РЕГЛАМЕНТ ЗА ИЗПЪЛНЕНИЕ (ЕС) 2015/293 НА КОМИСИЯТА
от 24 февруари 2015 година
за вписване на наименование в регистъра на защитените наименования за произход и защитените географски указания (Liliputas (ЗГУ)
ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
като взе предвид Регламент (ЕС) № 1151/2012 на Европейския парламент и на Съвета от 21 ноември 2012 г. относно схемите за качество на селскостопанските продукти и храни (1), и по-специално член 15, параграф 2 и член 52, параграф 3, буква б) от него,
като има предвид, че:
(1)
В съответствие с член 50, параграф 2, буква а) от Регламент (ЕС) № 1151/2012 заявлението за регистрация на наименованието „Liliputas“, подадено от Литва, бе публикувано в Официален вестник на Европейския съюз (2).
(2)
С уведомление за възражение от 13 септември 2013 г. и мотивирано възражение от 8 ноември 2013 г. Полша възрази срещу регистрацията съгласно член 51, параграф 2 от Регламент (ЕС) № 1151/2012. Възражението бе счетено за допустимо.
(3)
С писма от 8 януари 2014 г. Комисията прикани заинтересованите страни да проведат необходимите консултации, за да постигнат съгласие в съответствие с техните вътрешни процедури.
(4)
Литва и Полша не успяха да се споразумеят.
(5)
Съответно Комисията следва да приеме решение в съответствие с процедурата по член 52, параграф 3, буква б) от Регламент (ЕС) № 1151/2012.
(6)
В съответствие с член 10, параграф 1, буква в) от Регламент (ЕС) № 1151/2012 възразяващата страна твърди, че регистрацията на „Liliputas“ като защитено географско указание би поставило под въпрос съществуването на друго отчасти идентично наименование, на търговски марки и продукти, които са законно на полския пазар доста по-дълго от пет години преди датата, на която заявлението за регистрация на наименованието „Liliputas“ като защитено географско указание е било публикувано в Официален вестник на Европейския съюз (15 юни 2013 г.); според възразяващата страна, тази регистрация би била заплаха за съществуването на продукт с наименование „Liliput“, който представлява полско сирене с характеристики, подобни на тези на сиренето „Liliputas“ и чието име е подобно във фонетичен план на наименованието „Liliputas“.
(7)
Възразяващата страна твърди, че терминът „Liliput“ се използва обикновено в Полша за продукти с малък размер и се използва също за сирена. Сирене с наименование „Liliput“ се произвежда и търгува законно в Полша от 1971 г. В различни фирмени стандарти, технически инструкции и норми за използване на суровини сиренето „Liliput“ се посочва наред с други видове сирена, като Gouda, Edam и Emmental. Този термин, с който се нарича полското сирене, е добре известен на полските потребители и по никакъв начин не е свързан с литовското сирене. Следователно той трябва да се разглежда като родов термин за родово сирене в Полша. Що се отнася до продукта, полското сирене „Liliput“ притежава характеристики, външен вид и размери, сходни с тези на литовското сирене „Liliputas“. Освен това възразяващата страна твърди, че „Liliput“ и „Liliputas“ са сходни продукти с родови наименования. Следователно регистрацията на наименованието „Liliputas“ като защитено географско указание би попречило на полските производители да търгуват своите сирена „Liliput“ или, във всеки случай, да използват наименованието „Liliput“ за сирене.
(8)
Възразяващата страна твърди също така, че предложените за регистрация продукт и наименование не отговарят на изискванията по член 5, параграф 2 от Регламент (ЕС) № 1151/2012. Както е посочено в публикувания единен документ, сиренето е наречено „Liliputas“ заради размерите си. Следователно наименованието „Liliputas“ не указва, че продуктът произхожда от точно определено място, а както и полското сирене „Liliput“ се отнася само до малкия размер на сиренето. В допълнение, качествата на продукта не се дължат на географския му произход, а се дължат просто на зреенето му на малки пити. Приносът на местната микроскопична плесен Penicillium pallidum Smith за органолептичните характеристики на „Liliputas“ не е доказан. Освен това фактът, че продуктът е бил произвеждан съгласно държавния стандарт на СССР потвърждава, че производството му е било възможно навсякъде в СССР и че не е обвързано с определения географски район. Най-сетне „Liliputas“ следва да се смята за генеричен продукт.
