ДИРЕКТИВА 2014/66/ЕС НА ЕВРОПЕЙСКИЯ ПАРЛАМЕНТ И НА СЪВЕТА
от 15 май 2014 година
относно условията за влизане и пребиваване на граждани на трети държави в рамките на вътрешнокорпоративен трансфер
ЕВРОПЕЙСКИЯТ ПАРЛАМЕНТ И СЪВЕТЪТ НА ЕВРОПЕЙСКИЯ СЪЮЗ,
като взеха предвид Договора за функционирането на Европейския съюз, и по-специално член 79, параграф 2, букви а) и б) от него,
като взеха предвид предложението на Европейската комисия,
след предаване на проекта на законодателния акт на националните парламенти,
като взеха предвид становището на Европейския икономически и социален комитет (1),
като взеха предвид становището на Комитета на регионите (2),
в съответствие с обикновената законодателна процедура (3),
като имат предвид, че:
(1)
За постепенното изграждане на пространство на свобода, сигурност и правосъдие Договорът за функциониране на Европейския съюз (ДФЕС) предвижда приемането на мерки в областта на имиграцията, които са справедливи спрямо гражданите на трети държави.
(2)
ДФЕС предвижда, че Съюзът трябва да развива обща имиграционна политика, целяща да гарантира на всеки етап ефективно управление на миграционните потоци и справедливо третиране на гражданите на трети държави, пребиваващи законно в държавите членки. За тази цел Европейският парламент и Съветът трябва да приемат мерки по отношение на условията за влизане и пребиваване, стандарти за издаване от държавите членки на визи и разрешения за дългосрочно пребиваване, както и по отношение на определянето на правата на гражданите на трети държави, пребиваващи законно в дадена държава членка, включително условията за свобода на движение и пребиваване в другите държави членки.
(3)
В съобщението на Комисията от 3 март 2010 г., озаглавено „Европа 2020: стратегия за интелигентен, устойчив и приобщаващ растеж“ се поставя целта Съюзът да се превърне в икономика, основаваща се на знания и иновации, да се намали административната тежест върху дружествата и да се постигне по-добро съгласуване между предлагането и търсенето на труд. Мерките за улесняване на влизането в Съюза на ръководители, специалисти и служители стажанти от трети държави в рамките на вътрешнокорпоративен трансфер трябва да се разглеждат в този по-широк контекст.
(4)
В Стокхолмската програма, приета от Европейския съвет на 11 декември 2009 г., се признава, че трудовата имиграция може да допринесе за повишаване на конкурентоспособността и икономическата жизненост и че в контекста на важните демографски предизвикателства, пред които ще бъде изправен Съюзът в бъдеще, свързани с повишеното търсене на работна ръка, провеждането на гъвкави имиграционни политики ще допринесе значително за икономическото развитие и успеха на Съюза в дългосрочен план. Ето защо в Стокхолмската програма Комисията и Съветът се приканват да продължат да прилагат Плана за политика в областта на законната миграция, предвиден в съобщението на Комисията от 21 декември 2005 г.
(5)
В резултат на глобализацията на бизнеса, нарастването на търговията и растежа и разширяването на мултинационалните групи, движението на ръководители, специалисти и служители стажанти от клонове и дъщерни дружества на мултинационални корпорации, които се преместват временно за краткосрочни задачи в други звена на дружеството, придоби по-голямо значение през последните години.
(6)
Такива вътрешнокорпоративни трансфери на ключови служители водят до нови умения и знания, до иновации и увеличаване на икономическите възможности за приемащите структури, като по този начин се подпомага напредъкът в Съюза към изграждане на икономика, основаваща се на знанието, като същевременно се стимулират инвестиционните потоци в целия Съюз. Вътрешнокорпоративните трансфери от трети държави имат потенциал да улеснят и вътрешнокорпоративните трансфери от дружества в Съюза към дружества в трети държави и да поставят Съюза в по-силна позиция в отношенията му с международните партньори. Улесняването на вътрешнокорпоративните трансфери дава възможност на мултинационалните групи да използват най-добре своите човешки ресурси.
(7)
Наборът от правила, установени от настоящата директива, може да бъде от полза и за държавите на произход на мигрантите, тъй като тази временна миграция може, при добре определени правила, да стимулира трансфера на знания, умения, технологии и ноу-хау.
(8)
С настоящата директива не следва да се засяга принципът за отдаване на предпочитание на граждани на Съюза при достъпа до пазара на труда на държавите членки, както се посочва в относимите разпоредби на съответните Актове за присъединяване.
(9)
Настоящата директива не следва да засяга правото на държавите членки да издават разрешения, различни от разрешения за лица, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, за цели, свързани със заетост, ако гражданин на трета държава не попада в нейния обхват.
(10)
Настоящата директива следва да установи прозрачна и опростена процедура за приемане на лица, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, която се основава на общи определения и хармонизирани критерии.
(11)
Държавите членки следва да осигурят извършването на подходящи проверки и ефективни инспекции, за да се гарантира правилното изпълнение на настоящата директива. Фактът, че е издадено разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, не следва да засяга или възпрепятства прилагането от страна на държавите членки по време на вътрешнокорпоративния трансфер на разпоредбите от областта на трудовото им право, които имат за цел - в съответствие с правото на Съюза - осъществяване на контрол върху спазването на условията на труд, посочени в член 18, параграф 1.
(12)
Незасегната следва да остане възможността държава членка да налага, въз основа на националното си право, санкции срещу работодател на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, който е установен в трета държава.
(13)
За целите на настоящата директива лицата, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, следва да включват ръководители, специалисти и служители стажанти. Определението за тези лица следва да се основава на конкретни ангажименти на Съюза по силата на Общото споразумение по търговията с услуги (ГАТС) и двустранни търговски споразумения. Тъй като тези ангажименти, поети съгласно ГАТС, не обхващат условията за влизане, престой и работа, настоящата директива следва да допълва и улеснява прилагането на тези ангажименти. Обхватът на вътрешнокорпоративните трансфери, които се уреждат с настоящата директива, обаче следва да е по-широк от този съгласно поети търговски ангажименти, тъй като трансферите не са непременно в сектора на услугите и могат да имат за отправна точка трета държава, която не е страна по търговско споразумение.
(14)
При оценяването на квалификациите на лица, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, държавите членки следва да използват по съответстващ начин Европейската квалификационна рамка (ЕКР) за учене през целия живот с цел оценяване на квалификациите по съпоставим и прозрачен начин. Националните координатори за ЕКР могат да предоставят информация и насоки за съответствията между националните квалификационни нива и ЕКР.
(15)
Лицата, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, следва да се ползват от поне същите условия на работа като командированите работници, чийто работодател е установен на територията на Съюза, както е определено в Директива 96/71/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (4). Държавите членки следва да изискват лицата, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, да се ползват от равно третиране с гражданите на държавата членка, заемащи сходни позиции, по отношение на възнаграждението, което ще бъде предоставяно през целия период на трансфера. Всяка държава членка следва да отговаря за извършването на проверки на възнаграждението, предоставяно на лицата, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, по време на престоя им на нейна територия. Това има за цел да защити работниците и да гарантира лоялна конкуренция между предприятия, установени в държава членка, и такива, установени в трета държава, тъй като гарантира, че предприятията от трети държави няма да могат да се възползват от съществуването на по-ниски трудови стандарти, за да получат конкурентно предимство.
(16)
За да се гарантира, че уменията на лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, са специфични за приемащата структура, преместеното лице следва да е било на работа в същата група предприятия от поне три до дванадесет месеца без прекъсване, непосредствено преди трансфера, когато става въпрос за ръководители и специалисти, и от поне три до шест месеца без прекъсване, когато става въпрос за служители стажанти.
(17)
Тъй като вътрешнокорпоративните трансфери представляват временна миграция, максималната продължителност на един трансфер към Съюза, включително мобилността между държавите членки, не следва да надвишава три години за ръководителите и специалистите и една година за служителите стажанти, след което те следва да напуснат към трета държава, освен ако получат разрешение за пребиваване на друго основание в съответствие с правото на Съюза или с националното право. Максималната продължителност на трансфера следва да обхваща общата продължителност на последователно издадените разрешения на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер. Последващ трансфер към Съюза може да бъде осъществен, след като гражданинът на трета държава е напуснал територията на държавите членки.
(18)
С цел да се гарантира временният характер на вътрешнокорпоративните трансфери и да се предотвратят злоупотреби, държавите членки следва да могат да изискват да изтече определен период от време от края на максималния срок на един трансфер до подаването на друго заявление, отнасящо се до същия гражданин на трета държава, за целите на настоящата директива в същата държава членка.
(19)
Тъй като вътрешнокорпоративните трансфери представляват временно командироване, заявителят следва да представи доказателства, като част от трудовия договор или от документ за описание на дейността, че гражданинът на трета държава ще може да се върне в установена в трета държава структура от същата група предприятия след края на трансфера. Заявителят следва представи и доказателства, че ръководителят или специалистът, който е гражданин на трета държава, притежава професионалната квалификация и подходящия професионален опит, необходими в приемащата структура, в която ще бъде прехвърлен.
(20)
Гражданите на трети държави, които кандидатстват за приемане като служители стажанти, следва да представят диплома за висше образование. Освен това при необходимост служителите стажанти следва да представят споразумение за обучение, включително описание на програмата за обучение, нейната продължителност и условията, при които ще бъдат наставлявани, което да доказва, че те наистина ще се обучават, а няма да бъдат използвани като нормални работници.
(21)
Освен ако това не противоречи на принципа на отдаване на предпочитание на граждани на Съюза, както е посочено в относимите разпоредби на съответните Актове за присъединяване, не следва да се изисква проучване на пазара на труда.
(22)
Държава членка следва да признава придобитите от гражданин на трета държава професионални квалификации в друга държава членка по същия начин като тези на граждани на Съюза и следва да взема предвид квалификациите, придобити в трета държава в съответствие с Директива 2005/36/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (5). Такова признаване не следва да засяга евентуални ограничения върху достъпа до регламентирани професии, произтичащи от резерви по отношение на съществуващи ангажименти във връзка с регламентираните професии, поети от Съюза или от Съюза и неговите държави членки в рамките на търговски споразумения. Във всеки случай настоящата директива не следва да предвижда по-благоприятно третиране на лицата, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, отколкото на гражданите на Съюза или на Европейското икономическо пространство по отношение на достъпа до регламентираните професии в дадена държава членка.
(23)
Настоящата директива не следва да засяга правото на държавите членки да определят броя на приеманите граждани, в съответствие с член 79, параграф 5 от ДФЕС.
(24)
С оглед на борбата с евентуални злоупотреби по настоящата директива държавите членки следва да могат да откажат, да отнемат или да не подновят разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, когато приемащата структура е създадена с основна цел да улеснява влизането на лица, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, и/или не извършва реална дейност.
(25)
Настоящата директива има за цел да улесни мобилността на лицата, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, в рамките на Съюза („мобилност в рамките на ЕС“) и да намали административната тежест, свързана с работа, извършвана в няколко държави членки. За тази цел настоящата директива създава специална схема за мобилност в рамките на ЕС, при която притежател на валидно издадено от държава членка разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, има право на влизане, престой и работа в една или повече държави членки в съответствие с разпоредбите, уреждащи краткосрочната и дългосрочната мобилност по настоящата директива. Краткосрочната мобилност за целите на настоящата директива следва да обхваща престой в държави членки, различни от издалата разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, за период до 90 дни на отделна държава членка. Дългосрочната мобилност за целите на настоящата директива следва да обхваща престои в държави членки, различни от издалата разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, за период над 90 дни на отделна държава членка. За да не се допуска незачитане на разликата между краткосрочна и дългосрочна мобилност, краткосрочната мобилност във връзка с една държава членка следва да се ограничи до максимум 90 дни в рамките на който и да е период от 180 дни и да не е възможно да се подава едновременно уведомление за краткосрочна мобилност и заявление за дългосрочна мобилност. Ако след започването на краткосрочната мобилност на лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, възникне необходимост от дългосрочна мобилност, втората държава членка може да поиска заявлението да бъде подадено поне 20 дни преди края на срока на краткосрочна мобилност.
(26)
Въпреки че създадената с настоящата директива специална схема за мобилност следва да установи автономни правила по отношение на влизането и престоя с цел работа като лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, в държави членки, различни от държавата членка, издала разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, всички останали правила за движението на лица през границите, установени в съответните разпоредби на достиженията на правото от Шенген, продължават да се прилагат.
(27)
С цел улесняване на проверките, ако трансферът включва няколко места в различни държави членки, заявителят следва да представи, когато е приложимо, необходимата информация на компетентните органи на втората държава членка.
(28)
Когато лица, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, са упражнили правото си на мобилност, втората държава членка следва, при определени условия, да бъде в състояние да предприеме мерки, така че дейностите на лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, да не противоречат на съответните разпоредби на настоящата директива.
(29)
Държавите членки следва да предвидят ефективни, пропорционални и възпиращи санкции, например финансови санкции, които да бъдат налагани в случай на неспазване на настоящата директива. Тези санкции могат да включват, наред с другото, мерки като предвидените в член 7 от Директива 2009/52/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (6). Тези санкции могат да бъдат наложени на приемащата структура, установена в съответната държава членка.
(30)
Въвеждането на единна процедура, чрез която да се издава един комбиниран документ, представляващ едновременно разрешение за пребиваване и разрешение за работа („единно разрешение“), следва да допринесе за опростяване на приложимите понастоящем в държавите членки правила.
(31)
Следва да бъде възможно създаването на опростена процедура за структури или групи предприятия, които са били признати за тази цел. Признаването следва да подлежи на редовно оценяване.
(32)
Когато държава членка реши да приеме гражданин на трета държава, който отговаря на критериите, определени в настоящата директива, този гражданин на трета държава следва да получи разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, което му позволява да изпълнява при определени условия задачата си в различни структури, принадлежащи към една и съща транснационална корпорация, включително структури, намиращи се в друга държава членка.
(33)
Когато се изисква виза и гражданинът на трета държава отговаря на условията за издаване на разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, държавата членка следва да предостави на гражданина на трета държава всички улеснения за получаване на изискваната виза и да вземе необходимите мерки компетентните органи да сътрудничат ефективно за тази цел.
(34)
Когато разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, е издадено от държава членка, която не прилага изцяло достиженията на правото от Шенген, и лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, пресича, в рамките на мобилност в рамките на ЕС, външна граница по смисъла на Регламент (ЕО) № 562/2006 на Европейския парламент и на Съвета (7), дадена държава членка следва да има правото да изисква доказателство, което потвърждава, че лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, се премества на нейната територия за целите на вътрешнокорпоративен трансфер. Освен това в случай на пресичане на външна граница по смисъла на Регламент (ЕО) № 562/2006 държавите членки, които прилагат изцяло достиженията на правото от Шенген, следва да правят проверка в Шенгенската информационна система и да отказват влизането или да възразяват срещу мобилността на лица, за които са постъпили сигнали в тази система с цел отказ от влизане или престой, съгласно посоченото в Регламент (ЕО) № 1987/2006 на Европейския парламент и на Съвета (8).
(35)
Държавите членки следва да могат да посочат допълнителна информация във вид на документ на хартия или да съхраняват тази информация в електронен формат, както е посочено в член 4 от Регламент (ЕО) № 1030/2002 на Съвета (9) и буква а), точка 16 от приложението към него, за да предоставят по-точна информация за трудовата дейност на лицето по време на вътрешнокорпоративния трансфер. Предоставянето на такава допълнителна информация следва да бъде незадължително за държавите членки и да не съставлява допълнително изискване, което да застраши единното разрешение и единната процедура за кандидатстване.
(36)
Настоящата директива не следва да възпрепятства лицата, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, да упражняват специфични трудови дейности в обектите на клиенти в рамките на държавата членка, в която е установена приемащата структура, в съответствие с разпоредбите, прилагани в тази държава членка по отношение на такива дейности.
(37)
Настоящата директива не засяга условията за предоставяне на услуги в рамките на член 56 от ДФЕС. По-специално, настоящата директива не засяга реда и условията на работа, които по силата на Директива 96/71/ЕО се прилагат за работниците, командировани от установено в държава членка предприятие, за да предоставят услуги на територията на друга държава членка. Настоящата директива не следва да се прилага за граждани на трети държави, които са командировани от установени в държава членка предприятия в рамките на предоставянето на услуги в съответствие с Директива 96/71/ЕО. Гражданите на трети държави, притежаващи разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, не могат да се възползват от Директива 96/71/ЕО. В съответствие с член 1, параграф 4 от Директива 96/71/ЕО с настоящата директива не следва да се предоставя на предприятията, установени в трета държава, по-благоприятно третиране, отколкото на предприятията, установени в държава членка.
(38)
Адекватното социално осигуряване на лицата, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, включително когато е приложимо - обезщетенията за членовете на техните семейства, е важно за гарантирането на достойни условия на труд и живот по време на престоя им в Съюза. Поради това равно третиране следва да бъде предоставено по националното право по отношение на клоновете на социалната сигурност, изброени в член 3 от Регламент (ЕО) № 883/2004 на Европейския парламент и на Съвета (10). С настоящата директива не се хармонизира законодателството на държавите членки в областта на социалната сигурност. Директивата се ограничава до прилагане на принципа на равно третиране в областта на социалната сигурност спрямо лицата, попадащи в нейния обхват. Правото на равно третиране в областта на социалната сигурност се прилага за граждани на трети държави, които отговарят на обективните и недискриминационни условия, установени в правото на държава членка, в която се извършва работата, по отношение на участието в схема за социална сигурност и правото на социалноосигурителни обезщетения.
В много държави членки правото на семейни обезщетения е обвързано с условие за наличие на определена връзка с тази държава членка, тъй като целта на обезщетенията е да подкрепят положителното демографско развитие с цел да се осигури бъдещата работна сила в тази държава членка. Ето защо настоящата директива не следва да засяга правото на дадена държава членка да ограничава, при определени условия, равното третиране по отношение на семейните обезщетения, след като лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, и придружаващите го членове на семейството имат временен престой в същата държава членка. Социалноосигурителните права следва да бъдат предоставени, без да се засягат разпоредбите на националното право и/или на двустранни споразумения, предвиждащи прилагането на законодателството в областта на социалната сигурност на държавата на произход. Двустранните споразумения или националното право в областта на социалноосигурителните права на лица, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, които са приети след влизането в сила на настоящата директива, обаче не следва да предвиждат по-неблагоприятно третиране от третирането, предоставяно на граждани на държавата членка, в която се извършва работата. Вследствие на националното право или такива споразумения може например да бъде в интерес на лицата, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, да останат включени в системата за социална сигурност на тяхната държава на произход, ако прекъсването на това включване ще повлияе неблагоприятно върху правата им или ако включването им ще доведе до поемане на разходите за двойно социалноосигурително покритие. Държавите членки следва винаги да разполагат с възможността да предоставят по-благоприятни социалноосигурителни права на лицата, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер. Никоя разпоредба на настоящата директива не следва да засяга правото на преживелите лица, чиито права произтичат от лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, да получават пенсия за преживели лица, когато пребивават в трета държава.
