ДИРЕКТИВА 2011/61/ЕС НА ЕВРОПЕЙСКИЯ ПАРЛАМЕНТ И НА СЪВЕТА
от 8 юни 2011 година
относно лицата, управляващи алтернативни инвестиционни фондове и за изменение на директиви 2003/41/ЕО и 2009/65/ЕО и на регламенти (ЕО) № 1060/2009 и (ЕС) № 1095/2010
(текст от значение за ЕИП)
ЕВРОПЕЙСКИЯТ ПАРЛАМЕНТ И СЪВЕТЪТ НА ЕВРОПЕЙСКИЯ СЪЮЗ,
като взеха предвид Договора за функционирането на Европейския съюз, и по-специално член 53, параграф 1 от него,
като взеха предвид предложението на Европейската комисия,
като взеха предвид становището на Европейската централна банка (1),
като взеха предвид становището на Европейския икономически и социален комитет (2),
в съответствие с обикновената законодателна процедура (3),
като имат предвид, че:
(1)
Лицата, управляващи алтернативни инвестиционни фондове (ЛУАИФ) отговарят за управлението на значително количество инвестирани активи в Съюза, извършват значителна част от търговските операции на пазарите на финансови инструменти и могат да оказват съществено въздействие върху пазарите и дружествата, в които инвестират.
(2)
Независимо че въздействието на ЛУАИФ върху пазарите, на които извършват дейност, е като цяло положително, неотдавнашните финансови трудности показаха как чрез дейността си ЛУАИФ могат и да допринесат за разпространението или увеличаването на рисковете във финансовата система. Несъгласуваните мерки на национално равнище затрудняват тяхното ефективно управление. Поради това настоящата директива има за цел установяването на общи изисквания, уреждащи издаването на разрешение на ЛУАИФ и надзора върху тях, за да се осигури последователен подход по отношение на свързаните с тях рискове и тяхното въздействие върху инвеститорите и пазарите в Съюза.
(3)
Неотдавнашните трудности на финансовите пазари показаха също, че много от стратегиите на ЛУАИФ са уязвими за някои или редица големи рискове, свързани с инвеститорите, другите участници на пазара и пазарите. С цел да се осигурят изчерпателни и общи правила за надзор е необходимо да се установи рамка, посредством която тези рискове могат да бъдат управлявани и която е съобразена с широкия спектър от инвестиционни стратегии и техники, използвани от ЛУАИФ. Следователно настоящата директива следва да се прилага към ЛУАИФ, които управляват всички видове фондове, които не попадат в приложното поле на Директива 2009/65/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 13 юли 2009 г. за координиране на законовите, подзаконовите и административните разпоредби относно предприятията за колективно инвестиране в прехвърлими ценни книжа (ПКИПЦК) (4), независимо от правните или договорните средства, съгласно които тази отговорност е възложена на ЛУАИФ. ЛУАИФ не следва да имат право да управляват ПКИПЦК по смисъла на Директива 2009/65/ЕО въз основа на разрешение по настоящата директива.
(4)
Целта на настоящата директива е осигуряването на вътрешен пазар за ЛУАИФ и създаването в рамките на Съюза на хармонизирана и строга регулаторна и надзорна рамка за дейностите на всички ЛУАИФ, включително такива със седалище в държава-членка (ЛУАИФ от ЕС) и такива със седалище в трета държава (ЛУАИФ от трета държава). Тъй като практическите последици и евентуалните затруднения, които могат да възникнат в резултат на хармонизираната регулаторна рамка и вътрешния пазар за ЛУАИФ от трета държава, които извършват дейности по управление и/или предлагане в рамките на Съюза, и за ЛУАИФ от ЕС, които управляват алтернативни инвестиционни фондове (АИФ) от трета държава, са несигурни и е трудно да бъдат предвидени поради липсата на опит в тази област, следва да бъде създаден механизъм за преглед. Целта е след двугодишен преходен период да започне да се прилага хармонизиран паспортен режим за ЛУАИФ от трета държава, които извършват дейности по управление и/или предлагане в рамките на Съюза, както и за ЛУАИФ от ЕС, които управляват АИФ от трета държава, след влизането в сила на делегиран акт на Комисията във връзка с това. Целта е този хармонизиран режим да съществува в рамките на допълнителен преходен период от три години едновременно с националните режими на държавите-членки, при спазване на определени минимални хармонизирани условия. Целта е след този тригодишен период на съвместно съществуване прилагането на националните режими да бъде прекратено при влизането в сила на нов делегиран акт на Комисията.
(5)
Четири години след изтичането на крайния срок за транспониране на настоящата директива Комисията следва да направи преглед на прилагането и приложното поле на настоящата директива, като вземе предвид нейните цели, и следва да оцени дали хармонизираният подход на Съюза е породил продължаващо значително дестабилизиране на пазара или не, както и дали действието на настоящата директива е ефективно или не предвид принципите на вътрешния пазар и на равнопоставеността.
(6)
Приложното поле на настоящата директива следва да бъде ограничено до субекти, за които управлението на АИФ е обичайна стопанска дейност и които набират капитал от множество инвеститори с цел инвестирането на този капитал в полза на тези инвеститори в съответствие с определена инвестиционна политика, независимо дали АИФ са от отворен или затворен тип, независимо от правната форма на АИФ и от това, дали АИФ са котирани или не.
(7)
Инвестиционните предприятия като например семейните съдружия, които инвестират лични средства на инвеститори, без да набират външен капитал, не следва да се считат за АИФ съгласно настоящата директива.
(8)
Субектите, които не се считат за ЛУАИФ съгласно настоящата директива, попадат извън нейното приложно поле. Следователно настоящата директива не следва да се прилага по отношение на холдингови дружества, както са определени в нея. Въпреки това лица, управляващи фондове за дялово участие или ЛУАИФ, управляващи АИФ, чиито акции са допуснати за търгуване на регулиран пазар, не следва да се изключват от нейното приложно поле. Освен това, настоящата директива не следва да се прилага по отношение на управлението на пенсионни фондове, схеми за участие на служителите или спестовни схеми, наднационални институции, национални централни банки, национални, регионални или местни органи на изпълнителната власт и органи или институции, които управляват фондове за финансиране на системите за социална сигурност и на пенсионните системи, предприятия със специална цел дейности по секюритизация или дейности, свързани със застрахователни договори, както и по отношение на съвместни предприятия.
(9)
Инвестиционните посредници, получили разрешително съгласно Директива 2004/39/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 21 април 2004 г. относно пазарите на финансови инструменти (5), и кредитните институции, лицензирани съгласно Директива 2006/48/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 14 юни 2006 г. относно предприемането и осъществяването на дейност от кредитните институции (6), не следва да бъдат задължавани да притежават разрешение съгласно настоящата директива, за да могат да предоставят инвестиционни услуги като например управление на индивидуални портфейли във връзка с АИФ. Въпреки това инвестиционните посредници следва да могат пряко или косвено да предлагат дялове или акции от определен АИФ или да продават такива дялове или акции на инвеститори в Съюза само доколкото дяловете или акциите могат да бъдат предлагани на пазара в съответствие с настоящата директива. При транспониране на настоящата директива в националното право държавите-членки следва да вземат предвид регулаторната цел на това изискване и следва да гарантират, че инвестиционните посредници, установени в трета държава, които съгласно съответното национално законодателство могат да предоставят инвестиционни услуги по отношение на АИФ, също попадат в приложното поле на това изискване. Предоставянето на инвестиционни услуги по отношение на АИФ от страна на тези субекти не следва по никакъв начин да води до фактическо заобикаляне на настоящата директива чрез превръщането на ЛУАИФ в „пощенска кутия“, независимо дали ЛУАИФ е установено в Съюза или в трета държава.
(10)
Настоящата директива няма за предмет регулирането на АИФ. Поради това регулирането на АИФ и надзорът върху тях следва да може да продължи да се осъществява на национално равнище. Регулирането на структурата или състава на портфейлите на АИФ, управлявани от ЛУАИФ, на равнището на Съюза би било непропорционално, а и би било трудно да се осигури толкова мащабна хармонизация поради изключителното разнообразие от АИФ, управлявани от ЛУАИФ. Следователно настоящата директива не възпрепятства държавите-членки да приемат или да продължат да прилагат национални изисквания по отношение на АИФ, установени на тяхна територия. Фактът, че дадена държава-членка може да наложи на установените на нейна територия АИФ допълнителни спрямо приложимите в други държави-членки изисквания, не следва да възпрепятства ЛУАИФ, които притежават разрешение, издадено от други държави-членки в съответствие с настоящата директива, да упражняват правата си да предлагат на професионални инвеститори в Съюза определени АИФ, установени извън държавата-членка, която налага допълнителните изисквания, и следователно по отношение на които тези допълнителни изисквания не се прилагат и не е необходимо да са спазени.
(11)
Няколко разпоредби от настоящата директива изискват ЛУАИФ да осигурят спазването на изисквания, по отношение на които в някои видове фондови структури ЛУАИФ не носят отговорност. Пример за такива фондови структури са тези, при които задължението за определяне на депозитар се поема от АИФ или от друг субект, действащ от негово име. В такива случаи ЛУАИФ няма абсолютен контрол върху това, дали в действителност е определен депозитар, освен ако АИФ не е вътрешно управляван. Тъй като АИФ не са предмет на регулиране на настоящата директива, в нея не може да се съдържа задължение за определяне на депозитар от АИФ. В случай че ЛУАИФ не успее да осигури спазване на приложимите изисквания от АИФ или от друг субект, действащ от негово име, компетентните органи изискват от ЛУАИФ да предприеме необходимите действия за коригиране на ситуацията. Ако несъответствието не бъде отстранено и доколкото то се отнася за ЛУАИФ от ЕС или за получило разрешение ЛУАИФ от трета държава, което управлява АИФ от ЕС, ЛУАИФ следва да се оттегли в качеството си на ЛУАИФ на съответния АИФ. Ако ЛУАИФ не се оттегли, компетентните органи на неговата държава-членка по произход следва да отправят искане за оттеглянето му и предлагането в Съюза на съответния АИФ повече не следва да е разрешено. Същата забрана следва да се прилага за получили разрешение ЛУАИФ от трета държава, които предлагат в Съюза АИФ от трета държава.
(12)
Освен ако изрично не е предвидено друго, когато в настоящата директива се съдържа позоваване на интересите на инвеститорите в АИФ, се имат предвид интересите на инвеститорите в специалното им качество на инвеститори на АИФ, а не техните индивидуални интереси.
(13)
При спазване на предвидените изключения и ограничения, настоящата директива следва да се прилага спрямо всички ЛУАИФ от ЕС, управляващи АИФ от ЕС или от трета държава, независимо от това дали те се предлагат в Съюза или не, спрямо ЛУАИФ от трета държава, които управляват АИФ от ЕС, независимо дали те се предлагат в Съюза или не, както и спрямо ЛУАИФ от трета държава, които предлагат в Съюза АИФ от ЕС или от трета държава.
(14)
В директивата са предвидени изисквания относно начина, по който ЛУАИФ следва да управляват АИФ, за които отговарят. За ЛУАИФ от трета държава, това е ограничено до управлението на АИФ от ЕС и други АИФ, чиито дялове или акции също се предлагат на професионални инвеститори в Съюза.
(15)
Издаването на разрешение на ЛУАИФ от ЕС в съответствие с настоящата директива обхваща управлението на АИФ от ЕС, установени в държавата-членка по произход на ЛУАИФ. При спазване на допълнителни изисквания за уведомяване това включва също така предлагането на професионални инвеститори в рамките на Съюза на АИФ от ЕС, управлявани от ЛУАИФ от ЕС, както и управлението на АИФ от ЕС, установени в държави-членки, различни от държавата-членка по произход на ЛУАИФ. В настоящата директива се предвиждат и условията, при които получили разрешение ЛУАИФ от ЕС могат да предлагат на професионални инвеститори в Съюза АИФ от трета държава, и условията, при които ЛУАИФ от трета държава може да получи разрешение да управлява АИФ от ЕС и/или да предлага АИФ на професионални инвеститори в Съюза с паспорт. През определен период, който е замислен като преходен, държавите-членки следва да могат също така да разрешат на ЛУАИФ от ЕС да предлагат АИФ от трета държава само на тяхна територия и/или да разрешат на ЛУАИФ от трета държава да управляват АИФ от трета държава и/или да предлагат АИФ на професионални инвеститори единствено на тяхна територия, при спазване на разпоредбите на националното право, ако са изпълнени определени минимални условия съгласно настоящата директива.
(16)
Настоящата директива не следва да се прилага за ЛУАИФ, които управляват АИФ, чиито единствени инвеститори са самите ЛУАИФ или техни предприятия майки, техни дъщерни предприятия или други дъщерни предприятия на техните предприятия майки, когато самите тези инвеститори не са АИФ.
(17)
Настоящата директива предвижда също така облекчен режим за ЛУАИФ, когато общият размер на управляваните от тях АИФ е под прага от 100 милиона евро, и за ЛУАИФ, които управляват единствено АИФ, които не използват ливъридж и не предоставят на инвеститорите права за обратно изкупуване през период от пет години, когато общият размер на управляваните от тях АИФ е под прага от 500 милиона евро. Въпреки че е малко вероятно отделните дейности на съответните ЛУАИФ да имат съществени последици за финансовата стабилност, е възможно в съвкупност те да предизвикат системни рискове. Поради това на тези ЛУАИФ не следва да бъде издавано пълно разрешение, а те следва да бъдат регистрирани в своите държави-членки по произход и да предоставят, inter alia, на съответните компетентни органи необходимата информация относно основните инструменти, с които търгуват, както и относно основните експозиции и най-важните концентрации на управляваните от тях АИФ. За да могат да се ползват от предвидените от настоящата директива права обаче, на тези по-малки ЛУАИФ следва да се разреши да бъдат третирани като ЛУАИФ, при спазване на предвидената в настоящата директива процедура за упражняване на правото за включване в нейното приложно поле. Това освобождаване не следва да ограничава компетентността на държавите-членки да налагат по-строги изисквания на ЛУАИФ, които не са упражнили правото за включване.
(18)
ЛУАИФ от трета държава следва да няма право да управлява и/или предлага един или повече АИФ от ЕС на професионални инвеститори в Съюза, освен ако не е получило разрешение в съответствие с настоящата директива. ЛУАИФ, което е получило разрешение в съответствие с настоящата директива, следва да отговаря във всеки един момент на условията за получаване на разрешение, посочени в настоящата директива.
(19)
Веднага след като това бъде разрешено съгласно настоящата директива, ЛУАИФ от трета държава, което възнамерява да управлява АИФ от ЕС и/или да предлага АИФ в Съюза с паспорт, или ЛУАИФ от ЕС, което възнамерява да предлага АИФ от трета държава в Съюза с паспорт, също следва да получи разрешение съгласно настоящата директива. Най-малкото по време на преходен период всяка държава-членка следва също така да може да допуска ЛУАИФ от трета държава да предлага АИФ в тази държава-членка и да даде разрешение на ЛУАИФ от ЕС да предлага АИФ в същата държава-членка, при условие че са изпълнени минималните условия, предвидени в настоящата директива.
(20)
В зависимост от правната им форма следва да е възможно АИФ да бъдат управлявани от външни или вътрешни управляващи лица. Следва да се счита, че АИФ се управлява от вътрешно управляващо лице, когато управленските функции се изпълняват от управителния орган или от друга вътрешна за АИФ структура. Когато правната му форма позволява вътрешно управление и управителният му орган реши да не назначава външно ЛУАИФ, АИФ е и ЛУАИФ и следователно следва да спазва всички изисквания за ЛУАИФ съгласно настоящата директива и може да получи разрешение като такова. ЛУАИФ, което е същевременно и вътрешно управляван АИФ, обаче не следва да получава разрешение да бъде външно лице, управляващо един или повече АИФ. Следва да се счита, че АИФ е под външно управление, когато за негово управляващо лице е назначено външно юридическо лице от АИФ или от името на АИФ, на което с това назначение е възложено управлението на АИФ. Когато за лице, управляващо определен АИФ, е назначено външно ЛУАИФ, за този АИФ не следва да се счита, че предоставя инвестиционната услуга по управление на портфейл по смисъла на определението в член 4, параграф 1, точка 9 от Директива 2004/39/ЕО, а по-скоро, че извършва колективно управление на портфейл в съответствие с настоящата директива.
(21)
Управлението на АИФ следва да означава предоставянето най-малко на услуги по управление на инвестиции. Отделно ЛУАИФ, назначено съгласно настоящата директива, не следва да може да получи разрешение да предоставя управление на портфейл, без да предоставя и управление на риска и обратното. При спазване на условията, посочени в настоящата директива, получило разрешение ЛУАИФ не следва обаче да бъде възпрепятствано да извършва и дейностите по административно управление и предлагане на АИФ или да извършва дейност, свързана с активите на АИФ. Външни спрямо АИФ ЛУАИФ не следва да бъдат възпрепятствани да предоставят и услуги по управление на инвестиционни портфейли въз основа на предоставени им от инвеститорите мандати след преценка за всеки отделен клиент, включително на портфейли, притежавани от пенсионни фондове и институции за професионално пенсионно осигуряване, включени в приложното поле на Директива 2003/41/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 3 юни 2003 г. относно дейностите и надзора на институциите за професионално пенсионно осигуряване (7), както и да предоставят допълнителни услуги по инвестиционно консултиране, съхраняване и администриране на дялове от предприятия за колективно инвестиране и получаване и предаване на поръчки. Въз основа на разрешение съгласно Директива 2009/65/ЕО на външни ЛУАИФ следва да бъде позволено да управляват ПКИПЦК.
(22)
Необходимо е да се гарантира, че ЛУАИФ подлежат на строг контрол по отношение на управлението. ЛУАИФ следва да бъдат управлявани и организирани по начин, който свежда до минимум конфликтите на интереси. Организационните изисквания, установени съгласно настоящата директива, не следва да засягат системите и контрола, установени в националното право във връзка с регистрацията на лицата, работещи в ЛУАИФ или за него.
(23)
Необходимо е да се предвиди прилагането на минимални капиталови изисквания, за да се осигури приемственост и регулярност на управлението на АИФ, осигурявано от ЛУАИФ, и да се покрие професионалната отговорност, която би могла да възникне за ЛУАИФ във връзка с техните дейности, включително управлението на АИФ по делегация. ЛУАИФ следва да могат да избират дали да покриват евентуални рискове, свързани с професионална отговорност, с допълнителен собствен капитал или с подходяща застраховка за професионална отговорност.
(24)
За да се предотврати евентуалното отрицателно въздействие, което зле обмислени системи за възнаграждение могат да имат върху разумното управление на риска и върху контрола по отношение на склонността на отделни лица да поемат риск, следва да се предвиди изрично задължение за ЛУАИФ да разработят и да поддържат за категориите персонал, чиито професионални дейности имат съществено въздействие върху рисковия профил на управляваните от тях АИФ, политики и практики във връзка с възнагражденията, които са в съответствие с разумното и ефективно управление на риска. Тези категории персонал следва да включват най-малко висшето ръководство, служителите, поемащи рискове, служителите с контролни функции и всички служители, които получават общо възнаграждение, което ги поставя в същата категория възнаграждения като тази на висшето ръководство и служителите, поемащи рискове.
(25)
Принципите, ръководещи политиките за възнагражденията, следва да са съобразени с факта, че ЛУАИФ могат да прилагат тези политики по различен начин, в зависимост от своя размер и от размера на управляваните от тях АИФ, вътрешната им организация и естеството, обхвата и сложността на техните дейности.
(26)
Принципите за разумна политика за възнагражденията, установени с Препоръка 2009/384/ЕО на Комисията от 30 април 2009 г. относно политиката на възнаграждения в сектора на финансовите услуги (8), са в съответствие с принципите в настоящата директива и ги допълват.
(27)
С цел да се насърчи уеднаквяването на надзорните практики при оценяване на политиките и практиките във връзка с възнагражденията Европейският надзорен орган (Европейски орган за ценни книжа и пазари), създаден с Регламент (ЕС) № 1095/2010 на Европейския парламент и на Съвета (9) (ЕОЦКП), следва да разработи насоки за разумни политики за възнагражденията в сектора на ЛУАИФ. Европейският надзорен орган (Европейски банков орган), създаден с Регламент (ЕС) № 1093/2010 на Европейския парламент и на Съвета (10) следва да му съдейства при разработването на тези насоки.
(28)
Разпоредбите относно възнагражденията не следва да засягат пълното упражняване на основните права, гарантирани от Договорите, по-специално член 153, параграф 5 ДФЕС, общите принципи на националното договорно и трудово право, приложимото законодателство относно правата и участието на акционерите и общите отговорности на административните и контролните органи на съответната институция, както и правото, когато е приложимо, на социалните партньори да сключват и да прилагат колективни трудови договори в съответствие с националните закони и традиции.
(29)
Надеждното и обективно оценяване на активите е от изключително значение за защитата на интересите на инвеститорите. ЛУАИФ използват различни методологии и системи за оценяване на активите в зависимост от активите и пазарите, на които обикновено инвестират. Уместно е тези разлики да бъдат отчетени, но независимо от това да се изисква ЛУАИФ да прилагат процедури, които дават възможност да се извърши точна оценка на активите на АИФ. Процесът на оценка на активите и на изчисляване на тяхната нетна стойност следва да бъде функционално независим от управлението на портфейл и политиката за възнагражденията на ЛУАИФ, като и други мерки следва да гарантират предотвратяването на конфликти на интереси и на неправомерно въздействие върху служителите. При спазване на определени условия ЛУАИФ следва да могат да назначават външен оценител, който да изпълнява функцията по оценяване.
(30)
При спазване на строги ограничения и изисквания, включително за наличието на обективни причини, ЛУАИФ следва да може да делегира изпълнението на някои от своите функции от негово име в съответствие с настоящата директива с цел повишаване на ефективността на провежданата стопанска дейност. При спазване на същите условия следва да се разрешава и вторично делегиране. При все това ЛУАИФ следва да продължат да носят във всеки един момент отговорност за доброто изпълнение на делегираните функции и за спазването на настоящата директива.
(31)
Строгите ограничения и изисквания, предвидени при делегирането на задачи от ЛУАИФ, следва да се прилагат по отношение на делегирането на функциите по управление, предвидени в приложение I. За делегирането на помощни задачи като административни или технически функции, изпълнявани от ЛУАИФ като част от управленските му задачи, не следва да се прилагат специалните ограничения и изисквания, предвидени в настоящата директива.
(32)
Неотдавнашното развитие в тази област показа изключителната необходимост от отделяне на функциите по съхраняване на активите от тези по тяхното управление, както и отделянето на активите на инвеститорите от тези на управляващото лице. Въпреки че ЛУАИФ управляват АИФ, имащи различни бизнес модели и механизми, inter alia, относно съхраняването на активите, от съществено значение е да се определи отделен от ЛУАИФ депозитар, който да изпълнява функциите на депозитар по отношение на АИФ.
(33)
Разпоредбите на настоящата директива относно определянето и задачите на депозитар следва да се прилагат за всички АИФ, управлявани от ЛУАИФ, за които се прилага настоящата директива, и следователно за всички бизнес модели на АИФ. При все това те следва да бъдат съобразени с особеностите на различните бизнес модели. За някои бизнес модели някои от задачите на депозитаря са по-характерни, отколкото за други, в зависимост от вида активи, в които инвестират АИФ, и задачите, свързани с тези активи.
(34)
За АИФ, при които няма право за обратно изкупуване, което може да се упражнява през период от пет години от датата на първоначалните инвестиции, и които в съответствие с основната им инвестиционна политика обикновено не инвестират в активи, които трябва да бъдат държани на отговорно пазене в съответствие с разпоредбите на настоящата директива, или обикновено инвестират в емитенти или некотирани дружества с цел евентуално да придобият контрол върху такива дружества в съответствие с настоящата директива, като например фондове за дялово участие, фондове за рисков капитал и фондове за недвижими имоти, държавите-членки следва да могат да разрешат нотариус, адвокат, лице по вписванията или друг субект да бъде определен за изпълнение на функциите на депозитар. В подобни случаи функциите на депозитаря следва да са част от професионалните или стопанските дейности, за които определеният субект подлежи на задължителна, призната от закона професионална регистрация или на законовите или подзаконовите разпоредби или правила за професионално поведение, и може да осигури достатъчни финансови и професионални гаранции, които му позволяват да изпълнява ефективно съответните функции на депозитар и да поеме задълженията, присъщи на тези функции. Посоченото отчита текущата практика за някои видове фондове от затворен тип. При все това, предвид важността на функцията по отговорно пазене, за всички останали АИФ депозитарят следва да бъде кредитна институция, инвестиционно дружество или друг субект, получил разрешение съгласно Директива 2009/65/ЕО. Само за АИФ от трета държава депозитарят може да бъде също така кредитна институция или друг субект от същото естество като посочените в настоящето съображение субекти, при условие че подлежи на ефективно пруденциално регулиране и надзор, които имат същите последици като правото на Съюза и се прилагат ефективно.
(35)
Депозитарят следва да има седалище или клон в същата държава като АИФ. За АИФ от трета държава депозитарят може да бъде установен в съответната трета държава само ако са изпълнени определени допълнителни условия. Въз основа на предвидените в делегирани актове критерии на Комисията следва да бъдат предоставени правомощия да приема мерки за изпълнение, в които се декларира, че пруденциалното регулиране и надзорът на третата държава имат същите последици като предвидените в правото на Съюза и се прилагат ефективно. Освен това, в случай на разногласие между компетентните органи относно правилното прилагане на останалите допълнителни условия, се прилага процедурата за медиация, предвидена в член 19 от Регламент (ЕС) № 1095/2010. Друга възможност за АИФ от трета държава е депозитарят също да може да бъде установен в държавата-членка по произход или в референтната държава-членка на ЛУАИФ, управляващо АИФ.
(36)
Комисията се приканва да проучи възможността да предложи подходящо хоризонтално законодателно предложение, в което се изясняват отговорностите и задълженията на депозитаря и се урежда правото на депозитаря в една държава-членка да предоставя своите услуги в друга държава-членка.
(37)
Депозитарят следва да отговаря за подходящото наблюдение на паричните потоци на АИФ, и по-специално за осигуряване на гаранции за това, че средствата на инвеститорите и средствата, принадлежащи на АИФ или на ЛУАИФ, действащо от името на АИФ, се осчетоводяват правилно по сметките, открити на името на АИФ или на името на ЛУАИФ, действащо от името на АИФ, или на името на депозитаря, действащ от името на АИФ. Депозитарят следва също така да отговаря за съхраняването на активите на АИФ, включително за отговорното пазене на финансови инструменти, които могат да бъдат вписани по сметка за финансови инструменти, открита в книгите на депозитаря, и всички финансови инструменти, които могат да бъдат физически предадени на депозитаря, както и за проверката на собствеността върху всички други активи на АИФ или на ЛУАИФ, действащо от името на АИФ. Когато следи за осчетоводяването на средствата на инвеститорите по паричните сметки, депозитарят отчита принципите, установени в член 16 на Директива 2006/73/ЕО на Комисията от 10 август 2006 г. за прилагане на Директива 2004/39/ЕО на Европейския парламент и на Съвета по отношение на организационните изисквания и условията за извършване на дейност от инвестиционните посредници и за даването на определения за целите на посочената директива (11).
(38)
Депозитарят следва да действа честно, коректно, професионално, независимо и в интерес на АИФ или на инвеститорите в АИФ.
(39)
Депозитарят следва да може да делегира съхранението на активите на трето лице, което на свой ред също следва да може да делегира тази функция. При все това делегирането и вторичното делегиране следва да бъдат обективно оправдани и към тях следва да се прилагат строги изисквания във връзка с пригодността на третото лице, на което е възложена делегираната функция, както и във връзка с необходимите умения, грижа и внимание, които депозитарят следва да прояви при избора, определянето и прегледа на дейността на това трето лице.
(40)
Трето лице, на което е делегирано съхранението на активи, следва да може да поддържа обща сметка с подразделения за множество АИФ, т.нар. сметка „омнибус“.
(41)
Възлагането на отговорното пазене на активи на оператор на система за сетълмент на ценни книжа, определена за целите на Директива 98/26/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 19 май 1998 г. относно окончателността на сетълмента в платежните системи и в системите за сетълмент на ценни книжа (12), или възлагането на предоставянето на сходни услуги на системи за сетълмент на ценни книжа на трета държава не следва да се счита за делегиране на функциите по отговорно пазене.
(42)
Строгите ограничения и изисквания, приложими при делегирането на задачи от депозитаря, следва да се прилагат и по отношение на делегирането на неговите специфични функции на депозитар, а именно функциите по наблюдението на паричния поток, съхранението на активи и надзора. При делегирането на помощни задачи, които са свързани със задачите на депозитаря, като административни или технически функции, изпълнявани от депозитаря като част от неговите задачи на депозитар, не се прилагат специалните ограничения и изисквания, предвидени в настоящата директива.
(43)
В настоящата директива се отчита също така фактът, че много АИФ и в частност хедж фондовете, към настоящия момент използват основен борсов посредник. Настоящата директива гарантира, че АИФ могат да продължат да използват услугите на основни борсови посредници. При все това, освен ако не е отделил функционално и йерархично изпълнението на функциите си на депозитар от задачите си като основен борсов посредник и освен ако възможните конфликти на интереси не са добре установявани, управлявани и разкривани на инвеститорите в АИФ, никой основен борсов посредник не следва да бъде определян за депозитар, тъй като основните борсовите посредници действат като контрагенти на АИФ и следователно не могат едновременно с това да действат изцяло в интерес на АИФ, както се изисква от депозитаря. Депозитарите следва да могат да делегират задачите по отговорно пазене на един или повече основни борсови посредници или на други трети лица. В допълнение към делегираните задачи по отговорно пазене борсовите посредници следва да могат да предоставят на АИФ основни брокерски услуги. Тези основни брокерски услуги не следва да са част от договореностите за делегиране.
(44)
Депозитарят следва да носи отговорност за загубите, понесени от ЛУАИФ, АИФ и инвеститорите. В настоящата директива се прави разграничение между загубата на финансови инструменти, държани на отговорно пазене, и други загуби. В случай на загуби, различни от загуба на финансови инструменти, държани на отговорно пазене, депозитарят следва да носи отговорност при умисъл или небрежност. Когато депозитарят държи активи на отговорно пазене и тези финансови активи бъдат загубени, депозитарят следва да носи отговорност, освен ако може да докаже, че загубата е резултат от външно събитие, последиците от което не биха могли да бъдат предотвратени, дори ако бяха положени всички разумни усилия за това. Във връзка с това депозитарят не следва да може например да се позовава на някои вътрешни събития, като извършена измама от страна на служител, за да се освободи от отговорност.
(45)
Депозитарят следва да носи отговорност, когато делегира задачи по отговорно пазене и финансовите инструменти, държани на отговорно пазене от трето лице, бъдат загубени. При все това, ако на депозитаря е изрично разрешено да се освободи от отговорност при договорно прехвърляне на тази отговорност на третото лице съгласно писмен договор между депозитаря и АИФ или ЛУАИФ, действащо от името на АИФ, в който такова освобождаване е обективно обосновано, и ако третото лице може да носи отговорност за загубата въз основа на договор между депозитаря и третото лице, депозитарят следва да може да се освободи от отговорност, ако може да докаже, че е проявил дължимите умения, грижа и внимание и че са изпълнени специалните изисквания за делегиране. Чрез налагането на изискването за договорно прехвърляне на отговорност на третото лице настоящата директива цели да предвиди външни последици на такъв договор, като възлага на третото лице пряка отговорност пред АИФ или пред инвеститорите в АИФ за загубата на финансови инструменти, държани на отговорно пазене.
(46)
Освен това, когато съгласно правото на третата държава се изисква определени финансови инструменти да се държат на отговорно пазене от местен субект и няма местни субекти, които да отговарят на всички изисквания за делегиране на функциите на депозитар, депозитарят следва да може да се освободи от отговорност, при условие че: уставът или учредителните документи на съответния АИФ изрично позволяват такова освобождаване; инвеститорите са били надлежно уведомени за това освобождаване и за обстоятелствата, обосноваващи освобождаването, преди да направят инвестицията; АИФ или ЛУАИФ, действащо от името на АИФ, са дали на депозитаря указания да делегира отговорното пазене на такива финансови инструменти на местен субект; има писмен договор между депозитаря и АИФ или ЛУАИФ, действащо от името на АИФ, който изрично позволява такова освобождаване и има писмен договор между депозитаря и третото лице, с който изрично се прехвърля отговорността на депозитаря на това трето лице и се позволява на АИФ или на ЛУАИФ, действащо от името на АИФ, да предяви претенции срещу третото лице във връзка със загубата на финансови инструменти или на депозитаря да предяви тези претенции от тяхно име.
(47)
Настоящата директива следва да не засяга бъдещи законодателни мерки по отношение на депозитаря в Директива 2009/65/ЕО, тъй като ПКИПКЦ и АИФ се различават както по отношение на инвестиционните стратегии, които прилагат, така и по отношение на вида инвеститори, за който са предназначени.
(48)
ЛУАИФ следва, за всеки АИФ от ЕС, който управлява, и за всеки АИФ, който предлага в Съюза, да предоставя годишен отчет за всяка финансова година не по-късно от шест месеца след края на финансовата година в съответствие с настоящата директива. Шестмесечният срок не следва да засяга правото на държавите-членки да налагат по-кратък срок.
(49)
Като се има предвид, че е възможно дадено ЛУАИФ да използва ливъридж и при определени условия да допринесе за увеличаване на системния риск или за дезорганизацията на пазарите, следва да се наложат специални изисквания на ЛУАИФ, които използват ливъридж. В Съюза липсва последователен начин за събиране на информацията, необходима за откриването, наблюдението и отговора на такива рискове, и за обмена ѝ между държавите-членки с цел да се установят възможните източници на риск за стабилността на финансовите пазари в Съюза. За преодоляването на тази ситуация следва да се приемат специални изисквания за ЛУАИФ, които използват значителен ливъридж на равнището на АИФ. От такива ЛУАИФ следва да се изисква да разкриват информация относно общото ниво на използвания ливъридж, ливъриджа вследствие на заемане на парични средства или ценни книжа и ливъриджа, включен в деривативни позиции, повторното използване на активи и основните източници на ливъридж в техните АИФ. Събраната от компетентните органи информация следва да бъде обменяна с други органи в рамките на Съюза, с ЕОЦКП и с Европейския съвет за системен риск (ЕССР), създаден с Регламент (ЕС) № 1092/2010 на Европейския парламент и на Съвета от 24 ноември 2010 г. за пруденциалния надзор върху финансовата система на Европейския съюз на макроравнище и за създаване на Европейски съвет за системен риск (13), за да се улесни съвместният анализ на въздействието, което използваният от АИФ, управлявани от ЛУАИФ, ливъридж оказва върху финансовата система на Съюза, както и за да се подготви общ отговор. Ако един или повече АИФ, управлявани от ЛУАИФ, биха могли да представляват значителен източник на риск от контрагента за кредитна институция или за други системно важни институции в други държави-членки, то тази информация също следва да се съобщи на съответните органи.
(50)
С цел да се осигури правилна оценка на рисковете, породени от използването на ливъридж от дадено ЛУАИФ по отношение на управляваните от него АИФ, ЛУАИФ следва да докаже, че ограниченията на ливъриджа за всеки АИФ, който управлява, са разумни, както и да докаже, че спазва тези ограничения във всеки един момент. Когато може да възникне риск за стабилността и целостта на финансовата система, компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ следва да могат да налагат ограничения на нивото на ливъридж, което ЛУАИФ може да използва по отношение на управлявани от него АИФ. За предприетите в тази насока действия следва да се уведомяват ЕОЦКП и ЕССР.
(51)
Счита се също така за необходимо да се позволи на ЕОЦКП, след като вземе предвид съветите на ЕССР, да прецени, че ливъриджът, използван от ЛУАИФ или група от ЛУАИФ, поражда значителен риск за стабилността и целостта на финансовата система и да отправи съвети до компетентните органи, като посочи коригиращите мерки, които трябва да бъдат взети.
(52)
Необходимо е да се гарантира, че компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ, дружествата, върху които АИФ, управляван от ЛУАИФ, упражнява контрол и служителите на такива дружества получават определена информация, необходима на дружествата, за да преценят как този контрол ще въздейства върху състоянието им.
(53)
Когато ЛУАИФ управляват АИФ, които упражняват контрол върху емитент, чиито акции са допуснати за търгуване на регулиран пазар, като цяло информацията следва да се разкрива в съответствие с Директива 2004/25/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 21 април 2004 г. относно предложенията за поглъщане (14) и Директива 2004/109/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 15 декември 2004 г. относно хармонизиране изискванията за прозрачност по отношение на информацията за издателите, чиито ценни книжа са допуснати за търгуване на регулиран пазар (15). По отношение на ЛУАИФ, управляващи АИФ, които упражняват контрол върху некотирано дружество, следва да се прилагат специални изисквания. За да се осигури прозрачност по отношение на контролираното дружество, следва да се прилагат по-строги изисквания за прозрачност, разкриване на информация и отчитане. Освен това годишните отчети на съответните АИФ следва да бъдат допълнени във връзка с контролираното дружество или такава допълнителна информация следва да бъде включена в годишния отчет на контролираното дружество. Тази информация следва да бъде предоставена на представители на служителите или, когато няма такива, на самите служители и на инвеститорите в съответния АИФ.
(54)
Прилагат се специални изисквания във връзка с информацията за служителите на дадени дружества, когато АИФ са придобили контрол върху такива дружества в съответствие с настоящата директива. При все това, в повечето случаи ЛУАИФ не контролира АИФ, освен при вътрешно управляван АИФ. Освен това, в съответствие с общите принципи на дружественото право, няма пряка връзка между акционерите и представителите на служителите или, когато няма такива, самите служители. Поради изложените причини, съгласно настоящата директива по отношение на даден акционер или на управляващото го лице, а именно на АИФ и ЛУАИФ, не могат да бъдат налагани преки изисквания относно информацията за представителите на служителите или, когато няма такива, за самите служители. По отношение на изискванията относно информацията за представителите на служителите или, когато няма такива, за самите служители в настоящата директива следва да се предвиди задължение за съответното ЛУАИФ да полага всички възможни усилия, за да гарантира, че управителният орган на съответното дружество разкрива съответната информация на представителите на служителите, или, когато няма такива, на самите служители.
(55)
Комисията се приканва да проучи необходимостта и възможностите за изменение на приложимите изисквания относно информацията и разкриването на информация в случаи на контрол над некотирани дружества или емитенти, предвидени в настоящата директива, на общо равнище, независимо от типа инвеститор.
(56)
Когато ЛУАИФ управлява един или повече АИФ, които придобиват контрол върху некотирано дружество, ЛУАИФ следва да предоставя на компетентните органи на своята държава-членка по произход информация относно финансирането на придобиването. Това изискване за предоставяне на информация относно финансирането следва да е приложимо и когато ЛУАИФ управлява АИФ, които придобиват контрол върху емитент на акции, допуснати за търгуване на регулиран пазар.
(57)
Когато ЛУАИФ управлява един или повече АИФ, които упражняват контрол върху некотирано дружество или емитент, ЛУАИФ следва през период от 24 месеца след придобиването на контрол върху дружество от АИФ, на първо място, да няма право да улеснява, подкрепя или дава указания за разпределяне, намаляване на капитала, обратно изкупуване на акции и/или придобиване на собствени акции от дружеството в съответствие с настоящата директива; на второ място, доколкото ЛУАИФ има право да гласува от името на АИФ на събранията на управителните органи на дружеството, то следва да няма право да гласува за разпределяне, намаляване на капитала, обратно изкупуване на акции и/или придобиване на собствени акции от дружеството в съответствие с настоящата директива; и на трето място, във всички случаи следва да полага всички възможни усилия за предотвратяването на разпределяне, намаляване на капитала, обратно изкупуване на акции и/или придобиване на собствени акции от дружеството в съответствие с настоящата директива. При транспониране на настоящата директива в националното право държавите-членки следва да вземат предвид регулаторната цел на разпоредбите на глава V, раздел 2 от настоящата директива, като вземат надлежно предвид в този контекст необходимостта от равнопоставеност на АИФ от ЕС и АИФ от трета държава при придобиването на контрол над дружества, установени в Съюза.
(58)
По отношение на изискванията за уведомяване и разкриване на информация и специалните гаранции срещу разпродаването на активи при придобиване на контрол върху некотирано дружество или върху емитент следва да се прилага общо изключение в случай на контрол върху малки и средни предприятия и предприятия със специална цел придобиване, стопанисване или управление на недвижими имоти. Освен това тези изисквания не целят публичното оповестяване на информация, свързана с права на интелектуална собственост, което би могло да постави ЛУАИФ в неизгодно положение спрямо другите възможни конкуренти като например държавните инвестиционни фондове или конкуренти, които може да желаят преустановяването на дейността на дружеството, като използват информацията в своя полза. По тази причина изискванията за уведомяване и разкриване на информация следва да се прилагат при спазване на условията и ограниченията, свързани с поверителната информация, предвидени в Директива 2002/14/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 11 март 2002 г. за създаване на обща рамка за информиране и консултиране на работниците и служителите в Европейската общност (16), както и без да се засягат директиви 2004/25/ЕО и 2004/109/ЕО. Това означава, че държавите-членки следва да определят - в границите и при условията, посочени в националното право - че нито представителите на служителите, нито експертите, които ги подпомагат, нямат право да разкриват на служители и на трети лица информация, засягаща законните интереси на дружеството, която им е била предоставена при условия на поверителност. Държавите-членки следва обаче да могат да разрешават на представителите на служителите и на всички експерти, които ги подпомагат, да предават поверителна информация на служители и на трети лица, които са поели задължение за запазване на поверителност. Държавите-членки следва да предвидят, че съответното ЛУАИФ не изисква предоставянето на информация от управителния орган на представителите на служителите или, когато няма такива, на самите служители, когато естеството на тази информация е такова, че съгласно обективни критерии тя може сериозно да възпрепятства функционирането на съответното дружество или да му навреди. Изискванията за уведомяване и разкриване на информация, както и специалните гаранции срещу разпродаването на активи следва също така да се прилагат, без да се засягат по-строгите правила, приети от държавите-членки.
(59)
Настоящата директива определя и условията, при спазване на които ЛУАИФ от ЕС, може да предлагат дяловете или акциите от АИФ от ЕС на професионални инвеститори в Съюза. Такова предлагане от страна на ЛУАИФ от ЕС следва да е позволено единствено в случай че ЛУАИФ спазва настоящата директива и предлагането се осъществява с паспорт, без да се засяга предлагането на АИФ от ЛУАИФ, които са под праговете, предвидени в настоящата директива. Следва да е възможно държавите-членки да позволяват предлагане на АИФ от ЛУАИФ, които са под тези прагове, при спазване на националните разпоредби.
(60)
Дяловете или акциите от АИФ следва да могат да се котират на регулиран пазар в Съюза или да се предлагат или продават от трети лица, действащи от името на ЛУАИФ в дадена държава-членка само ако самото ЛУАИФ, управляващо АИФ, има разрешение да предлага дяловете или акциите от АИФ в тази държава-членка. Освен това разпределянето на АИФ сред инвеститори в Съюза може да бъде регулирано и от друго национално законодателство или законодателство на Съюза като например Директива 2003/71/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 4 ноември 2003 г. относно проспекта, който следва да се публикува, когато публично се предлагат ценни книжа или когато се допускат ценни книжа до търгуване (17) и Директива 2004/39/ЕО.
(61)
Много ЛУАИФ от ЕС понастоящем управляват АИФ от трета държава. Целесъобразно е получили разрешение ЛУАИФ от ЕС да имат право да управляват АИФ от трета държава, когато не ги предлагат в Съюза, без да им се налагат строгите изисквания относно депозитаря и изискванията, свързани с годишния отчет, предвидени в настоящата директива, тъй като тези изисквания са включени за защита на инвеститорите в Съюза.
(62)
След влизането в сила на делегиран акт, приет от Комисията във връзка с това, което по правило, като се вземат предвид съветите на ЕОЦКП, ще стане две години след крайния срок за транспониране на настоящата директива, получили разрешение ЛУАИФ от ЕС, възнамеряващи да предлагат АИФ от трета държава на професионални инвеститори в своята държава-членка по произход и/или в други държави-членки, следва да имат право да правят това с паспорт, доколкото спазват настоящата директива. Това право следва да зависи от прилагането на процедурите за уведомяване и спазването на условията, свързани с третата държава на АИФ от трета държава.
(63)
По време на преходен период, който по правило, като се вземат предвид съветите на ЕОЦКП, ще приключи с делегиран акт три години след въвеждането на паспорт за АИФ от трета държава, ЛУАИФ от ЕС, възнамеряващи да предлагат АИФ от трета държава в определени държави-членки, но без паспорт, следва също да могат да получат разрешение за това от съответните държави-членки, но само доколкото спазват настоящата директива с изключение на изискванията относно депозитаря. Такива ЛУАИФ от ЕС следва при все това да гарантират, че има един или повече субекти, определени да изпълняват задълженията на депозитар. Освен това следва да има подходящи договорености за сътрудничество за целите на наблюдението на системния риск, които са в съответствие с международните стандарти, между компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ и надзорните органи на третата държава, в която е установен АИФ от трета държава, за да се осигури ефикасен обмен на информация, позволяващ на компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ да изпълняват задълженията си по настоящата директива. Договореностите за сътрудничество не следва да служат като пречка пред предлагането на АИФ от трета държава в държава-членка. Освен това третата държава, в която е установено ЛУАИФ от трета държава, не следва да е посочена като отказваща съдействие държава или територия в списъка на Специалната финансова работна група относно изпирането на пари и финансирането на тероризъм (Financial Action Task Force on anti-money laundering and terrorist financing (FATF).
(64)
След влизането в сила на делегиран акт, приет от Комисията във връзка с това, което по правило, като се вземат предвид съветите на ЕОЦКП, ще стане две години след крайния срок за транспониране на настоящата директива, основен принцип на настоящата директива следва да бъде, че ЛУАИФ от трета държава се ползва от правата по настоящата директива, като правото да предлага дялове или акции от АИФ в рамките на Съюза с паспорт, при спазване на настоящата директива. По този начин следва да се гарантира равнопоставеността между ЛУАИФ от ЕС и ЛУАИФ от трета държава. Следователно настоящата директива предвижда разрешение, приложимо за ЛУАИФ от трета държава, което започва да се прилага след влизането в сила на делегирания акт, приет от Комисията в тази връзка. За да се гарантира това спазване, компетентните органи на държавите-членки следва да наложат спазването на настоящата директива. За такива ЛУАИФ от трета държава компетентни надзорни органи следва да са компетентните органи на референтната държава-членка по смисъла на настоящата директива.
(65)
Следователно, когато ЛУАИФ от трета държава възнамерява да управлява АИФ от ЕС и/или да предлага АИФ в Съюза с паспорт, следва също така да се изисква то да спазва настоящата директива, така че за него да се прилагат същите изисквания като за ЛУАИФ от ЕС. При извънредни обстоятелства, когато и доколкото спазването на дадена разпоредба на настоящата директива е несъвместимо с правото, приложимо по отношение на ЛУАИФ от трета държава или АИФ от трета държава, който се предлага в Съюза, следва да е възможно ЛУАИФ от трета държава да бъде освободено от задължението да спазва съответната разпоредба от настоящата директива, ако може да докаже, че е невъзможно да съчетае спазването на съответната разпоредба на настоящата директива със спазването на задължителна разпоредба в правото, приложимо по отношение на ЛУАИФ от трета държава или АИФ от трета държава, който се предлага в Съюза, че в правото, приложимо по отношение на ЛУАИФ от трета държава или АИФ от трета държава, е предвидено равностойно правило със същата регулаторна цел и осигуряващо същото равнище на защита на инвеститорите в съответния АИФ, както и че ЛУАИФ от трета държава или АИФ от трета държава спазва това равностойно правило.
(66)
Освен това ЛУАИФ от трета държава, което възнамерява да управлява АИФ от ЕС и/или да предлага АИФ в Съюза с паспорт, следва да спазва специална процедура за издаване на разрешение и определени специални изисквания относно третата държава на ЛУАИФ от трета държава и, когато е приложимо, третата държава на АИФ от трета държава.
(67)
ЕОЦКП следва да предоставя съвети относно определянето на референтната държава-членка и, когато е приложимо, освобождаването предвид съвместимостта с равностойно правило. Следва да се прилагат специални изисквания относно обмена на информация между компетентните органи на референтната държава-членка и компетентните органи на приемащите държави-членки на ЛУАИФ. Освен това процедурата за медиация, предвидена в член 19 от Регламент (ЕС) № 1095/2010, следва да се прилага при разногласие между компетентните органи на държавите-членки във връзка с определянето на референтната държава-членка, прилагането на освобождаването в случай на несъвместимост между изискването за спазване на настоящата директива и това за спазване на равностойни правила на трета държава и оценяването на изпълнението на специалните изисквания относно третата държава на ЛУАИФ от трета държава, и, когато е приложимо, относно третата държава на АИФ от трета държава.
(68)
ЕОЦКП следва ежегодно да провежда анализ чрез партньорски проверки на надзорната дейност на компетентните органи по отношение на издаването на разрешения на ЛУАИФ от трета държава и надзора върху тях с цел допълнително подобряване на последователността на резултатите от надзора в съответствие с член 30 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
(69)
По време на преходен период, който по правило, като се вземат предвид съветите на ЕОЦКП, ще приключи с делегиран акт три години след въвеждането на паспорт за ЛУАИФ от трета държава, ЛУАИФ от трета държава, възнамеряващо да предлага АИФ само в определени държави-членки и без такъв паспорт, също следва да получи разрешение за това от съответните държави-членки, но само доколкото отговаря на определени минимални условия. За разкриването на информация на инвеститорите по отношение на тези ЛУАИФ от трета държава следва да се прилагат най-малко правила, сходни на приложимите за ЛУАИФ от ЕС, управляващи АИФ от ЕС. С цел улесняване на наблюдението на системния риск за тези ЛУАИФ от трета държава следва също така да се прилагат изискванията за докладване на компетентните органи на държавата-членка, в която се предлагат АИФ. Следователно тези ЛУАИФ следва да спазват изискванията за прозрачност, предвидени в настоящата директива, и задълженията за ЛУАИФ, управляващи АИФ, които придобиват контрол върху некотирани дружества и емитенти. Освен това следва да съществуват подходящи договорености за сътрудничество - за целите на наблюдението на системния риск и в съответствие с международните стандарти, между компетентните органи на държавите-членки, в които се предлагат АИФ, когато е приложимо, компетентните органи на съответните АИФ от ЕС и надзорните органи на третата държава, в която е установено ЛУАИФ от трета държава, и, когато е приложимо, надзорните органи на третата държава, в която е установен АИФ от трета държава, за да се осигури ефикасен обмен на информация, позволяващ на компетентните органи на съответните държави-членки да изпълняват задълженията си по настоящата директива. Договореностите за сътрудничество не следва да служат като пречка пред предлагането на фондове от трети държави в определена държава-членка. На последно място, третата държава, в която е установено ЛУАИФ от трета държава или АИФ от трета държава, не следва да е посочена като отказваща съдействие държава или територия в списъка на FATF.
(70)
Настоящата директива не следва да засяга съществуващото положение, при което професионален инвеститор, установен в Съюза, може да инвестира в АИФ по своя собствена инициатива, независимо къде са установени ЛУАИФ и/или АИФ.
(71)
Държавите-членки следва да могат да разрешат предлагането на инвеститорите на дребно на тяхна територия на всички или някои видове АИФ, управлявани от ЛУАИФ. Ако държава-членка разреши предлагането на някои видове АИФ, тя следва да извърши индивидуална оценка на отделните АИФ, за да прецени дали конкретен вид АИФ следва да се счита за подходящ за предлагане на инвеститорите на дребно на нейна територия. Без да се засяга прилагането на други инструменти на правото на Съюза, в такива случаи държавите-членки следва да могат да налагат на АИФ и ЛУАИФ като предварително условие за предлагането на инвеститори на дребно изисквания, които са по-строги от тези, свързани с предлагането на АИФ на професионални инвеститори на тяхна територия, независимо дали такива АИФ се предлагат на вътрешния или на външния пазар. Когато държава-членка разрешава предлагането на АИФ на инвеститори на дребно на своя територия, тази възможност следва да е налице, независимо от държавата-членка, в която е установено ЛУАИФ, управляващо АИФ, като държавите-членки не следва да налагат по-строги или допълнителни изисквания по отношение на АИФ от ЕС, установени в друга държава-членка, предлагани на външния пазар, отколкото на АИФ, предлагани на вътрешния пазар. Освен това ЛУАИФ, инвестиционните посредници, получили разрешително съгласно Директива 2004/39/ЕО, и кредитните институции, лицензирани съгласно Директива 2006/48/ЕО, които предоставят инвестиционни услуги на клиенти на дребно, следва да вземат предвид всички допълнителни изисквания, когато преценяват дали даден АИФ е подходящ или уместен за даден клиент на дребно или дали представлява сложен финансов инструмент или не.
(72)
Необходимо е да се изяснят правата и задълженията на компетентните органи, отговарящи за изпълнението на настоящата директива, и да се засилят необходимите механизми за осигуряване на ефективно презгранично сътрудничество в областта на надзора. При определени обстоятелства следва да е възможно компетентните органи на приемащите държави-членки на ЛУАИФ да предприемат преки действия за упражняване на надзор за спазването на разпоредбите, за които те отговарят. За други разпоредби компетентните органи на приемащите държави-членки следва да имат право при определени обстоятелства да изискат предприемането на действия от компетентните органи на държавата-членка по произход и да се намесят, ако не са предприети такива действия.
(73)
В настоящата директива се предвижда ЕОЦКП да има основна координираща роля, както и възможността за провеждане на производство по обвързваща медиация под председателството на ЕОЦКП за решаване на спорове между компетентните органи.
(74)
ЕОЦКП следва да разработва проекти на регулаторни технически стандарти относно съдържанието на договореностите за сътрудничество, които трябва да бъдат сключени от държавата-членка по произход или от референтната държава-членка на ЛУАИФ, и съответните надзорни органи на трета държава, и относно процедурите за обмен на информация. Проектите на регулаторни технически стандарти следва да гарантират, че съгласно тези договорености за сътрудничество ще се предоставя цялата налична информация, за да могат компетентните органи както на държавата-членка по произход, така и на приемащата държава-членка да упражняват своите правомощия за надзор и разследване по настоящата директива. ЕОЦКП следва също така да улеснява договарянето и сключването на договореностите за сътрудничество. Така например ЕОЦКП следва да може да улеснява това, като осигури стандартен модел за подобни договорености за сътрудничество.
(75)
Държавите-членки следва да предвидят система от санкции, приложими за нарушаване на разпоредбите на настоящата директива, и да осигурят тяхното прилагане. Санкциите следва да са ефективни, пропорционални и възпиращи.
(76)
Настоящата директива зачита основните права и спазва принципите, признати по-специално в ДФЕС и в Хартата на основните права на Европейския съюз (наричана по-нататък „Хартата“), и по-специално правото на защита на личните данни, признато в член 16 ДФЕС и в член 8 от Хартата. Всеки обмен или предаване на информация от компетентните органи следва да се осъществява в съответствие с правилата относно предаването на лични данни, предвидени в Директива 95/46/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 24 октомври 1995 г. относно защита на физическите лица при обработването на лични данни и за движението на тези данни (18). Всеки обмен или предаване на информация от ЕОЦКП следва да се осъществява в съответствие с правилата относно предаването на лични данни, предвидени в Регламент (ЕО) № 45/2001 на Европейския парламент и на Съвета от 18 декември 2000 г. относно защитата на лицата по отношение на обработката на лични данни от институции и органи на Общността и за свободното движение на такива данни (19), които следва да се прилагат изцяло при обработката на лични данни за целите на настоящата директива.
(77)
За да се гарантират еднакви условия за изпълнение на настоящата директива, на Комисията следва да бъдат предоставени изпълнителни правомощия. Тези правомощия следва да бъдат упражнявани в съответствие с Регламент (ЕС) № 182/2011 на Европейския парламент и на Съвета от 16 февруари 2011 г. за установяване на общите правила и принципи относно реда и условията за контрол от страна на държавите-членки върху упражняването на изпълнителните правомощия от страна на Комисията (20).
(78)
На Комисията следва да бъдат предоставени правомощия да приема актове в съответствие с член 290 ДФЕС, когато това е изрично предвидено в настоящата директива. По-специално на Комисията следва да бъдат предоставени правомощия да конкретизира методите на ливъридж по смисъла на настоящата директива, включително финансовите и/или правно-организационните структури, в които участват трети лица, контролирани от АИФ, когато тези структури са създадени специално, за да прилагат пряко или косвено ливъридж на равнището на АИФ. В частност за фондовете за дялово участие и фондовете за рисков капитал това означава, че ливъриджът на равнището на включено в портфейла дружество, не се предполага да бъде включван, когато се посочват такива финансови или правно-организационни структури.
(79)
Делегирани актове следва също така да се приемат за конкретизиране на начина, по който се изчисляват праговете за облекчения режим и начина, по който да бъдат третирани ЛУАИФ, управлявани от които активи, включително активи, придобити чрез използването на ливъридж, в рамките на една календарна година понякога надхвърлят и/или падат под съответния праг; за конкретизиране на задълженията за регистрация на ЛУАИФ под праговете и за предоставяне на информация за ефективно наблюдение на системния риск, както и задължението тези ЛУАИФ да уведомят съответните компетентни органи, когато вече не отговарят на условията за прилагане на облекчения режим.
(80)
Делегирани актове следва да се приемат и за изясняване на методите на ливъридж, включително финансовите и/или правно-организационните структури, в които участват трети лица, контролирани от съответния АИФ, и начина на изчисляване на ливъриджа; за конкретизиране на рисковете, които трябва да покрива допълнителният собствен капитал или застраховката за професионална отговорност, и начина за определяне доколко са подходящи допълнителният собствен капитал или покритието на застраховката за професионална отговорност, както и начина за определяне на текущите корекции на допълнителния собствен капитал или покритието на застраховката за професионална отговорност. Делегирани актове следва също така да се приемат и за конкретизиране на критериите, които следва да бъдат използвани от компетентните органи, когато дават оценка на това, дали ЛУАИФ спазват задълженията си при упражняване на дейността си, тяхното задължение да действат в интерес на АИФ или на инвеститорите на управляваните от тях АИФ и целостта на пазара; да имат на разположение и да използват ефективно ресурсите и процедурите, необходими за нормалното провеждане на своята стопанска дейност; да предприемат всички разумни стъпки за избягване на конфликти на интереси, а когато такива конфликти не могат да бъдат избегнати, да установяват, управляват и наблюдават, и по целесъобразност, разкриват тези конфликти на интереси, за да не могат те да засегнат интересите на АИФ и техните инвеститори и за да се гарантира, че АИФ, които те управляват, са третирани справедливо; да спазват всички регулаторни изисквания при осъществяването на тяхната стопанска дейност, така че да защитават интереса на АИФ или на инвеститорите на управляваните от тях АИФ и целостта на пазара и да третират справедливо всички инвеститори на АИФ.
(81)
Делегирани актове следва също така да се приемат, за да се конкретизират видовете конфликти на интереси, които ЛУАИФ са длъжни да установяват, както и подходящите стъпки, които се очаква да предприемат ЛУАИФ във връзка със структурите и организационните и административните процедури, за да установяват, предотвратяват, управляват, наблюдават и разкриват конфликти на интереси. Делегирани актове следва да се приемат и за да се посочат функциите по управление на риска, които трябва да се използват; подходящата честота на прегледите на системата за управление на риска; начина, по който функцията по управление на риска следва да се отдели функционално и йерархично от оперативните подразделения, включително от функцията по управление на портфейл; специалните гаранции срещу конфликтите на интереси и изискванията за управление на риска, които трябва да бъдат прилагани от ЛУАИФ. Делегирани актове следва също така да се приемат, за да се посочат системите и процедурите за управление на ликвидността, които следва да използват ЛУАИФ, и адаптирането на инвестиционната стратегия, ликвидния профил и политиката за обратно изкупуване на дялове. Делегирани актове следва също така да се приемат, за да се конкретизират изискванията, на които трябва да отговарят инициаторите, спонсорите или първоначалните кредитори по секюритизирани инструменти, така че отделен ЛУАИФ да има право да инвестира в такива инструменти, издадени след 1 януари 2011 г.
(82)
Делегирани актове следва също така да се приемат, за да се конкретизират изискванията, на които трябва да отговарят ЛУАИФ, когато инвестират в такива секюритизирани инструменти; за да се посочат административните и счетоводните процедури, механизмите за контрол и сигурност при електронната обработка на данни и подходящите механизми за вътрешен контрол; за да се посочат процедурите за точна оценка на активите и за изчисляване на нетната стойност на активите на дял или акция на АИФ, професионалните гаранции, които външният оценител трябва да бъде в състояние да предостави, и честотата на оценяване, подходяща за АИФ от отворен тип.
(83)
Делегирани актове следва също така да се приемат, за да се конкретизират условията, при които следва да бъде одобрено делегирането на функциите на ЛУАИФ, както и условията, при които ЛУАИФ е делегирало такава част от функциите си, че се превръща в „пощенска кутия“ и вече не може да се счита за лице, управляващо АИФ; по отношение на депозитарите - за да се конкретизират критериите за оценка на това, дали пруденциалното регулиране и надзор в третите държави, в които са установени депозитарите, имат същите последици като правото на Съюза и дали се прилагат ефективно; елементите, които е необходимо да бъдат включени в стандартното споразумение, условията за изпълнение на функциите на депозитар, включително вида на финансовите инструменти, които следва да бъдат обхванати от задълженията по отговорно пазене на депозитаря, условията, при които депозитарят може да изпълнява задълженията си по отговорно пазене на финансовите инструменти, регистрирани в централен депозитар, и условията, при които депозитарят следва да съхранява финансовите инструменти, издадени поименно и регистрирани при емитент или в друг регистър, задълженията за полагане на дължима грижа на депозитаря, задължението за отделяне, условията и обстоятелствата, при които финансовите инструменти на отговорно пазене следва да се считат за загубени, събитията, които се считат за външни събития извън разумния контрол, чиито последици биха били неизбежни независимо от всички разумни усилия за предотвратяването им, както и условията и обстоятелствата, при които съществува обективна причина за сключване на договор за освобождаване от отговорност. Делегирани актове следва също така да се приемат, за да се уточни съдържанието и формата на годишния отчет, който ЛУАИФ следва да публикуват за всеки АИФ под тяхно управление, и за да се конкретизират задълженията на ЛУАИФ за разкриване на информация на инвеститорите, както и изискванията за представяне на доклади пред компетентните органи и тяхната честота.
(84)
Делегирани актове следва също така да се приемат, за да се посочи кога се счита, че се използва значителен ливъридж, както и принципите, от които следва да се ръководят компетентните органи, когато налагат ограничения на нивото на ливъридж, което може да прилага ЛУАИФ. Делегирани актове следва да се приемат и за да се определят договореностите за сътрудничество във връзка с ЛУАИФ от трета държава и/или АИФ от трета държава, за да се разработи обща рамка за улесняване на изготвянето на такива договорености за сътрудничество с трети държави. Делегирани актове следва също така да се приемат, за да се уточни съдържанието на обмена на информация относно ЛУАИФ между компетентните органи и предоставянето на определена информация на ЕОЦКП.
(85)
В зависимост от съветите на ЕОЦКП във връзка с това и от критериите, определени в настоящата директива, делегиран акт следва да се приеме и за прилагането на паспорта на ЛУАИФ от ЕС, които предлагат в Съюза АИФ от трета държава, и към ЛУАИФ от трета държава, които управляват и/или предлагат АИФ в Съюза, и друг делегиран акт следва да се приеме за прекратяване на прилагането на националните режими за частна продажба на ценни книжа във връзка с това.
(86)
Европейският парламент и Съветът следва да разполагат с три месеца за възражения срещу делегиран акт, считано от датата на нотификацията. По инициатива на Европейския парламент или на Съвета следва да е възможно този срок да бъде удължен с три месеца по отношение на важни проблемни области. Европейският парламент и Съветът следва също така да могат да информират другите институции за намерението си да не правят възражения. Такова ранно одобрение на делегирани актове е особено важно за спазване на сроковете, например за да могат държавите-членки да транспонират делегираните актове в рамките на срока за транспониране, посочен в настоящата директива, когато е приложимо.
(87)
В съответствие с Декларацията относно член 290 от Договора за функционирането на Европейския съюз, приложена към заключителния акт на междуправителствената конференция, приела Договора от Лисабон, конференцията отбеляза намерението на Комисията при изработване на проектите си за делегирани актове в областта на финансовите услуги да продължи да се консултира с определените от държавите-членки експерти в съответствие с нейната установена практика.
(88)
Две години след изтичането на срока за транспониране на настоящата директива ЕОЦКП следва да издаде становище относно действието на паспорта, приложим към този момент, и относно действието на националните режими за частна продажба на ценни книжа. Той следва да изготви и съвети относно прилагането на паспорта на ЛУАИФ от ЕС, които предлагат в Съюза АИФ от трета държава, и към ЛУАИФ от трета държава, които управляват и/или предлагат АИФ в Съюза. Комисията следва да приеме делегиран акт в срок от три месеца след получаването на съветите и становището на ЕОЦКП, като отчита критериите и целите, посочени в настоящата директива, inter alia, относно вътрешния пазар, защитата на инвеститорите и ефективното наблюдение на системния риск, като посочи датата, на която правилата относно разширяването на приложението на паспорта, предвиден в настоящата директива, следва да започнат да се прилагат във всички държави-членки.
(89)
На срещата на високо равнище в Лондон през април 2009 г. лидерите на Г-20 постигнаха съгласие, че хедж фондовете или управляващите ги лица следва да бъдат регистрирани и от тях да се изисква редовно да разкриват подходяща информация на надзорници или на регулатори. Те следва да подлежат на надзор, за да се гарантира, че имат адекватно управление на риска. През юни 2010 г. в Торонто лидерите на Г-20 потвърдиха ангажимента си и поеха също ангажимент да ускорят въвеждането на строги мерки за подобряване на прозрачността и регулаторния надзор върху хедж фондовете по последователен в международен план и недискриминационен начин. За да подкрепи постигането на целите на Г-20, през юни 2009 г. Международната организация на комисиите по ценни книжа публикува принципи на високо равнище за надзор върху хедж фондовете с цел да се дадат насоки за разработването на последователно в международен план регулиране в тази област. На 16 септември 2010 г. Европейският съвет постигна съгласие по необходимостта Европа да преследва своите интереси и да насърчава своите ценности по-решително и в дух на взаимност и взаимна изгода в контекста на външните отношения на Съюза, както и да предприема стъпки, inter alia, за осигуряване на по-голям достъп до пазари за европейските предприятия и задълбочаване на регулаторното сътрудничество с основни търговски партньори. Комисията ще полага усилия да гарантира, че тези ангажименти се изпълняват по подобен начин от международните партньори на Съюза.
(90)
Три години след влизането в сила на делегирания акт, съгласно който паспортът ще стане приложим за всички ЛУАИФ, ЕОЦКП следва да издаде становище относно действието на паспорта, приложим към този момент, и относно действието на националните режими за частна продажба на ценни книжа. Той следва да изготви и съвети относно прекратяването на прилагането на тези националните режими. Комисията следва да приеме делегиран акт в срок от три месеца след получаването на становището и съветите на ЕОЦКП, като отчита критериите и целите, посочени в настоящата директива, inter alia, относно вътрешния пазар, защитата на инвеститорите и ефективното наблюдение на системния риск, като посочи датата, на която трябва да се прекрати прилагането във всички държави-членки на националните режими, посочени в настоящата директива.
(91)
Четири години след изтичането на срока за транспониране на настоящата директива Комисията следва да започне преглед на прилагането и приложното поле на настоящата директива въз основа на обществени консултации и предвид обмена на мнения с компетентните органи. В рамките на прегледа следва да бъде направен анализ на придобития опит при прилагането на директивата, нейното въздействие върху инвеститорите, АИФ или ЛУАИФ, в Съюза и в трети държави, и степента на постигане на целите на настоящата директива и, ако е необходимо, да се предложат подходящи изменения. Този преглед следва да включва общо проучване на действието на правилата, предвидени в настоящата директива, и опита, придобит при прилагането им. В прегледа Комисията следва да разгледа функциите на ЕОЦКП и компетентните органи от Съюза при гарантиране на ефективен надзор върху всички ЛУАИФ, извършващи дейност на пазарите на Съюза в контекста на настоящата директива, включително, inter alia - в съответствие с Регламент (ЕС) № 1095/2010 - поверяването на ЕОЦКП на допълнителни надзорни отговорности в областта на издаването на разрешения и надзора над ЛУАИФ от трета държава. В този контекст Комисията следва да оцени разходите и ползите от поверяването на подобни задачи на ЕОЦКП.
(92)
Настоящата директива цели създаването на рамка, позволяваща справянето с рисковете, които биха могли да възникнат в резултат на дейността на ЛУАИФ, и гарантирането на ефективното наблюдение на тези рискове от страна на компетентните органи в рамките на Съюза. Необходимо е да се предвиди строга регулаторна и надзорна рамка без пропуски във финансовото регулиране. В тази връзка се препраща към съществуващите изисквания за комплексна проверка, приложими за професионалните инвеститори съгласно съответното законодателство, приложимо за такива инвеститори. Комисията се приканва да направи преглед на съответното законодателство във връзка с професионалните инвеститори, за да прецени необходимостта от по-строги изисквания относно процеса на комплексната проверка, която трябва да предприемат професионалните инвеститори в Съюза, когато инвестират по своя собствена инициатива във финансови продукти с произход извън ЕС като АИФ от трета държава.
(93)
След приключване на прегледа Комисията следва да представи доклад на Европейския парламент и на Съвета, включващ, ако е целесъобразно, подходящи изменения, отчитащи целите на настоящата директива и възможното въздействие върху инвеститорите, АИФ или ЛУАИФ от Съюза или от трети държави.
(94)
Тъй като целта на настоящата директива, а именно да се гарантира висока степен на защита на инвеститорите чрез установяване на обща рамка за разрешения и надзор върху ЛУАИФ, не може да бъде постигната в достатъчна степен от държавите-членки, както показват пропуските в съществуващото национално регулиране и в надзора над тези субекти, и поради това може да бъде постигната по-добре на равнището на Съюза, Съюзът може да приеме мерки в съответствие с принципа на субсидиарност, уреден в член 5 от Договора за Европейския съюз. В съответствие с принципа на пропорционалност, уреден в същия член, настоящата директива не надхвърля необходимото за постигането на тази цел.
(95)
Следователно директиви 2003/41/ЕО и 2009/65/ЕО, Регламент (ЕО) № 1060/2009 на Европейския парламент и на Съвета от 16 септември 2009 г. относно агенциите за кредитен рейтинг (21) и Регламент (ЕС) № 1095/2010 следва да бъдат съответно изменени,
ПРИЕХА НАСТОЯЩАТА ДИРЕКТИВА:
ГЛАВА I
ОБЩИ РАЗПОРЕДБИ
Член 1
Предмет
С настоящата директива се определят правилата за издаването на разрешения, за текущата дейност и за прозрачността на дейността на лицата, управляващи алтернативни инвестиционни фондове (ЛУАИФ), които управляват и/или предлагат алтернативни инвестиционни фондове (АИФ) в Съюза.
Член 2
Приложно поле
1. При спазване на параграф 3 от настоящия член и член 3, настоящата директива се прилага за:
а)
ЛУАИФ от ЕС, които управляват един или повече АИФ, независимо дали тези АИФ са от ЕС или от трета държава;
б)
ЛУАИФ от трета държава, които управляват един или повече АИФ от ЕС; и
в)
ЛУАИФ от трета държава, които предлагат един или повече АИФ в Съюза, независимо дали тези АИФ са от ЕС или от трета държава.
2. За целите на параграф 1 е без значение:
а)
дали АИФ е инвестиционно дружество от отворен или затворен тип;
б)
дали АИФ е учреден съгласно договорното право или съгласно тръстовото право, или въз основа на устав, или има друга правна форма;
в)
правно-организационната структура на ЛУАИФ.
3. Директивата не се прилага за следните субекти:
а)
холдингови дружества;
б)
институции за професионално пенсионно осигуряване, включени в приложното поле на Директива 2003/41/ЕО, включително, когато е приложимо, структурите, които отговарят за управлението на тези институции и които действат от тяхно име, посочени в член 2, параграф 1 от същата директива, или управляващи вложенията лица, посочени съгласно член 19, параграф 1 от същата директива, при условие че не управляват АИФ;
в)
наднационални институции като Европейската централна банка, Европейската инвестиционна банка, Европейския инвестиционен фонд, европейските финансови институции за развитие и двустранните банки за развитие, Световната банка, Международния валутен фонд и други наднационални институции и подобни международни организации, когато такива институции или организации управляват АИФ и доколкото тези АИФ осъществяват дейност в обществен интерес;
г)
национални централни банки;
д)
национални, регионални и местни органи на изпълнителната власт и органи или други институции, които управляват фондове за финансиране на системите за социална сигурност и на пенсионните системи;
е)
схеми за участие на служители или спестовни схеми на служители;
ж)
предприятия със специална цел дейности по секюритизация.
4. Държавите-членки предприемат необходимите мерки, за да гарантират, че посочените в параграф 1 ЛУАИФ във всеки един момент спазват настоящата директива.
Член 3
Освобождавания
1. Настоящата директива не се прилага за ЛУАИФ, които управляват един или повече АИФ, чиито единствени инвеститори са самите те или техни предприятия майки, техни дъщерни предприятия или други дъщерни предприятия на тези предприятия майки, при условие че никой от тези инвеститори не е АИФ.
2. Без да се засяга прилагането на член 46, само параграфи 3 и 4 от настоящия член се прилагат по отношение на следните ЛУАИФ:
а)
ЛУАИФ, които пряко или непряко - посредством дружество, с което са свързани чрез общо управление или контрол, или чрез съществено пряко или непряко участие, управляват портфейли от АИФ, чиито управлявани активи, включително активи, придобити чрез използването на ливъридж, общо не надхвърлят прага от 100 милиона евро; или
б)
ЛУАИФ, които пряко или непряко - посредством дружество, с което са свързани чрез общо управление или контрол, или чрез съществено пряко или непряко участие, управляват портфейли от АИФ, чиито управлявани активи общо не надхвърлят прага от 500 милиона евро, когато портфейлите на АИФ се състоят от АИФ, които не използват ливъридж и при които правото на обратно изкупуване не може да се упражнява през период от пет години след датата на първоначалните инвестиции във всеки АИФ.
3. Държавите-членки гарантират, че ЛУАИФ, посочени в параграф 2, най-малкото:
а)
подлежат на регистрация от компетентните органи в своята държава-членка по произход;
б)
в момента на регистрацията представят идентификационни данни за себе си и за управляваните от тях АИФ пред компетентните органи в своята държава-членка по произход;
в)
в момента на регистрацията предоставят информация относно инвестиционните стратегии на управляваните от тях АИФ пред компетентните органи в своята държава-членка по произход;
г)
редовно предоставят информация на компетентните органи в своята държава-членка по произход за основните инструменти, с които търгуват, и за основните експозиции и най-важните концентрации на управляваните от тях АИФ, за да могат компетентните органи ефективно да наблюдават системния риск, и
д)
уведомяват компетентните органи в своята държава-членка по произход, ако престанат да отговарят посочените в параграф 2 условия.
Настоящият параграф и параграф 2 се прилагат, без да се засягат по-строгите правила, приети от държавите-членки по отношение на ЛУАИФ, посочени в параграф 2.
Държавите-членки предприемат необходимите мерки, за да гарантират, че когато престане да отговаря на условията по параграф 2, в срок от 30 календарни дни съответното ЛУАИФ подава заявление за разрешение, съгласно съответните процедури, предвидени в настоящата директива.
4. Посочените в параграф 2 ЛУАИФ нямат правата по настоящата директива, освен ако не решат да поискат да бъдат включени в приложното поле на настоящата директива. В такъв случай настоящата директива започва да се прилага изцяло за тези ЛУАИФ.
5. Комисията приема актове за изпълнение, за да се конкретизират процедурите за ЛУАИФ, които са взели решение да поискат да бъдат включени в приложното поле на настоящата директива в съответствие с параграф 4. Тези актове за изпълнение се приемат в съответствие с процедурата по разглеждане, посочена в член 59, параграф 2.
6. Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки, в които се посочва:
а)
как да се изчисляват посочените в параграф 2 прагове и как да бъдат третирани ЛУАИФ, които управляват АИФ, чиито управлявани активи, включително активи, придобити чрез използването на ливъридж, в рамките на същата календарна година понякога надхвърлят и/или падат под съответния праг;
б)
задължението за регистрация и задължението за предоставяне на информация с цел ефективно наблюдение на системния риск, предвидено в параграф 3; и
в)
задължението за уведомяване на компетентните органи, предвидено в параграф 3.
Член 4
Определения
1. За целите на настоящата директива се прилагат следните определения:
а)
„АИФ“ означава предприятия за колективно инвестиране, включително техни инвестиционни подразделения:
i)
които набират капитал от множество инвеститори с цел инвестирането му в съответствие с определена инвестиционна политика в полза на тези инвеститори, и
ii)
за които не се изисква разрешение съгласно член 5 от Директива 2009/65/ЕО;
б)
„ЛУАИФ“ означава юридически лица, чиято обичайна стопанска дейност е да управляват един или повече АИФ;
в)
„клон“, когато се използва във връзка с ЛУАИФ, означава място на дейност, което е част от ЛУАИФ, което няма правосубектност и което предоставя услуги, за които ЛУАИФ е получило разрешение; всички места на дейност, установени в една и съща държава-членка от ЛУАИФ със седалище в друга държава-членка или в трета държава, се считат за един клон;
г)
„отсрочено възнаграждение“ означава част от печалбата на АИФ, начислена в полза на ЛУАИФ като компенсация за управлението на АИФ, без да се включва участие в печалбата на АИФ, начислена в полза на ЛУАИФ като възвръщаемост на инвестиции на ЛУАИФ в АИФ;
д)
„тесни връзки“ означава ситуация, в която две или повече физически или юридически лица са свързани чрез:
i)
участие, по-специално притежание, пряко или чрез контрол, на 20 % или повече от правата на глас или от капитала на дадено предприятие,
ii)
контрол, по-специално връзката между предприятие майка и дъщерно предприятие съгласно член 1 от Седма Директива 83/349/ЕИО на Съвета от 13 юни 1983 г. относно консолидираните счетоводни отчети (22), или подобна връзка между физическо или юридическо лице и предприятие; за целите на настоящата подточка дъщерно предприятие на дъщерно предприятие се счита също така за дъщерно предприятие на предприятието майка на тези дъщерни предприятия.
Ситуация, при която две или повече физически или юридически лица са трайно свързани с едно и също лице чрез контрол, също се счита за ситуация на „тясна връзка“ между тези лица;
е)
„компетентни органи“ означава националните органи на държавите-членки, които съгласно законови или подзаконови нормативни актове имат правомощия да упражняват надзор върху ЛУАИФ;
ж)
„компетентни органи“, когато се използва във връзка с депозитар, означава:
i)
ако депозитарят е кредитна институция, лицензирана съгласно Директива 2006/48/ЕО, компетентните органи по смисъла на определението в член 4, точка 4 от посочената директива,
ii)
ако депозитарят е инвестиционен посредник, получил разрешително съгласно Директива 2004/39/ЕО, компетентните органи по смисъла на определението в член 4, параграф 1, точка 22 от посочената директива,
iii)
ако депозитарят попада в някоя от категориите институции, посочени в член 21, параграф 3, първа алинея, буква в) от настоящата директива, националните органи на неговата държава-членка по произход, които съгласно законови или подзаконови нормативни актове имат правомощия да упражняват надзор върху такава категория институции,
iv)
ако депозитарят е субект, посочен в член 21, параграф 3, трета алинея от настоящата директива, националните органи на държавата-членка, в която се намира неговото седалище и които съгласно законови или подзаконови нормативни актове имат правомощия да упражняват надзор върху такъв субект, или официалният орган, който има правомощия да регистрира или упражнява надзор върху такъв субект съгласно приложимите за него правила за професионално поведение,
v)
ако депозитарят е определен за депозитар на АИФ от трета държава съгласно член 21, параграф 5, буква б) от настоящата директива и не попада в приложното поле на подточки i)-iv) от настоящата буква, съответните национални органи на третата държава, в която е седалището на депозитаря;
з)
„компетентни органи на АИФ от ЕС“ означава националните органи на държава-членка, които съгласно законови или подзаконови нормативни актове имат правомощия да упражняват надзор върху АИФ;
и)
„контрол“ означава контрол по смисъла на определението в член 1 от Директива 83/349/ЕИО;
й)
„установен“ означава:
i)
за ЛУАИФ - „със седалище във“,
ii)
за АИФ - „получили разрешение или регистрирани във“ или, ако не са получили разрешение или не са били регистрирани - „със седалище във“,
iii)
за депозитари - „със седалище или клон във“,
iv)
за законни представители, които са юридически лица - „със седалище или клон във“,
v)
за законни представители, които са физически лица - „с местоживеене във“;
к)
„АИФ от ЕС“ означава:
i)
АИФ, получил разрешение или регистриран в държава-членка съгласно приложимото национално право, или
ii)
АИФ, който не е получил разрешение, нито е регистриран в държава-членка, но има седалище и/или главно управление в държава-членка;
л)
„ЛУАИФ от ЕС“ означава всяко ЛУАИФ, което има седалище в държава-членка;
м)
„захранващ АИФ“ означава АИФ, който:
i)
инвестира най-малко 85 % от своите активи в дялове или акции от друг АИФ („главен АИФ“),
ii)
инвестира най-малко 85 % от своите активи в повече от един главни АИФ, като тези главни АИФ имат еднакви инвестиционни стратегии, или
iii)
има друг вид експозиция от най-малко 85 % от своите активи по отношение такъв главен АИФ;
н)
„финансов инструмент“ означава инструмент, посочен в раздел В от приложение I към Директива 2004/39/ЕО;
о)
„холдингово дружество“ означава дружество с участие в едно или повече други дружества, чиято търговска дейност се състои в изпълнението на бизнес стратегия или стратегии чрез неговите дъщерни предприятия, свързани дружества или участия с цел да увеличи тяхната дългосрочна стойност и което е дружество, което:
i)
действа за своя собствена сметка и чиито акции са допуснати за търгуване на регулиран пазар на Съюза, или
ii)
не е учредено с основна цел осигуряване възвращаемост за инвеститорите си посредством освобождаване от неговите дъщерни предприятия или свързани дружества, което е отразено в неговия годишен отчет или други официални документи;
п)
„държава-членка по произход на АИФ“ означава:
i)
държавата-членка, в която АИФ е получил разрешение или в която е регистриран съгласно приложимото национално право, или - при няколко разрешения или регистрации, държавата-членка, в която АИФ е получил разрешение или в която е регистриран за първи път, или
ii)
ако АИФ няма разрешение, нито е регистриран в дадена държава-членка, държавата-членка, в която се намира седалището му и/или главното му управление;
р)
„държава-членка по произход на ЛУАИФ“ означава държавата-членка, в която се намира седалището на ЛУАИФ; за ЛУАИФ от трета държава позоваването в настоящата директива на „държавата-членка по произход на ЛУАИФ“ означава „референтната държава-членка“, както е предвидено в глава VII;
с)
„приемаща държава-членка на ЛУАИФ“ означава едно от следните:
i)
държава-членка, различна от държавата-членка по произход, в която ЛУАИФ от ЕС управлява АИФ от ЕС,
ii)
държава-членка, различна от държавата-членка по произход, в която ЛУАИФ от ЕС предлага дялове или акции от АИФ от ЕС,
iii)
държава-членка, различна от държавата-членка по произход, в която ЛУАИФ от ЕС предлага дялове или акции от АИФ от трета държава,
iv)
държава-членка, различна от референтната държава-членка, в която ЛУАИФ от трета държава управлява АИФ от ЕС,
v)
държава-членка, различна от референтната държава-членка, в която ЛУАИФ от трета държава предлага дялове или акции от АИФ от ЕС, или
vi)
държава-членка, различна от референтната държава-членка, в която ЛУАИФ от трета държава предлага дялове или акции от АИФ от трета държава;
т)
„начален капитал“ означава средствата по смисъла на член 57, първа алинея, букви а) и б) от Директива 2006/48/ЕО;
у)
„емитент“ означава всеки емитент на акции по смисъла на член 2, параграф 1, буква г) от Директива 2004/109/ЕО, който има седалище в Съюза и чиито акции са допуснати за търгуване на регулиран пазар по смисъла на член 4, параграф 1, точка 14 от Директива 2004/39/ЕО;
ф)
„законен представител“ означава физическо лице с местоживеене в Съюза или юридическо лице със седалище в Съюза, което, като е изрично определено от ЛУАИФ от трета държава, действа от негово име в отношенията му с власти, клиенти, органи и контрагенти на ЛУАИФ от трета държава в Съюза във връзка със задълженията на последното съгласно настоящата директива;
х)
„ливъридж“ означава всеки метод, при който ЛУАИФ увеличава експозицията на управляван от него АИФ независимо дали посредством заемане на парични средства или ценни книжа или чрез ливъридж, включен в деривативни позиции, или по друг начин;
ц)
„управление на АИФ“ означава изпълнение най-малко на функциите по управление на инвестиции, посочени в точка 1, букви а) и б) от приложение I, за един или повече АИФ;
ч)
„предлагане“ означава всяка пряка или непряка оферта или продажба, по инициатива или от името на ЛУАИФ, на дялове или акции от управляван от него АИФ на инвеститори с местоживеене или седалище в Съюза;
ш)
„главен АИФ“ означава всеки АИФ, в който друг АИФ инвестира или към който има експозиция в съответствие с буква м);
щ)
„референтна държава-членка“ означава държавата-членка, определена в съответствие с член 37, параграф 4;
аа)
„АИФ от трета държава“ означава всеки АИФ, който не е АИФ от ЕС;
аб)
„ЛУАИФ от трета държава“ означава всяко ЛУАИФ, което не е ЛУАИФ от ЕС;
ав)
„некотирано дружество“ означава всяко дружество със седалище в Съюза, чиито акции не са допуснати за търгуване на регулиран пазар по смисъла на член 4, параграф 1, точка 14 от Директива 2004/39/ЕО;
аг)
„собствен капитал“ означава собствен капитал по смисъла на членове 56-67 от Директива 2006/48/ЕО;
ад)
„предприятие майка“ означава предприятие майка по смисъла на членове 1 и 2 от Директива 83/349/ЕИО;
ае)
„основен борсов посредник“ означава кредитна институция, регулиран инвестиционен посредник или друг субект, подлежащ на пруденциално регулиране и текущ надзор, който предлага услуги на професионалните инвеститори, основно за финансиране и изпълнение на сделки с финансови инструменти като контрагент, и който може също така да предлага други услуги като клиринг и сетълмент на сделки, услуги по отговорно пазене, заемане на ценни книжа, съобразени с нуждите технически услуги и средства за оперативна поддръжка;
аж)
„професионален инвеститор“ означава всеки инвеститор, който е считан за професионален клиент или при поискване може да бъде третиран като професионален клиент по смисъла на приложение II към Директива 2004/39/ЕО;
аз)
„квалифицирано участие“ означава всяко пряко или непряко участие в ЛУАИФ, което представлява 10 % или повече от капитала или от правата на глас в съответствие с членове 9 и 10 от Директива 2004/109/ЕО, като се отчитат условията за сумиране на участието, предвидени в член 12, параграфи 4 и 5 от посочената директива, или което прави възможно упражняването на значително влияние върху управлението на ЛУАИФ, в което е това участие;
аи)
„представители на служителите“ означава представители на служителите по смисъла на определението в член 2, буква д) от Директива 2002/14/ЕО;
ай)
„инвеститор на дребно“ означава инвеститор, който не е професионален инвеститор;
ак)
„дъщерно предприятие“ означава дъщерно предприятие по смисъла на членове 1 и 2 от Директива 83/349/ЕИО;
ал)
„надзорни органи“, когато се използва във връзка с АИФ от трета държава, означава националните органи на трета държава, които съгласно законов или подзаконов нормативен акт имат правомощия да упражняват надзор върху АИФ;
ам)
„надзорни органи“, когато се използва във връзка с ЛУАИФ от трета държава, означава националните органи на трета държава, които съгласно законов или подзаконов нормативен акт имат правомощия да упражняват надзор върху ЛУАИФ;
ан)
„предприятия със специална цел дейности по секюритизация“ означава предприятия, чиято единствена цел е да извършват секюритизация или секюритизации по смисъла на член 1, параграф 2 от Регламент (ЕО) № 24/2009 на Европейската централна банка от 19 декември 2008 г. относно статистиката на активите и пасивите на дружествата със специална инвестиционна цел, занимаващи се със секюритизационни транзакции (23), както и други дейности, подходящи за постигането на тази цел;
ао)
„ПКИПЦК“ означава предприятие за колективно инвестиране в прехвърлими ценни книжа, получило разрешение съгласно член 5 от Директива 2009/65/ЕО.