(9)
Няколко полски производители на сирене са получили защитени търговски марки, съдържащи думата „Liliput“, като регистрираната марка със словни и фигуративни елементи „Cheesland Liliput“ и „Ser Liliput“ и заявената словна марка „Serenada Liliput“. Производството на полски „Liliput“ е значително: 2 762 тона през 2013 г., произведени в промишлени мащаби и предлагани на пазара в цяла Полша в 2 250 магазина, а 4,8 % от продукцията е била за износ към пазара на ЕС. 90 % от произведеното сирене „Liliput“ е защитено с някаква търговска марка. Според възразяващата страна регистрирането на наименованието „Liliputas“ като защитено географско указание би представлявало заплаха за съществуването на тези търговски марки.
(10)
Независимо от посочените по-горе твърдения, представени от възразяващата страна, регистрирането на наименованието „Liliputas“ като защитено географско указание е целесъобразно по следните причини.
(11)
Макар наименованието „Liliputas“ да се корени в малкия размер на сиренето, към което то се отнася, в Литва, след половин век употреба, е видно, че то вече не препраща към размера, а и успоредно с това се е изградила силна връзка с района на производство. Понастоящем в Литва наименованието „Liliputas“ безспорно се свързва с ръчно изработеното полутвърдо ферментирало висококачествено сирене, което се произвежда в село Belvederis. Литовските потребители не свързват това наименование с някое полско сирене или със стандартизирано индустриално производство на сирене. Поради това, макар да отсъства географска част, наименованието „Liliputas“ отговаря на определението по член 5, параграф 2 от Регламент (ЕС) № 1151/2012, според което защитеното географско указание е наименование, което идентифицира продукт с произход от специфично място, регион или държава.
(12)
Предвид гореизложеното „Liliputas“ не може да се разглежда като родово наименование. Наименованията, които са родови, макар да имат историческа връзка с мястото, в което продуктите, към които те се отнасят, са били произвеждани или търгувани най-напред, днес не са свързани по никакъв начин с този първоначално географски произход. За „Liliputas“ важи точно обратното. Отначало наименованието не е било свързвано с географски произход, но сега е тясно свързано със своя район на производство.
(13)
Качествата и реномето на продукта се отдават на неговия географски произход. Макар в публикувания единен документ да се посочва, че сиренето е получило наименованието „Liliputas“ заради размерите си, там все пак се уточнява, че неговият специфичен вкус и аромат се дължат на зреенето му на малки пити под въздействието на вътрешна микрофлора и микроскопичната плесен Penicillium pallidum Smith, която расте в избите в географския район. Тази плесен, която е специфична за избите в село Belvederis, е отговорна за млечната киселина, свежия вкус и характерния аромат на сиренето „Liliputas“. Районът притежава специални условия, които благоприятстват за запазването на тази плесен. Освен това фактът, че сиренето се произвежда ръчно, без машини, допринася за запазването и растежа на плесента. Освен това „Liliputas“ притежава доказана и солидна репутация на най-известния от всички литовски млечни продукти. Това е точно описано в публикувания единен документ.
(14)
Съответно разликите между „Liliputas“ и „Liliput“ са съвсем очевидни. „Liliputas“ не може да бъде разглеждан като генеричен продукт.
(15)
Що се отнася до твърдението, че след като „Liliputas“ е било регулирано от държавни стандарти на СССР, то е можело да се произвежда навсякъде в СССР, следва да се отбележи, че по онова време регулирането на продуктите с подобни стандарти е било задължително. В допълнение това обстоятелство не означава, че продуктът, както е описан в стандарта, посочен по инициатива на Литва, е бил произвеждан другаде. Във всеки случай, от 1969 г. до 1979 г. той получава множество награди, грамоти, медали и отличия за качество и е добре познат като литовско сирене, произвеждано в село Belvederis.
(16)
Терминът „Liliput“ е подобен във фонетичен план на термина „Liliputas“, за който е подадено заявление за регистрация. И двете наименования се коренят в малките размери на сиренето. Макар„Liliputas“ да е продукт с много отличителни характеристики, качества и репутация, в някои отношения сиренето „Liliput“ е подобно на сиренето „Liliputas“. Предвид близостта в наименованията и приликата между продуктите, прилагането на защитата по член 13 от Регламент (ЕС) № 1151/2012, при условие че наименованието „Liliputas“ бъде регистрирано, може да попречи на полските производители на сирене да използват термина „Liliput“.