(39)
В случай на мобилност между държавите членки следва да се прилага съответно Регламент (ЕС) № 1231/2010 на Европейския парламент и на Съвета (11). Настоящата директива не следва да предоставя повече права от вече предвидените в съществуващото право на Съюза в областта на социалната сигурност по отношение на гражданите на трети държави, които имат трансгранични интереси в държавите членки.
(40)
За да бъдат специфичните правила, установени с настоящата директива, по-привлекателни и за да се даде възможност директивата да доведе до осъществяване на всичките очаквани ползи за конкурентоспособността на бизнеса в Съюза, на гражданите на трети държави, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, следва да се предоставят благоприятни условия за събиране на семейството в държавата членка, която е издала разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, и в държавите членки, които предоставят на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, възможността за престой и работа на тяхна територия в съответствие с разпоредбите на настоящата директива относно дългосрочната мобилност. С това право ще бъде отстранена важна пречка пред лицата, които потенциално могат да бъдат преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, да приемат дадена задача. С цел запазване на целостта на семейството членовете на семейството следва да могат да се присъединят към лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер в друга държава членка, и следва да се улесни техният достъп до пазара на труда.
(41)
С оглед да се улесни бързата обработка на заявленията, държавите членки следва да отдават приоритет на обмена на информация и на изпращането на съответните документи по електронен път, освен ако възникнат технически трудности или съществени интереси налагат друго.
(42)
Събирането и изпращането на досиета и данни следва да се осъществява в съответствие с приложимите правила за сигурност и за защита на данните.
(43)
Настоящата директива не следва да се прилага за граждани на трети държави, които кандидатстват за пребиваване в държава членка като научни работници с цел осъществяване на изследователски проект, тъй като те попадат в обхвата на Директива 2005/71/ЕО на Съвета (12).
(44)
Доколкото целите на настоящата директива, а именно въвеждане на специална процедура за приемане и приемането на условия за влизане и пребиваване на граждани на трети държави, преместени при вътрешнокорпоративни трансфери, не могат да бъдат постигнати в достатъчна степен от държавите членки, а поради обхвата и последиците от предвиденото действие могат да бъдат по-добре постигнати на равнището на Съюза, Съюзът може да приеме мерки в съответствие с принципа на субсидиарност, уреден в член 5 от Договора за Европейския съюз (ДЕС). В съответствие с принципа на пропорционалност, уреден в същия член, настоящата директива не надхвърля необходимото за постигането на тези цели.
(45)
С настоящата директива се съблюдават основните права и принципите, признати в Хартата на основните права на Европейския съюз, която на свой ред доразвива правата, произтичащи от социалните харти, приети от Съюза и от Съвета на Европа.
(46)
В съответствие със Съвместната политическа декларация на държавите членки и на Комисията относно обяснителните документи от 28 септември 2011 г. (13) държавите членки са поели ангажимент в обосновани случаи да прилагат към съобщението за своите мерки за транспониране един или повече документи, обясняващи връзката между елементите на дадена директива и съответстващите им части от националните инструменти за транспониране. По отношение на настоящата директива законодателят смята, че предоставянето на такива документи е обосновано.
(47)
В съответствие с членове 1 и 2 от Протокол № 21 относно позицията на Обединеното кралство и Ирландия по отношение на пространството на свобода, сигурност и правосъдие, приложен към ДЕС и ДФЕС, и без да се засяга член 4 от посочения протокол, тези държави членки не участват в приемането на настоящата директива и не са обвързани от нея, нито от нейното прилагане.
(48)
В съответствие с членове 1 и 2 от Протокол № 22 относно позицията на Дания, приложен към ДЕС и ДФЕС, Дания не участва в приемането на настоящата директива и не е обвързана от нея, нито от нейното прилагане,
ПРИЕХА НАСТОЯЩАТА ДИРЕКТИВА:
ГЛАВА I
ОБЩИ РАЗПОРЕДБИ
Член 1
Предмет
С настоящата директива се установяват:
а)
условията за влизане и пребиваване за повече от 90 дни на територията на държавите членки и правата на граждани на трети държави и на членове на техните семейства в рамките на вътрешнокорпоративен трансфер;
б)
условията за влизане и пребиваване и правата на посочените в буква а) граждани на трети държави в държави членки, различни от държавата членка, която е издала първо на гражданина на трета държава разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, въз основа на настоящата директива.
Член 2
Обхват
1. Настоящата директива се прилага за граждани на трети държави, които по време на кандидатстването за приемане пребивават извън територията на държавите членки и кандидатстват да бъдат приети или които са били приети на територията на държава членка съгласно условията на настоящата директива, в рамките на вътрешнокорпоративен трансфер в качеството на ръководители, специалисти или служители стажанти.
2. Настоящата директива не се прилага за граждани на трети държави, които:
а)
кандидатстват за пребиваване в държава членка в качеството си на научни работници по смисъла на Директива 2005/71/ЕО за целите на провеждане на научноизследователски проект;
б)
по силата на споразумения между Съюза и неговите държави членки с трети държави се ползват с право на свободно движение, равностойно на това на гражданите на Съюза, или са наети от предприятие, установено в тези трети държави;
в)
са командировани в рамките на Директива 96/71/ЕО;
г)
извършват дейност като самостоятелно заети работници;
д)
са получили задача от агенции за заетост, агенции за временна заетост или от други предприятия, ангажирани с осигуряването на труд под надзора и насоките на друго предприятие;
е)
са приети за редовни студенти или които преминават краткосрочно практическо обучение под ръководството на наставник като част от образованието си.
3. Настоящата директива не засяга правото на държавите членки да издават разрешения за пребиваване, различни от разрешенията за лица, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, попадащи в обхвата на настоящата директива, на граждани на трета държава за цели, свързани със заетост, които не попадат в обхвата на настоящата директива.
Член 3
Определения
За целите на настоящата директива се прилагат следните определения:
а)
„гражданин на трета държава“ означава всяко лице, което не е гражданин на Съюза по смисъла на член 20, параграф 1 от ДФЕС;
б)
„вътрешнокорпоративен трансфер“ означава временно командироване с цел работа или обучение на гражданин на трета държава, който по време на кандидатстването за разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, пребивава извън територията на държавите членки, от предприятие, установено извън територията на държава членка, с което гражданинът на трета държава е обвързан с трудов договор преди и по време на трансфера, в структура, принадлежаща към предприятието или към същата група предприятия, установено(а) в посочената държава членка, и когато е приложимо - мобилност между приемащи структури, установени в една или няколко втори държави членки;
в)
„лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер“ означава всеки гражданин на трета държава, който по време на кандидатстването за разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, пребивава извън територията на държавите членки и който е преместен при вътрешнокорпоративен трансфер;
г)
„приемаща структура“ означава структурата, в която е преместено лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, без оглед на нейната правна форма, установена, в съответствие с националното право, на територията на държава членка;
д)
„ръководител“ означава лице, което заема висша длъжност и изпълнява основно ръководни функции в приемащата структура и чиято работа се контролира или направлява като цяло от съвет на директорите, от акционери на дружеството или от еквивалентен орган; тази длъжност включва: управление на приемащата структура или на подразделение или отдел на приемащата структура; упражняване на контрол и надзор върху работата на другите професионални или управленски кадри и служители, извършващи контрол; притежаване на правомощията да дава препоръки при назначаване, освобождаване от длъжност или други действия по отношение на персонала;
е)
„специалист“ означава лице, което работи в групата предприятия и притежава специализирани знания, които са от съществено значение за областите на дейност, техниките или управлението на приемащата структура. При оценката на неговите знания се отчитат не само специфичните за приемащата структура знания, но и дали лицето има високо ниво на квалификация, включително подходящ професионален опит за даден вид работа или дейност, изискващи специфични технически познания, включително евентуалната му принадлежност към акредитирана професия;
ж)
„служител стажант“ означава лице с висше образование, което е преместено в приемаща структура с цел професионално развитие или обучение в областта на стопанските техники или методи и което получава заплащане по време на трансфера;
з)
„членове на семейството“ означава гражданите на трети държави, посочени в член 4, параграф 1 от Директива 2003/86/ЕО на Съвета (14);
и)
„разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер“ означава разрешение с обозначението „ICT“, което дава право на титуляря на разрешението да пребивава и работи на територията на първата държава членка и, когато е приложимо, на втората държава членка, съгласно условията на настоящата директива;
й)
„разрешение за дългосрочна мобилност“ означава разрешение с обозначението „mobile ICT“, което дава право на титуляря на разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, да пребивава и работи на територията на втората държава членка съгласно условията на настоящата директива;
к)
„единна процедура за кандидатстване“ означава процедура, при която въз основа на заявление за издаване на разрешение за пребиваване и работа на гражданин на трета държава на територията на държава членка се взема решение по това заявление;
л)
„група от предприятия“ означава две или повече предприятия, признати за свързани съгласно националното право по следните начини: едно предприятие по отношение на друго предприятие пряко или непряко - притежава преимуществен дял от записания капитал на това предприятие; контролира по-голямата част от гласовете, свързани с емитирания от това предприятие акционерен капитал; има право да назначава повече от половината членове на административния, управителния или надзорния орган на това предприятие; или предприятията се намират под единното управление на предприятието майка;
м)
„първа държава членка“ означава държавата членка, която първа издава на гражданина на трета държава разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер;
н)
„втора държава членка“ означава всяка държава членка, различна от първата държава членка, в която лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, възнамерява да упражнява или упражнява правото на мобилност по смисъла на настоящата директива;
о)
„регламентирана професия“ означава регламентирана професия съгласно определението в член 3, параграф 1, буква а) от Директива 2005/36/ЕО.
Член 4
По-благоприятни разпоредби
1. Настоящата директива се прилага, без да се засягат по-благоприятните разпоредби на:
а)
правото на Съюза, включително на двустранни и многостранни споразумения между Съюза и неговите държави членки, от една страна, и една или повече трети държави, от друга страна;
б)
двустранните или многостранните споразумения, сключени между една или повече държави членки и една или повече трети държави.
2. Настоящата директива не засяга правото на държавите членки да приемат или запазят по-благоприятни разпоредби за граждани на трети държави, за които директивата се прилага във връзка с член 3, буква и) и членове 15, 18 и 19.
ГЛАВА II
УСЛОВИЯ ЗА ПРИЕМАНЕ
Член 5
Критерии за приемане
1. Без да се засяга член 11, параграф 1 гражданинът на трета държава, който кандидатства за приемане съгласно условията на настоящата директива, или приемащата структура:
а)
представя доказателство, че приемащата структура и предприятието, установено в трета държава, принадлежат към едно и също предприятие или група предприятия;
б)
представя доказателство за работа в рамките на същото предприятие или група предприятия за период от поне три до дванадесет месеца без прекъсване непосредствено преди датата на вътрешнокорпоративния трансфер - за ръководителите и специалистите, и от поне три до шест месеца без прекъсване - за служителите стажанти;
в)
представя трудов договор и, при необходимост, документ за описание на дейността от работодателя, съдържащи:
i)
данни за продължителността на трансфера и местонахождението на приемащата структура или структури;
ii)
доказателство, че гражданинът на третата държава поема длъжност като ръководител, специалист или служител стажант в приемащата структура или структури в съответната държава членка;
iii)
възнаграждението, както и останалите условия и ред за трудова заетост по време на вътрешнокорпоративния трансфер;
iv)
доказателство, че гражданинът на трета държава ще може да се върне след края на вътрешнокорпоративния трансфер в структура, която принадлежи към това предприятия или група от предприятия и която е установена в трета държава;
г)
представя доказателство, че гражданинът на трета държава притежава професионалната квалификация и опит, необходими в приемащата структура, в която предстои да бъде преместен като ръководител или специалист, или когато става въпрос за служители стажанти - изискваното висше образование;
д)
когато е приложимо, представя документи, удостоверяващи, че гражданинът на трета държава отговаря на условията, предвидени в националното право на съответната държава членка за упражняването от граждани на Съюза на регламентираната професия, за която се отнася заявлението;
е)
представя валиден документ за пътуване на гражданина на трета държава съгласно определеното в националното право, както и заявление за издаване на виза или виза, ако е необходимо; държавите членки могат да изискват срокът на валидност на документа за пътуване да обхваща поне срокът на валидност на разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер;
ж)
без да се засягат съществуващите двустранни споразумения, представя доказателство за притежаване или, ако е предвидено в националното право, за кандидатстване за здравно осигуряване, покриващо всички рискове, които обикновено се покриват за гражданите на съответната държава членка, за периода, през който това осигуряване и съответните права на обезщетения не се предоставят във връзка със или в резултат на извършването на работа в тази държава членка.
2. Държавите членки могат да поискат от заявителя да представи посочените в параграф 1, букви а), в), г), д) и ж) документи на официалния език на съответната държава членка.
3. Държавите членки могат да изискат от заявителя да представи най-късно към момента на издаване на разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, адреса на съответния гражданин на трета държава на територията на държавата членка.
4. Държавите членки изискват:
а)
по време на трансфера на лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, всички условия в законовите и подзаконовите актове и в административните разпоредби и/или в колективните трудови договори с общо приложение, които са приложими за командировани работници в подобна ситуация в съответните сектори на заетост, да бъдат изпълнени по време на вътрешнокорпоративния трансфер във връзка с условията и реда за полагане на труд, различни от възнаграждението;
При отсъствие на система за деклариране на колективните трудови договори за договори с общо приложение, държавите членки могат да се основат на колективните трудови договори, които обикновено са приложими за всички подобни предприятия в съответния географски район и съответната професия или отрасъл, и/или на колективни трудови договори, които са сключени от най-представителните организации на работодатели и на работници на национално равнище и които се прилагат на цялата територия на тези държави членки;
б)
възнаграждението, отпускано на гражданина на трета държава през целия период на вътрешнокорпоративния трансфер, да не бъде по-неблагоприятно от възнаграждението, давано на граждани на държавата членка, в която се извършва трудовата дейност, които заемат подобни длъжности в съответствие с приложимите закони или колективни трудови договори или практики в държавата членка, където е установена приемащата структура.
5. Въз основа на документите, представени в съответствие с параграф 1, държавите членки могат да изискат лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, да разполага с достатъчно средства за времето на престоя си, за да издържа себе си и членовете на семейството си, без да се налага да прибягва до системите за социално подпомагане на държавите членки.
6. В допълнение към доказателствата, изисквани по параграф 1, от всеки гражданин на трета държава, кандидатстващ да бъде приет като служител стажант, може да се изиска да представи споразумение за обучение, свързано с подготовката на неговата бъдеща позиция в рамките на предприятието или групата от предприятия, включително описание на програмата за обучение, в която се посочва, че целта на престоя е обучение на служителя стажант с цел професионално развитие или обучение в областта на стопанските техники или методи, както и продължителността на програмата и условията, при които служителят стажант ще бъде ръководен по време на програмата.
7. В хода на процедурата за кандидатстване заявителят уведомява компетентните органи на съответната държава членка за всяка промяна, която засяга критериите за приемане, посочени в настоящия член.
8. За целите на настоящата директива не се приемат граждани на трети държави, за които се счита, че представляват заплаха за обществения ред, обществената сигурност или общественото здраве.
Член 6
Обем на приема
Настоящата директива не засяга правото на държавата членка да определя броя на приеманите граждани на трети държави в съответствие с член 79, параграф 5 от ДФЕС. На тази основа заявлението за разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, може да бъде или счетено за недопустимо или да бъде отхвърлено.
Член 7
Основания за отхвърляне
1. Държавите членки отхвърлят подадено заявление за разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, във всеки един от следните случаи:
а)
когато не е спазен член 5;
б)
когато представените документи са били придобити чрез измама или са били подправени или преправени;
в)
когато приемащата структура е била създадена с основната цел да улеснява влизането на лица, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер;
г)
когато е достигната максималната продължителност на престоя съгласно определеното в член 12, параграф 1.
2. Държавите членки отхвърлят, ако това е уместно, дадено заявление, когато работодателят или приемащата структура са били санкционирани в съответствие с националното право за недеклариран труд и/или незаконно наемане на работа.
3. Държавите членки могат да отхвърлят подадено заявление за разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, във всеки един от следните случаи:
а)
когато работодателят или приемащата структура не са изпълнили техните законови задължения, свързани със социалната сигурност, данъчното облагане, трудовите права или условията на работа;
б)
когато стопанската дейност на работодателя или на приемащата структура подлежи на ликвидация или е прекратена съгласно производство по несъстоятелност в съответствие с националното право или не се осъществява икономическа дейност;
в)
когато целта или последствието от временното присъствие на лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, е да се намеси или по друг начин да повлияе върху резултатите от трудовоправен управленски спор или преговори.
4. Държавите членки могат да отхвърлят заявление за разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, на основанието, посочено в член 12, параграф 2.
5. Без да се засяга параграф 1, при всяко решение за отхвърляне на заявление се вземат предвид конкретните обстоятелства по случая, като се зачита принципът на пропорционалност.
Член 8
Отнемане или неподновяване на разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер
1. Държавите членки отнемат разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, във всеки един от следните случаи:
а)
когато разрешението е било придобито чрез измама, било е подправено или преправено;
б)
когато лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, пребивава в съответната държава членка с цел, различна от тази, за която е получило разрешение за пребиваване;
в)
когато приемащата структура е създадена с основната цел да улеснява влизането на лица, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер.
2. Държавите членки отнемат, ако това е уместно, разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, когато работодателят или приемащата структура са били санкционирани в съответствие с националното право за недеклариран труд и/или незаконно наемане на работа.
3. Държавите членки отказват да подновят разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, във всеки един от следните случаи:
а)
когато разрешението е било придобито чрез измама, било е подправено или преправено;
б)
когато лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, пребивава в съответната държава членка с цел, различна от тази, за която е получило разрешение за пребиваване;
в)
когато приемащата структура е била създадена с основната цел да улеснява влизането на лица, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер;
г)
когато е достигната максималната продължителност на престоя съгласно определеното в член 12, параграф 1.
4. Държавите членки отказват, когато е уместно, да подновят разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, когато работодателят или приемащата структура са били санкционирани в съответствие с националното право за недеклариран труд и/или незаконно наемане на работа.
5. Държавите членки могат да отнемат или да откажат да подновят разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, във всеки един от следните случаи:
а)
когато член 5 не е спазен или вече не се спазва;
б)
когато работодателят или приемащата структура не са изпълнили техните законови задължения, свързани със социалната сигурност, данъчното облагане, трудовите права или условията на работа;
в)
когато дейността на работодателя или на приемащата структура подлежи на ликвидация или е прекратена съгласно производство по несъстоятелност в съответствие с националното право, или не се осъществява икономическа дейност;
г)
когато лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, не е спазило определените в членове 21 и 22 правила относно мобилността.
6. Без да се засягат параграфи 1 и 3, при всяко решение за отнемане или за отказ за подновяване на разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, се вземат предвид конкретните обстоятелства по случая, като се зачита принципът на пропорционалност.
Член 9
Санкции
1. Държавите членки могат да потърсят от приемащата структура отговорност за неспазване на условията за приемане, престой и мобилност, установени в настоящата директива.
