.
9. Tarkastukset on mahdollisuuksien mukaan koordinoitava ja tilanteen mukaan yhdistettävä muuhun unionin lainsäädäntöön perustuvien tarkastusten kanssa.
10. Jäsenvaltioiden on kannustettava toimivaltaisia viranomaisia järjestämään mekanismeja ja välineitä, joilla vaihdetaan kokemuksia ja vahvistetaan tietämystä, sekä osallistumaan tilanteen mukaan kyseisiin mekanismeihin unionin tasolla.
11. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että toiminnanharjoittajat tarjoavat toimivaltaisille viranomaisille kaiken tarvittavan avun, jotta kyseiset viranomaiset voivat suorittaa tarkastukset ja koota tarvittavat tiedot tämän direktiivin soveltamiseksi tarvittavien tehtäviensä suorittamiseksi, erityisesti jotta viranomaiset voivat arvioida asianmukaisesti suuronnettomuuden mahdollisuutta, suuronnettomuuksien todennäköisyyden mahdollista kasvua tai niiden seurauksien mahdollista pahenemista sekä laatia ulkoisen pelastussuunnitelman ja ottaa huomioon aineet, jotka olomuotonsa, erityisolosuhteiden tai sijoituspaikkansa takia voivat vaatia erityistä huomiota.
21 artikla
Tietojärjestelmä ja tietojen vaihto
1. Jäsenvaltioiden ja komission on vaihdettava tietoja suuronnettomuuksien ehkäisemisestä ja niiden seurauksien rajoittamisesta saamistaan kokemuksista. Näissä tiedoissa on käsiteltävä erityisesti tässä direktiivissä säädettyjen toimenpiteiden toimivuutta.
2. Jäsenvaltioiden on annettava komissiolle viimeistään 30 päivänä syyskuuta 2019 ja tämän jälkeen neljän vuoden välein kertomus tämän direktiivin täytäntöönpanosta.
3. Jäsenvaltioiden on tämän direktiivin soveltamisalaan kuuluvien tuotantolaitosten osalta annettava komissiolle ainakin seuraavat tiedot:
a)
toiminnanharjoittajan nimi tai toiminimi ja kyseisen tuotantolaitoksen täydellinen osoite;
b)
tuotantolaitoksen toiminta tai toiminnot.
Komissio perustaa tietokannan, joka sisältää jäsenvaltioiden toimittamat tiedot, ja pitää sitä yllä. Tietokannan käyttöoikeus on rajoitettu vain komission tai jäsenvaltioiden toimivaltaisten viranomaisten valtuuttamille henkilöille.
4. Komissio perustaa jäsenvaltioiden käytettäväksi tietokannan, johon kootaan tiedot erityisesti jäsenvaltioiden alueilla tapahtuneista suuronnettomuuksista, ja pitää sitä yllä, seuraavia tarkoituksia varten:
a)
jotta voidaan taata jäsenvaltioiden 18 artiklan 1 ja 2 kohdan mukaisesti toimittamien tietojen nopea välittäminen kaikille toimivaltaisille viranomaisille;
b)
jotta voidaan toimittaa toimivaltaisille viranomaisille onnettomuuksien syistä tehty tutkimus ja niistä tehdyt johtopäätökset;
c)
jota voidaan tiedottaa toimivaltaisille viranomaisille ennalta ehkäisevistä toimista, joihin on ryhdytty;
d)
jotta voidaan toimittaa tietoja organisaatioista, jotka voivat antaa neuvoja tai tietoja suuronnettomuuksista, niiden ehkäisemisestä ja niiden seurauksien rajoittamisesta.
5. Komissio hyväksyy viimeistään 1 päivänä tammikuuta 2015 täytäntöönpanosäädöksiä tämän artiklan 2 ja 3 kohdassa tarkoitettujen, jäsenvaltioilta ja asianomaisista 3 ja 4 kohdassa mainituista tietokannoista saatavien tietojen välittämistä koskevien mallien luomiseksi. Nämä täytäntöönpanosäädökset hyväksytään 27 artiklan 2 kohdassa tarkoitettua tarkastelumenettelyä noudattaen.
6. Tämän artiklan 4 kohdassa mainitun tietokannan on sisällettävä ainakin:
a)
jäsenvaltioiden 18 artiklan 1 ja 2 kohdan mukaisesti toimittamat tiedot;
b)
selvitykset onnettomuuksien syistä;
c)
onnettomuuksista tehdyt johtopäätökset;
d)
tiedot onnettomuuden toistumisen ehkäisemiseksi tarvittavista toimista.
