ДЕЛЕГИРАН РЕГЛАМЕНТ (ЕС) № 1187/2014 НА КОМИСИЯТА
от 2 октомври 2014 година
за допълване на Регламент (ЕС) № 575/2013 на Европейския парламент и на Съвета по отношение на регулаторните технически стандарти за определяне на цялостната експозиция към клиент или група от свързани клиенти по отношение на сделките с базисни активи
(текст от значение за ЕИП)
ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
като взе предвид Регламент (ЕС) № 575/2013 на Европейския парламент и на Съвета от 26 юни 2013 г. относно пруденциалните изисквания за кредитните институции и инвестиционните посредници и за изменение на Регламент (ЕС) № 648/2012 (1), и по-специално член 390, параграф 8, алинея 3 от него,
като има предвид, че:
(1)
За да се определи цялостната експозиция към определен длъжник, която произтича от експозициите на институцията към сделка с базисни активи, първо следва да се определи отделно стойността на всяка от тези експозиции. След това общата стойност на експозициите следва да се определи като сбор от тези експозиции, но не би трябвало да е по-голяма от стойността на експозицията, формирана от самия базисен актив.
(2)
Когато експозиции на други инвеститори са с равностоен ранг с тази на институцията, стойността на експозицията на институцията към базисен актив следва да отразява пропорционалното разпределение на загубите между експозициите с равностоен ранг. Това произтича от факта, че ако е настъпило неизпълнение по базисен актив, загубите винаги се разпределят между експозициите с равностоен ранг пропорционално на размера на всяка от тях и максималната загуба, която институцията може да понесе в случай на пълна загуба на базисен актив, е ограничена до частта, която съответства на дела на експозицията на институцията от общия размер на всички експозиции, които са с равностоен ранг.
(3)
Следва да се прави разграничение между сделки, при които всички инвеститори са с равностоен ранг, като например предприятия за колективно инвестиране, и други видове сделки, като например секюритизации, при които може да е необходимо разделяне на траншове с различаващи се по своя ранг експозиции. При първия вид сделки произтичащата експозицията към базисен актив зависи единствено от дела на експозицията на инвеститора от общия размер на експозициите на всички инвеститори. При втория вид сделки загубите се разпределят първо за определени траншове в зависимост от техния ранг, а след това, в случай на повече от един инвеститор в един и същ транш - пропорционално сред инвеститорите. Всички траншове в дадена секюритизация следва да бъдат третирани еднакво, тъй като при реализиране на най-лошия възможен сценарий подчинените траншове могат да бъдат изчерпани много бързо. По-специално следва да бъде призната максималната загуба, която може да бъде понесена от всички инвеститори в даден транш в случай на пълна загуба на определен базисен актив, тъй като не следва да бъде признато редуциране на кредитния риск за подчинените траншове. Експозицията на институцията към базисен актив по сделка не следва да превишава общата стойност на експозициите за този транш (понеже загубата за определен инвеститор в даден транш, която произтича от неизпълнение по базисен актив, никога не може да бъде по-голяма от общата стойност на експозициите за транша) и стойността на експозицията, формирана от базисния актив (понеже институцията никога не може да загуби повече от стойността на базисния актив). Това ограничение на максималната загуба следва да се вземе предвид, като се използва по-ниската от двете стойности на експозицията и след това се приложи процедурата за признаване на пропорционалното разпределение на загубите между всички експозиции с еднакъв ранг в този транш, ако има повече от един инвеститор в него.
(4)
Въпреки че се очаква институциите да идентифицират всички длъжници по базисни активи на сделките, в които инвестират, може да има случаи, в които това би довело до неоправдани разходи за институциите или когато обстоятелства не позволяват на институциите да идентифицират определени длъжници. В такива случаи, когато експозиция към базисен актив е достатъчно малка, за да има само несъществено въздействие върху цялостната експозиция към определен клиент или група от свързани клиенти, е достатъчно тази експозиция да бъде отнесена към сделката като отделен клиент. Общият размер на тези експозиции към базисни активи по една и съща сделка следва при все това да подлежи на ограничението за максималния размер на големите експозиции за тази сделка. Делът на даден базисен актив от цялостната експозиция следва да се приеме за несъществен, когато за достигане на пределната стойност от 25 % от приемливия капитал на институцията са необходими поне 100 експозиции към базисни активи по дадена сделка. Затова стойността на експозицията не трябва да превишава 0,25 % от приемливия капитал на институцията.
(5)
С цел да се предотврати възникването на неограничена цялостна експозиция, произтичаща от пропуски по отношение на информацията, е необходимо експозициите, чиято стойност превишава 0,25 % от приемливия капитал на институцията и за които липсва информация за длъжника, да бъдат отнесени към хипотетичен клиент („неизвестен клиент“), по отношение на който следва да важи ограничението от 25 % за големите експозиции.