2. Съответната държава членка предвижда санкции когато от приемащата структура се търси отговорност съгласно параграф 1. Тези санкции са ефективни, пропорционални и възпиращи.
3. Държавите членки предвиждат мерки за предотвратяване на евентуални злоупотреби и за санкциониране на нарушения на настоящата директива. Мерките включват наблюдение, оценка и когато е подходящо - проверки, в съответствие с националното право или административната практика.
ГЛАВА III
ПРОЦЕДУРА И РАЗРЕШЕНИЕ
Член 10
Достъп до информация
1. Държавите членки създават условия за лесен достъп на заявителите до информацията относно всички документи, необходими за подаването на заявление, и до информацията относно влизането и пребиваването, включително правата и задълженията на лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, и на членовете на неговото семейство, както и съответните процедурни гаранции. Държавите членки също така предоставят лесно достъпна информация за процедурите, приложими за краткосрочната мобилност съгласно член 21, параграф 2 и за дългосрочната мобилност съгласно член 22, параграф 1.
2. Съответните държави членки предоставят на приемащата структура информация за правото на държавите членки да налагат санкции в съответствие с членове 9 и 23.
Член 11
Заявления за разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер или разрешение за дългосрочна мобилност
1. Държавите членки определят дали заявлението трябва да се подаде от гражданина на трета държава или от приемащата структура. Държавите членки могат също така да решат да дадат възможност за подаване на заявление от който и да е от двамата.
2. Заявлението за разрешение за вътрешнокорпоративен трансфер се подава, докато съответният гражданин на трета държава пребивава извън територията на държавата членка, в която кандидатства да бъде приет.
3. Заявлението за разрешение за вътрешнокорпоративен трансфер се подава до органите на държавата членка, в която се осъществява първият престой. Когато първият престой не е най-дългият, заявлението се подава до органите на държавата членка, в която ще се осъществи най-дългият като цяло престой по време на трансфера.
4. Държавите членки определят кои органи са компетентни да приемат заявлението и да издават разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер или разрешение за дългосрочна мобилност.
5. Заявителят има право да подаде заявление в рамките на единна процедура за кандидатстване.
6. Опростени процедури във връзка с издаването на разрешения на лица, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, на разрешения за дългосрочна мобилност, на разрешения за членове на семейството на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, както и на визи, могат да се предоставят на структури, на предприятия или групи предприятия, които са били признати за тази цел от държавите членки в съответствие с националното им право или административна практика.
Признаването подлежи на редовна преоценка.
7. Опростените процедури, предвидени в параграф 6, включват най-малкото:
а)
освобождаване на заявителя от задължението да представи някои от доказателствата, посочени в член 5 или в член 22, параграф 2, буква а);
б)
ускорена процедура за приемане, позволяваща разрешенията на лица, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, както и разрешенията за дългосрочна мобилност, да се издават в по-кратък срок от посочения в член 15, параграф 1 или в член 22, параграф 2, буква б); и/или
в)
улеснени и/или ускорени процедури във връзка с издаване на изискваните визи.
8. Структури или предприятия или групи предприятия, които са признати в съответствие с параграф 6, уведомяват своевременно и във всеки случай не по-късно от 30 дни съответния орган за всяка промяна, свързана с условията за признаване.
9. Държавите членки предвиждат подходящи санкции, включително отмяна на признаването, в случай че не бъде уведомен съответният орган.
Член 12
Продължителност на вътрешнокорпоративния трансфер
1. Максималната продължителност на вътрешнокорпоративен трансфер е три години за ръководители и специалисти и една година за служители стажанти, след което те трябва да напуснат територията на държавите членки, освен ако не получат разрешение за пребиваване на друго основание в съответствие с правото на Съюза или националното право.
2. Без да се засягат задълженията съгласно международни споразумения, държавите членки могат да изискват изтичането на срок до шест месеца между края на максималния срок за трансфер, посочен в параграф 1, и подаването на друго заявление, отнасящо се до същия гражданин на трета държава, за целите на настоящата директива в същата държава членка.
Член 13
Разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер
1. На лицата, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, които отговарят на критериите за приемане, предвидени в член 5, и за които компетентните органи са взели положително решение, се издава разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер.
2. Срокът на валидност на разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, е най-малко една година или е равен на срока на трансфера на територията на съответната държава членка, като се прилага по-краткият срок, и може да бъде удължен до максимум три години за ръководители и специалисти и една година за служители стажанти.
3. Разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, се издава от компетентните органи на държавата членка, като се използва единният формат, предвиден в Регламент (ЕО) № 1030/2002.
4. В рубриката „Категория“ в съответствие с точка 6.4, буква а), от приложението към Регламент (ЕО) № 1030/2002 държавите членки вписват „ICT“.
Държавите членки могат да добавят това обозначение и на официалния си език или езици.
5. Държавите членки не издават допълнителни разрешения, по-специално разрешения за работа от какъвто и да е тип.
6. Държавите членки могат да посочат допълнителна информация, свързана с трудовата дейност на гражданина на трета държава по време на вътрешнокорпоративния трансфер, във вид на документ на хартия и/или да съхраняват тези данни в електронен формат, както е посочено в член 4 от Регламент (ЕО) № 1030/2002 и точка 16, буква а) от приложението към него.
7. Съответната държава членка предоставя на гражданите на трети държави, чиито заявления са били приети, всички улеснения за получаване на изискваната виза.
Член 14
Промени, засягащи условията за приемане по време на престоя
Заявителят уведомява компетентните органи на съответната държава членка за всяка промяна по време на престоя, която засяга условията за приемане, посочени в член 5.
Член 15
Процедурни гаранции
1. Компетентните органи на съответната държава членка приемат решение по заявлението за разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, или за неговото подновяване и уведомяват заявителя в писмена форма за това решение, в съответствие с процедурите за уведомяване съгласно националното право, възможно най-скоро, но не по-късно от 90 дни от датата на подаване на пълното заявление.
2. Ако информацията или документите, предоставени в подкрепа на заявлението, са непълни, компетентните органи уведомяват заявителя в разумен срок за изискваната допълнителна информация и определят разумен срок за предоставянето ѝ. Срокът, посочен в параграф 1, се спира, докато компетентните органи получат изискваната допълнителна информация.
3. На заявителя се предоставят в писмена форма основанията за взето решение, с което дадено заявление се обявява за недопустимо, или заявлението се отхвърля или за отказ за подновяване на разрешението. Основанията за решение за отнемане на разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, се предоставят в писмена форма на съответното лице и на приемащата структура.
4. Всяко решение, с което дадено заявление се обявява за недопустимо, или за отхвърляне на заявлението, за отказ за подновяване или за отнемане на разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, подлежи на обжалване в съответната държава членка в съответствие с националното право. В писменото уведомление се посочват съдът или административният орган, пред който може да се подаде жалба, както и срокът за подаване на жалбата.
5. В рамките на срока, посочен в член 12, параграф 1, на заявителя се разрешава да подаде заявление за подновяване преди изтичането на срока на разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер. Държавите членки могат да определят максимален срок за подаване на заявление за подновяване, който е 90 дни преди изтичането на разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер.
6. Когато валидността на разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, изтече по време на процедурата за подновяване, държавите членки разрешават на въпросното лице да остане на тяхна територия, докато компетентните органи вземат решение относно заявлението. В такъв случай те могат да издадат - когато това се изисква от националното право - национални разрешения за временно пребиваване или равностойни на тях разрешения.
Член 16
Такси
Държавите членки могат да изискат заплащането на такси за обработката на заявленията в съответствие с настоящата директива. Размерът на тези такси не може да бъде несъразмерен или прекомерен.
ГЛАВА IV
ПРАВА
Член 17
Права на основание разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер
В рамките на срока на валидност на разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, титулярят се ползва най-малко със следните права:
а)
право на влизане и престой на територията на първата държава членка;
б)
свободен достъп до цялата територия на първата държава членка, в съответствие с националното ѝ право;
в)
право да упражняват определена трудова дейност, позволена съгласно разрешението, в съответствие с националното право на.всяка приемаща структура, принадлежаща към предприятието или групата предприятия в първата държава членка
Правата, посочени в първа алинея, букви а)-в) от настоящия член, се упражняват във втората държава членка в съответствие с член 20.
Член 18
Право на равно третиране
1. Независимо от приложимото към трудовото правоотношение право и без да се засяга член 5, параграф 4, буква б), лицата, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, които са приети съгласно настоящата директива, се ползват най-малкото от равно третиране с лицата, обхванати от Директива 96/71/ЕО, по отношение на реда и условията на заетост в съответствие с член 3 от Директива 96/71/ЕО в държавата членка, в която се извършва работата.
2. Лицата, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, се ползват от равно третиране с гражданите на държавата членка, в която се извършва работата, по отношение на:
а)
свободата на сдружаване, принадлежност и членство в организация на работници или работодатели или във всяка друга организация, чиито членове упражняват определена професия, включително правата и предимствата, които тези организации предлагат, без да се засягат националните разпоредби в областта на обществения ред и обществената сигурност;
б)
признаването на дипломи, удостоверения и други професионални квалификации в съответствие с приложимите национални процедури;
в)
разпоредбите на националното право във връзка с клоновете на социалната сигурност, определени в член 3 от Регламент (ЕО) № 883/2004, освен ако не се прилага правото на държавата на произход по силата на двустранни споразумения или на националното право на държавата членка, в която се извършва работата, като се гарантира, че лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, е обхванато от законодателството в областта на социалната сигурност в една от тези държави. В случай на мобилност в рамките на ЕС и без да се засягат двустранните споразумения, гарантиращи, че лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, е обхванато от националното право на държавата на произход, се прилага съответно Регламент (ЕС) № 1231/2010;
г)
без да се засягат Регламент (ЕС) № 1231/2010 и двустранните споразумения, изплащането на законоустановени пенсии за старост, инвалидност и смърт, основани на предишната заетост на лицата, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, и придобити от лицата, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, които се преместват в трета държава, или преживелите съпрузи на такива лица, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, които пребивават в трета държава и чиито права произтичат от тези на лицата, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, в съответствие със законодателството, установено в член 3 от Регламент (ЕО) № 883/2004, при същите условия и в същия размер като гражданите на съответната държава членка, когато те се преместват в трета държава;
д)
достъпа до стоки и услуги и доставянето на стоки и услуги за обществеността, с изключение на процедури за жилищно настаняване, предвидени в националното право, без да се засяга свободата на договаряне в съответствие с правото на Съюза и националното право, и услуги, предоставяни от публични служби по заетостта.
Двустранните споразумения или националното право, посочени в настоящия параграф, представляват международни споразумения или разпоредби на държавите членки по смисъла на член 4.
3. Без да се засяга Регламент (ЕС) № 1231/2010, държавите членки могат да решат, що се отнася до семейните обезщетения, параграф 2, буква в) да не се прилага за лица, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, на които е дадено разрешение за престой и работа на територията на дадена държава членка за срок, ненадвишаващ девет месеца.
4. Настоящият член не засяга правото на държавите членки да отнемат или да отказват да подновят разрешението в съответствие с член 8.
Член 19
Членове на семейството
1. Директива 2003/86/ЕО се прилага в първата държава членка и във вторите държави членки, които предоставят на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, възможността за престой и работа на тяхна територия в съответствие с член 22 от настоящата директива, при спазване на посочените в настоящия член дерогации.
2. Чрез дерогация от член 3, параграф 1 и член 8 от Директива 2003/86/ЕО събирането на семейството в държавите членки не е обвързано с изискването титулярят на издаденото от тези държави членки въз основа на настоящата директива разрешение да има реални перспективи да получи право на постоянно пребиваване и да е пребивавал в продължение на определен минимален срок.
3. Чрез дерогация от член 4, параграф 1, трета алинея и член 7, параграф 2 от Директива 2003/86/ЕО държавите членки могат да прилагат посочените в тези членове мерки за интегриране само след като съответните лица получат право на събиране на семейството.
4. Чрез дерогация от член 5, параграф 4, първа алинея от Директива 2003/86/ЕО дадена държава членка издава разрешения за пребиваване на членовете на семейството, ако условията за събиране на семейството са изпълнени в рамките на 90 дни от датата на подаване на пълно заявление. Когато заявлението за разрешение за пребиваване на членовете на семейството на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, се подава по едно и също време, компетентният орган на държавата членка разглежда заявлението за разрешение за пребиваване на членовете на семейството на лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, едновременно със заявлението за разрешение на лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, или разрешението за дългосрочна мобилност. Прилагат се съответно процедурните гаранции по член 15.
5. Чрез дерогация от член 13, параграф 2 от Директива 2003/86/ЕО срокът на валидност на разрешенията за пребиваване на членовете на семейството в дадена държава членка изтича, като общо правило, на същата дата като този на разрешението на лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, или на разрешението за дългосрочна мобилност, издадени от същата държава членка.
6. Чрез дерогация от член 14, параграф 2 от Директива 2003/86/ЕО и без да се засяга принципът за отдаване на предпочитание на граждани на Съюза, посочен в относимите разпоредби на съответните актове за присъединяване, членовете на семейството на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, получили право на събиране на семейството, имат право да бъдат наемани по трудови договори и да осъществяват дейност като самостоятелно заети лица на територията на държавата членка, издала разрешението за пребиваване член на семейството.
ГЛАВА V
МОБИЛНОСТ В РАМКИТЕ НА ЕС
Член 20
Мобилност
Граждани на трета държава, които притежават валидно разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, издадено от първата държава членка, могат - въз основа на това разрешение и на валиден документ за пътуване и при условията, предвидени в членове 21 и 22 и като се спазват изискванията на член 23 - да влизат, да осъществяват престой и да работят в една или няколко втори държави членки.
Член 21
Краткосрочна мобилност
1. Граждани на трета държава, които притежават валидно разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, издадено от първата държава членка, имат право на престой в която и да е втора държава членка и право на работа във всяка друга структура, установена в последната държава членка и принадлежаща към същото предприятие или група предприятия, за срок до 90 дни в рамките на всеки период от 180 дни за всяка държава членка, при спазване на предвидените в настоящия член условия.
2. Втората държава членка може да изиска приемащата структура в първата държава членка да уведоми първата държава членка и втората държава членка за намерението на лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, да работи в структура, установена във втората държава членка.
В тези случаи втората държава членка дава възможност уведомлението да се осъществи:
а)
или по време на кандидатстването в първата държава членка, където на този етап вече е предвидена мобилността към втората държава членка; или
б)
след като лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, е било прието в първата държава членка - веднага след като се узнае за планираната мобилност към втората държава членка.
3. Втората държава членка може да изиска уведомлението да включва предоставяне на следните документи и информация:
а)
доказателство, че приемащата структура във втората държава членка и предприятието, установено в трета държава, принадлежат към едно и също предприятие или група предприятия;
б)
трудов договор и, при необходимост, документ за описание на дейността, изпратени в първата държава членка в съответствие с член 5, параграф 1, буква в);
в)
когато е приложимо, документи, удостоверяващи, че лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, отговаря на условията, предвидени в националното право на съответната държава членка за упражняването от граждани на Съюза на регламентираната професия, за която се отнася заявлението;
г)
валиден документ за пътуване, съгласно предвиденото в член 5, параграф 1, буква е); и
д)
когато това не е уточнено в никой от посочените по-горе документи - планираната продължителност и датите на мобилността.
Втората държава членка може да изиска тези документи и тази информация да бъдат представени на н официален език на тази държава членка.
4. Когато уведомлението е направено в съответствие с параграф 2, буква а) и втората държава членка не е повдигнала възражения пред първата държава членка в съответствие с параграф 6, мобилността на лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, към втората държава членка може да се осъществи във всеки момент в рамките на срока на валидност на разрешението на лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер.
5. Когато уведомлението е направено в съответствие с параграф 2, буква б), мобилността може да се предприеме след уведомление до втората държава членка - незабавно или във всеки момент след това в рамките на срока на валидност на разрешението на лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер.
6. Въз основа на посоченото в параграф 2 уведомление втората държава членка може да повдигне възражение срещу мобилността на лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, на своя територия в срок от 20 дни след получаване на уведомлението, когато:
а)
не са спазени условията по член 5, параграф 4, буква б) или по параграф 3, буква а), в) или г) от настоящия член;
б)
представените документи са били придобити чрез измама подправени или преправени;
в)
е достигната максималната продължителност на престоя съгласно член 12, параграф 1 или параграф 1 от настоящия член.
Компетентните органи на втората държава членка информират незабавно компетентните органи на първата държава членка и приемащата структура в първата държава членка относно възраженията си срещу мобилността.
7. Когато втората държава членка повдигне възражения срещу мобилността в съответствие с параграф 6 от настоящия член и мобилността още не е започнала, лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, няма право да работи във втората държава членка като част от вътрешнокорпоративен трансфер. Когато мобилността вече е започнала, се прилага член 23, параграфи 4 и 5.
8. Когато разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, е подновено от първата държава членка с максималния срок, предвиден в член 12, параграф 1, подновеното разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, продължава да дава право на своя титуляр да работи във втората държава членка, като се спазва условието за максималния срок, предвиден в параграф 1 от настоящия член.
9. На лицата, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, за които се счита, че представляват заплаха за обществения ред, обществената сигурност или общественото здраве, не се разрешава влизане или престой на територията на втората държава членка.
Член 22
Дългосрочна мобилност
1. По отношение на граждани на трета държава, които притежават валидно разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, издадено от първата държава членка, и които възнамеряват да осъществяват престой в която и да е втора държава членка и да работят в друга(и) структура(и), установена(и) в последната държава членка и принадлежащи към същото предприятие или група предприятия за повече от 90 дни за всяка държава членка, втората държава членка може да реши:
а)
да приложи член 21 и да позволи на лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, да осъществи престой и да работи на нейната територия въз основа на разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, издадено от първата държава членка, по време на срока на валидност на това разрешение; или
б)
да приложи процедурата, предвидена в параграфи 2-7.
2. Когато е подадено заявление за дългосрочна мобилност:
а)
втората държава членка може да изиска от заявителя да представи някои или всички посочени по-долу документи, когато втората държава членка ги изисква при подаване на първоначално заявление:
i)
доказателство, че приемащата структура във втората държава членка и предприятието, установено в трета държава, принадлежат към едно и също предприятие или група предприятия;
ii)
трудов договор и, при необходимост, документ за описание на дейността, съгласно предвиденото в член 5, параграф 1, буква в);
iii)
когато е приложимо, документи, удостоверяващи, че гражданинът на трета държава отговаря на условията, предвидени в националното право на съответната държава членка за упражняването от граждани на Съюза на регламентираната професия, за която се отнася заявлението;
iv)
валиден документ за пътуване, съгласно предвиденото в член 5, параграф 1, буква е);
v)
доказателство, че лицето притежава или, ако е предвидено от националното право, че е кандидатствало за здравно осигуряване, съгласно предвиденото в член 5, параграф 1, буква ж).
Втората държава членка може да изиска от заявителя да представи най-късно към момента на издаване на разрешението за дългосрочна мобилност, адреса на съответното лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, на територията на втората държава членка.