(17)
Въз основа на събраната информация използването на термина „Liliput“ няма за цел въпросният продукт да се възползва от репутацията на наименованието „Liliputas“. Потребителите не са били или не са могли да бъдат подведени относно истинския произход на продуктите. В действителност двата продукта имат два отделни пазара, на които те са добре известни и правилно разпознавани. По тези причини и тъй като бе доказано, че терминът „Liliput“ се е използвал законно, последователно и справедливо най-малко 25 години преди заявлението за регистрация на наименованието „Liliputas“ да бъде подадено до Комисията, в интерес на безпристрастния подход и на общоприетата употреба следва да се предостави максималният преходен период, посочен в член 15, параграф 2 от Регламент (ЕС) № 1151/2012.
(18)
Това заключение не предполага обезателно, че ползването на термина „Liliput“ става незаконно. В съответствие с член 41, параграф 2 от Регламент (ЕС) № 1151/2012, ако бъде установено, като се вземат предвид всички фактори, и по-специално съществуващото положение в районите на потребление и съответните национални или правни актове на Съюза, че наименованието „Liliput“ се е превърнало в родов термин, ползването му няма да бъде препятствано от регистрирането на наименованието „Liliputas“.
(19)
По отношение на търговските марки, съдържащи термина „Liliput“, за които има подадени заявления, които са били регистрирани или които са се наложили в резултат на употреба при безкористното използване на територията на Съюза преди подаването на заявлението за регистрация на „Liliputas“ като защитено географско указание, съгласно член 14, параграф 2 от Регламент (ЕС) № 1151/2012, въпросните марки могат да продължат да се използват и подновяват за съответния продукт, при условие че се изпълняват общите изисквания по законодателството за търговските марки.
(20)
Предвид гореизложеното наименованието „Liliputas“ следва да бъде вписано в регистъра на защитените наименования за произход и защитените географски указания.
(21)
Мерките, предвидени в настоящия регламент, са в съответствие със становището на Комитета по политиката за качество на селскостопанските продукти,
ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
Член 1
Регистрира се наименованието „Liliputas“ (ЗГУ).
Наименованието по първата алинея се отнася за продукт от клас 1.3. „Сирена“ от приложение XI към Регламент за изпълнение (ЕС) № 668/2014 на Комисията (3).
Член 2
Терминът „Liliput“ може да се използва за обозначаване на сирене, което не съответства на спецификацията за „Liliputas“, за период от петнадесет години, считано от датата на влизане в сила на настоящия регламент.
Член 3
Настоящият регламент влиза в сила на двадесетия ден след деня на публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави членки.
Съставено в Брюксел на 24 февруари 2015 година.
ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΌΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) 2015/293 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ
της 24ης Φεβρουαρίου 2015
για την καταχώριση ονομασίας στο μητρώο προστατευόμενων ονομασιών προέλευσης και προστατευόμενων γεωγραφικών ενδείξεων [Liliputas (ΠΓΕ)]
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
Έχοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1151/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 21ης Νοεμβρίου 2012, για τα συστήματα ποιότητας των γεωργικών προϊόντων και τροφίμων (1), και ιδίως το άρθρο 15 παράγραφος 2 και το άρθρο 52 παράγραφος 3 στοιχείο β),
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Σύμφωνα με το άρθρο 50 παράγραφος 2 στοιχείο α) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1151/2012, η αίτηση που υπέβαλε η Λιθουανία για την καταχώριση της ονομασίας «Liliputas» δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (2).
(2)
Βάσει της ένστασης της 13ης Σεπτεμβρίου 2013 και της αιτιολογημένης δήλωσης ένστασης της 8ης Νοεμβρίου 2013, η Πολωνία εξέφρασε την αντίθεσή της ως προς την καταχώριση, σύμφωνα με το άρθρο 51 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1151/2012. Η ένσταση κρίθηκε παραδεκτή.