7. Komissio julkaisee tiedoista ne, jotka eivät ole luottamuksellisia.
22 artikla
Tietojen saanti ja salassapito
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava avoimuuden takaamiseksi se, että toimivaltainen viranomainen antaa direktiivin 2003/4/EY nojalla kaikki tämän direktiivin mukaiset tietonsa kaikkien niiden luonnollisten henkilöiden tai oikeushenkilöiden käyttöön, jotka niitä pyytävät.
2. Toimivaltainen viranomainen voi evätä tämän direktiivin, myös sen 14 artiklan, perusteella edellytettyjen tietojen asettamisen saataville tai rajoittaa sitä, jos direktiivin 2003/4/EY 4 artiklassa säädetyt edellytykset täyttyvät.
3. Toimivaltainen viranomainen voi evätä 14 artiklan 2 kohdan b ja c alakohdassa tarkoitettujen, hallussaan olevien tietojen asettamisen saataville, jos toiminnanharjoittaja on pyytänyt, ettei turvallisuusselvityksen tai vaarallisten aineiden luettelon tiettyjä osia anneta saataville direktiivin 2003/4/EY 4 artiklassa esitetyistä syistä, rajoittamatta tämän artiklan 2 kohdan soveltamista.
Toimivaltainen viranomainen voi myös päättää samoista syistä, ettei selvityksen tai luettelon tiettyjä osia aseteta saataville. Tällöin toiminnanharjoittajan on toimitettava, kyseisen viranomaisen suostumuksella, toimivaltaiselle viranomaiselle muutettu selvitys tai luettelo, josta nämä osat on poistettu.
23 artikla
Muutoksenhaku- ja vireillepano-oikeus
Jäsenvaltioiden on varmistettava, että
a)
tämän direktiivin 14 artiklan 2 kohdan b tai c alakohdan tai 22 artiklan 1 kohdan nojalla tietoja pyytävä henkilö voi direktiivin 2003/4/EY 6 artiklan mukaisesti hakea muutosta kyseistä pyyntöä koskevaan toimivaltaisen viranomaisen toimeen tai laiminlyöntiin;
b)
yleisöllä, jota asia koskee, on kansallisten oikeusjärjestelmiensä mukaisesti tämän direktiivin 15 artiklan 1 kohdan soveltamisalaan kuuluvissa tapauksissa mahdollisuus saattaa asian laillisuus uudelleen tutkittavaksi direktiivin 2011/92/EU 11 artiklassa säädettyjen menettelyjen mukaisesti.
24 artikla
Ohjeet
Komissio voi laatia ohjeita riittävästä etäisyydestä ja onnettomuuden leviämisestä.
25 artikla
Liitteiden muuttaminen
Siirretään komissiolle valta antaa delegoituja säädöksiä 26 artiklan mukaisesti liitteiden II-VI mukauttamiseksi tekniikan kehitykseen. Mukautukset eivät saa aiheuttaa merkittäviä muutoksia jäsenvaltioiden ja toiminnanharjoittajien tässä direktiivissä säädettyihin velvollisuuksiin.
26 artikla
Siirretyn säädösvallan käyttäminen
1. Siirretään komissiolle valta antaa delegoituja säädöksiä tässä artiklassa säädetyin edellytyksin.
2. Siirretään 25 artiklassa tarkoitettu valta antaa delegoituja säädöksiä komissiolle viideksi vuodeksi 13 päivästä elokuuta 2012. Komissio laatii siirrettyä säädösvaltaa koskevan kertomuksen viimeistään yhdeksän kuukautta ennen viiden vuoden pituisen kauden päättymistä. Säädösvallan siirtoa jatketaan ilman eri toimenpiteitä samanpituisiksi kausiksi, jollei Euroopan parlamentti tai neuvosto vastusta tällaista jatkamista viimeistään neljä kuukautta ennen kunkin kauden päättymistä.
3. Euroopan parlamentti tai neuvosto voi milloin tahansa peruuttaa 25 artiklassa tarkoitetun säädösvallan siirron. Peruuttamispäätöksellä lopetetaan tuossa päätöksessä mainittu säädösvallan siirto. Päätös tulee voimaan sitä päivää seuraavana päivänä, jona se julkaistaan Euroopan unionin virallisessa lehdessä, tai jonakin myöhempänä, päätöksessä mainittuna päivänä. Päätös ei vaikuta jo voimassa olevien delegoitujen säädösten pätevyyteen.
4. Heti kun komissio on antanut delegoidun säädöksen, komissio antaa sen tiedoksi yhtäaikaisesti Euroopan parlamentille ja neuvostolle.