(6)
Когато дадена институция не е в състояние да определи размера на отделните базисни активи по дадена сделка, съществува риск базисните активи по сделката да се отнасят към един и същ длъжник или една и съща група от свързани клиенти. В този случай с цел да се ограничи рискът, от институцията следва да се изиска да прецени доколко е съществена общата стойност на нейните експозиции към сделката, преди да може да я отнесе към сделката като отделен клиент, вместо към категорията „неизвестен клиент“.
(7)
Структурата на дадена сделка не следва да представлява допълнителна експозиция, когато обстоятелствата по сделката са такива, че загуби от експозиция към тази сделка могат да възникнат само вследствие на неизпълнение по базисни активи. Допълнителна експозиция следва да бъде призната, когато сделката включва задължение за плащане на дадено лице, което е в допълнение на паричните потоци от базисните активи или поне ги предхожда, предвид това че е възможно инвеститорите да понесат допълнителни загуби в случай на неизпълнение на задълженията на това лице, макар да не е настъпило неизпълнение по базисен актив. Допълнителна експозиция следва да бъде призната и когато условията на сделката дават възможност парични потоци да бъдат пренасочени към лице, което няма право да ги получава, тъй като инвеститорите биха могли да понесат допълнителни загуби, макар да не е настъпило неизпълнение по базисен актив. Не следва да бъде призната допълнителна експозиция за предприятия за колективно инвестиране в прехвърлими ценни книжа (ПКИПЦК) в съответствие с посоченото в Директива 2009/65/ЕO на Европейския парламент и на Съвета (2), предвид това че парични потоци не могат да бъдат пренасочени към лице, което по условията на сделката няма право да ги получава. Това изискване следва да се приеме и по отношение на субекти, които подлежат на еквивалентни изисквания по силата на законодателни актове на Съюза или на трета държава.
(8)
Съществуването и стойността на експозиции към клиент или група от свързани клиенти, произтичащи от експозиции към сделки, не зависят от това дали експозициите към сделки биват отнесени към търговския или към банковия портфейл. Поради това условията и методологиите, които трябва да се използват за идентифициране на експозиции към базисни активи, следва да бъдат едни и същи, независимо от това дали тези експозиции биват отнесени към търговския, или към банковия портфейл на институцията.
(9)
Настоящият регламент се основава на проектите на регулаторни технически стандарти, представени на Европейската комисия от Европейския банков орган (ЕБО).
(10)
ЕБО проведе открити обществени консултации по проектите на регулаторни технически стандарти, въз основа на които е изготвен настоящият регламент, анализира свързаните с тях потенциални разходи и ползи и поиска становище от Групата на участниците от банковия сектор, създадена в съответствие с член 37 от Регламент (ЕС) № 1093/2010 на Европейския парламент и на Съвета (3),
ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
Член 1
Предмет
С настоящия регламент се уреждат условията и методологиите, които се използват за определяне на цялостната експозиция към клиент или група от свързани клиенти по отношение на експозиции, произтичащи от сделки с базисни активи, и условията, при които структурата на сделки с базисни активи не представлява допълнителна експозиция.
Член 2
Определения
За целите на настоящия регламент се прилагат следните определения:
а)
„сделки“ означава сделките по член 112, букви м) и о) от Регламент (ЕС) № 575/2013, както и други сделки, при които е налице експозиция към базисни активи;
б)
„неизвестен клиент“ означава един хипотетичен клиент, към който институцията отнася всички експозиции, за които не е идентифицирала длъжника, при условие че не са приложими член 6, параграф 2, букви а) и б) и член 6, параграф 3, буква а) от настоящия регламент.
Член 3
Идентификация на произтичащи от сделки експозиции
1. Дадена институция определя дела на определена сделка от цялостната експозиция към даден клиент или група от свързани клиенти в съответствие с изложената в членове 4 - 6 методология.
Институцията определя поотделно експозицията си към всеки от базисните активи в съответствие с член 5.
2. Дадена институция преценява дали определена сделка представлява допълнителна експозиция в съответствие с член 7.
Член 4
Базисни експозиции към сделки, които на свой ред включват базисни активи
1. За целите на членове 5 и 6 при оценяването на базисните експозиции на определена сделка (сделка А), която сама по себе си включва базисна експозиция към друга сделка (сделка Б), дадена институция третира експозицията към сделка Б, като я заменя с базисните за нея експозиции.
2. Параграф 1 се прилага, при условие че базисните експозиции представляват експозиции към сделки с базисни активи.
Член 5
Изчисляване на стойността на експозицията
1. Експозицията на дадена институция към базисен актив на сделка е по-ниската от следните стойности:
а)
стойността на експозицията, която произтича от базисния актив;
б)
общата стойност на експозициите на институцията към базисния актив, която се получава от всички експозиции на институцията към сделката.