(3)
Με επιστολές της 8ης Ιανουαρίου 2014 η Επιτροπή κάλεσε τα ενδιαφερόμενα μέρη να προβούν στις προβλεπόμενες διαβουλεύσεις ώστε να επιδιώξουν την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ τους σύμφωνα με τις εσωτερικές τους διαδικασίες.
(4)
Εντούτοις, δεν επετεύχθη συμφωνία μεταξύ της Λιθουανίας και της Πολωνίας.
(5)
Δεδομένου ότι δεν επετεύχθη συμφωνία, η Επιτροπή οφείλει να λάβει απόφαση σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 52 παράγραφος 3 στοιχείο β) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1151/2012.
(6)
Σύμφωνα με το άρθρο 10 παράγραφος 1 στοιχείο γ) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1151/2012 το ενιστάμενο κράτος υποστήριξε ότι η καταχώριση του «Liliputas» ως προστατευόμενη γεωγραφική ένδειξη θα έθετε σε κίνδυνο την ύπαρξη μιας εν μέρει ταυτόσημης ονομασίας, των εμπορικών σημάτων και των προϊόντων τα οποία υφίσταντο νομίμως στην πολωνική αγορά για πολύ περισσότερο από μια πενταετία πριν από την ημερομηνία κατά την οποία η αίτηση για την καταχώριση της ονομασίας «Liliputas» ως προστατευόμενη γεωγραφική ένδειξη δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (15 Ιουνίου 2013)· σύμφωνα με το ενιστάμενο κράτος, η εν λόγω καταχώριση θα συνιστούσε απειλή για την ύπαρξη του προϊόντος με ονομασία «Liliput», το οποίο είναι πολωνικό τυρί με χαρακτηριστικά παρεμφερή με το τυρί «Liliputas», το όνομα του οποίου είναι παρόμοιο από φωνητικής απόψεως με το όνομα «Liliputas».
(7)
Το ενιστάμενο κράτος ισχυρίζεται ότι ο όρος «Liliput» χρησιμοποιείται γενικά στην Πολωνία ως αναφορά σε προϊόντα που χαρακτηρίζονται από το μικρό τους μέγεθος, ενώ χρησιμοποιείται επίσης για το τυρί. Το τυρί που φέρει την ονομασία «Liliput» παράγεται και διατίθεται νομίμως στο εμπόριο στην Πολωνία από το 1971. Στο πλαίσιο εταιρικών προτύπων, τεχνικών οδηγιών και κανόνων για τη χρήση πρώτων υλών, το τυρί «Liliput» αναφέρεται μεταξύ άλλων τυριών, όπως άλλα είδη τυριού όπως το gouda, το edam και το emmental. Ο όρος αυτός, που αναφέρεται στο πολωνικό τυρί, είναι δημοφιλής στους πολωνούς καταναλωτές και δεν συνδέεται με κανένα τρόπο με το λιθουανικό τυρί. Πρέπει, συνεπώς, να θεωρηθεί ως γενικός όρος που περιγράφει γενικά την έννοια του τυριού στην Πολωνία. Όσον αφορά το προϊόν, το πολωνικό τυρί «Liliput» έχει χαρακτηριστικά, εμφάνιση και διαστάσεις, παρόμοιες με αυτές του λιθουανικού τυριού «Liliputas». Τέλος, σύμφωνα με το ενιστάμενο κράτος, τα «Liliput» και «Liliputas» είναι προϊόντα παρόμοια τα οποία φέρουν γενικές ονομασίες. Ως εκ τούτου, η καταχώριση της ονομασίας «Liliputas» ως προστατευόμενης γεωγραφικής ένδειξης θα εμπόδιζε τους Πολωνούς παραγωγούς από την εμπορία του τυριού «Liliput» ή, εν πάση περιπτώσει, από το να χρησιμοποιούν την ονομασία «Liliput» για το τυρί.