5. Edellä olevan 25 artiklan nojalla annettu delegoitu säädös tulee voimaan ainoastaan, jos Euroopan parlamentti tai neuvosto ei ole kahden kuukauden kuluessa siitä, kun asianomainen säädös on annettu tiedoksi Euroopan parlamentille ja neuvostolle, ilmaissut vastustavansa sitä tai jos sekä Euroopan parlamentti että neuvosto ovat ennen mainitun määräajan päättymistä ilmoittaneet komissiolle, että ne eivät vastusta säädöstä. Euroopan parlamentin tai neuvoston aloitteesta tätä määräaikaa jatketaan kahdella kuukaudella.
27 artikla
Komiteamenettely
1. Komissiota avustaa direktiivillä 96/82/EY perustettu komitea. Tämä komitea on asetuksessa (EU) N:o 182/2011 tarkoitettu komitea.
2. Kun viitataan tähän kohtaan, sovelletaan asetuksen (EU) N:o 182/2011 5 artiklaa.
28 artikla
Seuraamukset
Jäsenvaltioiden on vahvistettava seuraamukset, joita sovelletaan tämän direktiivin nojalla annettujen kansallisten säännösten rikkomiseen. Näin säädettyjen seuraamusten on oltava tehokkaita, oikeasuhteisia ja varoittavia. Jäsenvaltioiden on ilmoitettava näistä säännöksistä komissiolle viimeistään 1 päivänä kesäkuuta 2015 ja ilmoitettava sille viipymättä niitä koskevista myöhemmistä muutoksista.
29 artikla
Raportointi ja uudelleentarkastelu
1. Komissio antaa jäsenvaltioiden 18 artiklan ja 21 artiklan 2 kohdan mukaisesti ilmoittamien tietojen ja 21 artiklan 3 ja 4 kohdassa tarkoitetuissa tietokannoissa olevien tietojen perusteella Euroopan parlamentille ja neuvostolle viimeistään 30 päivänä syyskuuta 2020 ja joka neljäs vuosi sen jälkeen kertomuksen tämän direktiivin täytäntöönpanosta ja toimivuudesta, mukaan lukien tiedot unionin alueella tapahtuneista suuronnettomuuksista ja niiden mahdollisesta vaikutuksesta tämän direktiivin täytäntöönpanoon. Komissio sisällyttää ensimmäiseen näistä kertomuksista arvioinnin tämän direktiivin soveltamisalan tarkistamisen tarpeesta. Kertomukseen voidaan tarvittaessa liittää lainsäädäntöehdotus.
2. Asiaan liittyvän unionin lainsäädännön yhteydessä komissio voi tarkastella tarvetta käsitellä suuronnettomuuksiin liittyviä toiminnanharjoittajan taloudellisia vastuita, vakuutuskysymykset mukaan lukien.
30 artikla
Direktiivin 96/82/EY muuttaminen
Lisätään direktiivin 96/82/EY liitteessä I olevan 1 osan otsikkokohtaan ”Öljytuotteet” sanat ”d) raskaat polttoöljyt”.
31 artikla
Saattaminen osaksi kansallista lainsäädäntöä
1. Jäsenvaltioiden on saatettava tämän direktiivin noudattamisen edellyttämät lait, asetukset ja hallinnolliset määräykset voimaan viimeistään 31 päivänä toukokuuta 2015. Niiden on sovellettava toimenpiteitä 1 päivästä kesäkuuta 2015.
Sen estämättä, mitä ensimmäisessä alakohdassa säädetään, jäsenvaltioiden on saatettava 30 artiklan noudattamisen edellyttämät lait, asetukset ja hallinnolliset määräykset voimaan 14 päivään helmikuuta 2014 mennessä. Niiden on sovellettava toimenpiteitä 15 päivästä helmikuuta 2014.
Niiden on viipymättä toimitettava komissiolle kirjallisina nämä säännökset.
Näissä jäsenvaltioiden antamissa säädöksissä on viitattava tähän direktiiviin tai niihin on liitettävä tällainen viittaus, kun ne virallisesti julkaistaan. Jäsenvaltioiden on säädettävä siitä, miten viittaukset tehdään.
2. Jäsenvaltioiden on toimitettava tässä direktiivissä tarkoitetuista kysymyksistä antamansa keskeiset kansalliset säännökset kirjallisina komissiolle.
32 artikla
Kumoaminen
1. Kumotaan direktiivi 96/82/EY 1 päivästä kesäkuuta 2015.
2. Viittauksia kumottuun direktiiviin pidetään viittauksina tähän direktiiviin liitteessä VII olevan vastaavuustaulukon mukaisesti.
33 artikla
Voimaantulo
Tämä direktiivi tulee voimaan kahdentenakymmenentenä päivänä sen jälkeen, kun se on julkaistu Euroopan unionin virallisessa lehdessä.
34 artikla
Osoitus
Tämä direktiivi osoitetaan jäsenvaltioille.
Tehty Strasbourgissa 4 päivänä heinäkuuta 2012.