2. За целите на параграф 1, буква аг) от настоящия член се прилагат mutatis mutandis членове 13-16 от Директива 2006/49/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 14 юни 2006 г. относно капиталовата адекватност на инвестиционните посредници и кредитните институции (24).
3. Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки за конкретизиране на:
а)
методите на ливъридж по смисъла на параграф 1, буква х), включително финансовите и/или правно-организационни структури, в които участват трети лица, контролирани от съответния АИФ, и
б)
начините на изчисляване на ливъриджа.
4. Европейският надзорен орган (Европейски орган за ценни книжа и пазари) (ЕОЦКП) разработва проекти на регулаторни технически стандарти за определяне на видовете ЛУАИФ, когато това е от значение за прилагането на настоящата директива и за осигуряването на еднакви условия за нейното прилагане.
На Комисията се делегират правомощия за приемане на посочените в първа алинея регулаторни технически стандарти в съответствие с членове 10-14 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
Член 5
Определяне на ЛУАИФ
1. Държавите-членки правят необходимото за всеки АИФ, управляван съгласно настоящата директива, да бъде определено само едно ЛУАИФ, което да отговаря за спазването на настоящата директива. Това ЛУАИФ е:
а)
външно управляващо лице, което е юридическо лице, назначено от АИФ или от негово име, и на което за срока на това назначение е възложено управлението на АИФ (външно ЛУАИФ), или
б)
самият АИФ, когато правно-организационната му форма позволява вътрешно управление и управителният му орган реши да не назначава външно ЛУАИФ, като в такъв случай АИФ получава разрешение в качеството на ЛУАИФ.
2. Когато външното ЛУАИФ не може да осигури спазването на изискванията на настоящата директива, за което отговаря АИФ или друг субект, действащ от негово име, то веднага уведомява компетентните органи на своята държава-членка по произход и, когато е приложимо, компетентните органи на съответния АИФ от ЕС. Компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ изискат от ЛУАИФ да предприеме необходимите действия за коригиране на ситуацията.
3. Ако независимо от предприемането на действията, посочени в параграф 2, несъответствието не бъде отстранено и доколкото то се отнася за ЛУАИФ от ЕС или АИФ от ЕС, компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ изискват от последното да се оттегли като ЛУАИФ на съответния АИФ. В такъв случай АИФ не може повече да бъде предлаган в Съюза. Когато става въпрос за ЛУАИФ от трета държава, което управлява АИФ от трета държава, АИФ не може повече да бъде предлаган в Съюза. Компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ уведомяват веднага компетентните органи на приемащите държави-членки на ЛУАИФ.
ГЛАВА II
РАЗРЕШЕНИЯ НА ЛУАИФ
Член 6
Условия за започване на дейност като ЛУАИФ
1. Държавите-членки гарантират, че ЛУАИФ не управляват АИФ, освен ако не са получили разрешение в съответствие с настоящата директива.
ЛУАИФ, които са получили разрешение в съответствие с настоящата директива, трябва във всеки един момент да отговарят на условията за получаване на разрешение, предвидени в настоящата директива.
2. Държавите-членки изискват външните ЛУАИФ да не извършват никаква друга дейност, освен дейностите, посочени в приложение I към настоящата директива, и допълнителното управление на ПКИПЦК въз основа на разрешение по Директива 2009/65/ЕО.
3. Държавите-членки изискват вътрешно управлявани АИФ да не извършват никаква друга дейност, освен вътрешното управление на съответния АИФ в съответствие с приложение I.
4. Чрез дерогация от параграф 2, държавите-членки могат да разрешат на външно ЛУАИФ да предоставя следните услуги:
а)
управление на инвестиционни портфейли, включително на портфейли, притежавани от пенсионни фондове и институции за професионално пенсионно осигуряване в съответствие с член 19, параграф 1 от Директива 2003/41/ЕО, съгласно мандатите, дадени от инвеститорите въз основа на преценка за всеки отделен клиент;
б)
второстепенни услуги, включващи:
i)
инвестиционно консултиране,
ii)
съхранение и управление, свързани с акции или дялове на предприятия за колективно инвестиране,
iii)
получаване и предаване на поръчки във връзка с един или повече финансови инструменти.
5. Съгласно настоящата директива ЛУАИФ нямат право да извършват:
а)
единствено услугите, посочени в параграф 4;
б)
второстепенните услуги, посочени в параграф 4, буква б), без при това да имат разрешение да предоставят услугите по параграф 4, буква а);
в)
единствено дейностите, посочени в точка 2 от приложение I; или
г)
услугите, посочени в точка 1, буква а) от приложение I, без същевременно да предоставят услугите, посочени в точка 1, буква б) от приложение I или обратното.
6. Член 2, параграф 2 и членове 12, 13 и 19 от Директива 2004/39/ЕО се прилагат за предоставянето от страна на ЛУАИФ на услугите, посочени в параграф 4 на настоящия член.
7. Държавите-членки изискват от ЛУАИФ да предоставят на компетентните органи на своята държава-членка по произход информацията, необходима за постоянното наблюдение за спазването на условията, предвидени в настоящата директива.
8. Инвестиционните посредници, получили разрешително съгласно Директива 2004/39/ЕО, и кредитните институции, лицензирани съгласно Директива 2006/48/ЕО, не са длъжни да получат разрешение съгласно настоящата директива, за да могат да предоставят инвестиционни услуги, като например управление на индивидуални портфейли, във връзка с АИФ. Въпреки това инвестиционните посредници могат пряко или косвено да предлагат или да продават дялове или акции от АИФ на инвеститори в Съюза, само доколкото дяловете или акциите могат да бъдат предлагани на пазара в съответствие с настоящата директива.
Член 7
Заявление за издаване на разрешение
1. Държавите-членки изискват ЛУАИФ да подадат заявление за издаване на разрешение пред компетентните органи на тяхната държава-членка по произход.
2. Държавите-членки изискват ЛУАИФ, което подава заявление за издаване на разрешение, да представи на компетентните органи на своята държава-членка по произход следната информация във връзка с ЛУАИФ:
а)
информация за лицата, които на практика управляват дейността на ЛУАИФ;
б)
идентификационни данни за акционерите или членовете на ЛУАИФ, преки или непреки, физически или юридически лица, които имат квалифицирано участие, и данни за размера на това участие;
в)
програма за дейността, определяща организационната структура на ЛУАИФ, включително информация за това как ЛУАИФ възнамерява да изпълни задълженията си съгласно глави II, III, IV, както и, когато е приложимо, съгласно глави V, VI, VII и VIII;
г)
информация за политиките и практиките във връзка с възнагражденията съгласно член 13;
д)
информация относно мерките за делегиране и вторично делегиране на трети лица на функциите, посочени в член 20.
3. Държавите-членки изискват ЛУАИФ, което подава заявление за издаване на разрешение, да представи на компетентните органи на своята държава-членка по произход и следната информация за АИФ, които възнамерява да управлява:
а)
информация относно инвестиционните стратегии, включително видовете базови фондове, ако АИФ е фонд на фондове, и политиката на ЛУАИФ за използване на ливъридж, и относно рисковия профил и други характеристики на АИФ, които управлява или възнамерява да управлява, включително информация относно държавите-членки или трети държави, на чиято територия АИФ са установени или се очаква да бъдат установени;
б)
информация относно мястото на установяване на главния АИФ, ако АИФ е захранващ АИФ;
в)
устава или учредителните документи на всеки АИФ, който ЛУАИФ възнамерява да управлява;
г)
информация относно мерките за определяне на депозитаря в съответствие с член 21 за всеки АИФ, който ЛУАИФ възнамерява да управлява;
д)
всякаква допълнителна информация по член 23, параграф 1 за всеки АИФ, който ЛУАИФ управлява или възнамерява да управлява.
4. Когато управляващо дружество е получило разрешение съгласно Директива 2009/65/ЕО (наричано по-нататък „управляващо ПКИПЦК дружество“) и подаде заявление за издаване на разрешение на ЛУАИФ съгласно настоящата директива, компетентните органи не могат да изискват от управляващото ПКИПЦК дружество да предоставя информация или документи, които управляващото ПКИПЦК дружество вече е предоставило, когато е подало заявление за издаване на разрешение съгласно Директива 2009/65/ЕО, при условие че въпросната информация или документи са актуални.
5. Компетентните органи всяко тримесечие информират ЕОЦКП за разрешенията, които са издадени или отнети в съответствие с настоящата глава.
ЕОЦКП поддържа централен публичен регистър, в който са посочени всички ЛУАИФ, получили разрешение съгласно настоящата директива, списък на управляваните и/или предлагани в Съюза АИФ от такива ЛУАИФ и компетентният надзорен орган за всяко такова ЛУАИФ. Регистърът е достъпен в електронен формат.
6. За да се осигури последователно хармонизиране на настоящия член, ЕОЦКП може да разработва проекти на регулаторни технически стандарти за конкретизиране на информацията, която трябва да се предостави на компетентните органи при подаване на заявление за издаване на разрешение на ЛУАИФ, включително програмата за дейността.
На Комисията се делегират правомощия за приемане на посочените в първа алинея регулаторни технически стандарти в съответствие с членове 10-14 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
7. За да се осигурят еднакви условия на прилагане на настоящия член, ЕОЦКП може да разработва проекти на технически стандарти за изпълнение за установяване на стандартни формуляри, образци и процедури за предоставянето на информацията, предвидена в параграф 6, първа алинея.
На Комисията се предоставят правомощия за приемане на посочените в първа алинея технически стандарти за изпълнение в съответствие с член 15 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
Член 8
Условия за издаване на разрешение
1. Компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ не издават разрешение, освен ако:
а)
са убедени, че ЛУАИФ ще може да изпълни условията на настоящата директива;
б)
ЛУАИФ разполага с достатъчен начален и собствен капитал в съответствие с член 9;
в)
лицата, които на практика управляват дейността на ЛУАИФ, имат достатъчно добра репутация и достатъчен опит по отношение на инвестиционните стратегии на АИФ, управлявани от ЛУАИФ, като имената на тези лица, както и на всяко лице, което ги заменя в изпълнението на техните функции, се съобщават незабавно на компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ и решенията във връзка с управлението на дейността на ЛУАИФ се вземат от най-малко две лица, отговарящи на тези условия;
г)
акционерите или членовете на ЛУАИФ, които имат квалифицирано участие, са подходящи предвид необходимостта от добро и разумно управление на ЛУАИФ, и
д)
главното управление и седалището на ЛУАИФ са разположени в една и съща държава-членка.
Разрешението е валидно във всички държави-членки.
2. Провеждат се консултации със съответните компетентни органи на другите заинтересовани държави-членки преди издаването на разрешение на следните ЛУАИФ:
а)
дъщерно предприятие на друго ЛУАИФ, на управляващо ПКИПЦК дружество, на инвестиционен посредник, на кредитна институция или на застрахователно предприятие, получили разрешение в друга държава-членка;
б)
дъщерно предприятие на предприятието майка на друго ЛУАИФ, на управляващо ПКИПЦК дружество, на инвестиционен посредник, на кредитна институция или на застрахователно предприятие, получили разрешение в друга държава-членка, и
в)
дружество, контролирано от същите физически или юридически лица, които контролират друго ЛУАИФ или контролират управляващо ПКИПЦК дружество, инвестиционен посредник, кредитна институция или застрахователно предприятие, получили разрешение в друга държава-членка.
3. Компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ отказват да издадат разрешение, ако са възпрепятствани да изпълняват ефективно своите надзорни функции поради:
а)
тесни връзки между ЛУАИФ и други физически или юридически лица;
б)
законовите, подзаконовите или административните разпоредби на трета държава, които се прилагат по отношение на физически или юридически лица, с които ЛУАИФ поддържа тесни връзки;
в)
трудности във връзка с прилагането на тези законови, подзаконови или административни разпоредби.
4. Компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ могат да ограничат обхвата на разрешението, по-специално по отношение на инвестиционните стратегии на АИФ, които ЛУАИФ има право да управлява.
5. В срок от три месеца от подаването на пълно заявление компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ информират писмено заявителя дали е издадено или е отказано издаването на разрешение. Компетентните органи могат да удължат този срок с още три месеца, когато считат това за необходимо поради конкретните обстоятелства по случая и след като са уведомили ЛУАИФ за това.
За целите на настоящия параграф дадено заявление се счита за пълно, ако ЛУАИФ е представило най-малко информацията, посочена в член 7, параграф 2, букви а)-г) и член 7, параграф 3, букви а) и б).
ЛУАИФ могат да започнат да управляват АИФ, като прилагат инвестиционните стратегии, описани в заявлението в съответствие с член 7, параграф 3, буква а), в своите държави-членки по произход, веднага след като получат разрешение за това, но не по-рано от един месец след представяне на евентуално липсващата информация по член 7, параграф 2, буква д) и член 7, параграф 3, букви в), г) и д).
6. За да се осигури последователно хармонизиране на настоящия член, ЕОЦКП може да разработва проекти на регулаторни технически стандарти за конкретизиране на:
а)
изискванията, приложими за ЛУАИФ по параграф 3;
б)
изискванията, приложими за акционерите и членовете с квалифицирано участие, посочени в параграф 1, буква г);
в)
пречките, които могат да възпрепятстват ефективното упражняване на надзорните функции на компетентните органи.
На Комисията се делегират правомощия за приемане на посочените в първа алинея регулаторни технически стандарти в съответствие с членове 10-14 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
Член 9
Начален капитал и собствен капитал
1. Държавите-членки изискват ЛУАИФ, което е вътрешно управляван АИФ, да разполага с начален капитал от най-малко 300 000 EUR.
2. Когато ЛУАИФ е назначено за външно лице, управляващо АИФ, ЛУАИФ трябва да разполага с начален капитал от най-малко 125 000 EUR.
3. Когато стойността на портфейлите на АИФ, управлявани от ЛУАИФ, надхвърли 250 милиона евро, ЛУАИФ осигурява допълнителен собствен капитал. Този допълнителен собствен капитал възлиза на 0,02 % от стойността, с която портфейлите на ЛУАИФ надхвърлят 250 милиона евро, но въпреки това изискваната обща сума на първоначалния капитал и допълнителните средства не трябва да надхвърля 10 милиона евро.
4. За целите на параграф 3 АИФ, управлявани от ЛУАИФ, включително АИФ, по отношение на които ЛУАИФ е делегирало функции в съответствие с член 20, с изключение на портфейли от АИФ, които ЛУАИФ управлява въз основа на делегиране, се считат за портфейли на ЛУАИФ.
5. Независимо от параграф 3 собственият капитал на ЛУАИФ не може никога да спада под размера, изискван съгласно член 21 от Директива 2006/49/ЕО.
6. Държавите-членки могат да разрешат на ЛУАИФ да не осигуряват до 50 % от допълнителния собствен капитал, посочен в параграф 3, ако се ползват от гаранция за същата сума, предоставена от кредитна институция или от застрахователно предприятие, чието седалище се намира в държава-членка или в трета държава, в която за тях се прилагат пруденциални правила, които компетентните органи считат за равностойни на правилата, установени в правото на Съюза.
7. За да се покрият евентуални рискове, свързани с професионалната отговорност, която може да бъде породена в резултат на осъществяваната от ЛУАИФ съгласно настоящата директива дейност, вътрешно управляваните АИФ и външните ЛУАИФ:
а)
трябва да разполагат с допълнителен собствен капитал, който е достатъчен за покриването на евентуални рискове, свързани с отговорността, породена от професионална небрежност; или
б)
трябва да имат застраховка за професионална отговорност за отговорността, породена от професионална небрежност, която е съобразена с покритите рискове.
8. Собственият капитал, включително допълнителният собствен капитал, посочен в параграф 7, буква а), се инвестира в ликвидни активи или в активи, които могат да бъдат осребрени лесно и в кратък срок и не включват спекулативни позиции.
9. Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки във връзка с параграф 7 от настоящия член за конкретизиране на:
а)
рисковете, които трябва да покриват допълнителният капитал или застраховката за професионална отговорност;
б)
условията за определяне доколко са подходящи допълнителният собствен капитал или покритието на застраховката за професионална отговорност; и
в)
начина за определяне на текущите корекции на допълнителния собствен капитал или на покритието на застраховката за професионална отговорност.
10. С изключение на параграфи 7 и 8 и на делегираните актове, приети съгласно параграф 9, настоящият член не се прилага за ЛУАИФ, които са управляващи ПКИПЦК дружества.
Член 10
Промени в обхвата на разрешението
1. Държавите-членки изискват ЛУАИФ да уведомят компетентните органи на своята държава-членка по произход за всякакви съществени промени в условията за първоначалното разрешение, по-специално съществени промени в информацията, предоставена в съответствие с член 7, преди внасянето на тези промени.
2. Ако компетентните органи на държавата-членка по произход решат да наложат ограничения или да отхвърлят тези промени, те информират ЛУАИФ за това в срок от един месец след получаване на уведомлението. Компетентните органи могат да удължат този срок с най-много един месец, когато считат това за необходимо поради конкретните обстоятелства по случая и след като са уведомили ЛУАИФ за това. Промените се внасят, ако съответните компетентни органи не са се противопоставили на това в съответния срок за преценка.
Член 11
Отнемане на разрешението
Компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ могат да отнемат разрешението, издадено на ЛУАИФ, в случай че то:
а)
не използва разрешението в рамките на 12 месеца, изрично се откаже от разрешението или е прекратило дейността по настоящата директива през предходните шест месеца, освен ако държавата-членка не е предвидила, че в тези случаи разрешението се обезсилва;
б)
е получило разрешение въз основа на неверни твърдения или по друг неправомерен начин;
в)
вече не отговаря на условията, при които е издадено разрешението;
г)
вече не отговаря на изискванията на Директива 2006/49/ЕО, ако неговото разрешение включва и услугата по управление на портфейл въз основа на преценка, посочена в член 6, параграф 4, буква а) от настоящата директива;
д)
е извършило тежки или системни нарушения на разпоредбите, приети в съответствие с настоящата директива; или
е)
попада в някоя от хипотезите, в които националното право, предвижда отнемане на разрешението във връзка с въпроси, които са извън приложното поле на настоящата директива.
ГЛАВА III
УСЛОВИЯ ВЪВ ВРЪЗКА С ДЕЙНОСТТА НА ЛУАИФ
РАЗДЕЛ 1
Общи изисквания
Член 12
Общи принципи
1. Държавите-членки гарантират, че във всеки един момент ЛУАИФ отговарят на следните условия:
а)
при изпълнение на своите дейности действат честно, с необходимите умения, грижа и внимание и коректност;
б)
действат в интерес на АИФ или на инвеститорите в управляваните от тях АИФ и на целостта на пазара;
в)
имат и използват ефективно ресурсите и процедурите, необходими за нормалното провеждане на тяхната стопанска дейност;
г)
предприемат всички разумни стъпки за избягване на конфликти на интереси, а когато те не могат да бъдат избегнати, установяват, управляват и наблюдават, и когато е целесъобразно, разкриват тези конфликти на интереси, за да не могат те да накърнят интересите на АИФ и техните инвеститори и за да се гарантира, че управляваните от тях АИФ са третирани справедливо;
д)
спазват всички нормативни изисквания, приложими за осъществяването на тяхната стопанска дейност, така че да работят в интерес на АИФ или на инвеститорите на управляваните от тях АИФ и на целостта на пазара;
е)
третират справедливо всички инвеститори на АИФ.
Никой инвеститор в АИФ няма право на преференциално третиране, освен ако това не е посочено в устава на съответния АИФ или в неговите учредителни документи.
2. Всяко ЛУАИФ, чието разрешение включва и услугата по управление на портфейл въз основа на преценка, посочена в член 6, параграф 4, буква а):
а)
няма право да инвестира целия или част от портфейла на клиента в дялове или акции от управляваните от него АИФ, освен ако не получи предварително общо одобрение от клиента;
б)
по отношение на услугите, посочени в член 6, параграф 4, за него се прилага Директива 97/9/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 3 март 1997 г. относно схемите за обезщетение на инвеститорите (25).
3. Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки за конкретизиране на критериите, които ще прилагат съответните компетентни органи, за да преценят дали ЛУАИФ спазват задълженията си по параграф 1.
Член 13
Възнаграждения
1. Държавите-членки изискват ЛУАИФ да установят за категориите персонал - включително висшето ръководство, служителите, поемащи рискове, и служителите с контролни функции, както и всеки служител, чието общо възнаграждение го поставя в същата категория възнаграждения като на висшето ръководство и на служителите, поемащи рискове - чиито професионални дейности имат съществено въздействие върху рисковия профил на ЛУАИФ или върху рисковия профил на управляваните от тях АИФ, политики и практики във връзка с възнагражденията, които са в съответствие с разумното и ефективно управление на риска и го насърчават, и които не насърчават поемането на рискове, несъобразени с рисковите профили, устава или учредителните документи на управляваните от тях АИФ.
ЛУАИФ определят политиките и практиките във връзка с възнагражденията в съответствие с приложение II.
2. ЕОЦКП разработва насоки за разумни политики за възнагражденията, които са в съответствие с приложение II. Тези насоки отчитат принципите на разумната политика за възнагражденията, посочени в Препоръка 2009/384/ЕО, размера на ЛУАИФ и на управляваните от тях АИФ, вътрешната им организация, както и естеството, обхвата и сложността на техните дейности. ЕОЦКП си сътрудничи тясно с Европейския надзорен орган (Европейски банков орган) (ЕБО).
Член 14
Конфликт на интереси
1. Държавите-членки изискват ЛУАИФ да предприемат всички необходими мерки за установяването на конфликтите на интереси, които възникват в хода на управлението на един или повече АИФ между:
а)
ЛУАИФ, включително неговите ръководители, служители или всяко лице, пряко или непряко свързано с него чрез упражняването на контрол, и управлявания от него АИФ или инвеститорите в този АИФ;
б)
АИФ или инвеститорите в този АИФ и друг АИФ или инвеститорите в този АИФ;
в)
АИФ или инвеститорите в този АИФ и друг клиент на ЛУАИФ;
г)
АИФ или инвеститорите в този АИФ и ПКИПЦК, управлявано от ЛУАИФ, или инвеститорите в това ПКИПЦК; или
д)
двама клиенти на ЛУАИФ.
ЛУАИФ поддържат и прилагат ефективни организационни и административни механизми с оглед предприемането на всички разумни стъпки за установяването, предотвратяването, управлението и наблюдението на конфликти на интереси, за да не могат те да накърнят интересите на АИФ и техните инвеститори.
ЛУАИФ отделят в рамките на собствената си работна среда задачите и отговорностите, които могат да бъдат считани за несъвместими една с друга или които могат евентуално да породят системни конфликти на интереси. ЛУАИФ преценяват дали техните работни условия могат да доведат до други съществени конфликти на интереси и ги разкриват на инвеститорите в АИФ.
2. Когато организационните механизми, въведени от ЛУАИФ с цел установяване, предотвратяване, управление и наблюдение на конфликтите на интереси, не са достатъчни, за да гарантират с необходимата сигурност предотвратяването на рисковете от накърняване на интересите на инвеститорите, ЛУАИФ ясно разкрива пред инвеститорите общия характер или източниците на конфликти на интереси, преди да започне дейността си от тяхно име, и разработва подходящи политики и процедури.
3. Когато ЛУАИФ ползва услугите на основен борсов посредник от името на АИФ, условията се установяват в писмен договор. По-специално всяка възможност за прехвърляне и повторна употреба на активи на АИФ се предвижда в този договор и съответства на устава или учредителните документи на АИФ. В договора се предвижда депозитарят да бъде уведомен за него.
ЛУАИФ проявяват необходимите умения, грижа и внимание при избора и определянето на основните борсови посредници, с които ще бъде сключен договор.
4. Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки за конкретизиране на:
а)
видовете конфликти на интереси, посочени в параграф 1;
б)
разумните стъпки, които се очаква ЛУАИФ да предприемат във връзка със структурите и организационните и административните процедури, за да установяват, предотвратяват, управляват, наблюдават и разкриват конфликтите на интереси.
Член 15
Управление на риска
1. ЛУАИФ осигуряват функционално и йерархично отделяне на функциите по управление на риска от оперативните звена, включително от функциите по управление на портфейл.
Функционалното и йерархичното отделяне на функциите по управление на риска в съответствие с първа алинея подлежи на преглед от страна на компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ в съответствие с принципа на пропорционалност, като се приема, че ЛУАИФ във всеки един случай е в състояние да докаже, че конкретните гаранции срещу конфликтите на интереси позволяват независимото извършване на дейности по управление на риска и че процесът на управление на риска отговаря на изискванията на настоящия член и е неизменно ефективен.
2. ЛУАИФ въвеждат подходящи системи за управление на риска, за да идентифицират, измерват, управляват и наблюдават по подходящ начин всички рискове от значение за инвестиционната стратегия за всеки АИФ и на които е изложен или може да бъде изложен всеки АИФ.
ЛУАИФ правят преглед на системите за управление на риска на подходящи интервали от време, но не по-рядко от веднъж годишно, и при необходимост ги адаптират.
3. Като минимално изискване ЛУАИФ:
а)
когато инвестират от името на АИФ съгласно инвестиционната стратегия, целите и рисковия профил на АИФ, прилагат процес за комплексна проверка, който е целесъобразен, документиран и се актуализира редовно;
б)
гарантират, че рисковете, свързани с всяка инвестиционна позиция на АИФ, както и общият им ефект върху портфейла на АИФ, могат да бъдат правилно идентифицирани, измерени, управлявани и контролирани във всеки един момент, включително чрез използването на подходящи процедури за стрес-тестове;
в)
гарантират, че рисковият профил на АИФ отговаря на размера и структурата на портфейла, на инвестиционните стратегии и целите на АИФ, заложени в устава или в учредителните документи, проспекта и документите за офертата на АИФ.
4. ЛУАИФ определят максимално ниво на ливъридж, което те могат да използват от името на всеки управляван от тях АИФ, както и обхвата на правото за повторно използване на обезпечение или гаранция, което би могло да бъде предоставено по договореностите за ливъридж, като се взема предвид, inter alia:
а)
вида АИФ;
б)
инвестиционната стратегия на АИФ;
в)
източниците на използвания от АИФ ливъридж;
г)
всяка друга взаимовръзка или съответни отношения с други институции за финансови услуги, които биха могли да породят системен риск;
д)
необходимостта от ограничаване на експозицията към всеки отделен контрагент;
е)
до каква степен е обезпечено използването на ливъридж;
ж)
съотношението между активи и пасиви;
з)
мащаба, естеството и обема на дейността на ЛУАИФ на съответните пазари.
5. Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки за конкретизиране на:
а)
системите за управление на риска, които трябва да бъдат използвани от ЛУАИФ във връзка с рисковете, които те поемат от името на управляваните от тях АИФ;
б)
подходящата периодичност на прегледа на системата за управление на риска;
в)
начина, по който функцията по управление на риска да се отдели функционално и йерархично от оперативните подразделения, включително функцията по управление на портфейл;
г)
конкретните гаранции срещу конфликтите на интереси, посочени в параграф 1, втора алинея;
д)
изискванията, посочени в параграф 3.
Член 16
Управление на ликвидността
1. За всеки управляван от тях АИФ, различен от АИФ от затворен тип, който не използва ливъридж, ЛУАИФ използват подходяща система за управление на ликвидността и приемат процедури, които им позволяват да наблюдават риска по отношение на ликвидността на АИФ и да обезпечат съответствието на ликвидния профил на инвестициите на АИФ с поетите задължения.
ЛУАИФ редовно провеждат стрес-тестове при обичайни и при извънредни условия, свързани с ликвидността, които им дават възможност да оценят ликвидния риск за АИФ и съответно да наблюдават ликвидния риск на АИФ.
2. За всеки управляван от тях АИФ ЛУАИФ осигуряват последователност на инвестиционната стратегия, ликвидния профил и политиката на обратно изкупуване.
3. Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки за конкретизиране на:
а)
системите и процедурите за управление на ликвидността; и
б)
начина на съгласуване на инвестиционната стратегия, ликвидния профил и политиката на обратно изкупуване съгласно параграф 2.
Член 17
Инвестиции в секюритизирани позиции
С цел да се осигури междусекторна последователност и да се премахнат несъответствията между интересите на дружества, които преструктурират кредити в търгуеми ценни книжа, и инициаторите по смисъла на член 4, точка 41 от Директива 2006/48/ЕО, и ЛУАИФ, които инвестират в такива ценни книжа или други финансови инструменти от името на един или повече АИФ, Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки за определяне на изискванията в следните области:
а)
изисквания, на които трябва да отговаря инициаторът, спонсорът или първоначалният кредитор, за да може определено ЛУАИФ да инвестира в ценни книжа или други финансови инструменти от този вид, емитирани след 1 януари 2011 г., от името на един или повече АИФ, включително изисквания, които да гарантират, че инициаторът, спонсорът или първоначалният кредитор запазва нетен икономически интерес от най-малко 5 %;
б)
качествени изисквания, на които трябва да отговарят ЛУАИФ, които инвестират в тези ценни книжа или в други финансови инструменти от името на един или повече АИФ.
РАЗДЕЛ 2
Организационни изисквания
Член 18
Общи принципи
1. Държавите-членки изискват от ЛУАИФ да използват във всеки един момент достатъчни и подходящи човешки и технически ресурси, необходими за доброто управление на АИФ.
По-специално, компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ, като отчитат естеството на управляваните от ЛУАИФ АИФ, изискват от него да притежава надеждни административни и счетоводни процедури, механизми за контрол и сигурност при електронната обработка на данни и подходящи механизми за вътрешен контрол, включващи по-специално правила относно личните сделки на служителите му или притежаването или управлението на инвестиции с цел инвестиране за собствена сметка, и които гарантират най-малкото, че всяка сделка с участието на АИФ може да бъде проследена, като се установят произходът ѝ, страните по нея, естеството ѝ, времето и мястото на осъществяването ѝ, както и че активите на АИФ, управлявани от ЛУАИФ, са инвестирани в съответствие с устава или учредителните документи на АИФ и с действащите нормативни разпоредби.
2. Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки за конкретизиране на процедурите и механизмите, посочени в параграф 1.
Член 19
Оценка
1. ЛУАИФ гарантират, че във всеки от управляваните от тях АИФ са установени подходящи и последователни процедури, позволяващи да се извърши точна и независима оценка на активите на АИФ в съответствие с настоящия член, с приложимото национално право, както и с устава или учредителните документи на АИФ.
2. Правилата за оценка на активите и за изчисляване на нетната стойност на активите на дял или акция на АИФ се определят в законодателството на държавата, в която е установен АИФ и/или в устава или в учредителните документи на АИФ.
3. ЛУАИФ гарантират също така, че нетната стойност на активите на дял или акция от АИФ се изчислява и съобщава на инвеститорите в съответствие с настоящия член, приложимото национално право и устава или учредителните документи на АИФ.
Използваните процедури за оценка гарантират, че активите се оценяват и нетната стойност на активите на дял или акция се изчислява най-малко веднъж годишно.
При АИФ от отворен тип тези оценки и изчисления се извършват също така с периодичност, която е подходяща както предвид активите, с които разполага АИФ, така и предвид неговата политика за емитиране и обратно изкупуване.
При АИФ от затворен тип тези оценки и изчисления се извършват също така при увеличаване или намаляване на капитала от съответния АИФ.
Инвеститорите се уведомяват за оценките и изчисленията по начина, предвиден в устава или учредителните документи на съответния АИФ.
4. ЛУАИФ гарантират, че функцията по оценяване се изпълнява от:
а)
външен оценител, който е физическо или юридическо лице, независимо от АИФ, ЛУАИФ и от всяко друго лице с тесни връзки с АИФ или ЛУАИФ; или
б)
самото ЛУАИФ, при условие че функцията по оценяване е функционално независима от управлението на портфейл, а политиката за възнагражденията и други мерки гарантират ограничаването на конфликтите на интереси и предотвратяването на неправомерно влияние върху служителите.
Определеният за даден АИФ депозитар не може да бъде назначаван за външен оценител на този АИФ, освен ако не е отделил функционално и йерархично изпълнението на функциите си на депозитар от задачите си като външен оценител и възможните конфликти на интереси са надлежно установени, управлявани, наблюдавани и разкривани на инвеститорите в АИФ.
5. Когато външен оценител изпълнява функцията по оценяване, ЛУАИФ доказва, че:
а)
външният оценител подлежи на задължителна, призната от закона професионална регистрация или за него се прилагат законови или подзаконови разпоредби или правила за професионално поведение;
б)
външният оценител може да предостави достатъчни професионални гаранции, че е в състояние да изпълнява ефективно съответната функция по оценяване в съответствие с параграфи 1, 2 и 3; и
в)
при назначаването на външния оценител са спазени изискванията на член 20, параграфи 1 и 2 и на делегираните актове, приети съгласно член 20, параграф 7.
6. Назначеният външен оценител не може да делегира функцията по оценяване на трето лице.
7. ЛУАИФ уведомяват за назначаването на външен оценител компетентните органи на държавата-членка по произход, които могат да изискат на негово място да бъде назначен друг външен оценител, ако не са спазени условията, предвидени в параграф 5.
8. Оценяването се извършва безпристрастно и с дължимите умения, грижа и внимание.
9. Когато функцията по оценяване не се изпълнява от независим външен оценител, компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ могат да изискат от ЛУАИФ да подложи своите процедури за оценяване и/или оценки на проверката на външен оценител или, когато е целесъобразно, на одитор.
10. ЛУАИФ отговарят за точната оценка на активите на АИФ, изчисляването на нетната стойност на активите и публикуването на тази нетна стойност на активите. Следователно в никакъв случай фактът, че ЛУАИФ е назначило външен оценител, не засяга отговорността на ЛУАИФ към АИФ и неговите инвеститори.
Независимо от първа алинея и от всякакви договорености в противен смисъл, външният оценител носи отговорност пред ЛУАИФ за всяка претърпяна от ЛУАИФ загуба в резултат на неизпълнение на задълженията на външния оценител, поради небрежност или умишлено.
11. Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки за конкретизиране на:
а)
критериите, приложими към процедурите за точна оценка на активите и за изчисляване на нетната стойност на активите на дял или акция;
б)
професионалните гаранции, които външният оценител трябва да е в състояние да представи, за да изпълнява ефективно функцията по оценяване;
в)
подходящата периодичност на оценката, извършвана от АИФ от отворен тип, предвид активите, с които разполага АИФ, и предвид неговата политика за емитиране и обратно изкупуване.
РАЗДЕЛ 3
Делегиране на функциите на ЛУАИФ
Член 20
Делегиране
1. ЛУАИФ, които възнамеряват да делегират на трети лица изпълнението на функциите си от тяхно име, уведомяват компетентните органи на своята държава-членка по произход преди договореностите за делегирането да породят действие. Следните условия трябва да бъдат спазени:
а)
ЛУАИФ трябва да бъде в състояние да обоснове цялата си структура на делегиране с обективни причини;
б)
подизпълнителят трябва да разполага с достатъчно ресурси за изпълнението на съответните задачи и лицата, които на практика управляват стопанската дейност на подизпълнителя, трябва да са с достатъчно добра репутация и с достатъчен опит;
в)
когато делегирането се отнася до управление на портфейл или до управление на риска, те се делегират само на предприятия, които са получили разрешение или са регистрирани за целите на управлението на активи и подлежат на надзор, или, когато това условие не може да бъде изпълнено, единствено при спазване на условието за получаване на предварително одобрение от компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ;
г)
когато делегирането се отнася до управление на портфейл или до управление на риска, делегирано на предприятие от трета държава, в допълнение към изискванията по буква в) трябва да се осигури сътрудничество между компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ и надзорния орган на това предприятие;
д)
делегирането не трябва да ограничава ефективността на надзора върху ЛУАИФ, и по-специално не трябва да възпрепятства ЛУАИФ да действа или да управлява АИФ в интерес на инвеститорите;
е)
ЛУАИФ трябва да е в състояние да докаже, че подизпълнителят отговаря на изискванията и е способен да поеме въпросните функции, че е избран с цялата дължима грижа и че ЛУАИФ може да наблюдава ефективно във всеки един момент изпълнението на делегираната дейност, да дава по всяко време допълнителни указания на подизпълнителя и да оттегля делегирането незабавно, когато това е в интерес на инвеститорите.
ЛУАИФ редовно прави преглед на предоставяните от всеки подизпълнител услуги.
2. Не се делегира управление на портфейл или управление на риска на:
а)
депозитаря или на подизпълнител на депозитаря; или
б)
друг субект, чиито интереси могат да противоречат на интересите на ЛУАИФ или на инвеститорите в АИФ, освен ако този субект не е отделил функционално и йерархично изпълнението на своите задачи, свързани с управление на портфейл или управление на риска, от другите свои евентуално несъвместими задачи и възможните конфликти на интереси са надлежно установени, управлявани, наблюдавани и разкрити на инвеститорите в АИФ.
3. Фактът, че ЛУАИФ е делегирало функции на трето лице, или евентуалното допълнително вторично делегиране не засягат неговата отговорност към АИФ и инвеститорите в него и то не следва да делегира своите функции в такава степен, че по същество да не може повече да бъде считано за лице, управляващо АИФ, и в такава степен, че да се превърне в „пощенска кутия“.
4. Третите лица могат да делегират вторично всяка от функциите, които са им делегирани, ако са изпълнени следните условия:
а)
ЛУАИФ е дало съгласието си преди вторичното делегиране;
б)
ЛУАИФ е информирало компетентните органи на държавата-членка по произход преди договореностите за вторичното делегиране да започнат да се прилагат;
в)
условията, предвидени в параграф 1, като се приема, че позоваването на „подизпълнител“ се счита за позоваване на „вторичен подизпълнител“.
5. Не може да се делегира вторично управление на портфейл или управление на риска на:
а)
депозитаря или на подизпълнител на депозитаря, или
б)
всеки друг субект, чиито интереси могат да противоречат на интересите на ЛУАИФ или на инвеститорите в АИФ, освен ако този субект не е отделил функционално и йерархично изпълнението на своите задачи, свързани с управление на портфейл или управление на риска, от другите свои евентуално несъвместими задачи и възможните конфликти на интереси са надлежно установени, управлявани, наблюдавани и разкрити на инвеститорите в АИФ.
Съответният подизпълнител редовно прави преглед на предоставяните от всеки вторичен подизпълнител услуги.
6. Когато вторичният подизпълнител допълнително делегира някоя от функциите, които са му делегирани, предвидените в параграф 4 условия се прилагат mutatis mutandis.
7. Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки за конкретизиране на:
а)
условията за изпълнение на изискванията, посочени в параграфи 1, 2, 4 и 5;
б)
условията, при които се счита, че ЛУАИФ е делегирало функциите си в такава степен, че се е превърнало в „пощенска кутия“ и вече не може да се счита за лице, управляващо АИФ, както е посочено в параграф 3.
РАЗДЕЛ 4
Депозитар
Член 21
Депозитар
1. ЛУАИФ осигуряват определянето на един депозитар за всеки управляван от тях АИФ в съответствие с настоящия член.
2. Определянето на депозитаря се удостоверява с писмен договор. Договорът, inter alia, урежда обмена на информация, считан за необходим с цел да се позволи на депозитаря да изпълнява функциите си по отношение на АИФ, за който е определен за депозитар, както е посочено в настоящата директива и в други приложими законови, подзаконови или административни разпоредби.
3. Депозитарят е:
а)
кредитна институция със седалище на територията на Съюза, която е лицензирана в съответствие с Директива 2006/48/ЕО;
б)
инвестиционен посредник със седалище на територията на Съюза, за който се прилагат изискванията за капиталова адекватност в съответствие с член 20, параграф 1 от Директива 2006/49/ЕО, включително изискванията за капиталова адекватност по отношение на оперативния риск, който има разрешително в съответствие с Директива 2004/39/ЕО и който предоставя и допълнителна услуга за съхранение и администриране на финансови инструменти за сметка на клиенти в съответствие с раздел Б, точка 1 от приложение I към Директива 2004/39/ЕО; във всички случаи такива инвестиционни посредници трябва да притежават собствен капитал, чийто размер не е по-малък от този на началния капитал, посочен в член 9 от Директива 2006/49/ЕО; или
в)
друга категория институции, която подлежи на пруденциално регулиране и текущ надзор и която към 21 юли 2011 г. попада в категориите институции, определени от държавите-членки като отговарящи на условията за депозитар съгласно член 23, параграф 3 от Директива 2009/65/ЕО.
Само за АИФ от трета държава и без да се засягат разпоредбите на параграф 5, буква б), депозитарят може да бъде също така кредитна институция или друг субект от същото естество като субектите, посочени в първа алинея, букви а) и б) от настоящия параграф, при условие че са изпълнени условията по параграф 6, буква б).
В допълнение държавите-членки могат да разрешат по отношение на някои АИФ, при които правото за обратно изкупуване не може да се упражнява в срок от пет години от датата на първоначалните инвестиции и които в съответствие с основната си инвестиционна политика обикновено не инвестират в активи, които трябва да бъдат държани на отговорно пазене в съответствие с разпоредбите на параграф 8, буква а), или обикновено инвестират в емитенти или некотирани дружества с цел евентуално да придобият контрол върху такива дружества в съответствие с член 26, депозитарят да може да бъде субект, който изпълнява функциите на депозитар като част от професионални или стопански дейности, за които този субект подлежи на задължителна, призната от закона професионална регистрация или във връзка с които се прилагат законови или подзаконови разпоредби или правила за професионално поведение, и който може да осигури достатъчни финансови и професионални гаранции, които да му позволят да изпълнява ефективно съответните функции на депозитар и задълженията, присъщи на тези функции.
4. За да се избегнат конфликтите на интереси между депозитаря, ЛУАИФ и/или АИФ и/или неговите инвеститори:
а)
ЛУАИФ не може да осъществява дейност като депозитар;
б)
основен борсов посредник, който действа като контрагент на АИФ, не може да действа като депозитар за този АИФ, освен ако не е отделил функционално и йерархично изпълнението на функциите си на депозитар от задачите си като основен борсов посредник и ако възможните конфликти на интереси са надлежно установени, управлявани, наблюдавани и разкривани на инвеститорите в АИФ. Делегирането от депозитаря на неговите задачи по отговорно пазене на такъв основен борсов посредник е допустимо в съответствие с параграф 11, ако са изпълнени съответните условия.
5. Депозитарят е установен в едно от следните места:
а)
за АИФ от ЕС - в държавата-членка по произход на АИФ;
б)
за АИФ от трета държава - в третата държава, в която е установен АИФ, или в държавата-членка по произход на ЛУАИФ, управляващо АИФ, или в референтната държава-членка на ЛУАИФ, управляващо АИФ.
6. Без да се засягат изискванията, предвидени в параграф 3, при определянето на депозитар, който е установен в трета държава, във всеки един момент се прилагат следните условия:
а)
компетентните органи на държавите-членки, в които се планира да се предлагат дяловете или акциите от АИФ от трета държава, и - доколкото те са различни, на държавата-членка по произход на ЛУАИФ, са подписали договорености за сътрудничество и обмен на информация с компетентните органи на депозитаря;
б)
депозитарят подлежи на ефективно пруденциално регулиране, включително в областта на минималните капиталови изисквания, и на надзор, които имат същите последици като правото на Съюза и които се прилагат ефективно;
в)
третата държава, в която е установен депозитарят, не е посочена като отказваща съдействие държава или територия в списъка на FATF;
г)
държавите-членки, в които се планира да се предлагат дяловете или акциите от АИФ от трета държава, и - доколкото тя е различна - държавата-членка по произход на ЛУАИФ, са подписали с третата държава, в която е установен депозитарят, споразумение, което е изцяло в съответствие със стандартите, установени в член 26 от Примерната данъчна конвенция на ОИСР относно доходите и капитала, и което осигурява ефективен обмен на информация по данъчни въпроси, включително многостранни данъчни споразумения;
д)
депозитарят носи договорна отговорност пред АИФ или пред инвеститорите в АИФ в съответствие с параграфи 12 и 13 и изрично приема да спазва параграф 11.
Когато компетентен орган на друга държава-членка не е съгласен с оценката, направена относно прилагането на първа алинея, букви а), в) или д) от компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ, съответните компетентни органи могат да отнесат въпроса до ЕОЦКП, който може да предприеме действия в съответствие с правомощията, които са му предоставени с член 19 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
Въз основа на посочените в параграф 17, буква б) критерии Комисията приема актове за изпълнение, в които посочва, че пруденциалното регулиране и надзор на третата държава имат същите последици като правото на Съюза и се прилагат ефективно. Тези актове за изпълнение се приемат в съответствие с процедурата по разглеждане, посочена в член 59, параграф 2.
7. Депозитарят като цяло гарантира подходящо наблюдение на паричните потоци на АИФ и в частност гарантира, че всички плащания, извършени от инвеститорите или от тяхно име при записването на дялове или акции от АИФ, са получени и че всички парични средства на АИФ са осчетоводени по парични сметки, открити на името на АИФ или на името на ЛУАИФ, действащо от името на АИФ, или на името на депозитаря, действащ от името на АИФ, в един от субектите, посочени в член 18, параграф 1, букви а), б) и в) от Директива 2006/73/ЕО, или друг субект от същото естество на съответния пазар, на който са необходими парични сметки, при условие че този субект подлежи на ефективно пруденциално регулиране и надзор, които имат същите последици като правото на Съюза и които се прилагат ефективно и в съответствие с принципите, установени в член 16 от Директива 2006/73/ЕО.
Когато паричните сметки са открити на името на депозитаря, действащ от името на АИФ, паричните средства на субекта, посочен в първа алинея, и собствените парични средства на депозитаря не се осчетоводяват по тези сметки.
8. Активите на АИФ или на ЛУАИФ, действащо от името на АИФ, се поверяват на депозитаря за съхранение, както следва:
а)
за финансови инструменти, които могат да бъдат държани на отговорно пазене:
i)
депозитарят държи на отговорно пазене всички финансови инструменти, които могат да бъдат вписани по сметка за финансови инструменти, открита в книгите на депозитаря, и всички финансови инструменти, които могат да бъдат физически предадени на депозитаря,
ii)
за тази цел депозитарят гарантира, че всички финансови инструменти, които могат да бъдат вписани по сметка за финансови инструменти, открита в книгите на депозитаря, се вписват в книгите на депозитаря в отделни сметки в съответствие с принципите, посочени в член 16 от Директива 2006/73/ЕО, като сметките са открити на името на АИФ или на ЛУАИФ, действащо от името на АИФ, за да може във всеки един момент те да бъдат ясно разграничени като принадлежащи на АИФ в съответствие с приложимото право;
б)
за други активи:
i)
депозитарят проверява собствеността на АИФ или на ЛУАИФ, действащо от името на АИФ, върху тези активи, и съхранява данни за активите, за които е убеден, че са собственост на АИФ или на ЛУАИФ, действащо от името на АИФ,
ii)
преценката дали АИФ или ЛУАИФ, действащо от името на АИФ, е собственик на такива активи се основава на информацията или документите, предоставени от АИФ или ЛУАИФ, и на доказателства, които не са представени от тях, ако има такива,
iii)
депозитарят актуализира тези данни.
9. В допълнение към задачите, посочени в параграфи 7 и 8, депозитарят:
а)
гарантира, че продажбата, емитирането, обратното изкупуване, откупуването и обезсилването на дялове или акции от АИФ се извършват в съответствие с приложимото национално право и с устава или учредителните документи на АИФ;
б)
гарантира, че стойността на дяловете или акциите от АИФ е изчислена в съответствие с приложимото национално право, устава или учредителните документи на АИФ и процедурите, предвидени в член 19;
в)
изпълнява указанията на ЛУАИФ, освен когато те противоречат на приложимото национално право или на устава или учредителните документи на АИФ;
г)
гарантира, че при сделки с активи на АИФ всички плащания се превеждат на АИФ в обичайните срокове;
д)
гарантира, че приходът на АИФ се разпределя в съответствие с приложимото национално право и устава или учредителните документи на АИФ.
10. В съответствие със своите съответни функции ЛУАИФ и депозитарят действат честно, коректно, професионално, независимо и в интерес на АИФ или на инвеститорите в АИФ.
Депозитарят не може да извършва дейности по отношение на АИФ или ЛУАИФ, действащо от името на АИФ, които могат да породят конфликти на интереси между АИФ, инвеститорите в АИФ, ЛУАИФ и депозитаря, освен ако депозитарят не е отделил функционално и йерархично изпълнението на функциите си на депозитар от своите други евентуално несъвместими задачи и възможните конфликти на интереси са надлежно установени, управлявани, наблюдавани и разкривани на инвеститорите в АИФ.
Активите, посочени в параграф 8, не могат да бъдат повторно използвани от депозитаря без предварителното съгласие на АИФ, или на ЛУАИФ, действащо от името на АИФ.
11. Депозитарят не може да делегира на трети лица нито една от функциите си, описани в настоящия член, с изключение на посочените в параграф 8.
Депозитарят може да делегира на трети лица функциите, посочени в параграф 8, при спазване на следните условия:
а)
задачите не се делегират с намерението да се избегне спазването на изискванията на настоящата директива;
б)
депозитарят може да докаже, че съществува обективна причина за делегирането;
в)
депозитарят е проявил всички дължими умения, грижа и внимание при избора и определянето на всяко трето лице, на което иска да делегира част от задачите си, и продължава да проявява всички дължими умения, грижа и внимание при периодичния преглед и постоянното наблюдение на всяко трето лице, на което е делегирал част от задачите си, и на правилата на третото лице по отношение на делегираните му задачи; и
г)
депозитарят е гарантирал, че третото лице отговаря на следните условия във всеки един момент на изпълнението на задачите, които са му делегирани:
i)
третото лице има правно-организационна структура и експертен опит, които са подходящи и пропорционални предвид естеството и сложността на активите на АИФ или ЛУАИФ, действащо от името на АИФ, които са му били поверени,
ii)
за задачите по отговорно пазене, посочени в параграф 8, буква а), третото лице подлежи в рамките на съответната юрисдикция на ефективно пруденциално регулиране, включително в областта на минималните капиталови изисквания, и на надзор и третото лице подлежи на периодичен външен одит, чрез който се гарантира, че то действително владее финансовите инструменти,
iii)
третото лице отделя активите на клиентите на депозитаря от собствените си активи и от активите на депозитаря, така че те да могат във всеки един момент да бъдат ясно разграничени като принадлежащи на клиентите на даден депозитар,
iv)
третото лице не може да използва активите без предварителното съгласие на АИФ или на ЛУАИФ, действащо от името на АИФ, и предварително уведомяване на депозитаря, и
v)
третото лице спазва общите задължения и забрани, посочени в параграфи 8 и 10.
Без да се засяга втора алинея, буква г), подточка ii), когато съгласно правото на трета държава се изисква определени финансови инструменти да се държат на отговорно пазене от местен субект и никой местен субект не отговаря на изискванията за делегиране, предвидени в посочената буква, депозитарят може да делегира своите функции на подобен местен субект само до степента, до която това се изисква от правото на третата държава и само докато няма местни субекти, които отговарят на изискванията за делегиране, при спазване на следните изисквания;
а)
инвеститорите в съответния АИФ трябва да са били надлежно уведомени, че това делегиране се изисква поради правни ограничения в правото на третата държава, както и за обстоятелствата, обосноваващи делегирането, преди да направят инвестицията; и
б)
АИФ или ЛУАИФ, действащо от името на АИФ, трябва да даде указания на депозитаря да делегира отговорното пазене на такива финансови инструменти на подобен местен субект.
Третото лице може на свой ред да делегира вторично тези функции, при спазване на същите условия. В такъв случай параграф 13 се прилага mutatis mutandis към съответните лица.
За целите на настоящия параграф предоставянето на услуги, определени в Директива 98/26/ЕО, от системите за сетълмент на ценни книжа, определени за целите на същата директива, или предоставянето на сходни услуги от системи за сетълмент на ценни книжа на трета държава, не се счита за делегиране на функциите по отговорно пазене.
12. Депозитарят носи отговорност пред АИФ или пред инвеститорите в АИФ за загубата от самия него или от трето лице, на което е делегирано отговорното пазене на финансови инструменти, държани на отговорно пазене в съответствие с параграф 8, буква а).
В случай на такава загуба на финансов инструмент, държан на отговорно пазене, депозитарят без неоправдано забавяне възстановява на АИФ или на ЛУАИФ, действащо от името на АИФ, финансов инструмент от същия вид или паричната му равностойност. Депозитарят не носи отговорност, ако може да докаже, че загубата е вследствие на външно събитие, което е извън неговия контрол, чиито последици биха били неизбежни независимо от всички разумни усилия за предотвратяването им.
Депозитарят носи отговорност пред АИФ или пред инвеститорите в АИФ за всяка друга загуба, понесена от тях в резултат на неизпълнение, поради небрежност или умишлено, на задълженията на депозитаря съгласно настоящата директива.
13. Делегирането съгласно параграф 11 не засяга отговорността на депозитаря.
Без да се засяга първа алинея от настоящия параграф, в случай на загуба на финансови инструменти, държани на отговорно пазене от трето лице съгласно параграф 11, депозитарят може да бъде освободен от отговорност, ако може да докаже, че:
а)
са изпълнени всички изисквания за делегирането на неговите задачи по отговорно пазене, посочени в параграф 11, втора алинея;
б)
има писмен договор между депозитаря и третото лице, с който изрично се прехвърля отговорността на депозитаря на това трето лице и се позволява на АИФ или на ЛУАИФ, действащо от името на АИФ, да предяви претенции срещу третото лице във връзка със загубата на финансови инструменти или на депозитаря да предяви тези претенции от тяхно име; и
в)
има писмен договор между депозитаря и АИФ или ЛУАИФ, действащо от името на АИФ, с който изрично се позволява освобождаване от отговорност на депозитаря и се посочва обективната причина за сключване на договор за такова освобождаване.
14. Освен това, когато съгласно правото на третата държава се изисква определени финансови инструменти да се държат на отговорно пазене от местен субект и никой местен субект не отговаря на изискванията за делегиране, предвидени в параграф 11, буква г), подточка ii), депозитарят може да бъде освободен от отговорност, ако са изпълнени следните условия:
а)
уставът или учредителните документи на съответния АИФ изрично позволяват такова освобождаване при условията, предвидени в настоящия параграф;
б)
инвеститорите в съответния АИФ са били надлежно уведомени за това освобождаване и за обстоятелствата, обосноваващи освобождаването, преди да направят инвестицията;
в)
АИФ или ЛУАИФ, действащо от името на АИФ, са дали указания на депозитаря да делегира отговорното пазене на такива финансови инструменти на местен субект;
г)
има писмен договор между депозитаря и АИФ или ЛУАИФ, действащо от името на АИФ, с който изрично се позволява такова освобождаване; както и
д)
има писмен договор между депозитаря и третото лице, с който изрично се прехвърля отговорността на депозитаря на този местен субект и с който се позволява на АИФ или на ЛУАИФ, действащо от името на АИФ, да предяви претенции срещу местния субект във връзка със загубата на финансови инструменти или на депозитаря да предяви тези претенции от тяхно име.
15. Отговорността пред инвеститорите в АИФ може да се търси пряко или косвено чрез ЛУАИФ в зависимост от правния характер на отношението между депозитаря, ЛУАИФ и инвеститорите.
16. При поискване депозитарят предоставя на своите компетентни органи достъп до всяка информация, която е получил при изпълнение на задълженията си и която може да бъде необходима на компетентните органи на АИФ или ЛУАИФ. Ако компетентните органи на АИФ или ЛУАИФ са различни от тези на депозитаря, компетентните органи на депозитаря незабавно съобщават получената информация на компетентните органи на АИФ или ЛУАИФ.
17. Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки за конкретизиране на:
а)
елементите, които трябва да бъдат включени в писмения договор, посочен в параграф 2;
б)
общите критерии за оценяване на това, дали пруденциалното регулиране и надзор на третите държави, посочени в параграф 6, буква б), имат същите последици като правото на Съюза и дали се прилагат ефективно;
в)
условията за изпълнение на функциите на депозитар съгласно параграфи 7, 8 и 9, включително:
i)
вида на финансовите инструменти, които трябва да се включат в обхвата на задълженията по отговорно пазене на депозитаря в съответствие с параграф 8, буква а),
ii)
условията, при спазване на които депозитарят може да изпълнява задълженията си по отговорно пазене по отношение на финансовите инструменти, регистрирани в централен депозитар, и
iii)
условията, при спазване на които депозитарят съхранява издадените поименно финансови инструменти, регистрирани при емитент или в друг регистър в съответствие с параграф 8, буква б);
г)
задълженията за полагане на дължима грижа на депозитарите съгласно параграф 11, буква в);
д)
задължението за отделяне съгласно параграф 11, буква г), подточка iii);
е)
условията, при спазване на които, и обстоятелствата, при които финансовите инструменти на отговорно пазене се считат за загубени;
ж)
кои събития се считат за външни събития извън възможния контрол, чиито последици биха били неизбежни независимо от всички разумни усилия за предотвратяването им съгласно параграф 12;
з)
условията, при спазване на които, и обстоятелствата, при които съществува обективна причина за сключване на договор за освобождаване съгласно параграф 13.
ГЛАВА IV
ИЗИСКВАНИЯ ЗА ПРОЗРАЧНОСТ
Член 22
Годишен отчет
1. ЛУАИФ предоставя, за всеки управляван от него АИФ от ЕС и за всеки АИФ, който предлага в Съюза, годишен отчет за всяка финансова година не по-късно от шест месеца след края на финансовата година. Годишният отчет се предоставя на инвеститорите при поискване. Годишният отчет се предоставя на компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ и, по целесъобразност, на държавата-членка по произход на АИФ.
Когато от АИФ се изисква да публикува годишен финансов отчет в съответствие с Директива 2004/109/ЕО, при поискване на инвеститорите се представя само посочената в параграф 2 допълнителна информация, самостоятелно или като допълнителна част на годишния финансов отчет. Във втория случай годишният отчет се публикува не по-късно от четири месеца след края на финансовата година.
2. Годишният отчет съдържа най-малко следното:
а)
баланс или отчет за активите и пасивите;
б)
отчет за приходите и разходите за финансовата година;
в)
отчет за дейността през финансовата година;
г)
всички съществени промени в информацията, посочена в член 23, през финансовата година, за която се отнася отчетът;
д)
общия размер на възнагражденията за финансовата година, с разбивка за фиксирани и променливи възнаграждения, изплатени от ЛУАИФ на неговите служители, броя на получателите и, при необходимост, отсрочените възнаграждения, платени от АИФ;
е)
общата сума на възнаграждението, с разбивка по категории за висшето ръководство и членовете на персонала на ЛУАИФ, чиито действия имат съществено въздействие върху рисковия профил на АИФ.
3. Счетоводната информация, съдържаща се в годишния отчет, се изготвя в съответствие със счетоводните стандарти на държавата-членка по произход на АИФ или в съответствие със счетоводните стандарти на третата държава и счетоводните правила, предвидени в устава или учредителните документи на АИФ.
Счетоводната информация, съдържаща се в годишния отчет, трябва да бъде проверена и заверена от едно или повече лица, имащи законно признато право да одитират счетоводни документи в съответствие с Директива 2006/43/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 17 май 2006 г. относно задължителния одит на годишните счетоводни отчети и консолидираните счетоводни отчети (26). Докладът на одитора заедно с евентуалните резерви се възпроизвежда без съкращения в годишния отчет.
Чрез дерогация от втора алинея, държавите-членки могат да разрешат на ЛУАИФ, които предлагат АИФ от трета държава, да подложат годишните отчети на тези АИФ на одит, който отговаря на международните одиторски стандарти, действащи в държавата, в която е седалището на АИФ.
4. Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки за конкретизиране на съдържанието и формата на годишния отчет. Тези мерки са съобразени с вида на АИФ, към който се прилагат.
Член 23
Разкриване на информация на инвеститорите
1. ЛУАИФ предоставят за всеки управляван от тях АИФ от ЕС, и за всеки АИФ, който предлагат в Съюза, в съответствие с устава или учредителните документи на АИФ, на инвеститорите в АИФ, преди да са инвестирали в АИФ, следната информация, както и всички последващи съществени изменения, свързани с нея:
а)
описание на инвестиционната стратегия и целите на АИФ, информация за мястото на установяване на всеки главен АИФ и за мястото на установяване на базовите фондове, ако АИФ е фонд, инвестиращ във фондове, описание на видовете активи, в които АИФ може да инвестира, на техниките, които може да прилага, както и на всички свързани с тях рискове, всички приложими ограничения за инвестиране, обстоятелствата, при които АИФ може да използва ливъридж, позволените видове и източници на ливъридж и на свързаните с тях рискове, всички ограничения за използването на ливъридж и всякакви условия за повторно използване на обезпечения или активи, както и максималното ниво на ливъридж, което ЛУАИФ има право да използва от името на АИФ;
б)
описание на процедурите, с които АИФ може да променя инвестиционната си стратегия или инвестиционната си политика, или и двете;
в)
описание на основните правни последици от установените във връзка с инвестирането договорни отношения, включително информация за компетентната юрисдикция, за приложимото право и за наличието или липсата на правни инструменти, предвиждащи признаване и изпълнение на съдебни решения на територията, на която е установен АИФ;
г)
идентификационни данни на ЛУАИФ, на депозитаря на АИФ, на одитора и на всички други доставчици на услуги, както и описание на техните задължения и на правата на инвеститорите;
д)
описание на начина, по който ЛУАИФ осигурява спазването на изискванията на член 9, параграф 7;
е)
описание на всички делегирани от ЛУАИФ функции по управление, посочени в приложение I, и на всички функции по съхранение, делегирани от депозитаря, идентификационни данни на подизпълнителя и евентуалните конфликти на интереси, които това делегиране на функции би могло да породи;
ж)
описание на процедурата на АИФ за оценяване и на методологията за оценяване стойността на активите, включително на използваните методи за оценка на активите, чиято стойност е трудно определима, в съответствие с член 19;
з)
описание на управлението на ликвидния риск на АИФ, включително на правата на обратно изкупуване както при обичайни, така и при извънредни обстоятелства, и съществуващите договорености за обратно изкупуване с инвеститорите;
и)
описание на всички такси, комисиони и разходи, които пряко или косвено се поемат от инвеститорите, както и на максималните им размери;
й)
описание на начина, по който ЛУАИФ осигурява равностойно третиране на инвеститорите и, в случай че даден инвеститор получи преференциално третиране или правото да получи преференциално третиране, описание на това преференциално третиране, вида инвеститори, които получават такова преференциално третиране, и, когато е целесъобразно, техните правни или икономически връзки с АИФ или ЛУАИФ;
к)
последния годишен отчет по член 22;
л)
реда и условията за емитиране и продажба на дялове или акции;
м)
последната нетна стойност на активите на АИФ или последната пазарна цена на дял или акция на АИФ в съответствие с член 19;
н)
резултатите на АИФ в исторически план, ако има информация за тях;
о)
идентификационни данни на основния борсов посредник и описание на всички съществени договорености на АИФ с неговите основни борсови посредници и начина на управление на конфликтите на интереси в тази връзка и уговорките в договора с депозитаря относно възможността за прехвърляне и повторно използване на активите на АИФ и информация за евентуалното прехвърляне на отговорност на основния борсов посредник;
п)
описание на начина и момента на разкриване на информацията, която се изисква по параграфи 4 и 5.
2. ЛУАИФ информира инвеститорите, преди да инвестират в АИФ, за евентуални договорености на депозитаря, позволяващи на последния да се освободи от отговорност в съответствие с член 21, параграф 13. ЛУАИФ информира своевременно инвеститорите и за всички промени във връзка с отговорността на депозитаря.
3. Когато от АИФ се изисква да публикува проспект в съответствие с Директива 2003/71/ЕО или в съответствие с националното право, в допълнение към информацията в проспекта трябва да бъде предоставена само информацията, посочена в параграфи 1 и 2, отделно или като допълнителна информация в проспекта.
4. ЛУАИФ периодично разкриват на инвеститорите за всеки управляван от тях АИФ от ЕС и за всеки АИФ, който предлагат в Съюза, информация за:
а)
процента на активите на АИФ, които подлежат на специално третиране поради нисколиквидния им характер;
б)
всички нови подходи за управление на ликвидността на АИФ;
в)
текущия рисков профил на АИФ и системите за управление на риска, прилагани от ЛУАИФ за управление на тези рискове.
5. ЛУАИФ, които управляват един или повече АИФ от ЕС, използващи ливъридж, или предлагат в Съюза един или повече АИФ, използващи ливъридж, редовно разкриват за всеки такъв АИФ:
а)
всички промени в максималното ниво на ливъридж, което ЛУАИФ може да използва от името на АИФ, както и всички права за повторно използване на обезпечения или всяка предоставена гаранция съгласно договореностите за ливъридж;
б)
общия размер на използвания ливъридж от този АИФ.
6. Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки за конкретизиране на задълженията на ЛУАИФ за разкриване на информация, посочени в параграфи 4 и 5, включително честотата, с която се разкрива информацията, посочена в параграф 5. Тези мерки са съобразени с вида на ЛУАИФ, към който се прилагат.
Член 24
Задължения за докладване на компетентните органи
1. ЛУАИФ редовно докладва на компетентните органи в своята държава-членка по произход информация за основните пазари и инструменти, в които извършва търговия от името на управляваните от него АИФ.
То предоставя информация за основните инструменти, с които търгува, за пазарите, на които е член или на които търгува активно, и за основните експозиции и най-важните концентрации за всеки управляван от него АИФ.
2. ЛУАИФ предоставя на компетентните органи на своята държава-членка по произход за всеки управляван от него АИФ от ЕС и за всеки АИФ, който предлага в Съюза, следното:
а)
процента на активите на АИФ, които подлежат на специално третиране поради нисколиквидния им характер;
б)
всички нови подходи за управление на ликвидността на АИФ;
в)
текущия рисков профил на АИФ и системите за управление на риска, прилагани от ЛУАИФ за управление на пазарния риск, ликвидния риск, риска от контрагента и на други рискове, включително оперативния риск;
г)
информация за основните категории активи, в които е инвестирал АИФ; и
д)
резултатите от стрес-тестовете, проведени в съответствие с член 15, параграф 3, буква б) и член 16, параграф 1, втора алинея.
3. При поискване ЛУАИФ предоставя на компетентните органи на своята държава-членка по произход следните документи:
а)
годишен отчет за всеки управляван от него АИФ от ЕС и за всеки АИФ, който предлага в Съюза, за всяка финансова година в съответствие с член 22, параграф 1;
б)
в края на всяко тримесечие - подробен списък на всички управлявани от него АИФ.
4. ЛУАИФ, управляващо АИФ, използващи значителен ливъридж, предоставя на компетентните органи на своята държава-членка по произход информация за общото ниво на ливъридж, използвано от всеки управляван от него АИФ, класификация на този ливъридж според това, дали е резултат от заемане на парични средства или ценни книжа или е включен във финансови деривативи, както и доколко активите на АИФ са използвани повторно в рамките на договорености, свързани с ливъридж.
Тази информация включва идентификационни данни на петте най-големи източници на заемни парични средства или ценни книжа за всеки АИФ, управляван от ЛУАИФ, и за размера на ливъриджа, получен от всеки от тези източници за всеки от тези АИФ.
За ЛУАИФ от трета държава задълженията за докладване, посочени в настоящия параграф, се ограничават до управляваните от тях АИФ от ЕС и АИФ от трета държава, които предлагат в Съюза.
5. Когато това е необходимо за ефективното наблюдение на системния риск, компетентните органи на държавата-членка по произход могат периодично или в конкретен случай да изискват допълнителна информация освен описаната в настоящия член. Компетентните органи информират ЕОЦКП за изискванията за допълнителна информация.
При извънредни обстоятелства и когато това е необходимо, за да се осигури стабилността и целостта на финансовата система или да се насърчи дългосрочният устойчив растеж, ЕОЦКП може да поиска от компетентните органи на държавата-членка по произход да наложат допълнителни изисквания за докладване.
6. Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки за конкретизиране на:
а)
кога се счита, че се използва значителен ливъридж за целите на параграф 4; и
б)
задълженията за докладване и предоставяне на информация, предвидени в настоящия член.
Тези мерки отчитат необходимостта от избягване на прекомерната административна тежест за компетентните органи.
ГЛАВА V
ЛУАИФ, УПРАВЛЯВАЩИ ОСОБЕНИ ВИДОВЕ АИФ
РАЗДЕЛ 1
ЛУАИФ, управляващи АИФ, използващи ливъридж
Член 25
Използване на информация от компетентните органи, сътрудничество в областта на надзора и ограничения на ливъриджа
1. Държавите-членки гарантират, че компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ използват информацията, която се събира съгласно член 24, за да установят доколко използването на ливъридж допринася за увеличаване на системния риск във финансовата система, рисковете от дезорганизация на пазарите или рисковете за икономическия ръст в дългосрочен план.
2. Компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ гарантират, че цялата информация, събрана в съответствие с член 24 за всички ЛУАИФ, върху които те упражняват надзор, както и информацията, събрана в съответствие с член 7, се предоставя на разположение на компетентните органи на други съответни държави-членки, на ЕОЦКП и на ЕССР чрез установените в член 50 процедури за сътрудничество в областта на надзора. Те предоставят незабавно информацията чрез тези процедури, както и на двустранна основа на компетентните органи на други пряко заинтересовани държави-членки, ако ЛУАИФ, за което отговарят, или управляван от него АИФ би могъл да представлява значителен източник на риск от контрагента за кредитна институция или други системно важни институции в други държави-членки.
3. ЛУАИФ доказва, че ограниченията на ливъриджа, определени за всеки управляван от него АИФ, са разумни и че спазва тези ограничения във всеки един момент. Компетентните органи оценяват рисковете, които би породило използването на ливъридж от ЛУАИФ за управляваните от него АИФ, и когато преценят, че това е необходимо за осигуряване на стабилността и целостта на финансовата система, компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ, след като уведомят ЕОЦКП, ЕССР и компетентните органи на съответния АИФ, налагат ограничения на нивото на ливъридж, което ЛУАИФ има право да използва, или други ограничения, свързани с управлението на АИФ, по отношение на управляваните от него АИФ, за да ограничат възможността използването на ливъридж да доведе до увеличаване на системния риск във финансовата система или на рисковете от дезорганизация на пазарите. Компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ уведомяват надлежно ЕОЦКП, ЕССР и компетентните органи на АИФ за предприетите в тази насока действия чрез установените в член 50 процедури.
4. Уведомлението по параграф 3 се извършва най-малко десет работни дни преди момента, от който се планира мярката да започне да се прилага или да бъде подновена. Уведомлението съдържа сведения за планираната мярка, причините за вземане на мярката и моментът, от който се планира мярката да започне да се прилага. При извънредни обстоятелства компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ могат да решат предложената мярка да започне да се прилага в срока по първо изречение.
5. ЕОЦКП улеснява и координира процеса, и по-специално се стреми да гарантира, че компетентните органи следват последователен подход по отношение на мерките, предложени от компетентните органи съгласно параграф 3.
6. След получаване на уведомлението по параграф 3 ЕОЦКП отправя съвети до компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ относно мярката, която е предложена или взета. Тези съвети може по-конкретно да засягат въпроса, дали условията за предприемане на действия могат да се считат за изпълнени и дали мерките са целесъобразни, както и въпроса за продължителността на мерките.
7. Въз основа на информацията, получена съгласно параграф 2, и след като вземе предвид съветите на ЕССР, ЕОЦКП може да прецени, че ливъриджът, използван от дадено ЛУАИФ или група от ЛУАИФ, поражда значителен риск за стабилността и целостта на финансовата система и може да отправи съвети до компетентните органи, като посочи коригиращите мерки, които трябва да бъдат взети, включително ограниченията на нивото на ливъридж, което има право да използва това ЛУАИФ или група от ЛУАИФ. ЕОЦКП веднага уведомява съответните компетентни органи, ЕССР и Комисията за всяко такова решение.
8. Ако даден компетентен орган има намерение да предприеме действия, които се отклоняват от съветите на ЕОЦКП по параграфи 6 и 7, той информира ЕОЦКП, като посочва причините за това. ЕОЦКП може да оповести факта, че отделен компетентен орган не се съобразява или не възнамерява да се съобразява с неговите съвети. ЕОЦКП също така може да вземе решение за всеки отделен случай да публикува причините за несъобразяването с неговите съвети, посочени от компетентния орган. Съответните компетентни органи се уведомяват предварително за това публикуване.
9. Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки за определяне на принципите, в които се посочва при какви обстоятелства компетентните органи прилагат разпоредбите на параграф 3, като отчитат различните стратегии на АИФ, различните пазарни условия, при които действат АИФ, и евентуалните проциклични ефекти от прилагането на тези разпоредби.
РАЗДЕЛ 2
Задължения на ЛУАИФ, управляващи АИФ, които придобиват контрол върху некотирани дружества и емитенти
Член 26
Приложно поле
1. Настоящият раздел се прилага за:
а)
ЛУАИФ, управляващи един или повече АИФ, които самостоятелно или съвместно въз основа на споразумение, целящо придобиване на контрол, придобиват контрол върху некотирано дружество в съответствие с параграф 5;
б)
ЛУАИФ, които си сътрудничат с един или повече ЛУАИФ въз основа на споразумение, съгласно което управляваните съвместно от тях АИФ придобиват контрол върху некотирано дружество в съответствие с параграф 5.
2. Настоящият раздел не се прилага, когато съответните некотирани дружества са:
а)
малки и средни предприятия по смисъла на член 2, параграф 1 от приложението към Препоръка 2003/361/ЕО на Комисията от 6 май 2003 г. относно определението за микро-, малки и средни предприятия (27); или
б)
предприятия със специална цел придобиване, стопанисване или управление на недвижими имоти.
3. Без да се засягат параграфи 1 и 2 от настоящия член, член 27, параграф 1 се прилага също за ЛУАИФ, управляващи АИФ, които придобиват участие в некотирано дружество, което не им дава контрол.
4. Член 28, параграфи 1, 2 и 3 и член 30 се прилагат и за ЛУАИФ, управляващи АИФ, които придобиват контрол върху емитенти. За целите на тези членове параграфи 1 и 2 от настоящия член се прилагат mutatis mutandis.
5. За целите на настоящия раздел при некотираните дружества „контрол“ означава притежаването на повече от 50 % от правата на глас в дружествата.
Ако е установен контрол по първа алинея, при изчисляването на процента на правата на глас, притежавани от съответния АИФ, в допълнение към правата на глас, притежавани пряко от съответния АИФ, се вземат предвид правата на глас на следните:
а)
всяко предприятие, контролирано от АИФ; и
б)
всяко физическо или юридическо лице, което действа от свое име, но за сметка на АИФ или от името на предприятие, контролирано от АИФ.
Процентът на правата на глас се изчислява въз основа на всички акции с право на глас, независимо от това дали упражняването на тези права е временно ограничено.
Независимо от член 4, параграф 1, подточка i), за целите на член 28, параграфи 1, 2 и 3 и член 30 по отношение на емитенти контролът се определя в съответствие с член 5, параграф 3 от Директива 2004/25/ЕО.
6. Настоящият раздел се прилага при условията и ограниченията, предвидени в член 6 от Директива 2002/14/ЕО.
7. Настоящият раздел се прилага, без да се засягат приетите от държавите-членки по-строги правила в областта на придобиването на участие в емитенти и некотирани дружества на тяхна територия.
Член 27
Уведомяване за придобиването на значително участие и контрол върху некотирани дружества
1. Когато даден АИФ придобие, разпорежда се или притежава акции от некотирано дружество, държавите-членки изискват от управляващото го ЛУАИФ да уведоми компетентните органи на своята държава-членка по произход за дела на правата на глас в некотираното дружество, притежавани от АИФ, във всеки един момент, когато този дял достигне, надхвърли или падне под праговете от 10 %, 20 %, 30 %, 50 % и 75 %.
2. Когато даден АИФ самостоятелно или съвместно придобие контрол върху некотирано дружество съгласно член 26, параграф 1, във връзка с параграф 5 от посочения член, държавите-членки изискват от ЛУАИФ, управляващо такъв АИФ, да уведоми за придобиването на контрол от АИФ следните лица:
а)
некотираното дружество;
б)
акционерите, чиито идентификационните данни и адреси са известни на ЛУАИФ или могат да бъдат предоставени от некотираното дружество или от регистър, до който ЛУАИФ има или може да получи достъп; и
в)
компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ.
3. Изискваното съгласно параграф 2 уведомление съдържа следната допълнителна информация:
а)
новото разпределение на правата на глас;
б)
условията, при спазване на които е придобит контролът, включително идентификационните данни на отделните участващи акционери, всяко физическо или юридическо лице с право да упражнява права на глас от тяхно име, както и, когато е приложимо, веригата предприятия, чрез които реално се упражняват правата на глас;
в)
датата, на която е придобит контролът.
4. В своето уведомление до некотираното дружество ЛУАИФ изисква от управителния орган на дружеството да информира без неоправдано забавяне представителите на служителите или, когато няма такива, самите служители за придобиването на контрол от АИФ, управляван от ЛУАИФ, и да им предостави информацията, посочена в параграф 3. ЛУАИФ полага всички възможни усилия с цел да гарантира, че представителите на служителите или, когато няма такива, самите служители са надлежно информирани от управителния орган в съответствие с настоящия член.
5. Уведомленията, посочени по параграфи 1, 2 и 3, се извършват възможно най-бързо и не по-късно от десет работни дни след датата, на която АИФ е достигнал, надхвърлил или паднал под съответния праг или е придобил контрол върху некотираното дружество.
Член 28
Предоставяне на информация при придобиване на контрол
1. Когато даден АИФ, самостоятелно или съвместно, придобие контрол върху некотирано дружество или емитент съгласно член 26, параграф 1, във връзка с параграф 5 от посочения член, държавите-членки изискват от ЛУАИФ, управляващо такъв АИФ, да предостави информацията, посочена в параграф 2 от настоящия член на:
а)
съответното дружество;
б)
акционерите на дружеството, чиито идентификационни данни и адреси са известни на ЛУАИФ или могат да бъдат получени от дружеството или от регистър, до който ЛУАИФ има или може да получи достъп; и
в)
компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ.
Държавите-членки могат да изискват информацията, посочена в параграф 2, да бъде предоставена и на компетентните органи на некотираното дружество, които държавите-членки могат да посочат за тази цел.
2. ЛУАИФ предоставя:
а)
идентификационните данни на ЛУАИФ, които самостоятелно или въз основа на споразумение с други ЛУАИФ управляват АИФ, които са придобили контрол;
б)
политиката за предотвратяване и управляване на конфликти на интереси, по-специално между ЛУАИФ, АИФ и дружеството, включително информация за конкретните гаранции, създадени с цел да се гарантира, че всяко споразумение е сключено в условията на равнопоставеност между ЛУАИФ и/или АИФ и дружеството; и
в)
политиката за вътрешна и външна комуникация във връзка с дружеството, по-специално по отношение на служителите.
3. В своето уведомление до дружеството съгласно параграф 1, буква а), ЛУАИФ изисква от управителния орган на дружеството да предостави без неоправдано забавяне на представителите на служителите или, когато няма такива, на самите служители информацията, посочена в параграф 1. ЛУАИФ полага всички възможни усилия с цел да гарантира, че представителите на служителите или, когато няма такива, самите служители са надлежно информирани от управителния орган в съответствие с настоящия член.
4. Когато даден АИФ, самостоятелно или съвместно, придобие контрол върху некотирано дружество съгласно член 26, параграф 1, във връзка с параграф 5 от посочения член, държавите-членки изискват от ЛУАИФ, управляващо такъв АИФ, да гарантира, че този АИФ или ЛУАИФ, действащо от името на този АИФ, разкрива своите намерения по отношение на бъдещата дейност на некотираното дружество и евентуалните последици за заетостта, включително всяка съществена промяна в условията на заетост, на:
а)
некотираното дружество; и
б)
акционерите на некотираното дружество, чиито идентификационни данни и адреси са известни на ЛУАИФ или могат да бъдат получени от некотираното дружество или от регистър, до който ЛУАИФ има или може да получи достъп.
Освен това ЛУАИФ, управляващо съответния АИФ, изисква и полага всички възможни усилия с цел да гарантира, че управителният орган на некотираното дружество предоставя информацията, посочена в първа алинея, на представителите на служителите или, когато няма такива, на самите служители на некотираното дружество.
5. Когато даден АИФ придобие контрол върху некотирано дружество съгласно член 26, параграф 1, във връзка с параграф 5 от посочения член, държавите-членки изискват от ЛУАИФ, управляващо такъв АИФ, да предостави на компетентните органи на своята държава-членка по произход и на инвеститорите в АИФ информация относно финансирането на придобиването.
Член 29
Специални разпоредби относно годишния отчет на АИФ, които упражняват контрол върху некотирани дружества
1. Когато даден АИФ, самостоятелно или съвместно, придобие контрол върху некотирано дружество съгласно член 26, параграф 1, във връзка с параграф 5 от посочения член, държавите-членки изискват от ЛУАИФ, управляващо такъв АИФ:
а)
да изисква и полага всички възможни усилия с цел да гарантира, че годишният отчет на некотираното дружество, изготвен в съответствие с параграф 2, се предоставя от управителния орган на дружеството на всички представители на служителите или, когато няма такива, на самите служители в срока за изготвяне на такъв годишен отчет в съответствие с приложимото национално право; или
б)
за всеки такъв АИФ да включва в годишния отчет, предвиден в член 22, информацията по параграф 2 във връзка със съответното некотирано дружество.
2. Допълнителната информация, която се включва в годишния отчет на дружеството или на АИФ в съответствие с параграф 1, включва най-малко обективен преглед на развитието на дейността на дружеството, отразяващ ситуацията в края на отчетния период. Отчетът съдържа и информация за:
а)
всички важни събития, настъпили след приключването на финансовата година;
б)
вероятното бъдещо развитие на дружеството; и
в)
информация за придобиването на собствени акции, предвидено в член 22, параграф 2 от Директива 77/91/ЕИО на Съвета (28).
3. ЛУАИФ, управляващо съответния АИФ:
а)
изисква и полага всички възможни усилия с цел да гарантира, че управителният орган на некотираното дружество предоставя във връзка със съответното дружество информацията, посочена в параграф 1, буква б), на представителите на служителите на съответното дружество или, когато няма такива, на самите служители в срока, посочен в член 22, параграф 1; или
б)
предоставя на инвеститорите в АИФ информацията, посочена в параграф 1, буква а), която вече е на разположение, в срока, посочен в член 22, параграф 1, и във всички случаи не по-късно от датата на изготвяне на годишния отчет на некотираното дружество в съответствие с приложимото национално право.
Член 30
Разпродаване на активи
1. Когато даден АИФ, самостоятелно или съвместно, придобие контрол върху некотирано дружество или емитент съгласно член 26, параграф 1, във връзка с параграф 5 от посочения член, държавите-членки изискват ЛУАИФ, управляващо такъв АИФ, през период от 24 месеца след придобиването на контрол върху дружеството от АИФ:
а)
да няма право да улеснява, подкрепя или дава указания за разпределяне, намаляване на капитала, обратно изкупуване на акции и/или придобиване на собствени акции от дружеството, както е описано в параграф 2;
б)
доколкото ЛУАИФ има право да гласува от името на АИФ на заседанията на управителните органи на дружеството, да не гласува за разпределяне, намаляване на капитала, обратно изкупуване на акции и/или придобиване на собствени акции от дружеството, както е описано в параграф 2; и
в)
във всички случаи да полага всички възможни усилия за предотвратяване на разпределянето, намаляването на капитала, обратното изкупуване на акции и/или придобиването на собствени акции от дружеството, както е описано в параграф 2.
2. Задълженията, наложени на ЛУАИФ съгласно параграф 1, се отнасят до:
а)
всяко разпрееляне между акционерите, направено, когато на последната дата от последната финансова година нетните активи, отразени в годишните отчети на дружеството, са или след такова разпределяне биха спаднали под размера на записания капитал и резервите, които не подлежат на разпределяне по закон или съгласно устава, като се приема, че когато непотърсената част от записания капитал не е включена в активите, отразени в баланса, тази сума се приспада от размера на записания капитал;
б)
всяко разпределяне между акционерите, чийто размер би надхвърлил размера на печалбата в края на последната финансова година заедно с пренесената печалба и със сумите, изтеглени от резервите, предназначени за тази цел, намален с пренесените загуби и сумите, отнесени в резерв в съответствие със закона или устава;
в)
доколкото е разрешено придобиването на собствени акции, придобиването на акции от дружеството, включително такива, придобити на по-ранен етап от дружеството и притежавани от него, както и на акции, придобити от лице, действащо от свое име, но за сметка на дружеството, което би довело до намаляване на нетните активи под размера, посочен в буква а).
3. За целите на параграф 2:
а)
понятието „разпределяне“, посочено в параграф 2, букви а) и б), включва по-конкретно изплащането на дивиденти и лихви по акциите;
б)
разпоредбите за намаляването на капитала не се прилагат за намаляване на записания капитал, чиято цел е покриване на претърпени загуби или отнасяне на парични суми в резерв, който не подлежи на разпределяне, при условие че след тази операция размерът на този резерв е не повече от 10 % от намаления записан капитал; и
в)
ограничението, предвидено в параграф 2, буква в), се прилага при спазване на член 20, параграф 1, букви б)-з) от Директива 77/91/ЕИО.
ГЛАВА VI
ПРАВА НА ЛУАИФ ОТ ЕС ДА ПРЕДЛАГАТ И УПРАВЛЯВАТ АИФ ОТ ЕС В СЪЮЗА
Член 31
Предлагане на дялове или акции от АИФ от ЕС в държавата-членка по произход на ЛУАИФ
1. Държавите-членки гарантират, че получило разрешение ЛУАИФ от ЕС може да предлага дялове или акции от всеки управляван от него АИФ от ЕС на професионални инвеститори в държавата-членка по произход на ЛУАИФ, ако са изпълнени предвидените в настоящия член изисквания.
Когато АИФ от ЕС е захранващ АИФ, посоченото в първа алинея право на предлагане зависи от спазването на условието главният АИФ също да е АИФ от ЕС, който се управлява от получило разрешение ЛУАИФ от ЕС.
2. ЛУАИФ уведомява компетентните органи на своята държава-членка по произход за всеки АИФ от ЕС, който възнамерява да предлага.
Това уведомление включва документите и информацията, посочени в приложение III.
3. В срок от 20 работни дни след получаване на напълно комплектованото уведомление съгласно параграф 2 компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ информират ЛУАИФ дали може да започне да предлага АИФ, посочен в уведомлението съгласно параграф 2. Компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ могат да се противопоставят на предлагането на АИФ само ако управлението на АИФ от страна на ЛУАИФ не е или няма да бъде в съответствие с настоящата директива или ЛУАИФ не спазва или няма да спазва настоящата директива по друг начин. В случай на положително решение ЛУАИФ може да започне да предлага АИФ в своята държава-членка по произход, считано от датата, на която компетентните органи са го уведомили в тази връзка.
Ако става въпрос за различни органи, компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ информират също така компетентните органи на АИФ, че ЛУАИФ може да започне да предлага дялове или акции от АИФ.