(8)
Το ενιστάμενο κράτος ισχυρίζεται επίσης ότι το προϊόν και η ονομασία προς καταχώριση δεν συμμορφώνονται με τις απαιτήσεις του άρθρου 5 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1151/2012. Όπως αναφέρεται στο πλαίσιο του δημοσιευμένου ενιαίου εγγράφου, το τυρί έλαβε την ονομασία «Liliputas» λόγω του μεγέθους του. Ως εκ τούτου, η ονομασία «Liliputas» δεν δηλώνει ότι το προϊόν προέρχεται από ένα συγκεκριμένο μέρος, αλλά, όπως το πολωνικό τυρί «Liliput», αναφέρεται απλώς στο μικρό μέγεθος του τυριού. Επιπλέον, οι ιδιότητες του προϊόντος δεν μπορούν να αποδοθούν στη γεωγραφική του προέλευση, αλλά οφείλονται απλώς στο γεγονός της ωρίμασής του σε μικρές μπάλες. Ο αντίκτυπος του τοπικού μικροσκοπικού μύκητα Penicillium pallidum Smith στα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά του «Liliputas» δεν έχει αποδειχθεί. Επιπλέον, το γεγονός ότι το προϊόν παρήχθη βάσει κρατικών προδιαγραφών στην ΕΣΣΔ (Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών), επιβεβαιώνει ότι θα μπορούσε να παράγεται παντού στην ΕΣΣΔ και ότι δεν υπήρχε συγκεκριμένη σχέση με την οριοθετημένη γεωγραφική περιοχή. Εν τέλει, το τυρί «Liliputas» θα πρέπει να θεωρείται ως προϊόν γενικής ονομασίας.
(9)
Σε αρκετά πολωνικά τυριά είχε χορηγηθεί προστασία όσον αφορά εμπορικά σήματα που περιέχουν τη λέξη «Liliput», όπως το καταχωρισμένο λεκτικό και εικονιστικό σήμα «Cheesland Liliput» και «Ser liliput», και το λεκτικό σήμα «Serenada Liliput» για το οποίο υποβλήθηκε αίτηση καταχώρισης. Η παραγωγή του πολωνικού «Liliput» είναι σημαντική: 2 762 τόνοι παρήχθησαν το 2013 σε βιομηχανική κλίμακα και τέθηκαν στο εμπόριο σε όλη την Πολωνία σε 2 250 καταστήματα, ενώ το 4,8 % της παραγωγής του εξήχθη στην αγορά της ΕΕ. Το 90 % της παραγωγής του τυριού «Liliput» καλύπτεται από εμπορικό σήμα. Κατά την άποψη του ενιστάμενου κράτους, η καταχώριση της ονομασίας «Liliputas» ως προστατευόμενη γεωγραφική ένδειξη θα συνιστούσε απειλή για την ύπαρξη των εν λόγω σημάτων.
(10)
Παρά τις ως άνω καταγγελίες που υπέβαλε το ενιστάμενο κράτος, είναι σκόπιμη η καταχώριση της ονομασίας «Liliputas» ως προστατευόμενης γεωγραφικής ένδειξης για τους ακόλουθους λόγους.
(11)
Αν και η χρήση της ονομασίας «Liliputas» ανάγεται, πιθανότατα, στο μικρό μέγεθος του τυριού στο οποίο αναφέρεται, είναι σαφές ότι στη Λιθουανία, σε διάστημα μισού αιώνα, η εν λόγω ονομασία έχει απολέσει την εν λόγω αναφορά στο μέγεθος και έχει παράλληλα αναπτύξει έναν ισχυρό δεσμό με την περιοχή παραγωγής. Σήμερα πλέον, στη Λιθουανία, η ονομασία «Liliputas» είναι αναμφίβολα συνδεδεμένη με το χειροποίητο, υψηλής ποιότητας ημίσκληρο τυρί που έχει υποστεί ζύμωση, το οποίο παράγεται στο χωριό Belvederis. Οι λιθουανοί καταναλωτές δεν συνδέουν την ονομασία αυτή με συγκεκριμένο πολωνικό τυρί ή με τη βασική βιομηχανική παραγωγή τυριού. Συνεπώς, μολονότι στερείται γεωγραφικής καταγωγής, το όνομα Liliputas συμμορφούται προς τον ορισμό του άρθρου 5 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1151/2012 που ορίζει ότι ως προστατευόμενη γεωγραφική ένδειξη νοείται η ονομασία που προσδιορίζει ένα προϊόν το οποίο κατάγεται από συγκεκριμένο τόπο, περιοχή ή χώρα.