2. Стойността на произтичащата от дадена сделка експозиция към базисен актив за всяка експозиция на институция към сделката се определя, както следва:
а)
ако експозициите на всички инвеститори по тази сделка са с равностоен ранг, стойността на произтичащата от сделката експозиция към базисен актив се получава, като пропорционалният дял на експозицията на институцията към сделката се умножи по стойността на формираната от базисния актив експозиция;
б)
в случаите, различни от посочените в буква а), стойността на произтичащата от сделката експозиция към базисен актив се получава, като пропорционалният дял на експозицията на институцията към сделката се умножи по по-ниската от следните стойности:
i)
стойността на експозицията, формирана от базисния актив,
ii)
общата стойност на експозицията на институцията към сделката, заедно с всички други експозиции към тази сделка, които са с равностоен ранг с този на експозицията на институцията.
3. Пропорционалният дял на експозицията на дадена институция към определена сделка се получава, като стойността на експозицията на институцията се раздели на общата стойност на експозицията на институцията и всички останали експозиции към тази сделка, които са с равностоен ранг с този на експозицията на институцията.
Член 6
Процедура за определяне на дела на базисните експозиции от цялостните експозиции
1. За всяка експозиция към кредитен риск, за която длъжникът е идентифициран, дадена институция включва стойността на своята експозиция към съответния базисен актив при изчисляването на цялостната експозиция към този длъжник като отделен клиент или към групата от свързани клиенти, към която принадлежи този длъжник.
2. Ако дадена институция не е идентифицирала длъжника по базисна експозиция към кредитен риск или когато не е в състояние да потвърди, че дадена базисна експозиция не представлява експозиция към кредитен риск, институцията отнася тази експозиция по следния начин:
а)
когато стойността на експозицията не превишава 0,25 % от приемливия капитал на институцията, тя отнася експозицията към сделката като отделен клиент;
б)
когато стойността на експозицията е не по-малка от 0,25 % от приемливия капитал на институцията и чрез мандата на сделката институцията може да гарантира, че базисните експозиции на сделката не са свързани с други експозиции в нейния портфейл, включително базисни експозиции от други сделки, тя отнася експозицията към сделката като отделен клиент;
в)
в случаите, различни от посочените в букви а) и б), тя отнася експозицията към категорията „неизвестен клиент“.
3. Ако дадена институция не е в състояние да разграничи отделните базисни експозиции на дадена сделка, институцията отнася общата стойност на своите експозиции към сделката по следния начин:
а)
когато общата стойност на експозициите не превишава 0,25 % от приемливия капитал на институцията, тя отнася общата стойност на експозициите към сделката като отделен клиент;
б)
в случаите, различни от посочените в буква а), тя отнася тази обща стойност на експозициите към категорията „неизвестен клиент“.
4. За целите на параграфи 1 и 2 институциите редовно и поне веднъж месечно извършват наблюдение на тези сделки за евентуални промени в състава и относителния дял на базисните експозиции.
Член 7
Допълнителна експозиция, произтичаща от структурата на сделката
1. Структурата на дадена сделка не трябва да представлява допълнителна експозиция, ако сделката изпълнява едновременно следните две условия:
а)
правната и оперативната структура на сделката са създадени така, че да не дават възможност на управителя на сделката или на трета страна да пренасочва каквито и да е произтичащи от сделката парични потоци към лица, които според условията на сделката нямат право да ги получават;
б)
условията на сделката не могат да изискват от емитента или от друго лице да извърши плащане към институцията, което е в допълнение на паричните потоци от базисните активи или ги предхожда.
2. Условието в параграф 1, буква а) се счита за изпълнено, когато сделката е един от следните видове:
а)
ПКИПЦК по определението в член 1, параграф 2 от Директива 2009/65/ЕO;
б)
установено в трета държава предприятие, което извършва дейности, подобни на извършваните от ПКИПЦК, и което е обект на надзор по силата на законодателен акт на Съюза или на законодателството на трета държава, прилагаща надзорни и регулаторни изисквания, които са най-малко равностойни на прилаганите в Съюза по отношение на ПКИПЦК.
Член 8
Влизане в сила
Настоящият регламент влиза в сила на двадесетия ден след деня на публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави членки.
Съставено в Брюксел на 2 октомври 2014 година.