Втората държава членка може да изиска тези документи и тази информация да бъдат представени на официален език на тази държава членка;
б)
втората държава членка взема решение относно заявлението за дългосрочна мобилност и уведомява писмено заявителя за него във възможно най-кратък срок, но не по-късно от 90 дни, считано от датата на подаване на заявлението и документите, предвидени в буква а), до компетентните органи на втората държава членка;
в)
за подаване на заявлението не е необходимо лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, да напуска територията на държавите членки и не се изисква да има виза;
г)
лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, има право да работи във втората държава членка до момента, в който компетентните органи вземат решение относно заявлението за дългосрочна мобилност, при условие че:
i)
не е изтекъл срокът, посочен в член 21, параграф 1, нито срокът на валидност на издаденото от първата държава членка разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, както и
ii)
ако втората държава членка изиска това - пълното заявление е било представено на втората държава членка поне 20 дни, преди да започне дългосрочната мобилност на лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер;
д)
заявление за дългосрочна мобилност не може да бъде подадено по същото време като уведомление за краткосрочна мобилност. Когато след започването на краткосрочната мобилност на лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, възникне необходимост от дългосрочна мобилност, втората държава членка може да поиска заявлението за дългосрочна мобилност да бъде подадено най-малко 20 дни преди края на срока на краткосрочна мобилност.
3. Държавите членки могат да отхвърлят заявление за дългосрочна мобилност, когато:
а)
не са изпълнени условията по параграф 2, буква а) от настоящия член или не са спазени критериите по член 5, параграф 4, 5 или 8;
б)
е приложимо някое от основанията, посочени в член 7, параграф 1, буква б) или г) или член 7, параграф 2, 3 или 4; или
в)
срокът на разрешението на лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, изтече по време на процедурата.
4. Когато втората държава членка вземе положително решение относно заявлението за дългосрочна мобилност, съгласно посоченото в параграф 2, на лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, се издава разрешение за дългосрочна мобилност, което дава на това лице възможност за престой и работа на нейната територия. Това разрешение се издава като се използва единният формат, установен в Регламент (ЕО) № 1030/2002. В рубриката „Категория“ в съответствие с точка 6.4, буква а) от приложението към Регламент (ЕО) № 1030/2002 държавите членки вписват: „mobile ICT“. Държавите членки могат да добавят това обозначение и на официалния си език или езици.
Държавите членки могат да посочат допълнителна информация, свързана с трудовата дейност по време на дългосрочната мобилност на лицето, преместено при вътрешнокорпоративния трансфер, във вид на документ на хартия и/или да съхраняват тези данни в електронен формат, както е посочено в член 4 от Регламент (ЕО) № 1030/2002 и точка 16, буква а) от приложението към него.
5. Подновяването на разрешение за дългосрочна мобилност не засяга разпоредбите на член 11, параграф 3.
6. Втората държава членка информира компетентните органи на първата държава членка, когато издава разрешение за дългосрочна мобилност.
7. Когато дадена държава членка взема решение относно заявление за дългосрочна мобилност, се прилагат съответно член 8, член 15, параграфи 2-6 и член 16.
Член 23
Гаранции и санкции
1. Когато разрешението на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, е издадено от държава членка, която не прилага изцяло достиженията на правото от Шенген, и въпросното лице пресече външна граница, втората държава членка има право да поиска като доказателство, че лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, се придвижва към втората държава членка за целите на вътрешнокорпоративния трансфер:
а)
копие на уведомлението, изпратено от приемащата структура в първата държава членка в съответствие с член 21, параграф 2; или
б)
писмо от приемащата структура във втората държава членка, съдържащо поне подробна информация за продължителността на мобилността в рамките на ЕС и за местоположението на приемащата(ите) структура(и) във втората държава членка.
2. Когато първата държава членка отнеме разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, тя незабавно уведомява органите на втората държава членка.
3. Приемащата структура във втората държава членка информира компетентните органи на втората държава членка за евентуални промени, засягащи условията, въз основа на които е била разрешена мобилността.
4. Втората държава членка може да поиска от лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, незабавно да прекрати всякаква трудова заетост и да напусне територията ѝ, когато:
а)
втората държава членка не е била уведомена в съответствие с член 21, параграфи 2 и 3, а изисква такова уведомление;
б)
е повдигнала възражение срещу мобилността в съответствие с член 21, параграф 6;
в)
е отхвърлила заявление за дългосрочна мобилност в съответствие с член 22, параграф 3;
г)
разрешението на лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, или разрешението за дългосрочна мобилност се използва за цели, различни от тези, за които е издадено;
д)
вече не са изпълнени условията, на основата на които е била разрешена мобилността.
5. В случаите по параграф 4, при поискване от втората държава членка първата държава членка позволява незабавно и без формалности повторно влизане на лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, и когато е приложимо - на членовете на неговото семейство. Същото се прилага и ако срокът на разрешението на лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, издадено от първата държава членка, изтече или разрешението е било отнето по време на мобилността във втората държава членка.
6. Когато притежателят на разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, пресече външната граница на държава членка, която прилага изцяло достиженията на правото от Шенген, същата държава членка прави проверка в Шенгенската информационна система. Тази държава членка отказва влизане или повдига възражение срещу мобилността на лицата, за които в Шенгенската информационна система е подаден сигнал за целите на отказ на влизане и престой.
7. Държавите членки могат в съответствие с член 9 да налагат санкции срещу приемащата структура, установена на тяхна територия, когато:
а)
приемащата структура не е уведомила за мобилността на лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, в съответствие с член 21, параграфи 2 и 3;
б)
разрешението на лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, или разрешението за дългосрочна мобилност се използва за цели, различни от тези, за които е издадено;
в)
заявлението за разрешение на лице, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, е подадено до държава членка, различна от тази, в която се осъществява най-дълъг като цяло престой;
г)
лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, вече не отговаря на критериите и условията, на основата на които е била разрешена мобилността, и приемащата структура не е уведомила за тази промяна компетентните органи на втората държава членка;
д)
лицето, преместено при вътрешнокорпоративен трансфер, е започнало работа във втората държава членка, въпреки че условията за мобилност не са били изпълнени, когато се прилагат член 21, параграф 5 или член 22, параграф 2, буква г).
ГЛАВА VI
ЗАКЛЮЧИТЕЛНИ РАЗПОРЕДБИ
Член 24
Статистика
1. Държавите членки предоставят на Комисията статистически данни относно броя на издадените за първи път разрешения на лица, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, и разрешения за дългосрочна мобилност и, когато е приложимо, за уведомленията, получени съгласно член 21, параграф 2, както и доколкото е възможно, относно броя на лицата, преместени при вътрешнокорпоративен трансфер, чиито разрешения са били подновени или отнети. Тези статистически данни се представят в разбивки по гражданство и по срок на валидност на разрешението и доколкото е възможно - по икономически сектори и длъжност на преместеното лице.
2. Статистическите данни се отнасят до референтни периоди от една календарна година и се предоставят на Комисията в срок от шест месеца след края на референтната година. Първата референтна година е 2017.
3. Статистическите данни се съобщават в съответствие с Регламент (ЕО) № 862/2007 на Европейския парламент и на Съвета (15).
Член 25
Докладване
На всеки три години и за първи път до 29 ноември 2019 г. Комисията представя доклад на Европейския парламент и на Съвета за прилагането на настоящата директива в държавите членки, като предлага всякакви необходими изменения. Докладът по-специално се спира подробно върху оценката на правилното функциониране на схемата за мобилност в рамките на ЕС и върху възможните злоупотреби с тази схема, както и върху взаимодействието ѝ с достиженията на правото от Шенген. По-специално Комисията прави оценка на практическото прилагане на членове 20, 21, 22, 23 и 26.
Член 26
Сътрудничество между звената за контакт
1. Държавите членки посочват звена за контакт, които осъществяват ефективно сътрудничество и отговарят за получаването и предаването на информацията, необходима за изпълнението на членове 21, 22 и 23. Държавите членки отдават приоритет на обмена на информация чрез електронни средства.
2. Всяка държава членка информира останалите държави членки, посредством националните звена за контакт, посочени в параграф 1, за определените органи, посочени в член 11, параграф 4, и за приложимата при мобилност процедура, посочена в членове 21 и 22.
Член 27
Транспониране
1. Държавите членки въвеждат в сила законовите, подзаконовите и административните разпоредби, необходими, за да се съобразят с настоящата директива най-късно до 29 ноември 2016 г. Те съобщават незабавно на Комисията текста на тези разпоредби.
Когато държавите-членки приемат тези разпоредби, в тях се съдържа позоваване на настоящата директива или то се извършва при официалното им публикуване. Условията и редът на позоваване се определят от държавите-членки.
2. Държавите членки съобщават на Комисията текста на основните разпоредби от националното право, които приемат в областта, уредена с настоящата директива.
Член 28
Влизане в сила
Настоящата директива влиза в сила в деня след публикуването ѝ в Официален вестник на Европейския съюз.
Член 29
Адресати
Адресати на настоящата директива са държавите членки в съответствие с Договорите.
Съставено в Брюксел на 15 май 2014 година.
ΟΔΗΓΊΑ 2014/66/ΕΕ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΫ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΊΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΊΟΥ
της 15ης Μαΐου 2014
σχετικά με τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών στο πλαίσιο ενδοεταιρικής μετάθεσης
ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ιδίως το άρθρο 79 παράγραφος 2 στοιχεία α) και β),
Έχοντας υπόψη την πρόταση της Επιτροπής,
Κατόπιν διαβιβάσεως του σχεδίου νομοθετικής πράξης στα εθνικά κοινοβούλια,
Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (1),
Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Επιτροπής των Περιφερειών (2),
Αποφασίζοντας με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία (3),
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Για την προοδευτική εγκαθίδρυση ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, η Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) προβλέπει τη θέσπιση μέτρων στον τομέα της μετανάστευσης που είναι δίκαια έναντι των υπηκόων τρίτων χωρών.
(2)
Η ΣΛΕΕ προβλέπει ότι η Ένωση πρέπει να αναπτύξει μια κοινή μεταναστευτική πολιτική, στόχος της οποίας θα είναι να εξασφαλίζει, σε όλα τα στάδια, την αποτελεσματική διαχείριση των μεταναστευτικών ροών και τη δίκαιη μεταχείριση των υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα στα κράτη μέλη. Προς τούτο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο πρόκειται να εγκρίνουν μέτρα σχετικά με τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής και κανόνες για τη χορήγηση από τα κράτη μέλη θεωρήσεων και αδειών διαμονής μακράς διαρκείας καθώς και σχετικά με τον καθορισμό των δικαιωμάτων των υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα σε κράτος μέλος, συμπεριλαμβανομένων των όρων που διέπουν την ελεύθερη κυκλοφορία και διαμονή στα άλλα κράτη μέλη.
(3)
Η ανακοίνωση της Επιτροπής της 3ης Μαρτίου 2010 με τίτλο «Ευρώπη 2020: Η στρατηγική για έξυπνη, διατηρήσιμη και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξη» θέτει τον στόχο της Ένωσης να καταστεί μια οικονομία βασιζόμενη στη γνώση και την καινοτομία, να μειώσει τον διοικητικό φόρτο των επιχειρήσεων και να βελτιώσει την αντιστοίχιση της προσφοράς εργατικού δυναμικού με τη ζήτηση. Στο ευρύτερο αυτό πλαίσιο, θα πρέπει να εξετασθούν μέτρα που θα καθιστούν ευκολότερη την είσοδο στην Ένωση διευθυντικών στελεχών, ειδικευμένων υπαλλήλων και ασκούμενων εργαζομένων από τρίτες χώρες στο πλαίσιο ενδοεταιρικής μετάθεσης.
(4)
Το πρόγραμμα της Στοκχόλμης, το οποίο εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις 11 Δεκεμβρίου 2009, αναγνωρίζει το γεγονός ότι η μετανάστευση εργατικού δυναμικού μπορεί να συμβάλει στην ανταγωνιστικότητα και την οικονομική ζωτικότητα και ότι, στο πλαίσιο των σημαντικών δημογραφικών προκλήσεων που θα αντιμετωπίσει η Ένωση στο μέλλον, και, κατά συνέπεια, της αυξημένης ζήτησης εργασίας, η εφαρμογή ευέλικτων πολιτικών μετανάστευσης θα συμβάλει σημαντικά στην οικονομική ανάπτυξη της Ένωσης και στις μακροπρόθεσμες επιδόσεις. Το πρόγραμμα της Στοκχόλμης καλεί κατά συνέπεια την Επιτροπή και το Συμβούλιο να εξακολουθήσουν να εφαρμόζουν το πρόγραμμα πολιτικής για τη νόμιμη μετανάστευση το οποίο καθορίζεται στην ανακοίνωση της Επιτροπής της 21ης Δεκεμβρίου 2005.
(5)
Λόγω της παγκοσμιοποίησης των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, της αύξησης των συναλλαγών και της ανάπτυξης και εξάπλωσης των πολυεθνικών ομίλων, τα τελευταία χρόνια έχουν ενταθεί οι μετακινήσεις διευθυντικών στελεχών, ειδικευμένων εργαζομένων και ασκούμενων εργαζομένων υποκαταστημάτων και θυγατρικών πολυεθνικών επιχειρήσεων, οι οποίοι μετεγκαθίστανται προσωρινά για να αναλάβουν βραχυπρόθεσμα καθήκοντα σε άλλες μονάδες της εταιρείας.
(6)
Αυτές οι ενδοεταιρικές μεταθέσεις βασικού προσωπικού συνεπάγονται νέες δεξιότητες και γνώσεις, καινοτομία και ενίσχυση των οικονομικών ευκαιριών για τις οντότητες υποδοχής, προάγοντας έτσι τη βασιζόμενη στη γνώση οικονομία στην Ένωση προωθώντας, παράλληλα, τις ροές επενδύσεων σε ολόκληρη την Ένωση. Οι ενδοεταιρικές μεταθέσεις από τρίτες χώρες θα μπορούσαν επίσης να διευκολύνουν τις ενδοεταιρικές μεταθέσεις από την Ένωση προς εταιρείες τρίτων χωρών και να εξασφαλίσουν στην Ένωση ισχυρότερη θέση στη σχέση της με τους διεθνείς εταίρους. Η διευκόλυνση των ενδοεταιρικών μεταθέσεων επιτρέπει στους πολυεθνικούς ομίλους να κινητοποιούν καλύτερα τους ανθρώπινους πόρους τους.
(7)
Η δέσμη κανόνων που θεσπίζει η παρούσα οδηγία επίσης δύναται να είναι επωφελής για τις χώρες προέλευσης των μεταναστών, αφού αυτή η προσωρινή μετανάστευση μπορεί, χάρη στους σαφείς κανόνες από τους οποίους διέπεται, να ενισχύσει τη μεταφορά δεξιοτήτων, γνώσεων, τεχνολογίας και τεχνογνωσίας.
(8)
Η παρούσα οδηγία θα πρέπει να ισχύει με την επιφύλαξη της αρχής της προτίμησης των πολιτών της Ένωσης όσον αφορά την πρόσβαση στην αγορά εργασίας των κρατών μελών, όπως διατυπώνεται στις σχετικές διατάξεις των αντίστοιχων πράξεων προσχώρησης.
(9)
Η παρούσα οδηγία δεν θα πρέπει να θίγει το δικαίωμα των κρατών μελών να χορηγούν άδειες πλην των αδειών ενδοεταιρικής μετάθεσης για οποιονδήποτε σκοπό απασχόλησης, εάν ο υπήκοος τρίτης χώρας δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας.
(10)
Η παρούσα οδηγία θα πρέπει να θεσπίσει διαφανή και απλουστευμένη διαδικασία εισδοχής των ενδοεταιρικώς μετατιθεμένων, βασιζόμενη σε κοινούς ορισμούς και εναρμονισμένα κριτήρια.
(11)
Τα κράτη μέλη θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι διενεργούνται κατάλληλοι έλεγχοι και αποτελεσματικές επιθεωρήσεις προκειμένου να εξασφαλίζεται η ορθή εφαρμογή της παρούσας οδηγίας. Το γεγονός ότι έχει εκδοθεί άδεια ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου δεν θα πρέπει να επηρεάζει ή να εμποδίζει τα κράτη μέλη να εφαρμόζουν κατά τη διάρκεια της ενδοεταιρικής μετάθεσης τις διατάξεις του εργατικού τους δικαίου, έχοντας ως στόχο τους, σύμφωνα με το ενωσιακό δίκαιο, τον έλεγχο της συμμόρφωσης με τις συνθήκες εργασίας, όπως ορίζονται στο άρθρο 18 παράγραφος 1.
(12)
Δεν θα πρέπει να θιγεί η δυνατότητα ενός κράτους μέλους να επιβάλλει, βάσει του εθνικού δικαίου, κυρώσεις κατά του εργοδότη ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου ο οποίος είναι εγκατεστημένος σε τρίτη χώρα.
(13)
Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, στους ενδοεταιρικώς μετατιθεμένους θα πρέπει να περιλαμβάνονται τα διοικητικά στελέχη, οι ειδικευμένοι εργαζόμενοι και οι ασκούμενοι εργαζόμενοι. Ο ορισμός τους θα πρέπει να βασίζεται σε ειδικές δεσμεύσεις της Ένωσης στο πλαίσιο της Γενικής συμφωνίας Εμπορίου και Υπηρεσιών (GATS) και στο πλαίσιο διμερών εμπορικών συμφωνιών. Δεδομένου ότι οι δεσμεύσεις οι οποίες ανελήφθησαν στο πλαίσιο της GATS δεν καλύπτουν τους όρους εισόδου, διαμονής και εργασίας, η παρούσα οδηγία θα πρέπει να συμπληρώσει και να διευκολύνει την εφαρμογή των δεσμεύσεων αυτών. Ωστόσο, το πεδίο εφαρμογής των ενδοεταιρικών μεταθέσεων που καλύπτει η παρούσα οδηγία θα πρέπει να είναι ευρύτερο από εκείνο που συνεπάγονται οι εμπορικές δεσμεύσεις, διότι οι μεταθέσεις δεν λαμβάνουν αναγκαστικά χώρα στον τομέα των υπηρεσιών και μπορεί να προέρχονται από τρίτη χώρα που δεν είναι μέρος εμπορικής συμφωνίας.
(14)
Για την αξιολόγηση των προσόντων των ενδοεταιρικώς μετατιθεμένων, τα κράτη μέλη πρέπει να κάνουν χρήση του Ευρωπαϊκού Πλαισίου Επαγγελματικών Προσόντων (ΕΠΕΠ) για τη διά βίου μάθηση, κατά περίπτωση, ώστε να αξιολογούν τα προσόντα με συγκρίσιμο και διαφανή τρόπο. Τα Εθνικά Σημεία Συντονισμού του ΕΠΕΠ δύνανται να παρέχουν πληροφορίες και καθοδήγηση σχετικά με το πώς συνδέονται τα εθνικά επίπεδα προσόντων με το ΕΠΕΠ.