(12)
Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, το «Liliputas» δεν μπορεί να θεωρηθεί κοινή ονομασία. Κοινές ονομασίες είναι εκείνες οι οποίες, μολονότι έχουν ιστορικό δεσμό με τον τόπο όπου το προϊόν στο οποίο αναφέρονται είχε αρχικά παραχθεί ή διατεθεί στην αγορά, είναι τώρα πλήρως αποσυνδεδεμένες από την εν λόγω αρχική γεωγραφική προέλευση. Όσον αφορά το «Liliputas», ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Αρχικώς, ήταν αποσυνδεδεμένο από τη γεωγραφική του καταγωγή, αλλά σήμερα συνδέεται στενά με την περιοχή παραγωγής.
(13)
Το προϊόν έχει ιδιότητες και φήμη που αποδίδονται στη γεωγραφική του προέλευση. Μολονότι το δημοσιευμένο ενιαίο έγγραφο αναφέρει ότι το τυρί ονομάζεται «Liliputas» λόγω του μεγέθους του, εντούτοις, διευκρινίζει ότι το τυρί αποκτά την ιδιαίτερη γεύση και το άρωμά του λόγω της ωρίμασής του σε μικρές μπάλες με εσωτερική μικροχλωρίδα και λόγω του μικροσκοπικού μύκητα Penicillium pallidum Smith, που αναπτύσσεται σε θαλάμους ωρίμασης στη γεωγραφική περιοχή. Σε αυτό τον μύκητα, ο οποίος είναι χαρακτηριστικός των θαλάμων ωρίμασης του χωριού Belvederis, οφείλεται το γαλακτικό οξύ, η νωπή γεύση και το άρωμα που χαρακτηρίζουν το τυρί «Liliputas». Η περιοχή προσφέρει ειδικές προϋποθέσεις που ευνοούν την επιβίωση του εν λόγω μύκητα. Επιπλέον, το γεγονός ότι το τυρί είναι χειροποίητο και παράγεται με μη μηχανικό τρόπο συμβάλλει στη διατήρηση και στην ανάπτυξη του μύκητα. Επίσης, το «Liliputas» διαθέτει καλά τεκμηριωμένη και εδραιωμένη φήμη, σύμφωνα με την οποία είναι το εμβληματικό λιθουανικό γαλακτοκομικό προϊόν, που περιγράφηκε προηγουμένως με ακρίβεια στο δημοσιευμένο ενιαίο έγγραφο.
(14)
Οι διαφορές μεταξύ του «Liliputas» και του «Liliput» είναι, συνεπώς, προφανείς. Το τυρί «Liliputas» δεν μπορεί να θεωρηθεί προϊόν κοινής ονομασίας.
(15)
Όσον αφορά τον ισχυρισμό ότι, δεδομένου ότι ανταποκρινόταν στα πρότυπα της ΕΣΣΔ, το «Liliputas» μπορούσε να παράγεται παντού στην ΕΣΣΔ, πρέπει να σημειωθεί ότι η τήρηση των εν λόγω προτύπων ήταν υποχρεωτική την εποχή εκείνη. Επιπλέον, το γεγονός αυτό δεν συνεπάγεται ότι το προϊόν, όπως περιγράφεται στα πρότυπα που παρασχέθηκαν με πρωτοβουλία της Λιθουανίας, παραγόταν και αλλού. Εν πάση περιπτώσει, από το 1969 έως το 1979 έλαβε πολλά βραβεία, αναγνωρίσεις, σήματα ποιότητας και μετάλλια και εδραιώθηκε ως το λιθουανικό τυρί που παράγεται στο χωριό Belvederis.
(16)
Ο όρος «Liliput» είναι παρόμοιος από φωνητικής απόψεως με τον όρο «Liliputas» που πρόκειται να καταχωρισθεί. Και οι δύο ονομασίες οφείλονται στο μικρό μέγεθος του τυριού. Μολονότι το τυρί «Liliputas» είναι προϊόν με σαφώς διακριτά χαρακτηριστικά, ιδιότητες και φήμη, το τυρί «Liliput» έχει χαρακτηριστικά που το καθιστούν παρόμοιο με το τυρί «Liliputas». Δεδομένου ότι οι ονομασίες είναι παρόμοιες και με δεδομένη την οπτική ομοιότητα των προϊόντων, η εφαρμογή της προστασίας που προβλέπεται από το άρθρο 13 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1151/2012 μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα, σε περίπτωση που καταχωρισθεί η ονομασία «Liliputas», να μην μπορούν οι πολωνοί παραγωγοί τυριού να χρησιμοποιούν τον όρο «Liliput».