ΚΑΤ’ ΕΞΟΥΣΙΟΔΌΤΗΣΗ ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 1187/2014 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ
της 2ας Οκτωβρίου 2014
για τη συμπλήρωση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με ρυθμιστικά τεχνικά πρότυπα για τον προσδιορισμό του συνολικού ανοίγματος έναντι πελάτη ή ομάδας συνδεδεμένων πελατών όσον αφορά τις συναλλαγές με υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού
(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
Έχοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 575/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, σχετικά με τις απαιτήσεις προληπτικής εποπτείας για πιστωτικά ιδρύματα και επιχειρήσεις επενδύσεων και την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012 (1), και ιδίως το άρθρο 390 παράγραφος 8 τρίτο εδάφιο,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Για τον προσδιορισμό του συνολικού χρηματοδοτικού ανοίγματος έναντι συγκεκριμένου οφειλέτη, το οποίο προκύπτει από τα ανοίγματα του ιδρύματος σε μια συναλλαγή με υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού, θα πρέπει, κατά πρώτον, να προσδιοριστεί η αξία ανοίγματος για καθένα από τα ανοίγματα αυτά χωριστά. Η συνολική αξία ανοίγματος θα πρέπει, επομένως, να προκύπτει από το σύνολο αυτών των ανοιγμάτων, αλλά δεν θα πρέπει να είναι μεγαλύτερη από την αξία ανοίγματος του ανοίγματος που προκύπτει από το ίδιο το υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού.
(2)
Όταν τα ανοίγματα των άλλων επενδυτών είναι ίσης προτεραιότητας με το άνοιγμα του ιδρύματος, η αξία ανοίγματος του ανοίγματος του ιδρύματος σε υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού θα πρέπει να αντικατοπτρίζει την κατ’ αναλογία κατανομή των ζημιών μεταξύ των ανοιγμάτων που είναι ίσης προτεραιότητας. Αυτό απορρέει από το γεγονός ότι, σε περίπτωση επέλευσης γεγονότος αθέτησης για ένα υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού, οι ζημίες κατανέμονται πάντοτε μεταξύ των ανοιγμάτων που είναι ίσης προτεραιότητας σύμφωνα με την αναλογία καθενός εκ των ανοιγμάτων αυτών και η μέγιστη ζημία την οποία πρόκειται να υποστεί το ίδρυμα, σε περίπτωση ολικής απώλειας ενός υποκείμενου στοιχείου ενεργητικού, περιορίζεται στο τμήμα που αντιστοιχεί στην αναλογία του ανοίγματος του ιδρύματος στο σύνολο όλων των ανοιγμάτων που είναι ίσης προτεραιότητας.
(3)
Θα πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ των συναλλαγών όπου όλοι οι επενδυτές έχουν την ίδια προτεραιότητα, όπως οι οργανισμοί συλλογικών επενδύσεων, και άλλων συναλλαγών, όπως οι τιτλοποιήσεις, οι οποίες ενδέχεται να περιλαμβάνουν τμηματοποίηση, όπου τα ανοίγματα να έχουν διαφορετική προτεραιότητα. Στην πρώτη περίπτωση, το προκύπτον άνοιγμα σε ένα υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού εξαρτάται αποκλειστικά από την αναλογική σχέση του ανοίγματος του επενδυτή ως προς τα ανοίγματα όλων των επενδυτών. Στη δεύτερη περίπτωση, οι ζημίες καταλογίζονται πρώτα σε ορισμένα τμήματα ανάλογα με την προτεραιότητά τους και, στη συνέχεια, σε περίπτωση περισσότερων του ενός επενδυτών στο ίδιο τμήμα, κατανέμονται αναλογικά μεταξύ των επενδυτών. Όλα τα τμήματα τιτλοποίησης θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ισότιμα, καθώς, στη χειρότερη περίπτωση, τα τμήματα μειωμένης εξασφάλισης μπορεί να εξαφανιστούν ταχύτατα. Ειδικότερα, θα πρέπει να αναγνωριστεί η μέγιστη ζημία που πρόκειται να υποστούν όλοι οι επενδυτές σε ένα συγκεκριμένο τμήμα, σε περίπτωση ολικής απώλειας ενός υποκείμενου στοιχείου ενεργητικού, καθώς δεν θα πρέπει να αναγνωριστεί καμία μείωση από τμήματα μειωμένης εξασφάλισης. Το άνοιγμα του ιδρύματος σε υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού μιας συναλλαγής δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τη συνολική αξία ανοίγματος του τμήματος αυτού (δεδομένου ότι η ζημία για έναν επενδυτή σε ένα δεδομένο τμήμα, που απορρέει από την αθέτηση υποχρέωσης ενός υποκείμενου στοιχείου ενεργητικού, δεν μπορεί ποτέ να είναι υψηλότερη από τη συνολική αξία ανοίγματος του τμήματος), ούτε την αξία ανοίγματος του ανοίγματος που προκύπτει από το υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού (δεδομένου ότι το ίδρυμα δεν μπορεί, σε καμία περίπτωση, να έχει ζημία μεγαλύτερη από το ποσό του υποκείμενου στοιχείου ενεργητικού). Αυτός ο περιορισμός της μέγιστης ζημίας θα πρέπει να εκφράζεται με τη χρήση της χαμηλότερης από τις δύο αξίες ανοίγματος και, στη συνέχεια, την εφαρμογή της διαδικασίας για την αναγνώριση της αναλογικής κατανομής των ζημιών μεταξύ όλων των ανοιγμάτων που είναι ίσης προτεραιότητας σε αυτό το τμήμα, σε περίπτωση περισσοτέρων του ενός επενδυτών στο εν λόγω τμήμα.