(15)
Οι ενδοεταιρικώς μετατιθέμενοι θα πρέπει να επωφελούνται τουλάχιστον από τους ίδιους όρους και συνθήκες απασχόλησης με τους αποσπασμένους εργαζομένους ο εργοδότης των οποίων είναι εγκατεστημένος στο έδαφος της Ένωσης, όπως ορίζεται από την οδηγία 96/71/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (4). Τα κράτη μέλη θα πρέπει να απαιτούν να έχουν οι ενδοεταιρικώς μετατιθέμενοι ίση μεταχείριση με τους υπηκόους του κράτους μέλους που κατέχουν ανάλογες θέσεις, όσον αφορά την αμοιβή που θα καταβάλλεται καθ' όλη τη διάρκεια της μετάθεσης. Κάθε κράτος μέλος θα πρέπει να είναι αρμόδιο για τον έλεγχο των αμοιβών που καταβάλλονται στους ενδοεταιρικώς μετατιθεμένους κατά τη διαμονή τους στο έδαφός του. Σκοπός της απαίτησης αυτής είναι η προστασία των εργαζομένων και η διασφάλιση θεμιτού ανταγωνισμού μεταξύ των επιχειρήσεων που είναι εγκατεστημένες σε κράτος μέλος και εκείνων που είναι εγκατεστημένες σε τρίτη χώρα, διότι εξασφαλίζεται ότι οι δεύτερες δεν θα μπορούν να επωφελούνται από χαμηλότερα πρότυπα εργασίας ώστε να έχουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.
(16)
Προκειμένου να διασφαλισθεί ότι οι δεξιότητες των ενδοεταιρικώς μετατιθεμένων είναι εκείνες που απαιτούνται για την οντότητα υποδοχής, οι μετατιθέμενοι θα πρέπει να έχουν απασχοληθεί στον ίδιο όμιλο επιχειρήσεων τρεις έως δώδεκα τουλάχιστον συναπτούς μήνες αμέσως πριν από τη μετάθεση στην περίπτωση διοικητικών στελεχών και ειδικευμένων εργαζομένων και τρεις έως έξι τουλάχιστον μήνες πριν από τη μετάθεση στην περίπτωση των ασκούμενων εργαζομένων.
(17)
Δεδομένου ότι η ενδοεταιρική μετάθεση συνιστά προσωρινή μετανάστευση, η μέγιστη διάρκεια μιας μετάθεσης στην Ένωση, συμπεριλαμβανομένης της κινητικότητας μεταξύ κρατών μελών, δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τα τρία έτη για τα διοικητικά στελέχη και τους ειδικευμένους εργαζόμενους και το ένα έτος για τους ασκούμενους εργαζόμενους, διάστημα μετά την παρέλευση του οποίου θα πρέπει να αναχωρούν για τρίτη χώρα, εκτός εάν τους χορηγείται άδεια διαμονής σε άλλη βάση, σύμφωνα με την ενωσιακή ή εθνική νομοθεσία. Η μέγιστη διάρκεια της μετάθεσης θα πρέπει να περιλαμβάνει τις σωρευμένες διάρκειες αδειών των ενδοεταιρικώς μετατιθέμενων που έχουν εκδοθεί διαδοχικά. Ο υπήκοος τρίτης χώρας θα μπορεί, αφότου εγκαταλείψει το έδαφος των κρατών μελών, να μετατεθεί στην Ένωση.
(18)
Προκειμένου να διασφαλίζεται ο προσωρινός χαρακτήρας της ενδοεταιρικής μετάθεσης και να αποφεύγονται οι καταχρήσεις, τα κράτη μέλη θα πρέπει να μπορούν να απαιτούν την παρέλευση ορισμένου διαστήματος μεταξύ του τέλους της μέγιστης διάρκειας μιας μετάθεσης και της υποβολής άλλης αίτησης σχετικά με τον ίδιο υπήκοο τρίτης χώρας για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας στο ίδιο κράτος μέλος.
(19)
Δεδομένου ότι οι ενδοεταιρικές μεταθέσεις συνιστούν προσωρινή απόσπαση, ο αιτών θα πρέπει να προσκομίζει αποδείξεις, ως μέρος της σύμβασης εργασίας ή της επιστολής ανάθεσης αρμοδιοτήτων, ότι μετά την ολοκλήρωση της αποστολής του ο υπήκοος τρίτης χώρας θα μπορέσει να μετατεθεί σε οντότητα που ανήκει στον ίδιο όμιλο και είναι εγκατεστημένη σε τρίτη χώρα. Θα πρέπει επίσης ο αιτών να προσκομίζει αποδείξεις ότι το διοικητικό στέλεχος ή ο ειδικευμένος εργαζόμενος από τρίτη χώρα κατέχει τα επαγγελματικά προσόντα και την κατάλληλη επαγγελματική πείρα που απαιτούνται στην οντότητα υποδοχής στην οποία πρόκειται να μετατεθεί.
(20)
Οι υπήκοοι τρίτης χώρας που υποβάλλουν αίτηση εισδοχής ως ασκούμενοι εργαζόμενοι θα πρέπει να προσκομίζουν αποδείξεις πανεπιστημιακού τίτλου σπουδών. Επίσης, θα πρέπει, εφόσον απαιτείται, να υποβάλλουν συμφωνία επαγγελματικής εκπαίδευσης η οποία θα περιλαμβάνει περιγραφή του προγράμματος επαγγελματικής εκπαίδευσης, τη διάρκεια, καθώς και τους όρους εποπτείας των ασκούμενων εργαζομένων, και η οποία θα αποδεικνύει ότι θα παρακολουθήσουν πραγματική επαγγελματική εκπαίδευση και δεν θα χρησιμοποιηθούν ως κανονικοί εργαζόμενοι.
(21)
Εφόσον δεν υπάρχει αντίθεση με την αρχή της προτίμησης των πολιτών της Ένωσης, όπως διατυπώνεται στις σχετικές διατάξεις των αντίστοιχων πράξεων προσχώρησης, δεν θα πρέπει να απαιτείται να διεξαχθεί έρευνα της αγοράς εργασίας.
(22)
Ένα κράτος μέλος θα πρέπει να αναγνωρίζει τα επαγγελματικά προσόντα που αποκτώνται από υπήκοο τρίτης χώρας σε άλλο κράτος μέλος κατά τον ίδιο τρόπο όπως για τους πολίτες της Ένωσης και θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του τα προσόντα που αποκτώνται σε τρίτη χώρα σύμφωνα με την οδηγία 2005/36/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (5). Η εν λόγω αναγνώριση δεν θα πρέπει να θίγει τυχόν περιορισμούς της πρόσβασης σε κατοχυρωμένα επαγγέλματα που απορρέουν από επιφυλάξεις έναντι των υφιστάμενων δεσμεύσεων για τα κατοχυρωμένα επαγγέλματα τις οποίες έχουν αναλάβει η Ένωση ή η Ένωση και τα κράτη μέλη της στο πλαίσιο εμπορικών συμφωνιών. Εν πάση περιπτώσει, η παρούσα οδηγία δεν θα πρέπει να προβλέπει ευνοϊκότερη μεταχείριση για τους ενδοεταιρικώς μετατιθεμένους σε σύγκριση με τους υπηκόους της Ένωσης ή του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου, όσον αφορά την πρόσβαση σε νομοθετικά κατοχυρωμένα επαγγέλματα σε ένα κράτος μέλος.
(23)
Η παρούσα οδηγία δεν θα πρέπει να θίγει το δικαίωμα των κρατών μελών να καθορίζουν τους όγκους εισδοχής σύμφωνα με το άρθρο 79 παράγραφος 5 ΣΛΕΕ.
(24)
Με σκοπό την καταπολέμηση ενδεχόμενων καταχρήσεων της παρούσας οδηγίας, τα κράτη μέλη θα πρέπει να μπορούν να αρνούνται, να αποσύρουν ή να μην ανανεώνουν άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης όταν η οντότητα υποδοχής έχει δημιουργηθεί με κύριο σκοπό τη διευκόλυνση της εισόδου ενδοεταιρικώς μετατιθεμένων ή/και δεν ασκεί πραγματική δραστηριότητα.
(25)
Η παρούσα οδηγία αποσκοπεί στη διευκόλυνση της κινητικότητας των ενδοεταιρικώς μετατιθεμένων εντός της Ένωσης («κινητικότητα εντός της ΕΕ») και στη μείωση του διοικητικού φόρτου που συνδέεται με τις αναθέσεις εργασίας σε περισσότερα από ένα κράτη μέλη. Για τον σκοπό αυτό, η παρούσα οδηγία θεσπίζει ειδικό καθεστώς κινητικότητας εντός της ΕΕ, σύμφωνα με το οποίο ο κάτοχος έγκυρης άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης που έχει εκδοθεί από κράτος μέλος επιτρέπεται να εισέλθει, να διαμείνει και να εργαστεί σε ένα ή περισσότερα κράτη μέλη, σύμφωνα με τις διατάξεις που διέπουν τη βραχεία και μακρά κινητικότητα δυνάμει της παρούσας οδηγίας. Η βραχεία κινητικότητα, για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, θα πρέπει να καλύπτει τη διαμονή σε κράτη μέλη εκτός εκείνου που εξέδωσε την άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης για χρονικό διάστημα μέχρι 90 ημέρες ανά κράτος μέλος. Η μακρά κινητικότητα, για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, θα πρέπει να καλύπτει τη διαμονή σε κράτη μέλη εκτός εκείνου που εξέδωσε την άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των 90 ημερών ανά κράτος μέλος. Για να αποφευχθεί η καταστρατήγηση της διάκρισης μεταξύ βραχείας και μακράς κινητικότητας, η βραχεία κινητικότητα σε σχέση με συγκεκριμένο κράτος μέλος θα πρέπει να περιορίζεται σε μέγιστο χρονικό διάστημα 90 ημερών για οποιαδήποτε περίοδο 180 ημερών και δεν θα πρέπει να είναι δυνατόν να υποβάλλεται κοινοποίηση βραχείας κινητικότητας ταυτόχρονα με αίτηση μακράς κινητικότητας. Εάν προκύψει ανάγκη για μακρά κινητικότητα μετά την έναρξη της βραχείας κινητικότητας του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου, το δεύτερο κράτος μέλος μπορεί να ζητήσει να υποβληθεί η αίτηση τουλάχιστον 20 ημέρες πριν από τη λήξη της βραχείας κινητικότητας.
(26)
Μολονότι το ειδικό καθεστώς κινητικότητας που καθιερώνεται με την παρούσα οδηγία θα πρέπει να περιέχει αυτόνομους κανόνες για την είσοδο και διαμονή με σκοπό την εργασία ως ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου σε άλλα κράτη μέλη πλην εκείνου που εξέδωσε την άδεια ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου, θα πρέπει να εξακολουθούν να ισχύουν όλοι οι άλλοι κανόνες που διέπουν τη διέλευση προσώπων από τα σύνορα, όπως θεσπίζονται στις σχετικές διατάξεις του κεκτημένου του Σένγκεν.
(27)
Για τη διευκόλυνση των ελέγχων, αν η μετάθεση περιλαμβάνει διάφορους τόπους εγκατάστασης σε διαφορετικά κράτη μέλη, οι αρμόδιες αρχές των δεύτερων κρατών μελών θα πρέπει, κατά περίπτωση, να ενημερώνονται σχετικά.
(28)
Όταν ενδοεταιρικώς μετατιθέμενοι έχουν ασκήσει το δικαίωμά τους για κινητικότητα, το δεύτερο κράτος μέλος θα πρέπει, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να είναι σε θέση να λάβει μέτρα ώστε οι δραστηριότητες του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου να μην παραβαίνουν τις σχετικές διατάξεις της παρούσας οδηγίας.
(29)
Τα κράτη μέλη θα πρέπει να προβλέπουν την επιβολή αποτελεσματικών, αναλογικών και αποτρεπτικών κυρώσεων, παραδείγματος χάριν οικονομικών κυρώσεων, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με την παρούσα οδηγία. Οι κυρώσεις αυτές θα μπορούσαν να συνίστανται, μεταξύ άλλων, σε μέτρα που προβλέπονται στο άρθρο 7 της οδηγίας 2009/52/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (6). Οι κυρώσεις αυτές θα μπορούσαν να επιβάλλονται στην οντότητα υποδοχής που είναι εγκατεστημένη στο σχετικό κράτος μέλος.
(30)
Η πρόβλεψη ενιαίας διαδικασίας που θα οδηγεί σε ένα συνδυασμένο έγγραφο το οποίο θα περιλαμβάνει συγχρόνως την άδεια διαμονής και την άδεια εργασίας («ενιαία άδεια») θα πρέπει να συμβάλλει στην απλούστευση των κανόνων που ισχύουν επί του παρόντος στα κράτη μέλη.
(31)
Θα πρέπει να μπορεί να θεσπιστεί απλουστευμένη διαδικασία για οντότητες ή ομίλους επιχειρήσεων που έχουν αναγνωριστεί για τον σκοπό αυτό. Η αναγνώριση θα πρέπει να αξιολογείται τακτικά.
(32)
Μόλις ένα κράτος μέλος αποφασίσει να δεχθεί υπήκοο τρίτης χώρας ο οποίος πληροί τα κριτήρια που θεσπίζονται στην παρούσα οδηγία, ο εν λόγω υπήκοος τρίτης χώρας θα πρέπει να λάβει άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης η οποία να του επιτρέπει να ασκεί, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, τα καθήκοντά του σε διάφορες οντότητες που ανήκουν στην ίδια υπερεθνική εταιρεία, συμπεριλαμβανομένων οντοτήτων εγκατεστημένων σε άλλο κράτος μέλος.
(33)
Όταν απαιτείται θεώρηση και ο υπήκοος τρίτης χώρας πληροί τα κριτήρια για τη χορήγηση άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης, το κράτος μέλος θα πρέπει να παρέχει στον υπήκοο της τρίτης χώρας κάθε διευκόλυνση για την απόκτηση της απαιτούμενης θεώρησης και να διασφαλίζει ότι οι αρμόδιες αρχές συνεργάζονται αποτελεσματικά προς τούτο.
(34)
Όταν η άδεια ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου εκδίδεται από κράτος μέλος που δεν εφαρμόζει πλήρως το κεκτημένο του Σένγκεν και ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος, στο πλαίσιο κινητικότητας εντός της ΕΕ, διασχίζει εξωτερικά σύνορα κατά την έννοια του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 562/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (7), ένα κράτος μέλος θα πρέπει να δικαιούται να απαιτήσει αποδείξεις του ότι ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος μετακινείται στο έδαφός του με σκοπό ενδοεταιρική μετάθεση. Επιπλέον, στην περίπτωση διέλευσης από εξωτερικά σύνορα, κατά την έννοια του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 562/2006, τα κράτη μέλη που εφαρμόζουν πλήρως το κεκτημένο του Σένγκεν θα πρέπει να συμβουλεύονται το Σύστημα Πληροφοριών Σένγκεν και θα πρέπει να αρνούνται την είσοδο ή να αντιτίθενται στην κινητικότητα προσώπων για τα οποία το σύστημα αυτό περιέχει καταχωρίσεις με σκοπό την άρνηση εισόδου ή διαμονής, σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1987/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (8).
(35)
Τα κράτη μέλη θα πρέπει να μπορούν να διαβιβάζουν επιπρόσθετες πληροφορίες σε χαρτί ή να αποθηκεύουν σχετικές πληροφορίες σε ηλεκτρονική μορφή, όπως αναφέρεται στο άρθρο 4 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1030/2002 του Συμβουλίου (9) και στο σημείο (α)16 του παραρτήματός του, ώστε να παρασχεθούν ακριβέστερα στοιχεία για την εργασιακή δραστηριότητα κατά την ενδοεταιρική μετάθεση. Η παροχή επιπρόσθετων πληροφοριών θα πρέπει να είναι προαιρετική για τα κράτη μέλη και δεν θα πρέπει να συνιστά πρόσθετη απαίτηση που θα υπονόμευε την ενιαία άδεια και την ενιαία διαδικασία αίτησης.
(36)
Η παρούσα οδηγία δεν θα πρέπει να εμποδίζει τους ενδοεταιρικώς μετατιθεμένους να ασκούν ειδικές δραστηριότητες στους τόπους των πελατών εντός του κράτους μέλους όπου είναι εγκατεστημένη η οντότητα υποδοχής, σύμφωνα με τις διατάξεις που εφαρμόζονται στο εν λόγω κράτος μέλος σε σχέση με τις δραστηριότητες αυτές.
(37)
Η παρούσα οδηγία δεν επηρεάζει τους όρους παροχής υπηρεσιών στο πλαίσιο του άρθρου 56 ΣΛΕΕ. Ειδικότερα, η παρούσα οδηγία δεν θίγει τους όρους και τις προϋποθέσεις απασχόλησης που εφαρμόζονται, σύμφωνα με την οδηγία 96/71/ΕΚ, σε εργαζομένους εγκατεστημένους σε ένα κράτος μέλος με σκοπό την παροχή υπηρεσίας στο έδαφος άλλου κράτους μέλους. Η παρούσα οδηγία δεν θα πρέπει να εφαρμόζεται σε υπηκόους τρίτων χωρών αποσπασμένους από επιχειρήσεις εγκατεστημένες σε κράτος μέλος στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών σύμφωνα με την οδηγία 96/71/ΕΚ. Οι υπήκοοι τρίτων χωρών που κατέχουν άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης δεν μπορούν να επωφελούνται από την οδηγία 96/71/ΕΚ. Η παρούσα οδηγία δεν θα πρέπει να παρέχει σε επιχειρήσεις εγκατεστημένες σε τρίτη χώρα ευνοϊκότερη μεταχείριση σε σχέση με τις επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες σε κράτος μέλος, σύμφωνα με το άρθρο 1 παράγραφος 4 της οδηγίας 96/71/ΕΚ.
(38)
Είναι σημαντική η επαρκής κάλυψη κοινωνικής ασφάλισης για τους ενδοεταιρικώς μετατιθεμένους και, κατά περίπτωση, για τα μέλη της οικογένειάς τους για την εξασφάλιση αξιοπρεπών συνθηκών εργασίας και διαβίωσης κατά τη διαμονή τους στην Ένωση. Επομένως, θα πρέπει να διασφαλίζεται η ίση μεταχείριση βάσει της εθνικής νομοθεσίας όσον αφορά τους κλάδους κοινωνικής ασφάλισης που απαριθμούνται στο άρθρο 3 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 883/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (10). Η παρούσα οδηγία δεν εναρμονίζει τη νομοθεσία των κρατών μελών στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης. Περιορίζεται στην εφαρμογή της αρχής της ίσης μεταχείρισης σε θέματα κοινωνικής ασφάλισης στα πρόσωπα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της. Το δικαίωμα ίσης μεταχείρισης όσον αφορά την κοινωνική ασφάλιση ισχύει για τους υπηκόους τρίτων χωρών οι οποίοι πληρούν τις αντικειμενικές και χωρίς διακρίσεις προϋποθέσεις που προβλέπει η νομοθεσία του κράτους μέλους όπου παρέχεται η εργασία σχετικά με την υπαγωγή σε σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και το δικαίωμα σε παροχές κοινωνικής ασφάλισης.