4. При съществена промяна в някое от сведенията, съобщени в съответствие с параграф 2, ЛУАИФ уведомява писмено за тази промяна компетентните органи на своята държава-членка по произход най-малко един месец преди внасянето на промяната - във връзка с всички планирани от ЛУАИФ промени, или веднага след настъпване на непланирана промяна.
Ако в резултат на планирана промяна управлението на АИФ от ЛУАИФ би престанало да е в съответствие с настоящата директива или ЛУАИФ би престанало да спазва настоящата директива по друг начин, съответните компетентни органи без неоправдано забавяне информират ЛУАИФ, че не може да внесе промяната.
Ако планирана промяна бъде внесена въпреки първа и втора алинея или ако настъпи непланирана промяна, в резултат на което управлението на АИФ от ЛУАИФ престава да е в съответствие с настоящата директива или ЛУАИФ престава да спазва настоящата директива по друг начин, компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ предприемат всички необходими мерки съгласно член 46, включително, ако е необходимо, налагат изрична забрана на предлагането на АИФ.
5. За да се осигурят еднакви условия на прилагане на настоящия член, ЕОЦКП може да разработва проекти на технически стандарти за изпълнение за определяне на:
а)
формата и съдържанието на образеца на уведомителното писмо, посочено в параграф 2; и
б)
формата на писменото уведомление, посочено в параграф 4.
На Комисията се предоставят правомощия за приемане на посочените в първа алинея технически стандарти за изпълнение в съответствие с член 15 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
6. Без да се засягат разпоредбите на член 43, параграф 1, държавите-членки изискват АИФ, управлявани и предлагани от ЛУАИФ, да се предлагат единствено на професионални инвеститори.
Член 32
Предлагане на дялове или акции от АИФ от ЕС в държави-членки, различни от държавата-членка по произход на ЛУАИФ
1. Държавите-членки гарантират, че получило разрешение ЛУАИФ от ЕС може да предлага дялове или акции от управляван от него АИФ от ЕС на професионални инвеститори от друга държава-членка, различна от държавата-членка по произход на ЛУАИФ, когато са изпълнени предвидените в настоящия член изисквания.
Когато АИФ от ЕС е захранващ АИФ, посоченото в първа алинея право на предлагане зависи от спазването на условието главният АИФ също да е АИФ от ЕС и да е управляван от получило разрешение ЛУАИФ от ЕС.
2. ЛУАИФ уведомява компетентните органи на своята държава-членка по произход за всеки АИФ от ЕС, който възнамерява да предлага.
Това уведомление включва документите и информацията, посочени в приложение IV.
3. Не по-късно от 20 работни дни след датата на получаване на напълно комплектованото уведомление съгласно параграф 2 компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ предават напълно комплектованото уведомление на компетентните органи на държавите-членки, в които се планира да се предлага АИФ. Подобно предаване се извършва само ако управлението на АИФ от ЛУАИФ е и ще бъде в съответствие с настоящата директива и ако ЛУАИФ спазва настоящата директива като цяло.
Компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ прилагат уверение за това, че съответното ЛУАИФ притежава разрешение за управление на АИФ с определена инвестиционна стратегия.
4. След предаване на уведомлението компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ незабавно уведомяват ЛУАИФ за предаването. ЛУАИФ може да започне да предлага АИФ в приемащата държава-членка на ЛУАИФ от датата на това уведомление.
Ако става въпрос за различни органи, компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ информират също така компетентните органи на АИФ, че ЛУАИФ може да започне да предлага дяловете или акциите от АИФ в приемащата държава-членка на ЛУАИФ.
5. По отношение на посочените в буква з) от приложение IV механизми се прилагат законите на приемащата държава-членка на ЛУАИФ и се упражнява надзор от нейна страна.
6. Държавите-членки гарантират, че уведомителното писмо от ЛУАИФ, посочено в параграф 2, и уверението, посочено в параграф 3, са на език, обичайно използван в сферата на международните финанси.
Държавите-членки гарантират, че техните компетентни органи приемат електронното предаване и съхраняване на документите по параграф 3.
7. При съществена промяна в някое от сведенията, съобщени в съответствие с параграф 2, ЛУАИФ уведомява писмено за тази промяна компетентните органи на своята държава-членка по произход най-малко един месец преди внасянето на планирана промяна или веднага след настъпването на непланирана промяна.
Ако в резултат на планирана промяна управлението на АИФ от ЛУАИФ би престанало да е в съответствие с настоящата директива или ЛУАИФ би престанало да спазва настоящата директива по друг начин, съответните компетентни органи без неоправдано забавяне информират ЛУАИФ, че не може да внесе промяната.
Ако планирана промяна бъде внесена въпреки първа и втора алинея или ако настъпи непланирана промяна, в резултат на което управлението на АИФ от ЛУАИФ би престанало да е в съответствие с настоящата директива или ЛУАИФ би престанало да спазва настоящата директива по друг начин, компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ предприемат всички необходими мерки в съответствие с член 46, включително, ако е необходимо, налагат изрична забрана за предлагането на АИФ.
Ако промените са приемливи, тъй като не засягат съответствието на управлението на АИФ от ЛУАИФ с настоящата директива или спазването от ЛУАИФ на разпоредбите от настоящата директива по друг начин, компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ незабавно информират компетентните органи на приемащата държава-членка на ЛУАИФ за тези промени.
8. За да се осигурят еднакви условия на прилагане на настоящия член, ЕОЦКП може да разработва проекти на технически стандарти за изпълнение за определяне на:
а)
формата и съдържанието на образеца на уведомителното писмо, посочено в параграф 2;
б)
формата и съдържанието на образеца на уверението, посочено в параграф 3;
в)
формата на предаването, посочено в параграф 3; и
г)
формата на писменото уведомление, посочено в параграф 7.
На Комисията се предоставят правомощия за приемане на посочените в първа алинея технически стандарти за изпълнение в съответствие с член 15 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
9. Без да се засягат разпоредбите на член 43, параграф 1, държавите-членки изискват АИФ, управлявани и предлагани от ЛУАИФ, да се предлагат единствено на професионални инвеститори.
Член 33
Условия за управление на АИФ от ЕС, установени в други държави-членки
1. Държавите-членки гарантират, че получило разрешение ЛУАИФ от ЕС, може да управлява АИФ от ЕС, установен в друга държава-членка, пряко или посредством откриването на клон, при условие че ЛУАИФ е получило разрешение за управлението на такъв вид АИФ.
2. Всяко ЛУАИФ, което възнамерява за пръв път да управлява АИФ от ЕС, установени в друга държава-членка, съобщава на компетентните органи на своята държава-членка по произход следната информация:
а)
държавата-членка, на чиято територия възнамерява да управлява АИФ пряко или като открие клон;
б)
програмата на предвижданите дейности, в която се посочват по-специално услугите, които възнамерява да предоставя, и идентификационни данни на АИФ, които възнамерява да управлява.
3. Ако ЛУАИФ възнамерява да открие клон, то предоставя в допълнение към посоченото в параграф 2 следната информация:
а)
организационната структура на клона;
б)
адреса на АИФ в държавата-членка по произход, от който могат да бъдат получени документи;
в)
имената и данните за контакт на отговарящите за управлението на клона лица.
4. В срок от един месец от получаването на пълната документация в съответствие с параграф 2 или от два месеца от получаването на пълната документация в съответствие с параграф 3, компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ предават пълната документация на компетентните органи на приемащата държава-членка на ЛУАИФ. Подобно предаване се извършва само ако управлението на АИФ от ЛУАИФ е и ще бъде в съответствие с настоящата директива и ако ЛУАИФ спазва настоящата директива като цяло.
Компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ прилагат уверение за това, че съответното ЛУАИФ е получило разрешение от тях.
Компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ веднага уведомяват ЛУАИФ за предаването.
ЛУАИФ може да започне да предлага своите услуги в неговата приемаща държава-членка след получаването на уведомлението за предаването.
5. Приемащата държава-членка на ЛУАИФ не налага никакви допълнителни изисквания на съответното ЛУАИФ във връзка с въпросите, които попадат в приложното поле на настоящата директива.
6. При промяна в някое от сведенията, съобщени в съответствие с параграф 2 и, когато е приложимо, параграф 3, ЛУАИФ уведомява писмено за тази промяна компетентните органи на своята държава-членка по произход най-малко един месец преди внасянето на планирана промяна или веднага след настъпването на непланирана промяна.
Ако в резултат на планирана промяна управлението на АИФ от ЛУАИФ би престанало да е в съответствие с настоящата директива или ЛУАИФ би престанало да спазва настоящата директива по друг начин, компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ без неоправдано забавяне информират ЛУАИФ, че не може да внесе промяната.
Ако планирана промяна бъде внесена въпреки първа и втора алинея или ако настъпи непланирана промяна, в резултат на което управлението на АИФ от ЛУАИФ би престанало да е в съответствие с настоящата директива или ЛУАИФ би престанало да спазва настоящата директива по друг начин, компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ предприемат всички необходими мерки в съответствие с член 46.
Ако промените са приемливи, тъй като не засягат съответствието на управлението на АИФ от ЛУАИФ с настоящата директива или спазването от ЛУАИФ на настоящата директива по друг начин, компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ без неоправдано забавяне информират компетентните органи на приемащите държави-членки на ЛУАИФ за тези промени.
7. За да се осигури последователно хармонизиране на настоящия член, ЕОЦКП може да разработва проекти на регулаторни технически стандарти за конкретизиране на информацията, която се съобщава в съответствие с параграфи 2 и 3.
На Комисията се делегират правомощия за приемане на посочените в първа алинея регулаторни технически стандарти в съответствие с членове 10-14 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
8. За да се осигурят еднакви условия на прилагане на настоящия член, ЕОЦКП може да разработва проекти на технически стандарти за изпълнение за установяване на стандартни формуляри, образци и процедури за предаването на информация в съответствие с параграфи 2 и 3.
На Комисията се предоставят правомощия за приемане на посочените в първа алинея технически стандарти за изпълнение в съответствие с член 15 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
ГЛАВА VII
СПЕЦИАЛНИ ПРАВИЛА ПО ОТНОШЕНИЕ НА ТРЕТИ ДЪРЖАВИ
Член 34
Условия за ЛУАИФ от ЕС, които управляват АИФ от трета държава, които не се предлагат в държавите-членки
1. Държавите-членки гарантират, че получило разрешение ЛУАИФ от ЕС може да управлява АИФ от трета държава, които не се предлагат в Съюза, при условие че:
а)
ЛУАИФ отговоря на всички изисквания, предвидени в настоящата директива, с изключение на тези по членове 21 и 22, по отношение на тези АИФ; и
б)
съществуват подходящи договорености за сътрудничество между компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ и надзорните органи на третата държава, в която е установен АИФ от трета държава, за да се гарантира най-малко ефикасен обмен на информация, който позволява на компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ да изпълняват своите задължения в съответствие с настоящата директива.
2. Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки относно договореностите за сътрудничество, посочени в параграф 1, с цел да се разработи обща рамка за улесняване на изготвянето на такива договорености за сътрудничество с трети държави.
3. За да се осигури еднакво прилагане на настоящия член, ЕОЦКП разработва насоки за определяне на условията за прилагане на мерките, приети от Комисията във връзка с договореностите за сътрудничество, посочени в параграф 1.
Член 35
Условия за предлагане с паспорт в Съюза на АИФ от трета държава, управляван от ЛУАИФ от ЕС
1. Държавите-членки гарантират, че получило разрешение ЛУАИФ от ЕС може да предлага дялове или акции от управлявани от него АИФ от трета държава и захранващи АИФ от ЕС, които не отговарят на изискванията, посочени в член 31, параграф 1, втора алинея, на професионални инвеститори в Съюза, когато са изпълнени предвидените в настоящия член условия.
2. ЛУАИФ трябва да изпълняват всички изисквания, предвидени настоящата директива, с изключение на тези по глава VI. Освен това трябва да бъдат изпълнени следните условия:
а)
трябва да съществуват подходящи договорености за сътрудничество между компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ и надзорните органи на третата държава, в която е установен АИФ от трета държава, за да се гарантира най-малко ефикасен обмен на информация, като се взема предвид член 50, параграф 4, който позволява на компетентните органи да изпълняват своите задължения в съответствие с настоящата директива;
б)
третата държава, в която е установен АИФ от трета държава, не е посочена като отказваща съдействие държава или територия в списъка на FATF;
в)
третата държава, в която е установен АИФ от трета държава, е подписала споразумение с държавата-членка по произход на получилото разрешение ЛУАИФ и с всяка друга държава-членка, в която се планира да се предлагат дяловете или акциите от АИФ от трета държава, което е изцяло в съответствие със стандартите, установени в член 26 от Примерната данъчна конвенция на ОИСР относно доходите и капитала, и което осигурява ефективен обмен на информация по данъчни въпроси, включително многостранни данъчни споразумения.
Когато компетентен орган на друга държава-членка не е съгласен с оценката, направена във връзка с прилагането на първа алинея, букви а) и б), от компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ, съответните компетентни органи могат да отнесат въпроса до ЕОЦКП, който може да предприеме действия в съответствие с правомощията, които са му предоставени с член 19 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
3. Ако ЛУАИФ възнамерява да предлага дялове или акции от АИФ от трета държава в своята държава-членка по произход, ЛУАИФ уведомява компетентните органи на своята държава-членка по произход за всеки АИФ от трета държава, който възнамерява да предлага.
Това уведомление включва документите и информацията, посочени в приложение III.
4. Не по-късно от 20 работни дни след получаване на пълното уведомление съгласно параграф 3 компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ информират ЛУАИФ дали може да започне да предлага на нейна територия АИФ, посочен в уведомлението съгласно параграф 3. Компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ могат да се противопоставят на предлагането на АИФ само ако управлението на АИФ от страна на ЛУАИФ не е или няма да бъде в съответствие с настоящата директива или ако ЛУАИФ не спазва или няма да спазва настоящата директива по друг начин. В случай на положително решение ЛУАИФ може да започне да предлага АИФ в своята държава-членка по произход, считано от датата, на която компетентните органи са го уведомили в тази връзка.
Компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ информират също така ЕОЦКП, че ЛУАИФ може да започне да предлага дяловете или акциите от АИФ в държавата-членка по произход на ЛУАИФ.
5. Ако ЛУАИФ възнамерява да предлага дялове или акции от АИФ от трета държава в държава-членка, различна от неговата държава-членка по произход, ЛУАИФ уведомява компетентните органи на своята държава-членка по произход за всеки АИФ от трета държава, който възнамерява да предлага.
Това уведомление включва документите и информацията, посочени в приложение IV.
6. Не по-късно от 20 работни дни след датата на получаване на напълно комплектованото уведомление съгласно параграф 5 компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ предават напълно комплектованото уведомление на компетентните органи на държавата-членка, в която се планира да се предлага АИФ. Подобно предаване се извършва само ако управлението на АИФ от ЛУАИФ е и ще бъде в съответствие с настоящата директива и ако ЛУАИФ спазва настоящата директива като цяло.
Компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ прилагат уверение за това, че съответното ЛУАИФ притежава разрешение за управление на АИФ с определена инвестиционна стратегия.
7. След предаване на комплектованото уведомление компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ незабавно уведомяват ЛУАИФ за предаването. ЛУАИФ може да започне да предлага АИФ в съответните приемащи държави-членки на ЛУАИФ от датата, на която компетентните органи са го уведомили в тази връзка.
Компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ информират също така ЕОЦКП, че ЛУАИФ може да започне да предлага дяловете или акциите от АИФ в приемащите държави-членки на ЛУАИФ.
8. По отношение на посочените в буква з) от приложение IV механизми се прилагат законите на приемащите държави-членки на ЛУАИФ и се упражнява надзор от тяхна страна.
9. Държавите-членки гарантират, че уведомителното писмо от ЛУАИФ, посочено в параграф 5, и уверението, посочено в параграф 6, са на език, обичайно използван в сферата на международните финанси.
Държавите-членки гарантират, че техните компетентни органи приемат електронното предаване и съхраняване на документите по параграф 6.
10. При съществена промяна в някое от сведенията, съобщени в съответствие с параграф 3 или параграф 5, ЛУАИФ уведомява писмено за тази промяна компетентните органи на своята държава-членка по произход най-малко един месец преди внасянето на планирана промяна или веднага след настъпването на непланирана промяна.
Ако в резултат на планирана промяна управлението на АИФ от ЛУАИФ би престанало да е в съответствие с настоящата директива или ЛУАИФ би престанало да спазва настоящата директива по друг начин, компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ без неоправдано забавяне информират ЛУАИФ, че не може да внесе промяната.
Ако планирана промяна бъде внесена въпреки първа и втора алинея или ако настъпи непланирана промяна, в резултат на което управлението на АИФ от ЛУАИФ би престанало да е в съответствие с настоящата директива или ЛУАИФ би престанало да спазва настоящата директива по друг начин, компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ предприемат всички необходими мерки в съответствие с член 46, включително, ако е необходимо, налагат изрична забрана за предлагането на АИФ.
Ако промените са приемливи, тъй като не засягат съответствието на управлението на АИФ от ЛУАИФ с настоящата директива или спазването от ЛУАИФ на настоящата директива по друг начин, компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ незабавно информират ЕОЦКП, доколкото промените засягат прекратяване на предлагането на определени АИФ или предлагане на допълнителни АИФ и - ако е приложимо, информират компетентните органи на приемащите държави-членки на ЛУАИФ за тези промени.
11. Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки относно договореностите за сътрудничество, посочени в параграф 2, буква а), с цел да се разработи обща рамка за улесняване на изготвянето на такива договорености за сътрудничество с трети държави.
12. За да се осигури еднакво прилагане на настоящия член, ЕОЦКП може да разработва насоки за определяне на условията за прилагане на мерките, приети от Комисията във връзка с договореностите за сътрудничество, посочени в параграф 2, буква а).
13. ЕОЦКП разработва проекти на регулаторни технически стандарти за определяне на минималното съдържание на договореностите на сътрудничество, посочени в параграф 2, буква а), така че да се гарантира, че както компетентните органи на държавата-членка по произход, така и тези на приемащите държави-членки получават достатъчна информация, за да могат да упражняват своите правомощия за надзор и разследване съгласно настоящата директива.
На Комисията се делегират правомощия за приемане на регулаторните технически стандарти, посочени в първа алинея, в съответствие с членове 10-14 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
14. За да се осигури последователно хармонизиране на настоящия член, ЕОЦКП разработва проекти на регулаторни технически стандарти за конкретизиране на процедурите за координация и обмен на информация между компетентните органи на държавата-членка по произход и компетентните органи на приемащите държави-членки на ЛУАИФ.
На Комисията се делегират правомощия за приемане на регулаторните технически стандарти, посочени в първа алинея, в съответствие с членове 10-14 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
15. В случай че компетентен орган отхвърли искане за обмен на информация в съответствие с регулаторните технически стандарти, посочени в параграф 14, съответните компетентни органи могат да отнесат случая до ЕОЦКП, който може да предприеме действия в съответствие с правомощията, които са му предоставени с член 19 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
16. За да се осигурят еднакви условия на прилагане на настоящия член, ЕОЦКП може да разработва проекти на технически стандарти за изпълнение за определяне на:
а)
формата и съдържанието на образеца на уведомителното писмо, посочено в параграф 3;
б)
формата и съдържанието на образеца на уведомителното писмо, посочено в параграф 5;
в)
формата и съдържанието на образеца на уверението, посочено в параграф 6;
г)
формата на предаването, посочено в параграф 6;
д)
формата на писменото уведомление, посочено в параграф 10.
На Комисията се предоставят правомощия за приемане на посочените в първа алинея технически стандарти за изпълнение в съответствие с член 15 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
17. Без да се засягат разпоредбите на член 43, параграф 1, държавите-членки изискват АИФ, управлявани и предлагани от ЛУАИФ, да се предлагат единствено на професионални инвеститори.
Член 36
Условия за предлагане без паспорт в държави-членки на АИФ от трета държава, управлявани от ЛУАИФ от ЕС
1. Без да се засяга член 35, държавите-членки могат да разрешат на получило разрешение ЛУАИФ от ЕС да предлага на професионални инвеститори само на тяхна територия дялове или акции от управлявани от него АИФ от трета държава и захранващи АИФ от ЕС, които не отговарят на изискванията, посочени в член 31, параграф 1, втора алинея, при условие че:
а)
ЛУАИФ спазва всички изисквания, предвидени в настоящата директива, с изключение на тези по член 21. Въпреки това ЛУАИФ осигурява определянето на един или повече субекти, които да изпълняват задълженията, посочени в член 21, параграфи 7, 8 и 9. ЛУАИФ не изпълнява тези функции. ЛУАИФ предоставя на своите надзорни органи идентификационните данни на субектите, които отговарят за изпълнение на задълженията, посочени в член 21, параграфи 7, 8 и 9;
б)
за целите на наблюдението на системния риск съществуват подходящи договорености за сътрудничество в съответствие с международните стандарти между компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ и надзорните органи на третата държава, в която е установен АИФ от трета държава, за да се гарантира ефикасен обмен на информация, който позволява на компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ да изпълняват своите задължения в съответствие с настоящата директива;
в)
третата държава, в която е установен АИФ от трета държава, не е посочена като отказваща съдействие държава или територия в списъка на FATF.
2. Държавите-членки могат да наложат на ЛУАИФ по-строги правила във връзка с предлагането на дялове или акции от АИФ от трета държава на инвеститори на тяхна територия за целите на настоящия член.
3. Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки относно договореностите за сътрудничество, посочени в параграф 1, с цел да се разработи обща рамка за улесняване на изготвянето на такива договорености за сътрудничество с трети държави.
4. За да се осигури еднакво прилагане на настоящия член, ЕОЦКП разработва насоки за определяне на условията за прилагане на мерките, приети от Комисията във връзка с договореностите за сътрудничество, посочени в параграф 1.
Член 37
Издаване на разрешение на ЛУАИФ от трета държава, които възнамеряват да управляват АИФ от ЕС и/или да предлагат управлявани от тях АИФ в Съюза съгласно член 39 или член 40
1. Държавите-членки изискват от ЛУАИФ от трета държава, които възнамеряват да управляват АИФ от ЕС и/или да предлагат управлявани от тях АИФ в Съюза съгласно член 39 или член 40, да получат предварително разрешение от компетентните органи на тяхната референтна държава-членка в съответствие с настоящия член.
2. ЛУАИФ от трета държава, което възнамерява да получи предварително разрешение съгласно параграф 1, трябва да спазва настоящата директива, с изключение на глава VI. Когато спазването на определена разпоредба от настоящата директива е несъвместимо със спазване на правото, приложимо по отношение на ЛУАИФ от трета държава и/или АИФ от трета държава, който се предлага в Съюза, ЛУАИФ не е длъжно да спазва настоящата директива, ако може да докаже, че:
а)
е невъзможно да съчетае такова спазване със спазване на задължителна разпоредба на правото, приложимо по отношение на ЛУАИФ от трета държава и/или АИФ от трета държава, който се предлага в Съюза;
б)
правото, приложимо към ЛУАИФ от трета държава и/или АИФ от трета държава, предвижда равностойно правило със същата регулаторна цел и осигуряващо същото равнище на защита на инвеститорите в съответния АИФ; и
в)
ЛУАИФ от трета държава и/или АИФ от трета държава спазва равностойното правило, посочено в буква б).
3. ЛУАИФ от трета държава, което възнамерява да получи предварително разрешение съгласно параграф 1, трябва да има законен представител, установен в неговата референтна държава-членка. Законният представител е лицето за контакт на ЛУАИФ в Съюза и всяка официална кореспонденция между компетентните органи и ЛУАИФ и между инвеститорите от ЕС в съответния АИФ и ЛУАИФ съгласно настоящата директива се осъществява чрез този законен представител. Законният представител, заедно с ЛУАИФ, изпълнява функцията по съответствието, свързана с дейностите по управление и предлагане, извършвани от ЛУАИФ съгласно настоящата директива.
4. Референтната държава-членка на ЛУАИФ от трета държава се определя, както следва:
а)
ако ЛУАИФ от трета държава възнамерява да управлява само един АИФ от ЕС или няколко АИФ от ЕС, установени в една и съща държава-членка, и не възнамерява да предлага АИФ в съответствие с член 39 или член 40 в Съюза, държавата-членка по произход на този или тези АИФ се счита за референтна държава-членка и компетентните органи на тази държава-членка са компетентни за целите на процедурата за издаване на разрешение и на надзора върху ЛУАИФ;
б)
ако ЛУАИФ от трета държава възнамерява да управлява няколко АИФ от ЕС, установени в различни държави-членки, и не възнамерява да предлага АИФ в съответствие с член 39 или член 40 в Съюза, референтната държава-членка е:
i)
държавата-членка, в която са установени повечето АИФ, или
ii)
държавата-членка, в която се управляват най-много активи;
в)
ако ЛУАИФ от трета държава възнамерява да предлага само един АИФ от ЕС само в една държава-членка, референтната държава-членка се определя, както следва:
i)
ако АИФ е получил разрешение или е регистриран в държава-членка, държавата-членка по произход на АИФ или държавата-членка, в която ЛУАИФ възнамерява да предлага АИФ,
ii)
ако АИФ не е получил разрешение или не е регистриран в държава-членка, държавата-членка, в която ЛУАИФ възнамерява да предлага АИФ;
г)
ако ЛУАИФ от трета държава възнамерява да предлага само един АИФ от трета държава само в една държава-членка, референтна държава-членка е тази държава-членка;
д)
ако ЛУАИФ от трета държава възнамерява да предлага само един АИФ от ЕС, но в различни държави-членки, референтната държава-членка се определя, както следва:
i)
ако АИФ е получил разрешение или е регистриран в държава-членка, държавата-членка по произход на АИФ или една от държавите-членки, в които ЛУАИФ възнамерява да развива практическо предлагане, или
ii)
ако АИФ не е получил разрешение или не е регистриран в държава-членка, една от държавите-членки, в които ЛУАИФ възнамерява да развива практическо предлагане;
е)
ако ЛУАИФ от трета държава възнамерява да предлага само един АИФ от трета държава, но в различни държави-членки, референтната държава-членка е една от тези държави-членки;
ж)
ако ЛУАИФ от трета държава възнамерява да предлага няколко АИФ от ЕС в Съюза, референтната държава-членка се определя, както следва:
i)
когато всички АИФ са регистрирани или са получили разрешение в една и съща държава-членка, държавата-членка по произход на АИФ или държавата-членка, в която ЛУАИФ възнамерява да развива практическото предлагане на повечето от тези АИФ,
ii)
когато не всички АИФ са регистрирани или са получили разрешение в една и съща държава-членка - държавата-членка, в която ЛУАИФ възнамерява да развива практическото предлагане на повечето от тези АИФ;
з)
ако ЛУАИФ от трета държава възнамерява да предлага няколко АИФ от ЕС и от трета държава, или няколко АИФ от трета държава в Съюза, референтна държава-членка е държавата-членка, в която ЛУАИФ възнамерява да развива практическото предлагане на повечето от тези АИФ.
При прилагане на критериите, определени в първа алинея, буква б), буква в), подточка i), букви д) и е) и буква ж), подточка i), са възможни няколко референтни държави-членки. В такъв случай държавите-членки изискват от ЛУАИФ от трета държава, възнамеряващо да управлява АИФ от ЕС, без да ги предлага, и/или да предлага управлявани от него АИФ в Съюза съгласно член 39 или член 40, да подаде искане до компетентните органи на всички държави-членки, които са възможни референтни държави-членки съгласно критериите, установени в посочените букви, за да определят неговата референтна държава-членка помежду си. В срок от един месец от получаване на такова искане тези компетентни органи съвместно решават коя ще бъде референтната държава-членка за подобно ЛУАИФ от трета държава. Компетентните органи на държавата-членка, която бъде определена за референтна държава-членка, без неоправдано забавяне информират за това ЛУАИФ от трета държава. Ако ЛУАИФ от трета държава не бъде надлежно информирано за решението, взето от съответните компетентни органи, до седем дни след вземане на решението или ако съответните компетентни органи не са взели решение в едномесечния срок, ЛУАИФ от трета държава може само да избере референтната си държава-членка въз основа на критериите, определени в настоящия параграф.
ЛУАИФ трябва да бъде в състояние да докаже намерението си да развива практическо предлагане в отделна държава-членка чрез разкриване на маркетинговата си стратегия пред компетентните органи на посочената от него държава-членка.
5. Държавите-членки изискват от ЛУАИФ от трета държава, което възнамерява да управлява АИФ от ЕС, без да ги предлага, и/или да предлага управлявани от него АИФ в Съюза съгласно член 39 или член 40, да подаде искане за разрешение до своята референтна държава-членка.
След като получат заявление за разрешение, компетентните органи оценяват дали определянето от ЛУАИФ във връзка с негова референтна държава-членка съответства на критериите, предвидени в параграф 4. Ако компетентните органи считат, че случаят не е такъв, те отхвърлят искането за разрешение от ЛУАИФ от трета държава, като мотивират своя отказ. Ако компетентните органи считат, че критериите по параграф 4 са изпълнени, те уведомяват ЕОЦКП за това и искат от ЕОЦКП да им даде съвети относно тяхната оценка. В своето уведомление до ЕОЦКП компетентните органи предоставят на ЕОЦКП обосновката от ЛУАИФ на неговата оценка относно референтната държава-членка и информация относно маркетинговата стратегия на ЛУАИФ.
В срок от един месец след получаване на уведомлението по втора алинея ЕОЦКП отправя съвети до съответните компетентни органи относно тяхната оценка по въпроса за референтната държава-членка в съответствие с критериите, предвидени в параграф 4. ЕОЦКП може да даде отрицателно мнение само ако счита, че не са спазени критериите, предвидени в параграф 4.
Срокът, посочен в член 8, параграф 5, спира да тече по време на обсъжданията в рамките на ЕОЦКП съгласно настоящия параграф.
Ако компетентните органи имат намерение да издадат разрешение, като се отклонят от съветите на ЕОЦКП, посочени в трета алинея, те информират ЕОЦКП, като посочват причините за това. ЕОЦКП оповестява факта, че компетентните органи не се съобразяват или не възнамеряват да се съобразяват с неговите съвети. ЕОЦКП също така може да вземе решение за всеки отделен случай да публикува причините за несъобразяването със неговите съвети, посочени от компетентните органи. Компетентните органи се уведомяват предварително за това публикуване.
Ако компетентните органи имат намерение да издадат разрешение, като се отклонят от съветите на ЕОЦКП, посочени в трета алинея, и ЛУАИФ възнамерява да предлага дялове или акции от управлявани от него АИФ в държави-членки, различни от референтната държава-членка, компетентните органи на референтната държава-членка информират за това обстоятелство и компетентните органи на тези други държави-членки, като посочват причините за това. Ако е приложимо, компетентните органи на референтната държава-членка информират за това и компетентните органи на държавите-членки по произход на АИФ, управлявани от ЛУАИФ, като посочват причините за това.
6. Когато компетентен орган на държава-членка не е съгласен с определянето на референтна държава-членка от ЛУАИФ, съответните компетентни органи могат да отнесат въпроса до ЕОЦКП, който може да предприеме действия в съответствие с правомощията, които са му предоставени с член 19 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
7. Без да се засяга параграф 8, разрешение не се издава, освен ако не са изпълнени следните условия:
а)
референтната държава-членка е посочена от ЛУАИФ в съответствие с критериите, предвидени в параграф 4, и това е подкрепено от разкриване на маркетинговата стратегия, а съответните компетентни органи са провели процедурата, предвидена в параграф 5;
б)
ЛУАИФ е определило свой законен представител, установен в референтната държава-членка;
в)
законният представител, заедно с ЛУАИФ, е лице за контакт на ЛУАИФ от трета държава за инвеститорите в съответните АИФ, за ЕОЦКП и за компетентните органи във връзка с дейностите, за които ЛУАИФ има разрешение в Съюза, и разполага с капацитет, достатъчен най-малкото за изпълнение на функцията по съответствието съгласно настоящата директива;
г)
съществуват подходящи договорености за сътрудничество между компетентните органи на референтната държава-членка, компетентните органи на държавата-членка по произход на съответните АИФ от ЕС и надзорните органи на третата държава, в която е установено ЛУАИФ от трета държава, за да се гарантира най-малко ефикасен обмен на информация, който позволява на компетентните органи да изпълняват своите задължения в съответствие с настоящата директива;
д)
третата държава, в която е установено ЛУАИФ от трета държава, не е посочена като отказваща съдействие държава или територия в списъка на FATF;
е)
третата държава, в която е установено ЛУАИФ от трета държава, е подписала споразумение с референтната държава-членка, което е изцяло в съответствие със стандартите, установени в член 26 от Примерната данъчна конвенция на ОИСР относно доходите и капитала, и което осигурява ефективен обмен на информация по данъчни въпроси, включително многостранни данъчни споразумения;
ж)
ефективното упражняване от компетентните органи на надзорните им функции по настоящата директива не е възпрепятствано нито от законовите, подзаконовите или административните разпоредби на трета държава, приложими за ЛУАИФ, нито от ограничения на правомощията за надзор и разследване на надзорните органи на третата държава.
Когато компетентен орган на друга държава-членка не е съгласен с оценката, направена относно прилагането на букви а)-д) и ж) от настоящия параграф от компетентните органи на референтна държава-членка на ЛУАИФ, съответните компетентни органи могат да отнесат въпроса до ЕОЦКП, който може да предприеме действия в съответствие с правомощията, които са му предоставени с член 19 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
В случай че компетентен орган на АИФ от ЕС не се присъедини в разумен срок към изискваните договорености за сътрудничество, предвидени в първа алинея, буква г), компетентните органи на референтната държава-членка могат да отнесат въпроса до ЕОЦКП, който може да предприеме действия в съответствие с правомощията, които са му предоставени с член 19 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
8. Разрешението се издава в съответствие с разпоредбите на глава II, които се прилагат mutatis mutandis, при спазване на следните критерии:
а)
информацията по член 7, параграф 2 се допълва от:
i)
обосновка от ЛУАИФ на оценката му относно референтната държава-членка съгласно критериите, предвидени в параграф 4, с информация относно маркетинговата стратегия,
ii)
списък на онези разпоредби от директивата, които ЛУАИФ не може да спазва, тъй като спазването на тези разпоредби от негова страна е несъвместимо - съгласно посоченото в параграф 2- със спазването на императивна разпоредба на правото, приложимо за ЛУАИФ от трета държава или за АИФ от трета държава, предлаган в Съюза,
iii)
писмени доказателства на основата на разработените от ЕОЦКП регулаторни техническите стандарти за това, че съответното законодателство на третата държава предвижда правило, равностойно на разпоредбите, чието спазване е невъзможно, което има същата регулаторна цел и осигурява същото равнище на защита за инвеститорите в съответния АИФ и за това, че ЛУАИФ спазва това равностойно правило; в подкрепа на подобни писмени доказателства е представено правно мнение относно съществуването на съответната несъвместима императивна разпоредба в правото на третата държава, включващо описание на регулаторната цел и естеството на целената с нея защита на инвеститорите, и
iv)
името на законния представител на ЛУАИФ и мястото, в което е установен;
б)
информацията, посочена в член 7, параграф 3, може да се ограничи до АИФ от трета държава, които ЛУАИФ възнамерява да управлява, и до тези АИФ, управлявани от ЛУАИФ, които то възнамерява да предлага в Съюза с паспорт;
в)
член 8, параграф 1, буква а) не засяга разпоредбите на параграф 2 от настоящия член;
г)
член 8, параграф 1, буква д) не се прилага;
д)
член 8, параграф 5, втора алинея се разбира като включващ препращане към: „информацията, предоставена в съответствие с член 37, параграф 8, буква а).“
Когато компетентен орган на друга държава-членка не е съгласен с издаването на разрешение от компетентните органи на референтна държава-членка на ЛУАИФ, съответните компетентни органи могат да отнесат въпроса до ЕОЦКП, който може да предприеме действия в съответствие с правомощията, които са му предоставени с член 19 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
9. В случай че компетентните органи на референтната държава-членка считат, че ЛУАИФ може да се позове на параграф 2 с цел освобождаване от спазването на някои разпоредби от настоящата директива, те без неоправдано забавяне информират ЕОЦКП за това. В подкрепа на тази оценка те представят информацията, предоставена от ЛУАИФ съгласно параграф 8, буква а), подточки ii) и iii).
В срок от един месец след получаване на уведомлението по първа алинея ЕОЦКП отправя съвети до съответните компетентни органи във връзка с прилагането на освобождаването от спазване на директивата поради несъвместимост в съответствие с разпоредбите на параграф 2. Тези съвети може по-конкретно да засягат въпроса, дали условията за подобно освобождаване могат да се считат за изпълнени предвид информацията, предоставена от ЛУАИФ съгласно параграф 8, буква а), подточки ii) и iii), и предвид регулаторните технически стандарти за еквивалентност. ЕОЦКП се стреми да утвърди обща европейска надзорна култура и последователни надзорни практики и да осигури последователен подход между компетентните органи във връзка с прилагането на настоящия параграф.
Срокът, посочен в член 8, параграф 5, спира да тече по време на прегледа от страна на ЕОЦКП в съответствие с настоящия параграф.
Ако компетентните органи на референтната държава-членка имат намерение да издадат разрешение, като се отклонят от съветите на ЕОЦКП, посочени във втора алинея, те информират ЕОЦКП, като посочват причините за това. ЕОЦКП оповестява факта, че компетентните органи не се съобразяват или не възнамеряват да се съобразяват със съответните съвети. ЕОЦКП също така може да вземе решение за всеки отделен случай да публикува причините за несъобразяването със съответните съвети, посочени от компетентните органи. Съответните компетентни органи се уведомяват предварително за това публикуване.
Ако компетентните органи имат намерение да издадат разрешение, като се отклонят от съветите на ЕОЦКП, посочени във втора алинея, и ЛУАИФ възнамерява да предлага дялове или акции от управлявани от него АИФ в държави-членки, различни от референтната държава-членка, компетентните органи на референтната държава-членка информират за това обстоятелство и компетентните органи на тези други държави-членки, като посочват причините за това.
Когато компетентен орган на друга държава-членка не е съгласен с оценката, направена относно прилагането на настоящия параграф от компетентните органи на референтната държава-членка на ЛУАИФ, съответните компетентни органи могат да отнесат въпроса до ЕОЦКП, който може да предприеме действия в съответствие с правомощията, които са му предоставени с член 19 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
10. Компетентните органи на референтната държава-членка без неоправдано забавяне информират ЕОЦКП за резултата от първоначалния процес на издаване на разрешение, за всички промени в разрешението на ЛУАИФ и за отнемането на разрешението.
Компетентните органи информират ЕОЦКП относно заявленията за разрешение, по които са постановили отказ, като предоставят данни относно поискалото разрешение ЛУАИФ и причините за отказ. ЕОЦКП води централен регистър с тези данни, който при поискване се предоставя на разположение на компетентните органи. Компетентните органи третират тази информация като поверителна.
11. Изборът на референтна държава-членка не зависи от последващото развитие на стопанската дейност на ЛУАИФ в Съюза. Въпреки това, ако ЛУАИФ промени маркетинговата си стратегия до две години след издаването на първоначалното разрешение и тази промяна би повлияла на определянето на референтната държава-членка, ако изменената маркетингова стратегия беше първоначалната маркетингова стратегия, ЛУАИФ уведомява компетентните органи на първоначалната референтна държава-членка за промяната, преди да я внесе, и посочва своята референтна държава-членка съгласно критериите, предвидени в параграф 4, и въз основа на новата стратегия. ЛУАИФ обосновава оценката си, като разкрива новата си маркетингова стратегия на първоначалната си референтна държава-членка. Същевременно ЛУАИФ предоставя информация относно законния си представител, включително неговото име и мястото, в което е установен. Законният представител трябва да е установен в новата референтна държава-членка.
Първоначалната референтна държава-членка оценява дали определянето от страна на ЛУАИФ в съответствие с първа алинея е правилно и уведомява ЕОЦКП за това. ЕОЦКП отправя съвети относно оценката на компетентните органи. В своето уведомление до ЕОЦКП компетентните органи предоставят на ЕОЦКП обосновката от ЛУАИФ на неговата оценка относно референтната държава-членка и информация относно новата маркетингова стратегия на ЛУАИФ.
В срок от един месец след получаване на уведомлението по втора алинея ЕОЦКП отправя съвети до съответните компетентни органи относно тяхната оценка. ЕОЦКП отправя съвет за отказ, само в случай че счита, че не са изпълнени критериите, определени в параграф 4.
След като получат съветите на ЕОЦКП в съответствие с трета алинея, компетентните органи от първоначалната референтна държава-членка информират ЛУАИФ от трета държава, първоначалния му законен представител и ЕОЦКП за своето решение.
Ако компетентните органи на първоначалната референтна държава-членка се съгласят с оценката на ЛУАИФ, те информират и компетентните органи на новата референтна държава-членка за промяната. Първоначалната референтна държава-членка без неоправдано забавяне предава копие от преписката относно разрешението и надзора върху ЛУАИФ на новата референтна държава-членка. От датата на предаване на преписката относно разрешението и надзора, компетентните органи на новата държава-членка са компетентни по отношение на издаването на разрешение и на надзора върху ЛУАИФ.
Ако окончателната оценка на компетентните органи се отклонява от съветите на ЕОЦКП, посочени в трета алинея:
а)
компетентните органи информират ЕОЦКП, като посочват причините за това. ЕОЦКП оповестява факта, че отделен компетентен орган не се съобразява или не възнамерява да се съобразява с неговите съвети. ЕОЦКП също така може да вземе решение за всеки отделен случай да публикува причините за несъобразяване, посочени от компетентните органи. Съответните компетентни органи се уведомяват предварително за това публикуване;
б)
ако ЛУАИФ предлага дялове или акции от управлявани от него АИФ в държави-членки, различни от първоначалната референтна държава-членка, компетентните органи на първоначалната референтна държава-членка информират за това обстоятелство компетентните органи на тези други държави-членки, като посочват причините за това. Ако е приложимо, компетентните органи на референтната държава-членка информират за това обстоятелство и компетентните органи на държавите-членки по произход на АИФ, управлявани от ЛУАИФ, като посочват причините за това.
12. Ако от реалното развитие на стопанската дейност на ЛУАИФ в Съюза в рамките на две години след издаването на разрешение може да се заключи, че представената от ЛУАИФ по време на издаването на разрешение маркетингова стратегия не е била следвана или че ЛУАИФ е направило неверни твърдения относно нея, или че ЛУАИФ не е спазило параграф 11 при промяната на маркетинговата си стратегия, компетентните органи на първоначалната референтна държава-членка изискват от ЛУАИФ да посочи правилната референтна държава-членка въз основа на реалната маркетингова стратегия. Процедурата по параграф 11 се прилага mutatis mutandis. Ако ЛУАИФ не изпълни искането на компетентните органи, те отнемат разрешението му.
Ако ЛУАИФ промени маркетинговата си стратегия след периода, посочен в параграф 11, и възнамерява да промени своята референтна държава-членка предвид новата си маркетингова стратегия, то може да подаде искане за промяна на неговата референтна държава-членка до компетентните органи на първоначалната референтна държава-членка. Процедурата по параграф 11 се прилага mutatis mutandis.
Когато компетентен орган на държава-членка не е съгласен с оценката относно определянето на референтна държава-членка по параграф 11 или по настоящия параграф, съответните компетентни органи могат да отнесат въпроса до ЕОЦКП, който може да предприеме действия в съответствие с правомощията, които са му предоставени с член 19 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
13. Всички спорове между компетентните органи на референтната държава-членка на ЛУАИФ и ЛУАИФ се уреждат в съответствие с правото на референтната държава-членка и попадат под нейната юрисдикция.
Всички спорове между ЛУАИФ или АИФ и инвеститори от ЕС в съответния АИФ се уреждат в съответствие с правото на някоя държава-членка и попадат под нейна юрисдикция.
14. Комисията приема актове за изпълнение за определяне на процедурата, която трябва да бъде следвана от възможните референтни държави-членки, когато определят помежду си референтната държава-членка в съответствие с параграф 4, втора алинея. Тези актове за изпълнение се приемат в съответствие с процедура по разглеждане, посочена в член 59, параграф 2.
15. Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки относно договореностите за сътрудничество, посочени в параграф 7, буква г), с цел да се разработи обща рамка за улесняване на изготвянето на такива договорености за сътрудничество с трети държави.
16. За да се осигури еднакво прилагане на настоящия член, ЕОЦКП може да разработва насоки за определяне на условията за прилагане на мерките, приети от Комисията във връзка с договореностите за сътрудничество, посочени в параграф 7, буква г).
17. ЕОЦКП разработва проекти на регулаторни технически стандарти за определяне на минималното съдържание на договореностите на сътрудничество, посочени в параграф 7, буква г), така че да се гарантира, че както компетентните органи на референтната държава-членка, така и тези на приемащите държави-членки получават достатъчна информация, за да могат да упражняват своите правомощия за надзор и разследване съгласно настоящата директива.
На Комисията се делегират правомощия за приемане на регулаторните технически стандарти, посочени в първа алинея, в съответствие с членове 10-14 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
18. За да се осигури последователно хармонизиране на настоящия член, ЕОЦКП разработва проекти на регулаторни технически стандарти за конкретизиране на процедурите за координация и обмен на информация между компетентните органи на референтната държава-членка и компетентните органи на приемащите държави-членки на ЛУАИФ.
На Комисията се делегират правомощия за приемане на регулаторните технически стандарти, посочени в първа алинея, в съответствие с членове 10-14 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
19. В случай че компетентен орган отхвърли искане за обмен на информация в съответствие с регулаторните технически стандарти, посочени в параграф 17, съответните компетентни органи могат да отнесат случая до ЕОЦКП, който може да предприеме действия в съответствие с правомощията, които са му предоставени с член 19 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
20. В съответствие с член 29 от Регламент (ЕС) № 1095/2010 ЕОЦКП насърчава ефективния двустранен и многостранен обмен на информация между компетентните органи на референтната държава-членка на ЛУАИФ от трета държава и компетентните органи на приемащите държави-членки на съответното ЛУАИФ, при пълно спазване на приложимите разпоредби за поверителност и защита на данните, предвидени в съответното законодателство на Съюза.
21. В съответствие с член 31 от Регламент (ЕС) № 1095/2010 ЕОЦКП осигурява общата координация между компетентните органи на референтната държава-членка на ЛУАИФ от трета държава и компетентните органи на приемащите държави-членки на съответното ЛУАИФ. По-специално ЕОЦКП може:
а)
да улеснява обмена на информация между съответните компетентни органи;
б)
да определя обхвата на информацията, която компетентните органи на референтната държава-членка трябва да предоставят на компетентните органи на съответните приемащи държави-членки;
в)
да предприема всички подходящи мерки в случай на процеси, които могат да застрашат функционирането на финансовите пазари, с цел улесняване на координацията на действията, предприети от компетентните органи на референтната държава-членка и компетентните органи на приемащите държави-членки във връзка с ЛУАИФ от трета държава.
22. За да се осигури еднакво прилагане на настоящия член, ЕОЦКП може да разработва проекти на технически стандарти за изпълнение за определяне на формата и съдържанието на искането, посочено в параграф 12, втора алинея.
На Комисията се предоставят правомощия за приемане на посочените в първа алинея технически стандарти за изпълнение в съответствие с член 15 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
23. За да се осигури еднакво прилагане на настоящия член, ЕОЦКП разработва проекти на регулаторни технически стандарти относно:
а)
начина, по който ЛУАИФ трябва да изпълнява изискванията, предвидени в настоящата директива, като взема предвид това, че ЛУАИФ е установено в трета държава, и по-конкретно изискването за представянето на информацията по членове 22 - 24;
б)
условията, при които се счита, че правото, приложимо по отношение на ЛУАИФ от трета държава или на АИФ от трета държава, съдържа равностойно правило със същата регулаторна цел и осигуряващо същото равнище на защита на съответните инвеститори.
На Комисията се делегират правомощия за приемане на посочените в първа алинея регулаторни технически стандарти в съответствие с членове 10-14 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
Член 38
Партньорска проверка във връзка с издаването на разрешения на ЛУАИФ от трета държава и надзора над тях
1. ЕОЦКП провежда ежегодно анализ чрез партньорска проверка на надзорната дейност на компетентните органи, свързана с издаването на разрешения на ЛУАИФ от трета държава и надзора над тях съгласно членове 37, 39, 40 и 41, с цел допълнително увеличаване на последователността на резултатите от надзора съгласно член 30 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
2. До 22 юли 2013 г. ЕОЦКП разработва методи, които позволяват обективна оценка и сравнение между проверяваните органи.
3. По-конкретно анализът чрез партньорска проверка включва оценка на:
а)
степента на сближаване в надзорните практики, постигната при издаването на разрешения на ЛУАИФ от трета държава и надзора над тях;
б)
степента, до която надзорната практика постига целите, определени в настоящата директива;
в)
постигнатата ефективност и степента на сближаване по отношение на прилагането на настоящата директива и мерките за изпълнението ѝ и регулаторните технически стандарти и технически стандарти за изпълнение, разработени от ЕОЦКП съгласно настоящата директива, включително административни мерки и санкции, наложени на ЛУАИФ от трета държава, когато не е спазена настоящата директива.
4. Въз основа на заключенията от партньорската проверка ЕОЦКП може да издава насоки и препоръки съгласно член 16 от Регламент (ЕС) № 1095/2010 с цел налагане на последователни, ефикасни и ефективни надзорни практики за ЛУАИФ от трета държава.
5. Компетентните органи полагат всички усилия за спазване на тези насоки и препоръки.
6. В срок от два месеца от издаването на насока или препоръка всеки компетентен орган посочва дали спазва или възнамерява да спазва тази насока или препоръка. В случай че компетентен орган не спазва или не възнамерява да спазва издадената насока или препоръка, той информира ЕОЦКП, като посочва причините за това.
7. ЕОЦКП оповестява факта, че даден компетентен орган не спазва или не възнамерява да спазва дадена насока или препоръка. ЕОЦКП може също така да вземе решение за всеки отделен случай да публикува причините за неспазване на съответната насока или препоръка, посочени от компетентния орган. Компетентният орган се уведомява предварително за това публикуване.
8. В доклада по член 43, параграф 5 от Регламент (ЕС) № 1095/2010 ЕОЦКП уведомява Европейския парламент, Съвета и Комисията за издадените съгласно настоящия член насоки и препоръки, като посочва кои компетентни органи не са ги спазили и описва как ЕОЦКП възнамерява да гарантира, че компетентните органи ще спазват неговите препоръки и насоки в бъдеще.
9. Комисията взема надлежно предвид тези доклади при прегледа на настоящата директива съгласно член 69 и при всяка по-нататъшна оценка, която извършва.
10. ЕОЦКП осигурява публичен достъп до най-добрите практики, наложени в резултат от тези партньорски проверки. Освен това резултатите от партньорските проверки могат да бъдат направени обществено достояние със съгласието на компетентния орган, който е бил обект на партньорската проверка.
Член 39
Условия за предлагане с паспорт в Съюза на АИФ от ЕС, управлявани от ЛУАИФ от трета държава
1. Държавите-членки гарантират, че ЛУАИФ от трета държава, получило надлежно разрешение, може да предлага дялове или акции от управляван от него АИФ от ЕС на професионални инвеститори в Съюза с паспорт, когато са изпълнени предвидените в настоящия член изисквания.
2. В случай че ЛУАИФ възнамерява да предлага дялове или акции от АИФ от ЕС в своята референтна държава-членка, ЛУАИФ уведомява компетентните органи на своята референтна държава-членка за всички АИФ от ЕС, които възнамерява да предлага.
Това уведомление включва документите и информацията, посочени в приложение III.
3. Не по-късно от 20 работни дни след получаване на пълното уведомление съгласно параграф 2 компетентните органи на референтната държава-членка на ЛУАИФ информират ЛУАИФ дали може да започне да предлага на нейна територия АИФ, посочен в уведомлението съгласно параграф 2. Компетентните органи на референтната държава-членка на ЛУАИФ могат да се противопоставят на предлагането на АИФ само ако управлението на АИФ от страна на ЛУАИФ не е или няма да бъде в съответствие с настоящата директива, или ако ЛУАИФ не спазва или няма да спазва настоящата директива по друг начин. В случай на положително решение ЛУАИФ може да започне да предлага АИФ в своята референтна държава-членка, считано от датата, на която компетентните органи са го уведомили в тази връзка.
Компетентните органи на референтната държава-членка на ЛУАИФ информират също така ЕОЦКП и компетентните органи на АИФ, че ЛУАИФ може да започне да предлага дялове или акции от АИФ в референтната държава-членка на ЛУАИФ.
4. В случай че ЛУАИФ възнамерява да предлага дялове или акции от АИФ от ЕС в държави-членки, различни от неговата референтна държава-членка, ЛУАИФ уведомява компетентните органи на своята референтна държава-членка за всички АИФ от ЕС, които възнамерява да предлага.
Това уведомление включва документите и информацията, посочени в приложение IV.
5. Не по-късно от 20 работни дни след датата на получаване на напълно комплектованото уведомление съгласно параграф 4 компетентните органи на референтната държава-членка предават напълно комплектованото уведомление на компетентните органи на държавите-членки, в които се планира да се предлагат дяловете или акциите от АИФ. Подобно предаване се извършва само ако управлението на АИФ от ЛУАИФ е и ще бъде в съответствие с настоящата директива и ако ЛУАИФ спазва настоящата директива като цяло.
Компетентните органи на референтната държава-членка на ЛУАИФ прилагат уверение за това, че съответното ЛУАИФ притежава разрешение за управление на АИФ с определена инвестиционна стратегия.
6. След предаване на комплектованото уведомление компетентните органи на референтната държава-членка на ЛУАИФ незабавно уведомяват ЛУАИФ за предаването. ЛУАИФ може да започне да предлага АИФ в съответните приемащи държави-членки от датата на това уведомление.
Компетентните органи на референтната държава-членка на ЛУАИФ информират също така ЕОЦКП и компетентните органи на АИФ, че ЛУАИФ може да започне да предлага дяловете или акциите от АИФ в приемащите държави-членки на ЛУАИФ.
7. По отношение на посочените в буква з) от приложение IV механизми се прилагат законите на приемащите държави-членки на ЛУАИФ и се упражнява надзор от тяхна страна.
8. Държавите-членки гарантират, че уведомителното писмо от ЛУАИФ, посочено в параграф 4, и уверението, посочено в параграф 5, са на език, обичайно използван в сферата на международните финанси.
Държавите-членки гарантират, че техните компетентни органи приемат електронното предаване и съхраняване на документите по параграф 6.
9. При съществена промяна в някое от сведенията, съобщени в съответствие с параграф 2 и/или параграф 4, ЛУАИФ уведомява писмено за тази промяна компетентните органи на своята референтна държава-членка най-малко един месец преди внасянето на планирана промяна или незабавно след настъпването на непланирана промяна.
Ако в резултат на планирана промяна управлението на АИФ от ЛУАИФ би престанало да е в съответствие с настоящата директива или ЛУАИФ би престанало да спазва настоящата директива по друг начин, компетентните органи на референтната държава-членка на ЛУАИФ без неоправдано забавяне информират ЛУАИФ, че не може да внесе промяната.
Ако планирана промяна бъде внесена въпреки първа и втора алинея или ако настъпи непланирана промяна, в резултат на което управлението на АИФ от ЛУАИФ престава да е в съответствие с настоящата директива или ЛУАИФ престава да спазва настоящата директива по друг начин, компетентните органи на референтната държава-членка на ЛУАИФ предприемат всички необходими мерки съгласно член 46, включително, ако е необходимо, налагат изрична забрана на предлагането на АИФ.
Ако промените са приемливи, тъй като не засягат съответствието на управлението на АИФ от ЛУАИФ с настоящата директива или спазването от ЛУАИФ на настоящата директива по друг начин, компетентните органи на референтната държава-членка незабавно информират ЕОЦКП, доколкото промените засягат прекратяване на предлагането на определени АИФ или предлагане на допълнителни АИФ и - доколкото това е приложимо, информират компетентните органи на приемащите държави-членки за тези промени.
10. За да се осигурят еднакви условия на прилагане на настоящия член, ЕОЦКП може да разработва проекти на технически стандарти за изпълнение за определяне на:
а)
формата и съдържанието на образеца на уведомителното писмо, посочено в параграфи 2 и 4;
б)
формата и съдържанието на образеца на уверението, посочено в параграф 5;
в)
формата на предаването, посочено в параграф 5; и
г)
формата на писменото уведомление, посочено в параграф 9.
На Комисията се предоставят правомощия за приемане на посочените в първа алинея технически стандарти за изпълнение в съответствие с член 15 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
11. Без да се засягат разпоредбите на член 43, параграф 1, държавите-членки изискват АИФ, управлявани и предлагани от ЛУАИФ, да бъдат предлагани единствено на професионални инвеститори.
Член 40
Условия за предлагане с паспорт в Съюза на АИФ от трета държава, управлявани от ЛУАИФ от трета държава
1. Държавите-членки гарантират, че ЛУАИФ от трета държава, получило надлежно разрешение, може да предлага дялове или акции от управляван от него АИФ от трета държава на професионални инвеститори в Съюза с паспорт, ако са изпълнени предвидените в настоящия член условия.
2. В допълнение към изискванията по настоящата директива, свързани с ЛУАИФ от ЕС, ЛУАИФ от трета държава трябва да отговарят на следните условия:
а)
да съществуват подходящи договорености за сътрудничество между компетентните органи на референтната държава-членка и надзорния орган на третата държава, в която е установено ЛУАИФ от трета държава, за да се гарантира най-малко ефикасен обмен на информация, който позволява на компетентните органи да изпълняват своите задължения съгласно настоящата директива;
б)
третата държава, в която е установено ЛУАИФ от трета държава, да не е посочена като отказваща съдействие държава или територия в списъка на FATF;
в)
третата държава, в която е установен АИФ от трета държава, е подписала споразумение с референтната държава-членка и с всяка друга държава-членка, в която се планира да се предлагат дяловете или акциите от АИФ от трета държава, което е изцяло в съответствие със стандартите, установени в член 26 от Примерната данъчна конвенция на ОИСР относно доходите и капитала, и което осигурява ефективен обмен на информация по данъчни въпроси, включително многостранни данъчни споразумения.
Когато компетентен орган на друга държава-членка не е съгласен с оценката, направена относно прилагането на първа алинея, букви а) и б) от компетентните органи на референтната държава-членка на ЛУАИФ, съответните компетентни органи могат да отнесат въпроса до ЕОЦКП, който може да предприеме действия в съответствие с правомощията, които са му предоставени с член 19 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
3. ЛУАИФ уведомява компетентните органи на своята референтна държава-членка относно всеки АИФ от трета държава, който възнамерява да предлага в своята референтна държава-членка.
Това уведомление включва документите и информацията, посочени в приложение III.
4. Не по-късно от 20 работни дни след получаване на пълното уведомление съгласно параграф 3 компетентните органи на референтната държава-членка на ЛУАИФ информират ЛУАИФ дали може да започне да предлага на нейна територия АИФ, посочен в уведомлението съгласно параграф 3. Компетентните органи на референтната държава-членка на ЛУАИФ могат да се противопоставят на предлагането на АИФ само ако управлението на АИФ от страна на ЛУАИФ не е или няма да бъде в съответствие с настоящата директива или ако ЛУАИФ не спазва или няма да спазва настоящата директива по друг начин. В случай на положително решение ЛУАИФ може да започне да предлага АИФ в своята референтна държава-членка, считано от датата, на която компетентните органи са го уведомили в тази връзка.
Компетентните органи на референтната държава-членка на ЛУАИФ информират също така ЕОЦКП, че ЛУАИФ може да започне да предлага дялове или акции от АИФ в референтната държава-членка на ЛУАИФ.
5. Ако ЛУАИФ възнамерява да предлага дяловете или акциите от АИФ от трета държава и в държави-членки, различни от неговата референтна държава-членка, ЛУАИФ уведомява компетентните органи на своята референтна държава-членка за всички АИФ от трета държава, които възнамерява да предлага.
Това уведомление включва документите и информацията, посочени в приложение IV.
6. Не по-късно от 20 работни дни след датата на получаване на напълно комплектованото уведомление съгласно параграф 5 компетентните органи на референтната държава-членка предават това напълно комплектовано уведомление на компетентните органи на държавите-членки, в които се планира да се предлагат дяловете или акциите от АИФ. Подобно предаване се извършва само ако управлението на АИФ от ЛУАИФ е и ще бъде в съответствие с настоящата директива и ако ЛУАИФ спазва настоящата директива като цяло.
Компетентните органи на референтната държава-членка на ЛУАИФ прилагат уверение за това, че съответното ЛУАИФ притежава разрешение за управление на АИФ с определена инвестиционна стратегия.
7. След предаване на комплектованото уведомление компетентните органи на референтната държава-членка на ЛУАИФ незабавно уведомяват ЛУАИФ за предаването. ЛУАИФ може да започне да предлага АИФ в съответните приемащи държави-членки на ЛУАИФ от датата на това уведомление.
Компетентните органи на референтната държава-членка на ЛУАИФ информират също така ЕОЦКП, че ЛУАИФ може да започне да предлага дяловете или акциите от АИФ в приемащите държави-членки на ЛУАИФ.
8. По отношение на посочените в буква з) от приложение IV механизми се прилагат законите на приемащите държави-членки на ЛУАИФ, доколкото тези държави-членки са различни от референтната държава-членка, и се упражнява надзор от тяхна страна.
9. Държавите-членки гарантират, че уведомителното писмо от ЛУАИФ, посочено в параграф 5, и уверението, посочено в параграф 6, са на език, обичайно използван в сферата на международните финанси.
Държавите-членки гарантират, че техните компетентни органи приемат електронното предаване и съхраняване на документите по параграф 6.
10. При съществена промяна в някое от сведенията, съобщени в съответствие с параграф 3 или параграф 5, ЛУАИФ писмено уведомява за тази промяна компетентните органи на своята референтна държава-членка най-малко един месец преди внасянето на планирана промяна или веднага след настъпването на непланирана промяна.
Ако в резултат от планирана промяна управлението на АИФ от ЛУАИФ би престанало да е в съответствие с настоящата директива или ЛУАИФ би престанало да спазва настоящата директива по друг начин, компетентните органи на референтната държава-членка на ЛУАИФ без неоправдано забавяне информират ЛУАИФ, че не може да внесе промяната.
Ако планирана промяна бъде внесена въпреки първа и втора алинея или ако настъпи непланирана промяна, в резултат на което управлението на АИФ от ЛУАИФ престава да е в съответствие с настоящата директива или ЛУАИФ престава да спазва настоящата директива по друг начин, компетентните органи на референтната държава-членка на ЛУАИФ предприемат всички необходими мерки съгласно член 46, включително, ако е необходимо, налагат изрична забрана на предлагането на АИФ.
Ако промените са приемливи, тъй като не засягат съответствието на управлението на АИФ от ЛУАИФ с настоящата директива или спазването от ЛУАИФ на настоящата директива по друг начин, компетентните органи на референтната държава-членка незабавно информират ЕОЦКП, доколкото промените засягат прекратяване на предлагането на определени АИФ или предлагане на допълнителни АИФ и - доколкото е приложимо, информират компетентните органи на приемащите държави-членки на ЛУАИФ за тези промени.
11. Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки относно договореностите за сътрудничество, посочени в параграф 2, буква а), с цел да се разработи обща рамка за улесняване на изготвянето на такива договорености за сътрудничество с трети държави.
12. За да се осигури еднакво прилагане на настоящия член, ЕОЦКП може да разработва насоки за определяне на условията за прилагане на мерките, приети от Комисията във връзка с договореностите за сътрудничество, посочени в параграф 2, буква а).
13. ЕОЦКП разработва проекти на регулаторни технически стандарти за определяне на минималното съдържание на договореностите за сътрудничество, посочени в параграф 2, буква а), така че да се гарантира, че както компетентните органи на референтната държава-членка, така и компетентните органи на приемащите държави-членки получават достатъчна информация, за да могат да упражняват своите правомощия за надзор и разследване съгласно настоящата директива.
На Комисията се делегират правомощия за приемане на регулаторните технически стандарти, посочени в първа алинея, в съответствие с членове 10-14 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
14. За да се осигури последователно хармонизиране на настоящия член, ЕОЦКП разработва проекти на регулаторни технически стандарти за конкретизиране на процедурите за координация и обмен на информация между компетентния орган на референтната държава-членка и компетентните органи на приемащите държави-членки на ЛУАИФ.
На Комисията се делегират правомощия за приемане на посочените в първа алинея регулаторни технически стандарти в съответствие с членове 10-14 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
15. В случай че компетентен орган отхвърли искане за обмен на информация в съответствие с регулаторните технически стандарти, посочени в параграф 14, съответните компетентни органи могат да отнесат случая до ЕОЦКП, който може да предприеме действия в съответствие с правомощията, които са му предоставени в съответствие с член 19 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
16. За да се осигурят еднакви условия на прилагане на настоящия член, ЕОЦКП може да разработва проекти на технически стандарти за изпълнение за определяне на:
а)
формата и съдържанието на образеца на уведомителното писмо, посочено в параграфи 3 и 5;
б)
формата и съдържанието на образеца на уверението, посочено в параграф 6;
в)
формата на предаването, посочено в параграф 6; и
г)
формата на писменото уведомление, посочено в параграф 10.
На Комисията се предоставят правомощия за приемане на посочените в първа алинея технически стандарти за изпълнение в съответствие с член 15 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
17. Без да се засягат разпоредбите на член 43, параграф 1, държавите-членки изискват АИФ, управлявани и предлагани от ЛУАИФ, да бъдат предлагани единствено на професионални инвеститори.
Член 41
Условия за управление на АИФ, установени в държави-членки, различни от референтната държава-членка, от ЛУАИФ от трета държава
1. Държавите-членки гарантират, че получило разрешение ЛУАИФ от трета държава, може да управлява АИФ от ЕС, установени в държава-членка, която е различна от неговата референтна държава-членка, пряко или посредством откриването на клон, при условие че ЛУАИФ е получило разрешение за управлението на такъв вид АИФ.
2. Всяко ЛУАИФ от трета държава, което възнамерява за пръв път да управлява АИФ от ЕС, установени в държава-членка, различна от неговата референтна държава-членка, съобщава на компетентните органи на своята референтна държава-членка следната информация:
а)
държавата-членка, на чиято територия възнамерява да управлява АИФ пряко или като открие клон;
б)
програмата на предвижданите дейности, в която се посочват по-специално услугите, които възнамерява да предоставя, и идентификационни данни на АИФ, които възнамерява да управлява.
3. Ако ЛУАИФ от трета държава възнамерява да открие клон, в допълнение към информацията, която се изисква по параграф 2, то предоставя и следната информация:
а)
организационната структура на клона;
б)
адреса на АИФ в държавата-членка по произход, от който могат да бъдат получени документи;
в)
имената и данните за контакт на отговарящите за управлението на клона лица.
4. В срок от един месец от получаването на пълната документация в съответствие с параграф 2 или от два месеца от получаването на пълната документация в съответствие с параграф 3, компетентните органи на референтната държава-членка предават тази документация на компетентните органи на приемащите държави-членки на ЛУАИФ. Подобно предаване се извършва само ако управлението на АИФ от ЛУАИФ е и ще бъде в съответствие с разпоредбите на настоящата директива и ако ЛУАИФ спазва разпоредбите на настоящата директива като цяло.
Компетентните органи на референтната държава-членка прилагат уверение за това, че съответното ЛУАИФ е получило разрешение от тях.
Компетентните органи на референтната държава-членка веднага уведомяват ЛУАИФ за предаването. ЛУАИФ може да започне да предлага своите услуги в приемащите държави-членки на ЛУАИФ след получаване на уведомлението за предаването.
Компетентните органи на референтната държава-членка информират също така ЕОЦКП, че ЛУАИФ може да започне да управлява АИФ в приемащите държави-членки на ЛУАИФ.
5. Приемащите държави-членки на ЛУАИФ не налагат никакви допълнителни изисквания на ЛУАИФ във връзка с въпросите, които попадат в приложното поле на настоящата директива.
6. При промяна в някое от сведенията, съобщени в съответствие с параграф 2 и, когато е приложимо, параграф 3, ЛУАИФ уведомява писмено за тази промяна компетентните органи на своята референтна държава-членка най-малко един месец преди внасянето на планирана промяна или незабавно след настъпването на непланирана промяна.
Ако в резултат на планирана промяна управлението на АИФ от ЛУАИФ би престанало да е в съответствие с настоящата директива или ЛУАИФ би престанало да спазва на стоящата директива по друг начин, компетентните органи на референтната държава-членка без неоправдано забавяне информират ЛУАИФ, че не може да внесе промяната.
Ако планирана промяна бъде внесена въпреки първа и втора алинея или ако настъпи непланирана промяна, в резултат на което управлението на АИФ от ЛУАИФ престава да е в съответствие с настоящата директива или ЛУАИФ престава да спазва настоящата директива по друг начин, компетентните органи на референтната държава-членка предприемат всички необходими мерки съгласно член 46, включително, ако е необходимо, налагат изрична забрана за предлагането на АИФ.
Ако промените са приемливи, тъй като те не засягат съответствието на управлението на АИФ от ЛУАИФ с настоящата директива или спазването от ЛУАИФ на настоящата директива по друг начин, компетентните органи на референтната държава-членка без неоправдано забавяне информират компетентните органи на приемащите държави-членки на ЛУАИФ за тези промени.
7. За да се осигури последователно хармонизиране на настоящия член, ЕОЦКП може да разработва проекти на регулаторни технически стандарти за конкретизиране на информацията, която се съобщава в съответствие с параграфи 2 и 3.
На Комисията се делегират правомощия за приемане на посочените в първа алинея регулаторни технически стандарти в съответствие с членове 10-14 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
8. За да се осигурят еднакви условия на прилагане на настоящия член, ЕОЦКП може да разработва проекти на технически стандарти за изпълнение за установяване на стандартни формуляри, образци и процедури за предаването на информация в съответствие с параграфи 2 и 3.
На Комисията се предоставят правомощия за приемане на посочените в първа алинея технически стандарти за изпълнение в съответствие с член 15 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
Член 42
Условия за предлагане без паспорт в държави-членки на АИФ, управлявани от ЛУАИФ от трета държава
1. Без да се засягат членове 37, 39 и 40, държавите-членки могат да разрешат на ЛУАИФ от трета държава да предлагат дялове или акции от управлявани от тях АИФ на професионални инвеститори единствено на тяхна територия, при спазване най-малко на следните условия:
а)
ЛУАИФ от трета държава спазва членове 22, 23 и 24 по отношение на всеки АИФ, предлаган от него съгласно настоящия член, както и членове 26-30, когато предлаган от него съгласно настоящия член АИФ попада в приложното поле на член 26, параграф 1. За компетентни органи и инвеститори в АИФ по тези членове се считат тези на държавите-членки, в които се предлагат АИФ;
б)
съществуват подходящи, съобразени с международните стандарти договорености за сътрудничество за целите на надзора върху системния риск между компетентните органи на държавите-членки, в които се предлагат АИФ, доколкото е приложимо, компетентните органи на съответните АИФ от ЕС и надзорните органи на третата държава, в която е установено ЛУАИФ от трета държава, и доколкото е приложимо, надзорните органи на третата държава, в която е установен АИФ от трета държава, за да се гарантира ефикасен обмен на информация, който позволява на компетентните органи на съответните държави-членки да изпълняват своите задължения в съответствие с настоящата директива;
в)
третата държава, в която са установени ЛУАИФ от трета държава или АИФ от трета държава, не е посочена като отказваща съдействие държава или територия в списъка на FATF.
В случай че компетентен орган на АИФ от ЕС не встъпи в разумен срок в необходимите договорености за сътрудничество, предвидени в първа алинея, буква б), компетентните органи на държавата-членка, в която се планира да се предлага АИФ, могат да отнесат въпроса до ЕОЦКП, който може да предприеме действия в съответствие с правомощията, които са му предоставени с член 19 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
2. За целите на настоящия член държавите-членки могат да налагат и по-строги правила за ЛУАИФ от трета държава по отношение на предлагането на дялове или акции от АИФ на инвеститори на нейна територия.
3. Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки относно договореностите за сътрудничество, посочени в параграф 1, с цел да се разработи обща рамка за улесняване на изготвянето на такива договорености за сътрудничество с трети държави.
4. За да се осигури еднакво прилагане на настоящия член, ЕОЦКП разработва насоки за определяне на условията за прилагане на мерките, приети от Комисията по отношение на договореностите за сътрудничество, посочени в параграф 1.
ГЛАВА VIII
ПРЕДЛАГАНЕ НА ИНВЕСТИТОРИ НА ДРЕБНО
Член 43
Предлагане на АИФ от ЛУАИФ на инвеститори на дребно
1. Без да се засягат други инструменти на правото на Съюза, държавите-членки могат да разрешат на ЛУАИФ да предлагат на инвеститори на дребно на тяхна територия дялове или акции от управлявани от тях АИФ в съответствие с настоящата директива, независимо дали тези АИФ се предлагат на вътрешния или външния пазар и дали са АИФ от ЕС или АИФ от трета държава.
В такива случаи държавите-членки могат да наложат на ЛУАИФ или на АИФ по-строги изисквания от тези, приложими към АИФ, които се предлагат на професионални инвеститори на тяхна територия в съответствие с настоящата директива. Държавите-членки обаче не могат да налагат по-строги или допълнителни изисквания на АИФ от ЕС, установени в друга държава-членка и предлагани на външен пазар, в сравнение с наложените на тези, предлагани на вътрешния пазар.
2. До 22 юли 2014 г. държавите-членки, които разрешават предлагане на АИФ на инвеститори на дребно на тяхна територия, информират Комисията и ЕОЦКП за:
а)
видовете АИФ, които ЛУАИФ могат да предлагат на инвеститори на дребно на тяхна територия;
б)
всякакви допълнителни изисквания, които тази държава-членка налага за предлагането на АИФ на инвеститорите на дребно.
Държавите-членки информират Комисията и ЕОЦКП и за всякакви последващи промени във връзка с първа алинея.
ГЛАВА IХ
КОМПЕТЕНТНИ ОРГАНИ
РАЗДЕЛ 1
Посочване, правомощия и процедури за обжалване
Член 44
Посочване на компетентните органи
Държавите-членки посочват компетентните органи, които да изпълняват задълженията, предвидени в настоящата директива.
Те информират за това ЕОЦКП и Комисията, като посочват разпределението на задълженията.
Компетентните органи са органи на публичната власт.
Държавите-членки изискват от компетентните си органи да определят подходящи методи за наблюдение на изпълнението от страна на ЛУАИФ на задълженията им съгласно настоящата директива, когато е уместно - въз основа на разработените от ЕОЦКП насоки.
Член 45
Отговорност на компетентните органи в държавите-членки
1. Пруденциалният надзор върху ЛУАИФ се упражнява от компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ, независимо дали ЛУАИФ управлява и/или предлага АИФ в друга държава-членка, без да се засягат разпоредбите от настоящата директива, които възлагат надзорни отговорности на компетентните органи на приемащата държава-членка на ЛУАИФ.
2. Когато ЛУАИФ управлява и/или предлага АИФ посредством клон в своята приемаща държава-членка, за надзора върху ЛУАИФ във връзка със спазването на членове 12 и 14 отговарят компетентните органи на тази държава-членка.
3. Компетентните органи на приемащата държава-членка на ЛУАИФ могат да изискат от ЛУАИФ, което управлява или предлага АИФ на нейна територия, независимо дали посредством клон или не, да представи информацията, необходима за надзора върху спазването от страна на ЛУАИФ на приложимите правила, за който тези компетентни органи отговарят.
Тези изисквания не могат да бъдат по-строги от изискванията, които приемащата държава-членка на ЛУАИФ налага на ЛУАИФ, за които тя е държава-членка по произход, за да наблюдава спазването на същите правила от тяхна страна.
4. Когато компетентните органи на приемащата държава-членка на ЛУАИФ установят, че ЛУАИФ, което управлява и/или предлага АИФ на нейна територия, независимо дали посредством клон или не, нарушава едно или повече от правилата, за надзора за спазването на които те отговарят, тези органи изискват от съответното ЛУАИФ да прекрати това нарушение и да информира компетентните органи на своята държава-членка по произход за това.
5. Ако съответното ЛУАИФ откаже да представи на компетентните органи на своята приемаща държава-членка информацията, свързана с техните отговорности, или не вземе необходимите мерки за прекратяване на посоченото в параграф 4 нарушение, компетентните органи на неговата приемаща държава-членка информират за това компетентните органи на неговата държава-членка по произход. Компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ при първа възможност:
а)
вземат всички подходящи мерки, за да гарантират, че съответното ЛУАИФ предоставя информацията, поискана от компетентните органи на неговата приемаща държава-членка съгласно параграф 3, или прекратява извършването на нарушението, посочено в параграф 4;
б)
искат необходимата информация от съответните надзорни органи на трети държави.
Компетентните органи на приемащата държава-членка на ЛУАИФ се уведомяват за естеството на мерките, посочени в буква а).
6. Ако въпреки мерките, взети от компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ съгласно параграф 5, или поради факта, че подобни мерки са неподходящи или не съществуват в съответната държава-членка, ЛУАИФ продължава да отказва да предостави информацията, поискана от компетентните органи на неговата приемаща държава-членка съгласно параграф 3, или продължава да нарушава законовите или подзаконовите разпоредби, посочени в параграф 4, които са в сила в неговата приемаща държава-членка, компетентните органи на приемащата държава-членка на ЛУАИФ може, след като са информирали за това компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ, да вземат подходящи мерки, включително мерките, предвидени в членове 46 и 48, за да предотвратят или санкционират по-нататъшни нередности и при необходимост да попречат на ЛУАИФ да започне нови операции в неговата приемаща държава-членка. Когато изпълняваната в приемащата държава-членка на ЛУАИФ функция е управление на АИФ, приемащата държава-членка може да изиска от ЛУАИФ да прекрати управлението на тези АИФ.
7. Когато компетентните органи на приемащата държава-членка на ЛУАИФ имат ясни и доказуеми основания да предполагат, че ЛУАИФ не изпълнява задълженията, произтичащи от правилата, за надзора за спазването на които те отговарят, те съобщават тези констатации на компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ, които предприемат необходимите мерки, включително, при необходимост, изискват допълнителна информация от съответните надзорни органи на трети държави.
8. Ако въпреки мерките, взети от компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ, или поради факта, че такива мерки са неподходящи, или поради факта, че държавата-членка по произход на ЛУАИФ не предприема действия в разумен срок, ЛУАИФ продължава да действа по начин, който е явно във вреда на интересите на инвеститорите в съответния АИФ, на финансовата стабилност или на целостта на пазара в приемащата държава-членка на ЛУАИФ, компетентните органи на приемащата държава-членка на ЛУАИФ може, след като информират компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ, да предприемат всички необходими мерки за защитата на инвеститорите в съответния АИФ, на финансовата стабилност и на целостта на пазара в приемащата държава-членка, като това включва възможността да попречат на съответното ЛУАИФ в бъдеще да предлага дяловете или акциите от съответния АИФ в приемащата държава-членка.
9. Процедурата, установена в параграфи 7 и 8, се прилага и в случай, че компетентните органи на приемащата държава-членка имат ясни и доказуеми основания за несъгласие с издаването на разрешение на ЛУАИФ от трета държава от страна на референтната държава-членка.
10. Когато съответните компетентни органи не са съгласни с мерките, предприети от компетентен орган съгласно параграфи 4-9, те могат да отнесат въпроса до ЕОЦКП, който може да предприеме действия в съответствие с правомощията, които са му предоставени с член 19 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
11. Когато е приложимо, ЕОЦКП улеснява договарянето и сключването на договореностите за сътрудничество между компетентните органи на държавите-членки и надзорните органи на трети държави, изисквани съгласно настоящата директива.
Член 46
Правомощия на компетентните органи
1. На компетентните органи се предоставят всички правомощия за надзор и разследване, необходими за изпълнение на функциите им. Тези правомощия се упражняват по един от следните начини:
а)
пряко;
б)
в сътрудничество с други органи;
в)
чрез делегиране, на тяхна отговорност, на субекти, на които са били делегирани задачи;
г)
чрез сезиране на компетентните съдебни органи.
2. Компетентните органи разполагат с правомощия да:
а)
получат достъп до документи под всякаква форма, както и копие от тях;
б)
изискват информация от всяко лице, свързано с дейността на ЛУАИФ или на АИФ, и при необходимост да призовават и разпитват лица с цел получаване на информация;
в)
извършват проверки на място със или без предупреждение;
г)
изискват съществуващи записи на телефонни разговори и съществуващи записи за пренос на данни;
д)
изискват прекратяването на всяка практика, която противоречи на разпоредбите, приети в изпълнение на настоящата директива;
е)
изискват замразяването или отнемането на активи;
ж)
изискват налагането на временна забрана за упражняване на професионална дейност;
з)
изискват предоставяне на информация от получилите разрешение ЛУАИФ, депозитарите или одиторите;
и)
приемат всякакви мерки, за да гарантират, че ЛУАИФ или депозитарите продължават да спазват приложимите към тях изисквания на настоящата директива;
й)
изискват да бъде спряно емитирането, обратното изкупуване или откупуването на дялове в интерес на притежателите на дялове или в обществен интерес.
к)
отнемат разрешението, издадено на ЛУАИФ или на депозитар;
л)
подават сигнали с цел наказателно преследване;
м)
изискват одитори или експерти да извършват проверки или разследвания.
3. Когато компетентният орган на референтната държава-членка счита, че получило разрешение ЛУАИФ от трета държава нарушава задълженията си по настоящата директива, той възможно най-бързо уведомява ЕОЦКП, като посочва подробно причините за това.
4. Държавите-членки гарантират, че компетентните органи разполагат с необходимите правомощия, за да предприемат всички мерки, необходими за осигуряване на правилното функциониране на пазарите в случаите, когато дейността на един или повече АИФ на пазара за определен финансов инструмент може да застраши правилното функциониране на този пазар.
Член 47
Правомощия и компетентност на ЕОЦКП
1. ЕОЦКП може да разработва и редовно да преразглежда насоки за компетентните органи на държавите-членки относно упражняването на техните правомощия за издаване на разрешения и задълженията за докладване на тези компетентни органи, наложени с настоящата директива.
ЕОЦКП освен това има необходимите правомощия, включително изброените в член 48, параграф 3, да изпълнява задачите, възложени му с настоящата директива.
2. Задължението за професионална тайна се прилага по отношение на всички лица, които работят или са работили за ЕОЦКП, за компетентните органи или за всяко друго лице, на което ЕОЦКП е делегирал задачи, включително одитори и експерти, с които ЕОЦКП е сключил договор. Информацията, представляваща професионална тайна, не може да се разкрива на друго лице или орган, освен ако това разкриване е необходимо за целите на съдебно производство.
3. Цялата информация, обменяна съгласно настоящата директива между ЕОЦКП, компетентните органи, ЕБО, Европейския надзорен орган (Европейски орган за застраховане и професионално пенсионно осигуряване), създаден с Регламент (ЕС) № 1094/2010 на Европейския парламент и на Съвета (29), и ЕССР, се счита за поверителна, освен когато ЕОЦКП или компетентният орган, или друг заинтересован орган или субект заяви в момента на предоставянето ѝ, че тази информация може да бъде разкрита, или когато това разкриване е необходимо за целите на съдебно производство.
4. В съответствие с член 9 от Регламент (ЕС) № 1095/2010 ЕОЦКП може, при условие че са изпълнени всички условия по параграф 5, да поиска от компетентния орган или органи да предприемат всяко от следните действия, в зависимост от случая:
а)
да забранят предлагането в Съюза на дялове или акции от АИФ, управлявани от ЛУАИФ от трета държава, или на АИФ от трета държава, управлявани от ЛУАИФ от ЕС, без разрешението, изисквано съгласно член 37, или без уведомлението, изисквано съгласно членове 35, 39 и 40, или без да е получено разрешение за това от съответните държави-членки в съответствие с член 42;
б)
да наложат ограничения на ЛУАИФ от трета държава по отношение на управлението на АИФ в случай на прекомерна концентрация на риск на конкретен външен пазар;
в)
да наложат ограничения на ЛУАИФ от трета държава по отношение на управлението на АИФ, когато неговата дейност може да представлява важен източник на риск от контрагента за кредитна институция или други системно важни институции.
5. ЕОЦКП може да вземе решение съгласно параграф 4 при спазване на изискванията, определени в параграф 6, ако са изпълнени едновременно следните условия:
а)
съществува значителна опасност, която произтича или се увеличава от съответните дейности на ЛУАИФ, за правилното функциониране или целостта на финансовия пазар или за стабилността на цялата финансова система в Съюза или на част от нея и тази опасност има презгранично въздействие; и
б)
съответният компетентен орган или органи не са взели мерки за справяне с тази опасност или предприетите мерки не са достатъчни за справяне с опасността.
6. Мерките, предприети от компетентния орган или органи съгласно параграф 4:
а)
осигуряват ефективно справяне с опасността за правилното функциониране и целостта на финансовия пазар или за стабилността на цялата финансова система на Съюза или на част от нея или подобряват значително способността на компетентните органи за наблюдение на опасността;
б)
не създават риск за регулаторен арбитраж;
в)
нямат отрицателно въздействие върху ефективността на финансовите пазари, включително намаляване на ликвидността на тези пазари или създаване на несигурност за участниците на пазара, което да е непропорционално на ползите от мерките.
7. Преди да изиска от компетентния орган да предприеме или поднови някоя от мерките, посочени в параграф 4, ЕОЦКП се консултира по целесъобразност с ЕССР и други съответни органи.
8. ЕОЦКП уведомява компетентните органи на референтната държава-членка на ЛУАИФ от трета държава и компетентните органи на приемащите държави-членки на съответното ЛУАИФ от трета държава за решението да изиска от компетентния орган или органи предприемането или подновяването на някоя от мерките, посочени в параграф 4. В уведомлението се посочват най-малко:
а)
ЛУАИФ и дейностите, за които се прилагат мерките, както и тяхната продължителност;
б)
причините, поради които ЕОЦКП счита, че е необходимо налагането на мерките в съответствие с условията и изискванията, определени в настоящия член, включително доказателства в подкрепа на посочените причини.
9. ЕОЦКП прави преглед на мерките, посочени в параграф 4, на подходящи интервали и при всички случаи най-малко на всеки три месеца. Ако дадена мярка не бъде подновена след изтичането на тримесечния срок, срокът на действието ѝ изтича автоматично. За подновяването на мерките се прилагат параграфи 5-8.
10. Компетентните органи на референтната държава-членка на съответното ЛУАИФ от трета държава може да изискат от ЕОЦКП да преразгледа решението си. Прилага се процедурата, предвидена в член 44, параграф 1, втора алинея от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
Член 48
Административни санкции
1. Държавите-членки установяват система от мерки и санкции, приложими при нарушаване на националните разпоредби, приети в изпълнение на настоящата директива, и вземат всички необходими мерки за осигуряване на тяхното прилагане. Без да се засягат процедурите за отнемане на разрешение или правото на държавите-членки да налагат санкции по наказателното право, държавите-членки следят, в съответствие с националното си право, за това да могат да бъдат налагани подходящи административни мерки или административни санкции на лицата, отговорни за неспазване на разпоредбите, приети в изпълнение на настоящата директива. Държавите-членки следят тези мерки да са ефективни, пропорционални и възпиращи.
2. Държавите-членки предвиждат възможност компетентните органи да оповестяват на обществеността всяка мярка или санкция, наложена за нарушаване на разпоредбите, приети в изпълнение на настоящата директива, освен ако това оповестяване би изложило на сериозен риск финансовите пазари, би било във вреда на интересите на инвеститорите или би причинило непропорционална вреда на участващите лица.
3. ЕОЦКП изготвя годишен доклад относно прилагането на административните мерки и налагането на санкции в случай на нарушения на разпоредбите, приети в изпълнение на настоящата директива в различните държави-членки. Компетентните органи предоставят на ЕОЦКП необходимата за целта информация.