(4)
Αν και αναμένεται από τα ιδρύματα να προσδιορίζουν όλους τους οφειλέτες υποκείμενων στοιχείων ενεργητικού σε συναλλαγές στις οποίες επενδύουν, μπορεί να υπάρχουν περιπτώσεις όπου αυτό θα δημιουργούσε αδικαιολόγητο κόστος για τα ιδρύματα ή όπου οι περιστάσεις εμποδίζουν τα ιδρύματα να προσδιορίσουν συγκεκριμένους οφειλέτες. Ως εκ τούτου, όταν ένα άνοιγμα σε ένα υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού είναι αρκετά μικρό ώστε να συνεισφέρει επουσιωδώς μόνον στο συνολικό άνοιγμα σε έναν συγκεκριμένο πελάτη ή ομάδα συνδεδεμένων πελατών, θα πρέπει να αρκεί η ταξινόμηση του εν λόγω ανοίγματος στη συναλλαγή ως χωριστού πελάτη. Το σύνολο αυτών των ανοιγμάτων σε υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού της ίδιας συναλλαγής θα πρέπει, επομένως, να εξακολουθεί να περιορίζεται από το όριο των μεγάλων χρηματοδοτικών ανοιγμάτων για την εν λόγω συναλλαγή. Η συνεισφορά ενός υποκείμενου στοιχείου ενεργητικού στο συνολικό άνοιγμα θα πρέπει να θεωρείται επουσιώδης, όταν χρειάζονται τουλάχιστον 100 ανοίγματα σε υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού μιας συναλλαγής για να επιτευχθεί το όριο του 25 % του επιλέξιμου κεφαλαίου του ιδρύματος. Αυτό προϋποθέτει ότι η αξία ανοίγματος δεν υπερβαίνει το 0,25 % του επιλέξιμου κεφαλαίου του ιδρύματος.
(5)
Προκειμένου να αποφευχθεί απεριόριστο συνολικό άνοιγμα που προκύπτει από ελλείψεις πληροφοριών, θα είναι αναγκαία η υπαγωγή ανοιγμάτων -για τα οποία η αξία ανοίγματος υπερβαίνει το 0,25 % του επιλέξιμου κεφαλαίου του ιδρύματος και για τα οποία λείπουν πληροφορίες για τον οφειλέτη- σε έναν υποθετικό πελάτη («άγνωστο πελάτη»), για τον οποίο θα πρέπει να ισχύει το όριο 25 % των μεγάλων χρηματοδοτικών ανοιγμάτων.
(6)
Σε περίπτωση που ένα ίδρυμα δεν είναι σε θέση να διακρίνει μεταξύ των υποκείμενων στοιχείων ενεργητικού μιας συναλλαγής ως προς το ποσό τους, υπάρχει κίνδυνος τα υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού της συναλλαγής να αφορούν τον ίδιο οφειλέτη ή τις ίδιες ομάδες συνδεδεμένων πελατών. Στην περίπτωση αυτή, προκειμένου να μετριαστεί ο κίνδυνος αυτός, θα πρέπει να απαιτείται από το ίδρυμα να αξιολογεί τη σπουδαιότητα της συνολικής αξίας των ανοιγμάτων του στη συναλλαγή, προτού την ταξινομήσει στη συναλλαγή ως χωριστό πελάτη, αντί του «άγνωστου πελάτη».