Σε πολλά κράτη μέλη, προϋπόθεση για το δικαίωμα επί οικογενειακών παροχών είναι να υπάρχει κάποιος δεσμός με το κράτος μέλος αυτό, εφόσον τα οφέλη αποβλέπουν στη στήριξη θετικής δημογραφικής εξέλιξης ώστε να διασφαλίζεται το μελλοντικό εργατικό δυναμικό του εν λόγω κράτους μέλους. Η παρούσα οδηγία δεν θα πρέπει να θίγει το δικαίωμα κράτους μέλους να περιορίζει, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, την ίση μεταχείριση όσον αφορά τις οικογενειακές παροχές, εφόσον ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος και τα μέλη της οικογένειάς του που τον συνοδεύουν διαμένουν προσωρινά στο εν λόγω κράτος μέλος. Τα δικαιώματα κοινωνικής ασφάλισης θα πρέπει να χορηγούνται με την επιφύλαξη των διατάξεων του εθνικού δικαίου και/ή των διμερών συμφωνιών σχετικά με την εφαρμογή της νομοθεσίας κοινωνικής ασφάλισης της χώρας προέλευσης. Ωστόσο, οι διμερείς συμφωνίες ή το εθνικό δίκαιο για τα δικαιώματα κοινωνικής ασφάλισης των ενδοεταιρικώς μετατιθεμένων που συνάπτονται/θεσπίζονται μετά την έναρξη ισχύος της παρούσας συμφωνίας δεν θα πρέπει να προβλέπουν λιγότερο ευνοϊκή μεταχείριση από εκείνη που παρέχεται στους υπηκόους του κράτους μέλους στο οποίο εκτελείται η εργασία. Λόγω σχετικών συμφωνιών ή εθνικού δικαίου μπορεί, για παράδειγμα, να είναι προς το συμφέρον των ενδοεταιρικώς μετατιθεμένων να εξακολουθήσουν να υπάγονται στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης της χώρας προέλευσής τους, εφόσον η διακοπή της υπαγωγής αυτής θα έθιγε τα δικαιώματά τους ή εάν η υπαγωγή τους θα είχε ως αποτέλεσμα την επιβάρυνσή τους με έξοδα διπλής κάλυψης. Τα κράτη μέλη θα πρέπει να διατηρούν πάντοτε τη δυνατότητα να παρέχουν ευνοϊκότερα δικαιώματα κοινωνικής ασφάλισης στους ενδοεταιρικώς μετατιθεμένους. Καμία από τις διατάξεις της παρούσας οδηγίας δεν θα πρέπει να επηρεάζει το δικαίωμα επιζώντων που έλκουν δικαιώματα από ενδοεταιρικώς μετατιθέμενο να λαμβάνουν σύνταξη επιζώντος όταν διαμένουν σε τρίτη χώρα.
(39)
Στην περίπτωση κινητικότητας μεταξύ κρατών μελών, θα πρέπει να ισχύει αντίστοιχα ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 1231/2010 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (11). Η παρούσα οδηγία δεν θα πρέπει να αναγνωρίζει περισσότερα δικαιώματα από τα ήδη προβλεπόμενα στο ισχύον δίκαιο της Ένωσης στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης για υπηκόους τρίτων χωρών που έχουν διασυνοριακά συμφέροντα μεταξύ κρατών μελών.
(40)
Προκειμένου οι ειδικοί κανόνες που θεσπίζει η παρούσα οδηγία να καταστούν ελκυστικότεροι και να τους επιτραπεί να δημιουργήσουν όλα τα αναμενόμενα πλεονεκτήματα για την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων στην Ένωση, θα πρέπει να χορηγούνται στους ενδοεταιρικώς μετατιθεμένους υπηκόους τρίτων χωρών ευνοϊκές προϋποθέσεις για την οικογενειακή επανένωση στο κράτος μέλος το οποίο εξέδωσε την άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης και στα κράτη μέλη τα οποία επιτρέπουν στον ενδοεταιρικώς μετατιθέμενο να διαμένει και να εργάζεται στο έδαφός τους σύμφωνα με την παρούσα οδηγία. Το δικαίωμα αυτό θα άρει πράγματι ένα σημαντικό εμπόδιο όσον αφορά την αποδοχή ανάθεσης καθηκόντων από τους δυνητικούς ενδοεταιρικώς μετατιθεμένους. Προκειμένου να διατηρείται η οικογενειακή ενότητα, θα πρέπει τα μέλη της οικογένειας να μπορούν να συνοδεύουν τον ενδοεταιρικώς μετατιθέμενο σε άλλο κράτος μέλος και θα πρέπει να διευκολύνεται η πρόσβασή τους στην αγορά εργασίας.
(41)
Προκειμένου να διευκολυνθεί η ταχεία διεκπεραίωση των αιτήσεων, τα κράτη μέλη θα πρέπει να προκρίνουν την ηλεκτρονική ανταλλαγή πληροφοριών και διαβίβαση των σχετικών εγγράφων, εκτός εάν ανακύπτουν τεχνικές δυσκολίες ή ουσιώδη συμφέροντα απαιτούν άλλως.
(42)
Οι φάκελοι και τα δεδομένα θα πρέπει να συλλέγονται και να διαβιβάζονται σύμφωνα με τους συναφείς κανόνες προστασίας και ασφάλειας δεδομένων.
(43)
Η παρούσα οδηγία δεν θα πρέπει να εφαρμόζεται σε υπηκόους τρίτων χωρών οι οποίοι υποβάλλουν αίτηση διαμονής σε κράτος μέλος ως ερευνητές με σκοπό την εκτέλεση ερευνητικού έργου, διότι εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2005/71/ΕΚ του Συμβουλίου (12).
(44)
Δεδομένου ότι οι στόχοι της παρούσας οδηγίας, ήτοι οι στόχοι της ειδικής διαδικασίας εισδοχής και η έγκριση προϋποθέσεων εισόδου και διαμονής με σκοπό τις ενδοεταιρικές μεταθέσεις υπηκόων τρίτων χωρών είναι αδύνατον να επιτευχθούν επαρκώς από τα κράτη μέλη, μπορούν όμως, λόγω της κλίμακας και των αποτελεσμάτων της δράσης, να επιτευχθούν καλύτερα σε ενωσιακό επίπεδο, η Ένωση μπορεί να λάβει μέτρα, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας του άρθρου 5 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ). Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, όπως προβλέπεται στο ίδιο άρθρο, η παρούσα οδηγία δεν υπερβαίνει τα αναγκαία όρια για την επίτευξη των εν λόγω στόχων.
(45)
Η παρούσα οδηγία σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα και συνάδει με τις αρχές που αναγνωρίζονται στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο οποίος βασίζεται στα δικαιώματα που προκύπτουν από τους Κοινωνικούς Χάρτες που υιοθετήθηκαν από την Ένωση και το Συμβούλιο της Ευρώπης.
(46)
Σύμφωνα με την κοινή πολιτική δήλωση των κρατών μελών και της Επιτροπής σχετικά με τα επεξηγηματικά έγγραφα της 28ης Σεπτεμβρίου 2011 (13), τα κράτη μέλη ανέλαβαν να συνοδεύσουν, σε αιτιολογημένες περιπτώσεις, την κοινοποίηση των μέτρων μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο με ένα ή περισσότερα έγγραφα στα οποία θα επεξηγείται η σχέση ανάμεσα στα συστατικά στοιχεία μιας οδηγίας και στα αντίστοιχα μέρη των νομικών πράξεων μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο. Όσον αφορά την παρούσα οδηγία, ο νομοθέτης θεωρεί ότι η διαβίβαση τέτοιων εγγράφων είναι αιτιολογημένη.
(47)
Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 του πρωτοκόλλου αριθ. 21 για τη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας όσον αφορά τον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, το οποίο προσαρτάται στη ΣΕΕ και τη ΣΛΕΕ, και με την επιφύλαξη του άρθρου 4 του εν λόγω πρωτοκόλλου, τα συγκεκριμένα κράτη μέλη δεν συμμετέχουν στην έκδοση της παρούσας οδηγίας και δεν δεσμεύονται από αυτήν ούτε υπόκεινται στην εφαρμογή της.
(48)
Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 του πρωτοκόλλου αριθ. 22 για τη θέση της Δανίας, το οποίο προσαρτάται στη ΣΕΕ και στη ΣΛΕΕ, η Δανία δεν συμμετέχει στην έκδοση της παρούσας απόφασης και δεν δεσμεύεται από αυτήν ούτε υπόκειται στην εφαρμογή της,
ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ:
ΚΕΦΑΛΑΙΟ I
ΓΕΝΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
Άρθρο 1
Στόχος
Η παρούσα οδηγία καθορίζει:
α)
τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής για περισσότερες από 90 ημέρες στο έδαφος των κρατών μελών και τα δικαιώματα υπηκόων τρίτων χωρών και μελών της οικογένειάς τους στο πλαίσιο ενδοεταιρικής μετάθεσης·
β)
τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής και τα δικαιώματα υπηκόων τρίτων χωρών, οι οποίοι αναφέρονται στο στοιχείο α), σε άλλα κράτη μέλη, άλλα από εκείνο, το οποίο χορηγεί πρώτο άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης στον υπήκοο τρίτης χώρας βάσει της παρούσας οδηγίας.
Άρθρο 2
Πεδίο εφαρμογής
1. Η παρούσα οδηγία εφαρμόζεται σε υπηκόους τρίτων χωρών οι οποίοι διαμένουν εκτός του εδάφους των κρατών μελών κατά τη στιγμή της υποβολής της αίτησης και υποβάλλουν αίτηση εισδοχής ή έχουν γίνει δεκτοί στο έδαφος κράτους μέλους σύμφωνα με τους όρους της παρούσας οδηγίας στο πλαίσιο ενδοεταιρικής μετάθεσης ως διευθυντικά στελέχη, ειδικευμένοι εργαζόμενοι ή ασκούμενοι εργαζόμενοι.
2. Η παρούσα οδηγία δεν εφαρμόζεται στους υπηκόους τρίτων χωρών οι οποίοι:
α)
υποβάλλουν αίτηση διαμονής σε κράτος μέλος ως ερευνητές στο πλαίσιο της οδηγίας 2005/71/ΕΚ προκειμένου να υλοποιήσουν ερευνητικό σχέδιο·
β)
βάσει συμφωνιών μεταξύ, αφενός, της Ένωσης και των κρατών μελών της και, αφετέρου, τρίτων χωρών, απολαύουν δικαιωμάτων ελεύθερης κυκλοφορίας ισότιμων με εκείνα των πολιτών της Ένωσης ή εργάζονται σε επιχείρηση εγκατεστημένη σε εκείνες τις τρίτες χώρες·
γ)
αποσπώνται στο πλαίσιο της οδηγίας 96/71/ΕΚ·
δ)
εκτελούν δραστηριότητες αυτοαπασχολούμενου εργαζομένου·
ε)
τοποθετούνται από γραφεία απασχόλησης, γραφεία εύρεσης προσωρινής εργασίας ή άλλη επιχείρηση που διαθέτει εργατικό δυναμικό για εργασία υπό την εποπτεία και τη διεύθυνση άλλης επιχείρησης·
στ)
έχουν γίνει δεκτοί ως σπουδαστές πλήρους φοίτησης ή παρακολουθούν επιβλεπόμενη πρακτική εκπαίδευση βραχείας διάρκειας στο πλαίσιο των σπουδών τους.
3. Η παρούσα οδηγία δεν θίγει το δικαίωμα των κρατών μελών να εκδίδουν άδειες διαμονής πέραν της άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης που καλύπτεται από την παρούσα οδηγία για οποιοδήποτε σκοπό σχετικό με την απασχόληση υπηκόων τρίτων χωρών που δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας.
Άρθρο 3
Ορισμοί
Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:
α)
ως «υπήκοος τρίτης χώρας» νοείται κάθε πρόσωπο που δεν είναι πολίτης της Ένωσης, κατά την έννοια του άρθρου 20 παράγραφος 1 ΣΛΕΕ·
β)
ως «ενδοεταιρική μετάθεση» νοείται η προσωρινή απόσπαση με σκοπό την εργασία ή την εκπαίδευση υπηκόου τρίτης χώρας που, κατά τη στιγμή υποβολής της αίτησης για άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης, διαμένει εκτός του εδάφους των κρατών μελών από επιχείρηση εγκατεστημένη εκτός του εδάφους κράτους μέλους και έναντι της οποίας ο υπήκοος τρίτης χώρας δεσμεύεται με σύμβαση εργασίας πριν από τη μετάθεση και κατά τη διάρκειά της, προς οντότητα που ανήκει στην επιχείρηση ή στον ίδιο όμιλο επιχειρήσεων η οποία είναι εγκατεστημένη σε αυτό το κράτος μέλος, και, κατά περίπτωση, η κινητικότητα μεταξύ των οντοτήτων υποδοχής που είναι εγκατεστημένες σε ένα ή περισσότερα δεύτερα κράτη μέλη·
γ)
ως «ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος» νοείται κάθε υπήκοος τρίτης χώρας που διαμένει εκτός του εδάφους των κρατών μελών κατά τη στιγμή υποβολής της αίτησης για άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης και ο οποίος υπόκειται σε ενδοεταιρική μετάθεση·
δ)
ως «οντότητα υποδοχής» νοείται η οντότητα στην οποία μετατίθεται ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος, ανεξαρτήτως της νομικής μορφής της, που είναι εγκατεστημένη, σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο, στο έδαφος του οικείου κράτους μέλους·
ε)
ως «διοικητικό στέλεχος» νοείται πρόσωπο που κατέχει ανώτερη θέση, το οποίο κατά κύριο λόγο ηγείται της διαχείρισης της οντότητας υποδοχής, υπό τη γενική εποπτεία ή καθοδήγηση κυρίως του διοικητικού συμβουλίου ή του συμβουλίου των μετόχων της επιχείρησης ή ισοδύναμο όργανο· η θέση αυτή περιλαμβάνει: τη διεύθυνση της οντότητας υποδοχής ή τμήματος ή υποκαταστήματος της οντότητας υποδοχής, την εποπτεία και τον έλεγχο της εργασίας των άλλων εργαζομένων με εποπτικές, τεχνικές ή διοικητικές αρμοδιότητες, την αρμοδιότητα να προτείνουν προσλήψεις, απολύσεις ή άλλες ενέργειες που αφορούν το προσωπικό·
στ)
ως «ειδικευμένος εργαζόμενος» νοείται πρόσωπο που εργάζεται εντός του ομίλου επιχειρήσεων και που διαθέτει εξειδικευμένες γνώσεις ουσιαστικής σημασίας για τους τομείς δραστηριοποίησης, τις τεχνικές ή τη διοίκηση της οντότητας υποδοχής. Για την αξιολόγηση των εν λόγω γνώσεων δύναται να αφορά, λαμβάνονται υπόψη, πέραν των ειδικών γνώσεων των σχετικών με την οντότητα υποδοχής, τα υψηλού επιπέδου προσόντα για το συγκεκριμένο τύπο εργασίας ή δραστηριότητας που απαιτεί ειδικές τεχνικές γνώσεις, συμπεριλαμβανομένης της κατάλληλης επαγγελματικής πείρας καθώς και της πιθανής ιδιότητας μέλους αναγνωρισμένων επαγγελμάτων·
ζ)
ως «ασκούμενος εργαζόμενος» νοείται το πρόσωπο με πανεπιστημιακό πτυχίο που μετατίθεται σε οντότητα υποδοχής προκειμένου να σταδιοδρομήσει ή με σκοπό την απόκτηση εκπαίδευσης σε τεχνικές ή μεθόδους επιχειρήσεων και αμείβεται κατά τη διάρκεια της μετάθεσης·
η)
ως «μέλη της οικογένειας» νοούνται οι υπήκοοι τρίτων χωρών όπως ορίζονται στο άρθρο 4 παράγραφος 1 της οδηγίας 2003/86/ΕΚ του Συμβουλίου (14)·
θ)
ως «άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης» νοείται η άδεια που φέρει το ακρωνύμιο «ICT», η οποία παρέχει στον κάτοχό της το δικαίωμα να διαμένει και να εργάζεται στο έδαφος του πρώτου κράτους μέλους, και, κατά περίπτωση, των δεύτερων κρατών μελών, σύμφωνα με τους όρους της παρούσας οδηγίας·
ι)
ως «άδεια μακράς κινητικότητας» νοείται η άδεια που φέρει το ακρωνύμιο «mobile ICT», η οποία παρέχει στον κάτοχο άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης το δικαίωμα να διαμένει και να εργάζεται στο έδαφος του δεύτερου κράτους μέλους σύμφωνα με τους όρους της παρούσας οδηγίας·
ια)
ως «ενιαία διαδικασία υποβολής αίτησης» νοείται η διαδικασία η οποία οδηγεί, βάσει αίτησης που υποβάλλεται από υπήκοο τρίτης χώρας για χορήγηση άδειας διαμονής και εργασίας στο έδαφος κράτους μέλους, σε απόφαση σχετικά με την εν λόγω αίτηση·
ιβ)
ως «όμιλος επιχειρήσεων» νοούνται δύο ή περισσότερες επιχειρήσεις οι οποίες βάσει της εθνικής νομοθεσίας αναγνωρίζεται ότι συνδέονται με τους ακόλουθους τρόπους: επιχείρηση σε άμεση ή έμμεση σχέση με άλλη επιχείρηση· επιχείρηση η οποία κατέχει την πλειοψηφία του εγγεγραμμένου κεφαλαίου της εν λόγω επιχείρησης· ελέγχει την πλειοψηφία των ψήφων που συνδέονται με το μετοχικό κεφάλαιο αυτής της επιχείρησης· μπορεί να διορίζει περισσότερα από τα μισά μέλη του διοικητικού, διαχειριστικού ή εποπτικού οργάνου της επιχείρησης· ή αμφότερες οι επιχειρήσεις τελούν υπό την ενιαία διεύθυνση της μητρικής επιχείρησης·
ιγ)
ως «πρώτο κράτος μέλος» νοείται το κράτος μέλος το οποίο πρώτο εκδίδει σε υπήκοο τρίτης χώρας άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης·
ιδ)
ως «δεύτερο κράτος μέλος» νοείται οποιοδήποτε κράτος μέλος, στο οποίο ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος προτίθεται να ασκήσει ή ασκεί το δικαίωμα κινητικότητας κατά την έννοια της παρούσας οδηγίας, πλην του πρώτου κράτους μέλους·
ιε)
ως «νομοθετικά κατοχυρωμένο επάγγελμα» νοείται το νομοθετικά κατοχυρωμένο επάγγελμα όπως ορίζεται στο άρθρο 3 παράγραφος 1 στοιχείο α) της οδηγίας 2005/36/ΕΚ.
Άρθρο 4
Ευνοϊκότερες διατάξεις
1. Η παρούσα οδηγία εφαρμόζεται υπό την επιφύλαξη ευνοϊκότερων διατάξεων:
α)
του δικαίου της Ένωσης, συμπεριλαμβανομένων των διμερών και πολυμερών συμφωνιών που έχουν συναφθεί μεταξύ της Ένωσης και των κρατών μελών της, αφενός, και μιας ή περισσοτέρων τρίτων χωρών, αφετέρου·
β)
διμερών ή πολυμερών συμφωνιών που συνάπτονται μεταξύ ενός ή περισσοτέρων κρατών μελών και μιας ή περισσοτέρων τρίτων χωρών.