Член 49
Право на обжалване
1. Компетентните органи мотивират писмено решенията си за отказ за издаване или за отнемане на разрешение на ЛУАИФ да управляват и/или предлагат АИФ, или за всяко отрицателно решение, взето с цел изпълнение на мерките, приети за прилагане на настоящата директива, и съобщават тези мотиви на заявителите.
2. Държавите-членки предвиждат, че всяко решение, взето съгласно законовите, подзаконовите или административните разпоредби, приети в съответствие с настоящата директива, е надлежно мотивирано и може да бъде обжалвано пред съд.
Правото на съдебно обжалване се прилага и когато по заявление за разрешение, което съдържа цялата необходима информация, не е постановено решение в срок от шест месеца от подаването на заявлението.
РАЗДЕЛ 2
Сътрудничество между различните компетентни органи
Член 50
Задължение за сътрудничество
1. Компетентните органи на държавите-членки си сътрудничат помежду си и с ЕОЦКП и ЕССР, винаги когато това е необходимо за изпълнение на задълженията им съгласно настоящата директива или за упражняване на правомощията им съгласно настоящата директива или националното право.
2. Държавите-членки улесняват сътрудничеството, предвидено в настоящия раздел.
3. Компетентните органи използват правомощията си за целите на сътрудничеството, дори и в случаите, когато поведението, което се разследва, не представлява нарушение на действаща разпоредба в тяхната държава-членка.
4. Компетентните органи на държавите-членки си предоставят незабавно един на друг, както и на ЕОЦКП, информацията, необходима за изпълнение на задълженията им съгласно настоящата директива.
Компетентните органи на държавата-членка по произход изпращат копие от съответните договорености за сътрудничество, сключени от тях в съответствие с член 35, член 37 и/или член 40, на приемащите държави-членки на съответното ЛУАИФ. В съответствие с процедурите, свързани с приложимите регулаторни технически стандарти, посочени в член 35, параграф 14, член 37, параграф 17 или член 40, параграф 14, компетентните органи на държавата-членка по произход изпращат информацията, получена от надзорните органи на трети държави в съответствие с договореностите за сътрудничество с тези надзорни органи във връзка с определено ЛУАИФ или, в зависимост от случая - съгласно член 45, параграф 6 или параграф 7, на компетентните органи на приемащата държава-членка на съответното ЛУАИФ.
В случай че компетентен орган на приемаща държава-членка счита, че съдържанието на договореностите за сътрудничество, сключени от държавата-членка по произход на съответното ЛУАИФ съгласно член 35, член 37 и/или член 40, не съответства на изискваното по приложимите регулаторни технически стандарти, съответните компетентни органи могат да отнесат случая до ЕОЦКП, който може да предприеме действия в съответствие с правомощията, които са му предоставени с член 19 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
5. Когато компетентните органи на дадена държава-членка имат ясни и доказуеми основания да предполагат, че ЛУАИФ, върху което не упражняват надзор, извършва или е извършвало действия, които са в противоречие с настоящата директива, те уведомяват възможно най-подробно за това ЕОЦКП и компетентните органи на държавата-членка по произход и на приемащите държави-членки на съответното ЛУАИФ. Уведомените компетентни органи предприемат съответните действия, информират ЕОЦКП и уведомяващите компетентни органи за резултата от действията, както и, доколкото е възможно, за важни, развили се междувременно процеси. Настоящият параграф не засяга правомощията на уведомяващия компетентен орган.
6. За да се осигури еднаквото прилагане на настоящата директива по отношение на обмена на информация, ЕОЦКП може да разработва проекти на технически стандарти за изпълнение за определяне на условията на прилагане във връзка с процедурите за обмен на информация между компетентните органи и между компетентните органи и ЕОЦКП.
На Комисията се предоставят правомощия за приемане на посочените в първа алинея технически стандарти за изпълнение в съответствие с член 15 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
Член 51
Предаване и съхранение на лични данни
1. По отношение на предаването на лични данни между компетентните органи, компетентните органи прилагат Директива 95/46/ЕО. По отношение на предаването на лични данни от ЕОЦКП до компетентните органи на държава-членка или на трета държава ЕОЦКП спазва Регламент (ЕО) № 45/2001.
2. Данните се съхраняват за срок от най-много пет години.
Член 52
Разкриване на информация на трети държави
1. Компетентният орган на държава-членка може да предава на трета държава данни и анализи на данни след преценка на всеки конкретен случай, ако са спазени условията по член 25 или член 26 от Директива 95/46/ЕО и ако компетентният орган на държавата-членка е уверен, че предаването на данните е необходимо за целите на настоящата директива. Третата държава не може да предава данните на друга трета държава без изричното писмено разрешение на компетентния орган на държавата-членка.
2. Компетентният орган на дадена държава-членка разкрива информация, получена от компетентен орган на друга държава-членка, на компетентния орган на трета държава само ако компетентният орган на съответната държава-членка е получил изричното съгласие на компетентния орган, който е предал информацията, и ако, когато е приложимо, информацията се разкрива единствено за целите, за които този компетентен орган е дал съгласие.
Член 53
Обмен на информация във връзка с възможните последици за системата от дейността на ЛУАИФ
1. Компетентните органи на държавите-членки, отговарящи за надзора и/или издаването на разрешения на ЛУАИФ съгласно настоящата директива, предоставят информация на компетентните органи на други държави-членки, когато това е от значение за наблюдението и реакцията на възможните последици от дейността на отделни ЛУАИФ или на всички ЛУАИФ за стабилността на системно значими финансови институции и за правилното функциониране на пазарите, на които участват ЛУАИФ. ЕОЦКП и ЕССР също трябва да бъдат информирани и предоставят тази информация на компетентните органи на други държави-членки.
2. При спазване на условията, предвидени в член 35 от Регламент (ЕС) № 1095/2010, компетентните органи на ЛУАИФ предават на ЕОЦКП и ЕССР обобщена информация за дейността на ЛУАИФ, за които отговарят.
3. Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки за конкретизиране на съдържанието на информацията, която се обменя съгласно параграф 1.
4. Комисията приема актове за изпълнение, посочващи реда и условията и периодичността на обмена на информация съгласно параграф 1. Тези актове за изпълнение се приемат в съответствие с процедурата по разглеждане, посочена в член 59, параграф 2.
Член 54
Сътрудничество в областта на надзорните дейности
1. Компетентните органи на дадена държава-членка могат да потърсят сътрудничество с компетентните органи на друга държава-членка във връзка с надзора, за проверка на място или при разследване на територията на последната, в рамките на техните правомощия съгласно настоящата директива.
Когато компетентните органи получат искане за проверка на място или разследване, те предприемат едно от следните действия:
а)
извършват самостоятелно проверката или разследването;
б)
разрешават на молещия орган да извърши проверката или разследването;
в)
разрешават на одитори или експерти да извършат проверката или разследването.
2. В случаите по параграф 1, буква а) компетентният орган на държавата-членка, която е потърсила сътрудничество, може да поиска членове на собствения му персонал да придружат персонала, който извършва проверката или разследването. Въпреки това проверката или разследването подлежат на цялостен контрол от страна на държавата-членка, на чиято територия се извършват.
В случаите по параграф 1, буква б) компетентният орган на държавата-членка, на чиято територия се извършват проверката или разследването, може да поиска членове на собствения му персонал да придружат персонала, който извършва проверката или разследването.
3. Компетентните органи могат да откажат да обменят информация или да предприемат действие по искане за сътрудничество при извършването на разследване или проверка на място само когато:
а)
разследването, проверката на място или обменът на информация могат да засегнат по неблагоприятен начин суверенитета, сигурността или обществения ред на държавата-членка, към която е отправено искането;
б)
вече е започнало съдебно производство по отношение на същите действия и същите лица пред органите на държавата-членка, към която е отправено искането;
в)
вече е постановено окончателно съдебно решение по отношение на същите лица и същите действия в държавата-членка, към която е отправено искането.
Компетентните органи информират молещите компетентни органи за всяко решение, взето съгласно първа алинея, като посочват причините за него.
4. За да се осигури еднакво прилагане на настоящия член, ЕОЦКП може да разработва проекти на технически стандарти за изпълнение за установяване на общи процедури за сътрудничеството между компетентните органи при извършването на проверки на място или на разследвания.
На Комисията се предоставят правомощия за приемане на посочените в първа алинея технически стандарти за изпълнение в съответствие с член 15 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
Член 55
Уреждане на спорове
При липсата на съгласие между компетентните органи на държавите-членки по отношение на оценка, действие или бездействие на компетентен орган в области, в които настоящата директива изисква сътрудничество или координиране между компетентните органи на повече от една държава-членка, компетентните органи могат да отнесат въпроса до ЕОЦКП, който може да предприеме действия в съответствие с правомощията, които са му предоставени с член 19 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
ГЛАВА X
ПРЕХОДНИ И ЗАКЛЮЧИТЕЛНИ РАЗПОРЕДБИ
Член 56
Упражняване на делегирането
1. Правомощията да приема делегирани актове, посочени в членове 3, 4, 9, 12, 14-25, 34-37, 40, 42, 53, 67 и 68, се предоставят на Комисията за срок от четири години, считано от 21 юли 2011 г. Комисията изготвя доклад относно делегирането на правомощия не по-късно от шест месеца преди изтичането на четиригодишния срок. Делегирането на правомощия се подновява автоматично за срокове с еднаква продължителност, освен ако Европейският парламент или Съветът не го оттеглят в съответствие с член 57.
2. Веднага след като приеме делегиран акт, Комисията го нотифицира едновременно на Европейския парламент и Съвета.
3. Правомощията да приема делегирани актове се предоставят на Комисията при условията на членове 57 и 58.
Член 57
Оттегляне на делегирането
1. Делегирането на правомощия, посочено в членове 3, 4, 9, 12, 14-25, 34-37, 40, 42, 53, 67 и 68, може да бъде оттеглено по всяко време от Европейския парламент или от Съвета.
2. Институцията, започнала вътрешна процедура за вземане на решение дали да оттегли делегирането на правомощия, полага усилия да информира другата институция и Комисията в разумен срок преди вземането на окончателно решение, като посочва делегираното правомощие, по отношение на което може да се извърши оттегляне, както и евентуалните причини за оттеглянето.
3. С решението за оттегляне се прекратява делегирането на правомощия, посочени в него. То поражда действие незабавно или на посочена в него по-късна дата. Решението не засяга валидността на делегираните актове, които вече са в сила. То се публикува в Официален вестник на Европейския съюз.
Член 58
Възражения срещу делегираните актове
1. Европейският парламент и Съветът могат да възразят срещу делегиран акт в срок от три месеца от датата на нотификацията. По инициатива на Европейския парламент или на Съвета този срок се удължава с три месеца.
2. Ако до изтичането на срока, посочен в параграф 1, нито Европейският парламент, нито Съветът са възразили срещу делегирания акт, той се публикува в Официален вестник на Европейския съюз и влиза в сила на посочената в него дата.
Делегираният акт може да бъде публикуван в Официален вестник на Европейския съюз и да влезе в сила преди изтичането на посочения срок, ако след обосновано искане от Комисията и Европейският парламент, и Съветът са информирали Комисията за намерението си да не правят възражения.
3. Ако Европейският парламент или Съветът са възразили срещу делегирания акт в срока, посочен в параграф 1, той не влиза в сила. В съответствие с член 296 ДФЕС институцията, която възразява срещу делегирания акт, посочва причините за това.
Член 59
Мерки за изпълнение
1. Комисията се подпомага от Европейския комитет по ценни книжа, създаден с Решение 2001/528/ЕО на Комисията (30). Този комитет е комитет по смисъла на Регламент (ЕС) № 182/2011.
2. При позоваване на настоящия параграф се прилага член 5 от Регламент (ЕС) № 182/2011.
Член 60
Предоставяне на информация за дерогации
Когато държава-членки използва дерогация или възможност, предвидена в членове 6, 9, 21, 22, 28 и 43 и член 61, параграф 5, тя информира Комисията за това, както и за всички последващи промени. Комисията оповестява публично информацията на интернет страница или по леснодостъпен начин.
Член 61
Преходни разпоредби
1. ЛУАИФ, извършващи дейности съгласно настоящата директива преди 22 юли 2013 г., приемат всички необходими мерки за спазване на националното право, основано на настоящата директива, и подават заявление за разрешение в срок от една година от тази дата.
2. Членове 31, 32 и 33 не се прилагат към предлагането на дялове или акции от АИФ, които са предмет на текуща публична оферта чрез проспект, съставен и публикуван в съответствие с Директива 2003/71/ЕО преди 22 юли 2013 г., за срока на валидност на този проспект.
3. ЛУАИФ, които управляват АИФ от затворен тип преди 22 юли 2013 г., които не правят никакви допълнителни инвестиции след 22 юли 2013 г., могат въпреки това да продължат да управляват тези АИФ без разрешение съгласно настоящата директива.
4. ЛУАИФ, които управляват АИФ от затворен тип, чийто срок за записване на инвеститори е изтекъл преди влизането в сила на настоящата директива и които са учредени за срок, изтичащ най-късно три години след 22 юли 2013 г., могат въпреки това да продължат да управляват такива АИФ, без да е необходимо да спазват настоящата директива, освен член 22 и, когато е приложимо, членове 26-30, или да подадат заявление за разрешение съгласно настоящата директива.
5. Компетентните органи на държавата-членка по произход на АИФ или, в случай че АИФ не е регулиран - компетентните органи на държавата-членка по произход на ЛУАИФ, могат да разрешат на институциите, посочени в член 21, параграф 3, буква а) и установени в друга държава-членка, да бъдат определени за депозитар до 22 юли 2017 г. Настоящата разпоредба не засяга пълното прилагане на член 21, с изключение на параграф 5, буква а) от посочения член относно мястото, в което трябва да е установен депозитарят.
Член 62
Изменения на Директива 2003/41/ЕО
Директива 2003/41/ЕО се изменя, както следва:
1.
В член 2, параграф 2 буква б) се заменя със следното:
„б)
институциите, които попадат в приложното поле на директиви 73/239/ЕИО (31), 85/611/ЕИО (32), 93/22/ЕИО (33), 2000/12/ЕО (34), 2002/83/ЕО (35) и 2011/61/ЕС (36);
2.
В член 19 параграф 1 се заменя със следното:
1. Държавите-членки не ограничават правото на институциите да определят, за целите на управлението на своите инвестиционни портфейли, лица, управляващи инвестиции, които са установени в друга държава-членка и са получили надлежно разрешение за тази дейност в съответствие с директиви 85/611/ЕИО, 93/22/ЕИО, 2000/12/ЕО, 2002/83/ЕО и 2011/61/ЕС, наред с посочените в член 2, параграф 1 от настоящата директива.“
Член 63
Изменения на Директива 2009/65/ЕО
Директива 2009/65/ЕО се изменя, както следва:
1.
Вмъква се следният член:
„Член 50а
С цел да се осигури междусекторна последователност и да се премахнат несъответствията между интересите на дружества, които „преструктурират“ кредити в търгуеми ценни книжа и други финансови инструменти (инициатори), и ПКИПЦК, които инвестират в такива ценни книжа или други финансови инструменти, Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 112а и при условията на членове 112б и 112в, мерки за определяне на изискванията в следните области:
а)
изискванията, на които трябва да отговаря инициаторът, за да може ПКИПЦК да получи разрешение да инвестира в ценни книжа или други финансови инструменти от този вид, емитирани след 1 януари 2011 г., включително изискванията, които гарантират, че инициаторът запазва нетен икономически интерес от най-малко 5 %;
б)
изискванията по отношение на качеството, които трябва да бъдат изпълнени от ПКИПЦК, които инвестират в такива ценни книжа или финансови инструменти.“;
2.
В член 112 параграф 2 се заменя със следното:
2. Правомощията да приема делегирани актове, посочени в членове 12, 14, 23, 33, 43, 51, 60, 61, 62, 64, 75, 78, 81, 95 и 111, се предоставят на Комисията за срок от четири години, считано от 4 януари 2011 г. Правомощията да приема делегирани актове, посочени в член 50а, се предоставя на Комисията за срок от четири години, считано от 21 юли 2011 г. Комисията изготвя доклад относно делегираните правомощия най-късно шест месеца преди изтичането на четиригодишния срок. Делегирането на правомощия се подновява автоматично за срокове с еднаква продължителност, освен ако Европейският парламент или Съветът не го оттеглят в съответствие с член 112а.“;
3.
В член 112а параграф 1 се заменя със следното:
1. Делегирането на правомощия, посочено в членове 12, 14, 23, 33, 43, 50a, 51, 60, 61, 62, 64, 75, 78, 81, 95 и 111, може да бъде оттеглено по всяко време от Европейския парламент или от Съвета.“
Член 64
Изменение на Регламент (ЕО) № 1060/2009
В член 4, параграф 1 от Регламент (ЕО) № 1060/2009 първа алинея се заменя със следното:
1. Кредитните институции по смисъла на Директива 2006/48/ЕО, инвестиционните посредници по смисъла на Директива 2004/39/ЕО, застрахователните предприятия, за които се прилага Първа директива 73/239/ЕИО на Съвета от 24 юли 1973 г. относно координирането на законовите, подзаконовите и административните разпоредби относно достъпа до и упражняването на пряка застрахователна дейност, различна от животозастраховане (37), застрахователните предприятия по смисъла на Директива 2002/83/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 5 ноември 2002 г. относно животозастраховането (38), презастрахователните предприятия по смисъла на Директива 2005/68/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 16 ноември 2005 г. относно презастраховането (39), предприятията за колективно инвестиране в прехвърлими ценни книжа (ПКИПЦК) по смисъла на Директива 2009/65/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 13 юли 2009 г. относно координирането на законовите, подзаконовите и административните разпоредби относно предприятията за колективно инвестиране в прехвърлими ценни книжа (ПКИПЦК) (40), институциите за професионално пенсионно осигуряване по смисъла на Директива 2003/41/ЕО и алтернативните инвестиционни фондове по смисъла на Директива 2011/61/ЕС на Европейския парламент и на Съвета от 8 юни 2011 г. относно лицата, управляващи алтернативни инвестиционни фондове (41) могат да използват кредитни рейтинги за регулаторни цели само ако те са присъдени от агенции за кредитен рейтинг, които са установени в Съюза и са регистрирани в съответствие с настоящия регламент.
Член 65
Изменение на Регламент (ЕС) № 1095/2010
В член 1, параграф 2 от Регламент (ЕС) № 1095/2010 думите „всякакво бъдещо законодателство относно лицата, управляващи фондове за алтернативни инвестиции“ се заменят с думите „Директива 2011/61/ЕС на Европейския парламент и на Съвета от 8 юни 2011 г. относно лицата, управляващи алтернативни инвестиционни фондове (42)
Член 66
Транспониране
1. До 22 юли 2013 г. държавите-членки приемат и публикуват законовите, подзаконовите и административните разпоредби, необходими, за да се съобразят с настоящата директива. Те незабавно съобщават на Комисията текста на тези разпоредби и таблицата за съответствие между тези разпоредби и настоящата директива.
2. Държавите-членки прилагат законовите, подзаконовите и административните разпоредби, посочени в параграф 1, считано от 22 юли 2013 г.
3. Независимо от параграф 2 държавите-членки прилагат законовите, подзаконовите и административните разпоредби, необходими за спазването на член 35 и членове 37-41 в съответствие с делегиран акт, приет от Комисията съгласно член 67, параграф 6, считано от посочената в него датата.
4. Държавите-членки гарантират, че законовите, подзаконовите и административните разпоредби, приети от тях в съответствие с членове 36 и 42, спират да се прилагат в съответствие с делегирания акт, приет от Комисията съгласно член 68, параграф 6, считано от посочената в него дата.
5. Когато държавите-членки приемат посочените в параграф 1 мерки, в тях се съдържа позоваване на настоящата директива или то се извършва при официалното им публикуване.
6. Държавите-членки съобщават на Комисията текста на основните разпоредби от националното законодателство, които приемат в областта, уредена от настоящата директива.
Член 67
Делегиран акт относно прилагането на член 35 и членове 37-41
1. До 22 юли 2015 г. ЕОЦКП представя на Европейския парламент, Съвета и Комисията:
а)
становище относно действието на паспорта за ЛУАИФ от ЕС, управляващи и/или предлагащи АИФ от ЕС съгласно членове 32 и 33 и относно процеса на предлагане на АИФ от трета държава от ЛУАИФ от ЕС в държавите-членки и управлението и/или предлагането на АИФ от ЛУАИФ от трета държава в държавите-членки съгласно приложимите национални режими, посочени в членове 36 и 42; и
б)
съвети относно прилагането на паспорта за предлагането на АИФ от трета държава от ЛУАИФ от ЕС в държавите-членки и управлението и/или предлагането на АИФ от ЛУАИФ от трета държава в държавите-членки в съответствие с правилата, предвидени в член 35 и членове 37-41.
2. ЕОЦКП основава своето становище и съвети относно прилагането на паспорта за предлагането на АИФ от трета държава от ЛУАИФ от ЕС в държавите-членки и управлението и/или предлагането на АИФ от ЛУАИФ от трета държава в държавите-членки, inter alia, на следното:
а)
по отношение на действието на паспорта за ЛУАИФ от ЕС, управляващи и/или предлагащи АИФ от ЕС:
i)
употребата на паспорта;
ii)
проблемите, възникнали във връзка със:
-
ефективното сътрудничество между компетентните органи,
-
ефективното функциониране на системата за уведомяване,
-
защитата на инвеститори,
-
медиацията от страна на ЕОЦКП, включително броя на случаите и ефективността на медиацията;
iii)
ефективността на събирането и споделянето на информация във връзка с наблюдението на системните рискове от страна на националните компетентни органи, ЕОЦКП и ЕССР;
б)
по отношение на процеса на предлагането на АИФ от трета държава от ЛУАИФ от ЕС в държавите-членки и управлението и/или предлагането на АИФ от ЛУАИФ от трета държава в държавите-членки съгласно приложимите национални режими:
i)
спазването от ЛУАИФ от ЕС на всички изисквания по настоящата директива, с изключение на член 21,
ii)
спазването от ЛУАИФ от трета държава на членове 22, 23 и 24 по отношение на всеки АИФ, предлаган от ЛУАИФ, и когато е приложимо, спазването на членове 26-30,
iii)
съществуването и ефективността на договореностите за сътрудничество за целите на наблюдението на системния риск и в съответствие с международните стандарти между компетентните органи на държавата-членка, в която се предлагат АИФ, доколкото е приложимо, компетентните органи на държавата-членка по произход на АИФ от ЕС и надзорните органи на третата държава, в която е установено ЛУАИФ от трета държава, и -доколкото е приложимо - надзорните органи на третата държава, в която е установен АИФ от трета държава,
iv)
всички евентуално възникнали въпроси във връзка със защитата на инвеститорите,
v)
всички характеристики на регулаторната и надзорната рамка на определена трета държава, които могат да възпрепятстват ефективното упражняване от компетентните органи на надзорните им функции по настоящата директива;
в)
по отношение на функционирането и на двете системи, възможните случаи на дестабилизиране на пазара и нарушения на правилата на конкуренцията (равнопоставеността) и всякакви общи или конкретни затруднения, които ЛУАИФ от ЕС срещат при своето установяване или при предлагането на управлявани от тях АИФ във всякакви трети държави.
3. За тази цел от влизането в сила на националните законови, подзакоови и административни разпоредби, необходими за съобразяване с настоящата директива, и до представянето на становището на ЕОЦКП, посочено в параграф 1, буква а), компетентните органи на държавите-членки на всяко тримесечие предоставят на ЕОЦКП информация относно ЛУАИФ, които управляват и/или предлагат АИФ под техен надзор, както в рамките на прилагането на паспортния режим по настоящата директива, така и в рамките на своите национални режими, и информация, необходима за оценяване на елементите, посочени в параграф 2.
4. Ако ЕОЦКП счита, че няма значителни пречки, свързани със защитата на потребителите, дестабилизирането на пазара, конкуренцията и наблюдението на системния риск, които да затрудняват прилагането на паспорта към предлагането на АИФ от трета държава от ЛУАИФ от ЕС в държавите-членки и управлението и/или предлагането на АИФ от ЛУАИФ от трета държава в държавите-членки в съответствие с правилата, предвидени в член 35 и членове 37-41, той дава съвети, съдържащи положителна оценка в това отношение.
5. Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки за конкретизиране на съдържанието на информацията, която се представя съгласно параграф 2.
6. Комисията приема делегиран акт в срок от три месеца след получаването на съветите, съдържащи положителна оценка, и становището на ЕОЦКП, като отчита критериите, изброени в параграф 2, и целите на настоящата директива - като например тези, свързани с вътрешния пазар, защитата на инвеститорите и ефективното наблюдение на системния риск - в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, за определяне на датата, от която правилата, посочени в член 35 и членове 37-41, стават приложими във всички държави-членки.
Ако срещу делегирания акт, посочен в първа алинея, бъде направено възражение съгласно член 58, Комисията приема повторно, в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, делегирания акт, съгласно който правилата, предвидени в член 35 и членове 37-41, стават приложими във всички държави-членки на по-късен етап, който тя счита за подходящ, като отчита критериите, изброени в параграф 2, и целите на настоящата директива - като например тези, свързани с вътрешния пазар, защитата на инвеститорите и ефективното наблюдение на системния риск.
7. Ако ЕОЦКП не е представил съветите си в срока, посочен в параграф 1, Комисията изисква съветите да се представят в рамките на нов срок.
Член 68
Делегиран акт относно прекратяване на прилагането на членове 36 и 42
1. Три години след влизането в сила на посочения в член 67, параграф 6 делегиран акт, съгласно който правилата, предвидени в член 35 и членове 37-41, са станали приложими във всички държави-членки, ЕОЦКП предоставя на Европейския парламент, Съвета и Комисията:
а)
становище относно действието на паспорта за ЛУАИФ от ЕС, предлагащи АИФ от трета държава в Съюза съгласно член 35, както и за ЛУАИФ от трета държава, които управляват и/или предлагат АИФ в Съюза съгласно членове 37- 41 и относно процеса на предлагането на АИФ от трета държава от ЛУАИФ от ЕС в държавите-членки и управлението и/или предлагането на АИФ от ЛУАИФ от трета държава в държавите-членки съгласно приложимите национални режими, посочени в членове 36 и 42; и
б)
съвети относно прекратяване на едновременното съществуване на националните режими, предвидени в членове 36 и 42, и паспорта в съответствие с правилата, предвидени в член 35 и членове 37-41.
2. ЕОЦКП основава своето становище и съветите си относно прекратяване на съществуването на национални режими, посочени в членове 36 и 42, inter alia, на следното:
а)
по отношение на действието на паспорта за ЛУАИФ от ЕС, предлагащи АИФ от трета държава в Съюза, както и за ЛУАИФ от трета държава, които управляват и/или предлагат АИФ в Съюза,
i)
употребата на паспорта;
ii)
проблемите, възникнали във връзка със:
-
ефективното сътрудничество между компетентните органи,
-
ефективното функциониране на системата за уведомяване,
-
посочването на референтната държава-членка,
-
възпрепятстването на ефективното упражняване от компетентните органи на надзорните им функции в резултат на законови, подзаконови или административни разпоредби на трета държава, приложими за ЛУАИФ, или на ограничения на правомощията за надзор и разследване на надзорните органи на третата държава,
-
защитата на инвеститорите,
-
достъпа на инвеститорите в Съюза,
-
въздействието върху развиващите се държави,
-
медиацията от страна на ЕОЦКП, включително броя на случаите и ефективността на медиацията;
iii)
договарянето, сключването, наличието и ефективността на изискваните договорености за сътрудничество,
iv)
ефективността на събирането и споделянето на информация във връзка с наблюдението на системните рискове от страна на националните компетентни органи, ЕОЦКП и ЕССР,
v)
резултатите от партньорските проверки, посочени в член 38;
б)
по отношение на процеса на предлагане на АИФ от трета държава от ЛУАИФ от ЕС в държавите-членки и управлението и/или предлагането на АИФ от страна на ЛУАИФ от трета държава в държавите-членки съгласно приложимите национални режими:
i)
спазването от ЛУАИФ от ЕС на всички изисквания по настоящата директива, с изключение на член 21,
ii)
спазването от ЛУАИФ от трета държава на членове 22, 23 и 24 по отношение на всеки АИФ, предлаган от ЛУАИФ, и когато е приложимо, на членове 26-30,
iii)
наличието и ефективността на договореностите за сътрудничество за целите на наблюдението на системния риск и в съответствие с международните стандарти между компетентните органи на държавата-членка, в която се предлагат АИФ, доколкото е приложимо, компетентните органи на държавата-членка по произход на съответния АИФ от ЕС и надзорните органи на третата държава, в която е установено ЛУАИФ от трета държава, и - доколкото е приложимо, надзорните органи на третата държава, в която е установен АИФ от трета държава,
iv)
всякакви въпроси, възникнали във връзка със защитата на инвеститорите,
v)
всички характеристики на регулаторната и надзорната рамка на трета държава, които могат да възпрепятстват ефективното упражняване от компетентните органи на Съюза на надзорните им функции по настоящата директива;
в)
по отношение на функционирането и на двете системи, възможните случаи на дестабилизиране на пазара и нарушения на правилата на конкуренцията (равнопоставеността), както и всяко възможно отрицателно въздействие върху достъпа за инвеститорите или върху инвестирането в развиващи се държави или в тяхна полза;
г)
количествена оценка, определяща броя на юрисдикциите на трети държави, в които е установено ЛУАИФ, което предлага АИФ в държава-членка или в рамките на прилагане на паспортния режим, посочен в член 40, или в рамките на националните режими, посочени в член 42.
3. За тази цел от влизането в сила на посочения в член 67, параграф 6 делегиран акт и до представянето на становището на ЕОЦКП, посочено в параграф 1, буква а) от настоящия член, компетентните органи на всяко тримесечие предоставят на ЕОЦКП информация относно ЛУАИФ, които управляват и/или предлагат АИФ под техен надзор, както в рамките на прилагането на паспортния режим, предвиден в настоящата директива, така и в рамките на съответните национални режими.
4. Ако ЕОЦКП счита, че няма значителни пречки по отношение на защитата на потребителите, дестабилизирането на пазара, конкуренцията или наблюдението на системния риск, които да затрудняват прекратяването на прилагането на националните режими съгласно членове 36 и 42, и създаването на паспорта за предлагането на АИФ от трета държава от ЛУАИФ от ЕС в Съюза и управлението и/или предлагането на АИФ от ЛУАИФ от трета държава в Съюза съгласно правилата, предвидени в член 35 и членове 37-41, като единствен възможен режим за подобни дейности от съответните ЛУАИФ в Съюза, той дава съвети, съдържащи положителна оценка в това отношение.
5. Комисията приема, чрез делегирани актове в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, мерки за определяне на съдържанието на информацията, която се предоставя съгласно параграф 2.
6. Комисията приема делегиран акт, в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, в срок от три месеца след получаването на съветите, съдържащи положителна оценка, и становището на ЕОЦКП, като отчита критериите, изброени в параграф 2, и целите на настоящата директива - като например тези, свързани с вътрешния пазар, защитата на инвеститорите и ефективното наблюдение на системния риск, като посочва датата, на която прилагането националните режими, посочени в членове 36 и 42, трябва да бъде прекратено и на която паспортният режим, предвиден в член 35 и членове 37-41, става единствен и задължителен режим, приложим във всички държави-членки.
Ако срещу делегирания акт, посочен в първа алинея, бъде направено възражение съгласно член 58, Комисията приема повторно, в съответствие с член 56 и при условията на членове 57 и 58, делегирания акт, съгласно който се прекратява прилагането на националните режими, посочени в членове 36 и 42, и паспортният режим, предвиден в член 35 и членове 37-41, става единствен и задължителен режим, приложим във всички държави-членки, на по-късен етап, който тя счита за подходящ, като отчита критериите, изброени в параграф 2, и целите на настоящата директива - като например тези, свързани с вътрешния пазар, защитата на инвеститорите и ефективното наблюдение на системния риск.
7. Ако ЕОЦКП не е представил съвети в срока по параграф 1, Комисията изисква съветите да се представят в рамките на нов срок.
Член 69
Преглед
1. До 22 юли 2017 г. Комисията, въз основа на обществена консултация и като взема предвид обмена на мнения с компетентните органи, прави преглед на прилагането и приложното поле на настоящата директива. В рамките на прегледа се анализира придобитият опит при изпълнението на настоящата директива, нейното въздействие върху инвеститорите, АИФ или ЛУАИФ, в Съюза или в трети държави, и степента, до която са били постигнати целите на настоящата директива. Когато е целесъобразно, Комисията предлага подходящи изменения. В прегледа се включва общо проучване на действието на правилата в настоящата директива и на опита, придобит при прилагането им, включително:
а)
предлагането на АИФ от трета държава в държавите-членки от ЛУАИФ от ЕС, осъществявано въз основа на национални режими;
б)
предлагането на АИФ в държавите-членки от ЛУАИФ от трета държава, осъществявано въз основа на национални режими;
в)
управлението и предлагането в Съюза на АИФ от ЛУАИФ, получили разрешение съгласно настоящата директива, осъществявано въз основа на паспортния режим, предвиден в настоящата директива;
г)
предлагането на АИФ в Съюза от лица или субекти, различни от ЛУАИФ, или от тяхно име;
д)
инвестирането в АИФ от европейски професионални инвеститори или от тяхно име;
е)
въздействието на депозитарните правила, предвидени в член 21, върху депозитарния пазар в Съюза;
ж)
въздействието на изискванията за прозрачност и докладване, предвидени в членове 22-24, 28 и 29, върху оценката на системния риск;
з)
възможното неблагоприятно въздействие върху инвеститорите на дребно;
и)
въздействието на настоящата директива върху функционирането и жизнеспособността на фондовете за дялово участие и за рисков капитал.
й)
въздействието на директивата върху достъпа на инвеститорите в Съюза;
к)
въздействието на настоящата директива върху инвестирането в развиващи се държави или в тяхна полза;
л)
въздействието на настоящата директива върху защитата на некотирани дружества или емитенти съгласно членове 26-30 от настоящата директива и върху равнопоставеността между АИФ и други инвеститори след придобиване на значително участие или контрол върху подобни некотирани дружества или емитенти.
При прегледа на предлагането и/или управлението на АИФ, посочено в първа алинея, букви а), б) и в), Комисията анализира доколко е уместно да се поверят на ЕОЦКП допълнителни надзорни отговорности в тази област.
2. За целите на прегледа, посочен в параграф 1, държавите-членки ежегодно предоставят на Комисията информация относно ЛУАИФ, които управляват и/или предлагат АИФ под техен надзор както съгласно паспортния режим, предвиден в настоящата директива, така и съгласно съответните национални режими, като посочват датата, на която е бил транспониран паспортният режим и, ако е приложимо, датата, на която е бил приложен в тяхната юрисдикция.
ЕОЦКП предоставя на Комисията информация относно всички ЛУАИФ от трета държава, които са получили разрешения или са поискали разрешение съгласно член 37.
Информацията по първа и втора алинея включва:
а)
информация относно това, къде са установени съответните ЛУАИФ;
б)
ако е приложимо, идентификационни данни на АИФ от ЕС, управлявани и/или предлагани от тях;
в)
ако е приложимо, идентификационни данни на АИФ от трета държава, управлявани от ЛУАИФ от ЕС, които обаче не се предлагат в Съюза;
г)
ако е приложимо, идентификационни данни на АИФ от трета държава, предлагани в Съюза;
д)
информация относно приложимия режим, при условията на който съответните ЛУАИФ извършват дейността си; и
е)
всякаква друга информация, която помага да се разбере как функционира на практика управлението и предлагането на АИФ от ЛУАИФ в Съюза.
3. При прегледа, посочен в параграф 1, се отделя дължимото внимание и на събитията в международен план, както и на обмена на мнения с трети държави и международни организации.
4. След приключването на прегледа, Комисията без неоправдано забавяне представя доклад пред Европейския парламент и Съвета. Заедно с този доклад, ако е уместно, Комисията прави предложения, включително за изменения на настоящата директива, като отчита целите на настоящата директива, последиците от нея за защитата на инвеститорите, дестабилизирането на пазара и конкуренцията, наблюдението на системния риск и възможното въздействие върху инвеститорите, АИФ и ЛУАИФ в Съюза и в трети държави.
Член 70
Влизане в сила
Настоящата директива влиза в сила на двадесетия ден след публикуването ѝ в Официален вестник на Европейския съюз.
Член 71
Адресати
Адресати на настоящата директива са държавите-членки.
Съставено в Страсбург на 8 юни 2011 година.
EUROOPAN PARLAMENTIN JA NEUVOSTON DIREKTIIVI 2011/61/EU,
annettu 8 päivänä kesäkuuta 2011,
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajista ja direktiivin 2003/41/EY ja 2009/65/EY sekä asetuksen (EY) N:o 1060/2009 ja (EU) N:o 1095/2010 muuttamisesta
(ETA:n kannalta merkityksellinen teksti)
EUROOPAN PARLAMENTTI JA EUROOPAN UNIONIN NEUVOSTO, jotka
ottavat huomioon Euroopan unionin toiminnasta tehdyn sopimuksen ja erityisesti sen 53 artiklan 1 kohdan,
ottavat huomioon Euroopan komission ehdotuksen,
ottavat huomioon Euroopan keskuspankin lausunnon (1),
ottavat huomioon Euroopan talous- ja sosiaalikomitean lausunnon (2),
noudattavat tavallista lainsäätämisjärjestystä (3),
sekä katsovat seuraavaa:
(1)
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat hoitavat unionissa huomattavia määriä sijoitettuja varoja, edustavat merkittävää osuutta kaupankäynnistä rahoitusväline-markkinoilla ja saattavat käyttää merkittävää vaikutusvaltaa markkinoilla ja sijoitusten kohteina olevissa yhteisöissä.
(2)
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien vaikutus markkinoihin, joilla ne toimivat, on pääosin myönteinen, mutta viimeaikaiset rahoitusvaikeudet ovat korostaneet sitä, miten mainitut hoitajat voivat toiminnallaan myös levittää tai kasvattaa riskejä koko rahoitusjärjestelmässä. Koordinoimattomat kansalliset reaktiot tekevät niiden tehokkaan hallinnan vaikeaksi. Tällä direktiivillä pyritään siksi luomaan yhteiset vaatimukset, jotka koskevat vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien toimiluvan myöntämistä ja valvontaa, jotta niihin liittyviä riskejä ja niiden vaikutuksia sijoittajiin ja markkinoihin käsiteltäisiin unionissa yhdenmukaisesti.
(3)
Viimeaikaiset vaikeudet rahoitusmarkkinoilla ovat osoittaneet, että monet vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien strategiat ovat alttiita joillekin tai useille merkittäville riskeille, jotka liittyvät sijoittajiin, muihin markkinatoimijoihin ja markkinoihin. Jotta valvontaa varten saataisiin aikaan kattavat yhteiset järjestelyt, on tarpeen luoda järjestelmä, joka pystyy puuttumaan kyseisiin riskeihin niin, että otetaan huomioon vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien käyttämät monenlaiset sijoitusstrategiat ja -tekniikat. Näin ollen tätä direktiiviä olisi sovellettava kaikentyyppisiä varoja hoitaviin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin, jotka eivät kuulu siirtokelpoisiin arvopapereihin kohdistuvaa yhteistä sijoitustoimintaa harjoittavia yrityksiä (yhteissijoitusyritykset) koskevien lakien, asetusten ja hallinnollisten määräysten yhteensovittamisesta 13 päivänä heinäkuuta 2009 annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2009/65/EY (4) soveltamisalaan, riippumatta siitä, millä oikeudellisella tai sopimusperusteisella tavalla varat on annettu mainittujen hoitajien vastuulle. Tämän direktiivin nojalla toimiluvan saaneilla vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajilla ei saisi olla oikeutta hoitaa direktiivissä 2009/65/EY tarkoitettuja yhteissijoitusyrityksiä.
(4)
Tällä direktiivillä pyritään luomaan sisämarkkinat vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille sekä yhdenmukaistetut ja tiukat puitteet kaikkien vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien toiminnan sääntelylle ja valvonnalle unionissa sekä niiden hoitajien osalta, joiden sääntömääräinen kotipaikkaa sijaitsee jäsenvaltiossa, jäljempänä ’unioniin sijoittautuneet vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat’, että niiden hoitajien osalta, joiden sääntömääräinen kotipaikkaa sijaitsee kolmannessa maassa, jäljempänä ’unionin ulkopuolelle sijoittautuneet vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat’. Koska käytännön seuraukset ja mahdolliset vaikeudet, joita yhdenmukaistetuista sääntelypuitteista ja sisämarkkinoista aiheutuu unionin ulkopuolelle sijoittautuneille vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille, jotka hoitavat ja/tai markkinoivat rahastoja unionissa, ja unioniin sijoittautuneille vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille, jotka hoitavat unionin ulkopuolelle sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja, ovat epävarmoja ja vaikeita ennustaa aiempien kokemusten puuttuessa, käyttöön olisi otettava uudelleentarkastelumekanismi. Tarkoituksena on, että kahden vuoden siirtymäkauden jälkeen ja komission tästä asiasta antaman delegoidun säädöksen tultua voimaan otetaan käyttöön yhdenmukaistettu passijärjestelmä, jota aletaan soveltaa unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin, jotka hoitavat ja/tai markkinoivat rahastoja unionissa, ja unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin, jotka hoitavat unionin ulkopuolelle sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja. Tarkoituksena on, että tätä yhdenmukaistettua järjestelmää sovelletaan edellisen lisäksi tulevan kolmen vuoden siirtymäkauden ajan jäsenvaltioiden kansallisten järjestelmien rinnalla tiettyjen vähimmäistason yhdenmukaistettujen edellytysten mukaisesti. Kansalliset järjestelmät on mainitun kolmivuotisen rinnakkain soveltamisen kauden jälkeen tarkoitus lakkauttaa komission tästä asiasta antaman delegoidun säädöksen tultua voimaan.
(5)
Komission olisi neljän vuoden kuluttua siitä, kun määräaika tämän direktiivin saattamiseksi osaksi kansallista lainsäädäntöä on päättynyt, tarkasteltava uudelleen tämän direktiivin soveltamista ja soveltamisalaa ottaen huomioon sen tavoitteet ja arvioitava, onko unionin yhdenmukaistettu lähestymistapa aiheuttanut jatkuvia merkittäviä markkinahäiriöitä ja toimiiko tämä direktiivi tehokkaasti sisämarkkinoiden ja tasapuolisten toimintaedellytysten periaatteiden kannalta.
(6)
Tämän direktiivin soveltamisala olisi rajattava koskemaan yhteisöjä, jotka hoitavat vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja säännöllisenä liiketoimintana (vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajia), riippumatta siitä, onko rahasto tyypiltään avoin vai suljettu, mikä on sen oikeudellinen muoto tai onko se listattu vai ei, ja jotka hankkivat pääomaa useilta sijoittajilta sijoittaakseen ne määritellyn sijoituspolitiikan mukaisesti kyseisten sijoittajien eduksi.
(7)
Sukujen omaisuudenhoitoyhteisöjen kaltaisia sijoitusyrityksiä, jotka sijoittavat sijoittajien yksityisomaisuutta ulkopuolista pääomaa hankkimatta, ei olisi pidettävä tässä direktiivissä tarkoitettuina vaihtoehtoisina sijoitusrahastoina.
(8)
Yhteisöt, joita ei pidetä tässä direktiivissä tarkoitettuina vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajina, eivät kuulu sen soveltamisalaan. Tätä direktiiviä ei sen vuoksi olisi sovellettava siinä määriteltyihin holdingyhtiöihin. Sen soveltamisalan ulkopuolelle ei kuitenkaan olisi jätettävä pääomarahastojen eikä sellaisten vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja hoitavia vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajia, joiden osakkeet otetaan kaupankäynnin kohteeksi säännellyillä markkinoilla. Tätä direktiiviä ei lisäksi olisi sovellettava eläkerahastojen eikä henkilöstöedustus- tai henkilöstön talletusjärjestelmien hoitoon, ylikansallisiin laitoksiin, kansallisiin keskuspankkeihin tai kansallisiin, alueellisiin ja paikallisiin julkisyhteisöihin eikä elimiin tai laitoksiin, jotka hoitavat sosiaaliturva- ja eläkejärjestelmiä tukevia rahastoja, eikä arvopaperistamiserillisyhtiöihin. Sitä ei olisi sovellettava myöskään vakuutussopimuksiin eikä yhteisyrityksiin.
(9)
Rahoitusvälineiden markkinoista 21 päivänä huhtikuuta 2004 annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2004/39/EY (5) nojalla toimiluvan saaneilta sijoituspalveluyrityksiltä ja luottolaitosten liiketoiminnan aloittamisesta ja harjoittamisesta (uudelleenlaadittu toisinto) 14 päivänä kesäkuuta 2006 annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2006/48/EY (6) nojalla toimiluvan saaneilta luottolaitoksilta ei olisi vaadittava tämän direktiivin mukaista toimilupaa vaihtoehtoisiin sijoitusrahastoihin liittyvien sijoituspalvelujen, kuten yksilöllisen salkunhoidon, tarjoamiseen. Sijoituspalveluyritysten olisi voitava kuitenkin suoraan tai välillisesti tarjota vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osuuksia tai osakkeita tai kohdentaa tällaisia osuuksia tai osakkeita sijoittajille unionissa vain, jos osuuksia tai osakkeita voidaan markkinoida tämän direktiivin mukaisesti. Jäsenvaltioiden olisi saattaessaan tätä direktiiviä osaksi kansallista lainsäädäntöä otettava huomioon tämän vaatimuksen sääntelytarkoitus ja varmistettava, että tämän vaatimuksen soveltamisalaan otetaan myös kolmanteen maahan sijoittautuneet sijoituspalveluyritykset, jotka asiaa koskevan kansallisen lainsäädännön mukaan voivat tarjota vaihtoehtoisiin sijoitusrahastoihin liittyviä sijoituspalveluja. Näiden yhteisöjen tarjoamat vaihtoehtoisiin sijoitusrahastoihin liittyvät sijoituspalvelut eivät missään tapauksessa saisi johtaa tämän direktiivin tosiasialliseen kiertämiseen muuttamalla vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja postilaatikkoyhteisöksi riippumatta siitä, onko kyseinen hoitaja sijoittautunut unioniin vai kolmanteen maahan.
(10)
Tällä direktiivillä ei säännellä vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja. Vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja olisi siis voitava edelleen säännellä ja valvoa kansallisella tasolla. Olisi suhteetonta säännellä unionin tasolla vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien hoitamien vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen salkkujen rakennetta tai koostumusta, ja näin mittava yhdenmukaistaminen olisi vaikeaa, koska kyseiset hoitajat hoitavat hyvin monentyyppisiä vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja. Direktiivi ei näin ollen estä jäsenvaltioita asettamasta kansallisia vaatimuksia tai jatkamasta niiden soveltamista alueelleen sijoittautuneisiin vaihtoehtoisiin sijoitusrahastoihin. Sen, että jäsenvaltio voi asettaa alueelleen sijoittautuneille vaihtoehtoisille sijoitusrahastoille muissa jäsenvaltioissa sovellettavien vaatimusten lisäksi muita vaatimuksia, ei pitäisi estää toisessa jäsenvaltiossa tämän direktiivin mukaisesti toimiluvan saaneita vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajia käyttämästä oikeuksiaan markkinoida ammattimaisille sijoittajille unionissa tiettyjä vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja, jotka ovat sijoittautuneet muuhun kuin siihen jäsenvaltioon, joka on asettanut lisävaatimuksia, ja joihin ei tästä syystä sovelleta ja joiden ei tarvitse täyttää mainittuja lisävaatimuksia.
(11)
Useilla tämän direktiivin säännöksillä asetetaan vaatimukseksi, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat varmistavat sellaisten vaatimusten täyttämisen, joista nämä eivät joissakin rahastorakenteissa ole vastuussa. Esimerkkinä mainittakoon rahastorakenteet, joissa vaihtoehtoinen sijoitusrahasto tai sen lukuun toimiva toinen yhteisö vastaa säilytysyhteisön nimeämisestä. Näissä tapauksissa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalla ei ole lopullista määräysvaltaa siihen, nimetäänkö säilytysyhteisö todella, paitsi jos rahastoa hoidetaan sisäisesti. Koska tällä direktiivillä ei säännellä vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja, sillä ei voida asettaa vaatimukseksi, että vaihtoehtoisen sijoitusrahaston on nimettävä säilytysyhteisö. Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ei pysty varmistamaan, että vaihtoehtoinen sijoitusrahasto tai sen lukuun toimiva toinen yhteisö noudattaa sovellettavia vaatimuksia, toimivaltaisten viranomaisten olisi vaadittava kyseistä hoitajaa toteuttamaan tarvittavat toimet tilanteen korjaamiseksi. Jos vaatimuksia ei näistä toimista huolimatta täytetä ja siltä osin kuin on kyse unioniin sijoittautuneesta vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajasta tai unionin ulkopuolelle sijoittautuneesta toimiluvan saaneesta vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajasta, joka hoitaa unioniin sijoittautunutta vaihtoehtoista sijoitusrahastoa, mainitun hoitajan olisi erottava asianomaisen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan tehtävistä. Jos kyseinen hoitaja ei eroa hoitajan tehtävistä, sen kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten olisi vaadittava sitä eroamaan, eikä kyseisen rahaston markkinointia unionissa olisi enää sallittava. Samaa kieltoa olisi sovellettava unionin ulkopuolelle sijoittautuneisiin toimiluvan saaneisiin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin, jotka markkinoivat unionin ulkopuolelle sijoittautunutta vaihtoehtoista sijoitusrahastoa unionissa.
(12)
Ellei nimenomaisesti toisin säädetä, jos tässä direktiivissä viitataan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen sijoittajien etuun, tarkoituksena on viitata sijoittajien etuun näiden toimiessa kyseisen rahaston sijoittajina eikä sijoittajien yksittäisiin etuihin.
(13)
Tätä direktiiviä olisi sovellettava kaikkiin unioniin sijoittautuneisiin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin, jotka hoitavat unioniin tai sen ulkopuolelle sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja, riippumatta siitä, markkinoidaanko niitä unionissa vai ei, unionin ulkopuolelle sijoittautuneisiin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin, jotka hoitavat unioniin sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja, riippumatta siitä, markkinoidaanko niitä unionissa vai ei, ja unionin ulkopuolelle sijoittautuneisiin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin, jotka markkinoivat unioniin tai sen ulkopuolelle sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja unionissa, jollei säädetyistä poikkeuksista ja rajoituksista muuta johdu.
(14)
Tässä direktiivissä asetetaan vaatimuksia sille, miten vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien olisi hoidettava vastuullaan olevia vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja. Unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien osalta tämä koskee vain sellaisten unioniin sijoittautuneiden ja muiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitoa, joiden osuuksia tai osakkeita markkinoidaan myös ammattimaisille sijoittajille unionissa.
(15)
Tämän direktiivin mukainen unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien toimilupa kattaa niiden kotijäsenvaltioon sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoidon. Tähän sisältyy myös unioniin sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston hoitajan hoitamien, unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinointi ammattimaisille sijoittajille unionissa ja muuhun jäsenvaltioon kuin vaihtoehtoisen sijoitusrahaston hoitajan kotijäsenvaltioon sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoito, jollei ilmoittamista koskevista lisävaatimuksista muuta johdu. Tässä direktiivissä vahvistetaan myös edellytykset, joita noudattaen toimiluvan saaneilla unioniin sijoittautuneilla vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajilla on oikeus markkinoida unionin ulkopuolelle sijoittautuneita rahastoja ammattimaisille sijoittajille unionissa, ja edellytykset, joita noudattaen unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisen sijoitusrahaston hoitaja voi saada toimiluvan hoitaa unioniin sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja ja/tai markkinoida sellaisia rahastoja ammattimaisille sijoittajille unionissa passin nojalla. Jäsenvaltioiden olisi voitava myös tietyn siirtymäkaudeksi tarkoitetun ajan antaa unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien markkinoida unionin ulkopuolelle sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja vain alueellaan ja/tai antaa unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien hoitaa unioniin sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja ja/tai markkinoida vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja ammattimaisille sijoittajille vain alueellaan kansallisen lainsäädännön mukaisesti, jos tietyt tämän direktiivin mukaiset vähimmäistason edellytykset täyttyvät.
(16)
Tätä direktiiviä ei olisi sovellettava vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin, kun ne hoitavat vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja, joiden ainoita sijoittajia ovat kyseiset hoitajat itse tai hoitajien emoyritykset tai tytäryritykset taikka näiden emoyritysten muut tytäryritykset, ja mikään näistä sijoittajista ei ole vaihtoehtoinen sijoitusrahasto.
(17)
Tässä direktiivissä säädetään kevennetystä järjestelmästä, jota sovelletaan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin, joiden hoitamien rahastojen varojen yhteismäärä on alle 100 miljoonaa euroa, ja vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin, jotka hoitavat yksinomaan vivuttamattomia vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja, joissa sijoittajilla ei ole oikeutta vaatia lunastusta viiteen vuoteen, ja joiden hoitamien vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen varojen yhteismäärä on alle 500 miljoonaa euroa. Vaikka kyseisten hoitajien toimilla ei yksinään todennäköisesti ole merkittävää vaikutusta rahoitusvakauteen, on mahdollista, että niiden toimet aiheuttavat kasautuessaan järjestelmäriskejä. Näin ollen kyseiset hoitajat eivät tarvitsisi täydellistä toimilupaa, mutta ne olisi rekisteröitävä kotijäsenvaltiossaan ja niiden olisi muun muassa toimitettava toimivaltaisille viranomaisille asiaankuuluvat tiedot tärkeimmistä välineistä, joilla ne käyvät kauppaa, sekä hoitamiensa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen tärkeimmistä sijoituskohteista ja merkittävimmistä riskikeskittymistä. Tällaisia pienempiä hoitajia olisi kuitenkin oltava mahdollista kohdella tämän direktiivin soveltamisalaan kuuluvina vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajina tässä direktiivissä säädettyä menettelyä, joka koskee direktiivin mukaisen kohtelun hakemista, noudattaen, jotta ne saisivat tällä direktiivillä säädetyt oikeudet. Tällä poikkeuksella ei olisi rajoitettava jäsenvaltioiden mahdollisuuksia asettaa tiukempia vaatimuksia niille vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille, jotka eivät ole hakeneet direktiivin mukaista kohtelua.
(18)
Unioniin sijoittautuneet vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat eivät voisi hoitaa ja/tai markkinoida unioniin sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja ammattimaisille sijoittajille unionissa, elleivät ne ole saaneet tämän direktiivin mukaista toimilupaa. Tämän direktiivin mukaisesti toimiluvan saaneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan olisi kaiken aikaa täytettävä tässä direktiivissä säädetyt toimiluvan myöntämisen edellytykset.
(19)
Niin pian kuin se on tämän direktiivin mukaisesti sallittua, unionin ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston hoitajan, joka aikoo hoitaa unioniin sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja ja/tai markkinoida vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja unionissa passin nojalla, tai unioniin sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston hoitajan, joka aikoo markkinoida unionin ulkopuolelle sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja unionissa passin nojalla, olisi myös saatava tämän direktiivin mukainen toimilupa. Jäsenvaltion olisi ainakin siirtymäkauden ajan voitava myös sallia unionin ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston hoitajan markkinoida vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja kyseisessä jäsenvaltiossa, jos tässä direktiivissä säädetyt vähimmäisedellytykset täyttyvät.
(20)
Oikeudellisesta muodosta riippuen vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja olisi oltava mahdollista hoitaa joko ulkopuolelta tai sisäisesti. Vaihtoehtoista sijoitusrahastoa olisi katsottava hoidettavan sisäisesti, kun sen hallintoelin tai muu sisäinen elin vastaa hoitotehtävistä. Kun vaihtoehtoisen sijoitusrahaston oikeudellinen muoto mahdollistaa sisäisen hoitamisen ja kun rahaston hallintoelin päättää olla nimeämättä ulkopuolista hoitajaa, mainittu rahasto on myös vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja, joten sen olisi täytettävä kaikki vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille tässä direktiivissä asetetut vaatimukset ja saatava toimilupa hoitajana toimimiseen. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan, joka on sisäisesti hoidettu rahasto, ei kuitenkaan olisi saatava toimilupaa muiden rahastojen ulkopuolisena hoitajana toimimiseen. Vaihtoehtoista sijoitusrahastoa olisi katsottava hoidettavan ulkopuolelta, kun se on nimennyt hoitajaksi ulkopuolisen oikeushenkilön tai sen lukuun on nimetty hoitajaksi ulkopuolinen oikeushenkilö, joka on nimeämisensä nojalla vastuussa mainitun rahaston hoitamisesta. Kun ulkopuolinen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston hoitaja on nimetty hoitamaan tiettyä vaihtoehtoista sijoitusrahastoa, tämän hoitajan ei olisi katsottava tarjoavan salkunhoidon sijoituspalvelua sellaisena kuin se määritellään direktiivin 2004/39/EY 4 artiklan 1 kohdan 9 alakohdassa, vaan hoitavan tämän direktiivin mukaista yhteistä salkunhoitoa.
(21)
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoidolla olisi tarkoitettava ainakin sijoitustenhoitopalvelujen tarjoamista. Tämän direktiivin nojalla nimettävä yksittäinen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston hoitaja ei voisi koskaan saada toimilupaa salkunhoitopalvelujen tarjoamiseen, ellei se tarjoa myös riskinhallintapalveluja, ja päinvastoin. Toimiluvan saanutta vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajaa ei kuitenkaan saisi estää osallistumasta myös sellaisen rahaston hallinto- ja markkinointitehtäviin tai osallistumasta sen varoihin liittyviin tehtäviin, jollei tässä direktiivissä säädetyistä edellytyksistä muuta johdu. Ulkopuolista vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajaa ei olisi estettävä tarjoamasta myös sijoitussalkun hoitopalveluja sijoittajien antaman valtuutuksen mukaan harkinnanvaraisesti ja asiakaskohtaisesti, mukaan luettuina ammatillisia lisäeläkkeitä tarjoavien laitosten toiminnasta ja valvonnasta 3 päivänä kesäkuuta 2003 annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2003/41/EY (7) soveltamisalaan kuuluvien eläkerahastojen ja ammatillisia lisäeläkkeitä tarjoavien laitosten omistamat arvopaperisalkut, tai tarjoamasta liitännäispalveluja, joita ovat sijoitusneuvonta, yhteissijoitusyrityksen osuuksiin liittyvä säilytys ja hallinto sekä toimeksiantojen vastaanotto ja välitys. Direktiivin 2009/65/EY mukaisesti toimiluvan saaneella ulkopuolisella vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalla olisi oltava oikeus hoitaa yhteissijoitusyrityksiä.
(22)
On tarpeen varmistaa, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat toimivat niiden hallintoon kohdistuvan asianmukaisen valvonnan alaisina. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien johdossa ja organisaatiossa olisi minimoitava eturistiriidat. Tämän direktiivin mukaisesti käyttöön otettujen toiminnan järjestämistä koskevien vaatimusten soveltaminen ei rajoittaisi kansallisen lainsäädännön mukaan käyttöön otettuja järjestelmiä ja tarkastuksia vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan palveluksessa tai sen lukuun työskentelevien henkilöiden rekisteröimiseksi.
(23)
Jotta voidaan varmistaa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan tarjoaman vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoidon jatkuvuus ja sääntöjenmukaisuus, on säädettävä tietyistä vähimmäispääomavaatimuksista ja katettava vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien kaiken toiminnan ammatilliset vastuut, myös siirretyn toimeksiannon perusteella tarjottuun vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitoon liittyvät vastuut. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien olisi voitava vapaasti valita, kattavatko ne ammatillisiin vastuihin liittyvät mahdolliset riskit omilla lisävaroilla vai asianmukaisella ammatillisella vastuuvakuutuksella.
(24)
Sen estämiseksi, että huonosti suunnitellut palkka- ja palkkiorakenteet vaikuttavat haitallisesti moitteettomaan riskienhallintaan ja yksittäisten henkilöiden riskinoton valvontaan, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille olisi asetettava nimenomainen velvoite laatia sellaisia henkilöstöryhmiä varten, joiden ammatillisella toiminnalla on olennainen vaikutus niiden hoitamien vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen riskiprofiileihin, palkka- ja palkkiopolitiikka ja -käytännöt, jotka ovat sopusoinnussa moitteettoman ja tehokkaan riskienhallinnan kanssa, sekä pitää näitä yllä. Ainakin ylimmän johdon, riskinottoa edellyttävissä tehtävissä toimivien, valvontatehtävissä toimivien sekä työntekijöiden, joiden saama kokonaispalkka tai -palkkio sijoittuu samaan palkka- ja palkkiohaarukkaan ylimmän johdon ja riskinottoa edellyttävissä tehtävissä toimivien kanssa, olisi kuuluttava näihin henkilöstöryhmiin.
(25)
Palkka- ja palkkiopolitiikkaan sovellettavissa periaatteissa olisi otettava huomioon, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat voivat soveltaa näitä politiikkoja eri tavoin riippuen niiden koosta ja niiden hoitamien rahastojen koosta, niiden sisäisestä organisaatiosta sekä niiden toiminnan luonteesta, laajuudesta ja monitahoisuudesta.
(26)
Rahoituspalvelualan palkka- ja palkkiopolitiikasta 30 päivänä huhtikuuta 2009 annetussa komission suosituksessa (8) esitetyt moitteetonta palkka- ja palkkiopolitiikkaa koskevat periaatteet ovat yhdenmukaisia tässä direktiivissä esitettyjen periaatteiden kanssa ja täydentävät niitä.
(27)
Jotta edistettäisiin valvontatoiminnan lähentymistä palkka- ja palkkiopolitiikan ja -käytäntöjen arvioinnissa, Euroopan valvontaviranomaisen (Euroopan arvopaperimarkkinaviranomainen), joka on perustettu Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksella (EU) N:o 1095/2010 (9), jäljempänä ’arvopaperimarkkinaviranomainen’, olisi varmistettava, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien perustellusta palkka- ja palkkiopolitiikasta on olemassa suuntaviivoja. Euroopan valvontaviranomaisen (Euroopan pankkivalvontaviranomainen), joka on perustettu Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksella (EU) N:o 1093/2010 (10), olisi osallistuttava tällaisten suuntaviivojen laatimiseen.
(28)
Palkkaa ja palkkioita koskevien säännösten soveltamisen ei olisi rajoitettava perussopimuksissa, erityisesti Euroopan unionin toiminnasta tehdyn sopimuksen 153 artiklan 5 kohdassa, taattujen perusoikeuksien täysimääräistä käyttöä, kansallisen sopimus- ja työoikeuden yleisiä periaatteita, osakkeenomistajien oikeuksia ja osallistumista koskevaa sovellettavaa lainsäädäntöä eikä kyseisen laitoksen hallinto- ja valvontaelinten yleisiä tehtäviä eikä soveltuvin osin myöskään työmarkkinaosapuolten oikeutta tehdä ja panna täytäntöön työehtosopimuksia kansallisten lakien ja perinteiden mukaisesti.
(29)
Varojen arvon luotettava ja puolueeton määrittäminen on olennaisen tärkeää sijoittajien etujen turvaamisen kannalta. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat käyttävät varojen arvonmääritykseen erilaisia menetelmiä ja järjestelmiä riippuen niiden pääasiallisista omaisuuslajeista ja sijoituskohdemarkkinoista. On aiheellista tunnustaa nämä erot mutta edellyttää kuitenkin kaikissa tapauksissa, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat ottavat käyttöön arvonmääritysmenettelyjä, joiden perusteella voidaan tehdä vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen varojen asianmukainen arvonmääritys. Varojen arvonmääritystä ja nettoarvon laskentaa koskevan prosessin olisi oltava toiminnallisesti riippumaton vaihtoehtoisen sijoitusrahaston hoitajan salkunhoidosta ja palkka- ja palkkiopolitiikasta, ja muilla toimenpiteillä olisi varmistettava, että eturistiriitoja ehkäistään ja että epäasianmukainen vaikutus työntekijöihin estetään. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien olisi voitava tietyin edellytyksin nimetä ulkopuolinen arvonmäärittäjä huolehtimaan arvonmääritystoiminnosta.
(30)
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan olisi voitava siirtää toiselle joidenkin toimintojensa suorittaminen sen omasta puolesta tehostaakseen liiketoimintansa harjoittamista, jollei tiukoista rajoituksista ja vaatimuksista, objektiivisen perusteen olemassaolo mukaan luettuna, muuta johdu. Myös tehtävien edelleen siirtämisen olisi oltava samoin edellytyksin sallittua. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan olisi kuitenkin tällöinkin oltava edelleen kaiken aikaa vastuussa siirrettyjen toimintojen asianmukaisesta suorittamisesta sekä tämän direktiivin noudattamisesta.
(31)
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan tehtävien siirtämistä koskevia tiukkoja rajoituksia ja vaatimuksia olisi sovellettava liitteessä I tarkoitettujen hoitotoimintojen siirtämiseen. Tukitehtävien, kuten vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan hoitotehtäviensä osana suorittamien hallinnollisten tai teknisten toimintojen, siirtämiseen ei olisi sovellettava tässä direktiivissä säädettyjä erityisiä rajoituksia ja vaatimuksia.
(32)
Viimeaikaiset tapahtumat ovat korostaneet tarvetta erottaa toisistaan varojen säilytystoiminnot ja hoitotoiminnot sekä pitää sijoittajien varat erillään hoitajan varoista. Vaikka vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat hoitavat vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja, joilla on erilaisia liiketoimintamalleja ja muun muassa varojen säilytystä koskevia järjestelyjä, on ensiarvoisen tärkeää, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajasta erillinen säilytysyhteisö nimetään hoitamaan mainittujen rahastojen säilytystoimintoja.
(33)
Säilytysyhteisön nimeämiseen ja tehtäviin liittyviä tämän direktiivin säännöksiä olisi sovellettava kaikkiin vaihtoehtoisiin sijoitusrahastoihin, joita hoitaa tämän direktiivin soveltamisalaan kuuluva vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja, ja näin ollen kaikkiin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen liiketoimintamalleihin. Niitä olisi kuitenkin mukautettava eri liiketoimintamallien erityispiirteisiin. Joissakin liiketoimintamalleissa tietyt säilytystehtävät ovat muita olennaisempia sen mukaan, minkä tyyppisiin varoihin vaihtoehtoiset sijoitusrahastot sijoittavat ja mitä tehtäviä kyseisiin varoihin liittyy.
(34)
Jäsenvaltioiden olisi voitava sallia sellaisten tiettyjen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osalta, joissa oikeutta vaatia lunastusta ei voi käyttää viiteen vuoteen alkusijoituksesta lukien ja jotka eivät sijoituspolitiikkansa perusperiaatteiden mukaisesti yleensä sijoita varoihin, jotka on säilytettävä tämän direktiivin mukaisesti, tai jotka yleensä sijoittavat liikkeeseenlaskijoihin tai listaamattomiin yhtiöihin, kuten pääomasijoitus-, riskipääoma- ja kiinteistörahastoihin, hankkiakseen mahdollisesti määräysvallan tällaisissa yhtiöissä tämän direktiivin säännösten mukaisesti, että notaari, lakimies tai kirjaaja taikka toinen yhteisö nimetään hoitamaan säilytystoimintoja. Sellaisissa tapauksissa säilytystoimintojen olisi oltava osa ammatillista tai liiketoimintaa, jonka osalta nimetty yhteisö kuuluu pakollisen lakisääteisen rekisteröinnin piiriin tai kuuluu lakien tai muiden säädösten tai ammattisääntöjen piiriin ja voi antaa riittävät taloudelliset ja ammatilliset takeet siitä, että se voi tehokkaasti hoitaa asiaankuuluvat säilytystoiminnot ja vastata näihin toimintoihin liittyvistä velvoitteista. Tässä otetaan huomioon tietyntyyppisten suljettujen rahastojen nykyiset käytännöt. Kaikkien muiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen tapauksessa säilytysyhteisön olisi kuitenkin säilytystoiminnon merkityksen vuoksi oltava luottolaitos, sijoituspalveluyritys tai muu direktiivin 2009/65/EY nojalla sallittu yhteisö. Säilytysyhteisön olisi voitava unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osalta olla myös luottolaitos tai muu tässä perustelukappaleessa mainittujen yhteisöjen kaltainen yhteisö, kunhan yhteisö on sellaisen tehokkaan toiminnan vakautta koskevan sääntelyn ja valvonnan alainen, jotka vastaavat unionin lainsäädäntöä ja joiden täytäntöönpanoa valvotaan tehokkaasti.
(35)
Säilytysyhteisöllä olisi oltava sääntömääräinen kotipaikka tai sivuliike samassa maassa kuin vaihtoehtoisella sijoitusrahastolla. Unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen säilytysyhteisön olisi voitava olla sijoittautunut kyseessä olevaan kolmanteen maahan vain, jos tietyt lisäedellytykset täyttyvät. Komissiolle olisi annettava delegoiduissa säädöksissä vahvistettujen perusteiden mukaisesti toimivalta hyväksyä täytäntöönpanotoimenpiteitä, joissa todetaan, että kolmannen maan toiminnan vakautta koskeva säätely ja valvonta vastaavat Euroopan unionin lainsäädäntöä ja että niiden täytäntöönpanoa valvotaan tehokkaasti. Lisäksi olisi sovellettava asetuksen (EU) N:o 1095/2010 19 artiklassa säädettyä sovittelumenettelyä, jos toimivaltaisten viranomaisten välillä vallitsee erimielisyys muiden lisäedellytysten asianmukaisesta soveltamisesta. Säilytysyhteisön olisi voitava vaihtoehtoisesti unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osalta olla sijoittautunut myös rahastoa hoitavan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltioon tai viitejäsenvaltioon.
(36)
Komissiota kehotetaan selvittämään mahdollisuuksia tehdä asianmukainen horisontaalinen lainsäädäntöehdotus, jolla täsmennetään säilytysyhteisön tehtäviä ja vastuita ja joka koskee jäsenvaltioon sijoittautuneen säilytysyhteisön oikeutta tarjota palvelujaan toisessa jäsenvaltiossa.
(37)
Säilytysyhteisön olisi vastattava vaihtoehtoisen sijoitusrahaston kassavirran asianmukaisesta seurannasta ja sen varmistamisesta, että vaihtoehtoiselle sijoitusrahastolle tai sen lukuun toimivalle hoitajalle kuuluvat sijoittajien rahat kirjataan oikein kyseisen rahaston tai sen lukuun toimivan hoitajan taikka kyseisen rahaston lukuun toimivan säilytysyhteisön nimissä avatulle tilille. Säilytysyhteisön olisi myös vastattava vaihtoehtoisen sijoitusrahaston varojen säilytyksestä, mukaan luettuina sellaisten rahoitusvälineiden säilytys, jotka voidaan kirjata säilytysyhteisön kirjanpitoon avatulle rahoitusvälinetilille, ja kaikkien sellaisten rahoitusvälineiden säilytys, jotka voidaan fyysisesti toimittaa säilytysyhteisölle, ja sen todentamisesta, että kyseinen rahasto tai sen lukuun toimiva hoitaja omistaa kaikki muut varat. Säilytysyhteisön olisi otettava huomioon Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2004/39/EY täytäntöönpanosta sijoituspalveluyritysten toiminnan järjestämistä koskevien vaatimusten, toiminnan harjoittamisen edellytysten ja kyseisessä direktiivissä määriteltyjen käsitteiden osalta 10 päivänä elokuuta 2006 annetun komission direktiivin 2006/73/EY (11) 16 artiklassa vahvistetut periaatteet varmistaessaan, että sijoittajien rahat kirjataan käteistilille.
(38)
Säilytysyhteisön olisi toimittava rehellisesti, oikeudenmukaisesti, ammattimaisesti, riippumattomasti ja vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen tai kyseisen rahaston sijoittajien edun mukaisesti.
(39)
Säilytysyhteisön olisi voitava siirtää varojen säilyttäminen kolmannelle osapuolelle, jonka olisi voitava puolestaan siirtää tämä toiminto edelleen. Toiminnon siirtämisen ja edelleen siirtämisen olisi kuitenkin oltava objektiivisesti perusteltua, ja siihen olisi sovellettava tiukkoja vaatimuksia, jotka koskevat sen kolmannen osapuolen soveltuvuutta, jonka vastuulle siirretty toiminto annetaan, sekä sitä asianmukaista pätevyyttä, varovaisuutta ja huolellisuutta, jota säilytysyhteisön olisi noudatettava kyseistä kolmatta osapuolta valitessaan, nimetessään ja valvoessaan.
(40)
Kolmas osapuoli, jolle varojen säilytys siirretään, olisi voitava ylläpitää yhteistä erillistä tiliä useille vaihtoehtoisille sijoitusrahastoille, niin sanottua yhteistiliä.
(41)
Varojen säilytyksen antamista selvityksen lopullisuudesta maksujärjestelmissä ja arvopaperien selvitysjärjestelmissä 19 päivänä toukokuuta 1998 annetussa Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivissä 98/26/EY (12) tarkoitetulle arvopaperien selvitysjärjestelmän toimijalle tai vastaavien palvelujen tarjoamisen antamista unionin ulkopuolisten arvopaperien selvitysjärjestelmien hoidettavaksi ei olisi katsottava säilytystoimintojen siirtämiseksi.
(42)
Säilytysyhteisön tehtävien siirtämiseen sovellettavia tiukkoja rajoituksia ja vaatimuksia olisi sovellettava sillä säilytysyhteisönä olevien erityistoimintojen eli kassavirran valvonnan, varojen säilytyksen ja valvontatehtävien siirtämiseen. Säilytysyhteisön säilytystehtäviin liittyvien tukitehtävien, kuten säilytysyhteisön osana säilytystehtäviänsä suorittamien hallinnollisten tai teknisten tehtävien, siirtämiseen ei sovelleta tässä direktiivissä säädettyjä erityisiä rajoituksia ja vaatimuksia.
(43)
Direktiivissä otetaan myös huomioon, että monet vaihtoehtoiset sijoitusrahastot ja erityisesti hedgerahastot käyttävät nykyisin päävälittäjää. Tällä direktiivillä varmistetaan, että vaihtoehtoiset sijoitusrahastot voivat edelleen käyttää päävälittäjää. Päävälittäjää ei kuitenkaan pitäisi nimetä säilytysyhteisöksi, paitsi jos se on toiminnallisesti ja hierarkkisesti erottanut säilytystehtäviensä hoitamisen tehtävistään päävälittäjänä ja mahdolliset eturistiriidat selvitetään, hoidetaan ja ilmoitetaan asianmukaisesti vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittajille, sillä päävälittäjät toimivat tällaisen rahaston vastapuolena eivätkä ne sen vuoksi voi samanaikaisesti toimia sen parhaan edun mukaisesti, kuten säilytysyhteisöltä edellytetään. Säilytysyhteisöjen olisi voitava siirtää säilytystehtäviä yhdelle tai useammalle päävälittäjälle tai muille kolmansille osapuolille. Päävälittäjien olisi niille siirrettyjen säilytystehtävien lisäksi annettava tarjota vaihtoehtoiselle sijoitusrahastolle päävälittäjän palveluja. Tällaiset päävälittäjän palvelut eivät ole osa tehtävien siirtämistä koskevaa järjestelyä.
(44)
Säilytysyhteisön olisi oltava vastuussa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle, vaihtoehtoiselle sijoitusrahastolle ja sijoittajille aiheutuvasta omaisuuden katoamisesta. Direktiivissä erotetaan toisistaan säilytettävänä olevien rahoitusvälineiden katoaminen ja muu omaisuuden katoaminen. Säilytysyhteisön olisi oltava vastuussa muun omaisuuden kuin säilytettävien rahoitusvälineiden katoamisesta, kun kyse on tahallisesta tai huolimattomuudesta aiheutuneesta katoamisesta. Jos säilytysyhteisö säilyttää varoja ja kyseiset varat katoavat, säilytysyhteisön olisi oltava vastuussa siitä, paitsi jos se pystyy osoittamaan, että katoaminen on seurausta ulkopuolisesta tapahtumasta, johon se ei ole kohtuudella voinut vaikuttaa ja jonka seurauksia ei olisi voitu välttää kaikista kohtuullisiksi katsottavista toimista huolimatta. Säilytysyhteisön ei esimerkiksi tässä yhteydessä olisi voitava vedota tiettyihin sisäisiin tilanteisiin, kuten työntekijän petolliseen toimintaan, vapautuakseen vastuusta.
(45)
Jos säilytysyhteisö siirtää säilytystehtäviä ja kolmannen osapuolen säilytettävänä olevat rahoitusvälineet katoavat, säilytysyhteisön olisi oltava vastuussa siitä. Edellyttäen, että säilytysyhteisön nimenomaisesti annetaan vapauttaa itsensä vastuusta sillä perusteella, että tällainen vastuu on siirretty sopimusperusteisesti kyseiselle kolmannelle osapuolelle, säilytysyhteisön ja vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen tai tällaisen rahaston lukuun toimivan hoitajan välisen sellaisen kirjallisen sopimuksen nojalla, jossa vastuusta vapautuminen on objektiivisesti perusteltu, ja että kolmannen osapuolen voidaan katsoa olevan vastuussa katoamisesta säilytysyhteisön ja kolmannen osapuolen välisen sopimuksen perusteella, säilytysyhteisön olisi kuitenkin voitava vapautua vastuusta, jos se pystyy osoittamaan, että se on täyttänyt pätevää, varovaista ja huolellista toimintaa koskevat velvoitteensa ja että tehtävien siirtämistä koskevat erityisvaatimukset täyttyvät. Direktiivillä pyritään vastuun sopimusperusteista siirtoa kolmannelle osapuolelle koskevan vaatimuksen asettamisen kautta luomaan tällaiselle sopimukselle ulkoisia vaikutuksia, jolloin kolmas osapuoli on suoraan vastuussa vaihtoehtoista sijoitusrahastoa tai sen sijoittajia kohtaan säilytettävänä olevien rahoitusvälineiden katoamisesta.
(46)
Edelleen, jos kolmannen maan lainsäädännössä edellytetään, että paikallinen yhteisö säilyttää tiettyjä rahoitusvälineitä, eikä kaikki tehtävien siirtämistä säilytysyhteisölle koskevat vaatimukset täyttäviä paikallisia yhteisöjä ole olemassa, säilytysyhteisön olisi voitava vapautua vastuustaan edellyttäen, että kyseisen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston säännöissä tai perustamisasiakirjoissa nimenomaisesti sallitaan tällainen vastuusta vapautuminen, sijoittajille on ennen sijoituksen tekemistä asianmukaisesti ilmoitettu tällaisesta vastuusta vapautumisesta ja tilanteista, joissa se on perusteltua, vaihtoehtoinen sijoitusrahasto tai sen lukuun toimiva hoitaja on määrännyt säilytysyhteisön siirtämään tällaisten rahoitusvälineiden säilytyksen paikalliselle yhteisölle, säilytysyhteisön ja vaihtoehtoisen sijoitusrahaston tai sen lukuun toimivan hoitajan välillä on tehty kirjallinen sopimus, jossa nimenomaisesti sallitaan tällainen vastuusta vapautuminen; ja säilytysyhteisön ja kolmannen osapuolen välillä on tehty kirjallinen sopimus, jolla nimenomaisesti siirretään säilytysyhteisön vastuu kyseiselle kolmannelle osapuolelle ja jonka nojalla vaihtoehtoinen sijoitusrahasto tai sen lukuun toimiva hoitaja voi esittää vaateen kolmatta osapuolta vastaan rahoitusvälineistä aiheutuvista tappioista tai säilytysyhteisö voi esittää tällaisen vaateen sen lukuun.
(47)
Tämän direktiivin soveltamisen ei olisi rajoitettava säilytysyhteisöön sovellettavia direktiiviä 2009/65/EY koskevia tulevia lainsäädäntötoimenpiteitä, koska yhteissijoitusyritykset ja vaihtoehtoiset sijoitusrahastot poikkeavat toisistaan sekä noudattamiensa sijoitusstrategioiden että niiden sijoittajien osalta, joille ne on suunnattu.
(48)
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan olisi asetettava kustakin hoitamastaan unioniin sijoittautuneesta vaihtoehtoisesta sijoitusrahastosta ja kustakin sellaisesta unionissa markkinoimastaan rahastosta vuosikertomus saataville kultakin tilikaudelta viimeistään kuuden kuukauden kuluttua tilikauden päättymisestä tämän direktiivin mukaisesti. Kuuden kuukauden määräajan soveltamisen ei olisi rajoitettava jäsenvaltioiden oikeutta asettaa lyhyempää määräaikaa.
(49)
Koska vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on mahdollista hyödyntää vivutusta ja tietyissä olosuhteissa myötävaikuttaa järjestelmäriskien tai markkinahäiriöiden syntymiseen, olisi asetettava erityisvaatimuksia sellaisille vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille, jotka hyödyntävät vivutusta. Unionissa ei ole johdonmukaisesti kerätty tarvittavaa tietoa, jotta kyseiset riskit voitaisiin huomata, niiden kehittymistä voitaisiin seurata ja niihin voitaisiin reagoida; tätä tietoa ei myöskään ole jaettu jäsenvaltioiden kesken, jotta unionin rahoitusmarkkinoiden vakautta mahdollisesti uhkaavat riskit huomattaisiin ajoissa. Tilanteen korjaamiseksi olisi asetettava erityisvaatimuksia sellaisille vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille, jotka hyödyntävät vivutusta merkittävässä määrin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen tasolla. Tällaisten vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien olisi edellytettävä antavan tietoja vivutuksen kokonaismäärästä, rahan tai arvopaperien lainaamiseen perustuvasta vivutuksesta sekä johdannaisissa oleviin positioihin perustuvasta vivutuksesta, varojen uudelleenkäytöstä ja tärkeimmistä vivutuksen lähteistä niiden hoitamissa vaihtoehtoisissa sijoitusrahastoissa. Toimivaltaisten viranomaisten keräämät tiedot olisi jaettava muiden unionin viranomaisten, arvopaperimarkkinaviranomaisen ja finanssijärjestelmän makrotason vakauden valvonnasta unionissa ja Euroopan järjestelmäriskikomitean perustamisesta 24 päivänä marraskuuta 2010 annetulla Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksella (EU) N:o 1092/2010 (13) perustetun Euroopan järjestelmäriskikomitean (jäljempänä ’järjestelmäriskikomitea’) kanssa, jotta voitaisiin helpommin laatia yhteisiä analyysejä vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien hoitamien sellaisten rahastojen käyttämän vivutuksen vaikutuksista unionin rahoitusjärjestelmään, sekä sopia yhteisistä toimenpiteistä. Jos yksi tai useampi vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan hoitama vaihtoehtoinen sijoitusrahasto saattaa toimia merkittävänä vastapuoliriskin lähteenä luottolaitokselle tai muille järjestelmän kannalta merkityksellisille laitoksille muissa jäsenvaltioissa, nämä tiedot olisi jaettava myös asiaankuuluvien viranomaisten kanssa.
(50)
Jotta voidaan asianmukaisesti arvioida riskit, joita aiheutuu siitä, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja käyttää vivutusta hoitamansa vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osalta, kyseisen hoitajan olisi osoitettava, että vivutuksen rajat kunkin sen hoitaman vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osalta ovat kohtuullisia ja että se noudattaa kaiken aikaa kyseisiä rajoja. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille olisi annettava lupa asettaa rajoja vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan vaihtoehtoisissa sijoitusrahastoissa hyödyntämälle vivutukselle, jos rahoitusjärjestelmän vakaus ja eheys saattavat olla uhattuina. Arvopaperimarkkinaviranomaiselle ja järjestelmäriskikomitealle olisi ilmoitettava asiassa toteutetuista toimista.
(51)
On myös tarpeen antaa arvopaperimarkkinaviranomaisen päättää järjestelmäriskikomitean lausunnon huomioon otettuaan, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan tai vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien ryhmän käyttämä vivutus aiheuttaa merkittävän riskin rahoitusjärjestelmän vakaudelle ja eheydelle, ja antaa toimivaltaisille viranomaisille lausunto, jossa täsmennetään toteutettavat korjaustoimet.
(52)
On tarpeen varmistaa, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien kotijäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset, yhtiöt, joissa niiden hoitamilla vaihtoehtoisilla sijoitusrahastoilla on määräysvalta, ja tällaisten yhtiöiden työntekijät saavat tietyt tarvittavat tiedot, jotta yhtiöt voivat arvioida, miten määräysvalta vaikuttaa niiden asemaan.
(53)
Kun vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat hoitavat vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja, joilla on määräysvalta liikkeeseenlaskijassa, jonka osakkeet otetaan kaupankäynnin kohteeksi säännellyillä markkinoilla, tiedot olisi yleensä annettava julkisista ostotarjouksista 21 päivänä huhtikuuta 2004 annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2004/25/EY (14) sekä säännellyillä markkinoilla kaupankäynnin kohteeksi otettavien arvopaperien liikkeeseenlaskijoita koskeviin tietoihin liittyvien avoimuusvaatimusten yhdenmukaistamisesta 15 päivänä joulukuuta 2004 annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2004/109/EY (15) mukaisesti. Olisi asetettava erityisiä vaatimuksia sellaisille vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille, jotka hoitavat vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja, joilla on määräysvalta listaamattomassa yhtiössä. Jotta toiminta määräysvallan alaisen yhtiön suhteen olisi avointa, olisi sovellettava myös tiukempia avoimuutta, tietojen antamista ja raportointia koskevia vaatimuksia. Asianomaisen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen vuosikertomusta olisi lisäksi täydennettävä määräysvallan alaisen yhtiön osalta, tai tällaiset lisätiedot olisi sisällytettävä määräysvallan alaisen yhtiön vuosikertomukseen. Tällaiset tiedot olisi sen jälkeen asetettava yhtiön työntekijöiden edustajien tai, jos edustajia ei ole, työntekijöiden, ja asianomaisen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen sijoittajien saataville.
(54)
Tiettyjen yhtiöiden työntekijöitä koskevia erityisiä tiedotusvaatimuksia sovelletaan siinä tapauksessa, että vaihtoehtoiset sijoitusrahastot hankkivat määräysvallan tällaisissa yhtiöissä tämän direktiivin mukaisesti. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalla ei kuitenkaan useimmissa tapauksissa ole määräysvaltaa vaihtoehtoisessa sijoitusrahastossa, paitsi jos se on sisäisesti hoidettu rahasto. Lisäksi osakkeenomistajien ja työntekijöiden edustajien tai, jos heitä ei ole, työntekijöiden välillä ei yhtiöoikeuden yleisten periaatteiden mukaisesti ole suoraa yhteyttä. Siksi osakkeenomistajalle tai osakeomistuksen hoitajalle, eli vaihtoehtoiselle sijoitusrahastolle ja vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle, ei voida tämän direktiivin nojalla asettaa vaatimuksia, jotka koskevat suoraa tiedottamista yhtiön työntekijöiden edustajille tai, jos heitä ei ole, työntekijöille. Tässä direktiivissä olisi vahvistettava työntekijöiden edustajia tai, jos heitä ei ole, työntekijöitä koskevien tiedotusvaatimusten osalta asianomaisten vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle velvoite tehdä parhaansa varmistaakseen, että asianomaisen yhtiön hallitus antaa tässä direktiivissä vaadittavat tiedot työntekijöiden edustajille tai, jos heitä ei ole, työntekijöille.
(55)
Komission olisi yleisellä tasolla sijoittajatyypistä riippumatta selvitettävä tarvetta ja mahdollisuuksia muuttaa tiedotus- ja tiedonantovaatimuksia, joita sovelletaan, kun kyseessä on tässä direktiivissä tarkoitettu määräysvalta listaamattomissa yhtiöissä tai liikkeeseenlaskijoissa.
(56)
Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja hoitaa yhtä tai useampaa vaihtoehtoista sijoitusrahastoa, joka hankkii määräysvaltaa listaamattomassa yhtiössä, kyseisen hoitajan olisi myös annettava kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille tiedot määräysvallan hankkimisen rahoituksesta. Tätä velvoitetta antaa tietoja rahoituksesta olisi sovellettava myös silloin, kun vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja hoitaa vaihtoehtoista sijoitusrahastoa, joka hankkii määräysvaltaa liikkeeseenlaskijassa, jonka osakkeet otetaan kaupankäynnin kohteeksi säännellyillä markkinoilla.