(7)
Η διάρθρωση μιας συναλλαγής δεν θα πρέπει να αποτελεί πρόσθετο άνοιγμα, όταν οι περιστάσεις της συναλλαγής διασφαλίζουν ότι οι ζημίες ενός ανοίγματος στη συναλλαγή αυτή μπορεί να προκύψουν μόνον από γεγονότα αθέτησης των υποκείμενων στοιχείων ενεργητικού. Θα πρέπει να αναγνωρίζεται πρόσθετο άνοιγμα όταν η συναλλαγή συνεπάγεται υποχρέωση καταβολής, από μέρους ορισμένου προσώπου, πρόσθετων ταμειακών ροών από τα υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού, ή τουλάχιστον προκαταβολής τους, δεδομένου ότι οι επενδυτές θα μπορούσαν να υποστούν πρόσθετες ζημίες, σε περίπτωση αθέτησης από μέρους του προσώπου αυτού, ακόμη κι αν δεν υπάρχει αθέτηση για ένα υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού. Θα πρέπει επίσης να αναγνωρίζεται πρόσθετο άνοιγμα όταν οι περιστάσεις της συναλλαγής επιτρέπουν τη διοχέτευση ταμειακών ροών προς ένα πρόσωπο που δεν δικαιούται να τις εισπράξει, καθώς οι επενδυτές θα μπορούσαν να υποστούν πρόσθετες ζημίες, ακόμη κι αν δεν υπάρχει αθέτηση για ένα υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού. Δεν θα πρέπει να αναγνωρίζεται πρόσθετο άνοιγμα για τους οργανισμούς συλλογικών επενδύσεων σε κινητές αξίες (ΟΣΕΚΑ), όπως αναφέρονται στην οδηγία 2009/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (2), δεδομένου ότι οι ταμειακές ροές δεν μπορούν να διοχετεύονται σε ένα πρόσωπο που δεν έχει δικαίωμα, βάσει της συναλλαγής, να εισπράττει αυτές τις ταμειακές ροές. Αυτό θα πρέπει επίσης να γίνεται δεκτό για τις οντότητες που υπόκεινται σε ισοδύναμες απαιτήσεις, σύμφωνα με τις νομοθετικές πράξεις της Ένωσης ή με τη νομοθεσία τρίτης χώρας.
(8)
Η ύπαρξη και η αξία των ανοιγμάτων προς έναν πελάτη ή μια ομάδα συνδεδεμένων πελατών που προκύπτουν από ανοίγματα σε συναλλαγές δεν εξαρτάται από το αν τα ανοίγματα σε συναλλαγές υπάγονται στο χαρτοφυλάκιο συναλλαγών ή είναι εκτός χαρτοφυλακίου συναλλαγών. Ως εκ τούτου, τα κριτήρια και η μεθοδολογία που πρέπει να χρησιμοποιούνται για τον προσδιορισμό των ανοιγμάτων σε συναλλαγές με υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού θα πρέπει να είναι τα ίδια, ανεξάρτητα από το αν τα ανοίγματα αυτά υπάγονται στο χαρτοφυλάκιο συναλλαγών ή είναι εκτός χαρτοφυλακίου συναλλαγών του ιδρύματος.
(9)
Ο παρών κανονισμός βασίζεται στα σχέδια ρυθμιστικών τεχνικών προτύπων που υπέβαλε η Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών (ΕΑΤ) στην Επιτροπή.
(10)
Η ΕΑΤ διεξήγαγε ανοικτές δημόσιες διαβουλεύσεις σχετικά με τα σχέδια ρυθμιστικών τεχνικών προτύπων στα οποία βασίζεται ο παρών κανονισμός, ανέλυσε τα ενδεχόμενα συναφή κόστη και τις ωφέλειες και ζήτησε τη γνώμη της ομάδας τραπεζικών συμφεροντούχων, που συστάθηκε σύμφωνα με το άρθρο 37 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (3),
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
Άρθρο 1
Αντικείμενο
Ο παρών κανονισμός καθορίζει τα κριτήρια και τη μεθοδολογία που χρησιμοποιούνται για τον προσδιορισμό του συνολικού χρηματοδοτικού ανοίγματος ενός ιδρύματος έναντι πελάτη ή ομάδας συνδεδεμένων πελατών, όσον αφορά τα χρηματοδοτικά ανοίγματα από συναλλαγές με υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού, καθώς και τους όρους υπό τους οποίους η διάρθρωση των συναλλαγών με υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού δεν συνιστά πρόσθετο χρηματοδοτικό άνοιγμα.
Άρθρο 2
Ορισμοί
Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:
α) «συναλλαγές»: οι συναλλαγές που αναφέρονται στο άρθρο 112 στοιχεία ιγ) και ιε) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013, καθώς και άλλες συναλλαγές όπου υπάρχει άνοιγμα σε υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού·
β) «άγνωστος πελάτης»: ένας δεδομένος υποθετικός πελάτης, στον οποίο το ίδρυμα εκχωρεί όλα τα ανοίγματα για τα οποία δεν έχει προσδιοριστεί ο οφειλέτης, υπό την προϋπόθεση ότι δεν εφαρμόζεται το άρθρο 6 παράγραφος 2 στοιχεία α) και β) και το άρθρο 6 παράγραφος 3 στοιχείο α) του παρόντος κανονισμού.
Άρθρο 3
Ταυτοποίηση των ανοιγμάτων που προκύπτουν από συναλλαγές
1. Το ίδρυμα προσδιορίζει τη συνεισφορά στο συνολικό άνοιγμα έναντι συγκεκριμένου πελάτη ή ομάδας συνδεδεμένων πελατών, το οποίο προκύπτει από μια συγκεκριμένη συναλλαγή, σύμφωνα με τη μεθοδολογία που ορίζεται στα άρθρα 4, 5 και 6.