2. Η παρούσα οδηγία δεν επηρεάζει το δικαίωμα των κρατών μελών να θεσπίζουν ή να διατηρούν ευνοϊκότερες διατάξεις για τους υπηκόους τρίτων χωρών στους οποίους αυτή εφαρμόζεται, όσον αφορά το άρθρο 3 στοιχείο η) και τα άρθρα 15, 18 και 19.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ II
ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΕΙΣΔΟΧΗΣ
Άρθρο 5
Κριτήρια εισδοχής
1. Με την επιφύλαξη του άρθρου 11 παράγραφος 1, ο υπήκοος τρίτης χώρας ο οποίος υποβάλλει αίτηση εισδοχής βάσει των όρων της παρούσας οδηγίας ή η οντότητα υποδοχής:
α)
προσκομίζει αποδείξεις ότι η οντότητα υποδοχής και η επιχείρηση που είναι εγκατεστημένη σε τρίτη χώρα ανήκουν στην ίδια επιχείρηση ή όμιλο επιχειρήσεων·
β)
προσκομίζει αποδείξεις απασχόλησης εντός της ιδίας επιχείρησης ή του ομίλου επιχειρήσεων, τουλάχιστον από τρεις έως δώδεκα συνεχείς μήνες αμέσως πριν από την ημερομηνία της ενδοεταιρικής μετάθεσης όσον αφορά τα διοικητικά στελέχη και τους ειδικευμένους εργαζόμενους και τουλάχιστον από τρεις έως έξι συνεχείς μήνες όσον αφορά τους ασκούμενους εργαζόμενους.
γ)
προσκομίζει σύμβαση εργασίας και, αν είναι απαραίτητο, επιστολή ανάθεσης αρμοδιοτήτων από τον εργοδότη, η οποία περιλαμβάνει τα ακόλουθα:
i)
λεπτομέρειες όσον αφορά τη διάρκεια της μετάθεσης και τον τόπο εγκατάστασης της οντότητας ή των οντοτήτων υποδοχής,
ii)
αποδείξεις ότι ο υπήκοος τρίτης χώρας καταλαμβάνει θέση διοικητικού στελέχους, ειδικευμένου εργαζόμενου ή ασκούμενου εργαζόμενου στην οντότητα ή τις οντότητες υποδοχής στο οικείο κράτος μέλος,
iii)
την αμοιβή καθώς και τους λοιπούς όρους και συνθήκες απασχόλησης που ισχύουν κατά τη διάρκεια της ενδοεταιρικής μετάθεσης,
iv)
αποδείξεις ότι ο υπήκοος τρίτης χώρας, μετά την ολοκλήρωση της ενδοεταιρικής μετάθεσης, θα μπορέσει να μετατεθεί σε οντότητα που ανήκει στην ίδια επιχείρηση ή όμιλο επιχειρήσεων και είναι εγκατεστημένη σε τρίτη χώρα·
δ)
προσκομίζει αποδείξεις ότι ο υπήκοος τρίτης χώρας διαθέτει τα επαγγελματικά προσόντα και την εμπειρία που απαιτούνται στην οντότητα υποδοχής στην οποία πρόκειται να μετατεθεί σε θέση διοικητικού στελέχους ή ειδικευμένου εργαζόμενου, ή όσον αφορά τους ασκούμενους εργαζόμενους ότι διαθέτει τους απαιτούμενους πανεπιστημιακούς τίτλους·
ε)
κατά περίπτωση, υποβάλλει δικαιολογητικά που πιστοποιούν ότι ο υπήκοος τρίτης χώρας πληροί τις προϋποθέσεις που θεσπίζει η εθνική νομοθεσία του σχετικού κράτους μέλους για την άσκηση από τους πολίτες της Ένωσης του νομοθετικά κατοχυρωμένου επαγγέλματος στο οποίο αναφέρεται η αίτηση·
στ)
υποβάλλει έγκυρο ταξιδιωτικό έγγραφο του υπηκόου τρίτης χώρας, όπως ορίζει το εθνικό δίκαιο, καθώς και αίτηση έκδοσης θεώρησης ή θεώρηση, εφόσον απαιτείται· τα κράτη μέλη μπορούν να απαιτούν να καλύπτει η περίοδος ισχύος του ταξιδιωτικού εγγράφου τουλάχιστον την περίοδο ισχύος της άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης·
ζ)
υπό την επιφύλαξη υφιστάμενων διμερών συμφωνιών, προσκομίζει αποδεικτικά στοιχεία ότι ο αιτών διαθέτει ασφάλιση ασθενείας ή, εάν αυτό προβλέπεται από το εθνικό δίκαιο, ότι έχει υποβάλει αίτηση για ασφάλιση ασθενείας που καλύπτει όλους τους κινδύνους που συνήθως καλύπτονται για τους υπηκόους του συγκεκριμένου κράτους μέλους, για τις περιόδους κατά τις οποίες δεν του παρέχεται ανάλογη ασφαλιστική κάλυψη και αντίστοιχα δικαιώματα σε παροχές, λόγω της σύμβασης εργασίας του στο εν λόγω κράτος μέλος ή σε συνδυασμό με αυτήν.
2. Τα κράτη μέλη μπορούν να απαιτούν από τον αιτούντα να προσκομίζει τα έγγραφα της παραγράφου 1 στοιχεία α), γ), δ), ε) και ζ) σε επίσημη γλώσσα του οικείου κράτους μέλους.
3. Τα κράτη μέλη μπορούν να απαιτούν από τον αιτούντα να προσκομίζει, το αργότερο κατά το χρόνο έκδοσης της άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης, τη διεύθυνση του εν λόγω υπηκόου τρίτης χώρας στο έδαφος του κράτους μέλους.
4. Τα κράτη μέλη απαιτούν:
α)
να πληρούνται κατά τη διάρκεια της ενδοεταιρικής μετάθεσης όλες οι προϋποθέσεις των νομοθετικών, κανονιστικών, ή διοικητικών διατάξεων και/ή συλλογικών συμβάσεων γενικής εφαρμογής που ισχύουν για τους αποσπασμένους εργαζόμενους σε παρόμοια κατάσταση στους αντίστοιχους επαγγελματικούς κλάδους, όσον αφορά τους όρους και τις συνθήκες απασχόλησης πλην της αμοιβής.
Ελλείψει συστήματος που να καθορίζει τις συλλογικές συμβάσεις γενικής εφαρμογής, τα κράτη μέλη μπορούν να λαμβάνουν ως βάση τις συλλογικές συμβάσεις που ισχύουν γενικά για όλες τις παρόμοιες επιχειρήσεις που ανήκουν στον δεδομένο κλάδο ή επάγγελμα και υπάγονται στον γεωγραφικό χώρο εφαρμογής τους, και/ή τις συλλογικές συμβάσεις που έχουν συναφθεί από τις πλέον αντιπροσωπευτικές σε εθνικό επίπεδο οργανώσεις εργοδοτών και εργαζομένων και εφαρμόζονται στο σύνολο του εθνικού τους εδάφους·
β)
η αμοιβή που παρέχεται στον υπήκοο τρίτης χώρας κατά τη διάρκεια ολόκληρης της ενδοεταιρικής μετάθεσής του να μην είναι λιγότερο ευνοϊκή από την αμοιβή που παρέχεται σε υπηκόους του κράτους μέλους στο οποίο παρέχεται η εργασία και οι οποίοι απασχολούνται σε ανάλογες θέσεις σύμφωνα προς τους ισχύοντες νόμους ή τις συλλογικές συμφωνίες ή πρακτικές στο κράτος μέλος όπου είναι εγκατεστημένη η οντότητα υποδοχής.
5. Με βάση τα έγγραφα που αναφέρονται στην παράγραφο 1, τα κράτη μέλη μπορούν να απαιτούν από τους ενδοεταιρικώς μετατιθεμένους να διαθέτουν επαρκείς πόρους για τη συντήρησή τους και τη συντήρηση των μελών της οικογενείας τους κατά τη διάρκεια της διαμονής τους χωρίς να προσφεύγουν στα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας των κρατών μελών.
6. Πέραν των αποδεικτικών στοιχείων που προβλέπονται στην παράγραφο 1, κάθε υπήκοος τρίτης χώρας ο οποίος υποβάλλει αίτηση εισδοχής ως ασκούμενος εργαζόμενος μπορεί να υποχρεούται να υποβάλλει συμφωνία επαγγελματικής εκπαίδευσης σχετικά με την προετοιμασία του για τη μελλοντική θέση στην επιχείρηση ή στον όμιλο επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένης της περιγραφής του προγράμματος επαγγελματικής εκπαίδευσης, ώστε να αποδεικνύεται ότι σκοπός της διαμονής είναι να εκπαιδευθεί ο ασκούμενος εργαζόμενος προκειμένου να σταδιοδρομήσει ή να εκπαιδευθεί σε τεχνικές ή μεθόδους επιχειρήσεων, της διάρκειάς του καθώς και των προϋποθέσεων βάσει των οποίων ασκείται η εποπτεία του ασκούμενου εργαζομένου κατά τη διάρκεια του προγράμματος.
7. Ο αιτών κοινοποιεί στις αρμόδιες αρχές του οικείου κράτους μέλους κάθε τροποποίηση κατά τη διάρκεια της διαδικασίας υποβολής της αίτησης που επηρεάζει τα κριτήρια εισδοχής που προβλέπονται στο παρόν άρθρο.
8. Οι υπήκοοι τρίτων χωρών που θεωρούνται ότι απειλούν τη δημόσια τάξη, τη δημόσια ασφάλεια ή τη δημόσια υγεία δεν γίνονται δεκτοί για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας.
Άρθρο 6
Όγκοι εισδοχής
Η παρούσα οδηγία δεν επηρεάζει το δικαίωμα των κρατών μελών να καθορίζουν τους όγκους εισδοχής υπηκόων τρίτων χωρών σύμφωνα με το άρθρο 79 παράγραφος 5 ΣΛΕΕ. Βάσει αυτού, αίτηση για άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης μπορεί είτε να θεωρηθεί απαράδεκτη είτε να απορριφθεί.
Άρθρο 7
Λόγοι απόρριψης
1. Τα κράτη μέλη απορρίπτουν αίτηση για άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης σε οποιαδήποτε από τις ακόλουθες περιπτώσεις:
α)
όταν δεν πληρούνται οι όροι του άρθρου 5·
β)
όταν τα προσκομισθέντα έγγραφα έχουν αποκτηθεί δολίως ή έχουν πλαστογραφηθεί ή έχουν άλλως νοθευτεί·
γ)
όταν η οντότητα υποδοχής έχει δημιουργηθεί με μοναδικό σκοπό τη διευκόλυνση της εισόδου ενδοεταιρικώς μετατιθεμένων·
δ)
όταν συμπληρωθεί η μέγιστη διάρκεια διαμονής που ορίζεται στο άρθρο 12 παράγραφος 1.
2. Τα κράτη μέλη, εφόσον συντρέχει λόγος, απορρίπτουν αίτηση αν έχουν υποβληθεί κυρώσεις στον εργοδότη ή στην οντότητα εισδοχής σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο για αδήλωτη εργασία και/ή παράνομη απασχόληση.
3. Τα κράτη μέλη μπορούν να απορρίπτουν αίτηση για άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης, σε οποιαδήποτε από τις ακόλουθες περιπτώσεις:
α)
εάν ο εργοδότης ή η οντότητα υποδοχής δεν πληρούν τις νομικές τους υποχρεώσεις σχετικά με την κοινωνική ασφάλιση, τη φορολογία, τα εργασιακά δικαιώματα ή τις συνθήκες εργασίας·
β)
εάν η επιχείρηση του εργοδότη ή της οντότητας υποδοχής βρίσκεται ή έχει τεθεί υπό εκκαθάριση σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο περί αφερεγγυότητας ή εάν δεν υπάρχει οικονομική δραστηριότητα·
γ)
εάν σκοπός ή συνέπεια της προσωρινής παρουσίας του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου είναι να παρέμβει ή κατ' άλλο τρόπο να επηρεάσει την έκβαση οιασδήποτε διαφωνίας ή διαπραγμάτευσης μεταξύ των εργαζομένων και της διοίκησης.
4. Τα κράτη μέλη μπορούν να απορρίπτουν αίτηση για άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης, για το λόγο που προβλέπεται στο άρθρο 12 παράγραφος 2.
5. Με την επιφύλαξη της παραγράφου 1, οποιαδήποτε απόφαση απόρριψης αίτησης λαμβάνει υπόψη τις ιδιαιτερότητες της συγκεκριμένης περίπτωσης και σέβεται την αρχή της αναλογικότητας.
Άρθρο 8
Ανάκληση ή μη ανανέωση της άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης
1. Τα κράτη μέλη ανακαλούν άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης σε οποιαδήποτε από τις ακόλουθες περιπτώσεις:
α)
όταν αυτή έχει αποκτηθεί δολίως ή έχει πλαστογραφηθεί ή έχει άλλως νοθευτεί·
β)
όταν ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος διαμένει στο οικείο κράτος μέλος για σκοπούς άλλους από εκείνους για τους οποίους του επιτράπηκε η διαμονή·
γ)
όταν η οντότητα υποδοχής έχει δημιουργηθεί με μοναδικό σκοπό τη διευκόλυνση της εισόδου ενδοεταιρικώς μετατιθεμένων.
2. Τα κράτη μέλη, εφόσον συντρέχει λόγος, ανακαλούν άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης αν έχουν υποβληθεί κυρώσεις στον εργοδότη ή στην οντότητα εισδοχής σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο για αδήλωτη εργασία και/ή παράνομη απασχόληση.
3. Τα κράτη μέλη αρνούνται να ανανεώσουν άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης σε οποιαδήποτε από τις ακόλουθες περιπτώσεις:
α)
όταν αυτή έχει αποκτηθεί δολίως ή έχει πλαστογραφηθεί ή έχει άλλως νοθευτεί·
β)
όταν ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος διαμένει στο οικείο κράτος μέλος για σκοπούς άλλους από εκείνους για τους οποίους του επιτράπηκε η διαμονή·
γ)
όταν η οντότητα υποδοχής έχει δημιουργηθεί με μοναδικό σκοπό τη διευκόλυνση της εισόδου ενδοεταιρικώς μετατιθέμενων·
δ)
όταν συμπληρωθεί η μέγιστη διάρκεια διαμονής που ορίζεται στο άρθρο 12 παράγραφος 1.
4. Τα κράτη μέλη, εφόσον συντρέχει λόγος, αρνούνται να ανανεώσουν άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης αν έχουν υποβληθεί κυρώσεις στον εργοδότη ή στην οντότητα εισδοχής σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο για αδήλωτη εργασία και/ή παράνομη απασχόληση.
5. Τα κράτη μέλη μπορεί να ανακαλούν ή να αρνούνται να ανανεώσουν άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης σε οποιαδήποτε από τις ακόλουθες περιπτώσεις.
α)
αν δεν πληρούνται ή έχουν παύσει να πληρούνται οι όροι του άρθρου 5·
β)
όταν ο εργοδότης ή η οντότητα υποδοχής δεν πληρούν τις νομικές τους υποχρεώσεις σχετικά με την κοινωνική ασφάλιση, τη φορολογία, τα εργασιακά δικαιώματα ή τις συνθήκες εργασίας·
γ)
όταν η επιχείρηση του εργοδότη ή της οντότητας υποδοχής βρίσκεται ή έχει τεθεί υπό εκκαθάριση σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία περί αφερεγγυότητας ή εάν δεν υπάρχει οικονομική δραστηριότητα·
δ)
όταν ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος δεν συμμορφούται με τους κανόνες κινητικότητας των άρθρων 21 και 22.
6. Με την επιφύλαξη των παραγράφων 1 και 3, οποιαδήποτε απόφαση ανάκλησης ή άρνησης ανανέωσης άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης λαμβάνει υπόψη τις ιδιαιτερότητες της συγκεκριμένης περίπτωσης και σέβεται την αρχή της αναλογικότητας.
Άρθρο 9
Κυρώσεις
1. Τα κράτη μέλη μπορούν να θεωρούν υπεύθυνη την οντότητα υποδοχής σε περίπτωση μη τήρησης των προϋποθέσεων εισδοχής, διαμονής και κινητικότητας που ορίζονται στην παρούσα οδηγία.
2. Όταν η οντότητα υποδοχής θεωρείται υπεύθυνη σύμφωνα με την παράγραφο 1, το σχετικό κράτος μέλος προβλέπει κυρώσεις. Οι εν λόγω κυρώσεις είναι αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές.
3. Τα κράτη μέλη θεσπίζουν μέτρα με στόχο την πρόληψη πιθανών καταχρήσεων και την τιμωρία των παραβάσεων της παρούσας οδηγίας. Τα μέτρα περιλαμβάνουν την παρακολούθηση, αξιολόγηση και, εάν χρειάζεται, επιθεώρηση σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο ή τη διοικητική πρακτική.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ III
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΚΑΙ ΑΔΕΙΑ
Άρθρο 10
Πρόσβαση στις πληροφορίες
1. Τα κράτη μέλη καθιστούν εύκολα διαθέσιμες στους αιτούντες τις πληροφορίες σχετικά με όλα τα δικαιολογητικά που απαιτούνται για την υποβολή της αίτησης και τις πληροφορίες σχετικά με την είσοδο και τη διαμονή, καθώς και τα δικαιώματα, τις υποχρεώσεις και τις διαδικαστικές εγγυήσεις των ενδοεταιρικώς μετατιθέμενων και των μελών της οικογενείας τους. Τα κράτη μέλη καθιστούν επίσης εύκολα διαθέσιμες τις πληροφορίες σχετικά με τις διαδικασίες που ισχύουν για τη βραχεία κινητικότητα που αναφέρεται στο άρθρο 21 παράγραφος 2 και για τη μακρά κινητικότητα που αναφέρεται στο άρθρο 22 παράγραφος 1.
2. Τα σχετικά κράτη μέλη καθιστούν διαθέσιμες πληροφορίες στην οντότητα υποδοχής σχετικά με το δικαίωμά τους να επιβάλλουν κυρώσεις σύμφωνα με τα άρθρα 9 και 23.
Άρθρο 11
Αιτήσεις για άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης ή άδεια μακράς κινητικότητας
1. Τα κράτη μέλη καθορίζουν αν η αίτηση πρέπει να υποβάλλεται από τον υπήκοο τρίτης χώρας ή από την οντότητα υποδοχής. Τα κράτη μέλη μπορούν επίσης να αποφασίσουν να επιτρέψουν την υποβολή αίτησης από οποιονδήποτε εκ των δύο.
2. Η αίτηση για άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης υποβάλλεται όταν ο υπήκοος τρίτης χώρας διαμένει εκτός του εδάφους του κράτους μέλους στο οποίο επιθυμεί να γίνει δεκτός.