(57)
Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja hoitaa yhtä tai useampaa vaihtoehtoista sijoitusrahastoa, joka hankkii määräysvaltaa listaamattomassa yhtiössä tai liikkeeseenlaskijassa, kyseisellä hoitajalla ei 24 kuukauden jakson kuluessa siitä, kun kyseinen rahasto on hankkinut määräysvallan yhtiössä, ensinnäkään olisi oltava lupaa helpottaa, tukea tai määrätä yhtiön varojen jakamista, osakepääoman alentamista, osakkeiden lunastusta ja/tai omien osakkeiden hankintaa tämän direktiivin säännösten mukaisesti; toiseksi hoitajalla ei olisi oltava lupaa äänestää, siltä osin kuin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalla on lupa äänestää vaihtoehtoisen sijoitusrahaston lukuun yhtiön hallintoelimien kokouksissa, yhtiön varojen jakamisen, osakepääoman alentamisen, osakkeiden lunastuksen ja/tai omien osakkeiden hankinnan puolesta tämän direktiivin mukaisesti; ja kolmanneksi hoitajan olisi joka tapauksessa parhaansa mukaan estettävä yhtiön varojen jakaminen, osakepääoman alentaminen, osakkeiden lunastus ja/tai omien osakkeiden hankinta tämän direktiivin mukaisesti. Jäsenvaltioiden olisi tämän direktiivin säännöksiä osaksi kansallista lainsäädäntöä saattaessaan otettava huomioon tämän direktiivin V luvun 2 jakson säännösten sääntelytarkoitus ja otettava tässä yhteydessä asiaankuuluvasti huomioon unioniin ja unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen tasapuolisten toimintaedellytysten tarve hankittaessa määräysvalta unioniin sijoittautuneissa yhtiöissä.
(58)
Ilmoitus- ja tiedonantovaatimuksiin sekä erityisiin suojatoimiin yhtiöiden varoista tyhjentämisen varalta, kun kyseessä on määräysvalta listaamattomassa yhtiössä tai liikkeeseenlaskijassa, olisi sovellettava yleistä poikkeusta, joka koskee määräysvaltaa pienissä ja keskisuurissa yrityksissä sekä erillisyhtiöissä, joiden tarkoituksena on kiinteistöjen hankinta, hallinta tai hallinnointi. Näiden vaatimusten tarkoituksena ei myöskään ole julkistaa omistusoikeuden suojaamia tietoja, jotka asettaisivat vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan epäedulliseen asemaan suhteessa mahdollisiin kilpailijoihin, kuten valtio-omisteisiin rahastoihin tai kilpailijoihin, jotka saattavat haluta estää kohdeyhtiötä jatkamasta liiketoimintaansa käyttämällä tietoja omaksi edukseen. Ilmoitus- ja tiedonantovelvollisuuksien soveltamisen ei sen vuoksi olisi rajoitettava työntekijöille tiedottamista ja heidän kuulemistaan koskevista yleisistä puitteista Euroopan yhteisössä 11 päivänä maaliskuuta 2002 annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivissä 2002/14/EY (16) säädettyjen luottamuksellisia tietoja koskevien edellytysten ja rajoitusten soveltamista eikä direktiivien 2004/25/EY ja 2004/109/EY soveltamista. Tämä tarkoittaa, että jäsenvaltioiden olisi huolehdittava siitä, että työntekijöiden edustajat ja mahdolliset näitä avustavat henkilöt eivät kansallisessa lainsäädännössä asetettujen rajoitusten ja ehtojen mukaisesti saa paljastaa työntekijöille ja kolmansille osapuolille tietoja, joilla on vaikutusta yhtiön perusteltuihin etuihin ja jotka on nimenomaisesti annettu heille luottamuksellisesti. Jäsenvaltioiden olisi kuitenkin voitava antaa työntekijöiden edustajien ja näitä avustavien henkilöiden luovuttaa luottamuksellisia tietoja työntekijöille ja kolmansille osapuolille, joita sitoo salassapitovelvollisuus. Jäsenvaltioiden olisi huolehdittava siitä, etteivät asianomaiset vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat saa vaatia hallitusta ilmoittamaan tietoja työntekijöiden edustajille tai, jos edustajia ei ole, työntekijöille, kun kyseisten tietojen luonne on sellainen, että objektiivisten perusteiden mukaan ne vahingoittaisivat vakavasti asianomaisen yhtiön toimintaa tai olisivat sille haitallisia. Ilmoitus- ja tiedonantovaatimusten ja varoista tyhjentämistä ehkäisevien erityisten turvatoimenpiteiden soveltamisen ei myöskään olisi rajoitettava jäsenvaltioiden hyväksymien tiukempien sääntöjen soveltamista.
(59)
Tässä direktiivissä vahvistetaan myös edellytykset, joita noudattaen unioniin sijoittautuneet vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat voivat markkinoida unioniin sijoittautuneiden rahastojen osuuksia tai osakkeita ammattimaisille sijoittajille unionissa. Tällaisen unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien suorittaman vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinoinnin olisi oltava sallittua vain siltä osin kuin hoitaja noudattaa tätä direktiiviä ja markkinointi tapahtuu passin nojalla, sanotun kuitenkaan rajoittamatta edellä mainittujen rajojen alapuolelle jäävien vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien markkinointia. Jäsenvaltioiden olisi voitava edelleen sallia, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat markkinoivat rajojen alapuolelle jääviä vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja kansallisten säännösten mukaisesti.
(60)
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osuuksia tai osakkeita olisi voitava listata unionin säännellyillä markkinoilla tai vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan lukuun toimivien kolmansien osapuolten olisi voitava tarjota tai kohdentaa niitä tietyssä jäsenvaltiossa vain, jos kyseistä rahastoa hoitava vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja saa itse markkinoida rahaston osuuksia tai osakkeita kyseisessä jäsenvaltiossa. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osakkeiden jakamista sijoittajille unionissa voidaan lisäksi säännellä muilla kansallisilla ja unionin säädöksillä, kuten arvopapereiden yleisölle tarjoamisen tai kaupankäynnin kohteeksi ottamisen yhteydessä julkistettavasta esitteestä 4 päivänä marraskuuta 2003 annetulla direktiivillä 2003/71/EY (17) ja direktiivillä 2004/39/EY.
(61)
Monet unioniin sijoittautuneet vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat hoitavat nykyisin unionin ulkopuolelle sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja. On aiheellista antaa toimiluvan saaneiden unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien hoitaa unionin ulkopuolelle sijoittautuneita rahastoja markkinoimatta niitä unionissa ilman, että niille asetetaan tässä direktiivissä säädettyjä säilytysyhteisöä koskevia tiukkoja vaatimuksia ja vuosikertomusta koskevia vaatimuksia, sillä kyseiset vaatimukset on lisätty direktiiviin unionin sijoittajien suojelemiseksi.
(62)
Toimiluvan saaneiden, unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien, jotka aikovat markkinoida unionin ulkopuolelle sijoittautunutta rahastoa ammattimaisille sijoittajille kotijäsenvaltiossaan ja/tai muissa jäsenvaltioissa, olisi komission tästä asiasta, arvopaperimarkkinaviranomaisen tästä asiasta antaman lausunnon huomioon ottaen, antaman delegoidun säädöksen tultua voimaan lähtökohtaisesti kahden vuoden kuluttua siitä, kun määräaika direktiivin saattamiseksi osaksi kansallista lainsäädäntöä on päättynyt, voitava tehdä niin passin nojalla, jos se noudattaa tätä direktiiviä. Kyseisen oikeuden ehtona olisi oltava ilmoitusmenettelyt ja se, että unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoinen sijoitusrahasto täyttää kolmatta maata koskevat edellytykset.
(63)
Siirtymäkaudella, joka arvopaperimarkkinaviranomaisen antaman lausunnon mukaan lähtökohtaisesti lopetetaan delegoidulla säädöksellä kolmen vuoden kuluttua siitä, kun unionin ulkopuolelle sijoittautuneita vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajia koskeva passi on otettu käyttöön, asiaankuuluvien jäsenvaltioiden olisi voitava antaa unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien, jotka aikovat markkinoida unionin ulkopuolelle sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja Euroopan unionin tietyissä jäsenvaltioissa ilman passia, tehdä niin mutta vain jos hoitajat noudattavat tätä direktiiviä säilytysyhteisöä koskevia vaatimuksia lukuun ottamatta. Tällaisten unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien olisi kuitenkin varmistettava, että yksi tai useampi yhteisö nimetään hoitamaan säilytysyhteisön tehtäviä. Lisäksi vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten ja unionin ulkopuolisen rahaston sijoittautumismaana olevan kolmannen maan valvontaviranomaisten välillä olisi oltava otettu käyttöön kansainvälisten standardien mukaisia asianmukaisia yhteistyöjärjestelyjä järjestelmäriskin valvomiseksi, jotta voidaan varmistaa tehokas tietojenvaihto, jonka avulla vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset voivat hoitaa tämän direktiivin mukaiset tehtävänsä. Yhteistyöjärjestelyjä ei saisi käyttää esteenä unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden rahastojen markkinoinnille jäsenvaltiossa. Unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittautumismaana oleva kolmas maa ei myöskään saisi olla rahanpesun ja terrorismin rahoituksen vastaisen toimintaryhmän yhteistyöhaluttomiksi määrittelemien maiden ja alueiden luettelossa.
(64)
Komission tästä asiasta antaman delegoidun säädöksen tultua voimaan eli arvopaperimarkkinaviranomaisen tästä asiasta antaman lausunnon huomioon ottaen lähtökohtaisesti kahden vuoden kuluttua siitä, kun määräaika direktiivin saattamiseksi osaksi kansallista lainsäädäntöä on päättynyt, tämän direktiivin perusperiaatteena olisi oltava, että unionin ulkopuolelle sijoittautuneella vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalla olisi oltava tässä direktiivissä annetut oikeudet, kuten oikeus markkinoida vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osuuksia tai osakkeita kaikkialla unionissa passin nojalla edellyttäen, että se noudattaa tätä direktiiviä. Näin olisi varmistettava unioniin ja sen ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien tasapuoliset toimintaedellytykset. Tässä direktiivissä säädetään sen vuoksi toimiluvasta, joka koskee unionin ulkopuolelle sijoittautuneita vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajia ja jota aletaan soveltaa komission tästä asiasta antaman delegoidun säädöksen tultua voimaan. Jotta tällainen noudattaminen varmistetaan, jäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten olisi valvottava tämän direktiivin noudattamista. Tällaisten unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien osalta tässä direktiivissä määriteltyjen viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten olisi oltava toimivaltaisia valvontaviranomaisia.
(65)
Jos unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja aikoo hoitaa unioniin sijoittautuneita rahastoja ja/tai markkinoida rahastoja unionissa passin nojalla, se olisi myös velvoitettava noudattamaan tätä direktiiviä, jotta siihen sovelletaan samoja velvoitteita kuin unioniin sijoittautuneisiin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin. Erittäin poikkeuksellisissa tilanteissa, jos tämän direktiivin säännöksen noudattaminen on yhteensopimaton sen lainsäädännön noudattamisen kanssa, jota unionin ulkopuolelle sijoittautuneeseen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajaan tai unionin ulkopuolelle sijoittautuneeseen, unionissa markkinoitavaan vaihtoehtoiseen sijoitusrahastoon sovelletaan, unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja olisi voitava vapauttaa direktiivin kyseisen säännöksen noudattamisesta, jos se pystyy osoittamaan, että on mahdotonta sovittaa yhteen tämän direktiivin säännöksen ja sellaisen lainsäädännön pakollisen säännöksen noudattamista, jota sovelletaan unionin ulkopuolelle sijoittautuneeseen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajaan tai unionin ulkopuolelle sijoittautuneeseen, unionissa markkinoitavaan vaihtoehtoiseen sijoitusrahastoon, että unionin ulkopuolelle sijoittautuneeseen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajaan ja/tai unionin ulkopuolelle sijoittautuneeseen vaihtoehtoiseen sijoitusrahastoon sovellettavassa lainsäädännössä on vastaava sääntö, jolla on sama sääntelytarkoitus ja joka tarjoaa asianomaisen rahaston sijoittajille samantasoisen suojan, ja että unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja tai unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoinen sijoitusrahasto noudattavat kyseistä vastaavaa sääntöä.
(66)
Tällaisen unionin ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan, joka aikoo hoitaa unioniin sijoittautuneita rahastoja ja/tai markkinoida rahastoja unionissa passin nojalla, olisi lisäksi noudatettava erityistä toimiluvan myöntämistä koskevaa menettelyä ja täytettävä tietyt nimenomaiset vaatimukset, jotka koskevat unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan sijoittautumismaana olevaa kolmatta maata ja tarpeen mukaan unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittautumismaana olevaa kolmatta maata.
(67)
Arvopaperimarkkinaviranomaisen olisi annettava lausunto viitejäsenvaltion määrittämisestä ja tarvittaessa poikkeuksesta tilanteissa, joissa säännös on yhteensopimaton vastaavan säännön kanssa. Tällöin olisi sovellettava erityisvaatimuksia, jotka koskevat tietojen vaihtamista viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten ja vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien vastaanottavien jäsenvaltioiden toimivaltaisten viranomaisten välillä. Asetuksen (EU) N:o 1095/2010 19 artiklassa säädettyä sovittelumenettelyä olisi sovellettava, jos jäsenvaltioiden toimivaltaisten viranomaisten välillä vallitsee erimielisyys viitejäsenvaltion määrittämisestä, poikkeuksen soveltamisesta tilanteissa, joissa säännös on yhteensopimaton tämän direktiivin noudattamisen ja kolmannen maan vastaavien sääntöjen kanssa, ja arviosta siitä, täyttyvätkö nimenomaiset vaatimukset, jotka koskevat unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan sijoittautumismaana olevaa kolmatta maata ja tarpeen mukaan unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen sijoittautumismaana olevaa kolmatta maata.
(68)
Arvopaperimarkkinaviranomaisen olisi vuosittain tehtävä vertaisarviointi toimivaltaisten viranomaisten valvontatoiminnasta, joka koskee unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien toimilupien myöntämistä ja valvontaa, lisätäkseen edelleen valvonnan tulosten johdonmukaisuutta asetuksen (EU) N:o 1095/2010 30 artiklan mukaisesti.
(69)
Siirtymäkaudella, joka arvopaperimarkkinaviranomaisen antaman lausunnon mukaan lähtökohtaisesti lopetetaan delegoidulla säädöksellä kolmen vuoden kuluttua siitä, kun unionin ulkopuolelle sijoittautuneita vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajia koskeva passi on otettu käyttöön, asiaankuuluvien jäsenvaltioiden olisi voitava antaa unioniin sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan, joka aikoo markkinoida unionin ulkopuolelle sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja Euroopan unionin tietyissä jäsenvaltioissa ilman passia, tehdä niin mutta vain jos tietyt vähimmäistason edellytykset täyttyvät. Sijoittajille annettavien tietojen osalta näihin unionin ulkopuolelle sijoittautuneisiin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin olisi sovellettava vähintään vastaavia sääntöjä kuin unioniin sijoittautuneisiin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin, jotka hoitavat unioniin sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja. Järjestelmäriskien valvonnan helpottamiseksi näihin unionin ulkopuolelle sijoittautuneisiin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin olisi sovellettava raportointivelvollisuuksia myös sen jäsenvaltion toimivaltaisiin viranomaisiin nähden, jonka alueella vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja markkinoidaan. Sen vuoksi tällaisten hoitajien olisi noudatettava tässä direktiivissä säädettyjä avoimuusvaatimukset ja vaatimuksia, jotka koskevat vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajia, jotka hoitavat vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja, jotka hankkivat määräysvallan listaamattomassa yhtiössä tai liikkeeseenlaskijassa. Niiden jäsenvaltioiden toimivaltaisten viranomaisten, joissa rahastoa markkinoidaan, tai soveltuvin osin unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisen sijoitusrahaston toimivaltaisten viranomaisten ja unionin ulkopuolisen hoitajan sijoittautumismaana olevan kolmannen maan valvontaviranomaisten välillä olisi lisäksi otettava käyttöön asianmukaisia kansainvälisten standardien mukaisia yhteistyöjärjestelyjä järjestelmäriskin valvomiseksi, jotta voidaan varmistaa tehokas tietojenvaihto, jonka avulla asianomaisten jäsenvaltioiden toimivaltaiset viranomaiset voivat hoitaa tehtävänsä tämän direktiivin mukaisesti. Yhteistyöjärjestelyjä ei saisi käyttää esteenä kolmansien maiden rahastojen markkinoinnille jäsenvaltiossa. Unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan tai tapauksen mukaan unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittautumismaana oleva kolmas maa ei myöskään saisi olla rahanpesun ja terrorismin rahoituksen vastaisen toimintaryhmän yhteistyöhaluttomiksi määrittelemien maiden ja alueiden luettelossa.
(70)
Tämän direktiivin ei olisi vaikutettava nykytilanteeseen, jossa unioniin sijoittautunut ammattimainen sijoittaja voi sijoittaa vaihtoehtoisiin sijoitusrahastoihin omasta aloitteestaan riippumatta siitä, minne hoitaja ja/tai rahasto on sijoittautunut.
(71)
Jäsenvaltioiden olisi voitava sallia vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien hoitamien kaiken- tai tietyntyyppisten vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinointi vähittäissijoittajille alueellaan. Jos jäsenvaltio sallii tietyntyyppisten vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinoinnin, sen olisi arvioitava tapauskohtaisesti, olisiko tiettyä rahastoa pidettävä sentyyppisenä vaihtoehtoisena sijoitusrahastona, jota voidaan markkinoida vähittäissijoittajille sen alueella. Jäsenvaltioiden olisi voitava näissä tapauksissa asettaa vaihtoehtoisille sijoitusrahastoille ja vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille vähittäissijoittajille markkinoinnin ehdoksi tiukempia vaatimuksia kuin ne vaatimukset, joita sovelletaan niiden alueella tapahtuvaan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinointiin ammattimaisille sijoittajille, riippumatta siitä, markkinoidaanko rahastoa kansallisella vai rajatylittävällä tasolla, sanotun kuitenkaan rajoittamatta unionin oikeuden muiden säädösten soveltamista. Jos jäsenvaltio sallii vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinoinnin vähittäissijoittajille alueellaan, tämän mahdollisuuden olisi oltava olemassa riippumatta siitä, mihin jäsenvaltioon vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja markkinoiva vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja on sijoittautunut, eivätkä jäsenvaltiot saisi asettaa unioniin sijoittautuneille ja rajatylittävällä tasolla markkinoitaville vaihtoehtoisille sijoitusrahastoille tiukempia tai muita vaatimuksia kuin kansallisella tasolla markkinoitaville toiseen jäsenvaltioon sijoittautuneille unioniin sijoittautuneille vaihtoehtoisille sijoitusrahastoille. Tämän lisäksi vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien, direktiivin 2004/39/EY nojalla toimiluvan saaneiden sijoituspalveluyritysten ja direktiivin 2006/48/EY nojalla toimiluvan saaneiden luottolaitosten, jotka tarjoavat sijoituspalveluja yksityisasiakkaille, olisi otettava huomioon kaikki lisävaatimukset arvioidessaan, soveltuuko tietty vaihtoehtoinen sijoitusrahasto tietylle yksityisasiakkaalle tai onko se monimutkainen vai yksinkertainen rahoitusväline.
(72)
On tarpeen selkeyttää tämän direktiivin täytäntöönpanosta vastaavien toimivaltaisten viranomaisten toimivaltuuksia ja tehtäviä sekä vahvistaa mekanismeja, joilla varmistetaan tehokas rajatylittävä valvontayhteistyö. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien vastaanottavien jäsenvaltioiden toimivaltaisten viranomaisten olisi tietyissä tilanteissa oltava mahdollista toteuttaa suoria toimia niiden säännösten noudattamisen valvomiseksi, joista ne vastaavat. Muiden säännösten osalta vastaanottavien jäsenvaltioiden toimivaltaisten viranomaisten olisi tietyissä tilanteissa sallittava pyytää toimia kotijäsenvaltion toimivaltaisilta viranomaisilta ja puuttua asiaan, jos tällaisia toimia ei toteuteta.
(73)
Tässä direktiivissä säädetään myös arvopaperimarkkinaviranomaisen yleisestä koordinointitehtävästä ja mahdollisuudesta sitoviin sovittelumenettelyihin, joiden puheenjohtajana se toimii ja joissa ratkaistaan toimivaltaisten viranomaisten välisiä kiistoja.
(74)
Arvopaperimarkkinaviranomaisen olisi laadittava teknisten sääntelystandardien luonnoksia sellaisten yhteistyöjärjestelyjen sisällöstä, joita on tehtävä vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion tai viitejäsenvaltion sekä kolmansien maiden asianomaisten valvontaviranomaisten välillä, sekä tietojenvaihtoa koskevista menettelyistä. Teknisten sääntelystandardien luonnoksilla olisi varmistettava, että kyseisten yhteistyöjärjestelyjen avulla olisi toimitettava kaikki tarvittavat tiedot, jotta sekä kotijäsenvaltion että vastaanottavien jäsenvaltioiden toimivaltaiset viranomaiset voivat käyttää tämän direktiivin mukaisia valvonta- ja tutkintavaltuuksiaan. Arvopaperimarkkinaviranomaisen olisi myös helpotettava yhteistyöjärjestelyjä koskevia neuvotteluja ja niiden tekemistä. Arvopaperimarkkinaviranomaisen olisi esimerkiksi voitava helpottaa tällaisia yhteistyöjärjestelyjä laatimalla niitä varten vakiomallin.
(75)
Jäsenvaltioiden olisi säädettävä seuraamuksista, joita sovelletaan tämän direktiivin säännösten rikkomiseen, ja varmistettava näiden seuraamusten täytäntöönpano. Seuraamusten olisi oltava tehokkaita, oikeasuhteisia ja varoittavia.
(76)
Tässä direktiivissä kunnioitetaan perusoikeuksia ja noudatetaan erityisesti Euroopan unionin toiminnasta tehdyssä sopimuksessa ja Euroopan unionin perusoikeuskirjassa (perusoikeuskirja) tunnustettuja periaatteita, erityisesti Euroopan unionin toiminnasta tehdyn sopimuksen 16 artiklassa ja perusoikeuskirjan 8 artiklassa tunnustettua oikeutta henkilötietojen suojaan. Toimivaltaisten viranomaisten toteuttaman tietojen vaihdon tai toimittamisen olisi tapahduttava yksilöiden suojelusta henkilötietojen käsittelyssä ja näiden tietojen vapaasta liikkuvuudesta 24 päivänä lokakuuta 1995 annetussa Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivissä 95/46/EY (18) säädettyjen, henkilötietojen toimittamista koskevien sääntöjen mukaisesti. Arvopaperimarkkinaviranomaisen toteuttaman tietojen vaihdon tai toimittamisen olisi tapahduttava yksilöiden suojelusta yhteisöjen toimielinten ja elinten suorittamassa henkilötietojen käsittelyssä ja näiden tietojen vapaasta liikkuvuudesta 18 päivänä joulukuuta 2000 annetussa Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksessa (EY) N:o 45/2001 (19) säädettyjen, henkilötietojen toimittamista koskevien sääntöjen mukaisesti, ja näitä sääntöjä olisi sovellettava täysimääräisesti tässä direktiivissä tarkoitettuun henkilötietojen käsittelyyn.
(77)
Jotta voidaan varmistaa tämän asetuksen yhdenmukainen täytäntöönpano, komissiolle olisi siirrettävä täytäntöönpanovaltaa. Tätä valtaa olisi käytettävä yleisistä säännöistä ja periaatteista, joiden mukaisesti jäsenvaltiot valvovat komission täytäntöönpanovallan käyttöä, 16 päivänä helmikuuta 2011 annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksen (EU) N:o 182/2011 (20) mukaisesti.
(78)
Komissiolle olisi siirrettävä valta hyväksyä Euroopan unionin toiminnasta tehdyn sopimuksen 290 artiklan mukaisesti säädösvallan siirron nojalla annettavia delegoituja säädöksiä, jos tässä direktiivissä nimenomaisesti niin säädetään. Komissiolle olisi erityisesti siirrettävä valta hyväksyä delegoituja säädöksiä tässä direktiivissä määritellyistä vivutusmenetelmistä, mukaan luettuina asianomaisen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston määräysvallassa olevat rahoitusrakenteet ja/tai oikeudelliset rakenteet, joissa on mukana kolmansia osapuolia, jos tällaiset rakenteet on nimenomaisesti perustettu suoraan tai välillisesti luomaan vivutusta rahaston tasolla. Etenkään venture capital -rahastojen ja private equity -rahastojen osalta kohdeyhtiön tasolla olevaa vivutusta ei ole tarkoitus ottaa mukaan viitattaessa tällaisiin rahoitusrakenteisiin tai oikeudellisiin rakenteisiin.
(79)
Olisi myös annettava delegoituja säädöksiä, joilla täsmennetään kevennetyn järjestelmän rajojen laskentatapa ja sellaisten vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien kohtelu, joiden hoitamat varat, vivutuksella hankitut varat mukaan luettuina, tilapäisesti ylittävät ja/tai alittavat kyseisen rajan saman kalenterivuoden aikana, määritellä rajat alittavien vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien velvoitteet rekisteröityä ja toimittaa tietoja, jotta järjestelmäriskejä voidaan valvoa tehokkaasti ja vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien velvoitteet ilmoittaa asiasta asianomaisille toimivaltaisille viranomaisille, jos ne eivät enää täytä kevennetyn menettelyn soveltamisen edellytyksiä.
(80)
Delegoiduilla säädöksillä olisi myös selvennettävä vivutusmenetelmät, mukaan luettuina mahdolliset vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen määräysvallassa olevat rahoitukselliset ja/tai oikeudelliset rakenteet, joissa on mukana kolmansia osapuolia, sekä vivutuksen laskentatapa, täsmennettävä riskit, jotka omien lisävarojen tai ammatillisen vastuuvakuutuksen on katettava, edellytykset omien lisävarojen asianmukaisuuden tai ammatillisen vastuuvakuutuksen kattavuuden määrittämiseksi sekä omien lisävarojen tai ammatillisen vastuuvakuutuksen kattavuuden jatkuvien mukautusten määritystapa. Delegoiduilla säädöksillä olisi myös täsmennettävä perusteet, joilla toimivaltaiset viranomaiset arvioivat, täyttävätkö vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat velvoitteensa, jotka liittyvät liiketoiminnan harjoittamiseen, sekä velvoitteensa toimia hoitamiensa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen tai niiden sijoittajien etu ja markkinoiden häiriöttömyys huomioiden, ottaa käyttöön liiketoimintansa asianmukaiseen harjoittamiseen tarvittavat resurssit ja menettelyt ja käyttää niitä tehokkaasti, toteuttaa kaikki kohtuullisiksi katsottavat toimenpiteet eturistiriitojen välttämiseksi ja, silloin kun ne eivät ole vältettävissä, kyseisten eturistiriitojen tunnistamiseksi, hallitsemiseksi ja valvomiseksi ja soveltuvin osin ilmoittamiseksi, jotta voidaan estää niiden haitallinen vaikutus vaihtoehtoisen sijoitusrahaston ja sen sijoittajien etuihin ja varmistaa, että niiden hoitamia vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja kohdellaan tasapuolisesti, täyttää kaikki liiketoimintansa harjoittamiseen sovellettavat sääntelyvaatimukset edistääkseen hoitamiensa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen tai niiden sijoittajien etua ja markkinoiden häiriöttömyyttä sekä kohdella kaikkia sellaisten rahastojen sijoittajia tasapuolisesti.
(81)
Delegoiduilla säädöksillä olisi myös täsmennettävä ne eturistiriitojen muodot, jotka vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on tunnistettava, sekä ne kohtuullisiksi katsottavat toimenpiteet, jotka vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan odotetaan toteuttavan osana rakenteita ja organisaatiota ja hallintoa koskevia menettelyjä eturistiriitojen tunnistamiseksi, ehkäisemiseksi, hallitsemiseksi, valvomiseksi ja ilmoittamiseksi. Delegoiduilla säädöksillä olisi lisäksi täsmennettävä toteutettavat riskienhallintatehtävät, riskienhallintajärjestelmän asianmukainen tarkasteluväli, se, miten riskienhallintatehtävät olisi erotettava toiminnallisesti ja hierarkkisesti toimintayksiköistä, mukaan luettuina salkunhoitotehtävät; erityiset suojatoimet eturistiriitojen varalta ja vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien soveltamat riskienhallintavaatimukset. Delegoiduilla säädöksillä olisi myös täsmennettävä maksuvalmiudenhallintajärjestelmät ja -menettelyt, joita vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien olisi käytettävä, sekä sijoitusstrategian, maksuvalmiusprofiilin ja lunastuspolitiikan yhdenmukaisuus. Delegoiduilla säädöksillä olisi myös täsmennettävä vaatimukset, joita arvopaperistamisvälineiden alullepanijoiden, järjestäjien tai alkuperäisten luotonantajien on noudatettava, jotta vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat voivat sijoittaa kyseisiin välineisiin, jotka on laskettu liikkeeseen 1 päivän tammikuuta 2011 jälkeen.
(82)
Delegoiduilla säädöksillä olisi myös täsmennettävä vaatimukset, joita vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien on noudatettava sijoittaessaan tällaisiin arvopaperistamisvälineisiin, täsmennettävä hallinto- ja tilinpitomenettelyt, automaattisen tietojenkäsittelyn valvonta- ja suojajärjestelyt sekä riittävät sisäiset valvontajärjestelmät. Delegoiduilla säädöksillä olisi myös täsmennettävä menettelyt vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen varojen asianmukaista arvonmääritystä ja osuus- tai osakekohtaisen nettoarvon laskentaa varten, ammatilliset takeet, jotka ulkopuolisen arvonmäärittäjän on voitava antaa, ja avointen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen kannalta soveltuva arvonmääritysväli.
(83)
Delegoiduilla säädöksillä olisi myös täsmennettävä ehdot, joita noudattaen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan toimintojen siirtäminen toisen hoidettavaksi olisi hyväksyttävä, ja edellytykset, joita noudattaen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja on siirtänyt toimintojaan niin laajasti, että siitä tulee postilaatikkoyhteisö eikä sen enää voida katsoa olevan kyseisen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston hoitaja, säilytysyhteisöjen osalta olisi myös täsmennettävä perusteet sen arvioimiseksi, että säilytysyhteisöjen sijoittautumismaina olevien kolmansien maiden toiminnan vakautta koskeva säätely ja valvonta vastaavat vaikutuksiltaan unionin lainsäädännössä vahvistettuja säännöksiä ja että niiden täytäntöönpanoa valvotaan tehokkaasti, vakiosopimukseen sisällytettävät tiedot, säilytystehtävien hoitamista koskevat edellytykset, mukaan luettuna säilytysyhteisön säilytystehtävien piiriin sisältyvien rahoitusvälineiden tyyppi, edellytykset, joita noudattaen säilytysyhteisö voi hoitaa säilytystehtäviään keskussäilytysyhteisöön kirjattujen rahoitusvälineiden osalta, ja edellytykset, joita noudattaen säilytysyhteisön olisi säilytettävä nimellisessä muodossa liikkeeseen lasketut ja liikkeeseenlaskijalle tai kirjaajalle rekisteröidyt rahoitusvälineet, säilytysyhteisöjen asianmukaista huolellisuutta koskevat tehtävät, erittelemistä koskeva velvoite, edellytykset, joita noudattaen, ja olosuhteet, joissa olisi katsottava, että säilytettävänä olevista rahoitusvälineistä on aiheutunut tappioita, sellaisten ulkopuolisten tapahtumien käsite, joihin ei ole kohtuudella voitu vaikuttaa ja joiden seuraukset eivät olisi olleet vältettävissä kaikista kohtuullisiksi katsottavista toimista huolimatta, sekä edellytykset, joita noudattaen, ja olosuhteet, joissa vastuusta vapautumiseen on objektiivinen peruste. Delegoiduilla säädöksillä olisi myös täsmennettävä sisältö ja muoto vuosikertomukselle, joka vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on asetettava saataville kustakin hoitamastaan vaihtoehtoisesta sijoitusrahastosta, sekä vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan tiedonantovelvollisuudet sijoittajia kohtaan, raportointivaatimukset toimivaltaisia viranomaisia kohtaan ja kyseisten tietojen antamisen aikaväli.
(84)
Delegoiduilla säädöksillä olisi lisäksi täsmennettävä, milloin katsotaan, että vivutusta hyödynnetään merkittävässä määrin, ja periaatteet, joita toimivaltaisten viranomaisten olisi noudatettava harkitessaan rajoitusten käyttöönottoa vivutuksen määrälle, jota vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voi käyttää. Delegoiduilla säädöksillä olisi myös täsmennettävä yhteistyöjärjestelyt unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien ja/tai unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osalta, jotta voidaan laatia yhteiset puitteet tällaisten yhteistyöjärjestelyjen käyttöönoton helpottamiseksi kolmansien maiden kanssa. Delegoiduilla säädöksillä olisi myös täsmennettävä vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajaa koskevan tietojenvaihdon sisältö toimivaltaisten viranomaisten välillä ja tiettyjen tietojen toimittaminen arvopaperimarkkinaviranomaiselle.
(85)
Arvopaperimarkkinaviranomaisen tästä asiasta antaman lausunnon ja tässä direktiivissä säädettyjen perusteiden mukaan olisi myös annettava delegoitu säädös passin ulottamiseksi koskemaan unioniin sijoittautuneita vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajia, jotka markkinoivat unionin ulkopuolelle sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja unionissa, sekä unionin ulkopuolelle sijoittautuneita vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajia, jotka hoitavat ja/tai markkinoivat vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja unionissa, ja toinen delegoitu säädös olisi annettava suunnattua antia koskevien kansallisten järjestelmien soveltamisen lopettamiseksi tältä osin.
(86)
Euroopan parlamentin ja neuvoston olisi voitava vastustaa delegoitua säädöstä kolmen kuukauden kuluessa siitä, kun säädös on annettu tiedoksi. Euroopan parlamentin tai neuvoston aloitteesta tätä määräaikaa olisi voitava pidentää kolmella kuukaudella aloilla, joihin liittyy merkittäviä ongelmia. Euroopan parlamentin ja neuvoston olisi voitava myös ilmoittaa muille toimielimille, etteivät ne aio vastustaa delegoitua säädöstä. Tällainen delegoitujen säädösten hyväksyminen varhaisessa vaiheessa on erityisen tärkeää silloin, kun on noudatettava määräaikoja, jotta esimerkiksi jäsenvaltiot voivat tarvittaessa saattaa delegoidut säädökset osaksi kansallista lainsäädäntöä tässä direktiivissä säädetyssä määräajassa.
(87)
Lissabonin sopimuksen hyväksyneen hallitustenvälisen konferenssin päätösasiakirjaan liitetyn, Euroopan unionin toiminnasta tehdyn sopimuksen 290 artiklaa koskevan julistuksen mukaisesti konferenssi pani merkille, että komissio aikoi vakiintuneen käytäntönsä mukaisesti jatkaa jäsenvaltioiden nimeämien asiantuntijoiden kuulemista valmistellessaan sellaisia rahoituspalvelualaa koskevia säädöksiä, jotka annetaan säädösvallan siirron nojalla.
(88)
Arvopaperimarkkinaviranomaisen olisi kahden vuoden kuluttua siitä, kun määräaika direktiivin saattamiseksi osaksi kansallista lainsäädäntöä on päättynyt, annettava lausunto tuolloin voimassa olevan passin toiminnasta ja suunnattua antia koskevien kansallisten järjestelmien toiminnasta. Sen olisi annettava lausunto myös passin ulottamisesta koskemaan unioniin sijoittautuneita vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajia, jotka markkinoivat unionin ulkopuolelle sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja unionissa, sekä unionin ulkopuolelle sijoittautuneita vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajia, jotka hoitavat ja/tai markkinoivat vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja unionissa. Komission olisi kolmen kuukauden kuluessa arvopaperimarkkinaviranomaisen lausuntojen saamisesta ja ottaen huomioon tässä direktiivissä luetellut perusteet ja sen tavoitteet, muun muassa sisämarkkinat, sijoittajansuoja ja järjestelmäriskien tehokas valvonta, annettava delegoitu säädös, jolla täsmennetään, minä päivänä tässä direktiivissä vahvistettuja passin jatkamista koskevia sääntöjä olisi alettava soveltaa kaikissa jäsenvaltioissa.
(89)
Lontoossa huhtikuussa 2009 pitämässään huippukokouksessa G20-maiden johtajat sopivat, että hedgerahastot tai niiden hoitajat olisi rekisteröitävä ja että ne olisi velvoitettava jatkuvasti antamaan asianmukaisia tietoja valvonta- tai sääntelyviranomaisille. Niitä olisi valvottava sen varmistamiseksi, että niiden riskienhallinta on riittävää. G20-maiden johtajat vahvistivat sitoumuksensa Torontossa kesäkuussa 2010 ja sitoutuivat myös vauhdittamaan sellaisten tehokkaiden toimenpiteiden toteuttamista, joilla parannetaan hedgerahastojen avoimuutta ja lakisääteistä valvontaa kansainvälisesti yhdenmukaisella ja syrjimättömällä tavalla. Kansainvälinen arvopaperimarkkinavalvojien yhteisö antoi G20-ryhmän tavoitteiden tukemiseksi kesäkuussa 2009 hedgerahastojen valvontaa koskevia korkean tason periaatteita, joiden pohjalta tällä alalla voidaan kehittää kansainvälisesti johdonmukaista sääntelyä. Syyskuun 16 päivänä 2010 kokoontunut Eurooppa-neuvosto katsoi, että Euroopan on ajettava etujaan ja edistettävä arvojaan entistä vakuuttavammin ja vastavuoroisuuden hengessä ja kaikkia osapuolia hyödyttäen unionin ulkosuhteissa ja toteutettava toimia muun muassa parantaakseen eurooppalaisten yritysten pääsyä markkinoille ja syventääkseen sääntely-yhteistyötä merkittävien kauppakumppanien kanssa. Komissio pyrkii varmistamaan, että unionin kansainväliset kumppanit panevat nämä sitoumukset yhdenmukaisesti täytäntöön.
(90)
Arvopaperimarkkinaviranomaisen olisi kolmen vuoden kuluttua sellaisen delegoidun säädöksen voimaantulosta, jonka nojalla passia on alettu soveltaa kaikkiin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin, annettava lausunto tuolloin voimassa olevan passin toiminnasta ja suunnattua antia koskevien kansallisten järjestelmien toiminnasta. Sen olisi annettava lausunto myös tällaisten kansallisten järjestelmien lakkauttamisesta. Komission olisi kolmen kuukauden kuluessa arvopaperimarkkinaviranomaisen lausuntojen saamisesta ja ottaen huomioon tässä direktiivissä luetellut perusteet ja sen tavoitteet, muun muassa sisämarkkinat, sijoittajansuoja ja järjestelmäriskien tehokas valvonta, annettava delegoitu säädös, jolla täsmennetään, minä päivänä tässä direktiivissä tarkoitetut kansalliset järjestelmät on lakkautettava kaikissa jäsenvaltioissa.
(91)
Komission olisi neljän vuoden kuluttua siitä, kun määräaika direktiivin saattamiseksi osaksi kansallista lainsäädäntöä on päättynyt, aloitettava julkisen kuulemisen ja toimivaltaisten viranomaisten kanssa käytyjen keskustelujen pohjalta tämän direktiivin soveltamisen ja soveltamisalan uudelleentarkastelu. Uudelleentarkastelussa olisi analysoitava direktiivin soveltamisesta saatuja kokemuksia, sen vaikutusta sijoittajiin, vaihtoehtoisiin sijoitusrahastoihin ja vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin niin unionissa kuin kolmansissa maissakin sekä sitä, missä määrin direktiivin tavoitteet on saavutettu, ja siinä olisi tarvittaessa ehdotettava aiheellisia muutoksia. Tarkasteluun olisi sisällyttävä yleinen selvitys tämän direktiivin sääntöjen toiminnasta ja niiden soveltamisesta saaduista kokemuksista. Komission olisi uudelleentarkastelussaan tutkittava arvopaperimarkkinaviranomaisen ja unionin toimivaltaisten viranomaisten tehtäviä, joilla varmistetaan kaikkien unionin markkinoilla toimivien vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien tehokas valvonta tämän direktiivin puitteissa, ja muun muassa asetuksen (EU) N:o 1095/2010 mukaisesti myös sitä, olisiko arvopaperimarkkinaviranomaiselle annettava unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien toimilupiin ja valvontaan liittyviä uusia valvontatehtäviä. Komission olisi tässä yhteydessä arvioitava tällaisten tehtävien antamiseen arvopaperimarkkinaviranomaiselle liittyvät kustannukset ja hyödyt.
(92)
Tällä direktiivillä pyritään luomaan puitteet, joissa voidaan puuttua vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien toiminnasta aiheutuviin mahdollisiin riskeihin ja varmistamaan, että toimivaltaiset viranomaiset voivat tehokkaasti valvoa kyseisiä riskejä unionissa. On tarpeen luoda sääntelylle ja valvonnalle tiukat puitteet, jotta rahoitusalan sääntelyyn ei jää aukkoja. Tältä osin viitataan olemassa oleviin asianmukaista huolellisuutta koskeviin vaatimuksiin, joita sovelletaan ammattimaisiin sijoittajiin tällaisia sijoittajia koskevan asiaankuuluvan sääntelyn nojalla. Komissiota kehotetaan tarkastelemaan uudelleen ammattimaisia sijoittajia koskevaa lainsäädäntöä arvioidakseen, onko tarpeellista asettaa tiukempia vaatimuksia, jotka koskevat sellaisten eurooppalaisten ammattimaisten sijoittajien asianmukaista huolellisuutta koskevaa prosessia, jotka sijoittavat omasta aloitteestaan unionin ulkopuolisiin rahoitustuotteisiin, kuten unionin ulkopuolelle sijoittautuneisiin vaihtoehtoisiin sijoitusrahastoihin.
(93)
Komission olisi uudelleentarkastelun päätteeksi esitettävä Euroopan parlamentille ja neuvostolle kertomus ja tarvittaessa ehdotettava muutoksia ottaen huomioon direktiivin tavoitteet ja mahdolliset vaikutukset sijoittajiin, vaihtoehtoisiin sijoitusrahastoihin ja vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin unionissa ja kolmansissa maissa.
(94)
Jäsenvaltiot eivät voi riittävällä tavalla saavuttaa tämän direktiivin tavoitetta eli korkeatasoisen sijoittajansuojan varmistamista luomalla yhteiset puitteet vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien toimiluville ja valvonnalle, mikä näkyy näiden toimijoiden nykyisen kansallisen tason sääntelyn ja valvonnan puutteina, vaan se voidaan saavuttaa paremmin unionin tasolla, joten unioni voi toteuttaa toimenpiteitä Euroopan unionista tehdyn sopimuksen 5 artiklassa vahvistetun toissijaisuusperiaatteen mukaisesti. Mainitussa artiklassa vahvistetun suhteellisuusperiaatteen mukaisesti tässä direktiivissä ei ylitetä sitä, mikä on tarpeen tämän tavoitteen saavuttamiseksi.
(95)
Direktiivejä 2003/41/EY ja 2009/65/EY, luottoluokituslaitoksista 16 päivänä syyskuuta 2009 annettua Euroopan parlamentin ja neuvoston asetusta (EY) N:o 1060/2009 (21) ja asetusta (EU) N:o 1095/2010 olisi siksi muutettava vastaavasti,
OVAT HYVÄKSYNEET TÄMÄN DIREKTIIVIN:
I LUKU
YLEISET SÄÄNNÖKSET
1 artikla
Kohde
Tällä direktiivillä vahvistetaan säännöt, jotka koskevat sellaisten vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien toimilupia, toimintaa ja avoimuutta, jotka hoitavat ja/tai markkinoivat vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja unionissa.
2 artikla
Soveltamisala
1. Tätä direktiiviä sovelletaan, jollei tämän artiklan 3 kohdasta ja 3 artiklasta muuta johdu,
a)
unioniin sijoittautuneisiin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin, jotka hoitavat yhtä tai useampaa vaihtoehtoista sijoitusrahastoa, riippumatta siitä, ovatko nämä rahastot sijoittautuneet unioniin vai eivät;
b)
unionin ulkopuolelle sijoittautuneisiin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin, jotka hoitavat yhtä tai useampaa unioniin sijoittautunutta vaihtoehtoista sijoitusrahastoa; ja
c)
unionin ulkopuolelle sijoittautuneisiin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin, jotka markkinoivat yhtä tai useampaa vaihtoehtoista sijoitusrahastoa unionissa, riippumatta siitä, onko rahasto sijoittautunut unioniin vai ei.
2. Tämän artiklan 1 kohdan soveltamisen kannalta merkitystä ei ole seuraavalla:
a)
onko vaihtoehtoinen sijoitusrahasto tyypiltään avoin vai suljettu;
b)
onko vaihtoehtoinen sijoitusrahasto perustettu sopimusoikeudellisten säännösten, trusteja koskevien säännösten tai yhtiöjärjestyksen nojalla vai onko sillä jokin muu oikeudellinen muoto;
c)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan oikeudellisella muodolla.
3. Direktiiviä ei sovelleta seuraaviin yhteisöihin:
a)
holdingyhtiöt;
b)
ammatillisia lisäeläkkeitä tarjoavat laitokset, jotka kuuluvat direktiivin 2003/41/EY soveltamisalaan, mukaan luettuina soveltuvin osin tuon direktiivin 2 artiklan 1 kohdassa tarkoitetut mainittujen laitosten hallinnoinnista vastaavat ja niiden puolesta toimivat hyväksytyt yhteisöt tai mainitun direktiivin 19 artiklan 1 kohdan nojalla nimetyt omaisuudenhoitajat, jos ne eivät hoida vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja;
c)
ylikansalliset laitokset, kuten Euroopan keskuspankki, Euroopan investointipankki, Euroopan kehitysrahoituslaitokset, kahdenväliset kehityspankit, Maailmanpankki, Kansainvälinen valuuttarahasto ja Euroopan investointirahasto sekä muut ylikansalliset laitokset ja niiden kaltaiset kansainväliset järjestöt, jotka hoitavat yhtä tai useampaa vaihtoehtoista sijoitusrahastoa, ja sikäli kuin kyseiset vaihtoehtoiset sijoitusrahastot toimivat yleisen edun mukaisesti;
d)
kansalliset keskuspankit;
e)
kansalliset, alueelliset ja paikalliset hallitukset ja elimet tai muut laitokset, jotka hoitavat sosiaaliturva- ja eläkejärjestelmiä tukevia rahastoja;
f)
henkilöstöedustus- tai henkilöstön talletusjärjestelmät;
g)
arvopaperistamiserillisyhtiöt.
4. Jäsenvaltioiden on toteutettava tarvittavat toimet varmistaakseen, että 1 kohdassa tarkoitetut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat noudattavat kaiken aikaa tätä direktiiviä.
3 artikla
Poikkeukset
1. Tätä direktiiviä ei sovelleta vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin, jos ne hoitavat yhtä tai useampaa vaihtoehtoista sijoitusrahastoa, jonka ainoita sijoittajia ovat hoitajat itse tai hoitajien emoyritykset tai tytäryritykset taikka näiden emoyritysten muut tytäryritykset, edellyttäen, että mikään näistä sijoittajista ei itse ole vaihtoehtoinen sijoitusrahasto.
2. Seuraaviin vaihtoehtoisiin sijoitusrahastojen hoitajiin sovelletaan ainoastaan tämän artiklan 3 ja 4 kohtaa, sanotun kuitenkaan rajoittamatta 46 artiklan soveltamista:
a)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat, jotka joko suoraan tai välillisesti sellaisen yhtiön kautta, johon mainittu hoitaja on sidoksissa yhteisen liikkeenjohdon tai määräysvallan taikka merkittävän suoran tai välillisen omistuksen perusteella, hoitavat sellaisten vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen salkkuja, joiden hoidetut varat, vivutuksella hankitut varat mukaan luettuina, eivät yhteensä ylitä 100 miljoonan euron rajaa; tai
b)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat, jotka joko suoraan tai välillisesti sellaisen yhtiön kautta, johon mainittu hoitaja on sidoksissa yhteisen liikkeenjohdon tai määräysvallan taikka merkittävän suoran tai välillisen omistuksen perusteella, hoitavat sellaisten vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen salkkuja, joiden hoidetut varat eivät yhteensä ylitä 500 miljoonan euron rajaa, kun rahastojen salkut muodostuvat vaihtoehtoisista sijoitusrahastoista, jotka ovat vivuttamattomia ja joissa oikeutta vaatia lunastusta ei voi käyttää viiteen vuoteen kuhunkin rahastoon tehdystä alkusijoituksesta lukien.
3. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että 2 kohdassa tarkoitettujen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien on ainakin
a)
rekisteröidyttävä kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille;
b)
annettava rekisteröinnin yhteydessä tunnistetiedot itsestään ja hoitamistaan vaihtoehtoisista sijoitusrahastoista kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille;
c)
annettava rekisteröinnin yhteydessä tiedot hoitamiensa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen sijoitusstrategioista kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille;
d)
toimitettava säännöllisesti kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille tiedot tärkeimmistä välineistä, joilla ne käyvät kauppaa, sekä hoitamiensa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen tärkeimmistä sijoituskohteista ja merkittävimmistä riskikeskittymistä, jotta toimivaltaiset viranomaiset voivat tehokkaasti valvoa järjestelmäriskejä, ja
e)
ilmoitettava kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille, jos ne eivät enää täytä 2 kohdassa tarkoitettuja edellytyksiä.
Tämän kohdan ja tämän artiklan 2 kohdan soveltaminen ei rajoita jäsenvaltioiden hyväksymien tiukempien sääntöjen soveltamista 2 kohdassa tarkoitettuihin hoitajiin.
Jäsenvaltioiden on toteutettava tarvittavat toimet varmistaakseen, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja hakee toimilupaa 30 kalenteripäivän kuluessa tässä direktiivissä säädettyjä menettelyjä noudattaen, jos 2 kohdassa tarkoitetut edellytykset eivät enää täyty.
4. Edellä 2 kohdassa tarkoitetuilla vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajilla ei ole tämän direktiivin mukaisesti myönnettyjä oikeuksia, paitsi jos hoitaja päättää hakea tämän direktiivin mukaista kohtelua. Jos hoitaja hakee direktiivin mukaista kohtelua, sovelletaan koko direktiiviä, jollei siinä säädetyistä poikkeuksista muuta johdu.
5. Komissio hyväksyy täytäntöönpanosäädöksiä täsmentääkseen menettelyt niitä vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajia varten, jotka päättävät hakea tämän direktiivin mukaista kohtelua 4 kohdan nojalla. Nämä täytäntöönpanosäädökset hyväksytään 59 artiklan 2 kohdassa tarkoitettua tarkastelumenettelyä noudattaen.
6. Komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, joilla täsmennetään
a)
edellä 2 kohdassa tarkoitettujen rajojen laskentatapa ja sellaisten vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja hoitavien vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien kohtelu, joiden hoitamat varat, vivutuksella hankitut varat mukaan luettuina, tilapäisesti ylittävät ja/tai alittavat kyseisen rajan saman kalenterivuoden aikana;
b)
edellä 2 kohdassa tarkoitettujen yhteisöjen velvoitteet rekisteröityä ja toimittaa tietoja, jotta järjestelmäriskejä voidaan valvoa tehokkaasti 3 kohdan mukaisesti; ja
c)
velvoitteet ilmoittaa asiasta toimivaltaisille viranomaisille 3 kohdan mukaisesti.
4 artikla
Määritelmät
1. Tässä direktiivissä käytetään seuraavia määritelmiä:
a)
’vaihtoehtoisilla sijoitusrahastoilla’ tarkoitetaan sellaisia yhteistä sijoitustoimintaa harjoittavia yrityksiä, niiden alarahastot mukaan luettuina,
i)
jotka hankkivat pääomaa useilta sijoittajilta sijoittaakseen ne määritellyn sijoituspolitiikan mukaisesti kyseisten sijoittajien eduksi ja
ii)
joilta ei edellytetä 2009/65/EY 5 artiklan mukaista toimilupaa;
b)
’vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajilla’ tarkoitetaan oikeushenkilöitä, joiden säännöllistä liiketoimintaa on vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoito;
c)
’sivuliikkeellä’ tarkoitetaan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan ollessa kyseessä liiketoimipaikkaa, joka on osa hoitajaa, joka ei ole oikeushenkilö ja joka tarjoaa palveluja, joiden tarjoamiseen kyseinen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja on saanut toimiluvan; kaikkia vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan samaan jäsenvaltioon perustamia liiketoimipaikkoja pidetään yhtenä sivuliikkeenä silloin, kun vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan sääntömääräinen kotipaikka on toisessa jäsenvaltiossa tai kolmannessa maassa;
d)
’voitonjako-osuudella’ tarkoitetaan sellaista osuutta vaihtoehtoisen sijoitusrahaston tuotosta, joka on kertynyt vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle korvauksena rahaston hoidosta, lukuun ottamatta mitään sellaista osuutta rahaston tuotoista, joka on kertynyt hoitajalle tuottona hoitajan rahastoon tekemistä sijoituksista;
e)
’läheisillä sidoksilla’ tarkoitetaan tilannetta, jossa kahden tai useamman luonnollisen henkilön tai oikeushenkilön välillä on sidoksena
i)
omistusyhteys eli suora tai määräysvallan kautta välillinen vähintään 20 prosentin omistusosuus yrityksen äänioikeuksista tai pääomasta;
ii)
13 päivänä kesäkuuta 1983 annetun seitsemännen neuvoston direktiivin 83/349/ETY (22) 1 artiklassa tarkoitettu määräysvalta eli emoyrityksen ja tytäryrityksen välinen sidos, tai samankaltainen luonnollisen henkilön tai oikeushenkilön ja yrityksen välinen sidos; tätä alakohtaa sovellettaessa myös mahdollinen tytäryrityksen tytäryritys katsotaan näiden tytäryritysten emoyrityksen tytäryritykseksi.
Kun vähintään kaksi luonnollista henkilöä tai oikeushenkilöä on määräysvallan kautta pysyvästi sidoksissa samaan henkilöön, näiden henkilöiden välillä katsotaan niin ikään olevan läheinen sidos;
f)
’toimivaltaisilla viranomaisilla’ tarkoitetaan jäsenvaltioiden kansallisia viranomaisia, joilla on toimivalta lain tai muun säädöksen perusteella valvoa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajia;
g)
’toimivaltaisilla viranomaisilla’ tarkoitetaan säilytysyhteisöjen ollessa kyseessä
i)
direktiivin 2006/48/EY 4 artiklan 4 kohdassa määriteltyjä toimivaltaisia viranomaisia, jos säilytysyhteisö on tuon direktiivin mukaisen toimiluvan saanut luottolaitos;
ii)
direktiivin 2004/39/EY 4 artiklan 1 kohdan 22 alakohdassa määriteltyjä toimivaltaisia viranomaisia, jos säilytysyhteisö on tuon direktiivin mukaisen toimiluvan saanut sijoituspalveluyritys;
iii)
säilytysyhteisön kotijäsenvaltion kansallisia viranomaisia, joilla on toimivalta lain tai muun säädöksen perusteella valvoa tämän direktiivin 21 artiklan 3 kohdan ensimmäisen alakohdan c alakohdassa tarkoitettuja laitosten ryhmiä, jos säilytysyhteisö kuuluu tällaiseen laitosten ryhmään;
iv)
sen jäsenvaltion, jossa tämän direktiivin 21 artiklan 3 kohdan kolmannessa alakohdassa tarkoitetulla yhteisöllä on sääntömääräinen kotipaikka, kansallisia viranomaisia, joilla on toimivalta lain tai muun säädöksen perusteella valvoa tällaisia yhteisöjä, tai virallista elintä, jolla on toimivalta rekisteröidä tällainen yhteisö tai valvoa sitä siihen sovellettavien ammattisääntöjen nojalla, jos säilytysyhteisö on tällainen yhteisö;
v)
sen kolmannen maan asianomaisia kansallisia viranomaisia, jossa säilytysyhteisöllä on sääntömääräinen kotipaikka, jos säilytysyhteisö nimetään unionin ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston säilytysyhteisöksi tämän direktiivin 21 artiklan 5 kohdan b alakohdan mukaisesti eikä se kuulu tämän alakohdan i-iv alakohdan soveltamisalaan;
h)
’unioniin sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston toimivaltaisilla viranomaisilla’ tarkoitetaan jäsenvaltion kansallisia viranomaisia, joilla on toimivalta lain tai muun säädöksen perusteella valvoa vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja;
i)
’määräysvallalla’ tarkoitetaan direktiivin 83/349/ETY 1 artiklassa määriteltyä määräysvaltaa;
j)
’sijoittautuneella’ tarkoitetaan
i)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien ollessa kyseessä sitä, että niillä on sääntömääräinen kotipaikka sijoittautumispaikassa;
ii)
vaihtoehtoisen sijoitusrahastojen ollessa kyseessä sitä, että se on saanut toimiluvan tai on rekisteröity sijoittautumispaikassa, tai jos rahasto ei ole saanut toimilupaa tai sitä ei ole rekisteröity, sitä, että sillä on sääntömääräinen kotipaikka sijoittautumispaikassa;
iii)
säilytysyhteisön ollessa kyseessä sitä, että sillä on sääntömääräinen kotipaikka tai sivuliike sijoittautumispaikassa;
iv)
laillisten edustajien, jotka ovat oikeushenkilöitä, ollessa kyseessä sitä, että näillä on sääntömääräinen kotipaikka tai sivuliike sijoittautumispaikassa, ja
v)
laillisten edustajien, jotka ovat luonnollisia henkilöitä, ollessa kyseessä sitä, että näillä on kotipaikka sijoittautumispaikassa;
k)
’unioniin sijoittautuneella vaihtoehtoisella sijoitusrahastolla’ tarkoitetaan
i)
vaihtoehtoista sijoitusrahastoa, joka on saanut toimiluvan tai on rekisteröity jäsenvaltiossa sovellettavan kansallisen lainsäädännön mukaisesti, tai
ii)
vaihtoehtoista sijoitusrahastoa, joka ei ole saanut toimilupaa tai jota ei ole rekisteröity jäsenvaltiossa mutta jolla on sääntömääräinen kotipaikka ja/tai keskustoimipaikka jäsenvaltiossa;
l)
’unioniin sijoittautuneella vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalla’ tarkoitetaan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajaa, jolla on sääntömääräinen kotipaikka jäsenvaltiossa;
m)
’syöttörahastona toimivalla vaihtoehtoisella sijoitusrahastolla’ tarkoitetaan vaihtoehtoista sijoitusrahastoa,
i)
joka sijoittaa vähintään 85 prosenttia varoistaan toisen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston (kohderahastona toimivan vaihtoehtoisen sijoitusrahaston) osuuksiin tai osakkeisiin;
ii)
joka sijoittaa vähintään 85 prosenttia varoistaan useampaan kuin yhteen kohderahastona toimivaan vaihtoehtoiseen sijoitusrahastoon, jos kyseisillä rahastoilla on samanlaiset sijoitusstrategiat; tai
iii)
jolla muuten on tällaisessa kohderahastona toimivassa vaihtoehtoisessa sijoitusrahastossa positio, joka muodostaa vähintään 85 prosenttia sen varoista;
n)
’rahoitusvälineellä’ tarkoitetaan direktiivin 2004/39/EY liitteessä I olevassa C osassa olevan määritelmän mukaista välinettä;
o)
’holdingyhtiöllä’ tarkoitetaan yhtiötä, jolla on osakkeenomistuksia yhdessä tai useammassa muussa yhtiössä, jonka kaupallisena tarkoituksena on harjoittaa liiketoimintastrategiaa tai -strategioita tytäryritystensä, osakkuusyritystensä tai omistusyhteyksiensä kautta vaikuttaakseen niiden pitkän aikavälin arvoon, ja joka on yhtiö,
i)
joka toimii omaan lukuunsa ja jonka osakkeet on otettu kaupankäynnin kohteeksi säännellyillä markkinoilla unionissa; tai
ii)
jota ei ole perustettu pääasiassa tuottamaan tytäryritystensä tai osakkuusyritystensä myynnin avulla voittoa sijoittajilleen, mikä ilmenee sen vuosikertomuksesta tai muista virallisista asiakirjoista;
p)
’vaihtoehtoisen sijoitusrahaston kotijäsenvaltiolla’ tarkoitetaan
i)
jäsenvaltiota, jossa vaihtoehtoinen sijoitusrahasto on saanut toimiluvan tai on rekisteröity sovellettavan kansallisen lainsäädännön mukaisesti, tai jos toimilupia tai rekisteröintejä on useita, jäsenvaltiota, jossa vaihtoehtoinen sijoitusrahasto on saanut toimiluvan tai on rekisteröity ensimmäisen kerran; tai
ii)
jäsenvaltiota, jossa vaihtoehtoisella sijoitusrahastolla on sääntömääräinen kotipaikka ja/tai keskustoimipaikka, jos se ei ole saanut toimilupaa eikä sitä ole rekisteröity jossakin jäsenvaltiossa;
q)
’vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltiolla’ tarkoitetaan jäsenvaltiota, jossa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalla on sääntömääräinen kotipaikka; unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien osalta kaikkia tämän direktiivin viittauksia ”vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltioon” pidetään viittauksina ”viitejäsenvaltioon” VII luvussa säädetyn mukaisesti;
r)
’vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan vastaanottavalla jäsenvaltiolla’ tarkoitetaan
i)
jäsenvaltiota, joka ei ole kotijäsenvaltio ja jossa unioniin sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja hoitaa unioniin sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja;
ii)
jäsenvaltiota, joka ei ole kotijäsenvaltio ja jossa unioniin sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja markkinoi unioniin sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osuuksia tai osakkeita;
iii)
jäsenvaltiota, joka ei ole kotijäsenvaltio ja jossa unioniin sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja markkinoi unionin ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osuuksia tai osakkeita;
iv)
jäsenvaltiota, joka ei ole viitejäsenvaltio ja jossa unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja hoitaa unioniin sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja;
v)
jäsenvaltiota, joka ei ole viitejäsenvaltio ja jossa unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja markkinoi unioniin sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osuuksia tai osakkeita; tai
vi)
jäsenvaltiota, joka ei ole viitejäsenvaltio ja jossa unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja markkinoi unionin ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osuuksia tai osakkeita;
s)
’perustamispääomalla’ tarkoitetaan direktiivin 2006/48/EY 57 artiklan ensimmäisen kohdan a ja b alakohdassa tarkoitettuja varoja;
t)
’liikkeeseenlaskijalla’ tarkoitetaan direktiivin 2004/109/EY 2 artiklan 1 kohdan d alakohdassa tarkoitettua liikkeeseenlaskijaa, jolla on sääntömääräinen kotipaikka unionissa ja jonka osakkeet on otettu kaupankäynnin kohteeksi direktiivin 2004/39/EY 4 artiklan 1 kohdan 14 alakohdassa tarkoitetuilla säännellyillä markkinoilla;
u)
’laillisella edustajalla’ tarkoitetaan luonnollista henkilöä, jolla on kotipaikka, tai oikeushenkilöä, jolla on sääntömääräinen kotipaikka unionissa ja joka unionin ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan nimenomaisesti nimeämänä toimii sen lukuun edustaen sitä unionissa viranomaisiin, asiakkaisiin, elimiin ja tällaisen hoitajan vastapuoliin nähden hoitajalla tämän direktiivin mukaisesti olevien velvoitteiden osalta;
v)
’vivutuksella’ tarkoitetaan menetelmää, jolla vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja lisää hoitamansa vaihtoehtoisen sijoitusrahaston positiota joko rahaa tai arvopapereita lainaamalla, rahoitusjohdannaispositioihin sisältyvää vivutusta käyttämällä tai muulla tavalla;
w)
’vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoidolla’ tarkoitetaan vähintään liitteessä I olevassa 1 kohdan a tai b alakohdassa tarkoitettujen sijoitustenhoitotoimintojen suorittamista yhdelle tai useammalle vaihtoehtoiselle sijoitusrahastolle;
x)
’markkinoinnilla’ tarkoitetaan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan aloitteesta tai lukuun tapahtuvaa sen hoitaman vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osuuksien tai osakkeiden suoraa tai välillistä tarjoamista tai kohdentamista sijoittajille, joiden kotipaikka tai sääntömääräinen kotipaikka on unionissa;
y)
’kohderahastona toimivalla vaihtoehtoisella sijoitusrahastolla’ tarkoitetaan vaihtoehtoista sijoitusrahastoa, johon toinen vaihtoehtoinen sijoitusrahasto sijoittaa tai jossa sillä on positio edellä olevan m alakohdan mukaisesti;
z)
’viitejäsenvaltiolla’ tarkoitetaan 37 artiklan 4 kohdan mukaisesti määriteltyä jäsenvaltiota;
aa)
’unionin ulkopuolelle sijoittautuneella vaihtoehtoisella sijoitusrahastolla’ tarkoitetaan vaihtoehtoista sijoitusrahastoa, joka ei ole unioniin sijoittautunut vaihtoehtoinen sijoitusrahasto;
ab)
’unionin ulkopuolelle sijoittautuneella vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalla’ tarkoitetaan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajaa, joka ei ole unioniin sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja;
ac)
’listaamattomalla yhtiöllä’ tarkoitetaan yhtiötä, jolla on sääntömääräinen kotipaikka unionissa ja jonka osakkeita ei ole otettu kaupankäynnin kohteeksi direktiivin 2004/39/EY 4 artiklan 1 kohdan 14 alakohdassa tarkoitetuilla säännellyillä markkinoilla;
ad)
’omilla varoilla’ tarkoitetaan direktiivin 2006/48/EY 56-67 artiklassa tarkoitettuja omia varoja;
ae)
’emoyrityksellä’ tarkoitetaan direktiivin 83/349/ETY 1 ja 2 artiklassa määriteltyä emoyritystä;
af)
’päävälittäjällä’ tarkoitetaan luottolaitosta, säänneltyä sijoituspalveluyritystä tai toiminnan vakautta koskevan säätelyn ja jatkuvan valvonnan alaista muuta yhteisöä, joka tarjoaa palveluja ammattimaisille sijoittajille ensisijaisesti rahoitusvälineillä toteutettavien liiketoimien rahoittamiseksi tai toteuttamiseksi vastapuolena ja joka voi myös tarjota muita palveluja, kuten kauppojen selvitys- ja toimituspalveluja, säilytyspalveluja, arvopapereiden lainaksiantamista koskevia palveluja, räätälöityjä tekniikkapalveluja ja operatiivisia tukipalveluja;
ag)
’ammattimaisella sijoittajalla’ tarkoitetaan sijoittajaa, joka katsotaan ammattimaiseksi asiakkaaksi tai jota voidaan pyynnöstä kohdella ammattimaisena asiakkaana direktiivin 2004/39/EY liitteessä II tarkoitetulla tavalla;
ah)
’määräosuudella’ tarkoitetaan suoraa tai välillistä omistusosuutta vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajassa, kun tämä osuus on vähintään 10 prosenttia pääomasta tai äänioikeuksista direktiivin 2004/109/EY 9 ja 10 artiklan mukaisesti ottaen huomioon osuuden yhteen laskemista koskevat, mainitun direktiivin 12 artiklan 4 ja 5 kohdassa säädetyt ehdot tai kun sen nojalla on mahdollista vaikuttaa huomattavasti sen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan johtamiseen, jossa omistusosuus on;
ai)
’työntekijöiden edustajilla’ tarkoitetaan työntekijöiden edustajia sellaisina kuin ne tai heidät määritellään direktiivin 2002/14/EY 2 artiklan e alakohdassa;
aj)
’vähittäissijoittajalla’ tarkoitetaan sijoittajaa, joka ei ole ammattimainen sijoittaja;
ak)
’tytäryrityksellä’ tarkoitetaan direktiivin 83/349/ETY 1 ja 2 artiklassa määriteltyä tytäryritystä;
al)
’valvontaviranomaisilla’ tarkoitetaan unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen ollessa kyseessä kolmannen maan kansallisia viranomaisia, joilla on toimivalta lain tai muun säädöksen perusteella valvoa vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja;
am)
’valvontaviranomaisilla’ tarkoitetaan unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien ollessa kyseessä kolmannen maan kansallisia viranomaisia, joilla on toimivalta lain tai muun säädöksen perusteella valvoa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajia;
an)
’arvopaperistamiserillisyhtiöllä’ tarkoitetaan yhteisöä, jonka ainoana tarkoituksena on harjoittaa arvopaperistamisiin osallistuvien erityisyhteisöjen saamisia ja velkoja koskevista tilastoista 19 päivänä joulukuuta 2008 annetun Euroopan keskuspankin asetuksen (EY) N:o 24/2009 (23) 1 artiklan 2 kohdassa tarkoitettua arvopaperistamista ja toteuttaa muita aiheellisia toimia sen suorittamiseksi;
ao)
’yhteissijoitusyrityksellä’ tarkoitetaan direktiivin 2009/65/EY 5 artiklan mukaisen toimiluvan saanutta siirtokelpoisiin arvopapereihin kohdistuvaa yhteistä sijoitustoimintaa harjoittavaa yritystä.
2. Tämän artiklan 1 kohdan ad alakohdan soveltamiseksi sijoituspalveluyritysten ja luottolaitosten omien varojen riittävyydestä 14 päivänä kesäkuuta 2006 annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2006/49/EY (24) 13-16 artiklaa sovelletaan soveltuvin osin.
3. Komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, joilla täsmennetään
a)
edellä 1 kohdan v alakohdassa määritellyt vivutusmenetelmät, mukaan luettuina mahdolliset vaihtoehtoisen sijoitusrahaston määräysvallassa olevat rahoitukselliset ja/tai oikeudelliset rakenteet, joissa on mukana kolmansia osapuolia; ja
b)
vivutuksen laskentatapa.
4. Euroopan valvontaviranomainen (Euroopan arvopaperimarkkinaviranomainen), jäljempänä ’arvopaperimarkkinaviranomainen’, laatii teknisten sääntelystandardien luonnoksia määrittääkseen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien tyypit, kun se on tarpeen tämän direktiivin soveltamiseksi ja sen yhdenmukaisten soveltamisedellytysten varmistamiseksi.
Komissiolle siirretään valta hyväksyä ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetut tekniset sääntelystandardit asetuksen (EU) N:o 1095/2010 10-14 artiklan mukaisesti.
5 artikla
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan määrittäminen
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että kullakin tämän direktiivin soveltamisalan puitteissa hoidetulla vaihtoehtoisella sijoitusrahastolla on yksi ainoa hoitaja, joka vastaa sen varmistamisesta, että tätä direktiiviä noudatetaan. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voi olla
a)
ulkopuolinen hoitaja, joka on vaihtoehtoisen sijoitusrahaston nimeämä tai sen lukuun nimetty oikeushenkilö ja joka tämän nimeämisen kautta vastaa vaihtoehtoisen sijoitusrahaston hoidosta, jäljempänä ’ulkopuolinen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja’; tai
b)
vaihtoehtoinen sijoitusrahasto itse, jolla on tällöin oltava toimilupa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajana toimimiseen, jos rahaston oikeudellinen muoto mahdollistaa sisäisen hoitamisen ja jos sen hallintoelin päättää olla nimeämättä ulkopuolista hoitajaa.
2. Jos ulkopuolinen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ei pysty varmistamaan niiden tämän direktiivin vaatimusten täyttämistä, joista rahasto tai sen lukuun toimiva toinen yhteisö on vastuussa, sen on ilmoitettava asiasta välittömästi kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille ja soveltuvin osin asianomaisen unioniin sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston toimivaltaisille viranomaisille. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on vaadittava kyseistä hoitajaa toteuttamaan tarvittavat toimet tilanteen korjaamiseksi.
3. Jos vaatimuksia ei täytetä tällaisista 2 kohdassa tarkoitetuista toimista huolimatta ja kun kyseessä on unioniin sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja tai unioniin sijoittautunut vaihtoehtoinen sijoitusrahasto, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on vaadittava tätä eroamaan kyseisen rahaston hoitajan tehtävistä. Tässä tapauksessa kyseistä rahastoa ei saa enää markkinoida unionissa. Jos kyse on unionin ulkopuolelle sijoittautunutta vaihtoehtoista sijoitusrahastoa hoitavasta, unionin ulkopuolelle sijoittautuneesta vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajasta, kyseistä rahastoa ei saa enää markkinoida unionissa. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on ilmoitettava asiasta välittömästi vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan vastaanottavien jäsenvaltioiden toimivaltaisille viranomaisille.
II LUKU
TOIMILUVAN MYÖNTÄMINEN VAIHTOEHTOISTEN SIJOITUSRAHASTOJEN HOITAJILLE
6 artikla
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan toiminnan aloittamista koskevat edellytykset
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava, etteivät vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat hoida vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja, ellei niillä ole tämän direktiivin mukaista toimilupaa.
Tämän direktiivin mukaisesti toimiluvan saaneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien on kaiken aikaa täytettävä siinä säädetyt toimiluvan myöntämisen edellytykset.
2. Jäsenvaltioiden on edellytettävä, ettei ulkopuolinen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja harjoita muuta kuin tämän direktiivin liitteessä I tarkoitettua toimintaa ja yhteissijoitusyritysten hoitoa direktiivin 2009/65/EY mukaisesti myönnetyn toimiluvan nojalla.
3. Jäsenvaltioiden on edellytettävä, ettei sisäisesti hoidettu vaihtoehtoinen sijoitusrahasto harjoita muuta toimintaa kuin kyseisen rahaston sisäistä hoitoa liitteen I mukaisesti.
4. Poiketen siitä, mitä 2 kohdassa säädetään, jäsenvaltiot voivat antaa ulkopuoliselle vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle toimiluvan seuraavien palvelujen tarjoamiseen:
a)
sijoitussalkkujen hoito, eläkerahastojen ja ammatillisia lisäeläkkeitä tarjoavien laitosten direktiivin 2003/41/EY 19 artiklan 1 kohdan mukaisesti omistamien sijoitussalkkujen hoito mukaan luettuna, sijoittajien antamien valtuutusten mukaisesti, harkinnanvaraisesti ja asiakaskohtaisesti;
b)
liitännäispalveluina
i)
sijoitusneuvontaa;
ii)
yhteissijoitusyritysten osakkeiden tai osuuksien säilytystä ja hallinnointia;
iii)
rahoitusvälinettä koskevien toimeksiantojen vastaanottamista ja välittämistä.
5. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille ei saa myöntää tämän direktiivin mukaista toimilupaa
a)
tarjota ainoastaan 4 kohdassa tarkoitettuja palveluja;
b)
tarjota 4 kohdan b alakohdassa tarkoitettuja liitännäispalveluja ilman toimilupaa tarjota myös 4 kohdan a alakohdassa tarkoitettuja palveluja;
c)
harjoittaa ainoastaan liitteessä I olevassa 2 kohdassa tarkoitettua toimintaa tai
d)
tarjota liitteessä I olevan 1 kohdan a alakohdassa tarkoitettuja palveluja tarjoamatta myös liitteessä I olevan 1 kohdan b alakohdassa tarkoitettuja palveluja, tai päinvastoin.
6. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien tämän artiklan 4 kohdassa tarkoitettujen palvelujen tarjoamiseen sovelletaan direktiivin 2004/39/EY 2 artiklan 2 kohtaa sekä 12, 13 ja 19 artiklaa.
7. Jäsenvaltioiden on edellytettävä, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat toimittavat kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille tiedot, joita ne tarvitsevat valvoakseen kaiken aikaa tässä direktiivissä tarkoitettujen edellytysten täyttymistä.
8. Direktiivin 2004/39/EY nojalla toimiluvan saaneilta sijoituspalveluyrityksiltä ja direktiivin 2006/48/EY nojalla toimiluvan saaneilta luottolaitoksilta ei vaadita tämän direktiivin mukaista toimilupaa vaihtoehtoisiin sijoitusrahastoihin liittyvien sijoituspalvelujen, kuten yksilöllisen salkunhoidon, tarjoamiseen. Sijoituspalveluyritykset voivat kuitenkin suoraan tai välillisesti tarjota tai kohdentaa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osuuksia tai osakkeita vain unionissa oleville sijoittajille ainoastaan siinä laajuudessa kuin osuuksia tai osakkeita voidaan markkinoida tämän direktiivin mukaisesti.
7 artikla
Toimilupahakemus
1. Jäsenvaltioiden on edellytettävä, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat hakevat toimilupaa kotijäsenvaltionsa toimivaltaisilta viranomaisilta.
2. Jäsenvaltioiden on edellytettävä, että toimilupaa hakeva vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja toimittaa kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille seuraavat itseään koskevat tiedot:
a)
tiedot henkilöistä, jotka tosiasiallisesti harjoittavat vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan liiketoimintaa;
b)
tiedot sen osakkeenomistajina tai jäseninä suoraan tai välillisesti olevista luonnollista henkilöistä tai oikeushenkilöistä, joilla on määräosuus, sekä näiden määräosuuksien määrät;
c)
toimintaohjelma, jossa esitetään vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan organisaatiorakenne sekä tiedot siitä, miten se aikoo täyttää II, III, IV luvun ja soveltuvin osin V, VI, VII ja VIII luvun mukaiset velvoitteensa;
d)
tiedot palkka- ja palkkiopolitiikasta ja -käytännöistä 13 artiklan mukaisesti;
e)
tiedot järjestelyistä, joilla toimintoja on siirretty ja siirretty edelleen kolmansien osapuolten hoidettaviksi 20 artiklassa tarkoitetulla tavalla.
3. Jäsenvaltioiden on edellytettävä, että toimilupaa hakeva vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja toimittaa kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille myös seuraavat tiedot vaihtoehtoisista sijoitusrahastoista, joita se aikoo hoitaa:
a)
tiedot sijoitusstrategioista, mukaan luettuina kohderahastojen tyypit, jos vaihtoehtoinen sijoitusrahasto on rahastojen rahasto, ja vivutuksen käyttöä koskevasta vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan politiikasta sekä niiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen riskiprofiileista ja muista ominaispiirteistä, joita se hoitaa tai aikoo hoitaa, mukaan luettuina tiedot jäsenvaltioista tai kolmansista maista, joihin tällaiset rahastot ovat sijoittautuneet tai joihin niiden on määrä sijoittautua;
b)
tiedot siitä, minne kohderahastona toimiva vaihtoehtoinen sijoitusrahasto on sijoittautunut, jos vaihtoehtoinen sijoitusrahasto toimii syöttörahastona;
c)
rahaston säännöt tai perustamisasiakirjat kustakin vaihtoehtoisesta sijoitusrahastosta, jota se aikoo hoitaa;
d)
tiedot järjestelyistä, joita on tehty säilytysyhteisön nimeämiseksi 21 artiklan mukaisesti kustakin vaihtoehtoisesta sijoitusrahastosta, jota se aikoo hoitaa;
e)
mahdolliset 23 artiklan 1 kohdassa tarkoitetut lisätiedot kustakin vaihtoehtoisesta sijoitusrahastosta, jota se hoitaa tai aikoo hoitaa.
4. Kun rahastoyhtiö on saanut toimiluvan direktiivin 2009/65/EY nojalla, jäljempänä ’yhteissijoitusyrityksiä koskevan direktiivin mukainen rahastoyhtiö’, ja se hakee toimilupaa toimia tämän direktiivin mukaisena vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajana, toimivaltaiset viranomaiset eivät saa edellyttää yhteissijoitusyrityksiä koskevan direktiivin mukaisen rahastoyhtiön toimittavan tietoja tai asiakirjoja, jotka yhteissijoitusyrityksiä koskevan direktiivin mukainen rahastoyhtiö on jo toimittanut hakiessaan direktiivin 2009/65/EY mukaista toimilupaa, edellyttäen, että tällaiset tiedot tai asiakirjat ovat edelleen ajantasaisia.
5. Toimivaltaisten viranomaisten on ilmoitettava neljännesvuosittain arvopaperimarkkinaviranomaiselle tämän luvun mukaisesti myönnetyistä tai peruutetuista toimiluvista.
Arvopaperimarkkinaviranomainen pitää julkista keskusrekisteriä, joka sisältää tiedot kustakin tämän direktiivin mukaisesti toimiluvan saaneesta vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajasta, luettelon tällaisten hoitajien hoitamista ja/tai markkinoimista vaihtoehtoisista sijoitusrahastoista unionissa ja tiedot kunkin tällaisen hoitajan toimivaltaisesta viranomaisesta. Rekisteri on asetettava saataville sähköisessä muodossa.
6. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi tämän artiklan johdonmukaisen harmonisoinnin varmistamiseksi laatia teknisten sääntelystandardien luonnoksia täsmentääkseen toimivaltaisille viranomaisille vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan toimilupahakemuksessa toimitettavat tiedot, mukaan luettuna toimintaohjelma.
Komissiolle siirretään valta hyväksyä ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetut teknisten sääntelystandardien luonnokset asetuksen (EU) N:o 1095/2010 10-14 artiklan mukaisesti.
7. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi tämän artiklan yhdenmukaisten soveltamisedellytysten varmistamiseksi laatia teknisten täytäntöönpanostandardien luonnoksia määrittääkseen vakiolomakkeet, -mallit ja -menettelyt 6 kohdan ensimmäisessä alakohdassa tarkoitettujen tietojen toimittamista varten.
Komissiolle siirretään valta hyväksyä ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetut teknisten täytäntöönpanostandardien luonnokset asetuksen (EU) N:o 1095/2010 15 artiklan mukaisesti.
8 artikla
Toimiluvan myöntämisen edellytykset
1. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset eivät myönnä toimilupaa:
a)
elleivät ne katso, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja pystyy täyttämään tässä direktiivissä asetetut ehdot;
b)
ellei vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalla on riittävästi perustamispääomaa ja omia varoja 9 artiklan mukaisesti;
c)
elleivät vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan liiketoimintaa tosiasiallisesti harjoittavat henkilöt ovat riittävän hyvämaineisia ja riittävän kokeneita myös sen hoitamien rahastojen sijoitusstrategioiden osalta, kyseisten henkilöiden ja heidän seuraajiensa nimet on viipymättä ilmoitettava hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille, ja vähintään kahden edellä mainitut edellytykset täyttävän henkilön on tehtävä vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan liiketoiminnan harjoittamista koskevat päätökset;
d)
elleivät vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan osakkeenomistajat tai jäsenet, joilla on määräosuuksia, ovat soveltuvia ottaen huomioon tarpeen varmistaa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan moitteeton ja huolellinen hoito; ja
e)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan keskustoimipaikka ja sääntömääräinen kotipaikka sijaitsevat samassa jäsenvaltiossa.
Toimilupa on voimassa kaikissa jäsenvaltioissa.
2. Muiden asianomaisten jäsenvaltioiden toimivaltaisia viranomaisia on kuultava ennen toimiluvan myöntämistä seuraaville vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille:
a)
toisessa jäsenvaltiossa toimiluvan saaneen toisen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan, yhteissijoitusyrityksiä koskevan direktiivin mukaisen rahastoyhtiön, sijoituspalveluyrityksen, luottolaitoksen tai vakuutusyrityksen tytäryritys;
b)
toisessa jäsenvaltiossa toimiluvan saaneen toisen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan, yhteissijoitusyrityksiä koskevan direktiivin mukaisen rahastoyhtiön, sijoituspalveluyrityksen, luottolaitoksen tai vakuutusyrityksen emoyrityksen tytäryritys; ja
c)
yhtiö, jossa määräysvaltaa käyttävät samat luonnolliset henkilöt tai oikeushenkilöt, jotka käyttävät määräysvaltaa toisessa jäsenvaltiossa toimiluvan saaneessa toisessa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajassa, yhteissijoitusyrityksiä koskevan direktiivin mukaisessa rahastoyhtiössä, sijoituspalveluyrityksessä, luottolaitoksessa tai vakuutusyrityksessä.
3. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on evättävä toimilupa, jos ne eivät käytännössä pysty hoitamaan valvontatehtäväänsä jostain seuraavista syistä:
a)
läheiset sidokset vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan ja muiden luonnollisten henkilöiden tai oikeushenkilöiden välillä;
b)
kolmannen maan lait, asetukset tai hallinnolliset määräykset, joita sovelletaan luonnolliseen henkilöön tai oikeushenkilöön, johon vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalla on läheiset sidokset;
c)
kyseisten lakien, asetusten tai hallinnollisten määräysten täytäntöönpanoon liittyvät vaikeudet.
4. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset voivat rajoittaa toimilupaa, erityisesti kun kyse on niiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen sijoitusstrategioista, joita vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja saa hoitaa.
5. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on ilmoitettava hakijalle kirjallisesti kolmen kuukauden kuluessa täydellisen hakemuksen jättämisestä, onko toimilupa myönnetty. Toimivaltaiset viranomaiset voivat pidentää määräaikaa enintään kolmella kuukaudella, jos ne katsovat sen tarpeelliseksi tapauksen erityisolosuhteiden vuoksi, ja ilmoitettuaan siitä asiaankuuluvasti vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle.
Tämän kohdan soveltamiseksi hakemus katsotaan täydelliseksi, jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja on toimittanut vähintään 7 artiklan 2 kohdan a-d alakohdassa ja 7 artiklan 3 kohdan a ja b alakohdassa tarkoitetut tiedot.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat voivat aloittaa sellaisten rahastojen hoitamisen, joilla on 7 artiklan 3 kohdan a alakohdan mukaisessa hakemuksessa kuvattuja sijoitusstrategioita, kotijäsenvaltiossaan heti, kun toimilupa on myönnetty, mutta aikaisintaan kuukauden kuluttua siitä, kun ne ovat toimittaneet 7 artiklan 2 kohdan e alakohdassa ja 7 artiklan 3 kohdan c, d ja e alakohdassa tarkoitetut mahdollisesti puuttuvat tiedot.
6. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi tämän artiklan johdonmukaisen harmonisoinnin varmistamiseksi laatia teknisten sääntelystandardien luonnoksia täsmentääkseen
a)
vaihtoehtoisiin sijoitusrahaston hoitajiin 3 kohdan nojalla sovellettavat vaatimukset;
b)
osakkeenomistajiin ja jäseniin, joilla on 1 kohdan d alakohdassa tarkoitettuja määräosuuksia, sovellettavat vaatimukset;
c)
syyt, jotka voivat estää toimivaltaisten viranomaisten valvontatehtävien tehokkaan hoitamisen.
Komissiolle siirretään valta hyväksyä ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetut teknisten sääntelystandardien luonnokset asetuksen (EU) N:o 1095/2010 10-14 artiklan mukaisesti.
9 artikla
Perustamispääoma ja omat varat
1. Jäsenvaltioiden on edellytettävä, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalla, joka on sisäisesti hoidettu rahasto, on vähintään 300 000 euron perustamispääoma.
2. Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja nimetään rahastojen ulkopuoliseksi hoitajaksi, sillä on oltava vähintään 125 000 euron perustamispääoma.
3. Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan hoitamien vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen salkkujen arvo ylittää 250 miljoonaa euroa, kyseisen hoitajan on lisättävä omien varojensa määrää. Omien lisävarojen määrän on oltava 0,02 prosenttia vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan salkkujen arvon siitä määrästä, joka ylittää 250 miljoonaa euroa, mutta perustamispääoman ja lisävarojen vaadittava kokonaismäärä ei kuitenkaan saa ylittää 10:tä miljoonaa euroa.
4. Edellä olevan 3 kohdan soveltamiseksi vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan hoitamien vaihtoehtoiset sijoitusrahastot, myös ne rahastot, joiden osalta se on 20 artiklan mukaisesti siirtänyt toiminnon toisen hoidettavaksi, mutta lukuun ottamatta niiden rahastojen salkkuja, joiden hoito on sille siirretty, katsotaan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan salkuiksi.