(17)
Από τα προαναφερόμενα στοιχεία προκύπτει ότι η χρήση του όρου «Liliput» δεν αποβλέπει στην εκμετάλλευση της φήμης της ονομασίας «Liliputas». Οι καταναλωτές δεν έχουν ή δεν θα μπορούσαν να έχουν παραπλανηθεί ως προς την πραγματική καταγωγή των προϊόντων. Πράγματι, υπάρχουν δύο διακριτές αγορές όσον αφορά τα δύο προϊόντα στις οποίες είναι ευρέως γνωστά και σαφώς αναγνωρίσιμα. Για τους σκοπούς αυτούς, και δεδομένου ότι αποδείχθηκε πως το «Liliput» χρησιμοποιήθηκε νόμιμα, κατά πάγια και θεμιτή πρακτική, επί τουλάχιστον 25 έτη πριν από την υποβολή στην Επιτροπή της αίτησης καταχώρισης της ονομασίας «Liliputas», και για να διασφαλιστεί η δίκαιη μεταχείριση και να διαφυλαχθεί η παραδοσιακή χρήση, θα πρέπει να χορηγηθεί η μέγιστη μεταβατική περίοδος που ορίζεται στο άρθρο 15 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1151/2012.
(18)
Το συμπέρασμα αυτό δεν συνεπάγεται απαραίτητα ότι η χρήση του όρου «Liliput» καθίσταται παράνομη. Σύμφωνα με το άρθρο 41 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1151/2012, εφόσον είναι δυνατόν να αποδειχθεί ότι, λαμβάνοντας υπόψη όλους τους σχετικούς παράγοντες και ιδίως την υφιστάμενη κατάσταση στις περιοχές κατανάλωσης και τις σχετικές εθνικές ή ενωσιακές νομοθετικές πράξεις, η ονομασία «Liliput» αποτελεί κοινό όρο, η χρήση της εν λόγω ονομασίας δεν επηρεάζεται από την καταχώριση της ονομασίας «Liliputas».
(19)
Όσον αφορά τα εμπορικά σήματα που περιέχουν την ένδειξη «Liliput», για τα οποία είχε υποβληθεί αίτηση ή τα οποία έχουν καταχωριστεί ή έχουν καθιερωθεί με τη χρήση, καλή την πίστει, στο έδαφος της Ένωσης πριν από την υποβολή της αίτησης καταχώρισης της «Liliputas» ως προστατευόμενης γεωγραφικής ένδειξης, σύμφωνα με το άρθρο 14 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1151/2012, τα εν λόγω εμπορικά σήματα μπορούν να συνεχίσουν να χρησιμοποιούνται και να ανανεώνονται για το προϊόν αυτό, εφόσον τηρούνται κατά τα άλλα οι γενικές απαιτήσεις βάσει της νομοθεσίας για τα εμπορικά σήματα.
(20)
Με βάση τα ανωτέρω, η ονομασία «Liliputas» θα πρέπει να καταχωριστεί στο «Μητρώο προστατευόμενων ονομασιών προέλευσης και προστατευόμενων γεωγραφικών ενδείξεων».
(21)
Τα μέτρα που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό είναι σύμφωνα με τη γνώμη της επιτροπής για την πολιτική ποιότητας των γεωργικών προϊόντων,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
Άρθρο 1
Η ονομασία «Liliputas» (ΠΓΕ) καταχωρίζεται.
Η ονομασία που αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο αφορά προϊόν της κλάσης 1.3. Τυριά του παραρτήματος XI του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 668/2014 της Επιτροπής (3).
Άρθρο 2
Ο όρος «Liliput» μπορεί να χρησιμοποιείται για τον χαρακτηρισμό τυριών που δεν συμμορφώνονται με τις προδιαγραφές του «Liliputas» για περίοδο δεκαπέντε ετών από την ημερομηνία έναρξης ισχύος του παρόντος κανονισμού.
Άρθρο 3
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
Βρυξέλλες, 24 Φεβρουαρίου 2015.