Το ίδρυμα προσδιορίζει χωριστά για καθένα από τα υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού το άνοιγμά του στο συγκεκριμένο υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού, σύμφωνα με το άρθρο 5.
2. Το ίδρυμα αξιολογεί κατά πόσον μια συγκεκριμένη συναλλαγή αποτελεί πρόσθετο άνοιγμα, σύμφωνα με το άρθρο 7.
Άρθρο 4
Υποκείμενα ανοίγματα σε συναλλαγές με υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού
1. Κατά την αξιολόγηση των υποκείμενων ανοιγμάτων μιας συναλλαγής (συναλλαγή A), η οποία έχει υποκείμενο άνοιγμα σε άλλη συναλλαγή (συναλλαγή Β), για τους σκοπούς της εφαρμογής των άρθρων 5 και 6, το ίδρυμα αντιμετωπίζει το άνοιγμα στη συναλλαγή Β ως αντικατασταθέν διά των υποκείμενων ανοιγμάτων της συναλλαγής Β.
2. Η παράγραφος 1 εφαρμόζεται όσο τα υποκείμενα ανοίγματα είναι ανοίγματα σε συναλλαγές με υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού.
Άρθρο 5
Υπολογισμός της αξίας χρηματοδοτικού ανοίγματος
1. Το άνοιγμα ενός ιδρύματος σε ένα υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού μιας συναλλαγής είναι το χαμηλότερο από τα εξής:
α)
η αξία ανοίγματος του ανοίγματος που προκύπτει από το υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού·
β)
η συνολική αξία ανοίγματος των ανοιγμάτων του ιδρύματος στο υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού, που προκύπτει από όλα τα ανοίγματα του ιδρύματος στη συναλλαγή.
2. Για κάθε άνοιγμα ενός ιδρύματος σε μια συναλλαγή, η αξία ανοίγματος του προκύπτοντος ανοίγματος σε ένα υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού προσδιορίζεται ως εξής:
α)
εάν τα ανοίγματα όλων των επενδυτών σε αυτή τη συναλλαγή είναι ίσης προτεραιότητας, η αξία ανοίγματος του προκύπτοντος ανοίγματος σε ένα υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού ισούται με τον λόγο του ανοίγματος του ιδρύματος στη συναλλαγή, πολλαπλασιαζόμενου με την αξία ανοίγματος του ανοίγματος που προκύπτει από το υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού·
β)
σε άλλες περιπτώσεις πλην εκείνων που αναφέρονται στο στοιχείο α), η αξία ανοίγματος του προκύπτοντος ανοίγματος σε ένα υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού ισούται με τον λόγο του ανοίγματος του ιδρύματος στη συναλλαγή, πολλαπλασιαζόμενου με το χαμηλότερο από τα εξής:
i)
την αξία ανοίγματος του ανοίγματος που προκύπτει από το υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού·
ii)
τη συνολική αξία ανοίγματος του ανοίγματος του ιδρύματος στη συναλλαγή, μαζί με όλα τα άλλα ανοίγματα σε αυτή τη συναλλαγή που είναι ίσης προτεραιότητας με το άνοιγμα του ιδρύματος.
3. Η αναλογία ανοίγματος ενός ιδρύματος προς μια συναλλαγή ισούται με την αξία ανοίγματος του ανοίγματος του ιδρύματος, διαιρούμενη με τη συνολική αξία ανοίγματος του ανοίγματος του ιδρύματος, μαζί με όλα τα άλλα ανοίγματα σε αυτή τη συναλλαγή που είναι ίσης προτεραιότητας με το άνοιγμα του ιδρύματος.
Άρθρο 6
Διαδικασία για τον προσδιορισμό της συνεισφοράς των υποκείμενων ανοιγμάτων στα συνολικά ανοίγματα
1. Για κάθε άνοιγμα πιστωτικού κινδύνου για το οποίο προσδιορίζεται ο οφειλέτης, το ίδρυμα περιλαμβάνει την αξία ανοίγματος του ανοίγματός του προς το αντίστοιχο υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού, κατά τον υπολογισμό του συνολικού ανοίγματος σε αυτόν τον οφειλέτη ως μεμονωμένο πελάτη ή ομάδα συνδεδεμένων πελατών στην οποία ανήκει ο εν λόγω οφειλέτης.