5. Edellä olevasta 3 kohdasta riippumatta vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan omien varojen määrä ei koskaan saa alittaa määrää, jota edellytetään direktiivin 2006/49/EY 21 artiklan nojalla.
6. Jäsenvaltiot voivat antaa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille luvan alittaa 3 kohdassa tarkoitetun omien lisävarojen määrä enintään 50 prosentilla, jos niillä on sellaisen luottolaitoksen tai vakuutusyrityksen antama takaus vastaavalle määrälle, jonka sääntömääräinen kotipaikka on jäsenvaltiossa tai kolmannessa maassa, jossa kyseiseen luottolaitokseen tai vakuutusyritykseen sovelletaan toiminnan vakautta koskevia sääntöjä, joiden toimivaltaiset viranomaiset katsovat vastaavan unionin lainsäädännössä asetettuja vaatimuksia.
7. Ammatillisiin vastuihin liittyvien sellaisten mahdollisten riskien kattamiseksi, joita aiheutuu vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan tämän direktiivin nojalla harjoittamasta toiminnasta, sekä sisäisesti hoidetulla vaihtoehtoisilla sijoitusrahastoilla että ulkopuolisilla vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajilla
a)
on oltava omia lisävaroja määrä, joka on asianmukainen ammattitoimintaan liittyvästä huolimattomuudesta aiheutuvien vastuihin liittyvien mahdollisten riskien kattamiseksi; tai
b)
on oltava sellainen ammatillinen vastuuvakuutus ammattitoimintaan liittyvästä huolimattomuudesta aiheutuvien vastuiden varalta, joka on asianmukainen katettavien riskien osalta.
8. Omat varat, mukaan luettuina 7 kohdan a alakohdassa tarkoitetut omat lisävarat, on sijoitettava rahavaroihin tai lyhyellä aikavälillä helposti rahaksi muunnettaviin varoihin, eivätkä ne saa sisältää spekulatiivisia omaisuuseriä.
9. Komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, joilla täsmennetään tämän artiklan 7 kohtaan liittyen
a)
riskit, jotka omien lisävarojen tai ammatillisen vastuuvakuutuksen on katettava;
b)
edellytykset omien lisävarojen asianmukaisuuden tai ammatillisen vastuuvakuutuksen kattavuuden määrittämiseksi; ja
c)
edellä omien lisävarojen tai ammatillisen vastuuvakuutuksen kattavuuden jatkuvien mukautusten määritystapa.
10. Edellä olevia 7 ja 8 kohtaa sekä 9 kohdan nojalla hyväksyttyjä delegoituja säädöksiä lukuun ottamatta tätä artiklaa ei sovelleta vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin, jotka ovat myös yhteissijoitusyritystä hoitavia rahastoyhtiöitä.
10 artikla
Muutokset toimiluvan soveltamisalaan
1. Jäsenvaltioiden on edellytettävä, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat ilmoittavat kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille ennen muutosten täytäntöönpanoa kaikista olennaisista muutoksista alkuperäisen toimiluvan edellytyksiin, erityisesti olennaisista muutoksista 7 artiklassa tarkoitettuihin tietoihin.
2. Jos kotijäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset päättävät rajoittaa muutoksia tai hylätä ne, niiden on ilmoitettava siitä vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle yhden kuukauden kuluessa ilmoituksen vastaanottamisesta. Toimivaltaiset viranomaiset voivat pidentää määräaikaa enintään yhdellä kuukaudella, jos ne katsovat sen tarpeelliseksi tapauksen erityisolosuhteiden vuoksi, ja ilmoitettuaan siitä asiaankuuluvasti vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle. Muutokset toteutetaan, jos asianomaiset toimivaltaiset viranomaiset eivät vastusta muutoksia kyseisen arviointijakson aikana.
11 artikla
Toimiluvan peruuttaminen
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset voivat peruuttaa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle myönnetyn toimiluvan, jos kyseinen hoitaja:
a)
ei harjoita toimiluvan mukaista toimintaa 12 kuukauden kuluessa, luopuu nimenomaisesti toimiluvasta tai ei ole harjoittanut tämän direktiivin soveltamisalaan kuuluvaa toimintaa kuuden edeltäneen kuukauden aikana, paitsi jos kyseinen jäsenvaltio on säätänyt, että näissä tapauksissa toimilupa raukeaa;
b)
on saanut toimiluvan valheellisen ilmoituksen perusteella tai muilla epärehellisillä keinoilla;
c)
ei enää täytä toimiluvan myöntämisen edellytyksiä;
d)
ei enää täytä direktiivin 2006/49/EY mukaisia vaatimuksia silloin, kun sen toimilupa kattaa myös tämän direktiivin 6 artiklan 4 kohdan a alakohdassa tarkoitetut harkinnanvaraiset salkunhoitopalvelut;
e)
on vakavasti ja järjestelmällisesti rikkonut tämän direktiivin nojalla annettuja säännöksiä; tai
f)
kuuluu niihin tapauksiin, joissa kansallisessa lainsäädännössä säädetään toimiluvan peruuttamisesta tämän direktiivin soveltamisalaan kuulumattomien seikkojen osalta.
III LUKU
VAIHTOEHTOISTEN SIJOITUSRAHASTOJEN HOITAJIEN TOIMINTAEDELLYTYKSET
1 JAKSO
Yleiset vaatimukset
12 artikla
Yleiset periaatteet
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat kaiken aikaa täyttävät seuraavat edellytykset:
a)
toimittava rehellisesti, pätevästi, varovasti, huolellisesti ja oikeudenmukaisesti;
b)
toimittava hoitamiensa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen tai niiden sijoittajien etu ja markkinoiden häiriöttömyys huomioiden;
c)
otettava käyttöön liiketoimintansa asianmukaiseen harjoittamiseen tarvittavat resurssit ja menettelyt ja käytettävä niitä tehokkaasti;
d)
toteutettava kaikki kohtuullisiksi katsottavat toimenpiteet eturistiriitojen välttämiseksi ja, silloin kun ne eivät ole vältettävissä, kyseisten eturistiriitojen tunnistamiseksi, hallitsemiseksi ja valvomiseksi ja soveltuvin osin ilmoittamiseksi, jotta voidaan estää niitä vaikuttamasta haitallisesti rahastojen ja niiden sijoittajien etuihin ja varmistaa, että niiden hoitamia rahastoja kohdellaan tasapuolisesti;
e)
täytettävä kaikki niiden liiketoiminnan harjoittamiseen sovellettavat sääntelyvaatimukset edistääkseen hoitamiensa rahastojen tai niiden sijoittajien etua ja markkinoiden häiriöttömyyttä;
f)
kohdeltava kaikkia vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittajia tasapuolisesti.
Yhdellekään vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen sijoittajalle ei saa antaa erityiskohtelua, jollei tällainen erityiskohtelu käy ilmi asianomaisen rahaston säännöistä tai perustamisasiakirjoista.
2. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja, jonka toimilupa kattaa myös tämän direktiivin 6 artiklan 4 kohdan a alakohdassa tarkoitetut harkinnanvaraiset salkunhoitopalvelut,
a)
ei saa sijoittaa asiakkaan koko salkkua tai sen osaa hoitamiensa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osuuksiin tai osakkeisiin, jollei se saa tähän asiakkaalta etukäteen yleistä hyväksyntää;
b)
kuuluu 6 artiklan 4 kohdassa tarkoitettujen palvelujen osalta sijoittajien korvausjärjestelmistä 3 päivänä maaliskuuta 1997 annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 97/9/EY (25) soveltamisalaan.
3. Komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, joilla täsmennetään perusteet, joilla asianomaiset toimivaltaiset viranomaiset arvioivat, täyttävätkö vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat 1 kohdan mukaiset velvoitteensa.
13 artikla
Palkat ja palkkiot
1. Jäsenvaltioiden on edellytettävä, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajilla on niitä henkilöstöryhmiä varten, mukaan luettuina ylin johto, riskinottoa edellyttävissä tehtävissä toimivat, valvontatehtävissä toimivat sekä työntekijät, joiden saama kokonaispalkka tai -palkkio sijoittuu samaan palkka- ja palkkiohaarukkaan ylimmän johdon ja riskinottoa edellyttävissä tehtävissä toimivien kanssa, joiden ammatillisella toiminnalla on olennainen vaikutus niiden riskiprofiileihin tai niiden hoitamien rahastojen riskiprofiileihin, palkka- ja palkkiopolitiikka ja -käytännöt, jotka ovat sopusoinnussa moitteettoman ja tehokkaan riskienhallinnan kanssa ja edistävät sitä eivätkä kannusta riskinottoon, joka on ristiriidassa niiden hoitamien rahastojen riskiprofiilien tai rahastojen sääntöjen tai perustamisasiakirjojen kanssa.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien on määritettävä palkka- ja palkkiopolitiikka ja -käytännöt liitteen II mukaisesti.
2. Arvopaperimarkkinaviranomainen varmistaa, että perustellusta palkka- ja palkkiopolitiikasta on olemassa suuntaviivoja, jotka ovat liitteen II mukaiset. Suuntaviivoissa on otettava huomioon rahoituspalvelualan palkka- ja palkkiopolitiikasta suosituksessa 2009/384/EY esitetyt moitteetonta palkka- ja palkkiopolitiikkaa koskevat periaatteet, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien koko ja niiden hoitamien vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen koko, niiden sisäinen organisaatio sekä niiden toiminnan luonne, laajuus ja monitahoisuus. Arvopaperimarkkinaviranomainen tekee tiivistä yhteistyötä Euroopan valvontaviranomaisen (Euroopan pankkivalvontaviranomainen), jäljempänä ’pankkiviranomainen’, kanssa.
14 artikla
Eturistiriidat
1. Jäsenvaltioiden on edellytettävä vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajilta kaikkia kohtuullisiksi katsottavia toimenpiteitä vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoidon yhteydessä esiintyvien eturistiriitojen toteamiseksi seuraavien välillä:
a)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja, mukaan luettuina sen johto, työntekijät ja kaikki siihen määräysvallan kautta suoraan tai välillisesti sidoksissa olevat henkilöt, ja sen hoitama vaihtoehtoinen sijoitusrahasto tai kyseisen rahaston sijoittajat;
b)
vaihtoehtoinen sijoitusrahasto tai kyseisen rahaston sijoittajat ja toinen vaihtoehtoinen sijoitusrahasto tai kyseisen rahaston sijoittajat;
c)
vaihtoehtoinen sijoitusrahasto tai kyseisen rahaston sijoittajat ja vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan toinen asiakas;
d)
vaihtoehtoinen sijoitusrahasto tai kyseisen rahaston sijoittajat ja vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan hoitama yhteissijoitusyritys tai kyseisen yhteissijoitusyrityksen sijoittajat; tai
e)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kaksi asiakasta.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien on pidettävä yllä ja käytettävä tehokkaita organisaatio- ja hallintojärjestelyjä, joiden avulla ne voivat toteuttaa kaikki kohtuulliset toimenpiteet eturistiriitojen tunnistamiseksi, ehkäisemiseksi, hallitsemiseksi ja valvomiseksi, jotta eturistiriidat eivät vaikuttaisi haitallisesti vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen ja niiden sijoittajien etuihin.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien on omassa toimintaympäristössään erotettava toisistaan tehtävät ja vastuut, joiden voidaan katsoa olevan keskenään yhteensopimattomia tai jotka voivat mahdollisesti aiheuttaa järjestelmällisiä eturistiriitoja. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien on arvioitava, voiko niiden toimintaolosuhteisiin liittyä muita olennaisia eturistiriitoja, ja niiden on ilmoitettava niistä vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen sijoittajille.
2. Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan soveltamilla organisaatiojärjestelyillä, joiden tavoitteena on eturistiriitojen tunnistaminen, ehkäiseminen, hallinta ja valvominen, ei pystytä riittävällä tavalla varmistamaan, että sijoittajien etuihin kohdistuvat riskit vältetään, kyseisen hoitajan on selvästi ilmoitettava sijoittajille eturistiriitojen yleinen luonne tai lähteet ennen kuin se alkaa suorittaa liiketoimia niiden lukuun, sekä kehitettävä asianmukaiset periaatteet ja menettelyt.
3. Jos vaihtoehtoisen sijoitusrahaston lukuun toimiva vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja käyttää päävälittäjän palveluja, ehdot on vahvistettava kirjallisessa sopimuksessa. Sopimuksessa on määrättävä erityisesti mahdollisuudesta vaihtoehtoisen sijoitusrahaston varojen siirtoon ja uudelleenkäyttöön, ja siinä on noudatettava vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sääntöjä tai perustamisasiakirjoja. Sopimuksessa on määrättävä, että säilytysyhteisölle ilmoitetaan sopimuksesta.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien on noudatettava asianmukaista pätevyyttä, varovaisuutta ja huolellisuutta niiden päävälittäjien valinnassa ja nimeämisessä, joiden kanssa sopimus on määrä tehdä.
4. Komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, joilla täsmennetään
a)
1 kohdassa tarkoitettujen eturistiriitojen tyypit;
b)
kohtuullisiksi katsottavat toimenpiteet, jotka vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien odotetaan toteuttavan rakenteita ja organisaatiota ja hallintoa koskevien menettelyjen osalta eturistiriitojen tunnistamiseksi, ehkäisemiseksi, hallitsemiseksi, valvomiseksi ja/tai ilmoittamiseksi.
15 artikla
Riskienhallinta
1. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien on toiminnallisesti ja hierarkkisesti erotettava riskienhallintatoiminnot toimintayksiköistä, myös salkunhoitotoiminnoista.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on tarkasteltava ensimmäisessä alakohdassa tarkoitettua riskienhallintatehtävien toiminnallista ja hierarkkista erottamista suhteellisuusperiaatteen mukaisesti, kuitenkin niin, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on joka tapauksessa pystyttävä osoittamaan, että erityiset suojatoimet eturistiriitojen varalta mahdollistavat riskienhallintatehtävien riippumattoman hoitamisen ja että riskienhallintaprosessi täyttää tämän artiklan vaatimukset ja on kauttaaltaan tehokas.
2. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien on sovellettava riittävää riskienhallintajärjestelmää, jotta ne voivat asianmukaisesti tunnistaa, mitata, hallita ja valvoa kaikkia olennaisia riskejä, jotka liittyvät kunkin vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoitusstrategiaan ja joille kukin mainittu rahasto altistuu tai voi altistua.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien on tarkasteltava riskienhallintajärjestelmiä asianmukaisin väliajoin, vähintään kerran vuodessa, ja mukautettava niitä tarvittaessa.
3. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien on vähintään
a)
toteutettava vaihtoehtoisen sijoitusrahaston lukuun sijoittaessaan riittävä, dokumentoitu ja säännöllisesti päivitetty asianmukaisen huolellisuuden prosessi (due diligence -prosessi), jossa otetaan huomioon vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoitusstrategia, tavoitteet ja riskiprofiili;
b)
varmistettava, että vaihtoehtoisen sijoitusrahaston kuhunkin sijoituspositioon liittyvät riskit ja niiden kokonaisvaikutus mainitun rahaston salkkuun voidaan jatkuvasti tunnistaa ja mitata ja niitä voidaan hallita ja valvoa asianmukaisesti, myös käyttämällä asianmukaisia stressitestimenetelmiä;
c)
varmistettava, että vaihtoehtoisen sijoitusrahaston riskiprofiili vastaa kyseisen rahaston säännöissä tai perustamisasiakirjoissa, esitteessä ja tarjousasiakirjoissa määriteltyä kokoa, salkkurakennetta ja sijoitusstrategiaa.
4. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien on vahvistettava vivutuksen enimmäistaso, jota ne voivat käyttää kunkin hoitamansa rahaston lukuun, sekä vivutusjärjestelyissä mahdollisesti annettavat oikeudet vakuuksien tai takausten uudelleenkäyttöön ottaen huomioon muiden muassa seuraavat seikat:
a)
vaihtoehtoisten sijoitusrahaston tyyppi;
b)
vaihtoehtoisen sijoitusrahaston investointistrategia;
c)
vaihtoehtoisen sijoitusrahaston vivutuksen lähteet;
d)
sellaiset muut keskinäiset sidokset tai merkitykselliset suhteet muihin rahoituspalveluja tarjoaviin laitoksiin, jotka voivat aiheuttaa järjestelmäriskin;
e)
tarve rajoittaa positiota yksittäisessä vastapuolessa;
f)
se, missä määrin vivutus perustuu vakuuksiin;
g)
varojen ja vastuiden suhde;
h)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan toiminnan laajuus, luonne ja määrä asianomaisilla markkinoilla.
5. Komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, joilla täsmennetään
a)
riskienhallintajärjestelmät, joita vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien on käytettävä suhteessa riskeihin, joita ne ottavat hoitamiensa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen lukuun;
b)
riskienhallintajärjestelmän asianmukainen tarkasteluväli;
c)
se, miten riskienhallintatoiminto erotetaan toiminnallisesti ja hierarkkisesti toimintayksiköistä, myös salkunhoitotoiminnosta;
d)
erityiset suojatoimet 1 kohdan toisessa alakohdassa tarkoitettujen eturistiriitojen varalta;
e)
edellä 3 kohdassa tarkoitetut vaatimukset.
16 artikla
Maksuvalmiuden hoito
1. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien on kunkin sellaisen hoitamansa vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osalta, joka ei ole vivuttamaton suljettu vaihtoehtoinen sijoitusrahasto, otettava käyttöön asianmukainen maksuvalmiudenhoitojärjestelmä ja tarvittavat menettelyt, jotta ne voivat valvoa vaihtoehtoisen sijoitusrahaston maksuvalmiusriskiä ja jotta voidaan varmistaa, että vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoitusten maksuvalmiusprofiili vastaa sen velvoitteita.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien on säännöllisesti suoritettava sellaisia stressitestejä tavanomaisissa ja poikkeuksellisissa maksuvalmiusolosuhteissa, joiden perusteella ne voivat arvioida ja valvoa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen maksuvalmiusriskiä.
2. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien on varmistettava, että kunkin niiden hoitaman rahaston sijoitusstrategia, maksuvalmiusprofiili ja lunastuspolitiikka ovat johdonmukaisia.
3. Komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, joilla täsmennetään
a)
maksuvalmiuden hoitoa koskevat järjestelmät ja menettelyt; ja
b)
edellä 2 kohdassa tarkoitettu sijoitusstrategian, maksuvalmiusprofiilin ja lunastuspolitiikan yhdenmukaisuus.
17 artikla
Sijoittaminen arvopaperistamispositioihin
Jotta voidaan varmistaa yhdenmukaisuus eri aloilla ja poistaa ristiriidat sellaisten yhteisöjen, jotka uudelleenpaketoivat lainoja kaupattaviksi arvopapereiksi, ja direktiivin 2006/48/EY 4 artiklan 41 alakohdassa tarkoitettujen alullepanijoiden ja sellaisten vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien, jotka sijoittavat näihin arvopapereihin tai muihin rahoitusvälineisiin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen lukuun, etujen välillä, komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, joissa vahvistetaan vaatimukset seuraavilla aloilla:
a)
vaatimukset, jotka alullepanijan, järjestäjän tai alkuperäisen luotonantajan on täytettävä, jotta vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voi sijoittaa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen lukuun kyseisentyyppisiin arvopapereihin tai muihin rahoitusvälineisiin, jotka on laskettu liikkeeseen 1 päivän tammikuuta 2011 jälkeen, mukaan luettuina vaatimukset, joilla varmistetaan, että alullepanijan, järjestäjän tai alkuperäisen luotonantajan itsellään pitämä nettomääräinen taloudellinen osuus on vähintään viisi prosenttia;
b)
laadulliset vaatimukset, jotka näihin arvopapereihin tai muihin rahoitusvälineisiin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen lukuun sijoittavan yhden tai useamman vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on täytettävä.
2 JAKSO
Toiminnan järjestämistä koskevat vaatimukset
18 artikla
Yleiset periaatteet
1. Jäsenvaltioiden on edellytettävä, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja hyödyntää kaiken aikaa riittäviä ja tarkoituksenmukaisia henkilöresursseja ja teknisiä resursseja, jotka tarvitaan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen asianmukaiseen hoitamiseen.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on erityisesti myös hoitajan hoitaman vaihtoehtoisen sijoitusrahaston luonteen huomioon ottaen edellytettävä, että hoitajalla on moitteettomat hallinto- ja tilinpitomenettelyt, automaattisen tietojenkäsittelyn valvonta- ja suojajärjestelyt sekä riittävät sisäiset valvontajärjestelmät, mukaan luettuina erityisesti sen työntekijöiden henkilökohtaisia liiketoimia koskevat säännöt tai sen omaan lukuun sijoittamiseksi tehtyjen sijoitusten omistusta tai hoitoa koskevat säännöt, joiden avulla voidaan vähintään varmistaa, että jokaisesta liiketoimesta, jossa vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja on ollut osallisena, voidaan jälkikäteen todentaa sen alkuperä, osapuolet, luonne sekä toteuttamisaika ja -paikka ja että hoitajan hoitamien rahastojen varat sijoitetaan vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sääntöjen tai perustamisasiakirjojen ja voimassa olevan lainsäädännön mukaisesti.
2. Komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, joilla täsmennetään 1 kohdassa tarkoitetut menettelyt ja järjestelyt.
19 artikla
Arvonmääritys
1. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien on varmistettava, että kutakin niiden hoitamaa vaihtoehtoista sijoitusrahastoa varten otetaan käyttöön asianmukaisia ja yhdenmukaisia menettelyjä, jotta voidaan toteuttaa rahaston varojen asianmukainen ja riippumaton arvonmääritys tämän artiklan, sovellettavan kansallisen lainsäädännön sekä mainitun rahaston sääntöjen tai perustamisasiakirjojen mukaisesti.
2. Säännöt, joita sovelletaan varojen arvonmääritykseen ja vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osuus- tai osakekohtaisen nettoarvon laskemiseen, on vahvistettava sen maan lainsäädännössä, johon mainittu rahasto on sijoittautunut, ja/tai vaihtoehtoisen sijoitusrahaston säännöissä tai perustamisasiakirjoissa.
3. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien on myös varmistettava, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osuus- tai osakekohtainen nettoarvo lasketaan ja ilmoitetaan sijoittajille tämän artiklan, sovellettavan kansallisen lainsäädännön sekä mainitun rahaston sääntöjen tai perustamisasiakirjojen mukaisesti.
Käytettävillä arvonmääritysmenettelyillä on varmistettava, että varojen arvo sekä osuus- tai osakekohtainen nettoarvo lasketaan vähintään kerran vuodessa.
Jos vaihtoehtoinen sijoitusrahasto on tyypiltään avoin, kyseiset arvonmääritykset ja laskelmat on tehtävä sellaisin väliajoin, jotka ovat asianmukaisia vaihtoehtoisen sijoitusrahaston hallussa olevien varojen ja sen liikkeeseenlasku- ja lunastusvälin kannalta.
Jos vaihtoehtoinen sijoitusrahasto on tyypiltään suljettu, kyseiset arvonmääritykset ja laskelmat on tehtävä myös silloin, kun rahaston pääoma kasvaa tai vähenee.
Sijoittajille ilmoitetaan arvonmäärityksistä ja laskelmista rahaston säännöissä tai perustamisasiakirjoissa kuvatulla tavalla.
4. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien on varmistettava, että arvonmääritystoiminnosta huolehtii joko
a)
ulkopuolinen arvonmäärittäjä, joka on vaihtoehtoisesta sijoitusrahastosta, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajasta ja muista henkilöistä, joilla on läheisiä sidoksia rahastoon tai hoitajaan, riippumaton oikeushenkilö tai luonnollinen henkilö; tai
b)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja itse edellyttäen, että arvonmääritystehtävät ovat toiminnallisesti riippumattomia salkunhoidosta ja palkka- ja palkkiopolitiikasta ja että muilla toimenpiteillä varmistetaan, että eturistiriitoja lievennetään ja että epäasianmukainen vaikutus työntekijöihin estetään.
Vaihtoehtoiselle sijoitusrahastolle nimettyä säilytysyhteisöä ei saa nimetä mainitun rahaston ulkopuoliseksi arvonmäärittäjäksi, paitsi jos se on toiminnallisesti ja hierarkkisesti erottanut säilytystehtäviensä hoitamisen tehtävistään ulkopuolisena arvonmäärittäjänä ja mahdolliset eturistiriidat selvitetään ja hoidetaan, niitä valvotaan ja ne ilmoitetaan asianmukaisesti vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittajille.
5. Jos ulkopuolinen arvonmäärittäjä huolehtii arvonmääritystoiminnosta, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on osoitettava, että
a)
ulkopuolinen arvonmäärittäjä on lakisääteisessä pakollisessa ammatinharjoittajien rekisterissä tai kuuluu lakien tai muiden säädösten tai ammattisääntöjen piiriin;
b)
ulkopuolinen arvonmäärittäjä voi tarjota riittävät ammatilliset takeet siitä, että se voi tehokkaasti huolehtia arvonmääritystoiminnosta 1, 2 ja 3 kohdan mukaisesti; ja
c)
ulkopuolisen arvonmäärittäjän nimeäminen on 20 artiklan 1 ja 2 kohdan vaatimusten ja 20 artiklan 7 kohdan nojalla hyväksyttyjen delegoitujen säädösten mukaista.
6. Nimetty ulkopuolinen arvonmäärittäjä ei saa siirtää arvonmääritystoimintoa kolmannelle osapuolelle.
7. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien on ilmoitettava ulkopuolisen arvonmäärittäjän nimeämisestä kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille, jotka voivat edellyttää toisen ulkopuolisen arvonmäärittäjän nimeämistä tämän tilalle, jos 5 kohdassa asetetut edellytykset eivät täyty.
8. Arvonmääritys on suoritettava puolueettomasti sekä kaikkea asianmukaista pätevyyttä, varovaisuutta ja huolellisuutta noudattaen.
9. Jos arvonmääritystoiminnosta ei huolehdi riippumaton ulkopuolinen arvonmäärittäjä, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset voivat edellyttää, että hoitaja antaa arvonmääritysmenettelynsä ja/tai arvonmäärityksensä ulkopuolisen arvonmäärittäjän tai tarvittaessa tilintarkastajan tarkastettavaksi.
10. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat ovat vastuussa rahaston varojen asianmukaisesta arvonmäärityksestä, varojen nettoarvon laskennasta ja kyseisen nettoarvon julkaisemisesta. Näin ollen se, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja on nimennyt ulkopuolisen arvonmäärittäjän, ei vaikuta kyseisen hoitajan vastuuseen vaihtoehtoista sijoitusrahastoa ja sen sijoittajia kohtaan.
Sen estämättä, mitä ensimmäisessä alakohdassa säädetään, ja muunsisältöisistä sopimusperusteisista järjestelyistä riippumatta ulkopuolinen arvonmäärittäjä on kuitenkin vastuussa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle tappioista, joita mainitulle hoitajalle aiheutuu ulkopuolisen arvonmäärittäjän huolimattomuudesta tai sen tehtävien tahallisesta laiminlyönnistä.
11. Komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, joilla täsmennetään
a)
perusteet, jotka koskevat menettelyjä varojen asianmukaista arvonmääritystä ja osuus- tai osakekohtaisen nettoarvon laskentaa varten;
b)
ammatilliset takeet, jotka ulkopuolisen arvonmäärittäjän on voitava antaa siitä, että se voi tehokkaasti huolehtia arvonmääritystoiminnosta;
c)
avointen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen arvonmääritysväli, joka on asianmukainen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston hallussa olevien varojen ja sen liikkeeseenlasku- ja lunastuspolitiikan kannalta.
3 JAKSO
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan toimintojen siirtäminen
20 artikla
Tehtävien siirtäminen
1. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan, joka aikoo siirtää kolmansille osapuolille tehtävänsä, on ilmoitettava asiasta kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille, ennen kuin tehtävien siirtämistä koskevat järjestelyt tulevat voimaan. Seuraavien ehtojen on täytyttävä:
a)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on voitava esittää objektiiviset perusteet kaikille tehtävien siirtämistä koskeville järjestelyille;
b)
sillä, jolle tehtävät siirretään, on oltava riittävät resurssit tehtävien hoitamiseen, ja liiketoiminnasta käytännössä vastaavien henkilöiden on oltava riittävän hyvämaineisia ja riittävän kokeneita;
c)
jos siirto koskee salkunhoitoa tai riskienhallintaa, sen saa antaa ainoastaan yrityksille, joilla on toimilupa tai jotka on rekisteröity varainhoitoa varten ja jotka kuuluvat valvonnan piiriin, tai, jos tämä ehto ei täyty, ainoastaan siinä tapauksessa, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisilta viranomaisilta on saatu etukäteen hyväksyntä;
d)
jos siirto koskee salkunhoitoa tai riskienhallintaa ja tehtävät siirretään kolmanteen maahan sijoittautuneelle yritykselle, c alakohdan mukaisten vaatimusten lisäksi on varmistettava vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten ja yrityksen valvontaviranomaisen välinen yhteistyö;
e)
siirto ei saa estää vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan tehokasta valvontaa eikä varsinkaan estää sitä toimimasta eikä hoitamasta vaihtoehtoista sijoitusrahastoa sijoittajien parhaan edun mukaisesti;
f)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on pystyttävä osoittamaan, että se, jolle tehtävät siirretään, on pätevä ja kykenevä suoriutumaan kyseisistä toiminnoista, että sen valinnassa on noudatettu kaikkea asianmukaista huolellisuutta ja että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalla on jatkuvasti tosiasiallisesti mahdollisuus valvoa siirretyn tehtävän hoitamista, antaa sille, jolle tehtävät siirretään, milloin tahansa lisäohjeita ja peruuttaa siirto välittömästi, jos se on sijoittajien edun mukaista.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on jatkuvasti arvioitava kunkin sellaisen yhteisön tarjoamia palveluja, jolle se on siirtänyt tehtäviä.
2. Salkunhoitoa tai riskienhallintaa ei saa siirtää
a)
säilytysyhteisölle tai sille, jolle säilytysyhteisö on siirtänyt tehtävän; tai
b)
muulle yhteisölle, jonka edut saattavat olla ristiriidassa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan tai vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittajien etujen kanssa, paitsi jos tällainen yhteisö on toiminnallisesti ja hierarkkisesti erottanut salkunhoito- tai riskienhallintatehtäviensä hoitamisen muista mahdollisesti eturistiriitoja aiheuttavista tehtävistään ja mahdolliset eturistiriidat tunnistetaan ja hoidetaan, niitä valvotaan ja ne ilmoitetaan asianmukaisesti vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittajille.
3. Se, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja on siirtänyt tehtäviä kolmannelle osapuolelle, tai mahdollinen toimintojen edelleen siirtäminen ei missään tapauksessa vaikuta kyseisen hoitajan vastuuseen vaihtoehtoista sijoitusrahastoa ja sen sijoittajia kohtaan, eikä kyseinen hoitaja saa siirtää toimintojaan niin laajasti, että sen ei enää käytännössä katsottaisi olevan vaihtoehtoisen sijoitusrahaston hoitaja ja että siitä tulee postilaatikkoyhteisö.
4. Kolmas osapuoli saa siirtää edelleen sille siirrettyjä toimintoja, jos seuraavat ehdot täyttyvät:
a)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja on etukäteen suostunut tehtävien edelleen siirtämiseen;
b)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja on ilmoittanut asiasta kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille, ennen kuin tehtävien edelleen siirtämistä koskevat järjestelyt tulevat voimaan;
c)
1 kohdassa säädetyt edellytykset täyttyvät, kuitenkin niin, että kaikkia viittauksia ”siihen, jolle tehtävät siirretään” pidetään viittauksina ”siihen, jolle tehtävät siirretään edelleen”.
5. Salkunhoitoa tai riskienhallintaa ei saa siirtää edelleen
a)
säilytysyhteisölle tai sille, jolle säilytysyhteisö on siirtänyt tehtävän; tai
b)
muulle yhteisölle, jonka edut saattavat olla ristiriidassa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan tai vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittajien etujen kanssa, paitsi jos tällainen yhteisö on toiminnallisesti ja hierarkkisesti erottanut salkunhoito- tai riskienhallintatehtäviensä hoitamisen muista mahdollisesti eturistiriitoja aiheuttavista tehtävistään ja mahdolliset eturistiriidat selvitetään ja hoidetaan, niitä valvotaan ja ne ilmoitetaan asianmukaisesti vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittajille.
Sen, jolle tehtäviä on siirretty, on jatkuvasti tarkasteltava kunkin sellaisen yhteisön tarjoamia palveluja, jolle se on siirtänyt edelleen tehtäviä.
6. Kun se, jolle tehtäviä on siirretty edelleen, siirtää edelleen jonkin sille siirretyistä toiminnoista, 4 kohdassa säädettyjä edellytyksiä sovelletaan soveltuvin osin.
7. Komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, joilla täsmennetään
a)
edellytykset 1, 2, 4 ja 5 kohdassa asetettujen vaatimusten täyttämiseksi;
b)
edellytykset, joiden täyttyessä vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan katsotaan siirtäneen toimintojaan niin laajasti, että siitä tulee postilaatikkoyhteisö, eikä sen siksi enää voida katsoa olevan vaihtoehtoisen sijoitusrahaston hoitaja 3 kohdassa esitetyllä tavalla.
4 JAKSO
Säilytysyhteisö
21 artikla
Säilytysyhteisö
1. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on varmistettava kunkin hoitamansa vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osalta, että sille nimetään yksi säilytysyhteisö tämän artiklan mukaisesti.
2. Säilytysyhteisön nimeämisestä on oltava todisteena kirjallinen sopimus. Sopimuksessa on muun muassa määritettävä se tietojen vaihto, joka katsotaan tarpeelliseksi, jotta säilytysyhteisö voi hoitaa sen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osalta, jolle se on nimetty säilytysyhteisöksi, sille tässä direktiivissä ja muissa asiaankuuluvissa laeissa, asetuksissa tai hallinnollisissa määräyksissä annetut tehtävät.
3. Säilytysyhteisön on oltava joko
a)
luottolaitos, jolla on sääntömääräinen kotipaikka unionissa ja joka on saanut toimiluvan direktiivin 2006/48/EY mukaisesti; tai
b)
sijoituspalveluyritys, jolla on sääntömääräinen kotipaikka unionissa ja johon sovelletaan direktiivin 2006/49/EY 20 artiklan 1 kohdassa tarkoitettuja omien varojen riittävyyttä koskevia vaatimuksia, mukaan luettuna operatiivisten riskien pääomavaatimuksia, ja joka on saanut toimiluvan direktiivin 2004/39/EY mukaisesti ja joka tarjoaa myös direktiivin 2004/39/EY liitteessä I olevan B osan 1 kohdan mukaisia rahoitusvälineiden säilyttämistä ja hoitoa asiakkaiden lukuun koskevia oheispalveluja; tällaisten sijoituspalveluyritysten omien varojen määrän on aina oltava vähintään direktiivin 2006/49/EY 9 artiklassa tarkoitettu perustamispääoman määrä; tai
c)
muu laitosten ryhmä, joka on toiminnan vakautta koskevan säätelyn ja jatkuvan valvonnan alaisia ja joka kuuluu 21 päivänä heinäkuuta 2011 jäsenvaltioiden päättämiin laitosten ryhmiin, joihin kuuluvat voivat toimia säilytysyhteisöinä direktiivin 2009/65/EY 23 artiklan 3 kohdan mukaisesti.
Säilytysyhteisö voi unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osalta olla myös luottolaitos tai muu tämän kohdan ensimmäisen alakohdan a ja b alakohdassa mainittujen yhteisöjen kaltainen yhteisö, kunhan 6 kohdan b alakohdan ehdot täyttyvät, sanotun kuitenkaan rajoittamatta 5 kohdan b alakohdan soveltamista.
Jäsenvaltiot voivat sallia sellaisten vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osalta, joissa oikeutta vaatia lunastusta ei voi käyttää viiteen vuoteen alkusijoituksesta lukien ja jotka eivät keskeisen sijoituspolitiikkansa mukaisesti yleensä sijoita varoihin, jotka on säilytettävä 8 kohdan a alakohdan mukaisesti, tai jotka yleensä sijoittavat liikkeeseenlaskijoihin tai listaamattomiin yhtiöihin hankkiakseen mahdollisesti määräysvallan tällaisissa yhtiöissä 26 artiklan mukaisesti, että säilytysyhteisö voi olla yhteisö, joka hoitaa säilytystehtäviä osana ammatillista tai liiketoimintaa, jonka osalta tällaisen yhteisön on oltava lakisääteisessä pakollisessa ammatinharjoittajien rekisterissä tai kuuluttava lakien tai muiden säädösten tai ammattisääntöjen piiriin, jotka voivat antaa riittävät taloudelliset ja ammatilliset takeet ja jotka mahdollistavat sen, että se voi tehokkaasti hoitaa asiaankuuluvat säilytystehtävät sekä vastata näihin tehtäviin liittyvistä velvoitteista.
4. Eturistiriitojen välttämiseksi säilytysyhteisön, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan ja/tai vaihtoehtoisen sijoitusrahaston ja/tai sen sijoittajien välillä
a)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ei saa toimia säilytysyhteisönä;
b)
vaihtoehtoisen sijoitusrahaston vastapuolena toimiva päävälittäjä ei saa toimia mainitun rahaston säilytysyhteisönä, paitsi jos se on toiminnallisesti ja hierarkkisesti erottanut säilytystehtäviensä hoitamisen tehtävistään päävälittäjänä ja mahdolliset eturistiriidat tunnistetaan ja hoidetaan, niitä valvotaan ja ne ilmoitetaan asianmukaisesti vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittajille. Säilytysyhteisö saa siirtää säilytystehtäviään tällaiselle päävälittäjälle 11 kohdan mukaisesti, jos asiaankuuluvat edellytykset täyttyvät.
5. Säilytysyhteisön on oltava sijoittautunut johonkin seuraavista paikoista:
a)
unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osalta mainitun rahaston kotijäsenvaltioon;
b)
unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osalta mainitun rahaston sijoittautumismaana olevaan kolmanteen maahan tai kyseistä rahastoa hoitavan hoitajan kotijäsenvaltioon tai kyseistä rahastoa hoitavan hoitajan viitejäsenvaltioon.
6. Kolmanteen maahan sijoittautuneen säilytysyhteisön nimeämiseen on jatkuvasti sovellettava seuraavia edellytyksiä, sanotun kuitenkaan rajoittamatta 3 kohdassa säädettyjen vaatimusten soveltamista:
a)
niiden jäsenvaltioiden toimivaltaiset viranomaiset, joissa unionin ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osuuksia tai osakkeita aiotaan markkinoida, ja siltä osin kuin kyse on eri viranomaisista, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset ovat tehneet yhteistyö- ja tietojenvaihtojärjestelyjä säilytysyhteisön toimivaltaisten viranomaisten kanssa;
b)
säilytysyhteisöt ovat sellaisen tehokkaan toiminnan vakautta koskevan säätelyn, vähimmäispääomavaatimukset mukaan luettuina, ja valvonnan alaisia, jotka vastaavat vaikutuksiltaan unionin lainsäädäntöä ja joiden täytäntöönpanoa valvotaan tehokkaasti;
c)
säilytysyhteisön sijoittautumismaana oleva kolmas maa ei saa olla rahanpesun ja terrorismin rahoituksen vastaisen toimintaryhmän yhteistyöhaluttomiksi määrittelemien maiden ja alueiden luettelossa;
d)
jäsenvaltiot, joissa unionin ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osuuksia tai osakkeita aiotaan markkinoida, ja siltä osin kuin kyse on eri jäsenvaltiosta, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltio ovat tehneet säilytysyhteisön sijoittautumismaana olevan kolmannen maan kanssa sopimuksen, joka vastaa täysin Taloudellisen yhteistyön ja kehityksen järjestön (OECD) tuloa ja varallisuutta koskevan malliverosopimuksen 26 artiklassa vahvistettuja vaatimuksia ja jolla varmistetaan tehokas tietojenvaihto veroasioissa, mahdolliset monenväliset verosopimukset mukaan luettuina;
e)
säilytysyhteisön on oltava sopimuksen perusteella vastuussa vaihtoehtoiselle sijoitusrahastolle tai kyseisen rahaston sijoittajille 12 ja 13 kohdan mukaisesti ja nimenomaisesti sitouduttava noudattamaan 11 kohtaa.
Kun toisen jäsenvaltion toimivaltainen viranomainen on eri mieltä arviosta, jonka vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset ovat tehneet ensimmäisen alakohdan a, c tai e alakohdan soveltamisesta, asianomaiset toimivaltaiset viranomaiset voivat siirtää asian käsittelyn arvopaperimarkkinaviranomaiselle, joka voi toimia sille asetuksen (EU) N:o 1095/2010 19 artiklan nojalla annettujen valtuuksien mukaisesti.
Komissio hyväksyy 17 kohdan b alakohdassa vahvistettujen perusteiden mukaisesti täytäntöönpanotoimenpiteitä, joissa todetaan, että kolmannen maan toiminnan vakautta koskeva säätely ja valvonta vastaavat vaikutuksiltaan unionin lainsäädäntöä ja että niiden täytäntöönpanoa valvotaan tehokkaasti. Nämä täytäntöönpanosäädökset hyväksytään 59 artiklan 2 kohdassa tarkoitettua tarkastelumenettelyä noudattaen.
7. Säilytysyhteisön on yleisesti varmistettava, että vaihtoehtoisen sijoitusrahaston kassavirtaa seurataan asianmukaisesti, ja sen on erityisesti varmistettava, että kaikki vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osuuksien tai osakkeiden merkitsemisen yhteydessä sijoittajien suorittamat tai näiden lukuun suoritetut maksut on vastaanotettu ja että kaikki mainitun rahaston rahat on käteistileille, joka on avattu rahaston tai sen lukuun toimivan hoitajan taikka rahaston lukuun toimivan säilytysyhteisön nimissä direktiivin 2006/73/EY 18 artiklan 1 kohdan a, b ja c alakohdassa tarkoitetussa yhteisössä tai muussa mainittujen yhteisöjen kaltaisessa yhteisössä asiaankuuluvilla markkinoilla, joilla edellytetään käteistilejä, kunhan tällainen yhteisö on sellaisen tehokkaan toiminnan vakautta koskevan säätelyn ja valvonnan alainen, jotka vastaavat vaikutuksiltaan unionin lainsäädäntöä ja joiden täytäntöönpanoa valvotaan tehokkaasti, sekä direktiivin 2006/73/EY 16 artiklassa säädettyjen periaatteiden mukaisesti.
Jos käteistilit avataan vaihtoehtoisen sijoitusrahaston lukuun toimivan säilytysyhteisön nimissä, ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetun yhteisön rahoja ja säilytysyhteisön omia rahoja ei saa kirjata tällaisille tileille.
8. Vaihtoehtoisen sijoitusrahaston tai mainitun rahaston lukuun toimivan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan varat on annettava säilytysyhteisön säilytettäväksi seuraavasti:
a)
niiden rahoitusvälineiden osalta, joita voidaan säilyttää
i)
säilytysyhteisön on säilytettävä kaikkia rahoitusvälineitä, jotka voidaan kirjata säilytysyhteisön kirjanpitoon avatulle rahoitusvälinetilille, ja kaikkia rahoitusvälineitä, jotka voidaan fyysisesti toimittaa säilytysyhteisölle;
ii)
säilytysyhteisön on tätä varten varmistettava, että kaikki rahoitusvälineet, jotka voidaan kirjata säilytysyhteisön kirjanpitoon avatulle rahoitusvälinetilille, kirjataan säilytysyhteisön kirjanpitoon rahaston tai tapauksen mukaan sen lukuun toimivan hoitajan nimissä avatuille erillisille tileille direktiivin 2006/73/EY 16 artiklassa vahvistettujen periaatteiden mukaisesti, jotta niiden voidaan milloin tahansa todeta selkeästi kuuluvan mainitulle rahastolle sovellettavan lainsäädännön mukaisesti;
b)
muiden varojen osalta
i)
säilytysyhteisön on todennettava, että mainittu rahasto tai sen lukuun toimiva hoitaja omistaa varat, ja sen on pidettävä kirjaa niistä varoista, joiden osalta se katsoo, että mainittu rahasto tai sen lukuun toimiva hoitaja omistaa tällaiset varat;
ii)
arvion siitä, omistaako mainittu rahasto tai sen lukuun toimiva hoitaja tällaiset varat, on perustuttava rahaston tai hoitajan toimittamiin tietoihin tai asiakirjoihin ja ulkopuoliseen näyttöön, jos sellaista on saatavilla;
iii)
säilytysyhteisön on pidettävä kirjanpitonsa ajan tasalla.
9. Säilytysyhteisön on 7 ja 8 kohdassa tarkoitettujen tehtävien lisäksi
a)
huolehdittava, että vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osuuksien tai osakkeiden myynneissä, liikkeeseenlaskuissa, takaisinostoissa, lunastuksissa ja peruutuksissa noudatetaan sovellettavaa kansallista lainsäädäntöä ja rahaston sääntöjä tai perustamisasiakirjoja;
b)
huolehdittava, että vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osuuksien tai osakkeiden arvo lasketaan sovellettavan kansallisen lainsäädännön, rahaston sääntöjen tai perustamisasiakirjojen mukaisesti ja 19 artiklassa tarkoitettuja menettelyjä noudattaen;
c)
noudatettava vaihtoehtoisen sijoitusrahaston antamia määräyksiä, jolleivät ne ole sovellettavan kansallisen lainsäädännön tai rahaston sääntöjen tai perustamisasiakirjojen vastaisia;
d)
huolehdittava, että vaihtoehtoisen sijoitusrahaston varoja koskeviin toimiin liittyvät maksut suoritetaan rahastolle yleensä käytössä olevissa määräajoissa;
e)
huolehdittava, että vaihtoehtoisen sijoitusrahaston tulot käytetään sovellettavan kansallisen lainsäädännön ja rahaston sääntöjen tai perustamisasiakirjojen mukaisesti.
10. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan ja säilytysyhteisön on toimittava tehtävissään rehellisesti, oikeudenmukaisesti, ammattimaisesti, riippumattomasti ja vaihtoehtoisen sijoitusrahaston tai sen sijoittajien edun mukaisesti.
Säilytysyhteisö ei voi harjoittaa vaihtoehtoisen sijoitusrahaston tai sen lukuun toimivan hoitajan osalta toimintaa, joka voi aiheuttaa eturistiriitoja rahaston, sen sijoittajien, sen hoitajan ja itsensä välillä, paitsi jos säilytysyhteisö on toiminnallisesti ja hierarkkisesti erottanut säilytystehtäviensä hoitamisen muista mahdollisesti ristiriitaisista tehtävistään ja mahdolliset eturistiriidat tunnistetaan ja hoidetaan, niitä valvotaan ja ne ilmoitetaan asianmukaisesti vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittajille.
Säilytysyhteisö ei voi käyttää uudelleen 8 kohdassa tarkoitettuja varoja ilman vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen tai sen lukuun toimivan hoitajan etukäteen antamaa suostumusta.
11. Lukuun ottamatta 8 kohdassa tarkoitettuja tehtäviä, säilytysyhteisö ei saa siirtää kolmansille osapuolille tässä artiklassa kuvattuja toimintojaan.
Säilytysyhteisö voi siirtää 8 kohdassa tarkoitetut toiminnot kolmansille osapuolille seuraavia ehtoja noudattaen:
a)
tehtäviä ei siirretä tämän direktiivin vaatimusten välttämiseksi;
b)
säilytysyhteisö voi osoittaa, että siirrolle on objektiivinen peruste;
c)
säilytysyhteisö on noudattanut kaikkea asianmukaista pätevyyttä, varovaisuutta ja huolellisuutta valitessaan ja nimetessään kolmannen osapuolen, jolle se haluaa siirtää osan tehtävistään, ja se noudattaa edelleen kaikkea asianmukaista pätevyyttä, varovaisuutta ja huolellisuutta arvioidessaan säännöllisesti ja valvoessaan jatkuvasti kolmatta osapuolta, jolle se on siirtänyt osan tehtävistään, ja kolmannen osapuolen järjestelyjä sille siirrettyjen asioiden osalta; ja
d)
säilytysyhteisö varmistaa, että kolmas osapuoli täyttää seuraavat edellytykset kaiken aikaa sille siirrettyjen tehtävien hoitamisen aikana:
i)
kolmannella osapuolella on rakenteet ja asiantuntemus, jotka ovat riittävät ja oikeasuhteiset sille uskottujen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston tai sen lukuun toimivan hoitajan varojen luonteeseen ja monitahoisuuteen nähden;
ii)
edellä 8 kohdan a alakohdassa tarkoitettujen säilytystehtävien osalta kolmas osapuoli on tehokkaan toiminnan vakautta koskevan säätelyn, vähimmäispääomavaatimukset mukaan luettuina, ja valvonnan alainen asianomaisella oikeudenkäyttöalueella ja sille tehdään määräajoin ulkopuolinen tarkastus sen varmistamiseksi, että rahoitusvälineet ovat sen hallussa;
iii)
kolmas osapuoli erottelee säilytysyhteisön asiakkaiden varat omista varoistaan ja säilytysyhteisön varoista siten, että niiden voidaan milloin tahansa todeta selkeästi kuuluvan tietyn säilytysyhteisön asiakkaille;
iv)
kolmas osapuoli ei käytä varoja ilman vaihtoehtoisen sijoitusrahaston tai sen lukuun toimivan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan etukäteen antamaa suostumusta eikä ilmoittamatta tästä etukäteen säilytysyhteisölle; ja
vi)
kolmas osapuoli noudattaa 8 ja 10 kohdassa tarkoitettuja yleisiä velvoitteita ja kieltoja.
Sen estämättä mitä toisen alakohdan d alakohdan ii alakohdassa säädetään, jos kolmannen maan lainsäädännössä edellytetään, että paikallinen yhteisö säilyttää tiettyjä rahoitusvälineitä, eikä mainitussa alakohdassa tarkoitetut toimintojen siirtämistä koskevat vaatimukset täyttäviä paikallisia yhteisöjä ole olemassa, säilytysyhteisö voi siirtää tehtäviään tällaiselle paikalliselle yhteisölle, vain siinä laajuudessa kuin kolmannen maan lainsäädäntö sitä edellyttää ja vain niin kauan kuin siirron edellytykset täyttäviä paikallisia yhteisöjä ei ole olemassa seuraavia vaatimuksia noudattaen:
a)
asianomaisen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittajille on ennen sijoituksen tekemistä asianmukaisesti ilmoitettu tehtävien siirtämisestä, joka on tarpeen kolmannen maan lainsäädännön lakisääteisten rajoitusten vuoksi, ja tilanteista, joissa se on perusteltua; ja
b)
vaihtoehtoinen sijoitusrahasto tai sen lukuun toimiva vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja on määrännyt säilytysyhteisön siirtämään tällaisten rahoitusvälineiden säilytyksen tällaiselle paikalliselle yhteisölle.
Kolmas osapuoli voi puolestaan siirtää edelleen nämä toiminnot, jos samoja vaatimuksia noudatetaan. Tällaisessa tapauksessa 13 kohtaa sovelletaan soveltuvin osin asianomaisiin osapuoliin.
Tämän kohdan soveltamiseksi direktiivissä 98/26/EY tarkoitettujen palvelujen tarjoamista tai vastaavien palvelujen tarjoamista kolmansien maiden arvopaperien selvitysjärjestelmissä ei katsota säilytystoimintojen siirtämiseksi.
12. Säilytysyhteisö on vastuussa vaihtoehtoista sijoitusrahastoa tai sen sijoittajia kohtaan säilytysyhteisön tai kolmannen osapuolen, jolle säilytys on siirretty, säilytettävänä 8 kohdan a alakohdan mukaisesti olevien rahoitusvälineiden tappioista.
Jos säilytettävänä olevasta rahoitusvälineestä aiheutuu tällaisia tappioita, säilytysyhteisön on viipymättä palautettava samantyyppinen rahoitusväline tai vastaava määrä vaihtoehtoiselle sijoitusrahastolle tai sen lukuun toimivalle vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle. Säilytysyhteisö ei ole vastuussa, jos se pystyy osoittamaan, että tappiot ovat seurausta ulkopuolisesta tapahtumasta, johon se ei ole kohtuudella voinut vaikuttaa ja jonka seuraukset eivät olisi olleet vältettävissä kaikista kohtuullisiksi katsottavista toimista huolimatta.
Säilytysyhteisö on vastuussa myös vaihtoehtoista sijoitusrahastoa tai sen sijoittajia kohtaan kaikista muista tappioista, joita niille aiheutuu säilytysyhteisön huolimattomuudesta tai sen tämän direktiivin mukaisten velvoitteiden tahallisesta laiminlyönnistä.
13. Edellä 11 kohdassa tarkoitettu tehtävien siirto ei vaikuta säilytysyhteisön vastuuseen.
Sen estämättä mitä tämän kohdan ensimmäisessä alakohdassa säädetään, jos kolmannen osapuolen säilytettävänä 11 kohdan nojalla olevista rahoitusvälineistä aiheutuu tappioita, säilytysyhteisö voi vapautua vastuustaan, jos se pystyy osoittamaan, että
a)
kaikki 11 kohdan toisessa alakohdassa tarkoitetut sen säilytystehtävien siirtämistä koskevat vaatimukset täyttyvät;
b)
säilytysyhteisön ja kolmannen osapuolen välillä on tehty kirjallinen sopimus, jolla nimenomaisesti siirretään säilytysyhteisön vastuu kyseiselle kolmannelle osapuolelle ja jonka nojalla vaihtoehtoinen sijoitusrahasto tai tapauksen mukaan sen lukuun toimiva vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voi esittää vaateen kolmatta osapuolta vastaan rahoitusvälineistä aiheutuvista tappioista tai säilytysyhteisö voi esittää tällaisen vaateen sen lukuun; ja
c)
säilytysyhteisön ja vaihtoehtoisen sijoitusrahaston tai sen lukuun toimivan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan välillä on tehty kirjallinen sopimus, jossa nimenomaisesti sallitaan säilytysyhteisön vapautuminen vastuusta ja jossa mainitaan objektiivinen peruste tällaiseen vastuusta vapautumiseen.
14. Lisäksi jos kolmannen maan lainsäädännössä edellytetään, että paikallinen yhteisö säilyttää tiettyjä rahoitusvälineitä, eikä 11 kohdan d alakohdan ii alakohdassa tarkoitetut tehtävien siirtämistä koskevat vaatimukset täyttäviä paikallisia yhteisöjä ole olemassa, säilytysyhteisö voi vapautua vastuustaan, jos seuraavat ehdot täyttyvät:
a)
kyseisen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston säännöissä tai perustamisasiakirjoissa nimenomaisesti sallitaan tällainen vastuusta vapautuminen tässä kohdassa vahvistetuin edellytyksin;
b)
asianomaisen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittajille on ennen sijoituksen tekemistä asianmukaisesti ilmoitettu tästä vastuusta vapautumisesta ja tilanteista, joissa se on perusteltua;
c)
vaihtoehtoinen sijoitusrahasto tai sen lukuun toimiva vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja on määrännyt säilytysyhteisön siirtämään tällaisten rahoitusvälineiden säilytys paikalliselle yhteisölle;
d)
säilytysyhteisön ja vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen tai sen lukuun toimivan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan välillä on tehty kirjallinen sopimus, jossa nimenomaisesti sallitaan tällainen vastuusta vapautuminen; ja
e)
säilytysyhteisön ja kolmannen osapuolen välillä on tehty kirjallinen sopimus, jolla nimenomaisesti siirretään säilytysyhteisön vastuu kyseiselle paikalliselle yhteisölle ja jonka nojalla vaihtoehtoinen sijoitusrahasto tai sen lukuun toimiva vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voi esittää vaateen paikallista yhteisöä vastaan rahoitusvälineistä aiheutuvista tappioista tai säilytysyhteisö voi esittää tällaisen vaateen sen lukuun.
15. Vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittajia kohtaan olevaan vastuuseen voidaan säilytysyhteisön, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan ja sijoittajien välisen oikeussuhteen luonteen mukaan vedota suoraan tai hoitajan välityksellä.
16. Säilytysyhteisön on pyynnöstä asetettava toimivaltaisten viranomaistensa saataville kaikki tiedot, jotka se on saanut tehtäviään hoitaessaan ja jotka voivat olla tarpeen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston tai vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan toimivaltaisille viranomaisille. Jos vaihtoehtoisen sijoitusrahaston tai vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan toimivaltaiset viranomaiset ovat eri viranomaisia kuin säilytysyhteisön toimivaltaiset viranomaiset, säilytysyhteisön toimivaltaisten viranomaisten on annettava saadut tiedot viipymättä vaihtoehtoisen sijoitusrahaston ja vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan toimivaltaisille viranomaisille.
17. Komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, joilla täsmennetään
a)
edellä 2 kohdassa tarkoitettuun kirjalliseen sopimukseen sisällytettävät tiedot;
b)
yleiset perusteet sen arvioimiseksi, että 6 kohdan b alakohdassa tarkoitettu kolmansien maiden toiminnan vakautta koskeva säätely ja valvonta vastaavat vaikutuksiltaan unionin lainsäädäntöä ja että niiden täytäntöönpanoa valvotaan tehokkaasti;
c)
säilytystehtävien hoitamista 7, 8 ja 9 kohdan mukaisesti koskevat edellytykset, mukaan luettuina
i)
säilytysyhteisön 8 kohdan a alakohdan mukaisten säilytystehtävien piiriin sisältyvien rahoitusvälineiden tyyppi;
ii)
edellytykset, joita noudattaen säilytysyhteisö voi hoitaa säilytystehtäviään keskussäilytysyhteisöön kirjattujen rahoitusvälineiden osalta; ja
iii)
edellytykset, joita noudattaen säilytysyhteisön on 8 kohdan b alakohdan mukaisesti säilytettävä nimellisessä muodossa liikkeeseen lasketut ja liikkeeseenlaskijalle tai kirjaajalle rekisteröidyt rahoitusvälineet;
d)
edellä 11 kohdan c alakohdassa tarkoitetut säilytysyhteisöjen asianmukaista huolellisuutta koskevat tehtävät;
e)
edellä 11 kohdan d alakohdan iii alakohdassa tarkoitettu tilien erottamista koskeva velvoite;
f)
edellytykset ja olosuhteet, joita noudattaen katsotaan, että säilytettävänä olevista rahoitusvälineistä on aiheutunut tappioita;
g)
sellaisten ulkopuolisten tapahtumien käsite, joihin ei ole kohtuudella voitu vaikuttaa ja joiden seuraukset eivät olisi olleet vältettävissä kaikista 12 kohdassa tarkoitetuista kohtuullisiksi katsottavista toimista huolimatta;
h)
edellytykset ja olosuhteet, joita noudattaen vastuusta vapautumiseen on 13 kohdassa tarkoitettu objektiivinen peruste.
IV LUKU
AVOIMUUTTA KOSKEVAT VAATIMUKSET
22 artikla
Vuosikertomus
1. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on asetettava kustakin hoitamastaan unioniin sijoittautuneesta vaihtoehtoisesta sijoitusrahastosta ja kustakin unionissa markkinoimastaan sellaisesta rahastosta vuosikertomus saataville kultakin tilikaudelta kuuden kuukauden kuluessa tilikauden päättymisestä. Vuosikertomus on pyynnöstä annettava sijoittajille. Se on asetettava vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion ja soveltuvin osin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten saataville.
Kun vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen on julkistettava vuositilinpäätöksensä direktiivin 2004/109/EY mukaisesti, vain 2 kohdassa tarkoitetut lisätiedot on pyynnöstä annettava sijoittajille, joko erikseen tai vuositilinpäätöksen lisäosana. Jälkimmäisessä tapauksessa vuositilinpäätös on julkistettava neljän kuukauden kuluessa tilikauden päättymisestä.
2. Vuosikertomuksessa on oltava vähintään seuraavat tiedot:
a)
tase tai varoja ja velkoja koskeva selvitys;
b)
tilikauden tuloslaskelma;
c)
tilikauden toimintakertomus;
d)
olennaiset muutokset 23 artiklassa lueteltuihin tietoihin kertomuksen kattaman tilikauden aikana;
e)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan henkilöstölleen maksamien palkkojen ja palkkioiden kokonaismäärä tilikauden aikana eriteltynä kiinteään ja muuttuvaan palkanosaan sekä edunsaajien määrä ja soveltuvin osin vaihtoehtoisen sijoitusrahaston maksamien voitonjako-osuuksien määrä;
f)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan palkkojen ja palkkioiden kokonaismäärä jaoteltuna ylimpään johtoon ja henkilöstöön, jonka toiminnalla on olennainen vaikutus rahaston riskiprofiiliin.
3. Vuosikertomuksen tilinpäätöstiedot on laadittava vaihtoehtoisen sijoitusrahaston kotijäsenvaltion tilinpäätösstandardien mukaisesti tai sen kolmannen maan tilinpäätösstandardien mukaisesti, johon rahasto on sijoittautunut, sekä rahaston säännöissä tai perustamisasiakirjoissa vahvistettujen tilinpäätössääntöjen mukaisesti.
Yhden tai useamman henkilön, jolla on lain nojalla kelpoisuus suorittaa tilintarkastusta tilinpäätösten ja konsolidoitujen tilinpäätösten lakisääteisestä tilintarkastuksesta 17 päivänä toukokuuta 2006 annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2006/43/EY (26) mukaisesti, on tarkastettava vuosikertomuksen tilinpäätöstiedot. Tilintarkastuskertomus mahdollisine varaumineen on toistettava täydellisenä vuosikertomuksessa.
Jäsenvaltiot voivat toisesta alakohdasta poiketen sallia, että unionin ulkopuolelle sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja markkinoivat vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat antavat kyseisten rahastojen vuosikertomusten tilintarkastuksen tehtäväksi siinä maassa voimassa olevien kansainvälisten tilinpäätösstandardien mukaisesti, jossa rahastolla on sääntömääräinen kotipaikka.
4. Komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, joilla täsmennetään vuosikertomuksen sisältö ja muoto. Nämä toimenpiteet mukautetaan asianomaisen toimenpiteen kohteena olevaa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen tyyppiä vastaaviksi.
23 artikla
Tiedonantovelvollisuus sijoittajia kohtaan
1. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien on asetettava kustakin hoitamastaan unioniin sijoittautuneesta vaihtoehtoisesta sijoitusrahastosta ja kustakin unionissa markkinoimastaan sellaisesta rahastosta rahaston sijoittajien saataville rahaston sääntöjen tai perustamisasiakirjojen mukaisesti ennen kyseiseen rahastoon sijoittamista seuraavat tiedot ja niiden mahdolliset olennaiset muutokset:
a)
kuvaus vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoitusstrategiasta ja tavoitteista, tiedot siitä, minne kohderahastona toimiva vaihtoehtoinen sijoitusrahasto on sijoittautunut ja minne kohderahastot ovat sijoittautuneet, jos vaihtoehtoinen sijoitusrahasto on rahastojen rahasto, kuvaus niiden varojen tyypeistä, joihin kyseinen rahasto voi sijoittaa, sen käyttämistä tekniikoista ja kaikista niihin liittyvistä riskeistä, mahdollisista sovellettavista sijoitusrajoituksista, olosuhteista, joissa kyseinen rahasto voi hyödyntää vivutusta, sallituista vivutuksen tyypeistä ja lähteistä ja niihin liittyvistä riskeistä, vivutuksen käytön mahdollisista rajoituksista ja vakuuksia ja varojen uudelleenkäyttöä koskevista järjestelyistä sekä vivutuksen enimmäismäärästä, jota kyseisellä hoitajalla on oikeus käyttää rahaston lukuun;
b)
kuvaus menettelyistä, joilla vaihtoehtoinen sijoitusrahasto voi muuttaa sijoitusstrategiaansa tai -politiikkaansa tai molempia;
c)
kuvaus sijoitussopimuksen tärkeimmistä oikeudellisista vaikutuksista, mukaan luettuina tiedot oikeudenkäyttöalueesta, sovellettavasta laista ja siitä, onko olemassa säädöksiä, joissa säädetään tuomioiden tunnustamisesta ja täytäntöönpanosta sillä alueella, jolle vaihtoehtoinen sijoitusrahasto on sijoittautunut;
d)
tiedot vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajasta, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen säilytysyhteisöstä, tilintarkastajasta ja muista palveluntarjoajista sekä kuvaus niiden tehtävistä ja sijoittajien oikeuksista;
e)
kuvaus siitä, miten vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja täyttää 9 artiklan 7 kohdan vaatimukset;
f)
kuvaus vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan liitteessä I tarkoitetuista siirretyistä hoitotoiminnoista ja säilytysyhteisön siirtämistä säilytystoiminnoista, siitä, jolle toiminnot on siirretty, ja eturistiriidoista, joita tällaisesta toimintojen siirtämisestä saattaa aiheutua;
g)
kuvaus vaihtoehtoisen sijoitusrahaston arvonmääritysmenettelystä ja hinnanmuodostusmenetelmistä, joita arvonmäärityksessä käytetään, mukaan luettuina menetelmät, joita käytetään vaikeasti arvostettavissa olevien varojen arvonmääritykseen 19 artiklan mukaisesti;
h)
kuvaus vaihtoehtoisen sijoitusrahaston maksuvalmiusriskien hallinnasta, myös oikeudesta vaatia lunastusta sekä normaali- että poikkeustilanteissa ja olemassa olevista sijoittajia koskevista lunastusjärjestelyistä;
i)
kuvaus kaikista sellaisista maksuista ja kuluista sekä niiden enimmäismääristä, jotka koituvat suoraan tai välillisesti sijoittajien maksettaviksi;
j)
kuvaus siitä, miten vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja varmistaa sijoittajien tasapuolisen kohtelun, ja mikäli tietty sijoittaja saa erityiskohtelua tai oikeuden saada erityiskohtelua, kuvaus erityiskohtelusta, tällaista erityiskohtelua saavien sijoittajien tyypistä ja tarvittaessa näiden oikeudellisista tai taloudellisista sidoksista vaihtoehtoiseen sijoitusrahastoon tai vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajaan;
k)
viimeisin 22 artiklassa tarkoitettu vuosikertomus;
l)
osuuksien tai osakkeiden liikkeeseenlaskua ja myyntiä koskeva menettely ja edellytykset;
m)
vaihtoehtoisen sijoitusrahaston varojen viimeisin nettoarvo tai sen osuuden tai osakkeen viimeisin markkinahinta 19 artiklan mukaisesti;
n)
vaihtoehtoisen sijoitusrahaston aikaisemman toiminnan tulokset, jos ne ovat saatavilla;
o)
tiedot päävälittäjästä ja kuvaus vaihtoehtoisen sijoitusrahaston olennaisista järjestelyistä sen päävälittäjien kanssa sekä siitä, miten niihin liittyviä eturistiriitoja hallitaan, ja säilytysyhteisön kanssa tehdyn sopimuksen lausekkeesta, joka koskee mahdollisuutta vaihtoehtoisen sijoitusrahaston varojen siirtoon ja uudelleenkäyttöön, ja tiedot mahdollisesta vastuun siirrosta päävälittäjälle;
p)
kuvaus siitä, miten ja milloin 4 ja 5 kohdassa edellytetyt tiedot ilmoitetaan.
2. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on ilmoitettava sijoittajille ennen kyseiseen rahastoon sijoittamista järjestelyistä, joita säilytysyhteisö on tehnyt vapautuakseen sopimusperusteisesti vastuusta 21 artiklan 13 kohdan mukaisesti. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on ilmoitettava sijoittajille viipymättä myös säilytysyhteisön vastuussa tapahtuneista muutoksista.
3. Kun vaihtoehtoisen sijoitusrahaston on julkistettava esite direktiivin 2003/71/EY tai kansallisen lainsäädännön mukaisesti, vain sellaiset 1 ja 2 kohdassa tarkoitetut tiedot, joita ei ole esitteessä, on ilmoitettava erikseen tai lisätietoina esitteessä.
4. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien on annettava sijoittajille kustakin hoitamastaan unioniin sijoittautuneesta vaihtoehtoisesta sijoitusrahastosta ja kustakin unionissa markkinoimastaan sellaisesta rahastosta säännöllisesti seuraavat tiedot:
a)
niiden varojen prosenttiosuus vaihtoehtoisen sijoitusrahaston varoista, joihin sovelletaan niille ominaisen heikon maksuvalmiuden vuoksi erityisjärjestelyjä;
b)
tiedot uusista järjestelyistä vaihtoehtoisen sijoitusrahaston maksuvalmiuden hallitsemiseksi;
c)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen senhetkinen riskiprofiili ja tiedot riskienhallintajärjestelmistä, joita kyseisen rahaston hoitaja käyttää näiden riskien hallintaan.
5. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien, joka hoitaa unioniin sijoittautuneita, vivutusta hyödyntäviä rahastoja ja jotka markkinoivat unionissa vivutusta hyödyntäviä rahastoja, on annettava kustakin tällaisesta rahastosta säännöllisesti seuraavat tiedot:
a)
muutokset vivutuksen enimmäistasoon, jota kyseinen hoitaja voi käyttää rahaston lukuun, sekä vivutusjärjestelyissä mahdollisesti annettavat oikeudet vakuuksien tai takausten uudelleenkäyttöön;
b)
kyseisen rahaston hyödyntämän vivutuksen kokonaismäärä.
6. Komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, joilla täsmennetään 4 ja 5 kohdassa tarkoitetut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan tiedonantovelvollisuudet, mukaan luettuna 5 kohdassa tarkoitettujen tietojen antamisen aikaväli. Nämä toimenpiteet mukautetaan asianomaisen toimenpiteen kohteena olevaa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan tyyppiä vastaaviksi.
24 artikla
Raportointivelvollisuudet toimivaltaisiin viranomaisiin nähden
1. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on säännöllisesti raportoitava kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille tärkeimmistä markkinoista ja välineistä, joilla se käy kauppaa hoitamansa vaihtoehtoisen sijoitusrahaston lukuun.
Sen on toimitettava tiedot tärkeimmistä välineistä, joilla se käy kauppaa, markkinoista, joiden jäsen se on tai joilla se käy aktiivisesti kauppaa, sekä kunkin hoitamansa vaihtoehtoisen sijoitusrahaston tärkeimmistä sijoituskohteista ja merkittävimmistä riskikeskittymistä.
2. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on toimitettava kustakin hoitamastaan unioniin sijoittautuneesta vaihtoehtoisesta sijoitusrahastosta ja kustakin unionissa markkinoimastaan sellaisesta rahastosta kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille seuraavat tiedot:
a)
niiden varojen prosenttiosuus vaihtoehtoisen sijoitusrahaston varoista, joihin sovelletaan niille ominaisen heikon maksuvalmiuden vuoksi erityisjärjestelyjä;
b)
tiedot uusista järjestelyistä vaihtoehtoisen sijoitusrahaston maksuvalmiuden hallitsemiseksi;
c)
vaihtoehtoisen sijoitusrahaston senhetkinen riskiprofiili ja tiedot riskienhallintajärjestelmistä, joita kyseisen rahaston hoitaja käyttää markkinariskien, maksuvalmiusriskien, vastapuoliriskien ja muiden riskien, myös operatiivisten riskien, hallintaan;
d)
tärkeimmät varojen luokat, joihin vaihtoehtoinen sijoitusrahasto on sijoittanut;
e)
edellä 15 artiklan 3 kohdan b alakohdan ja 16 artiklan 1 kohdan toisen alakohdan mukaisesti suoritettujen stressitestien tulokset.
3. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on toimitettava pyynnöstä kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille seuraavat asiakirjat:
a)
kunkin sen hoitaman unioniin sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen ja tapauksen mukaan kunkin sen unionissa markkinoiman vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen vuosikertomus kultakin tilikaudelta 22 artiklan 1 kohdan mukaisesti;
b)
yksityiskohtainen luettelo kaikista vaihtoehtoisista sijoitusrahastoista, joita kyseinen hoitaja hoitaa kunkin vuosineljänneksen lopulla.
4. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan, joka hoitaa sellaista yhtä tai useampaa vaihtoehtoista sijoitusrahastoa, joka käyttää merkittävässä määrin vivutusta, on asetettava kotijäsenvaltionsa toimivaltaisten viranomaisten saataville tieto kunkin hoitamansa vaihtoehtoisen sijoitusrahaston vivutuksen kokonaismäärästä, tieto siitä, miten vivutus jakautuu rahan tai arvopaperien lainaamiseen perustuvan vivutuksen ja rahoitusjohdannaisiin sisältyvän vivutuksen kesken, sekä tieto siitä, missä määrin rahastojen varoja on käytetty uudelleen vivutusjärjestelyissä.
Näissä tiedoissa on ilmoitettava kunkin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan hoitaman vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osalta viisi suurinta lainarahan tai lainattujen arvopaperien lähdettä sekä kustakin tällaisesta lähteestä saadun vivutuksen määrät kunkin rahaston osalta.
Unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien osalta tässä kohdassa tarkoitetut raportointivelvollisuudet rajoittuvat koskemaan niiden hoitamia unioniin sijoittautuneita vaihtoehtoisesta sijoitusrahastoja ja niiden unionissa markkinoimia unionin ulkopuolelle sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja.
5. Kotijäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset voivat vaatia säännöllisesti ja satunnaisesti tässä artiklassa mainittujen tietojen lisäksi muita tietoja, jos se on tarpeen järjestelmäriskien tehokkaan valvonnan kannalta. Toimivaltaisten viranomaisten on ilmoitettava lisätietovaatimuksista arvopaperimarkkinaviranomaiselle.
Arvopaperimarkkinaviranomainen voi poikkeustilanteissa tai silloin, kun se on tarpeen rahoitusjärjestelmän vakauden ja eheyden varmistamiseksi tai pitkän aikavälin kestävän kasvun edistämiseksi, pyytää kotijäsenvaltion toimivaltaisia viranomaisia asettamaan lisäraportointivaatimuksia.
6. Komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, joilla täsmennetään
a)
olosuhteet, joissa katsotaan 4 kohdan soveltamiseksi, että vivutusta hyödynnetään merkittävässä määrin; ja
b)
tässä artiklassa tarkoitetut raportointi- ja tiedonantovelvollisuudet.
Toimenpiteissä on otettava huomioon, ettei toimivaltaisille viranomaisille saa aiheutua liiallisia hallinnollisia rasitteita.
V LUKU
TIETYNTYYPPISIÄ VAIHTOEHTOISIA SIJOITUSRAHASTOJA HOITAVA VAIHTOEHTOISTEN SIJOITUSRAHASTOJEN HOITAJA
1 JAKSO
Vivutettuja vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja hoitavat vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat
25 artikla
Tietojen käyttö toimivaltaisten viranomaisten toimesta, valvontayhteistyö ja vivutuksen rajat
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset käyttävät 24 artiklan nojalla kerättyjä tietoja määrittääkseen, missä määrin vivutuksen käyttö lisää rahoitusjärjestelmän järjestelmäriskiä, markkinahäiriöiden riskiä tai talouden pitkän aikavälin kasvulle aiheutuvia riskejä.
2. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien kotijäsenvaltioiden toimivaltaisten viranomaisten on varmistettava, että kaikki 24 artiklan nojalla kerätyt tiedot kaikista niiden valvomista vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajista ja 7 artiklan nojalla kerätyt tiedot asetetaan asianomaisten jäsenvaltioiden toimivaltaisten viranomaisten, arvopaperimarkkinaviranomaisen ja järjestelmäriskikomitean saataville valvontayhteistyötä koskevassa 50 artiklassa säädettyjä menettelyjä noudattaen. Niiden on myös viipymättä tiedotettava näitä menettelyjä käyttäen ja kahdenvälisesti suoraan asianomaisten jäsenvaltioiden toimivaltaisille viranomaisille, jos niiden vastuualueeseen kuuluva vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja tai tämän hoitama vaihtoehtoinen sijoitusrahasto saattaa muodostaa merkittävän vastapuoliriskin lähteen toisessa jäsenvaltiossa sijaitsevalle luottolaitokselle tai muulle järjestelmän kannalta olennaiselle laitokselle.
3. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on osoitettava, että sen asettamat vivutuksen rajat kunkin sen hoitaman rahaston osalta ovat kohtuullisia ja että se noudattaa kaiken aikaa kyseisiä rajoja. Toimivaltaisten viranomaisten on arvioitava riskit, joita saattaa aiheutua, kun vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja käyttää vivutusta hoitamansa rahaston osalta, ja jos sen katsotaan olevan tarpeen rahoitusmarkkinoiden vakauden ja eheyden varmistamiseksi, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on ilmoitettuaan siitä ensin Euroopan arvopaperimarkkinaviranomaiselle, järjestelmäriskikomitealle ja asianomaisen rahaston toimivaltaisille viranomaisille asetettava rajat vivutuksen määrälle, jota hoitajalla on oikeus käyttää, tai muita rajoituksia sen hoitaman vaihtoehtoisen sijoitusrahaston hoidolle, jotta voidaan rajoittaa vivutuksen käytön vaikutusta rahoitusjärjestelmän järjestelmäriskin tai markkinahäiriöiden riskin lisääntymiseen. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on asianmukaisesti ilmoitettava arvopaperimarkkinaviranomaiselle ja järjestelmäriskikomitealle sekä tapauksen mukaan vaihtoehtoisen sijoitusrahaston toimivaltaisille viranomaisille tähän liittyvistä toteutetuista toimista 50 artiklassa säädettyjä menettelyjä noudattaen.
4. Edellä 3 kohdassa tarkoitettu ilmoitus on tehtävä viimeistään kymmenen työpäivää ennen kuin ehdotetun toimen on määrä tulla voimaan tai se on määrä uusia. Ilmoituksen on sisällettävä tiedot ehdotetusta toimesta, toimen perustelut ja tieto siitä, milloin toimen on määrä tulla voimaan. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset voivat poikkeustilanteissa päättää, että ehdotettu toimi tulee voimaan ensimmäisessä virkkeessä tarkoitetun määräajan kuluessa.
5. Arvopaperimarkkinaviranomaisella on välitys- ja koordinointitehtävä, ja se pyrkii erityisesti varmistamaan, että toimivaltaiset viranomaiset menettelevät johdonmukaisesti toimivaltaisten viranomaisten 3 kohdan nojalla ehdottamien toimien osalta.
6. Arvopaperimarkkinaviranomainen antaa 3 kohdassa tarkoitetun ilmoituksen saatuaan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille lausunnon ehdotetusta tai toteutetusta toimesta. Lausunnossa voidaan erityisesti käsitellä sitä, näyttävätkö toimen toteuttamisen edellytykset täyttyvän ja ovatko toimet aiheellisia, sekä toimien kestoa.
7. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi 2 kohdan mukaisesti saatujen tietojen perusteella ja järjestelmäriskikomitean lausunnon huomioon otettuaan päättää, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan tai sellaisten muodostaman ryhmän käyttämä vivutus aiheuttaa merkittävän riskin rahoitusjärjestelmän vakaudelle ja eheydelle, ja antaa toimivaltaisille viranomaisille lausunnon, jossa täsmennetään toteutettavat korjaustoimet, mukaan luettuina rajat vivutuksen määrään, jota kyseisellä hoitajalla tai niiden muodostamalla ryhmällä on oikeus käyttää. Arvopaperimarkkinaviranomainen ilmoittaa asianomaisille toimivaltaisille viranomaisille, järjestelmäriskikomitealle ja komissiolle välittömästi tällaisesta päätöksestä.
8. Jos toimivaltainen viranomainen ehdottaa 6 tai 7 kohdassa tarkoitetun arvopaperimarkkinaviranomaisen lausunnon vastaisen toimen toteuttamista, sen on ilmoitettava asiasta arvopaperimarkkinaviranomaiselle ja perusteltava päätöksensä. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi julkistaa tiedon siitä, ettei toimivaltainen viranomainen noudata tai aio noudattaa sen lausuntoa. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi myös tapauskohtaisesti päättää julkaista toimivaltaisen viranomaisen perustelut sille, ettei se noudata lausuntoa. Asianomaisille toimivaltaisille viranomaisille on ilmoitettava etukäteen perustelujen julkaisemisesta.
9. Komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, joilla vahvistetaan periaatteet niiden olosuhteiden määrittelemiseksi, joissa toimivaltaiset viranomaiset soveltavat 3 kohdan säännöksiä, ottaen huomioon vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen erilaiset strategiat, erilaiset markkinaolosuhteet, joissa ne toimivat, ja säännösten soveltamisesta seuraavat mahdolliset myötäsykliset vaikutukset.
2 JAKSO
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan velvollisuudet listaamattomissa yhtiöissä ja liikkeeseenlaskijoissa määräysvallan hankkivien vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoidon osalta
26 artikla
Soveltamisala
1. Tätä jaksoa sovelletaan seuraaviin:
a)
yhtä tai useampaa vaihtoehtoista sijoitusrahasatoa hoitavat vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat, jotka erikseen tai yhdessä määräysvallan hankkimista koskevan sopimuksen perusteella hankkivat määräysvallan listaamattomassa yhtiössä 5 kohdan mukaisesti;
b)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat, jotka tekevät yhteistyötä yhden tai useamman muun vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kanssa sellaisen sopimuksen perusteella, jonka nojalla näiden hoitajien yhdessä hoitamat vaihtoehtoiset sijoitusrahastot hankkivat määräysvallan listaamattomassa yhtiössä 5 kohdan mukaisesti.
2. Tätä jaksoa ei sovelleta, jos asianomaiset listaamattomat yhtiöt ovat
a)
pieniä ja keskisuuria yrityksiä, sellaisina kuin ne määritellään mikroyritysten sekä pienten ja keskisuurten yritysten määritelmästä 6 päivänä toukokuuta 1993 annetun komission suosituksen 2003/361/EY (27) liitteessä olevassa 2 artiklan 1 kohdassa; tai
b)
erillisyhtiöitä, joiden tarkoituksena on kiinteistöjen hankinta, hallinta tai hallinnointi.
3. Jäljempänä olevaa 27 artiklan 1 kohtaa sovelletaan myös vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin, jotka hoitavat vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja, jotka hankkivat muun kuin määräävän omistusosuuden listaamattomassa yhtiössä, sanotun kuitenkaan rajoittamatta tämän artiklan 1 ja 2 kohdan soveltamista.
4. Jäljempänä olevaa 28 artiklan 1, 2 ja 3 kohtaa ja 30 artiklaa sovelletaan myös vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin, jotka hankkivat määräysvallan liikkeeseenlaskijoissa. Kyseisten artiklojen soveltamiseksi tämän artiklan 1 ja 2 kohtaa sovelletaan soveltuvin osin.
5. Tässä jaksossa määräysvallalla listaamattomissa yhtiöissä tarkoitetaan yli 50:tä prosenttia yhtiöiden äänioikeuksista.
Asianomaisen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston hallussa olevien äänioikeuksien prosenttiosuutta laskettaessa on otettava huomioon sen hallussa suoraan olevien äänioikeuksien lisäksi myös seuraavien tahojen äänioikeudet, sillä edellytyksellä, että ensimmäisessä alakohdassa tarkoitettu määräysvalta on vakiintunut:
a)
sen määräysvallassa olevien yritysten äänioikeudet ja
b)
omassa nimissään mutta vaihtoehtoisen sijoitusrahaston tai sen määräysvallassa olevan yrityksen lukuun toimivan luonnollisen henkilön tai oikeushenkilön äänioikeudet.
Prosentuaalinen ääniosuus on laskettava kaikkien niiden osakkeiden perusteella, joihin liittyy äänioikeuksia, vaikka niiden käyttäminen olisi keskeytetty.
Sen estämättä, mitä 4 artiklan 1 kohdan i alakohdassa säädetään, 28 artiklan 1, 2 ja 3 kohdan sekä 30 artiklan soveltamiseksi määräysvalta liikkeeseenlaskijassa määritellään direktiivin 2004/25/EY 5 artiklan 3 kohdan mukaisesti.
6. Tätä jaksoa sovelletaan direktiivin 2002/14/EY 6 artiklassa säädettyjen edellytysten ja rajoitusten mukaisesti.
7. Tämän jakson soveltaminen ei rajoita jäsenvaltioiden hyväksymien tiukempien sääntöjen soveltamista osuuksien hankkimiseen liikkeeseenlaskijoissa ja listaamattomissa yhtiöissä niiden alueella.
27 artikla
Ilmoitus huomattavan omistusosuuden tai määräysvallan hankkimisesta listaamattomassa yhtiössä
1. Jäsenvaltioiden on edellytettävä, että kun vaihtoehtoinen sijoitusrahasto hankkii listaamattoman yhtiön osakkeita, luopuu niistä tai pitää niitä hallussaan, sitä hoitava vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ilmoittaa kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille rahaston hallussa olevan osuuden listaamattoman yhtiön äänioikeuksista aina kun kyseinen osuus saavuttaa, ylittää tai alittaa 10 prosentin, 20 prosentin, 30 prosentin, 50 prosentin ja 75 prosentin rajan.
2. Jäsenvaltioiden on edellytettävä, että kun vaihtoehtoinen sijoitusrahasto hankkii erikseen tai yhdessä määräysvallan listaamattomassa yhtiössä 26 artiklan 1 kohdan mukaisesti luettuna yhdessä mainitun artiklan 5 kohdan kanssa, sitä hoitava vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ilmoittaa siitä, että vaihtoehtoinen sijoitusrahasto on hankkinut tällaisen määräysvallan
a)
listaamattomalle yhtiölle;
b)
niille osakkeenomistajille, joiden tiedot ja osoitteet ovat kyseisen hoitajan saatavilla tai jotka tämä voi saada listaamattomalta yhtiöltä tai rekisteristä, johon hoitajalla on pääsy tai johon tämä voi saada pääsyn; ja
c)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille.
3. Edellä 2 kohdassa edellytetyssä ilmoituksessa on oltava seuraavat lisätiedot:
a)
hankinnan tai luovutuksen jälkeinen osuus äänioikeuksista;
b)
ehdot, joiden nojalla määräysvalta on hankittu, mukaan luettuina tiedot asiaan liittyvistä osakkeenomistajista, luonnollisista henkilöistä tai oikeushenkilöistä, joilla on oikeus käyttää äänioikeutta näiden lukuun, ja soveltuvin osin yritysketjusta, jonka kautta äänioikeuksia tosiasiallisesti hallitaan;
c)
päivä, jona määräysvalta on hankittu.
4. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on ilmoituksessaan listaamattomalle yhtiölle pyydettävä sen hallitusta ilmoittamaan työntekijöiden edustajille tai, jos heitä ei ole, itse työntekijöille viipymättä siitä, että sen hoitama vaihtoehtoinen sijoitusrahasto on hankkinut määräysvallan, ja antamaan 3 kohdassa tarkoitetut tiedot. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on parhaansa mukaan varmistettava, että hallitus ilmoittaa asiasta työntekijöiden edustajille tai, kun heitä ei ole, itse työntekijöille asiaankuuluvasti tämän artiklan mukaisesti.
5. Edellä 1, 2 ja 3 kohdassa tarkoitetut ilmoitukset on tehtävä mahdollisimman pian mutta viimeistään kymmenen työpäivän kuluttua päivästä, jona vaihtoehtoinen sijoitusrahasto on saavuttanut, ylittänyt tai alittanut asianomaisen rajan tai saanut määräysvallan listaamattomassa yhtiössä.
28 artikla
Tiedonantovelvollisuus hankittaessa määräysvalta
1. Jäsenvaltioiden on edellytettävä, että kun vaihtoehtoinen sijoitusrahasto hankkii erikseen tai yhdessä määräysvallan listaamattomassa yhtiössä tai liikkeeseenlaskijassa 26 artiklan 1 kohdan mukaisesti luettuna yhdessä mainitun artiklan 5 kohdan kanssa, sitä hoitava vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja asettaa tämän artiklan 2 kohdassa tarkoitetut tiedot seuraavien saataville:
a)
asianomainen yhtiö;
b)
yhtiön osakkeenomistajat, joiden tiedot ja osoitteet ovat kyseisen hoitajan saatavilla tai jotka tämä voi saada yhtiöltä tai rekisteristä, johon hoitajalla on pääsy tai johon tämä voi saada pääsyn; ja
c)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset.