2. Εάν ένα ίδρυμα δεν έχει προσδιορίσει τον οφειλέτη ενός ανοίγματος σε υποκείμενο πιστωτικό κίνδυνο, ή όταν ένα ίδρυμα δεν είναι σε θέση να επιβεβαιώσει ότι ένα υποκείμενο άνοιγμα δεν συνιστά άνοιγμα σε πιστωτικό κίνδυνο, η υπαγωγή του εν λόγω ανοίγματος από το ίδρυμα γίνεται ως εξής:
α)
όπου η αξία ανοίγματος δεν υπερβαίνει το 0,25 % του επιλέξιμου κεφαλαίου του ιδρύματος, το εν λόγω άνοιγμα στη συναλλαγή ταξινομείται ως χωριστός πελάτης·
β)
όπου η αξία ανοίγματος ισούται με το 0,25 % του επιλέξιμου κεφαλαίου του ιδρύματος, ή το υπερβαίνει, και το ίδρυμα μπορεί να εγγυηθεί, με εντολή συναλλαγής, ότι τα υποκείμενα ανοίγματα της συναλλαγής δεν συνδέονται με οποιαδήποτε άλλα ανοίγματα στο χαρτοφυλάκιό του, συμπεριλαμβανομένων των υποκείμενων ανοιγμάτων από άλλες συναλλαγές, το εν λόγω άνοιγμα στη συναλλαγή ταξινομείται ως χωριστός πελάτης·
γ)
σε άλλες περιπτώσεις πλην εκείνων που αναφέρονται στα στοιχεία α) και β), το εν λόγω άνοιγμα υπάγεται στον άγνωστο πελάτη.
3. Εάν ένα ίδρυμα δεν είναι σε θέση να διακρίνει τα υποκείμενα ανοίγματα μιας συναλλαγής, το ίδρυμα ταξινομεί τη συνολική αξία ανοίγματος των ανοιγμάτων του στη συναλλαγή ως εξής:
α)
όπου η συνολική αξία ανοίγματος δεν υπερβαίνει το 0,25 % του επιλέξιμου κεφαλαίου του ιδρύματος, αυτή η συνολική αξία ανοίγματος στη συναλλαγή ταξινομείται ως χωριστός πελάτης·
β)
σε άλλες περιπτώσεις πλην εκείνων που αναφέρονται στο στοιχείο α), η εν λόγω συνολική αξία ανοίγματος υπάγεται στον άγνωστο πελάτη.
4. Για τους σκοπούς των παραγράφων 1 και 2, τα ιδρύματα παρακολουθούν τακτικά, και τουλάχιστον σε μηνιαία βάση, αυτές τις συναλλαγές για πιθανές αλλαγές στη σύνθεση και το σχετικό μερίδιο των υποκείμενων ανοιγμάτων.
Άρθρο 7
Πρόσθετο άνοιγμα σύμφωνα με τη διάρθρωση της συναλλαγής
1. Η διάρθρωση της συναλλαγής δεν συνιστά πρόσθετο άνοιγμα, εάν η συναλλαγή πληροί και τις δύο ακόλουθες προϋποθέσεις:
α)
η νομική και επιχειρησιακή διάρθρωση της συναλλαγής έχει σχεδιαστεί κατά τρόπο που να αποτρέπει τον υπεύθυνο της συναλλαγής ή ένα τρίτο μέρος από τη διοχέτευση τυχόν ταμειακών ροών που προκύπτουν από τη συναλλαγή σε πρόσωπα που δεν έχουν δικαίωμα, σύμφωνα με τους όρους της συναλλαγής, να εισπράττουν αυτές τις ταμειακές ροές·
β)
δεν μπορεί να απαιτηθεί ούτε από τον εκδότη ούτε από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, βάσει της συναλλαγής, να καταβάλει στο ίδρυμα προκαταβολή ή πρόσθετες ταμειακές ροές από τα υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού.
2. Οι όροι της παραγράφου 1 στοιχείο α) θεωρείται ότι πληρούνται, όταν η συναλλαγή αφορά ένα από τα εξής:
α)
έναν ΟΣΕΚΑ, όπως ορίζεται στο άρθρο 1 παράγραφος 2 της οδηγίας 2009/65/ΕΚ·
β)
μια επιχείρηση εγκατεστημένη σε τρίτη χώρα, η οποία ασκεί δραστηριότητες παρόμοιες με εκείνες που ασκούνται από έναν ΟΣΕΚΑ και η οποία υπόκειται σε εποπτεία σύμφωνα με νομοθετική πράξη της Ένωσης ή σύμφωνα με τη νομοθεσία τρίτης χώρας η οποία εφαρμόζει εποπτικές και κανονιστικές απαιτήσεις που είναι τουλάχιστον ισοδύναμες με εκείνες που εφαρμόζονται στην Ένωση για τους ΟΣΕΚΑ.
Άρθρο 8
Έναρξη ισχύος
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
Βρυξέλλες, 2 Οκτωβρίου 2014.