Jäsenvaltiot voivat edellyttää, että 2 alakohdassa säädetyt tiedot asetetaan myös listaamattoman yhtiön sellaisten kansallisten toimivaltaisten viranomaisten saataville, joita jäsenvaltiot voivat nimetä tätä varten.
2. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on asetettava saataville seuraavat tiedot:
a)
tieto vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajista, jotka joko yksin tai yhteistyössä toisten vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien kanssa hoitavat vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja, jotka ovat saaneet määräysvallan;
b)
periaatteet, joita noudatetaan eturistiriitojen ehkäisemiseksi ja hallitsemiseksi erityisesti vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan, vaihtoehtoisen sijoitusrahaston ja yhtiön välillä, myös tiedot erityisistä suojatoimista, joiden avulla varmistetaan, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan ja/tai vaihtoehtoisen sijoitusrahaston ja yhtiön välinen sopimus on tehty tavanomaisin markkinaehdoin; ja
c)
periaatteet, joita noudatetaan yhtiön ulkoisessa ja sisäisessä tiedottamisessa erityisesti koskien työntekijöitä.
3. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on 1 kohdan a alakohdan mukaisessa ilmoituksessaan yhtiölle pyydettävä sen hallitusta antamaan työntekijöiden edustajille tai, kun tällaisia edustajia ei ole, itse työntekijöille viipymättä 1 kohdassa tarkoitetut tiedot. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on parhaansa mukaan varmistettava, että hallitus ilmoittaa asiasta työntekijöiden edustajille tai, kun tällaisia edustajia ei ole, itse työntekijöille asiaankuuluvasti tämän artiklan mukaisesti.
4. Jäsenvaltioiden on edellytettävä, että kun vaihtoehtoinen sijoitusrahasto hankkii erikseen tai yhdessä määräysvallan listaamattomassa yhtiössä 26 artiklan 1 kohdan mukaisesti luettuna yhdessä mainitun artiklan 5 kohdan kanssa, sitä hoitava vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ilmoittaa itse tai varmistaa, että vaihtoehtoinen sijoitusrahasto ilmoittaa vaihtoehtoisen sijoitusrahaston aikomuksista listaamattoman yhtiön tulevan liiketoiminnan osalta ja mahdollisista vaikutuksista työntekijöihin, mukaan luettuina olennaiset muutokset työehtoihin,
a)
listaamattomalle yhtiölle ja
b)
niille listaamattoman yhtiön osakkeenomistajille, joiden tiedot ja osoitteet ovat kyseisen hoitajan saatavilla tai jotka tämä voi saada listaamattomalta yhtiöltä tai rekisteristä, johon hoitajalla on pääsy tai johon tämä voi saada pääsyn.
Kyseistä rahastoa hoitavan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on lisäksi pyydettävä ja parhaansa mukaan varmistettava, että listaamattoman yhtiön hallitus antaa työntekijöiden edustajille tai, jos heitä ei ole, itse työntekijöille ensimmäisessä alakohdassa säädetyt tiedot.
5. Jäsenvaltioiden on edellytettävä, että kun vaihtoehtoinen sijoitusrahasto hankkii määräysvallan listaamattomassa yhtiössä 26 artiklan 1 kohdan mukaisesti luettuna yhdessä mainitun artiklan 5 kohdan kanssa, sitä hoitava vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja antaa kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille ja vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittajille tiedot määräysvallan hankkimisen rahoituksesta.
29 artikla
Määräysvaltaa listaamattomassa yhtiössä käyttävän vaihtoehtoisen sijoitusrahaston vuosikertomusta koskevat erityissäännökset
1. Jäsenvaltioiden on edellytettävä, että kun vaihtoehtoinen sijoitusrahasto hankkii erikseen tai yhdessä määräysvallan listaamattomassa yhtiössä 26 artiklan 1 kohdan mukaisesti luettuna yhdessä mainitun artiklan 5 kohdan kanssa, sitä hoitava vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja
a)
pyytää ja parhaansa mukaan varmistaa, että yhtiön hallitus asettaa listaamattoman yhtiön vuosikertomuksen, joka on laadittu 2 kohdan mukaisesti, kaikkien työntekijöiden edustajien tai, jos heitä ei ole, itse työntekijöiden saataville sen määräajan kuluessa, jossa tällainen vuosikertomus on laadittava sovellettavan kansallisen lainsäädännön mukaisesti; tai
b)
kunkin tällaisen rahaston osalta sisällyttää 22 artiklassa säädettyyn vuosikertomukseen 2 kohdassa tarkoitetut asianomaista listaamatonta yhtiötä koskevat tiedot.
2. Yhtiön tai tapauksen mukaan vaihtoehtoisen sijoitusrahaston vuosikertomukseen 1 kohdan mukaisesti sisällytettäviin lisätietoihin on kuuluttava ainakin oikeudenmukainen kuvaus yhtiön liiketoiminnan kehityksestä vuosikertomuksen kattaman ajanjakson päättyessä vallinneen tilanteen mukaan. Vuosikertomuksessa on käsiteltävä myös
a)
tilikauden päättymisen jälkeen sattuneita merkittäviä tapahtumia;
b)
yhtiön todennäköistä tulevaa kehitystä; ja
c)
tietoja, jotka koskevat neuvoston direktiivin 77/91/ETY (28) 22 artiklan 2 kohdassa tarkoitettua omien osakkeiden hankintaa.
3. Asianomaista rahastoa hoitavan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on
a)
pyydettävä ja parhaansa mukaan varmistettava, että listaamattoman yhtiön hallitus asettaa 1 kohdan b alakohdassa tarkoitetut asianomaista listaamatonta yhtiötä koskevat tiedot kyseisen yhtiön työntekijöiden edustajien tai, jos heitä ei ole, itse työntekijöiden saataville 22 artiklan 1 kohdassa tarkoitetun määräajan kuluessa;
b)
asetettava edellä 1 kohdan a alakohdassa tarkoitetut tiedot vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittajien saataville, siltä osin kuin niitä on jo saatavilla, 22 artiklan 1 kohdassa tarkoitetun määräajan kuluessa ja joka tapauksessa viimeistään päivänä, jona listaamattoman yhtiön vuosikertomus on laadittu sovellettavan kansallisen lainsäädännön mukaisesti.
30 artikla
Yhtiöiden tyhjentäminen varoista
1. Jäsenvaltioiden on edellytettävä, että kun vaihtoehtoinen sijoitusrahasto hankkii erikseen tai yhdessä määräysvallan listaamattomassa yhtiössä tai liikkeeseenlaskijassa 26 artiklan 1 kohdan mukaisesti luettuna yhdessä mainitun artiklan 5 kohdan kanssa, sitä hoitava vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja saa 24 kuukauden ajan siitä, kun rahasto on hankkinut määräysvallan yhtiössä,
a)
helpottaa, tukea tai määrätä yhtiön varojen jakamista, osakepääoman alentamista, osakkeiden lunastusta ja/tai omien osakkeiden hankintaa 2 kohdan mukaisesti;
b)
äänestää, siltä osin kuin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalla on lupa äänestää rahaston lukuun yhtiön hallintoelinten kokouksissa, yhtiön varojen jakamisen, osakepääoman alentamisen, osakkeiden lunastuksen ja/tai omien osakkeiden hankinnan puolesta 2 kohdan mukaisesti; ja
c)
se joka tapauksessa parhaansa mukaan estää yhtiön varojen jakamisen, osakepääoman alentamisen, osakkeiden lunastuksen ja/tai omien osakkeiden hankinnan 2 kohdan mukaisesti.
2. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille 1 kohdan nojalla asetetut velvoitteet liittyvät seuraaviin:
a)
yhtiön varojen jakaminen osakkeenomistajille, jos yhtiön tilinpäätöksestä ilmenevä nettovarallisuus viimeksi päättyneen tilikauden tilinpäätöspäivänä on tai jakamisen johdosta olisi pienempi kuin merkityn pääoman ja sellaisten rahastojen yhteismäärä, joita ei lain tai yhtiöjärjestyksen mukaan saa jakaa, kuitenkin niin, että jos merkityn osakepääoman maksamatonta osuutta ei ole merkitty taseen vastaaviin, tämä määrä vähennetään merkityn osakepääoman määrästä;
b)
yhtiön varojen jakaminen osakkeenomistajille siten, että määrä on suurempi kuin viimeksi päättyneen tilikauden voitto lisättynä siirtyvillä voitoilla ja varoilla rahastoista, joita saadaan käyttää tähän tarkoitukseen, sekä vähennettynä siirtyvillä tappioilla ja varoilla, jotka on lain tai yhtiöjärjestyksen perusteella siirretty rahastoihin;
c)
jos yhtiön omien osakkeiden hankinta sallitaan, yhtiön tekemät hankinnat, mukaan luettuina osakkeet, jotka yhtiö on hankkinut aikaisemmin ja jotka sillä edelleen on hallussaan, ja osakkeet, jotka omissa nimissään toiminut henkilö on hankkinut yhtiön lukuun, jotka alentaisivat nettovarallisuutta a alakohdassa tarkoitettua määrää pienemmäksi.
3. Sovellettaessa 2 kohtaa
a)
2 kohdan a ja b alakohdassa tarkoitettuun ilmaisuun ”jakaminen” sisältyy erityisesti tuoton sekä osakkeisiin liittyvien korkojen maksaminen;
b)
merkityn pääoman alentamista koskevia säännöksiä ei sovelleta merkityn pääoman alentamiseen, jonka tarkoituksena on toteutuneiden tappioiden kattaminen taikka varojen siirtäminen rahastoon, jota ei saa jakaa, jos tämän toimenpiteen jälkeen rahaston määrä on enintään 10 prosenttia alennetusta merkitystä pääomasta; ja
c)
2 kohdan c alakohdassa säädettyyn rajoitukseen sovelletaan direktiivin 77/91/ETY 20 artiklan 1 kohdan b-h alakohtaa.
VI LUKU
UNIONIIN SIJOITTAUTUNEEN VAIHTOEHTOISTEN SIJOITUSRAHASTOJEN HOITAJAN OIKEUDET MARKKINOIDA JA HOITAA UNIONIIN SIJOITTAUTUNEITA VAIHTOEHTOISIA SIJOITUSRAHASTOJA UNIONISSA
31 artikla
Unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osuuksien tai osakkeiden markkinointi vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltiossa
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että toimiluvan saanut, unioniin sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voi markkinoida hoitamansa, unioniin sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osuuksia tai osakkeita ammattimaisille sijoittajille kotijäsenvaltiossaan heti, kun tässä artiklassa säädetyt ehdot täyttyvät.
Jos unioniin sijoittautunut vaihtoehtoinen sijoitusrahasto toimii syöttörahastona, ensimmäisessä alakohdassa tarkoitettu oikeus markkinoida edellyttää, että kohderahastona toimiva vaihtoehtoinen sijoitusrahasto on myös sijoittautunut unioniin ja sitä hoitaa toimiluvan saanut, unioniin sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja.
2. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on toimitettava kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille ilmoitus kustakin unioniin sijoittautuneesta vaihtoehtoisesta sijoitusrahastosta, jota se aikoo markkinoida.
Ilmoituksen on sisällettävä liitteessä III tarkoitetut asiakirjat ja tiedot.
3. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on 20 työpäivän kuluessa 2 kohdan mukaisen täydellisen ilmoituksen sisältävien asiakirjojen vastaanottamisesta ilmoitettava vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle, voiko se alkaa markkinoida 2 kohdan mukaisessa ilmoituksessaan yksilöityä vaihtoehtoista sijoitusrahastoa. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset voivat estää vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinoinnin vain, jos hoitaja ei noudata tai aio noudattaa tätä direktiiviä hoitaessaan rahastoa tai jos hoitaja ei muuten noudata tai aio noudattaa tätä direktiiviä. Jos päätös on myönteinen, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voi alkaa markkinoida rahastoa kotijäsenvaltiossaan siitä päivästä, jona toimivaltaiset viranomaiset ovat antaneet päätöksen tiedoksi.
Jos kyseessä ovat eri viranomaiset, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on myös ilmoitettava vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen toimivaltaisille viranomaisille, että kyseinen hoitaja voi aloittaa rahaston osuuksien tai osakkeiden markkinoinnin.
4. Jos 2 kohdan mukaisesti toimitetut tiedot muuttuvat olennaisesti, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on ilmoitettava muutoksesta kirjallisesti kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille viimeistään kuukautta ennen muutoksen toteutumista hoitajan suunnittelemien muutosten osalta tai välittömästi ennakoimattomien muutosten toteuduttua.
Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ei suunnitellun muutoksen perusteella enää noudattaisi tätä direktiiviä hoitaessaan rahastoa tai jos hoitaja ei muuten enää noudattaisi tätä direktiiviä, asianomaisten toimivaltaisten viranomaisten on viipymättä ilmoitettava hoitajalle, ettei se voi toteuttaa muutosta.
Jos suunniteltu muutos toteutetaan ensimmäisestä ja toisesta alakohdasta huolimatta tai jos on ilmennyt ennakoimaton muutos, jonka takia vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen ei enää noudata tätä direktiiviä hoitaessaan rahastoa tai jos hoitaja ei muuten enää noudata tätä direktiiviä, hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on toteutettava kaikki 46 artiklassa tarkoitetut asiaankuuluvat toimenpiteet, mukaan luettuna tarvittaessa rahaston markkinoinnin nimenomainen kielto.
5. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi tämän artiklan yhdenmukaisten soveltamisedellytysten varmistamiseksi laatia teknisten täytäntöönpanostandardien luonnoksia määrittääkseen
a)
edellä 2 kohdassa tarkoitetun ilmoituksen mallin muodon ja sisällön; ja
b)
edellä 4 kohdassa tarkoitetun kirjallisen ilmoituksen muodon.
Komissiolle siirretään valta hyväksyä ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetut tekniset täytäntöönpanostandardit asetuksen (EU) N:o 1095/2010 15 artiklan mukaisesti.
6. Jäsenvaltioiden on edellytettävä, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien hoitamia ja markkinoimia vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja markkinoidaan ainoastaan ammattimaisille sijoittajille, sanotun kuitenkaan rajoittamatta 43 artiklan 1 kohdan soveltamista.
32 artikla
Unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osuuksien tai osakkeiden markkinointi muissa jäsenvaltioissa kuin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltiossa
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että toimiluvan saanut, unioniin sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voi markkinoida hoitamansa, unioniin sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osuuksia tai osakkeita ammattimaisille sijoittajille muussa jäsenvaltiossa kuin kotijäsenvaltiossaan heti, kun tässä artiklassa säädetyt ehdot täyttyvät.
Jos unioniin sijoittautunut vaihtoehtoinen sijoitusrahasto toimii syöttörahastona, ensimmäisessä alakohdassa tarkoitettu oikeus markkinoida edellyttää, että kohderahastona toimiva vaihtoehtoinen sijoitusrahasto on myös sijoittautunut unioniin ja sitä hoitaa toimiluvan saanut, unioniin sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja.
2. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on toimitettava kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille ilmoitus kustakin unioniin sijoittautuneesta vaihtoehtoisesta sijoitusrahastosta, jota se aikoo markkinoida.
Ilmoituksen on sisällettävä liitteessä IV tarkoitetut asiakirjat ja tiedot.
3. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on viimeistään 20 työpäivän kuluttua 2 kohdassa tarkoitetun täydellisen ilmoituksen sisältävien asiakirjojen vastaanottamisesta toimitettava asiakirjat niiden jäsenvaltioiden toimivaltaisille viranomaisille, joissa vaihtoehtoista sijoitusrahastoa on tarkoitus markkinoida. Tällaiset asiakirjat on toimitettava vain, jos hoitaja noudattaa ja aikoo noudattaa tätä direktiiviä hoitaessaan rahastoa ja jos hoitaja yleensä noudattaa tätä direktiiviä.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on samassa yhteydessä toimitettava lausunto siitä, että kyseisellä hoitajalla on toimilupa hoitaa rahastoa tietyn sijoitusstrategian mukaisesti.
4. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on asiakirjojen toimittamisen jälkeen viipymättä ilmoitettava asiasta vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voi aloittaa vaihtoehtoisen sijoitusrahaston markkinoinnin yhdessä tai useammassa vastaanottavassa jäsenvaltiossaan kyseisestä ilmoituspäivästä alkaen.
Jos kyseessä ovat eri viranomaiset, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on myös ilmoitettava vaihtoehtoisen sijoitusrahaston kotijäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille, että hoitaja voi aloittaa rahaston osuuksien tai osakkeiden markkinoinnin yhdessä tai useammassa vastaanottavassa jäsenvaltiossaan.
5. Liitteessä IV olevassa h alakohdassa tarkoitettuihin järjestelyihin sovelletaan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan vastaanottavan jäsenvaltion lainsäädäntöä ja valvontaa.
6. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että 2 kohdassa tarkoitettu vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan ilmoitus ja 3 kohdassa tarkoitettu lausunto toimitetaan kansainvälisellä rahoitusalalla yleisesti käytetyllä kielellä.
Jäsenvaltioiden on varmistettava, että niiden toimivaltaiset viranomaiset hyväksyvät 3 kohdassa tarkoitettujen asiakirjojen sähköisen siirron ja arkistoinnin.
7. Jos 2 kohdan mukaisesti toimitetut tiedot muuttuvat olennaisesti, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on ilmoitettava muutoksesta kirjallisesti kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille viimeistään kuukautta ennen muutoksen toteutumista suunniteltujen muutosten osalta tai välittömästi ennakoimattoman muutoksen toteuduttua.
Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ei suunnitellun muutoksen perusteella enää noudattaisi tätä direktiiviä hoitaessaan tai jos hoitaja ei muuten enää noudattaisi tätä direktiiviä, asianomaisten toimivaltaisten viranomaisten on viipymättä ilmoitettava hoitajalle, ettei se voi toteuttaa muutosta.
Jos suunniteltu muutos toteutetaan ensimmäisestä ja toisesta alakohdasta huolimatta tai jos on ilmennyt ennakoimaton muutos, jonka takia vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ei enää noudattaisi tätä direktiiviä hoitaessaan vaihtoehtoista sijoitusrahastoa, tai jos hoitaja ei muuten enää noudattaisi tätä direktiiviä, hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on toteutettava kaikki 46 artiklassa tarkoitetut asiaankuuluvat toimenpiteet, mukaan luettuna tarvittaessa rahaston markkinoinnin nimenomainen kielto.
Jos muutokset ovat hyväksyttäviä, koska ne eivät vaikuta siihen, että hoitaja noudattaa tätä direktiiviä hoitaessaan rahastoa tai hoitaja muuten noudattaa tätä direktiiviä, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on viipymättä ilmoitettava näistä muutoksista vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan vastaanottavan jäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille.
8. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi tämän artiklan yhdenmukaisten soveltamisedellytysten varmistamiseksi laatia teknisten täytäntöönpanostandardien luonnoksia määrittääkseen
a)
edellä 2 kohdassa tarkoitetun ilmoituksen mallin muodon ja sisällön;
b)
edellä 3 kohdassa tarkoitetun lausunnon mallin muodon ja sisällön;
c)
edellä 3 kohdassa tarkoitetun toimittamisen muodon; ja
d)
edellä 7 kohdassa tarkoitetun kirjallisen ilmoituksen muodon.
Komissiolle siirretään valta hyväksyä ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetut teknisten täytäntöönpanostandardien luonnokset asetuksen (EU) N:o 1095/2010 15 artiklan mukaisesti.
9. Jäsenvaltioiden on edellytettävä, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan hoitamia ja markkinoimia vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja markkinoidaan ainoastaan ammattimaisille sijoittajille, sanotun kuitenkaan rajoittamatta 43 artiklan 1 kohdan soveltamista.
33 artikla
Edellytykset, jotka koskevat niiden unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitoa, jotka ovat sijoittautuneet muihin jäsenvaltioihin
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että toimiluvan saanut, unioniin sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voi hoitaa toiseen jäsenvaltioon sijoittautunutta vaihtoehtoista sijoitusrahastoa joko suoraan tai sivuliikkeen välityksellä, kunhan sillä on toimilupa hoitaa kyseisentyyppisiä vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja.
2. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan, joka aikoo ensimmäisen kerran hoitaa toiseen jäsenvaltioon sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja, on toimitettava kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille seuraavat tiedot:
a)
jäsenvaltio, jossa se aikoo hoitaa rahastoa suoraan tai sivuliikkeen välityksellä;
b)
toimintaohjelma, josta käyvät ilmi erityisesti palvelut, joita se aikoo tarjota, sekä vaihtoehtoiset sijoitusrahastot, joita se aikoo hoitaa.
3. Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja aikoo perustaa sivuliikkeen, sen on toimitettava 2 kohdassa edellytettyjen tietojen lisäksi seuraavat tiedot:
a)
sivuliikkeen organisaatiorakenne;
b)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen kotijäsenvaltiossa sijaitseva osoite, josta asiaan liittyviä asiakirjoja on mahdollista saada;
c)
sivuliikkeen johtamisesta vastuussa olevien nimet ja yhteystiedot.
4. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on kuukauden kuluessa 2 kohdassa tarkoitettujen kaikkien asiakirjojen vastaanottamisesta tai kahden kuukauden kuluessa 3 kohdassa tarkoitettujen kaikkien asiakirjojen vastaanottamisesta toimitettava kaikki asiakirjat vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan vastaanottavan jäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille. Tällaiset asiakirjat toimitetaan vain, jos hoitaja noudattaa ja aikoo noudattaa tätä direktiiviä hoitaessaan rahastoa ja jos hoitaja muuten noudattaa tätä direktiiviä.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on samassa yhteydessä toimitettava lausunto siitä, että kyseisellä hoitajalla on niiden myöntämä toimilupa.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on viipymättä ilmoitettava vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle näiden tietojen toimittamisesta.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voi aloittaa palvelujensa tarjoamisen vastaanottavassa jäsenvaltiossaan saatuaan ilmoituksen tietojen toimittamisesta.
5. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien vastaanottavat jäsenvaltiot eivät saa asettaa kyseisille vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille tämän direktiivin soveltamisalaan kuuluviin asioihin liittyviä lisävaatimuksia.
6. Jos 2 kohdan ja tarvittaessa 3 kohdan mukaisesti toimitetut tiedot muuttuvat, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on ilmoitettava muutoksesta kirjallisesti kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille viimeistään kuukautta ennen suunnitellun muutoksen toteutumista tai välittömästi ennakoimattoman muutoksen toteuduttua.
Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ei suunnitellun muutoksen perusteella enää noudattaisi tätä direktiiviä hoitaessaan rahastoa tai jos hoitaja ei muuten enää noudattaisi tätä direktiiviä, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on viipymättä ilmoitettava hoitajalle, ettei se voi toteuttaa muutosta.
Jos suunniteltu muutos toteutetaan ensimmäisestä ja toisesta alakohdasta huolimatta tai jos on ilmennyt ennakoimaton muutos, jonka takia vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ei enää noudattaisi tätä direktiiviä hoitaessaan vaihtoehtoista sijoitusrahastoa, tai jos hoitaja ei muuten enää noudattaisi tätä direktiiviä, hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on toteutettava kaikki 46 artiklassa tarkoitetut asiaankuuluvat toimenpiteet.
Jos muutokset ovat hyväksyttäviä, koska ne eivät vaikuta siihen, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja noudattaa tätä direktiiviä hoitaessaan vaihtoehtoista sijoitusrahastoa tai hoitaja muuten noudattaa tätä direktiiviä, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on viipymättä ilmoitettava näistä muutoksista vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan yhden tai useamman vastaanottavan jäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille.
7. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi tämän artiklan johdonmukaisen harmonisoinnin varmistamiseksi laatia teknisten sääntelystandardien luonnoksia täsmentääkseen 2 ja 3 kohdan mukaisesti ilmoitettavat tiedot.
Komissiolle siirretään valta hyväksyä ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetut tekniset sääntelystandardit asetuksen (EU) N:o 1095/2010 10-14 artiklan mukaisesti.
8. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi tämän artiklan yhdenmukaisten soveltamisedellytysten varmistamiseksi laatia teknisten täytäntöönpanostandardien luonnoksia määrittääkseen vakiolomakkeet, -mallit ja -menettelyt tietojen toimittamiseksi 2 ja 3 kohdan mukaisesti.
Komissiolle siirretään valta hyväksyä ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetut teknisten täytäntöönpanostandardien luonnokset asetuksen (EU) N:o 1095/2010 15 artiklan mukaisesti.
VII LUKU
KOLMANSIA MAITA KOSKEVAT ERITYISSÄÄNNÖT
34 artikla
Edellytykset unioniin sijoittautuneille vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille, jotka hoitavat unionin ulkopuolelle sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja, joita ei markkinoida jäsenvaltioissa
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että toimiluvan saanut, unioniin sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voi hoitaa unionin ulkopuolelle sijoittautuneita rahastoja, joita ei markkinoida unionissa, jos seuraavat edellytykset täyttyvät:
a)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja noudattaa kaikkia tässä direktiivissä säädettyjä vaatimuksia 21 ja 22 artiklaa lukuun ottamatta kyseisten rahastojen osalta ja
b)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten ja unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen sijoittautumismaana olevan kolmannen maan valvontaviranomaisten välillä on otettu käyttöön asianmukaisia yhteistyöjärjestelyjä, jotta voidaan varmistaa vähintään tehokas tietojenvaihto, jonka avulla vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset voivat hoitaa tämän direktiivin mukaiset tehtävänsä.
2. Komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, jotka koskevat 1 kohdassa tarkoitettuja yhteistyöjärjestelyjä, jotta voidaan laatia yhteiset puitteet tällaisten yhteistyöjärjestelyjen käyttöönoton helpottamiseksi kolmansien maiden kanssa.
3. Arvopaperimarkkinaviranomainen laatii tämän artiklan yhdenmukaisen soveltamisen varmistamiseksi suuntaviivoja määrittääkseen komission toteuttamien, 1 kohdassa tarkoitettuja yhteistyöjärjestelyjä koskevien toimenpiteiden soveltamisedellytykset.
35 artikla
Edellytykset unioniin sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan hoitamien, unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinoinnille unionissa passin nojalla
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että toimiluvan saanut, unioniin sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voi markkinoida ammattimaisille sijoittajille unionissa hoitamiensa unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen ja sellaisten unioniin sijoittautuneiden, syöttörahastoina toimivien vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osuuksia tai osakkeita, jotka eivät täytä 31 artiklan 1 kohdan toisessa alakohdassa tarkoitettuja vaatimuksia, niin pian kuin tässä artiklassa säädetyt edellytykset täyttyvät.
2. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien on noudatettava kaikkia tässä direktiivissä säädettyjä vaatimuksia VI lukua lukuun ottamatta. Lisäksi on noudatettava seuraavia ehtoja:
a)
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten ja unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen sijoittautumismaana olevan kolmannen maan valvontaviranomaisten välillä on otettu käyttöön asianmukaisia yhteistyöjärjestelyjä, jotta voidaan varmistaa vähintään 50 artiklan 4 kohdan mukainen tehokas tietojenvaihto, jonka avulla toimivaltaiset viranomaiset voivat hoitaa tämän direktiivin mukaiset tehtävänsä.
b)
Unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittautumismaana oleva kolmas maa ei saa olla rahanpesun ja terrorismin rahoituksen vastaisen toimintaryhmän yhteistyöhaluttomiksi määrittelemien maiden ja alueiden luettelossa.
c)
Unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittautumismaana oleva kolmas maa on tehnyt toimiluvan saaneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion ja kunkin muun sellaisen jäsenvaltion kanssa, jossa unionin ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osuuksia tai osakkeita on tarkoitus markkinoida, sopimuksen, joka vastaa täysin Taloudellisen yhteistyön ja kehityksen järjestön (OECD) tuloa ja varallisuutta koskevan malliverosopimuksen 26 artiklassa vahvistettuja vaatimuksia ja jolla varmistetaan tehokas tietojenvaihto veroasioissa, mahdolliset monenväliset verosopimukset mukaan luettuina.
Kun toisen jäsenvaltion toimivaltainen viranomainen on eri mieltä arviosta, jonka vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset ovat tehneet ensimmäisen alakohdan a ja b alakohdan soveltamisesta, asianomaiset toimivaltaiset viranomaiset voivat siirtää asian käsittelyn arvopaperimarkkinaviranomaiselle, joka voi toimia sille asetuksen (EU) N:o 1095/2010 19 artiklan nojalla annettujen valtuuksien mukaisesti.
3. Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja aikoo markkinoida unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osuuksia tai osakkeita kotijäsenvaltiossaan, kyseisen hoitajan on toimitettava kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille ilmoitus kustakin unionin ulkopuolelle sijoittautuneesta vaihtoehtoisesta sijoitusrahastosta, jota se aikoo markkinoida.
Ilmoituksen on sisällettävä liitteessä III tarkoitetut asiakirjat ja tiedot.
4. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on viimeistään 20 työpäivän kuluttua 3 kohdan mukaisen täydellisen ilmoituksen vastaanottamisesta ilmoitettava vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle, voiko se alkaa markkinoida 3 kohdan mukaisessa ilmoituksessaan yksilöityä vaihtoehtoista sijoitusrahastoa sen alueella. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset voivat estää vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinoinnin vain, jos hoitaja ei noudata tai aio noudattaa tätä direktiiviä hoitaessaan rahastoa tai jos hoitaja ei yleensä noudata tai aio noudattaa tätä direktiiviä. Jos päätös on myönteinen, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voi alkaa markkinoida rahastoa kotijäsenvaltiossaan siitä päivästä, jona toimivaltaiset viranomaiset ovat ilmoittaneet siitä.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on myös ilmoitettava arvopaperimarkkinaviranomaiselle, että kyseinen hoitaja voi aloittaa vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osuuksien tai osakkeiden markkinoinnin kotijäsenvaltiossaan.
5. Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja aikoo markkinoida unionin ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osuuksia tai osakkeita muussa jäsenvaltiossa kuin kotijäsenvaltiossaan, kyseisen hoitajan on toimitettava kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille ilmoitus kustakin unionin ulkopuolelle sijoittautuneesta vaihtoehtoisesta sijoitusrahastosta, jota se aikoo markkinoida.
Ilmoituksen on sisällettävä liitteessä IV tarkoitetut asiakirjat ja tiedot.
6. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on viimeistään 20 työpäivän kuluttua 5 kohdan mukaisen täydellisen ilmoituksen sisältävien asiakirjojen vastaanottamisesta toimitettava asiakirjat sen jäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille, jossa vaihtoehtoista sijoitusrahastoa on tarkoitus markkinoida. Tällaiset asiakirjat toimitetaan vain, jos hoitaja noudattaa ja aikoo noudattaa tätä direktiiviä hoitaessaan rahastoa ja jos hoitaja muuten noudattaa tätä direktiiviä.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on samassa yhteydessä toimitettava lausunto siitä, että kyseisellä hoitajalla on toimilupa hoitaa vaihtoehtoista sijoitusrahastoa tietyn sijoitusstrategian mukaisesti.
7. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on asiakirjojen toimittamisen jälkeen viipymättä ilmoitettava asiasta vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voi aloittaa asianomaisen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston markkinoinnin yhdessä tai useammassa vastaanottavassa jäsenvaltiossaan kyseisestä ilmoituspäivästä alkaen.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on myös ilmoitettava arvopaperimarkkinaviranomaiselle, että kyseinen hoitaja voi aloittaa asianomaisen rahaston osuuksien tai osakkeiden markkinoinnin yhdessä tai useammassa vastaanottavassa jäsenvaltiossaan.
8. Liitteessä IV olevassa h alakohdassa tarkoitettuihin järjestelyihin sovelletaan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan vastaanottavien jäsenvaltioiden lainsäädäntöä ja valvontaa.
9. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että 5 kohdassa tarkoitettu vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan ilmoitus ja 6 kohdassa tarkoitettu lausunto toimitetaan kansainvälisellä rahoitusalalla yleisesti käytetyllä kielellä.
Jäsenvaltioiden on varmistettava, että niiden toimivaltaiset viranomaiset hyväksyvät 6 kohdassa tarkoitettujen asiakirjojen sähköisen siirron ja arkistoinnin.
10. Jos 3 tai 5 kohdan mukaisesti toimitetut tiedot muuttuvat olennaisesti, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on ilmoitettava muutoksesta kirjallisesti kotijäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille viimeistään kuukautta ennen suunnitellun muutoksen toteutumista tai välittömästi ennakoimattoman muutoksen toteuduttua.
Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ei suunnitellun muutoksen perusteella enää noudattaisi tätä direktiiviä hoitaessaan rahastoa tai jos hoitaja ei muuten enää noudattaisi tätä direktiiviä, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on viipymättä ilmoitettava hoitajalle, ettei se voi toteuttaa muutosta.
Jos suunniteltu muutos toteutetaan ensimmäisestä ja toisesta alakohdasta huolimatta tai jos on ilmennyt ennakoimaton muutos, jonka takia vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ei enää noudattaisi tätä direktiiviä hoitaessaan vaihtoehtoista sijoitusrahastoa, tai jos hoitaja ei muuten enää noudattaisi tätä direktiiviä, hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on toteutettava kaikki 46 artiklassa tarkoitetut asiaankuuluvat toimenpiteet, mukaan luettuna tarvittaessa rahaston markkinoinnin nimenomainen kielto.
Jos muutokset ovat hyväksyttäviä, koska ne eivät vaikuta siihen, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja noudattaa tätä direktiiviä hoitaessaan rahastoa tai hoitaja muuten noudattaa tätä direktiiviä, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on viipymättä ilmoitettava näistä muutoksista arvopaperimarkkinaviranomaiselle, jos muutokset koskevat tiettyjen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinoinnin päättämistä tai uusien rahastojen markkinointia, ja soveltuvin osin hoitajan yhden tai useamman vastaanottavan jäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille.
11. Komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, jotka koskevat 2 kohdan a alakohdassa tarkoitettuja yhteistyöjärjestelyjä, jotta voidaan laatia yhteiset puitteet tällaisten yhteistyöjärjestelyjen käyttöönoton helpottamiseksi kolmansien maiden kanssa.
12. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi laatia tämän artiklan yhdenmukaisen soveltamisen varmistamiseksi suuntaviivoja määrittääkseen komission toteuttamien, 2 kohdan a alakohdassa tarkoitettuja yhteistyöjärjestelyjä koskevien toimenpiteiden soveltamisedellytykset.
13. Arvopaperimarkkinaviranomainen laatii teknisten sääntelystandardien luonnoksia määrittääkseen 2 kohdan a alakohdassa tarkoitettujen yhteistyöjärjestelyjen vähimmäissisällön, jotta voidaan varmistaa, että sekä kotijäsenvaltion että vastaanottavien jäsenvaltioiden toimivaltaiset viranomaiset saavat riittävät tiedot voidakseen käyttää tämän direktiivin mukaisia valvonta- ja tutkintavaltuuksiaan.
Komissiolle siirretään valta hyväksyä ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetut tekniset sääntelystandardit asetuksen (EU) N:o 1095/2010 10-14 artiklan mukaisesti.
14. Arvopaperimarkkinaviranomainen laatii tämän artiklan johdonmukaisen harmonisoinnin varmistamiseksi teknisten sääntelystandardien luonnoksia täsmentääkseen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisen viranomaisen ja vastaanottavien jäsenvaltioiden toimivaltaisten viranomaisten väliset koordinointi- ja tietojenvaihtomenettelyt.
Komissiolle siirretään valta hyväksyä ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetut teknisten sääntelystandardien luonnokset asetuksen (EU) N:o 1095/2010 10-14 artiklan mukaisesti.
15. Kun toimivaltainen viranomainen hylkää tietojenvaihtoa koskevan pyynnön 14 kohdassa tarkoitettujen teknisten sääntelystandardien mukaisesti, asianomaiset toimivaltaiset viranomaiset voivat siirtää asian käsittelyn arvopaperimarkkinaviranomaiselle, joka voi toimia sille asetuksen (EU) N:o 1095/2010 19 artiklan nojalla annettujen valtuuksien mukaisesti.
16. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi tämän artiklan yhdenmukaisten soveltamisedellytysten varmistamiseksi laatia teknisten täytäntöönpanostandardien luonnoksia määrittääkseen
a)
edellä 3 kohdassa tarkoitetun ilmoituksen mallin muodon ja sisällön;
b)
edellä 5 kohdassa tarkoitetun ilmoituksen mallin muodon ja sisällön;
c)
edellä 6 kohdassa tarkoitetun lausunnon mallin muodon ja sisällön;
d)
edellä 6 kohdassa tarkoitetun toimittamisen muodon;
e)
edellä 10 kohdassa tarkoitetun kirjallisen ilmoituksen muodon.
Komissiolle siirretään valta hyväksyä ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetut tekniset täytäntöönpanostandardit asetuksen (EU) N:o 1095/201015 artiklan mukaisesti.
17. Jäsenvaltioiden on edellytettävä, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien hoitamia ja markkinoimia vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja markkinoidaan ainoastaan ammattimaisille sijoittajille, sanotun kuitenkaan rajoittamatta 43 artiklan 1 kohdan soveltamista.
36 artikla
Edellytykset unioniin sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan hoitamien, unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinoinnille jäsenvaltioissa ilman passia
1. Jäsenvaltiot voivat antaa toimiluvan saaneen, unioniin sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan markkinoida hoitamiensa unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen ja sellaisten unioniin sijoittautuneiden, syöttörahastoina toimivien vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osuuksia tai osakkeita, jotka eivät täytä 31 artiklan 1 kohdan toisessa alakohdassa tarkoitettuja vaatimuksia, sanotun kuitenkaan rajoittamatta 35 artiklan soveltamista, jos seuraavat edellytykset täyttyvät:
a)
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja noudattaa kaikkia tässä direktiivissä säädettyjä vaatimuksia 21 artiklaa lukuun ottamatta. Kyseisten hoitajien on kuitenkin varmistettava, että yksi tai useampi yhteisö nimetään hoitamaan 21 artiklan 7, 8 ja 9 kohdassa tarkoitettuja tehtäviä. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ei saa hoitaa näitä tehtäviä. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on toimitettava valvontaviranomaisilleen tiedot 21 artiklan 7, 8 ja 9 kohdassa tarkoitettujen tehtävien hoitamisesta vastaavista yhteisöistä.
b)
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten ja unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittautumismaana olevan kolmannen maan valvontaviranomaisten välillä on otettu käyttöön kansainvälisten standardien mukaisia asianmukaisia yhteistyöjärjestelyjä järjestelmäriskin valvomiseksi, jotta voidaan varmistaa tehokas tietojenvaihto, jonka avulla vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset voivat hoitaa tämän direktiivin mukaiset tehtävänsä.
c)
Unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen sijoittautumismaana oleva kolmas maa ei saa olla rahanpesun ja terrorismin rahoituksen vastaisen toimintaryhmän yhteistyöhaluttomiksi määrittelemien maiden ja alueiden luettelossa.
2. Jäsenvaltiot voivat asettaa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle tiukempia sääntöjä, jotka koskevat unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osuuksien tai osakkeiden markkinointia sijoittajille niiden alueella tämän artiklan soveltamiseksi.
3. Komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, jotka koskevat 1 kohdassa tarkoitettuja yhteistyöjärjestelyjä, jotta voidaan laatia yhteiset puitteet tällaisten yhteistyöjärjestelyjen käyttöönoton helpottamiseksi kolmansien maiden kanssa.
4. Arvopaperimarkkinaviranomainen laatii tämän artiklan yhdenmukaisen soveltamisen varmistamiseksi suuntaviivoja määrittääkseen komission toteuttamien, 1 kohdassa tarkoitettuja yhteistyöjärjestelyjä koskevien toimenpiteiden soveltamisedellytykset.
37 artikla
Toimiluvan myöntäminen unionin ulkopuolelle sijoittautuneelle vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle, joka aikoo hoitaa unioniin sijoittautunutta rahastoa ja/tai markkinoida hoitamaansa rahastoa unionissa 39 tai 40 artiklan mukaisesti
1. Jäsenvaltioiden on edellytettävä, että unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja, joka aikoo hoitaa unioniin sijoittautunutta rahastoa ja/tai markkinoida hoitamaansa rahastoa unionissa 39 tai 40 artiklan mukaisesti, saa viitejäsenvaltionsa toimivaltaisilta viranomaisilta etukäteen luvan tämän artiklan mukaisesti.
2. Unionin ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan, joka aikoo hankkia 1 kohdassa tarkoitetun toimiluvan, on noudatettava tätä direktiiviä VI lukua lukuun ottamatta. Jos ja siltä osin kuin on mahdotonta sovittaa yhteen tämän direktiivin säännöksen ja sellaisen lainsäädännön noudattamista, jota sovelletaan unionin ulkopuolelle sijoittautuneeseen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajaan ja/tai unionin ulkopuolelle sijoittautuneeseen, unionissa markkinoitavaan vaihtoehtoiseen sijoitusrahastoon, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalla ei ole velvollisuutta noudattaa kyseistä tämän direktiivin säännöstä, jos se voi osoittaa, että
a)
on mahdotonta sovittaa yhteen tämän direktiivin säännöksen ja sellaisen lainsäädännön pakollisen säännöksen noudattamista, jota sovelletaan unionin ulkopuolelle sijoittautuneeseen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajaan ja/tai unionin ulkopuolelle sijoittautuneeseen, unionissa markkinoitavaan vaihtoehtoiseen sijoitusrahastoon;
b)
unionin ulkopuolelle sijoittautuneeseen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajaan ja/tai unionin ulkopuolelle sijoittautuneeseen vaihtoehtoiseen sijoitusrahastoon sovellettavassa lainsäädännössä on vastaava sääntö, jolla on sama sääntelytarkoitus ja joka tarjoaa asianomaisen rahaston sijoittajille samantasoisen suojan; ja
c)
unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ja/tai unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoinen sijoitusrahasto noudattavat b alakohdassa tarkoitettua vastaavaa sääntöä.
3. Unionin ulkopuolelle sijoittautuneella vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalla, joka aikoo hankkia 1 kohdassa tarkoitetun toimiluvan, on oltava viitejäsenvaltioonsa sijoittautunut laillinen edustaja. Laillisen edustajan on oltava vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan yhteyspiste unionissa, ja kaiken tässä direktiivissä tarkoitetun virallisen kirjeenvaihdon toimivaltaisten viranomaisten ja hoitajan sekä asiaankuuluvan rahaston unionissa olevien sijoittajien ja hoitajan välillä on tapahduttava laillisen edustajan välityksellä. Laillisen edustajan on yhdessä vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kanssa hoidettava hoitajan tässä direktiivissä tarkoitettuihin hoito- ja markkinointitehtäviin liittyvät vaatimusten noudattamista koskevat tehtävät.
4. Unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien viitejäsenvaltio määritetään seuraavasti:
a)
Jos unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja aikoo hoitaa vain yhtä unioniin sijoittautunutta vaihtoehtoista sijoitusrahastoa tai useita samaan jäsenvaltioon sijoittautuneita sellaisia rahastoja eikä se aio markkinoida mitään rahastoa 39 tai 40 artiklan mukaisesti unionissa, kyseisen yhden tai useamman rahaston kotijäsenvaltio katsotaan viitejäsenvaltioksi ja kyseisen jäsenvaltion toimivaltaisilla viranomaisilla on toimivalta soveltaa toimiluvan myöntämistä koskevaa menettelyä ja valvoa hoitajaa.
b)
Jos unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja aikoo hoitaa useita eri jäsenvaltioihin sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja eikä se aio markkinoida mitään sellaista rahastoa 39 tai 40 artiklan mukaisesti unionissa, viitejäsenvaltio on
i)
jäsenvaltio, johon suurin osa vaihtoehtoisista sijoitusrahastoista on sijoittautunut; tai
ii)
jäsenvaltio, jossa hoidetaan suurinta osaa varoista.
c)
Jos unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja aikoo markkinoida vain yhtä unioniin sijoittautunutta vaihtoehtoista sijoitusrahastoa vain yhdessä jäsenvaltiossa, viitejäsenvaltio määritetään seuraavasti:
i)
kyseisen rahaston kotijäsenvaltio tai jäsenvaltio, jossa hoitaja aikoo markkinoida vaihtoehtoista sijoitusrahastoa, jos rahasto on saanut toimiluvan tai rekisteröity jäsenvaltiossa;
ii)
jäsenvaltio, jossa hoitaja aikoo markkinoida vaihtoehtoista sijoitusrahastoa, jos rahasto ei ole saanut toimilupaa tai sitä ei ole rekisteröity jäsenvaltiossa.
d)
Jos unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja aikoo markkinoida vain yhtä unionin ulkopuolelle sijoittautunutta vaihtoehtoista sijoitusrahastoa vain yhdessä jäsenvaltiossa, viitejäsenvaltio on kyseinen jäsenvaltio.
e)
Jos unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja aikoo markkinoida vain yhtä unioniin sijoittautunutta vaihtoehtoista sijoitusrahastoa mutta eri jäsenvaltioissa, viitejäsenvaltio määritetään seuraavasti:
i)
kyseisen rahaston kotijäsenvaltio tai jokin niistä jäsenvaltioista, joissa hoitaja aikoo tosiasiallisesti harjoittaa markkinointia, jos rahasto on saanut toimiluvan tai rekisteröity jäsenvaltiossa; tai
ii)
jokin niistä jäsenvaltioista, joissa hoitaja aikoo tosiasiallisesti harjoittaa markkinointia, jos kyseinen rahasto ei ole saanut toimilupaa tai sitä ei ole rekisteröity jäsenvaltiossa.
f)
Jos unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja aikoo markkinoida vain yhtä unionin ulkopuolelle sijoittautunutta vaihtoehtoista sijoitusrahastoa mutta eri jäsenvaltioissa, viitejäsenvaltio on jokin kyseisistä jäsenvaltioista.
g)
Jos unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja aikoo markkinoida useita unioniin sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja unionissa, viitejäsenvaltio määritetään seuraavasti:
i)
kyseisen rahaston kotijäsenvaltio tai jäsenvaltio, jossa hoitaja aikoo tosiasiallisesti harjoittaa markkinointia useimpien tällaisten rahastojen osalta, jos kaikki rahastot ovat saaneet toimiluvan tai ne on rekisteröity samassa jäsenvaltiossa;
ii)
jäsenvaltio, jossa hoitaja aikoo tosiasiallisesti harjoittaa markkinointia useimpien tällaisten rahastojen osalta, jos kaikki rahastot eivät ole saaneet toimilupaa tai niitä kaikkia ei ole rekisteröity samassa jäsenvaltiossa.
h)
Jos unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja aikoo markkinoida useita unioniin ja sen ulkopuolelle sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja tai useita unionin ulkopuolelle sijoittautuneita sellaisia rahastoja unionissa, viitejäsenvaltio on jäsenvaltio, jossa hoitaja aikoo tosiasiallisesti harjoittaa markkinointia useimpien tällaisten rahastojen osalta.
Viitejäsenvaltioita voi ensimmäisen alakohdan b alakohdassa, c alakohdan i alakohdassa, e alakohdassa, f alakohdassa ja g alakohdan i alakohdassa säädettyjen perusteiden mukaisesti olla useita. Jäsenvaltioiden on tällaisessa tapauksessa edellytettävä, että unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja, joka aikoo hoitaa unioniin sijoittautunutta vaihtoehtoista sijoitusrahastoa markkinoimatta sitä ja/tai markkinoida hoitamaansa sellaista rahastoa unionissa 39 tai 40 artiklan mukaisesti, toimittaa pyynnön kaikkien niiden jäsenvaltioiden toimivaltaisille viranomaisille, jotka voivat olla viitejäsenvaltioita mainituissa alakohdissa säädettyjen perusteiden mukaisesti, jotta ne määrittäisivät keskenään hoitajan viitejäsenvaltion. Kyseisten toimivaltaisten viranomaisten on yhdessä päätettävä kuukauden kuluessa tällaisen unionin ulkopuolelle sijoittautuneen hoitajan viitejäsenvaltio. Sen jäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten, joka nimetään viitejäsenvaltioksi, on viipymättä ilmoitettava asiasta unionin ulkopuolelle sijoittautuneelle vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle. Jos unionin ulkopuolelle sijoittautuneelle vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle ei asiaankuuluvasti ilmoiteta asianomaisten toimivaltaisten viranomaisten tekemästä päätöksestä seitsemän päivän kuluessa päätöksestä tai jos asianomaiset toimivaltaiset viranomaiset eivät tee päätöstä kuukauden kuluessa, se voi itse valita viitejäsenvaltionsa edellä säädettyjen perusteiden mukaisesti.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on voitava osoittaa, että se aikoo tosiasiallisesti harjoittaa markkinointia tietyssä jäsenvaltiossa, julkistamalla markkinointistrategiansa ilmoittamansa jäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille.
5. Jäsenvaltioiden on edellytettävä, että unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja, joka aikoo hoitaa unioniin sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja markkinoimatta niitä ja/tai markkinoida hoitamiansa sellaisia rahastoja unionissa 39 tai 40 artiklan mukaisesti, hakee toimilupaa viitejäsenvaltioltaan.
Toimivaltaisten viranomaisten on toimilupahakemuksen saatuaan arvioitava, onko mainittu hoitaja määrittänyt viitejäsenvaltionsa 4 kohdassa säädettyjen perusteiden mukaisesti. Jos toimivaltaiset viranomaiset katsovat, ettei näin ole, niiden on evättävä unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien toimilupahakemus ja perusteltava päätöksensä. Jos toimivaltaiset viranomaiset katsovat, että 4 kohdan perusteita on noudatettu, niiden on ilmoitettava tästä arvopaperimarkkinaviranomaiselle ja pyydettävä lausunto tekemästään arviosta. Toimivaltaisten viranomaisten on arvopaperimarkkinaviranomaiselle tekemässään ilmoituksessa toimitettava sille perustelut, jotka mainittu hoitaja on esittänyt viitejäsenvaltiota koskevalle arviolleen, ja tiedot mainitun hoitajan markkinointistrategiasta.
Arvopaperimarkkinaviranomainen antaa kuukauden kuluessa toisessa alakohdassa tarkoitetun ilmoituksen vastaanottamisesta asianomaisille toimivaltaisille viranomaisille lausunnon niiden viitejäsenvaltiota koskevasta arviosta 4 kohdassa säädettyjen perusteiden mukaisesti. Euroopan arvopaperimarkkinaviranomainen voi antaa kielteisen lausunnon vain, jos se katsoo, ettei 4 kohdan perusteita ole noudatettu.
Edellä 8 artiklan 5 kohdassa tarkoitetun määräajan soveltaminen keskeytetään arvopaperimarkkinaviranomaisen tämän kohdan mukaisesti suorittaman harkinnan ajaksi.
Jos toimivaltaiset viranomaiset ehdottavat toimiluvan myöntämistä kolmannessa alakohdassa tarkoitetun arvopaperimarkkinaviranomaisen lausunnon vastaisesti, niiden on ilmoitettava asiasta arvopaperimarkkinaviranomaiselle ja perusteltava päätöksensä. arvopaperimarkkinaviranomainen julkistaa tiedon siitä, etteivät toimivaltaiset viranomaiset noudata tai aio noudattaa sen lausuntoa. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi myös tapauskohtaisesti päättää julkaista toimivaltaisten viranomaisten perustelut sille, etteivät ne noudata lausuntoa. Toimivaltaisille viranomaisille on ilmoitettava etukäteen perustelujen julkaisemisesta.
Jos toimivaltaiset viranomaiset ehdottavat toimiluvan myöntämistä kolmannessa alakohdassa tarkoitetun arvopaperimarkkinaviranomaisen lausunnon vastaisesti ja mainittu hoitaja aikoo markkinoida hoitamansa vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osuuksia tai osakkeita muissa jäsenvaltioissa kuin viitejäsenvaltiossa, viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on ilmoitettava asiasta myös kyseisten jäsenvaltioiden toimivaltaisille viranomaisille ja perusteltava päätöksensä. Viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on soveltuvin osin ilmoitettava asiasta myös vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan hoitamien vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen kotijäsenvaltioiden toimivaltaisille viranomaisille ja perusteltava päätöksensä.
6. Kun jäsenvaltion toimivaltainen viranomainen on eri mieltä vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan määrittämästä viitejäsenvaltiosta, asianomaiset toimivaltaiset viranomaiset voivat siirtää asian käsittelyn arvopaperimarkkinaviranomaiselle, joka voi toimia sille asetuksen (EU) N:o 1095/2010 19 artiklan nojalla annettujen valtuuksien mukaisesti.
7. Toimilupaa ei myönnetä, elleivät seuraavat lisäedellytykset täyty, sanotun kuitenkaan rajoittamatta 8 kohdan soveltamista:
a)
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ilmoittaa viitejäsenvaltion 4 kohdassa säädettyjen perusteiden mukaisesti ja julkistaa markkinointistrategiansa, ja asianomaiset toimivaltaiset viranomaiset ovat noudattaneet 5 kohdassa säädettyä menettelyä.
b)
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja on nimennyt viitejäsenvaltioonsa sijoittautuneen laillisen edustajan.
c)
Laillisen edustajan on vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan itsensä ohella oltava unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien yhteyshenkilö asianomaisen rahaston sijoittajille, arvopaperimarkkinaviranomaiselle ja toimivaltaisille viranomaisille sellaisen toiminnan osalta, johon hoitaja on saanut toimiluvan unionissa, ja laillisella edustajalla on oltava vähintään riittävät keinot tässä direktiivissä tarkoitettujen vaatimusten noudattamista koskevien tehtävien hoitamiseen.
d)
Viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten, unioniin sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten ja unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan sijoittautumismaana olevan kolmannen maan valvontaviranomaisten välillä on otettu käyttöön asianmukaisia yhteistyöjärjestelyjä, jotta voidaan varmistaa vähintään tehokas tietojenvaihto, jonka avulla toimivaltaiset viranomaiset voivat hoitaa tämän direktiivin mukaiset tehtävänsä.
e)
Unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan sijoittautumismaana oleva kolmas maa ei saa olla rahanpesun ja terrorismin rahoituksen vastaisen toimintaryhmän yhteistyöhaluttomiksi määrittelemien maiden ja alueiden luettelossa.
f)
Unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan sijoittautumismaana oleva kolmas maa on tehnyt viitejäsenvaltion sopimuksen, joka vastaa täysin Taloudellisen yhteistyön ja kehityksen järjestön (OECD) tuloa ja varallisuutta koskevan malliverosopimuksen 26 artiklassa vahvistettuja vaatimuksia ja jolla varmistetaan tehokas tietojenvaihto veroasioissa, mahdolliset monenväliset verosopimukset mukaan luettuina.
g)
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajaan sovellettavat kolmannen maan lait, asetukset tai hallinnolliset määräykset ja kolmannen maan valvontaviranomaisten valvonta- ja tutkintavaltuuksien rajoitukset eivät estä toimivaltaisten viranomaisten tämän direktiivin mukaisten valvontatehtävien tehokasta hoitamista.
Kun toisen jäsenvaltion toimivaltainen viranomainen on eri mieltä arviosta, jonka vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan viitejäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset ovat tehneet tämän kohdan a-e ja g alakohdan soveltamisesta, asianomaiset toimivaltaiset viranomaiset voivat siirtää asian käsittelyn arvopaperimarkkinaviranomaiselle, joka voi toimia sille asetuksen (EU) N:o 1095/2010 19 artiklan nojalla annettujen valtuuksien mukaisesti.
Kun unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen toimivaltainen viranomainen ei kohtuullisessa ajassa tee ensimmäisen alakohdan d alakohdassa tarkoitettuja tarvittavia yhteistyöjärjestelyjä, viitejäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset voivat siirtää asian käsittelyn arvopaperimarkkinaviranomaiselle, joka voi toimia sille asetuksen (EU) N:o 1095/2010 19 artiklan nojalla annettujen valtuuksien mukaisesti.
8. Toimilupa on myönnettävä II luvun mukaisesti, jota sovelletaan soveltuvin osin, kuitenkin niin, että
a)
edellä 7 artiklan 2 kohdassa tarkoitettuja tietoja täydennetään seuraavilla tiedoilla:
i)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan perustelut viitejäsenvaltiota koskevalle 4 kohdassa säädettyjen edellytysten mukaiselle arviolleen sekä tiedot markkinointistrategiasta;
ii)
luettelo niistä tämän direktiivin säännöksistä, joita vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on mahdotonta noudattaa siksi, että näiden säännösten noudattamista ei 2 kohdan säännösten mukaisesti voida sovittaa yhteen sellaisen lainsäädännön säännöksen noudattamisen kanssa, jota sovelletaan unionin ulkopuolelle sijoittautuneeseen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajaan tai unionin ulkopuolelle sijoittautuneeseen, unionissa markkinoitavaan vaihtoehtoiseen sijoitusrahastoon;
iii)
arvopaperimarkkinaviranomaisen laatimiin teknisiin sääntelystandardeihin perustuva kirjallinen näyttö siitä, että kolmannen maan lainsäädännössä on niitä direktiivin säännöksiä, joita on mahdotonta noudattaa, vastaava sääntö, jolla on sama sääntelytarkoitus ja joka tarjoaa asianomaisten rahastojen sijoittajille samantasoisen suojan ja että asianomainen hoitaja noudattaa kyseistä vastaavaa sääntöä; tällaisen kirjallisen näytön tueksi on esitettävä oikeudellinen lausunto, joka koskee yhteensopimattoman pakottavan säännöksen olemassaoloa kolmannen maan lainsäädännössä ja johon sisältyy kuvaus sen sääntelytarkoituksesta ja sillä tavoitellun sijoittajansuojan luonteesta; ja
iv)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan laillisen edustajan nimi ja sijoittautumispaikka;
b)
edellä 7 artiklan 3 kohdassa tarkoitetut tiedot voidaan rajata unioniin sijoittautuneisiin vaihtoehtoisiin sijoitusrahastoihin, joita vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja aikoo hoitaa, ja niihin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan hoitamiin vaihtoehtoisiin sijoitusrahastoihin, joita se aikoo markkinoida unionissa passin nojalla;
c)
edellä olevan 8 artiklan 1 kohdan a alakohdan soveltaminen ei rajoita tämän artiklan 2 kohdan soveltamista;
d)
edellä olevan 8 artiklan 1 kohdan e alakohtaa ei sovelleta;
e)
edellä olevan 8 artiklan 5 kohdan toisen alakohdan on katsottava sisältävän viittauksen ”37 artiklan 8 kohdan a alakohdassa tarkoitettuihin tietoihin”.
Kun toisen jäsenvaltion toimivaltainen viranomainen on eri mieltä vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten myöntämästä toimiluvasta, asianomaiset toimivaltaiset viranomaiset voivat siirtää asian käsittelyn arvopaperimarkkinaviranomaiselle, joka voi toimia sille asetuksen (EU) N:o 1095/2010 19 artiklan nojalla annettujen valtuuksien mukaisesti.
9. Jos viitejäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset katsovat, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voidaan 2 kohdan nojalla vapauttaa tämän direktiivin tiettyjen säännösten noudattamista koskevasta vaatimuksesta, niiden on viipymättä ilmoitettava siitä arvopaperimarkkinaviranomaiselle. Niiden on esitettävä arvionsa tueksi vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan 8 kohdan a alakohdan ii ja iii alakohdan mukaisesti antamat tiedot.
Arvopaperimarkkinaviranomainen antaa kuukauden kuluessa ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetun ilmoituksen vastaanottamisesta toimivaltaisille viranomaisille lausunnon direktiivin vaatimusten noudattamista koskevan yhteensopimattomuudesta johtuvan poikkeuksen soveltamisesta 2 kohdan säännösten mukaisesti. Lausunnossa voidaan erityisesti käsitellä sitä, näyttävätkö tällaisen poikkeuksen edellytykset täyttyvän vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan 8 kohdan a alakohdan ii ja iii alakohdan mukaisesti antamien tietojen ja vastaavuutta koskevien teknisten sääntelystandardien perusteella. Arvopaperimarkkinaviranomainen pyrkii luomaan yhteisen eurooppalaisen valvontakulttuurin ja johdonmukaisia valvontakäytäntöjä sekä varmistamaan, että toimivaltaiset viranomaiset soveltavat tätä kohtaa johdonmukaisesti.
Edellä 8 artiklan 5 kohdassa tarkoitetun määräajan soveltaminen keskeytetään arvopaperimarkkinaviranomaisen tämän kohdan mukaisesti suorittaman tarkastelun ajaksi.
Jos viitejäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset ehdottavat toimiluvan myöntämistä toisessa alakohdassa tarkoitetun arvopaperimarkkinaviranomaisen lausunnon vastaisesti, niiden on ilmoitettava asiasta arvopaperimarkkinaviranomaiselle ja perusteltava päätöksensä. Arvopaperimarkkinaviranomainen julkistaa tiedon siitä, etteivät toimivaltaiset viranomaiset noudata tai aio noudattaa kyseistä lausuntoa. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi myös tapauskohtaisesti päättää julkaista toimivaltaisten viranomaisten perustelut sille, etteivät ne noudata lausuntoa. Asianomaisille toimivaltaisille viranomaisille on ilmoitettava etukäteen perustelujen julkaisemisesta.
Jos toimivaltaiset viranomaiset ehdottavat toimiluvan myöntämistä toisessa alakohdassa tarkoitetun arvopaperimarkkinaviranomaisen lausunnon vastaisesti ja mainittu hoitaja aikoo markkinoida hoitamansa rahaston osuuksia tai osakkeita muissa jäsenvaltioissa kuin viitejäsenvaltiossa, viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on ilmoitettava asiasta myös kyseisten jäsenvaltioiden toimivaltaisille viranomaisille ja perusteltava päätöksensä.
Kun toisen jäsenvaltion toimivaltainen viranomainen on eri mieltä arviosta, jonka vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan viitejäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset ovat tehneet tämän kohdan soveltamisesta, asianomaiset toimivaltaiset viranomaiset voivat siirtää asian käsittelyn arvopaperimarkkinaviranomaiselle, joka voi toimia sille asetuksen (EU) N:o 1095/2010 19 artiklan nojalla annettujen valtuuksien mukaisesti.
10. Viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on viipymättä ilmoitettava arvopaperimarkkinaviranomaiselle alkuperäisen toimiluvan myöntämistä koskevan menettelyn tuloksesta, muutoksista vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan toimiluvassa ja toimiluvan peruuttamisesta.
Toimivaltaisten viranomaisten on ilmoitettava Euroopan arvopaperimarkkinaviranomaiselle hylkäämistään toimilupahakemuksista ja annettava tiedot toimilupaa hakeneista vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajista sekä perustelut hylkäämiseen. Arvopaperimarkkinaviranomainen pitää näistä tiedoista keskusrekisteriä, jonka on oltava pyynnöstä toimivaltaisten viranomaisten käytettävissä. Toimivaltaisten viranomaisten on kohdeltava näitä tietoja luottamuksellisina.
11. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan liiketoiminnan jatkokehittäminen unionissa ei vaikuta viitejäsenvaltion määrittämiseen. Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja kuitenkin muuttaa markkinointistrategiaansa kahden vuoden kuluessa alkuperäisen toimiluvan myöntämisestä ja kyseinen muutos olisi vaikuttanut viitejäsenvaltion määrittämiseen, jos muutettu markkinointistrategia olisi ollut alkuperäinen markkinointistrategia, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on ilmoitettava alkuperäisen viitejäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille kyseisestä muutoksesta ennen sen toteutumista ja ilmoitettava viitejäsenvaltionsa 4 kohdassa säädettyjen edellytysten mukaisesti ja uuden strategian perusteella. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja perustelee arvionsa julkistamalla uuden markkinointistrategiansa alkuperäiselle viitejäsenvaltiolleen. Samalla vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja antaa tiedot laillisesta edustajastaan, mukaan lukien sen nimi ja sijoittautumispaikka. Laillisen edustajan on oltava sijoittautunut uuteen viitejäsenvaltioon.
Alkuperäisen viitejäsenvaltion on arvioitava, onko vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan ensimmäisen alakohdan mukaisesti tekemä määritys oikea, ja ilmoitettava arviostaan arvopaperimarkkinaviranomaiselle. Arvopaperimarkkinaviranomainen antaa lausunnon toimivaltaisten viranomaisten tekemästä arviosta. Toimivaltaisten viranomaisten on Euroopan arvopaperimarkkinaviranomaiselle tekemässään ilmoituksessa toimitettava perustelut, jotka hoitaja on esittänyt viitejäsenvaltiota koskevalle arviolleen, ja tiedot hoitajan uudesta markkinointistrategiasta.
Arvopaperimarkkinaviranomainen antaa kuukauden kuluessa toisessa alakohdassa tarkoitetun ilmoituksen vastaanottamisesta asianomaisille toimivaltaisille viranomaisille lausunnon niiden arviosta. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi antaa kielteisen lausunnon vain, jos se katsoo, ettei 4 kohdan perusteita ole noudatettu.
Alkuperäisen viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on saatuaan arvopaperimarkkinaviranomaisen lausunnon kolmannen alakohdan mukaisesti ilmoitettava päätöksestään unionin ulkopuolelle sijoittautuneelle vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle, sen alkuperäiselle lailliselle edustajalle ja Euroopan arvopaperimarkkinaviranomaiselle.
Jos alkuperäisen viitejäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset ovat samaa mieltä vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan tekemästä arviosta, niiden on ilmoitettava muutoksesta myös uuden viitejäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille. Alkuperäisen viitejäsenvaltion on viipymättä toimitettava uudelle viitejäsenvaltiolle vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan toimilupaa ja valvontaa koskevien asiakirjojen jäljennös. Uuden viitejäsenvaltion toimivaltaisilla viranomaisilla on toimilupaa ja valvontaa koskevien asiakirjojen toimittamisesta alkaen toimivalta soveltaa toimiluvan myöntämistä koskevaa menettelyä ja valvoa hoitajaa.
Jos toimivaltaisten viranomaisten lopullinen arvio kolmannessa alakohdassa tarkoitetun arvopaperimarkkinaviranomaisen lausunnon vastainen,
a)
toimivaltaisten viranomaisten on ilmoitettava asiasta arvopaperimarkkinaviranomaiselle ja perusteltava päätöksensä. Arvopaperimarkkinaviranomainen julkistaa tiedon siitä, etteivät toimivaltaiset viranomaiset noudata tai aio noudattaa sen lausuntoa. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi myös tapauskohtaisesti päättää julkaista toimivaltaisen viranomaisen perustelut sille, ettei se noudata lausuntoa. Asianomaisille toimivaltaisille viranomaisille on ilmoitettava etukäteen perustelujen julkaisemisesta;
b)
jos vaihtoehtoisen sijoitusrahaston hoitaja markkinoi hoitamiensa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osuuksia tai osakkeita muissa jäsenvaltioissa kuin alkuperäisessä viitejäsenvaltiossa, alkuperäisen viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on ilmoitettava asiasta myös kyseisten jäsenvaltioiden toimivaltaisille viranomaisille ja perusteltava päätöksensä. Viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on soveltuvin osin ilmoitettava asiasta myös vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan hoitamien sellaisten rahastojen kotijäsenvaltioiden toimivaltaisille viranomaisille ja perusteltava päätöksensä.
12. Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan liiketoiminnan tosiasiallisesta kehityksestä unionissa kahden vuoden kuluessa toimiluvan myöntämisestä ilmenee, että hoitajan toimilupaa myönnettäessä esittämä markkinointistrategiaa ei ole noudatettu tai että hoitaja on antanut siitä virheellisiä tietoja, tai jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ei ole noudattanut 11 kohtaa muuttaessaan markkinointistrategiaansa, alkuperäisen viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on pyydettävä hoitajaa ilmoittamaan oikea viitejäsenvaltio tosiasiallisen markkinointistrategian perusteella. Edellä 11 kohdassa säädettyä menettelyä sovelletaan soveltuvin osin. Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ei noudata toimivaltaisten viranomaisten pyyntöä, niiden on peruutettava sen toimilupa.
Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja muuttaa markkinointistrategiaansa 11 kohdassa tarkoitetun määräajan kuluttua ja haluaa muuttaa viitejäsenvaltiotaan uuden markkinointistrategiansa perusteella, se voi esittää alkuperäisen viitejäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille viitejäsenvaltion muuttamista koskevan hakemuksen. Edellä 11 kohdassa säädettyä menettelyä sovelletaan soveltuvin osin.
Kun jäsenvaltion toimivaltainen viranomainen on eri mieltä 11 kohdan tai tämän kohdan perusteella tehdystä viitejäsenvaltion määrittämistä koskevasta arviosta, asianomaiset toimivaltaiset viranomaiset voivat siirtää asian käsittelyn arvopaperimarkkinaviranomaiselle, joka voi toimia sille asetuksen (EU) N:o 1095/2010 19 artiklan nojalla annettujen valtuuksien mukaisesti.
13. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten ja hoitajan väliset kiistat on ratkaistava viitejäsenvaltion lainsäädännön mukaisesti ja sen oikeudenkäyttöalueella.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan tai vaihtoehtoisen sijoitusrahaston ja mainitun rahaston unioniin sijoittautuneiden sijoittajien väliset kiistat on ratkaistava jäsenvaltion lainsäädännön mukaisesti ja sen oikeudenkäyttöalueella.
14. Komissio hyväksyy täytäntöönpanosäädöksiä määritelläkseen menettelyn, jota mahdollisten viitejäsenvaltioiden on sovellettava määrittäessään viitejäsenvaltiota näiden valtioiden joukosta 4 kohdan toisen alakohdan mukaisesti. Nämä täytäntöönpanosäädökset hyväksytään 59 artiklan 2 kohdassa tarkoitettua tarkastelumenettelyä noudattaen.
15. Komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, jotka koskevat 7 kohdan d alakohdassa tarkoitettuja yhteistyöjärjestelyjä, jotta voidaan laatia yhteiset puitteet tällaisten yhteistyöjärjestelyjen käyttöönoton helpottamiseksi kolmansien maiden kanssa.
16. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi laatia tämän artiklan yhdenmukaisen soveltamisen varmistamiseksi suuntaviivoja määrittääkseen komission toteuttamien, 7 kohdan d alakohdassa tarkoitettuja yhteistyöjärjestelyjä koskevien toimenpiteiden soveltamisedellytykset.
17. Arvopaperimarkkinaviranomainen laatii teknisten sääntelystandardien luonnoksia määrittääkseen 7 kohdan d alakohdassa tarkoitettujen yhteistyöjärjestelyjen vähimmäissisällön, jotta voidaan varmistaa, että viitejäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset ja vastaanottavien jäsenvaltioiden toimivaltaiset viranomaiset saavat riittävät tiedot voidakseen käyttää tämän direktiivin mukaisia valvonta- ja tutkintavaltuuksiaan.
Komissiolle siirretään valta hyväksyä ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetut teknisten sääntelystandardien luonnokset asetuksen (EU) N:o 1095/2010 10-14 artiklan mukaisesti.
18. Arvopaperimarkkinaviranomainen laatii tämän artiklan johdonmukaisen harmonisoinnin varmistamiseksi teknisten sääntelystandardien luonnoksia täsmentääkseen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan viitejäsenvaltion toimivaltaisen viranomaisen ja vastaanottavien jäsenvaltioiden toimivaltaisten viranomaiset väliset koordinointi- ja tietojenvaihtomenettelyt.
Komissiolle siirretään valta hyväksyä ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetut teknisten sääntelystandardien luonnokset asetuksen (EU) N:o 1095/2010 10-14 artiklan mukaisesti.
19. Kun toimivaltainen viranomainen hylkää tietojenvaihtoa koskevan pyynnön 17 kohdassa tarkoitettujen teknisten sääntelystandardien mukaisesti, asianomaiset toimivaltaiset viranomaiset voivat siirtää asian käsittelyn arvopaperimarkkinaviranomaiselle, joka voi toimia sille asetuksen (EU) N:o 1095/2010 19 artiklan nojalla annettujen valtuuksien mukaisesti.
20. Arvopaperimarkkinaviranomainen edistää asetuksen (EU) N:o 1095/2010 29 artiklan mukaisesti tehokasta kahdenvälistä ja monenvälistä tietojenvaihtoa unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten ja asianomaisen hoitajan vastaanottavien jäsenvaltioiden toimivaltaisten viranomaisten välillä noudattaen sovellettavia luottamuksellisuutta ja tietosuojaa koskevia säännöksiä, jotka on annettu asiaa koskevassa unionin lainsäädännössä.
21. Arvopaperimarkkinaviranomainen toimii asetuksen (EU) N:o 1095/2010 31 artiklan mukaisesti yleisenä koordinoijana unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien viitejäsenvaltion toimivaltaisen viranomaisen ja asianomaisen hoitajan vastaanottavien jäsenvaltioiden toimivaltaisten viranomaisten välillä. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi erityisesti
a)
helpottaa tietojenvaihtoa asiaankuuluvien toimivaltaisten viranomaisten välillä;
b)
määrittää niiden tietojen laajuuden, jotka viitejäsenvaltion toimivaltaisen viranomaisen on toimitettava vastaanottavien jäsenvaltioiden toimivaltaisille viranomaisille;
c)
toteuttaa kaikki aiheelliset toimet silloin, kun muutokset voivat vaarantaa rahoitusmarkkinoiden toiminnan, helpottaakseen viitejäsenvaltion toimivaltaisen viranomaisen ja vastaanottavien jäsenvaltioiden toimivaltaisten viranomaisten toteuttamien, unionin ulkopuolelle sijoittautunutta vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajaa koskevien toimien koordinointia.
22. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi tämän artiklan yhdenmukaisten soveltamisedellytysten varmistamiseksi laatia teknisten täytäntöönpanostandardien luonnoksia määrittääkseen 12 kohdan toisessa alakohdassa tarkoitetun hakemuksen muodon ja sisällön.
Komissiolle siirretään valta hyväksyä ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetut teknisten täytäntöönpanostandardien luonnokset asetuksen (EU) N:o 1095/2010 15 artiklan mukaisesti.
23. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi tämän artiklan yhdenmukaisen soveltamisen varmistamiseksi laatia teknisten sääntelystandardien luonnoksia
a)
siitä, millä tavoin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on täytettävä tässä direktiivissä säädetyt vaatimukset, ottaen huomioon, että se on sijoittautunut kolmanteen maahan; erityisesti 22-24 artiklassa vaadittujen tietojen esittäminen;
b)
ehdoista, joiden nojalla katsotaan, että unionin ulkopuolelle sijoittautuneeseen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajaan tai unionin ulkopuolelle sijoittautuneeseen vaihtoehtoiseen sijoitusrahastoon sovellettavassa lainsäädännössä on vastaava sääntö, jolla on sama sääntelytarkoitus ja joka tarjoaa asianomaisille sijoittajille samantasoisen suojan.
Komissiolle siirretään valta hyväksyä ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetut tekniset sääntelystandardit asetuksen (EU) N:o 1095/2010 10-14 artiklan mukaisesti.
38 artikla
Unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien toimilupien myöntämisen ja valvonnan vertaisarviointi
1. Arvopaperimarkkinaviranomainen tekee vuosittain vertaisarvioinnin toimivaltaisten viranomaisten valvontatoiminnasta, joka koskee unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien toimilupien myöntämistä ja valvontaa 37, 39, 40 ja 41 artiklan nojalla, lisätäkseen edelleen valvonnan tulosten johdonmukaisuutta asetuksen (EU) N:o 1095/2010 30 artiklan mukaisesti.
2. Arvopaperimarkkinaviranomainen laatii viimeistään 22 päivänä heinäkuuta 2013 menetelmiä vertaisarvioinnin kohteena olevien viranomaisten puolueetonta arviointia ja vertailua varten.
3. Vertaisarviointiin on sisällyttävä erityisesti seuraavien arviointi:
a)
unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien toimilupien myöntämisessä ja valvonnassa saavutettu valvontakäytäntöjen lähentyminen;
b)
se, missä määrin valvontakäytännöillä saavutetaan tässä direktiivissä vahvistetut tavoitteet;
c)
tämän direktiivin ja sen täytäntöönpanotoimenpiteiden sekä arvopaperimarkkinaviranomaisen tämän direktiivin nojalla laatimien teknisten sääntelystandardien ja teknisten täytäntöönpanostandardien, mukaan luettuina unionin ulkopuolelle sijoittautuneille vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille määrätyt hallinnolliset toimenpiteet ja seuraamukset, jos tätä direktiiviä rikotaan, vaikuttavuus sekä niiden täytäntöönpanon valvonnassa saavutettu lähentyminen.
4. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi vertaisarvioinnin tulosten perusteella antaa suuntaviivoja ja suosituksia asetuksen (EU) N:o 1095/201016 artiklan nojalla, jotta voidaan ottaa käyttöön unionin ulkopuolelle sijoittautuneita vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajia koskevia johdonmukaisia, tehokkaita ja vaikuttavia valvontakäytäntöjä.
5. Toimivaltaisten viranomaisten on parhaansa mukaan noudatettava kyseisiä suuntaviivoja ja suosituksia.
6. Kunkin toimivaltaisen viranomaisen on kahden kuukauden kuluessa suuntaviivan tai suosituksen antamisesta vahvistettava, noudattaako se tai aikooko se noudattaa kyseistä suuntaviivaa tai suositusta. Jos toimivaltainen viranomainen ei noudata tai aio noudattaa sitä, sen on ilmoitettava asiasta arvopaperimarkkinaviranomaiselle ja perusteltava päätöksensä.
7. Arvopaperimarkkinaviranomainen julkistaa tiedon siitä, ettei toimivaltainen viranomainen noudata tai aio noudattaa kyseistä suuntaviivaa ja suositusta. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi myös tapauskohtaisesti päättää julkaista toimivaltaisen viranomaisen perustelut sille, ettei se noudata kyseistä suuntaviivaa tai suositusta. Toimivaltaisille viranomaisille on ilmoitettava etukäteen perustelujen julkaisemisesta.
8. Arvopaperimarkkinaviranomainen ilmoittaa asetuksen (EU) N:o 1095/201043 artiklan 5 kohdassa tarkoitetussa kertomuksessa Euroopan parlamentille, neuvostolle ja komissiolle tämän artiklan nojalla annetuista suuntaviivoista ja suosituksista ja ilmoittaa, mitkä toimivaltaiset viranomaiset eivät ole noudattaneet niitä, sekä kertoo, miten arvopaperimarkkinaviranomainen aikoo varmistaa, että nämä toimivaltaiset viranomaiset vastaisuudessa noudattavat sen suosituksia ja suuntaviivoja.
9. Komissio ottaa kyseiset kertomukset asiaankuuluvasti huomioon 69 artiklan mukaisessa tämän direktiivin tarkastelussa ja mahdollisissa myöhemmissä arvioinneissaan.
10. Arvopaperimarkkinaviranomainen julkistaa parhaat käytännöt, jotka voidaan määrittää vertaisarvioinneissa. Lisäksi voidaan vertaisarvioinnin kohteena olevan toimivaltaisen viranomaisen suostumuksella julkistaa vertaisarviointien kaikki muut tulokset.
39 artikla
Edellytykset unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien hoitamien, unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinoinnille unionissa passin nojalla
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että toimiluvan saanut, unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voi markkinoida hoitamansa, unioniin sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osuuksia tai osakkeita ammattimaisille sijoittajille unionissa heti, kun tässä artiklassa säädetyt ehdot täyttyvät.
2. Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja aikoo markkinoida unioniin sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osuuksia tai osakkeita viitejäsenvaltiossaan, kyseisen hoitajan on toimitettava viitejäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille ilmoitus kustakin unioniin sijoittautuneesta vaihtoehtoisesta sijoitusrahastosta, jota se aikoo markkinoida.
Ilmoituksen on sisällettävä liitteessä III tarkoitetut asiakirjat ja tiedot.
3. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on viimeistään 20 työpäivän kuluttua 2 kohdan mukaisen täydellisen ilmoituksen vastaanottamisesta ilmoitettava vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle, voiko se alkaa markkinoida 2 kohdan mukaisessa ilmoituksessaan yksilöityä vaihtoehtoista sijoitusrahastoa viitejäsenvaltion alueella. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan viitejäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset voivat estää vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinoinnin vain, jos hoitaja ei noudata tai aio noudattaa tätä direktiiviä vaihtoehtoista sijoitusrahastoa hoitaessaan tai jos hoitaja ei muuten aio noudattaa tai noudata tätä direktiiviä. Jos päätös on myönteinen, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voi alkaa markkinoida rahastoa viitejäsenvaltiossaan siitä päivästä, jona toimivaltaiset viranomaiset ovat antaneet päätöksen tiedoksi.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on myös ilmoitettava arvopaperimarkkinaviranomaiselle ja vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen toimivaltaisille viranomaisille, että hoitaja voi aloittaa vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osuuksien tai osakkeiden markkinoinnin viitejäsenvaltiossaan.
4. Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja aikoo markkinoida unioniin sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osuuksia tai osakkeita muissa jäsenvaltioissa kuin viitejäsenvaltiossaan, hoitajan on toimitettava viitejäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille ilmoitus kustakin unioniin sijoittautuneesta vaihtoehtoisesta sijoitusrahastosta, jota se aikoo markkinoida.
Ilmoituksen on sisällettävä liitteessä IV tarkoitetut asiakirjat ja tiedot.
5. Viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on viimeistään 20 työpäivän kuluttua 4 kohdan mukaisen täydellisen ilmoituksen sisältävien asiakirjojen vastaanottamisesta toimitettava asiakirjat niiden jäsenvaltioiden toimivaltaisille viranomaisille, joissa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osuuksia tai osakkeita on tarkoitus markkinoida. Tällaiset asiakirjat toimitetaan vain, jos hoitaja noudattaa ja aikoo noudattaa tätä direktiiviä hoitaessaan kyseistä rahastoa ja jos hoitaja muuten noudattaa tämän direktiivin säännöksiä.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on samassa yhteydessä toimitettava lausunto siitä, että kyseisellä hoitajalla on toimilupa hoitaa vaihtoehtoista sijoitusrahastoa tietyn sijoitusstrategian mukaisesti.
6. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on asiakirjojen toimittamisen jälkeen viipymättä ilmoitettava asiasta vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voi alkaa markkinoida asianomaista rahastoa yhdessä tai useammassa vastaanottavassa jäsenvaltiossaan kyseisestä ilmoituspäivästä alkaen.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on myös ilmoitettava arvopaperimarkkinaviranomaiselle ja vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen toimivaltaisille viranomaisille, että kyseinen hoitaja voi aloittaa asianomaisen rahaston osuuksien tai osakkeiden markkinoinnin yhdessä tai useammassa vastaanottavassa jäsenvaltiossaan.
7. Liitteessä IV olevassa h alakohdassa tarkoitettuihin järjestelyihin sovelletaan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan yhden tai useamman vastaanottavan jäsenvaltion lainsäädäntöä ja valvontaa.
8. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että 4 kohdassa tarkoitettu vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan ilmoitus ja 5 kohdassa tarkoitettu lausunto toimitetaan kansainvälisellä rahoitusalalla yleisesti käytetyllä kielellä.
Jäsenvaltioiden on varmistettava, että niiden toimivaltaiset viranomaiset hyväksyvät 6 kohdassa tarkoitettujen asiakirjojen sähköisen siirron ja arkistoinnin.
9. Jos 2 ja/tai 4 kohdan mukaisesti toimitetut tiedot muuttuvat olennaisesti, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on ilmoitettava muutoksesta kirjallisesti viitejäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille viimeistään kuukautta ennen suunnitellun muutoksen toteutumista tai välittömästi ennakoimattoman muutoksen toteuduttua.
Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ei suunnitellun muutoksen perusteella enää noudattaisi tätä direktiiviä hoitaessaan vaihtoehtoista sijoitusrahastoa tai hoitaja ei muuten enää noudattaisi tätä direktiiviä, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on viipymättä ilmoitettava hoitajalle, ettei se voi toteuttaa muutosta.
Jos suunniteltu muutos toteutetaan ensimmäisestä ja toisesta alakohdasta huolimatta tai jos on ilmennyt ennakoimaton muutos, jonka takia vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ei enää noudata tätä direktiiviä hoitaessaan rahastoa, tai hoitaja ei muuten enää noudata tätä direktiiviä, hoitajan viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on toteutettava kaikki 46 artiklassa tarkoitetut asiaankuuluvat toimenpiteet, mukaan luettuna tarvittaessa rahaston markkinoinnin nimenomainen kielto.
Jos muutokset ovat hyväksyttäviä, koska ne eivät vaikuta siihen, että kyseinen hoitaja noudattaa tätä direktiiviä hoitaessaan asianomaista rahastoa tai hoitaja muuten noudattaa tätä direktiiviä, viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on viipymättä ilmoitettava näistä muutoksista arvopaperimarkkinaviranomaiselle, jos muutokset koskevat tiettyjen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinoinnin päättämistä tai uusia markkinoitavia sellaisia rahastoja, ja soveltuvin osin yhden tai useamman vastaanottavan jäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille.
10. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi tämän artiklan yhdenmukaisten soveltamisedellytysten varmistamiseksi laatia teknisten täytäntöönpanostandardien luonnoksia määrittääkseen
a)
edellä 2 ja 4 kohdassa tarkoitetun ilmoituksen mallin muodon ja sisällön;
b)
edellä 5 kohdassa tarkoitetun lausunnon mallin muodon ja sisällön;
c)
edellä 5 kohdassa tarkoitetun toimittamisen muodon; ja
d)
edellä 9 kohdassa tarkoitetun kirjallisen ilmoituksen muodon.
Komissiolle siirretään valta hyväksyä ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetut teknisten täytäntöönpanostandardien luonnokset asetuksen (EU) N:o 1095/2010 15 artiklan mukaisesti.
11. Jäsenvaltioiden on edellytettävä, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien hoitamia ja markkinoimia vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja markkinoidaan ainoastaan ammattimaisille sijoittajille, sanotun kuitenkaan rajoittamatta 43 artiklan 1 kohdan soveltamista.
40 artikla
Edellytykset unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien hoitamien, unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinoinnille unionissa passin nojalla
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että toimiluvan saanut, unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voi markkinoida hoitamansa, unionin ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osuuksia tai osakkeita ammattimaisille sijoittajille unionissa passin nojalla heti, kun tässä artiklassa säädetyt ehdot täyttyvät.
2. Unioniin sijoittautuneita vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajia koskevien tämän direktiivin vaatimusten lisäksi unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien osalta seuraavien ehtojen on täytyttävä:
a)
Viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten ja unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittautumismaana olevan kolmannen maan valvontaviranomaisen välillä on otettu käyttöön asianmukaisia yhteistyöjärjestelyjä, jotta voidaan varmistaa vähintään tehokas tietojenvaihto, jonka avulla toimivaltaiset viranomaiset voivat hoitaa tämän direktiivin mukaiset tehtävänsä.
b)
Unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittautumismaana oleva kolmas maa ei saa olla rahanpesun ja terrorismin rahoituksen vastaisen toimintaryhmän yhteistyöhaluttomiksi määrittelemien maiden ja alueiden luettelossa.
c)
Unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittautumismaana oleva kolmas maa on tehnyt viitejäsenvaltion ja kunkin muun sellaisen jäsenvaltion kanssa, jossa unionin ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osuuksia tai osakkeita on tarkoitus markkinoida, sopimuksen, joka vastaa täysin Taloudellisen yhteistyön ja kehityksen järjestön (OECD) tuloa ja varallisuutta koskevan malliverosopimuksen 26 artiklassa vahvistettuja vaatimuksia ja jolla varmistetaan tehokas tietojenvaihto veroasioissa, mahdolliset monenväliset verosopimukset mukaan luettuina.
Kun toisen jäsenvaltion toimivaltainen viranomainen on eri mieltä arviosta, jonka vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan viitejäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset ovat tehneet ensimmäisen alakohdan a ja b alakohdan soveltamisesta, asianomaiset toimivaltaiset viranomaiset voivat siirtää asian käsittelyn arvopaperimarkkinaviranomaiselle, joka voi toimia sille asetuksen (EU) N:o 1095/2010 19 artiklan nojalla annettujen valtuuksien mukaisesti.
3. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on toimitettava viitejäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille ilmoitus kustakin unionin ulkopuolelle sijoittautuneesta vaihtoehtoisesta sijoitusrahastosta, jota se aikoo markkinoida viitejäsenvaltiossaan.
Ilmoituksen on sisällettävä liitteessä III tarkoitetut asiakirjat ja tiedot.
4. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on viimeistään kahdenkymmenen työpäivän kuluttua 3 kohdan mukaisen täydellisen ilmoituksen vastaanottamisesta ilmoitettava vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle, voiko se alkaa markkinoida 3 kohdan mukaisessa ilmoituksessaan yksilöityä vaihtoehtoista sijoitusrahastoa viitejäsenvaltion alueella. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan viitejäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset voivat estää vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinoinnin vain, jos kyseinen hoitaja ei noudata tai aio noudattaa tätä direktiiviä hoitaessaan asianomaista rahastoa tai jos hoitaja ei muuten aio noudattaa tai noudata tätä direktiiviä. Jos päätös on myönteinen, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voi alkaa markkinoida rahastoa viitejäsenvaltiossaan siitä päivästä, jona toimivaltaiset viranomaiset ovat antaneet päätöksen tiedoksi.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on myös ilmoitettava arvopaperimarkkinaviranomaiselle, että hoitaja voi aloittaa kyseisen rahaston osuuksien tai osakkeiden markkinoinnin viitejäsenvaltiossaan.
5. Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja aikoo markkinoida unionin ulkopuolelle sijoittautuneen rahaston osuuksia tai osakkeita myös muissa jäsenvaltioissa kuin viitejäsenvaltiossaan, hoitajan on toimitettava viitejäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille ilmoitus kustakin unionin ulkopuolelle sijoittautuneesta vaihtoehtoisesta sijoitusrahastosta, jota se aikoo markkinoida.
Ilmoituksen on sisällettävä liitteessä IV tarkoitetut asiakirjat ja tiedot.
6. Viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on viimeistään 20 työpäivän kuluttua 5 kohdan mukaisen täydellisen ilmoituksen sisältävien asiakirjojen vastaanottamisesta toimitettava asiakirjat niiden jäsenvaltioiden toimivaltaisille viranomaisille, joissa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osuuksia tai osakkeita on tarkoitus markkinoida. Tällaiset asiakirjat toimitetaan vain, jos hoitaja noudattaa ja aikoo noudattaa tätä direktiiviä hoitaessaan rahastoa ja jos hoitaja muuten noudattaa tämän direktiivin säännöksiä.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on samassa yhteydessä toimitettava lausunto siitä, että kyseisellä hoitajalla on toimilupa hoitaa vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja tietyn sijoitusstrategian mukaisesti.
7. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on asiakirjojen toimittamisen jälkeen viipymättä ilmoitettava asiasta vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voi alkaa markkinoida asianomaista rahastoa yhdessä tai useammassa vastaanottavassa jäsenvaltiossaan kyseisestä ilmoituspäivästä alkaen.
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on myös ilmoitettava arvopaperimarkkinaviranomaiselle, että kyseinen hoitaja voi aloittaa asianomaisen rahaston osuuksien tai osakkeiden markkinoinnin yhdessä tai useammassa vastaanottavassa jäsenvaltiossaan.
8. Liitteessä IV olevassa h alakohdassa tarkoitettuihin järjestelyihin sovelletaan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan yhden tai useamman vastaanottavan jäsenvaltion lainsäädäntöä ja valvontaa, siltä osin kuin kyse on eri jäsenvaltioista kuin viitejäsenvaltiosta.
9. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että 5 kohdassa tarkoitettu vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan ilmoitus ja 6 kohdassa tarkoitettu lausunto toimitetaan kansainvälisellä rahoitusalalla yleisesti käytetyllä kielellä.
Jäsenvaltioiden on varmistettava, että niiden toimivaltaiset viranomaiset hyväksyvät 6 kohdassa tarkoitettujen asiakirjojen sähköisen siirron ja arkistoinnin.
10. Jos 3 tai 5 kohdan mukaisesti toimitetut tiedot muuttuvat olennaisesti, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on ilmoitettava muutoksesta kirjallisesti viitejäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille viimeistään kuukautta ennen suunnitellun muutoksen toteutumista tai välittömästi ennakoimattoman muutoksen toteuduttua.
Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ei suunnitellun muutoksen perusteella enää noudattaisi tätä direktiiviä hoitaessaan rahastoa tai hoitaja ei muuten enää noudattaisi tätä direktiiviä, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on viipymättä ilmoitettava hoitajalle, ettei se voi toteuttaa muutosta.
Jos suunniteltu muutos toteutetaan ensimmäisestä ja toisesta alakohdasta huolimatta tai jos on ilmennyt ennakoimaton muutos, jonka takia vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ei enää noudata tätä direktiiviä hoitaessaan rahastoa, tai hoitaja ei muuten enää noudata tätä direktiiviä, hoitajan viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on toteutettava kaikki 46 artiklassa tarkoitetut asiaankuuluvat toimenpiteet, mukaan luettuna tarvittaessa rahaston markkinoinnin nimenomainen kielto.
Jos muutokset ovat hyväksyttäviä, koska ne eivät vaikuta siihen, että kyseinen hoitaja noudattaa tätä direktiiviä hoitaessaan asianomaista rahastoa tai hoitaja muuten noudattaa tätä direktiiviä, viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on viipymättä ilmoitettava näistä muutoksista arvopaperimarkkinaviranomaiselle, jos muutokset koskevat tiettyjen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinoinnin päättämistä tai uusia markkinoitavia sellaisia rahastoja, ja soveltuvin osin hoitajan yhden tai useamman vastaanottavan jäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille.
11. Komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, jotka koskevat 2 kohdan a alakohdassa tarkoitettuja yhteistyöjärjestelyjä, jotta voidaan laatia yhteiset puitteet tällaisten yhteistyöjärjestelyjen käyttöönoton helpottamiseksi kolmansien maiden kanssa.
12. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi laatia tämän artiklan yhdenmukaisen soveltamisen varmistamiseksi suuntaviivoja määrittääkseen komission toteuttamien, 2 kohdan a alakohdassa tarkoitettuja yhteistyöjärjestelyjä koskevien toimenpiteiden soveltamisedellytykset.
13. Arvopaperimarkkinaviranomainen laatii teknisten sääntelystandardien luonnoksia määrittääkseen 2 kohdan a alakohdassa tarkoitettujen yhteistyöjärjestelyjen vähimmäissisällön, jotta voidaan varmistaa, että viitejäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset ja vastaanottavien jäsenvaltioiden toimivaltaiset viranomaiset saavat riittävät tiedot voidakseen käyttää tämän direktiivin mukaisia valvonta- ja tutkintavaltuuksiaan.
Komissiolle siirretään valta hyväksyä ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetut teknisten sääntelystandardien luonnokset asetuksen (EU) N:o 1095/2010 10-14 artiklan mukaisesti.
14. Arvopaperimarkkinaviranomainen laatii tämän artiklan johdonmukaisen harmonisoinnin varmistamiseksi teknisten sääntelystandardien luonnoksia täsmentääkseen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan viitejäsenvaltion toimivaltaisen viranomaisen ja vastaanottavien jäsenvaltioiden toimivaltaisten viranomaisten väliset koordinointi- ja tietojenvaihtomenettelyt.
Komissiolle siirretään valta hyväksyä ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetut teknisten sääntelystandardien luonnokset asetuksen (EU) N:o 1095/2010 10-14 artiklan mukaisesti.
15. Kun toimivaltainen viranomainen hylkää tietojenvaihtoa koskevan pyynnön 14 kohdassa tarkoitettujen teknisten sääntelystandardien mukaisesti, asianomaiset toimivaltaiset viranomaiset voivat siirtää asian käsittelyn arvopaperimarkkinaviranomaiselle, joka voi toimia sille asetuksen (EU) N:o 1095/2010 19 artiklan nojalla annettujen valtuuksien mukaisesti.
16. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi tämän artiklan yhdenmukaisten soveltamisedellytysten varmistamiseksi laatia teknisten täytäntöönpanostandardien luonnoksia määrittääkseen
a)
edellä 3 ja 5 kohdassa tarkoitetun ilmoituksen mallin muodon ja sisällön;
b)
edellä 6 kohdassa tarkoitetun lausunnon mallin muodon ja sisällön;
c)
edellä 6 kohdassa tarkoitetun toimittamisen muodon; ja
d)
edellä 10 kohdassa tarkoitetun kirjallisen ilmoituksen muodon.
Komissiolle siirretään valta hyväksyä ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetut teknisten täytäntöönpanostandardien luonnokset asetuksen (EU) N:o 1095/2010 15 artiklan mukaisesti.
17. Jäsenvaltioiden on edellytettävä, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien hoitamia ja markkinoimia vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja markkinoidaan ainoastaan ammattimaisille sijoittajille, sanotun kuitenkaan rajoittamatta 43 artiklan 1 kohdan soveltamista.
41 artikla
Edellytykset unionin ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien suorittamalle muihin jäsenvaltioihin kuin viitejäsenvaltioon sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoidolle
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että toimiluvan saanut, unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voi hoitaa muuhun jäsenvaltioon kuin viitejäsenvaltioonsa sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja joko suoraan tai sivuliikkeen välityksellä, kunhan sillä on toimilupa hoitaa kyseisentyyppisiä vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja.
2. Unionin ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan, joka aikoo ensimmäisen kerran hoitaa muuhun jäsenvaltioon kuin viitejäsenvaltioonsa sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja, on toimitettava viitejäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille seuraavat tiedot:
a)
jäsenvaltio, jossa se aikoo hoitaa sellaisia rahastoja suoraan tai sivuliikkeen välityksellä;
b)
toimintaohjelma, josta käyvät ilmi erityisesti palvelut, joita se aikoo tarjota, sekä vaihtoehtoiset sijoitusrahastot, joita se aikoo hoitaa.
3. Jos unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja aikoo perustaa sivuliikkeen, sen on toimitettava 2 kohdassa edellytettyjen tietojen lisäksi seuraavat tiedot:
a)
sivuliikkeen organisaatiorakenne;
b)
vaihtoehtoisen sijoitusrahaston kotijäsenvaltiossa sijaitseva osoite, josta asiaan liittyviä asiakirjoja on mahdollista saada;
c)
sivuliikkeen johtamisesta vastuussa olevien nimet ja yhteystiedot.
4. Viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on yhden kuukauden kuluessa 2 kohdassa tarkoitettujen kaikkien asiakirjojen vastaanottamisesta tai kahden kuukauden kuluessa 3 kohdassa tarkoitettujen kaikkien asiakirjojen vastaanottamisesta toimitettava nämä kaikki asiakirjat vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan vastaanottavan jäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille. Tällaiset asiakirjat toimitetaan vain, jos kyseinen hoitaja noudattaa ja aikoo noudattaa tätä direktiiviä hoitaessaan asianomaista rahastoa ja jos kyseinen hoitaja muuten noudattaa tätä direktiiviä.
Viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on samassa yhteydessä toimitettava lausunto siitä, että kyseisellä hoitajalla on niiden antama toimilupa.
Viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on viipymättä ilmoitettava vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle näiden tietojen toimittamisesta. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voi aloittaa palvelujensa tarjoamisen vastaanottavassa jäsenvaltiossaan saatuaan ilmoituksen tietojen toimittamisesta.
Viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on myös ilmoitettava arvopaperimarkkinaviranomaiselle, että kyseinen hoitaja voi aloittaa asianomaisen rahaston hoidon yhdessä tai useammassa vastaanottavassa jäsenvaltiossaan.
5. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien vastaanottavat jäsenvaltiot eivät saa asettaa kyseisille hoitajille tämän direktiivin soveltamisalaan kuuluviin asioihin liittyviä lisävaatimuksia.
6. Jos 2 kohdan ja tarvittaessa 3 kohdan mukaisesti toimitetut tiedot muuttuvat, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on ilmoitettava muutoksesta kirjallisesti viitejäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille viimeistään kuukautta ennen suunnitellun muutoksen toteutumista tai välittömästi ennakoimattoman muutoksen toteuduttua.
Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ei suunnitellun muutoksen perusteella enää noudattaisi tätä direktiiviä hoitaessaan asianomaista rahastoa tai kyseinen hoitaja ei muuten enää noudattaisi tätä direktiiviä, viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on viipymättä ilmoitettava kyseiselle hoitajalle, ettei se voi toteuttaa muutosta.
Jos suunniteltu muutos toteutetaan ensimmäisestä ja toisesta alakohdasta huolimatta tai jos on ilmennyt ennakoimaton muutos, jonka takia vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ei enää noudata tätä direktiiviä hoitaessaan rahastoa, tai hoitaja ei muuten enää noudata tätä direktiiviä, viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on toteutettava kaikki 46 artiklassa tarkoitetut asiaankuuluvat toimenpiteet sekä tarvittaessa rahaston markkinoinnin nimenomainen kielto.
Jos muutokset ovat hyväksyttäviä, koska ne eivät vaikuta siihen, että kyseinen hoitaja noudattaa tätä direktiiviä hoitaessaan asianomaista rahastoa tai kyseinen hoitaja muuten noudattaa tätä direktiiviä, viitejäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on viipymättä ilmoitettava näistä muutoksista hoitajan yhden tai useamman vastaanottavan jäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille.
7. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi tämän artiklan johdonmukaisen harmonisoinnin varmistamiseksi laatia teknisten sääntelystandardien luonnoksia täsmentääkseen 2 ja 3 kohdan mukaisesti ilmoitettavat tiedot.
Komissiolle siirretään valta hyväksyä ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetut teknisten sääntelystandardien luonnokset asetuksen (EU) N:o 1095/201010-14 artiklan mukaisesti.
8. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi tämän artiklan yhdenmukaisten soveltamisedellytysten varmistamiseksi laatia teknisten täytäntöönpanostandardien luonnoksia määrittääkseen vakiolomakkeet, -mallit ja -menettelyt 2 ja 3 kohdassa tarkoitettujen tietojen toimittamista varten.
Komissiolle siirretään valta hyväksyä ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetut teknisten täytäntöönpanostandardien luonnokset asetuksen (EU) N:o 1095/201015 artiklan mukaisesti.
42 artikla
Edellytykset unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien hoitamien vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinoinnille jäsenvaltioissa ilman passia
1. Jäsenvaltiot voivat antaa unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien markkinoida hoitamiensa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osuuksia tai osakkeita ammattimaisille sijoittajille vain alueellaan, jos noudatetaan vähintään seuraavia edellytyksiä, sanotun kuitenkaan rajoittamatta 37, 39 ja 40 artiklan soveltamista:
a)
Unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja noudattaa 22, 23 ja 24 artiklaa kunkin tämän artiklan mukaisesti markkinoimansa vaihtoehtoisen sijoitusrahaston osalta ja 26-30 artiklaa, kun kyseisen hoitajan tämän artiklan mukaisesti markkinoima vaihtoehtoinen sijoitusrahasto kuuluu 26 artiklan 1 kohdan soveltamisalaan. Näissä artikloissa tarkoitettuina toimivaltaisina viranomaisina ja vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen sijoittajina pidetään niiden jäsenvaltioiden toimivaltaisia viranomaisia ja sijoittajia, joissa vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja markkinoidaan.
b)
Niiden jäsenvaltioiden toimivaltaisten viranomaisten, jossa vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja markkinoidaan, soveltuvin osin asianomaisten unioniin sijoittautuneiden rahastojen toimivaltaisten viranomaisten ja unionin ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan sijoittautumismaana olevan kolmannen maan valvontaviranomaisten ja soveltuvin osin unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittautumismaana olevan kolmannen maan välillä on otettu käyttöön kansainvälisten standardien mukaisia asianmukaisia yhteistyöjärjestelyjä järjestelmäriskin valvomiseksi, jotta voidaan varmistaa tehokas tietojenvaihto, jonka avulla asianomaisten jäsenvaltioiden toimivaltaiset viranomaiset voivat hoitaa tämän direktiivin mukaiset tehtävänsä.
c)
Unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan tai unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittautumismaana oleva kolmas maa ei saa olla rahanpesun ja terrorismin rahoituksen vastaisen toimintaryhmän yhteistyöhaluttomiksi määrittelemien maiden ja alueiden luettelossa.
Kun unioniin sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston toimivaltainen viranomainen ei kohtuullisessa ajassa tee ensimmäisen alakohdan b alakohdassa tarkoitettuja tarvittavia yhteistyöjärjestelyjä, sen jäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset, jossa mainittua rahastoa aiotaan markkinoida, voivat siirtää asian käsittelyn arvopaperimarkkinaviranomaiselle, joka voi toimia sille asetuksen (EU) N:o 1095/2010 19 artiklan nojalla annettujen valtuuksien mukaisesti.
2. Jäsenvaltiot voivat asettaa unionin ulkopuolelle sijoittautuneille vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille tiukempia sääntöjä, jotka koskevat vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osuuksien tai osakkeiden markkinointia sijoittajille niiden alueella tämän artiklan soveltamiseksi.
3. Komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, jotka koskevat 1 kohdassa tarkoitettuja yhteistyöjärjestelyjä, jotta voidaan laatia yhteiset puitteet tällaisten yhteistyöjärjestelyjen käyttöönoton helpottamiseksi kolmansien maiden kanssa.
4. Arvopaperimarkkinaviranomainen laatii tämän artiklan yhdenmukaisen soveltamisen varmistamiseksi suuntaviivoja määrittääkseen komission toteuttamien, 1 kohdassa tarkoitettuja yhteistyöjärjestelyjä koskevien toimenpiteiden soveltamisedellytykset.
VIII LUKU
MARKKINOINTI VÄHITTÄISSIJOITTAJILLE
43 artikla
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien suorittama vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinointi vähittäissijoittajille
1. Jäsenvaltiot voivat antaa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien markkinoida tämän direktiivin mukaisesti hoitamiensa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osuuksia tai osakkeita vähittäissijoittajille alueellaan riippumatta siitä, markkinoidaanko sellaisia rahastoja kansallisella vai rajatylittävällä tasolla tai ovatko ne unioniin tai sen ulkopuolelle sijoittautuneita rahastoja, sanotun kuitenkaan rajoittamatta unionin oikeuden muiden säädösten soveltamista.
Jäsenvaltiot voivat kyseisissä tapauksissa asettaa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille tai vaihtoehtoisille sijoitusrahastoille tiukempia vaatimuksia kuin ne, joita sovelletaan ammattimaisille sijoittajille niiden alueella tämän direktiivin mukaisesti markkinoitaviin vaihtoehtoisiin sijoitusrahastoihin. Jäsenvaltiot eivät kuitenkaan saa asettaa toiseen jäsenvaltioon sijoittautuneille ja rajatylittävällä tasolla markkinoitaville vaihtoehtoisille sijoitusrahastoille tiukempia vaatimuksia tai lisävaatimuksia verrattuna kansallisella tasolla markkinoitaviin vaihtoehtoisiin sijoitusrahastoihin.
2. Jäsenvaltioiden, jotka sallivat vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinoinnin vähittäissijoittajille alueellaan, on viimeistään 22 päivänä heinäkuuta 2014 ilmoitettava komissiolle ja arvopaperimarkkinaviranomaiselle
a)
niiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen tyypit, joita vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat voivat markkinoida vähittäissijoittajille niiden alueella;
b)
mahdolliset lisävaatimukset, joita jäsenvaltiot asettavat vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinoinnille vähittäissijoittajille alueellaan.
Jäsenvaltioiden on ilmoitettava komissiolle ja arvopaperimarkkinaviranomaiselle myös myöhemmistä ensimmäiseen alakohtaan liittyvistä muutoksista.
IX LUKU
TOIMIVALTAISET VIRANOMAISET
1 JAKSO
Nimeäminen, valtuudet ja oikeussuojamenettelyt
44 artikla
Toimivaltaisten viranomaisten nimeäminen
Jäsenvaltioiden on nimettävä toimivaltaiset viranomaiset, joiden tehtävänä on hoitaa tässä direktiivissä säädettyjä tehtäviä.
Niiden on ilmoitettava tästä ja mahdollisesta tehtävien jakautumisesta arvopaperimarkkinaviranomaiselle ja komissiolle.
Toimivaltaisten viranomaisten on oltava julkisia viranomaisia.
Jäsenvaltioiden on edellytettävä, että niiden toimivaltaiset viranomaiset ottavat käyttöön asianmukaiset menetelmät sen valvomiseksi, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat täyttävät tämän direktiivin mukaiset velvoitteensa, tarvittaessa arvopaperimarkkinaviranomaisen laatimien suuntaviivojen perusteella.
45 artikla
Toimivaltaisten viranomaisten vastuu jäsenvaltioissa
1. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan toiminnan vakauden valvonta on hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten vastuulla riippumatta siitä, hoitaako ja/tai markkinoiko vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja toisessa jäsenvaltiossa vai ei, sanotun kuitenkaan rajoittamatta tämän direktiivin niitä säännöksiä, joissa vastuu valvonnasta siirretään hoitajan vastaanottavan jäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille.
2. Sen valvonta, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja noudattaa 12 ja 14 artiklaa, on vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan vastaanottavan jäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten vastuulla, kun asianomainen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja hoitaa ja/tai markkinoi vaihtoehtoista sijoitusrahastoa sivuliikkeen välityksellä kyseisessä jäsenvaltiossa.
3. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan vastaanottavan jäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset voivat vaatia hoitajaa, joka hoitaa tai markkinoi vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja sen alueella, riippumatta siitä, tapahtuuko tämä sivuliikkeen välityksellä vai ei, toimittamaan tarvittavat tiedot sen valvomiseksi, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja noudattaa mainittujen toimivaltaisten viranomaisten vastuulla olevia sovellettavia sääntöjä.
Kyseiset vaatimukset eivät saa olla tiukempia kuin ne, jotka vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan vastaanottava jäsenvaltio asettaa niille vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille, joiden osalta kyseinen jäsenvaltio on kotijäsenvaltio valvottaessa, että ne noudattavat samoja sääntöjä.
4. Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan vastaanottavan jäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset toteavat, että hoitaja, joka hoitaa ja/tai markkinoi vaihtoehtoisia sijoitusrahastoa sen alueella, riippumatta siitä, tapahtuuko tämä sivuliikkeen välityksellä vai ei, rikkoo jotakin niistä säännöistä, joiden noudattamisen valvonnasta ne vastaavat, kyseisten viranomaisten on vaadittava hoitajaa päättämään sääntöjenvastainen tilanne ja ilmoitettava asiasta hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille.
5. Jos kyseinen hoitaja kieltäytyy toimittamasta vastaanottavan jäsenvaltionsa toimivaltaisille viranomaisille niiden vastuulla olevia tietoja tai ei toteuta tarvittavia toimia 4 kohdassa tarkoitetun sääntöjenvastaisen tilanteen päättämiseksi, hoitajan vastaanottavan jäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on ilmoitettava asiasta hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on mahdollisimman pian
a)
toteutettava kaikki aiheelliset toimet varmistaakseen, että hoitaja toimittaa vastaanottavan jäsenvaltionsa toimivaltaisten viranomaisten 3 kohdan nojalla pyytämät tiedot tai päättää 4 kohdassa tarkoitetun sääntöjenvastaisen tilanteen;
b)
pyytää tarvittavat tiedot kolmansien maiden asianomaisilta valvontaviranomaisilta.
Edellä a kohdassa tarkoitettujen toimien luonteesta on ilmoitettava vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan vastaanottavan jäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille.
6. Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja edelleen kotijäsenvaltionsa toimivaltaisten viranomaisten 5 kohdan nojalla toteuttamista toimista huolimatta tai sen vuoksi, että nämä toimet osoittautuvat riittämättömiksi tai niitä ei voida toteuttaa kyseisessä jäsenvaltiossa, kieltäytyy toimittamasta vastaanottavan jäsenvaltionsa toimivaltaisten viranomaisten 3 kohdan mukaisesti pyytämiä tietoja tai edelleen rikkoo 4 kohdassa tarkoitettuja vastaanottavassa jäsenvaltiossaan voimassa olevia lakeja tai muita säädöksiä, kyseisen hoitajan vastaanottavan jäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset voivat tästä hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille ilmoitettuaan toteuttaa asianmukaiset toimet, mukaan luettuina 46 ja 48 artiklassa säädetyt toimet, estääkseen uudet sääntöjenvastaiset tilanteet tai rangaistakseen niistä sekä tarpeen mukaan estääkseen hoitajaa aloittamasta uusia liiketoimia vastaanottavan jäsenvaltionsa alueella. Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan vastaanottavassa jäsenvaltiossa hoidettu tehtävä on vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoito, vastaanottava jäsenvaltio voi vaatia hoitajaa lopettamaan kyseisten rahastojen hoidon.
7. Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan vastaanottavan jäsenvaltion toimivaltaisilla viranomaisilla on selkeitä ja todistettavissa olevia syitä uskoa, että kyseinen hoitaja rikkoo sellaisiin sovellettaviin säännöksiin perustuvia velvoitteita, joiden noudattamisen valvonnasta ne eivät vastaa, niiden on ilmoitettava tällaisista seikoista hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille, joiden on toteutettava asianmukaiset toimet, myös tarvittaessa pyydettävä lisätietoja kolmansien maiden asianomaisilta valvontaviranomaisilta.
8. Jos vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja edelleen kotijäsenvaltionsa toimivaltaisten viranomaisten toteuttamista toimista huolimatta tai sen vuoksi, että nämä toimet osoittautuvat riittämättömiksi tai että sen kotijäsenvaltio ei toimi kohtuullisen määräajan kuluessa, toimii tavalla, joka on selvästi haitallinen kyseisen rahaston sijoittajien edulle, rahoitusvakaudelle tai hoitajan vastaanottavan jäsenvaltion markkinoiden eheydelle, hoitajan vastaanottavan jäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset voivat tästä hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaisille viranomaisille ilmoitettuaan toteuttaa kaikki asianmukaiset toimet, jotka ovat tarpeen kyseisen rahaston sijoittajien edun, rahoitusvakauden tai vastaanottavan jäsenvaltion markkinoiden eheyden suojelemiseksi, mukaan luettuna mahdollisuus estää mainittua hoitajaa enää markkinoimasta kyseisen rahaston osuuksia tai osakkeita vastaanottavassa jäsenvaltiossa.
9. Edellä 7 ja 8 kohdassa säädettyä menettelyä on sovellettava myös silloin, kun vastaanottavan jäsenvaltion toimivaltaisilla viranomaisilla on selkeitä ja todistettavissa olevia syitä olla eri mieltä viitejäsenvaltion unionin ulkopuolelle sijoittautuneelle vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle myöntämästä toimiluvasta.
10. Kun asianomaisten toimivaltaisten viranomaisten välillä vallitsee erimielisyys jostakin toimesta, jonka toimivaltainen viranomainen on toteuttanut 4-9 kohdan mukaisesti, ne voivat ilmoittaa asiasta arvopaperimarkkinaviranomaiselle, joka voi toimia sille asetuksen (EU) N:o 1095/2010 19 artiklan nojalla annettujen valtuuksien mukaisesti.
11. Arvopaperimarkkinaviranomainen helpottaa soveltuvin osin tässä direktiivissä edellytettyjä yhteistyöjärjestelyjä koskevia neuvotteluja ja niiden tekemistä jäsenvaltioiden toimivaltaisten viranomaisten ja kolmansien maiden valvontaviranomaisten välillä.
46 artikla
Toimivaltaisten viranomaisten valtuudet
1. Toimivaltaisille viranomaisille on annettava kaikki valvonta- ja tutkintavaltuudet, jotka ovat tarpeen kyseisten viranomaisten tehtävien hoitamiseksi. Valtuuksia on käytettävä jollakin seuraavista tavoista:
a)
suoraan;
b)
yhteistyössä muiden viranomaisten kanssa;
c)
kyseisten viranomaisten vastuulla antamalla valtuudet elimille, joille tehtävät on siirretty;
d)
saattamalla asia toimivaltaisten oikeusviranomaisten käsiteltäväksi.
2. Toimivaltaisilla viranomaisilla on oltava seuraavat valtuudet:
a)
oikeus saada tutustua kaikkiin asiakirjoihin niiden muodosta riippumatta ja saada jäljennös;
b)
oikeus vaatia tietoja kaikilta vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan tai vaihtoehtoisen sijoitusrahaston toimintaan liittyviltä henkilöiltä ja tarvittaessa kutsua henkilö kuultavaksi tietojen saamiseksi;
c)
oikeus tehdä paikalla toimitettavia tarkastuksia, joista ilmoitetaan tai ei ilmoiteta etukäteen;
d)
oikeus vaatia olemassa olevia puhelin- ja tietoliikennetietoja;
e)
oikeus vaatia lopettamaan käytäntö, joka on ristiriidassa tämän direktiivin täytäntöönpanemiseksi annettujen säännösten kanssa;
f)
oikeus pyytää varojen jäädyttämistä tai takavarikoimista;
g)
oikeus pyytää väliaikaista ammattitoimintakieltoa;
h)
oikeus vaatia toimiluvan saanutta vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajaa, säilytysyhteisöjä tai tilintarkastajia toimittamaan tietoja;
i)
oikeus toteuttaa kaikenlaisia toimenpiteitä sen varmistamiseksi, että vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat tai säilytysyhteisöt jatkossakin täyttävät niihin sovellettavat tämän direktiivin vaatimukset;
j)
oikeus vaatia osuuksien liikkeeseenlaskun, takaisinoston tai lunastuksen keskeyttämistä, jos osuuksien haltijoiden tai yleisön etu sitä edellyttää;
k)
oikeus peruuttaa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle tai säilytysyhteisölle myönnetty toimilupa;
l)
oikeus viedä asioita tuomioistuimeen syytetoimia varten;
m)
oikeus pyytää tilintarkastajia tai asiantuntijoita suorittamaan tarkastukset tai tutkinnat.
3. Jos viitejäsenvaltion toimivaltainen viranomainen katsoo, että toimiluvan saanut, unionin ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja rikkoo tämän direktiivin mukaisia velvoitteitaan, sen on ilmoitettava siitä arvopaperimarkkinaviranomaiselle mahdollisimman pian ja esitettävä täydet perustelut.
4. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että toimivaltaisilla viranomaisilla on tarvittavat valtuudet toteuttaa kaikki tarpeelliset toimenpiteet markkinoiden asianmukaisen toiminnan varmistamiseksi tapauksissa, joissa yhden tai useamman vaihtoehtoisen sijoitusrahaston toiminta yksittäisen rahoitusvälineen markkinoilla voisi vaarantaa kyseisten markkinoiden asianmukaisen toiminnan.
47 artikla
Arvopaperimarkkinaviranomaisen valtuudet ja toimivalta
1. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi laatia ja tarkastella säännöllisesti uudelleen jäsenvaltioiden toimivaltaisia viranomaisia varten määriteltyjä suuntaviivoja, jotka koskevat toimilupien myöntämistä koskevien valtuuksien käyttämistä ja toimivaltaisten viranomaisten tämän direktiivin nojalla asettamia raportointivelvoitteita.
Arvopaperimarkkinaviranomaisella on lisäksi tarvittavat valtuudet, 48 artiklan 3 kohdassa luetellut valtuudet mukaan luettuina, hoitaa sille tämän direktiivin nojalla annetut tehtävät.
2. Salassapitovelvollisuutta sovelletaan kaikkiin, jotka työskentelevät tai ovat työskennelleet arvopaperimarkkinaviranomaisen, toimivaltaisen viranomaisen tai sellaisten henkilöiden palveluksessa, joille arvopaperimarkkinaviranomainen on siirtänyt tehtäviään, mukaan luettuina sellaiset tarkastajat ja asiantuntijat, joiden kanssa arvopaperimarkkinaviranomainen on tehnyt sopimuksen. Salassapitovelvollisuuden piiriin kuuluvia tietoja ei saa ilmaista toiselle henkilölle eikä viranomaiselle, jollei niiden ilmaiseminen ole tarpeen oikeudenkäyntiä varten.
3. Kaikki arvopaperimarkkinaviranomaisen, toimivaltaisten viranomaisten, pankkiviranomaisen, Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksella (EU) N:o 1094/2010 (29) perustetun Euroopan valvontaviranomaisen (Euroopan vakuutus- ja lisäeläkeviranomainen) ja järjestelmäriskikomitean välillä tämän direktiivin mukaisesti vaihdetut tiedot on katsottava salassa pidettäviksi, jollei arvopaperimarkkinaviranomainen tai toimivaltainen viranomainen tai muu asianomainen viranomainen tai elin ilmoita tietoja toimittaessaan, että kyseiset tiedot saa ilmaista, tai jollei niiden ilmaiseminen ole tarpeen oikeudenkäyntiä varten.
4. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi asetuksen (EU) N:o 1095/2010 9 artiklan mukaisesti, jos kaikki 5 kohdan edellytykset täyttyvät, pyytää toimivaltaista viranomaista tai toimivaltaisia viranomaisia toteuttamaan tarvittaessa seuraavat toimenpiteet:
a)
kieltämään unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien hoitamien rahastojen tai unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien hoitamien unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden rahastojen osuuksien tai osakkeiden markkinoinnin unionissa ilman 37 artiklassa vaadittua toimilupaa tai ilman 35, 39 ja 40 artiklassa vaadittua ilmoitusta tai ilman, että asianomaiset jäsenvaltiot sallivat tämän 42 artiklan mukaisesti;
b)
asettaa unionin ulkopuolelle sijoittautuneille vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille vaihtoehtoisen sijoitusrahaston hoitoon liittyviä rajoituksia, kun kyseessä on liiallinen riskikeskittymä tietyillä markkinoilla rajatylittävällä tasolla;
c)
asettaa unionin ulkopuolelle sijoittautuneille vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille vaihtoehtoisen sijoitusrahaston hoitoon liittyviä rajoituksia, kun sen toiminta saattaa muodostaa merkittävän vastapuoliriskin lähteen luottolaitokselle tai muulle järjestelmän kannalta olennaiselle laitokselle.
5. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi tehdä päätöksen 4 kohdan nojalla ja 6 kohdassa säädettyjen vaatimusten mukaisesti, jos molemmat seuraavat ehdot täyttyvät:
a)
on olemassa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien toiminnasta aiheutunut tai sen kärjistämä merkittävä uhka rahoitusmarkkinoiden asianmukaiselle toiminnalle ja eheydelle tai koko rahoitusjärjestelmän tai sen osan vakaudelle unionissa, ja siitä on rajatylittäviä vaikutuksia; ja
b)
asianomaiset toimivaltaiset viranomaiset eivät ole ryhtyneet toimiin puuttuakseen uhkaan, tai toteutetuilla toimilla ei ole riittävästi puututtu uhkaan.
6. Toimivaltaisten viranomaisten 4 kohdan nojalla toteuttamien toimien on täytettävä seuraavat vaatimukset:
a)
niillä on tehokkaasti puututtava uhkaan rahoitusmarkkinoiden asianmukaiselle toiminnalle ja eheydelle tai koko rahoitusjärjestelmän tai sen osan vakaudelle unionissa, tai niillä parannetaan merkittävästi toimivaltaisten viranomaisten kykyä valvoa uhkaa;
b)
niillä ei luoda sääntelyn katvealueiden hyväksikäytön riskiä;
c)
ne eivät vaikuta haitallisesti rahoitusmarkkinoiden tehokkuuteen, esimerkiksi vähentämällä likviditeettiä kyseisillä markkinoilla tai luomalla epävarmuutta markkinatoimijoille, tavalla, joka on suhteeton toimien hyötyihin nähden.
7. Arvopaperimarkkinaviranomainen kuulee tarvittaessa järjestelmäriskikomiteaa ja muita asianomaisia viranomaisia, ennen kuin se pyytää toimivaltaista viranomaista toteuttamaan tai uusimaan 4 kohdassa tarkoitetun toimen.
8. Arvopaperimarkkinaviranomainen ilmoittaa unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien viitejäsenvaltion ja vastaanottavien jäsenvaltioiden toimivaltaisille viranomaisille päätöksestä, jolla toimivaltaisia viranomaisia pyydetään toteuttamaan tai uusimaan 4 kohdassa tarkoitettu toimenpide. Ilmoituksessa on oltava vähintään seuraavat tiedot:
a)
vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja ja toiminta, joihin toimenpiteitä sovelletaan, ja niiden kesto;
b)
perustelut sille, että arvopaperimarkkinaviranomainen katsoo, että on tarpeen toteuttaa toimenpiteet tässä artiklassa säädettyjen edellytysten ja vaatimusten mukaisesti, mukaan luettuna perusteluja tukeva näyttö.
9. Arvopaperimarkkinaviranomainen tarkastelee uudelleen 4 kohdassa tarkoitettuja toimia asianmukaisin väliajoin mutta joka tapauksessa vähintään kolmen kuukauden välein. Jos toimea ei uusita kolmen kuukauden määräajan kuluttua, sen voimassaolo lakkaa ilman eri toimenpiteitä. Edellä olevia 5-8 kohtaa sovelletaan toimien uusimiseen.
10. Unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien viitejäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset voivat pyytää arvopaperimarkkinaviranomaista harkitsemaan uudelleen päätöstään. Tällöin noudatetaan asetuksen (EU) N:o 1095/2010 44 artiklan 1 kohdan toisessa alakohdassa säädettyä menettelyä.
48 artikla
Hallinnolliset seuraamukset
1. Jäsenvaltioiden on annettava säännöt tämän direktiivin nojalla annettujen kansallisten säännösten rikkomiseen sovellettavista toimenpiteistä ja seuraamuksista ja toteutettava kaikki tarvittavat toimenpiteet sen varmistamiseksi, että kyseisten sääntöjen täytäntöönpanoa valvotaan. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että tämän direktiivin nojalla annettujen säännösten noudattamisesta vastuussa oleville henkilöille voidaan jäsenvaltioiden kansallisen lainsäädännön mukaisesti määrätä aiheellisia hallinnollisia toimenpiteitä tai hallinnollisia seuraamuksia, jos kyseisiä säännöksiä rikotaan; tällä ei kuitenkaan rajoiteta toimiluvan peruuttamiseksi toteutettavia menettelyjä eikä jäsenvaltioiden oikeutta määrätä rikosoikeudellisia seuraamuksia. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että kyseiset toimenpiteet ovat tehokkaita, oikeasuhteisia ja varoittavia.
2. Jäsenvaltioiden on säädettävä, että toimivaltaiset viranomaiset voivat julkistaa toimenpiteen tai seuraamuksen, joita tämän direktiivin täytäntöönpanemiseksi annettujen säännösten rikkominen aiheuttaa, jollei julkistaminen vakavasti vaaranna rahoitusmarkkinoita, vahingoita sijoittajien etua tai aiheuta suhteetonta vahinkoa osapuolille.
3. Arvopaperimarkkinaviranomainen laatii vuosikertomuksen hallinnollisten toimenpiteiden soveltamisesta ja seuraamusten määräämisestä tapauksissa, joissa tämän direktiivin täytäntöönpanemiseksi annettuja säännöksiä on rikottu eri jäsenvaltioissa. Toimivaltaisten viranomaisten on annettava arvopaperimarkkinaviranomaiselle tätä varten tarvittavat tiedot.
49 artikla
Valitusoikeus
1. Toimivaltaisten viranomaisten on esitettävä kirjalliset perustelut päätökselle evätä tai peruuttaa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien toimilupa hoitaa ja/tai markkinoida vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja sekä kaikille kielteisille päätöksille, jotka tehdään pantaessa täytäntöön tämän direktiivin soveltamiseksi toteutettuja toimenpiteitä, sekä annettava perustelut tiedoksi hakijoille.
2. Jäsenvaltioiden on huolehdittava siitä, että tämän direktiivin mukaisesti annettujen lakien, asetusten tai hallinnollisten määräysten nojalla tehdyt päätökset on asianmukaisesti perusteltu ja että niiden osalta voidaan hakea muutosta tuomioistuimissa.
Oikeus hakea muutosta tuomioistuimissa koskee myös tapauksia, joissa päätöstä kaikki vaadittavat tiedot sisältäneestä toimilupahakemuksesta ei ole tehty kuuden kuukauden kuluessa hakemuksen jättämisestä.
2 JAKSO
Toimivaltaisten viranomaisten yhteistyö
50 artikla
Yhteistyövelvollisuus
1. Jäsenvaltioiden toimivaltaisten viranomaisten on toimittava yhteistyössä keskenään sekä arvopaperimarkkinaviranomaisen ja järjestelmäriskikomitean kanssa, kun se on tarpeen näiden viranomaisten tämän direktiivin mukaisten tehtävien hoitamiseksi tai tämän direktiivin taikka kansallisen lainsäädännön mukaisten valtuuksien käyttämiseksi.
2. Jäsenvaltioiden on helpotettava tässä jaksossa säädettyä yhteistyötä.
3. Toimivaltaisten viranomaisten on käytettävä valtuuksiaan yhteistyön aikaansaamiseksi myös sellaisissa tapauksissa, joissa tutkinnan kohteena oleva toiminta ei riko mitään niiden omassa jäsenvaltiossa voimassa olevaa säännöstä.
4. Jäsenvaltioiden toimivaltaisten viranomaisten on välittömästi toimitettava toisilleen ja arvopaperimarkkinaviranomaiselle tiedot, jotka ovat tarpeen näiden viranomaisten tämän direktiivin mukaisten tehtävien hoitamiseksi.
Kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on toimitettava asianomaisen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan vastaanottaville jäsenvaltioille jäljennös niiden 35, 37 ja/tai 40 artiklan mukaisesti tekemistä asiaankuuluvista yhteistyöjärjestelyistä. Kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten on 35 artiklan 14 kohdassa, 37 artiklan 17 kohdassa tai 40 artiklan 14 kohdassa tarkoitetuissa sovellettavissa teknisissä sääntelystandardeissa vahvistettuja menettelyjä noudattaen toimitettava asianomaisen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan vastaanottavien jäsenvaltioiden toimivaltaisille viranomaisille tiedot, jotka ne ovat saaneet kolmansien maiden valvontaviranomaisilta tällaisten valvontaviranomaisten kanssa tehtyjen yhteistyöjärjestelyjen mukaisesti mainitun hoitajan osalta tai tapauksen mukaan 45 artiklan 6 tai 7 kohdan nojalla.
Kun vastaanottavan jäsenvaltion toimivaltainen viranomainen katsoo, että asianomaisen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion 35, 37 ja/tai 40 artiklan mukaisesti tekemien yhteistyöjärjestelyjen sisältö ei täytä sovellettavien teknisten sääntelystandardien mukaisia vaatimuksia, asianomaiset toimivaltaiset viranomaiset voivat siirtää asian käsittelyn arvopaperimarkkinaviranomaiselle, joka voi toimia sille asetuksen (EU) N:o 1095/2010 19 artiklan nojalla annettujen valtuuksien mukaisesti.
5. Jos jäsenvaltion toimivaltaisilla viranomaisilla on selkeitä ja todistettavissa olevia syitä epäillä, että niiden valvonnan piiriin kuulumattomat vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat harjoittavat tai ovat harjoittaneet tämän direktiivin vastaista toimintaa, niiden on ilmoitettava tästä mahdollisimman seikkaperäisesti arvopaperimarkkinaviranomaiselle ja mainitun hoitajan kotijäsenvaltion ja vastaanottavien jäsenvaltioiden toimivaltaisille viranomaisille. Ilmoituksen vastaanottavien viranomaisten on toteutettava asianmukaiset toimet ja ilmoitettava arvopaperimarkkinaviranomaiselle ja ilmoituksen antaneille toimivaltaisille viranomaisille näiden toimien tuloksesta ja mahdollisuuksien mukaan merkittävistä välivaiheista. Tämän kohdan soveltaminen ei rajoita ilmoituksen antaneen toimivaltaisen viranomaisen toimivaltaa.
6. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi tietojenvaihtoa koskevien tämän direktiivin säännösten yhdenmukaisen soveltamisen varmistamiseksi laatia teknisten täytäntöönpanostandardien luonnoksia määrittääkseen soveltamisedellytykset, jotka koskevat tietojenvaihtomenettelyjä toimivaltaisten viranomaisten kesken sekä toimivaltaisten viranomaisten ja arvopaperimarkkinaviranomaisen välillä.
Komissiolle siirretään valta hyväksyä ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetut teknisten täytäntöönpanostandardien luonnokset asetuksen (EU) N:o 1095/2010 15 artiklan mukaisesti.
51 artikla
Henkilötietojen siirto ja säilyttäminen
1. Toimivaltaisten viranomaisten on sovellettava direktiiviä 95/46/EY henkilötietojen siirtoon toimivaltaisten viranomaisten välillä. Kun arvopaperimarkkinaviranomainen siirtää henkilötietoja jäsenvaltion tai kolmannen maan toimivaltaisille viranomaisille, sen on noudatettava asetusta (EY) N:o 45/2001.
2. Tietoja säilytetään enintään viiden vuoden ajan.
52 artikla
Tietojen luovuttaminen kolmansille maille
1. Jäsenvaltion toimivaltainen viranomainen voi siirtää kolmannelle maalle tietoja ja tiedoista laadittuja analyyseja tapauskohtaisesti, kun direktiivin 95/46/EY 25 tai 26 artiklassa säädetyt edellytykset täyttyvät ja kun jäsenvaltion toimivaltaisella viranomaisella on varmuus siitä, että siirto on tarpeen tätä direktiiviä sovellettaessa. Kolmas maa ei saa siirtää tietoja toiselle kolmannelle maalle ilman jäsenvaltion toimivaltaisen viranomaisten nimenomaista kirjallista lupaa.
2. Jäsenvaltion toimivaltainen viranomainen saa luovuttaa toisen jäsenvaltion toimivaltaiselta viranomaiselta tai kolmannen maan toimivaltaiselta viranomaiselta saamansa tiedot ainoastaan, jos se on saanut nimenomaisen suostumuksen tiedot toimittaneelta toimivaltaiselta viranomaiselta, ja tapauksen mukaan ainoastaan sellaisia tarkoituksia varten, jotka kyseinen toimivaltainen viranomainen on hyväksynyt.
53 artikla
Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien toiminnasta järjestelmään mahdollisesti aiheutuvia vaikutuksia koskeva tietojenvaihto
1. Tämän direktiivin soveltamisalaan kuuluvien vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien toimiluvista ja/tai valvonnasta vastaavien jäsenvaltioiden toimivaltaisten viranomaisten on toimitettava muiden jäsenvaltioiden toimivaltaisille viranomaisille tietoja, joilla on merkitystä seurattaessa ja ehkäistäessä vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien toiminnan mahdollisia vaikutuksia järjestelmän kannalta olennaisten rahoituslaitosten vakauteen ja markkinoiden asianmukaiseen toimintaan niillä markkinoilla, joilla kyseiset hoitajat toimivat. Tiedot on toimitettava myös arvopaperimarkkinaviranomaiselle ja järjestelmäriskikomitealle, jotka toimittavat tiedot muiden jäsenvaltioiden toimivaltaisille viranomaisille.
2. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien toimivaltaisten viranomaisten on toimitettava kootut tiedot vastuulleen kuuluvien vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien toiminnasta arvopaperimarkkinaviranomaiselle ja järjestelmäriskikomitealle, jos asetuksen (EU) N:o 1095/2010 35 artiklassa säädetyt edellytykset täyttyvät.
3. Komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, joilla täsmennetään 1 kohdan nojalla vaihdettavien tietojen sisältö.
4. Komissio hyväksyy täytäntöönpanosäädöksiä, joilla täsmennetään 1 kohdan nojalla vaihdettavien tietojen laajuus ja toimittamisen aikaväli. Nämä täytäntöönpanosäädökset hyväksytään 59 artiklan 2 kohdassa tarkoitettua tarkastelumenettelyä noudattaen.
54 artikla
Valvontaan liittyvä yhteistyö
1. Jäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset voivat pyytää toisen jäsenvaltion toimivaltaisia viranomaisia toimimaan yhteistyössä tutkinnan, valvontatoimien tai paikalla tehtävän tarkastuksen yhteydessä jälkimmäisen jäsenvaltion alueella näiden viranomaisten tämän direktiivin mukaisten valtuuksien rajoissa.
Kun toimivaltaiset viranomaiset saavat paikalla tehtävää tarkastusta tai tutkintaa koskevan pyynnön, niiden on toimittava jollakin seuraavista tavoista:
a)
suoritettava tarkastus tai tutkinta itse;
b)
annettava tarkastusta vaatineen viranomaisen suorittaa tarkastus tai tutkinta;
c)
annettava tilintarkastajien tai asiantuntijoiden suorittaa tarkastus tai tutkinta.
2. Edellä 1 kohdan a alakohdassa tarkoitetussa tapauksessa yhteistyötä pyytäneen jäsenvaltion toimivaltainen viranomainen voi pyytää, että tarkastusta tai tutkintaa suorittavan henkilöstön mukana on sen omaa henkilöstöä. Tarkastus tai tutkinta tapahtuu kuitenkin sen jäsenvaltion kokonaisvalvonnassa, jonka alueella se suoritetaan.
Edellä 1 kohdan b alakohdassa tarkoitetussa tapauksessa sen jäsenvaltion toimivaltainen viranomainen, jonka alueella tarkastus tai tutkinta suoritetaan, voi pyytää, että tarkastusta tai tutkintaa suorittavan henkilöstön mukana on sen omaa henkilöstöä.
3. Toimivaltainen viranomainen voi kieltäytyä tietojenvaihdosta tai pyydetystä yhteistyöstä tutkimuksen tai paikalla tehtävän tarkastuksen yhteydessä ainoastaan silloin, kun
a)
tutkinta, paikalla tehtävä tarkastus tai tietojenvaihto voi vaikuttaa haitallisesti pyynnön saaneen valtion suvereniteettiin, turvallisuuteen tai yleiseen järjestykseen;
b)
samoja toimia ja henkilöitä koskeva oikeudenkäynti on jo pantu vireille pyynnön saaneessa jäsenvaltiossa;
c)
pyynnön saaneessa jäsenvaltiossa on jo annettu samoja henkilöitä ja tekoja koskeva lainvoimainen päätös.
Toimivaltaisten viranomaisten on ilmoitettava pyynnön esittäneelle toimivaltaiselle viranomaiselle ensimmäisen alakohdan nojalla tehdystä päätöksestä perusteluineen.
4. Arvopaperimarkkinaviranomainen voi tämän artiklan yhdenmukaisen soveltamisen varmistamiseksi laatia teknisten täytäntöönpanostandardien luonnoksia ottaakseen käyttöön yhteisiä menettelyjä, jotta toimivaltaiset viranomaiset voivat tehdä yhteistyötä paikalla tehtävissä tarkastuksissa tai tutkinnoissa.
Komissiolle siirretään valta hyväksyä ensimmäisessä alakohdassa tarkoitetut teknisten täytäntöönpanostandardien luonnokset asetuksen (EU) N:o 1095/2010 15 artiklan mukaisesti.
55 artikla
Riitojen ratkaiseminen
Jos jäsenvaltioiden toimivaltaisten viranomaisten välillä vallitsee erimielisyys jonkin toimivaltaisen viranomaisen arvioinnista, toiminnasta tai laiminlyönnistä aloilla, joilla tässä direktiivissä edellytetään yhteistyötä tai koordinointia useamman kuin yhden jäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten välillä, toimivaltaiset viranomaiset voivat siirtää asian käsittelyn arvopaperimarkkinaviranomaiselle, joka voi toimia sille asetuksen (EU) N:o 1095/2010 19 artiklan nojalla annettujen valtuuksien mukaisesti.
X LUKU
SIIRTYMÄ- JA LOPPUSÄÄNNÖKSET
56 artikla
Siirretyn säädösvallan käyttäminen
1. Siirretään komissiolle neljän vuoden ajaksi 21 päivästä heinäkuuta 2011 lukien valta antaa 3, 4, 9, 12, 14-25, 34-37, 40, 42, 53, 67 ja 68 artiklassa tarkoitettuja delegoituja säädöksiä. Komissio laatii siirrettyä säädösvaltaa koskevan kertomuksen viimeistään 6 kuukautta ennen neljän vuoden kauden päättymistä. Säädösvallan siirtoa jatketaan ilman eri toimenpiteitä samanpituisiksi kausiksi, jollei Euroopan parlamentti tai neuvosto peruuta siirtoa 57 artiklan mukaisesti.
2. Heti kun komissio on hyväksynyt delegoidun säädöksen, se antaa säädöksen tiedoksi samanaikaisesti Euroopan parlamentille ja neuvostolle.
3. Komissiolle siirrettyyn valtaan antaa delegoituja säädöksiä sovelletaan 57 ja 58 artiklassa asetettuja ehtoja.
57 artikla
Säädösvallan siirron peruuttaminen
1. Euroopan parlamentti tai neuvosto voi milloin tahansa peruuttaa 3, 4, 9, 12, 14-25, 34-37, 40, 42, 53, 67 ja 68 artiklassa tarkoitetun säädösvallan siirron.
2. Toimielin, joka on aloittanut sisäisen menettelyn päättääkseen, peruuttaako se säädösvallan siirron, pyrkii ilmoittamaan asiasta toiselle toimielimelle ja komissiolle kohtuullisessa ajassa ennen lopullisen päätöksen tekemistä sekä mainitsee samalla, mitä siirrettyä säädösvaltaa mahdollinen peruuttaminen koskee, ja mahdolliset peruuttamisen syyt.
3. Peruuttamispäätöksellä lopetetaan päätöksessä mainittu säädösvallan siirto. Päätös tulee voimaan joko välittömästi tai jonakin myöhempänä, siinä mainittuna päivänä. Päätös ei vaikuta aiemmin annettujen delegoitujen säädösten voimassaoloon. Se julkaistaan Euroopan unionin virallisessa lehdessä.
58 artikla
Delegoitujen säädösten vastustaminen
1. Euroopan parlamentti ja neuvosto voivat vastustaa delegoitua säädöstä kolmen kuukauden kuluessa siitä, kun säädös on annettu tiedoksi. Euroopan parlamentin tai neuvoston aloitteesta tätä määräaikaa pidennetään kolmella kuukaudella.
2. Jos Euroopan parlamentti tai neuvosto ei ole 1 kohdassa tarkoitetun määräajan umpeutuessa vastustanut delegoitua säädöstä, se julkaistaan Euroopan unionin virallisessa lehdessä ja se tulee voimaan siinä mainittuna päivänä.
Delegoitu säädös voidaan julkaista Euroopan unionin virallisessa lehdessä ja se voi tulla voimaan ennen määräajan umpeutumista, jos Euroopan parlamentti ja neuvosto ovat molemmat komission esittämästä perustellusta pyynnöstä ilmoittaneet komissiolle, etteivät ne aio vastustaa säädöstä.
3. Jos Euroopan parlamentti tai neuvosto vastustaa delegoitua säädöstä 1 kohdassa tarkoitetun määräajan kuluessa, se ei tule voimaan. Euroopan unionin toiminnasta tehdyn sopimuksen 296 artiklan mukaisesti säädöstä vastustava toimielin esittää syyt, miksi se vastustaa delegoitua säädöstä.
59 artikla
Täytäntöönpanotoimenpiteet
1. Komissiota avustaa komission päätöksellä 2001/528/EY (30) perustettu Euroopan arvopaperikomitea. Tämä komitea on asetuksessa (EU) N:o 182/2011 tarkoitettu komitea.
2. Kun viitataan tähän kohtaan, sovelletaan asetuksen (EU) N:o 182/2011 5 artiklaa.
60 artikla
Poikkeusten julkistaminen
Kun jäsenvaltio käyttää 6, 9, 21, 22, 28, 43 artiklassa ja 61 artiklan 5 kohdassa tarkoitettua poikkeusta tai vaihtoehtoa, sen on ilmoitettava asiasta sekä mahdollisista myöhemmistä muutoksista komissiolle. Komissio julkistaa tiedot internetsivustolla tai muulla helppokäyttöisellä tavalla.
61 artikla
Siirtymäsäännökset
1. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien, jotka harjoittavat direktiivin mukaista toimintaa ennen 22 päivää heinäkuuta 2013, on toteutettava kaikki tarvittavat toimenpiteet tämän direktiivin täytäntöönpanemiseksi annetun kansallisen lainsäädännön noudattamiseksi ja jätettävä toimilupahakemus viimeistään vuoden kuluttua kyseisestä määräajasta.
2. Tämän direktiivin 31, 32 ja 33 artiklaa ei sovelleta sellaisten vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osuuksien tai osakkeiden markkinointiin, joita parhaillaan tarjotaan yleisölle direktiivin 2003/71/EY mukaisesti laaditun ja julkistetun esitteen perusteella ennen 22 päivää heinäkuuta 2013, niin kauan kuin esite on voimassa.
3. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat, jotka hoitavat tyypiltään suljettuja vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja ennen 22 päivää heinäkuuta 2013 ja jotka eivät tee lisäinvestointeja 22 päivän heinäkuuta 2013 jälkeen, voivat kuitenkin edelleen hoitaa tällaisia rahastoja ilman tämän direktiivin mukaista toimilupaa.
4. Vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat, jotka hoitavat tyypiltään suljettuja vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja, joiden merkintäaika sijoittajille on päättynyt ennen direktiivin voimaantuloa ja jotka perustetaan määräajaksi, joka päättyy viimeistään kolmen vuoden kuluttua 22 päivänä heinäkuuta 2013, voivat kuitenkin edelleen hoitaa tällaisia rahastoja ilman tämän direktiivin mukaista toimilupaa ilman, että niiden tarvitsee noudattaa tätä direktiiviä 22 artiklaa ja soveltuvin osin 26-30 artiklaa lukuun ottamatta tai jättää tämän direktiivin mukaista toimilupahakemusta.
5. Vaihtoehtoisen sijoitusrahaston kotijäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset tai, jos vaihtoehtoinen sijoitusrahasto ei kuulu sääntelyn piiriin, vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan kotijäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset voivat sallia, että 21 artiklan 3 kohdan a alakohdassa tarkoitettu ja toiseen jäsenvaltioon sijoittautunut laitos nimetään säilytysyhteisöksi vielä 22 päivään heinäkuuta 2017 saakka. Tämän säännöksen soveltaminen ei rajoita 21 artiklan täysimääräistä soveltamista lukuun ottamatta säilytysyhteisön sijoittautumispaikkaa koskevaa kyseisen artiklan 5 kohdan a alakohtaa.
62 artikla
Direktiivin 2003/41/EY muuttaminen
Muutetaan direktiivi 2003/41/EY seuraavasti:
1)
Korvataan 2 artiklan 2 kohdan b alakohta seuraavasti:
”b)
laitoksiin, jotka kuuluvat direktiivien 73/239/ETY (31), 85/611/ETY (32), 93/22/ETY (33), 2000/12/EY (34), 2002/83/EY (35) ja 2011/61/EU (36) soveltamisalaan;
2)
Korvataan 19 artiklan 1 kohta seuraavasti:
1. Jäsenvaltiot eivät saa estää laitoksia nimeämästä sijoitussalkun hoitajiksi toiseen jäsenvaltioon sijoittautuneita omaisuudenhoitajia, jotka on asianmukaisesti hyväksytty tämän toiminnan harjoittamiseen direktiivien 85/611/ETY, 93/22/ETY, 2000/12/EY, 2002/83/EY ja direktiivin 2011/61/EU mukaisesti tai joita tarkoitetaan tämän direktiivin 2 artiklan 1 kohdassa.”
63 artikla
Direktiivin 2009/65/EY muuttaminen
Muutetaan direktiivi 2009/65/EY seuraavasti:
1)
Lisätään artikla seuraavasti:
”50 a artikla
Jotta voidaan varmistaa yhdenmukaisuus eri aloilla ja poistaa ristiriidat sellaisten yhteisöjen, jotka arvopaperistavat lainoja kaupattaviksi arvopapereiksi ja muiksi rahoitusvälineiksi (alullepanijat), ja sellaisten yhteissijoitusyritysten, jotka sijoittavat näihin arvopapereihin tai muihin rahoitusvälineisiin, etujen välillä, komissio hyväksyy delegoiduilla säädöksillä 112 a artiklan mukaisesti ja 112 b ja 112 c artiklassa säädetyin edellytyksin toimenpiteitä, joissa vahvistetaan vaatimukset seuraavilla aloilla:
a)
vaatimukset, jotka alullepanijan on täytettävä, jotta yhteissijoitusyritys voi sijoittaa kyseisentyyppisiin arvopapereihin tai muihin rahoitusvälineisiin, jotka on laskettu liikkeeseen 1 päivän tammikuuta 2011 jälkeen, mukaan luettuina vaatimukset, joilla varmistetaan, että alullepanijan itsellään pitämä nettomääräinen taloudellinen osuus on vähintään viisi prosenttia;
b)
laadulliset vaatimukset, jotka tällaisiin arvopapereihin tai muihin rahoitusvälineisiin sijoittavan yhteissijoitusyrityksen on täytettävä.”
2)
Korvataan 112 artiklan 2 kohta seuraavasti:
2. Siirretään 12, 14, 23, 33, 43, 51, 60, 61, 62, 64, 75, 78, 81, 95 ja 111 artiklassa tarkoitettu valta komissiolle neljäksi vuodeksi 4 päivästä tammikuuta 2011. Siirretään 50 a artiklassa tarkoitettu valta komissiolle neljäksi vuodeksi 21 päivästä heinäkuuta 2011. Komissio laatii siirrettyä säädösvaltaa koskevan kertomuksen viimeistään yhdeksän kuukautta ennen neljän vuoden pituisen kauden päättymistä. Säädösvallan siirtoa jatketaan ilman eri toimenpiteitä samanpituisiksi kausiksi, jollei Euroopan parlamentti tai neuvosto vastusta tällaista jatkamista viimeistään kolme kuukautta ennen kunkin kauden päättymistä.”
3)
Korvataan 112 a artiklan 1 kohta seuraavasti:
1. Euroopan parlamentti tai neuvosto voi milloin tahansa peruuttaa 12, 14, 23, 33, 43, 50 a, 51, 60, 61, 62, 64, 75, 78, 81, 95 ja 111 artiklassa tarkoitetun säädösvallan siirron.”
64 artikla
Asetuksen (EY) N:o 1060/2009 muuttaminen
Korvataan asetuksen (EY) N:o 1060/2009 4 artiklan 1 kohdan ensimmäinen alakohta seuraavasti:
1. Direktiivissä 2006/48/EY tarkoitetut luottolaitokset, direktiivissä 2004/39/EY tarkoitetut sijoituspalveluyritykset, vakuutusyhtiöt, joihin sovelletaan muun ensivakuutusliikkeen kuin henkivakuutusliikkeen aloittamista ja harjoittamista koskevien lakien, asetusten ja hallinnollisten määräysten yhteensovittamisesta 24 päivänä heinäkuuta 1973 annettua ensimmäistä neuvoston direktiiviä 73/239/ETY (37), henkivakuutuksesta 5 päivänä marraskuuta 2002 annetussa Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivissä 2002/83/EY (38) tarkoitetut vakuutusyhtiöt, jälleenvakuutuksesta 16 päivänä marraskuuta 2005 annetussa Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivissä 2005/68/EY (39), tarkoitetut jälleenvakuutusyhtiöt, siirtokelpoisiin arvopapereihin kohdistuvaa yhteistä sijoitustoimintaa harjoittavia yrityksiä (yhteissijoitusyritykset) koskevien lakien, asetusten ja hallinnollisten määräysten yhteensovittamisesta 13 päivänä heinäkuuta 2009 annetussa Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivissä 2009/65/EY (40) tarkoitetut yhteissijoitusyritykset, direktiivissä 2003/41/EY tarkoitetut ammatillisia lisäeläkkeitä tarjoavat laitokset ja vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajista 8 päivänä kesäkuuta 2011 annetussa Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivissä 2011/61/EU (41) tarkoitetut vaihtoehtoiset sijoitusrahastot voivat käyttää luottoluokituksia sääntelytarkoituksiin ainoastaan, jos ne on antanut unioniin sijoittautunut ja tämän asetuksen mukaisesti rekisteröity luottoluokituslaitos.
65 artikla
Asetuksen (EU) N:o 1095/2010 muuttaminen
Korvataan asetuksen (EU) N:o 1095/2010 1 artiklan 2 kohdan ilmaus vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajia koskeva tuleva lainsäädäntö ilmauksella ”vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajista 8 päivänä kesäkuuta 2011 annettu Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivi 2011/61/EU (42).
66 artikla
Saattaminen osaksi kansallista lainsäädäntöä
1. Jäsenvaltioiden on hyväksyttävä ja julkaistava tämän direktiivin noudattamisen edellyttämät lait, asetukset ja hallinnolliset määräykset viimeistään 22 päivänä heinäkuuta 2013. Niiden on viipymättä toimitettava komissiolle kirjallisina nämä säännökset sekä kyseisiä säännöksiä ja tätä direktiiviä koskeva vastaavuustaulukko.
2. Jäsenvaltioiden on sovellettava 1 kohdassa tarkoitettuja lakeja, asetuksia ja hallinnollisia määräyksiä 22 päivästä heinäkuuta 2013.
3. Sen estämättä, mitä 2 kohdassa säädetään, jäsenvaltioiden on sovellettava 35 ja 37-41 artiklan noudattamisen edellyttämiä lakeja, asetuksia ja hallinnollisia määräyksiä komission 67 artiklan 6 kohdan nojalla antaman delegoidun säädöksen mukaisesti ja siinä ilmoitetusta päivästä.
4. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että niiden 36 ja 42 artiklan noudattamiseksi hyväksymiä lakeja, asetuksia ja hallinnollisia määräyksiä on lakattava soveltamasta komission 68 artiklan 6 kohdan nojalla antaman delegoidun säädöksen mukaisesti ja siinä ilmoitetusta päivästä.
5. Näissä jäsenvaltioiden antamissa säädöksissä, joita tarkoitetaan 1 kohdassa, on viitattava tähän direktiiviin tai niihin on liitettävä tällainen viittaus, kun ne virallisesti julkaistaan.
6. Jäsenvaltioiden on toimitettava tässä direktiivissä tarkoitetuista kysymyksistä antamansa keskeiset kansalliset säännökset kirjallisina komissiolle.
67 artikla
Direktiivin 35 ja 37-41 artiklan soveltamista koskeva delegoitu säädös
1. Arvopaperimarkkinaviranomainen antaa Euroopan parlamentille, neuvostolle ja komissiolle viimeistään 22 päivänä heinäkuuta 2015
a)
lausunnon sen passin toiminnasta, joka myönnetään unioniin sijoittautuneille, unioniin sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja hoitaville ja/tai markkinoiville vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille 32 ja 33 artiklan nojalla, ja unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien jäsenvaltioissa suorittaman unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinoinnin sekä unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahaston hoitajien jäsenvaltioissa suorittaman vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoidon ja/tai markkinoinnin toiminnasta 36 ja 42 artiklassa säädettyjen sovellettavien kansallisten järjestelmien nojalla; ja
b)
lausunnon passin soveltamisesta unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien jäsenvaltioissa suorittamaan unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinointiin sekä unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien jäsenvaltioissa suorittamaan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitoon ja/tai markkinointiin 35 ja 37-41 artiklassa vahvistettujen sääntöjen mukaisesti.
2. Arvopaperimarkkinaviranomainen perustaa lausuntonsa eurooppalaisen passin soveltamisesta unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien jäsenvaltioissa suorittamaan unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden rahastojen markkinointiin sekä unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien jäsenvaltioissa suorittamaan vaihtoehtoisen sijoitusrahastojen hoitoon ja/tai markkinointiin muun muassa seuraaviin tietoihin:
a)
Kun kyseessä on sellaisen passin toiminta, joka myönnetään unioniin sijoittautuneelle, unioniin sijoittautunutta rahastoa hoitavalle ja/tai markkinoivalle vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle:
i)
passin käyttö;
ii)
seuraavissa havaitut ongelmat:
-
toimivaltaisten viranomaisten tehokas yhteistyö,
-
ilmoitusjärjestelmän tehokas toiminta,
-
sijoittajansuoja,
-
arvopaperimarkkinaviranomaisen sovittelutoiminta, mukaan luettuina tapausten lukumäärä ja sovittelun vaikuttavuus;
iii)
tietojen keruun ja vaihdon vaikuttavuus suhteessa kansallisten toimivaltaisten viranomaisten, arvopaperimarkkinaviranomaisen ja järjestelmäriskikomitean suorittamaan järjestelmäriskien valvontaan.
b)
Kun kyseessä on unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien jäsenvaltioissa suorittama unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden rahastojen markkinointi sekä unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien jäsenvaltioissa suorittama vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoito ja/tai markkinointi sovellettavien kansallisten järjestelmien mukaisesti:
i)
tieto siitä, noudattavatko unioniin sijoittautuneet vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat kaikkia tässä direktiivissä säädettyjä vaatimuksia 21 artiklaa lukuun ottamatta;
ii)
tieto siitä, noudattavatko unionin ulkopuolelle sijoittautuneet vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat 22, 23 ja 24 artiklaa kunkin markkinoimansa rahaston osalta ja soveltuvin osin 26-30 artiklaa;
iii)
sen jäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten, jossa vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja markkinoidaan, soveltuvin osin unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten ja unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan sijoittautumismaana olevan kolmannen maan valvontaviranomaisten ja soveltuvin osin unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen sijoittautumismaana olevan kolmannen maan välillä käyttöön otettujen kansainvälisten standardien mukaisten yhteistyöjärjestelyjen olemassaolo ja vaikuttavuus järjestelmäriskin valvomiseksi;
iv)
mahdolliset sijoittajansuojaan liittyvät kysymykset;
v)
kolmannen maan sääntely- ja valvontapuitteiden piirteet, jotka saattavat estää toimivaltaisten viranomaisten tämän direktiivin mukaisten valvontatehtävien tehokkaan hoitamisen.
c)
Kun kyseessä on kummankin järjestelmän toiminta, mahdolliset markkinahäiriöt ja kilpailuvääristymät (tasapuoliset toimintaedellytykset) tai yleiset tai erityiset vaikeudet, joita unioniin sijoittautuneet vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat kohtaavat sijoittautumisen tai hoitamiensa rahastojen markkinoinnin yhteydessä kolmansissa maissa.
3. Jäsenvaltioiden toimivaltaisten viranomaisten on tätä varten tämän direktiivin noudattamisen edellyttämien kansallisten lakien, asetusten ja hallinnollisten määräysten voimaantulosta alkaen ja 1 kohdan a alakohdassa tarkoitetun arvopaperimarkkinaviranomaisen lausunnon antamiseen saakka annettava arvopaperimarkkinaviranomaiselle neljännesvuosittain tiedot vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajista, jotka hoitavat ja/tai markkinoivat niiden valvonnan piiriin kuuluvia vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja, joko tässä direktiivissä säädetyn passijärjestelmän tai niiden kansallisten järjestelmien mukaisesti, sekä 2 kohdassa tarkoitettujen seikkojen arvioimiseksi tarvittavat tiedot.
4. Jos arvopaperimarkkinaviranomainen katsoo, ettei ole olemassa sijoittajansuojaan, markkinahäiriöihin, kilpailuun ja järjestelmäriskien valvontaan liittyviä merkittäviä esteitä, jotka estäisivät passin soveltamisen unioniin sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan jäsenvaltioissa suorittamaan unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden rahastojen markkinointiin sekä unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien jäsenvaltioissa suorittamaan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitoon ja/tai markkinointiin 35 ja 37-41 artiklassa vahvistettujen sääntöjen mukaisesti, se antaa asiasta myönteisen lausunnon.
5. Komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, joilla täsmennetään 2 kohdan nojalla toimitettavien tietojen sisältö.
6. Komissio antaa kolmen kuukauden kuluessa arvopaperimarkkinaviranomaisen myönteisen lausunnon saamisesta ja ottaen huomioon 2 kohdassa luetellut perusteet sekä tämän direktiivin tavoitteet, kuten sisämarkkinat, sijoittajansuojan ja järjestelmäriskien tehokkaan valvonnan, 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoidun säädöksen, jolla täsmennetään, minä päivänä 35 ja 37-41 artiklassa vahvistettuja sääntöjä aletaan soveltaa kaikissa jäsenvaltioissa.
Jos ensimmäisessä alakohdassa tarkoitettua delegoitua säädöstä vastustetaan 58 artiklan mukaisesti, komissio antaa asianmukaiseksi katsomassaan myöhemmässä vaiheessa uudelleen 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoidun säädöksen, jonka nojalla 35 ja 37-41 artiklassa vahvistettuja sääntöjä aletaan soveltaa kaikissa jäsenvaltioissa, otettuaan huomioon 2 kohdassa luetellut perusteet sekä tämän direktiivin tavoitteet, kuten sisämarkkinat, sijoittajansuojan ja järjestelmäriskien tehokkaan valvonnan.
7. Jos arvopaperimarkkinaviranomainen ei ole antanut lausuntoa 1 kohdassa tarkoitetun määräajan kuluessa, komissio pyytää sitä antamaan lausunnon uuden määräajan kuluessa.
68 artikla
Direktiivin 36 ja 42 artiklan soveltamisen lopettamista koskeva delegoitu säädös
1. Arvopaperimarkkinaviranomainen antaa Euroopan parlamentille, neuvostolle ja komissiolle kolmen vuoden kuluttua sellaisen 67 artiklan 6 kohdassa tarkoitetun delegoidun säädöksen voimaantulosta, jonka nojalla 35 ja 37-41 artiklassa vahvistettuja sääntöjä aletaan soveltaa kaikissa jäsenvaltioissa,
a)
lausunnon sellaisen passin toiminnasta, joka myönnetään unioniin sijoittautuneille, unionin ulkopuolelle sijoittautuneita rahastoja unionissa markkinoiville vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille 35 artiklan nojalla ja unionin ulkopuolelle sijoittautuneille, vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja unionissa hoitaville ja/tai markkinoiville vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille 37-41 artiklan nojalla, ja unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien jäsenvaltioissa suorittaman unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinoinnin sekä unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien jäsenvaltioissa suorittaman vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoidon ja/tai markkinoinnin toiminnasta 36 ja 42 artiklassa säädettyjen sovellettavien kansallisten järjestelmien nojalla; ja
b)
lausunnon 36 ja 42 artiklassa säädettyjen, passin rinnalla sovellettavien kansallisten järjestelmien lakkauttamisesta 35 ja 37-41 artiklassa vahvistettujen sääntöjen mukaisesti.
2. Arvopaperimarkkinaviranomainen perustaa lausuntonsa passin toiminnasta ja 36 ja 42 artiklassa säädettyjen kansallisten järjestelmien lakkauttamisesta muun muassa seuraaviin tietoihin:
a)
Kun kyseessä on sellaisen passin toiminta, joka myönnetään unioniin sijoittautuneille, unionin ulkopuolelle sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja unionissa markkinoiville vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille ja unionin ulkopuolelle sijoittautuneille, vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja unionissa hoitaville ja/tai markkinoiville vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajille:
i)
passin käyttö;
ii)
seuraavissa havaitut ongelmat:
-
toimivaltaisten viranomaisten tehokas yhteistyö,
-
ilmoitusjärjestelmän tehokas toiminta,
-
viitejäsenvaltion ilmoittaminen,
-
tieto siitä, estävätkö kolmannen maan lait, asetukset tai hallinnolliset määräykset, joita sovelletaan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin, ja kolmannen maan valvontaviranomaisten valvonta- ja tutkintavaltuuksien rajoitukset toimivaltaisten viranomaisten valvontatehtävien tehokkaan hoitamisen,
-
sijoittajansuoja,
-
sijoittajien pääsy unioniin,
-
vaikutus kehitysmaihin,
-
arvopaperimarkkinaviranomaisen sovittelutoiminta, mukaan luettuina tapausten lukumäärä ja sovittelun vaikuttavuus;
iii)
vaadittavia yhteistyöjärjestelyjä koskevat neuvottelut sekä niiden tekeminen, olemassaolo ja vaikuttavuus;
iv)
tietojen keruun ja vaihdon vaikuttavuus suhteessa kansallisten toimivaltaisten viranomaisten, arvopaperimarkkinaviranomaisen ja järjestelmäriskikomitean suorittamaan järjestelmäriskien valvontaan;
v)
edellä 38 artiklassa tarkoitetun vertaisarvioinnin tulokset.
b)
Kun kyseessä on unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien jäsenvaltioissa suorittama unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinointi sekä unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahaston hoitajien jäsenvaltioissa suorittama vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoito ja/tai markkinointi sovellettavien kansallisten järjestelmien mukaisesti:
i)
tieto siitä, noudattavatko unioniin sijoittautuneet vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat kaikkia tässä direktiivissä säädettyjä vaatimuksia 21 artiklaa lukuun ottamatta;
ii)
tieto siitä, noudattavatko unionin ulkopuolelle sijoittautuneet vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat 22, 23 ja 24 artiklaa kunkin markkinoimansa rahaston osalta ja soveltuvin 26-30 artiklaa;
iii)
sen jäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten, jossa vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja markkinoidaan, soveltuvin osin kyseessä olevan unioniin sijoittautuneen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston kotijäsenvaltion toimivaltaisten viranomaisten ja unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan sijoittautumismaana olevan kolmannen maan valvontaviranomaisten ja soveltuvin osin unionin ulkopuolisen vaihtoehtoisen sijoitusrahaston sijoittautumismaana olevan kolmannen maan välillä käyttöön otettujen kansainvälisten standardien mukaisten yhteistyöjärjestelyjen olemassaolo ja vaikuttavuus järjestelmäriskin valvomiseksi;
iv)
mahdolliset sijoittajansuojaan liittyvät kysymykset;
v)
kolmannen maan sääntely- ja valvontapuitteiden piirteet, jotka saattavat estää unionin toimivaltaisten viranomaisten tämän direktiivin mukaisten valvontatehtävien tehokkaan hoitamisen.
c)
Kun kyseessä on kummankin järjestelmän toiminta, mahdolliset markkinahäiriöt ja kilpailuvääristymät (tasapuoliset toimintaedellytykset) sekä mahdolliset kielteiset vaikutukset sijoittajien pääsyyn tai sijoituksiin kehitysmaissa tai niiden hyväksi.
d)
Laadullinen arvio, jossa selvitetään niiden kolmansien maiden oikeudenkäyttöalueiden määrä, joille on sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajia, jotka markkinoivat vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja jäsenvaltiossa joko 40 artiklassa säädetyn passijärjestelmän tai 42 artiklassa säädettyjen kansallisten järjestelmien mukaisesti.
3. Jäsenvaltioiden toimivaltaisten viranomaisten on tätä varten 67 artiklan 6 kohdassa tarkoitetun delegoidun säädöksen voimaantulosta alkaen ja tämän artiklan 1 kohdan a alakohdassa tarkoitetun arvopaperimarkkinaviranomaisen lausunnon antamiseen saakka annettava arvopaperimarkkinaviranomaiselle neljännesvuosittain tiedot vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajista, jotka hoitavat ja/tai markkinoivat niiden valvonnan piiriin kuuluvia vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja, joko tässä direktiivissä säädetyn passijärjestelmän tai niiden kansallisten järjestelmien mukaisesti.
4. Jos arvopaperimarkkinaviranomainen katsoo, ettei ole olemassa sijoittajansuojaan, markkinahäiriöihin, kilpailuun tai järjestelmäriskien valvontaan liittyviä merkittäviä esteitä, jotka estäisivät 36 ja 42 artiklassa tarkoitettujen kansallisten järjestelmien lakkauttamisen ja passin soveltamisen unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien unionissa suorittamaan unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinointiin sekä unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien unionissa suorittamaan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitoon ja/tai markkinointiin 35 ja 37-41 artiklassa vahvistettujen sääntöjen mukaisesti ainoana mahdollisena järjestelmänä tällaisen asianomaisten vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien unionissa harjoittaman toiminnan osalta, se antaa asiasta myönteisen lausunnon.
5. Komissio hyväksyy 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoiduilla säädöksillä toimenpiteitä, joilla täsmennetään 2 kohdan nojalla toimitettavien tietojen sisältö.
6. Komissio antaa kolmen kuukauden kuluessa arvopaperimarkkinaviranomaisen myönteisen lausunnon saamisesta ja ottaen huomioon 2 kohdassa luetellut perusteet sekä tämän direktiivin tavoitteet, kuten sisämarkkinoihin, sijoittajansuojaan ja järjestelmäriskien tehokkaaseen valvontaan liittyvät tavoitteet, 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoidun säädöksen, jolla täsmennetään, minä päivänä 36 ja 42 artiklassa tarkoitetut kansalliset järjestelmät on lakkautettava ja 35 ja 37-41 artiklassa tarkoitetusta passijärjestelmästä tulee kaikissa jäsenvaltioissa sovellettava ainoa ja pakollinen järjestelmä.
Jos ensimmäisessä alakohdassa tarkoitettua delegoitua säädöstä vastustetaan 58 artiklan mukaisesti, komissio antaa asianmukaiseksi katsomassaan myöhemmässä vaiheessa uudelleen 56 artiklan mukaisesti ja 57 ja 58 artiklan ehtoja noudattaen delegoidun säädöksen, jonka nojalla 36 ja 41 artiklassa tarkoitetut kansalliset järjestelmät lakkautetaan ja 35 ja 37-41 artiklassa tarkoitetusta eurooppalaisesta passijärjestelmästä tulee kaikissa jäsenvaltioissa sovellettava ainoa ja pakollinen järjestelmä, otettuaan huomioon 2 kohdassa luetellut perusteet sekä tämän direktiivin tavoitteet, kuten sisämarkkinoihin, sijoittajansuojaan ja järjestelmäriskien tehokkaaseen valvontaan liittyvät tavoitteet.
7. Jos arvopaperimarkkinaviranomainen ei ole antanut lausuntoa 1 kohdassa tarkoitetun määräajan kuluessa, komissio pyytää sitä antamaan lausunnon uuden määräajan kuluessa.
69 artikla
Uudelleentarkastelu
1. Komissio aloittaa viimeistään 22 päivänä heinäkuuta 2017 julkisen kuulemisen ja toimivaltaisten viranomaisten kanssa käytyjen keskustelujen pohjalta tämän direktiivin soveltamisen ja soveltamisalan uudelleentarkastelun. Tässä uudelleentarkastelussa analysoidaan tämän direktiivin soveltamisesta saatuja kokemuksia, sen vaikutusta sijoittajiin, vaihtoehtoisiin sijoitusrahastoihin ja vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin unionissa ja kolmansissa maissa sekä sitä, missä määrin direktiivin tavoitteet on saavutettu. Komissio ehdottaa tarvittaessa aiheellisia muutoksia. Uudelleentarkasteluun sisältyy yleinen selvitys tämän direktiivin sääntöjen toiminnasta ja niiden soveltamisesta saaduista kokemuksista, mukaan luettuina
a)
unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien suorittama unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden rahastojen markkinointi jäsenvaltioissa kansallisten järjestelmien puitteissa;
b)
unionin ulkopuolelle sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien suorittama vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinointi jäsenvaltioissa kansallisten järjestelmien puitteissa;
c)
tämän direktiivin mukaisesti toimiluvan saaneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien suorittama vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoito ja markkinointi unionissa tässä direktiivissä säädetyn passijärjestelmän puitteissa;
d)
muiden henkilöiden tai yhteisöjen kuin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien suorittama tai näiden lukuun suoritettu vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinointi unionissa;
e)
eurooppalaisten ammattimaisten sijoittajien tekemät tai näiden lukuun tehdyt sijoitukset vaihtoehtoisiin sijoitusrahastoihin;
f)
edellä 21 artiklassa säädettyjen säilytysyhteisöä koskevien sääntöjen vaikutus säilytysyhteisöjä koskeviin unioniin markkinoihin;
g)
edellä 22-24, 28 ja 29 artiklassa säädettyjen avoimuus- ja raportointivaatimusten vaikutus järjestelmäriskien arviointiin;
h)
mahdollinen haitallinen vaikutus vähittäissijoittajiin;
i)
tämän direktiivin vaikutus private equity -rahastojen ja venture capital -rahastojen toimintaan ja elinkelpoisuuteen;
j)
tämän direktiivin vaikutus sijoittajien pääsyyn unioniin;
k)
tämän direktiivin vaikutus sijoituksiin kehitysmaissa tai niiden hyväksi;
l)
tämän direktiivin vaikutus tämän direktiivin 26-30 artiklassa säädettyyn listaamattomien yhtiöiden tai liikkeeseenlaskijoiden suojaan ja vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen ja muiden sijoittajien tasapuolisiin toimintaedellytyksiin tällaisissa listaamattomissa yhtiöissä tai liikkeeseenlaskijoissa hankitun huomattavan omistusosuuden tai määräysvallan jälkeen.
Komissio analysoi ensimmäisen alakohdan a, b ja c alakohdassa tarkoitettua vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen markkinointia ja/tai hoitoa tarkastellessaan, onko asianmukaista antaa arvopaperimarkkinaviranomaiselle uusia valvontatehtäviä tällä alalla.
2. Jäsenvaltioiden on 1 kohdassa tarkoitettua uudelleentarkastelua varten annettava komissiolle vuosittain tiedot vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajista, jotka hoitavat ja/tai markkinoivat niiden valvonnan piiriin kuuluvia vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja, joko tässä direktiivissä säädetyn passijärjestelmän tai niiden kansallisten järjestelmien mukaisesti, ja ilmoitettava päivä, jona passijärjestelmä on saatettu osaksi niiden kansallista lainsäädäntöä ja tapauksen mukaan sitä on alettu soveltaa niiden oikeudenkäyttöalueella.
Arvopaperimarkkinaviranomainen antaa komissiolle tiedot kaikista unionin ulkopuolelle sijoittautuneista vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajista, jotka ovat saaneet toimiluvan tai hakeneet toimilupaa 37 artiklan mukaisesti.
Ensimmäisessä ja toisessa alakohdassa tarkoitettuihin tietoihin sisältyvät
a)
tiedot siitä, minne asianomainen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat ovat sijoittautuneet;
b)
soveltuvin osin tiedot niiden hoitamista ja/tai markkinoimista unioniin sijoittautuneista vaihtoehtoisista sijoitusrahastoista;
c)
soveltuvin osin tiedot unioniin sijoittautuneiden vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien hoitamista unionin ulkopuolelle sijoittautuneista vaihtoehtoisista sijoitusrahastoista, joita ei markkinoida unionissa;
d)
soveltuvin osin tiedot unionin ulkopuolelle sijoittautuneista vaihtoehtoisista sijoitusrahastoista, joita markkinoidaan unionissa;
e)
tiedot sovellettavasta kansallisesta tai unionin järjestelmästä, jonka puitteissa asianomainen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja harjoittaa toimintaansa; ja
f)
muut tiedot, joiden perusteella voidaan ymmärtää, miten vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajien suorittama vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoito ja markkinointi unionissa toimivat käytännössä.
3. Tämän artiklan 1 kohdassa tarkoitettu uudelleentarkastelussa otetaan myös asiaankuuluvasti huomioon kansainvälisellä tasolla tapahtunut kehitys sekä kolmansien maiden ja kansainvälisten järjestöjen kanssa käydyt keskustelut.
4. Komissio antaa uudelleentarkastelun päätyttyä viipymättä kertomuksen Euroopan parlamentille ja neuvostolle. Komissio tekee tarvittaessa ehdotuksia, mukaan lukien muutoksia direktiiviin, ottaen huomioon direktiivin tavoitteet ja sen vaikutukset sijoittajansuojaan, markkinahäiriöihin ja kilpailuun, järjestelmäriskien valvonnan ja mahdolliset vaikutukset sijoittajiin, vaihtoehtoisiin sijoitusrahastoihin ja vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin niin unionissa kuin sen ulkopuolellakin.
70 artikla
Voimaantulo
Tämä direktiivi tulee voimaan kahdentenakymmenentenä päivänä sen jälkeen, kun se on julkaistu Euroopan unionin virallisessa lehdessä.
71 artikla
Osoitus
Tämä direktiivi on osoitettu kaikille jäsenvaltioille.
Tehty Strasbourgissa 8 päivänä kesäkuuta 2011.