3. Η αίτηση για άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης υποβάλλεται στις αρχές του κράτους μέλους στο οποίο λαμβάνει χώρα η πρώτη διαμονή. Στην περίπτωση που η πρώτη διαμονή δεν είναι η μεγαλύτερη σε διάρκεια, η αίτηση υποβάλλεται στις αρχές του κράτους μέλους στο οποίο προγραμματίζεται η διαμονή μακρύτερης συνολικής διάρκειας κατά τη διάρκεια της μετάθεσης.
4. Τα κράτη μέλη διορίζουν τις αρμόδιες αρχές για την παραλαβή της αίτησης και για την έκδοση της άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης ή άδειας μακράς κινητικότητας.
5. Ο αιτών δικαιούται να υποβάλει την αίτηση σύμφωνα με ενιαία διαδικασία υποβολής αίτησης.
6. Μπορούν να προβλέπονται απλουστευμένες διαδικασίες σχετικά με την έκδοση αδειών ενδοεταιρικής μετάθεσης, αδειών διαμονής μακράς κινητικότητας και αδειών για μέλη της οικογένειας του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου καθώς και θεωρήσεων για οντότητες ή επιχειρήσεις ή ομίλους επιχειρήσεων που έχουν αναγνωρισθεί για τον σκοπό αυτό από τα κράτη μέλη σύμφωνα με την εθνική τους νομοθεσία ή τη διοικητική πρακτική.
Η αναγνώριση επαναξιολογείται τακτικά.
7. Οι απλουστευμένες διαδικασίες που προβλέπονται στην παράγραφο 6 περιλαμβάνουν τα εξής τουλάχιστον μέτρα:
α)
απαλλαγή του αιτούντος από την υποβολή ορισμένων από τις αποδείξεις που αναφέρονται στο άρθρο 5 ή στο άρθρο 22 παράγραφος 2 στοιχείο α)·
β)
ταχεία διαδικασία εισδοχής η οποία επιτρέπει την έκδοση αδειών ενδοεταιρικής μετάθεσης και αδειών μακράς κινητικότητας σε συντομότερη προθεσμία από εκείνη που προβλέπει το άρθρο 15 παράγραφος 1 ή το άρθρο 22 παράγραφος 2 στοιχείο β)· και/ή
γ)
διευκόλυνση και/ή επιτάχυνση των διαδικασιών έκδοσης των απαιτούμενων θεωρήσεων.
8. Οντότητες ή επιχειρήσεις ή όμιλοι επιχειρήσεων που έχουν αναγνωριστεί σύμφωνα με την παράγραφο 6 κοινοποιούν στην αρμόδια αρχή κάθε τροποποίηση που επηρεάζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης εγκαίρως και πάντως πριν από την παρέλευση 30 ημερών.
9. Τα κράτη μέλη προβλέπουν κατάλληλες κυρώσεις, μεταξύ των οποίων ανάκληση της αναγνώρισης, σε περίπτωση παράλειψης της κοινοποίησης προς την αρμόδια αρχή.
Άρθρο 12
Διάρκεια της ενδοεταιρικής μετάθεσης
1. Η μέγιστη διάρκεια της ενδοεταιρικής μετάθεσης δεν υπερβαίνει τα τρία έτη για τα διοικητικά στελέχη και τους ειδικευμένους εργαζόμενους και το ένα έτος για τους ασκούμενους εργαζόμενους· μετά την παρέλευση του διαστήματος αυτού εγκαταλείπουν το έδαφος των κρατών μελών, εκτός εάν αποκτήσουν άδεια διανομής σε άλλη βάση, σύμφωνα με την ενωσιακή ή εθνική νομοθεσία.
2. Με την επιφύλαξη των υποχρεώσεών τους από διεθνείς συμφωνίες, τα κράτη μέλη μπορούν να απαιτούν την παρέλευση έως και έξι μηνών μεταξύ της λήξης της μέγιστης διάρκειας μιας μετάθεσης που αναφέρεται στην παράγραφο 1 και της υποβολής άλλης αίτησης που αφορά τον ίδιο υπήκοο τρίτης χώρας για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας στο ίδιο κράτος μέλος.
Άρθρο 13
Άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης
1. Στους ενδοεταιρικώς μετατιθεμένους οι οποίοι πληρούν τα κριτήρια εισδοχής που προβλέπονται στο άρθρο 5 και για τους οποίους οι αρμόδιες αρχές έχουν λάβει θετική απόφαση χορηγείται άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης.
2. Η περίοδος ισχύος της άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης είναι τουλάχιστον ένα έτος ή ίση με τη διάρκεια της μετάθεσης στο έδαφος του οικείου κράτους μέλους, εφόσον αυτή είναι βραχύτερη, και μπορεί να επεκταθεί κατά τρία έτη κατ' ανώτατο όριο για τα διοικητικά στελέχη και τους ειδικευμένους εργαζόμενους και κατά ένα έτος για τους ασκούμενους εργαζόμενους.
3. Οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους εκδίδουν την άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης χρησιμοποιώντας τον ενιαίο τύπο που προβλέπεται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1030/2002.
4. Στη θέση «παρατηρήσεις», σύμφωνα με το σημείο α) στοιχείο 6.4 του παραρτήματος του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1030/2002, τα κράτη μέλη καταχωρούν την ένδειξη «ICT».
Τα κράτη μέλη μπορούν επίσης να προσθέτουν ακρωνύμιο στην επίσημη γλώσσα ή γλώσσες τους.
5. Τα κράτη μέλη δεν εκδίδουν συμπληρωματικές άδειες, ιδιαίτερα άδειες εργασίας οποιουδήποτε είδους.
6. Τα κράτη μέλη μπορούν να παρέχουν πρόσθετες πληροφορίες σχετικά με την εργασιακή δραστηριότητα του υπηκόου τρίτης χώρας κατά τη διάρκεια ενδοεταιρικής μετάθεσης σε έντυπη μορφή και/ή να αποθηκεύουν τέτοια δεδομένα σε ηλεκτρονική μορφή όπως αναφέρεται στο άρθρο 4 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1030/2002 και στο σημείο α) στοιχείο 16 του παραρτήματός του.
7. Τα οικείο κράτος μέλος παρέχει στους υπηκόους τρίτων χωρών οι αιτήσεις εισδοχής των οποίων έχουν γίνει δεκτές κάθε διευκόλυνση για την απόκτηση των απαιτούμενων θεωρήσεων.
Άρθρο 14
Τροποποιήσεις σχετικά με τις προϋποθέσεις εισδοχής κατά τη διάρκεια της διαμονής
Ο αιτών κοινοποιεί στις αρμόδιες αρχές του οικείου κράτους μέλους κάθε τροποποίηση κατά τη διάρκεια της διαμονής που επηρεάζει τις προϋποθέσεις εισδοχής που προβλέπονται στο άρθρο 5.
Άρθρο 15
Διαδικαστικές εγγυήσεις
1. Οι αρμόδιες αρχές του οικείου κράτους μέλους εκδίδουν απόφαση σχετικά με την αίτηση άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης ή την ανανέωσή της και κοινοποιούν την απόφαση εγγράφως στον αιτούντα, σύμφωνα με τις διαδικασίες κοινοποίησης του εθνικού δικαίου, το ταχύτερο δυνατό και το πολύ εντός 90 ημερών από την ημερομηνία υποβολής της πλήρους αίτησης.
2. Εάν οι πληροφορίες ή τα δικαιολογητικά που παρέχονται προς υποστήριξη της αίτησης είναι ελλιπή, οι αρμόδιες αρχές ενημερώνουν τον αιτούντα, εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος, για τις συμπληρωματικές πληροφορίες που απαιτούνται και ορίζουν εύλογη προθεσμία υποβολής τους. Η περίοδος που αναφέρεται στην παράγραφο 1 αναστέλλεται μέχρι να λάβουν οι αρμόδιες αρχές τις απαιτούμενες συμπληρωματικές πληροφορίες.
3. Οι λόγοι της απόφασης που κρίνει απαράδεκτη ή απορρίπτει την αίτηση ή αρνείται την ανανέωσή της παρέχονται εγγράφως στον αιτούντα. Οι λόγοι της απόφασης ανάκλησης άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης παρέχονται γραπτώς τόσο στον ενδοεταιρικώς μετατιθέμενο όσο και στην οντότητα υποδοχής.
4. Κάθε απόφαση που κρίνει ως απαράδεκτη την αίτηση ή απορρίπτει αίτηση, ή αρνείται την ανανέωσή της ή ανακαλεί την άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης, υπόκειται σε ένδικα μέσα στο οικείο κράτος μέλος σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο. Η γραπτή κοινοποίηση προσδιορίζει το δικαστήριο ή τη διοικητική αρχή ενώπιον των οποίων ο ενδιαφερόμενος μπορεί να προσφύγει καθώς και την προθεσμία εντός της οποίας μπορεί να ασκηθεί η προσφυγή.
5. Εντός της περιόδου που προβλέπεται στο άρθρο 12 παράγραφος 1, ο αιτών έχει δικαίωμα υποβολής αίτησης ανανέωσης πριν από τη λήξη ισχύος της άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης. Τα κράτη μέλη δύνανται να ορίζουν μέγιστη προθεσμία 90 ημερών πριν από τη λήξη ισχύος της άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης για την υποβολή αίτησης ανανέωσης.
6. Εφόσον η άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης λήγει κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ανανέωσης, τα κράτη μέλη θα επιτρέπουν τη διαμονή του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου στο έδαφός τους έως ότου οι αρμόδιες αρχές λάβουν απόφαση σχετικά με την αίτηση. Στην περίπτωση αυτή, μπορούν, εφόσον το απαιτεί το εθνικό δίκαιο, να χορηγούν εθνικές προσωρινές άδειες διαμονής ή ισοδύναμες άδειες.
Άρθρο 16
Τέλη
Τα κράτη μέλη μπορούν να απαιτούν την καταβολή τελών για την εξέταση της αίτησής τους σύμφωνα με την παρούσα οδηγία. Το ύψος αυτών των τελών δεν είναι δυσανάλογο ή υπερβολικό.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Άρθρο 17
Δικαιώματα βάσει της άδειας ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου
Κατά τη διάρκεια ισχύος της άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης, τα δικαιώματα του κατόχου στο πρώτο κράτος μέλος και στο δεύτερο κράτος μέλος σύμφωνα με το άρθρο 20 είναι τουλάχιστον τα ακόλουθα δικαιώματα:
α)
δικαίωμα εισόδου και διαμονής στο έδαφος του πρώτου κράτους μέλους·
β)
ελεύθερη πρόσβαση σε ολόκληρο το έδαφος του πρώτου κράτους μέλους σύμφωνα με το εθνικό του δίκαιο·
γ)
δικαίωμα να ασκεί τη συγκεκριμένη δραστηριότητα απασχόλησης για την οποία έχει λάβει την άδεια σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο οποιασδήποτε οντότητας υποδοχής που ανήκει στην επιχείρηση ή στον όμιλο επιχειρήσεων στο πρώτο κράτος μέλος.
Τα δικαιώματα που αναφέρονται στα στοιχεία α) έως γ) του πρώτου εδαφίου του παρόντος άρθρου ισχύουν στα δεύτερα κράτη μέλη σύμφωνα με το άρθρο 20.
Άρθρο 18
Δικαίωμα ίσης μεταχείρισης
1. Ανεξάρτητα από το δίκαιο που διέπει τη σχέση εργασίας, και με την επιφύλαξη του άρθρου 5 παράγραφος 4 στοιχείο β), οι ενδοεταιρικώς μετατιθέμενοι που γίνονται δεκτοί βάσει της παρούσας οδηγίας απολαύουν τουλάχιστον ίσης μεταχείρισης με τα πρόσωπα που καλύπτονται από την οδηγία 96/71/ΕΚ σχετικά με τους όρους και τις συνθήκες απασχόλησης σύμφωνα με το άρθρο 3 της οδηγίας 96/71/ΕΚ στο κράτος μέλος όπου διεξάγεται η εργασία.
2. Οι ενδοεταιρικώς μετατιθέμενοι απολαύουν ίσης μεταχείρισης με τους υπηκόους του κράτους μέλους όπου διεξάγεται η εργασία όσον αφορά:
α)
την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και της εγγραφής και συμμετοχής σε οργάνωση εργαζομένων ή εργοδοτών ή σε οποιαδήποτε οργάνωση τα μέλη της οποίας ασκούν συγκεκριμένο επάγγελμα, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων και των πλεονεκτημάτων που παρέχονται από τις οργανώσεις αυτές, με την επιφύλαξη των εθνικών διατάξεων για τη δημόσια τάξη και τη δημόσια ασφάλεια·
β)
την αναγνώριση των διπλωμάτων, πιστοποιητικών και άλλων επαγγελματικών προσόντων, σύμφωνα με τις σχετικές εθνικές διαδικασίες·
γ)
τις διατάξεις του εθνικού δικαίου που αφορούν τους κλάδους της κοινωνικής ασφάλισης που ορίζει το άρθρο 3 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 883/2004, εκτός εάν το δίκαιο της χώρας προέλευσης ισχύει δυνάμει διμερών συμφωνιών ή του εθνικού δικαίου του κράτους μέλους όπου παρέχεται η εργασία, εξασφαλίζοντας ότι οι ενδοεταιρικώς μετατιθέμενοι καλύπτονται από τη νομοθεσία κοινωνικής ασφάλισης σε μια από αυτές τις χώρες. Σε περίπτωση κινητικότητας εντός της ΕΕ, και με την επιφύλαξη διμερών συμφωνιών που διασφαλίζουν ότι ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος καλύπτεται από την εθνική νομοθεσία της χώρας προέλευσης, εφαρμόζεται αναλόγως ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1231/2010·
δ)
με την επιφύλαξη του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1231/2010 και των διμερών συμφωνιών, την καταβολή των εκ του νόμου συντάξεων γήρατος, αναπηρίας και θανάτου βάσει της προηγούμενης απασχόλησης των ενδοεταιρικώς μετατιθεμένων και οι οποίες έχουν αποκτηθεί από ενδοεταιρικώς μετατιθεμένους που μετακομίζουν σε τρίτη χώρα, ή επιζώντες τέτοιων ενδοεταιρικώς μετατιθεμένων που διαμένουν σε τρίτη χώρα και έλκουν δικαιώματα από τον ενδοεταιρικώς μετατιθέμενο, σύμφωνα με τη νομοθεσία που ορίζεται στο άρθρο 3 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 883/2004, υπό τις ίδιες συνθήκες και με τον ίδιο συντελεστή όπως και οι πολίτες του οικείου κράτους μέλους όταν μετακομίζουν σε τρίτη χώρα·
ε)
την πρόσβαση σε αγαθά και υπηρεσίες και την προμήθεια αγαθών και υπηρεσιών που προσφέρονται στο κοινό, με εξαίρεση τις διαδικασίες για την απόκτηση στέγης όπως προβλέπονται από το εθνικό δίκαιο, με την επιφύλαξη της ελευθερίας των συμβάσεων σύμφωνα με το ενωσιακό και το εθνικό δίκαιο και τις υπηρεσίες που παρέχουν οι δημόσιες υπηρεσίες απασχόλησης.
Οι διμερείς συμφωνίες ή η εθνική νομοθεσία που αναφέρεται στην παρούσα παράγραφο συνιστούν διεθνείς συμφωνίες ή διατάξεις των κρατών μελών κατά την έννοια του άρθρου 4.
3. Με την επιφύλαξη του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1231/2010, τα κράτη μέλη μπορούν να αποφασίζουν ότι το στοιχείο γ) της παραγράφου 2 σχετικά με τα οικογενειακά επιδόματα δεν εφαρμόζεται σε ενδοεταιρικής μετάθεσης που έχουν λάβει άδεια να εγκατασταθούν και να εργαστούν στο έδαφος κράτους μέλους για περίοδο που δεν υπερβαίνει τους εννέα μήνες.
4. Το παρόν άρθρο δεν θίγει το δικαίωμα του κράτους μέλους να ανακαλεί ή να αρνείται να ανανεώσει την άδεια σύμφωνα με το άρθρο 8.
Άρθρο 19
Μέλη της οικογένειας
1. Η οδηγία 2003/86/ΕΚ εφαρμόζεται στο πρώτο κράτος μέλος και στα δεύτερα κράτη μέλη που επιτρέπουν στον ενδοεταιρικώς μετατιθέμενο να διαμείνει και να εργαστεί στο έδαφός τους σύμφωνα με το άρθρο 22 της παρούσας οδηγίας, με την επιφύλαξη των παρεκκλίσεων που θεσπίζονται στο παρόν άρθρο.
2. Κατά παρέκκλιση από το άρθρο 3 παράγραφος 1 και το άρθρο 8 της οδηγίας 2003/86/ΕΚ, η οικογενειακή επανένωση στα κράτη μέλη δεν εξαρτάται από την προϋπόθεση ο κάτοχος της άδειας που εκδόθηκε από τα κράτη μέλη αυτά, βάσει της παρούσας οδηγίας, να έχει εύλογη προοπτική να αποκτήσει δικαίωμα μόνιμης διαμονής και να έχει ελάχιστη περίοδο διαμονής.
3. Κατά παρέκκλιση του άρθρου 4 παράγραφος 1 τρίτο εδάφιο και του άρθρου 7 παράγραφος 2 της οδηγίας 2003/86/ΕΚ, τα μέτρα ενσωμάτωσης που αναφέρονται σε αυτά μπορούν να εφαρμοσθούν από τα κράτη μέλη μόνον αφού επιτραπεί η οικογενειακή επανένωση των ενδιαφερομένων.
4. Κατά παρέκκλιση από το άρθρο 5 παράγραφος 4 πρώτο εδάφιο της οδηγίας 2003/86/ΕΚ, οι άδειες διαμονής για τα μέλη οικογένειας χορηγούνται από ένα κράτος μέλος, εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις για οικογενειακή επανένωση, εντός 90 ημερών από την ημερομηνία υποβολής της πλήρους αίτησης. Η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους, εξετάζει την αίτηση άδειας διαμονής για τα μέλη της οικογένειας του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου ταυτόχρονα με την αίτηση για τη χορήγηση άδειας ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου ή με την άδεια μακροπρόθεσμης κινητικότητας, σε περιπτώσεις όπου η αίτηση για άδεια διαμονής για μέλη της οικογένειας του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου υποβάλλεται ταυτόχρονα. Οι διαδικαστικές εγγυήσεις του άρθρου 15 εφαρμόζονται αναλόγως.
5. Κατά παρέκκλιση από το άρθρο 13 παράγραφος 2 της οδηγίας 2003/86/ΕΚ, η ισχύς των αδειών διαμονής των μελών της οικογένειας σε κράτος μέλος, κατά γενικό κανόνα, λήγει την ημερομηνία λήξης της άδειας του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου ή της άδειας μακράς κινητικότητας που εκδόθηκαν από το εν λόγω κράτος μέλος.
6. Κατά παρέκκλιση από το άρθρο 14 παράγραφος 2 της οδηγίας 2003/86/ΕΚ και με την επιφύλαξη της αρχής της προτίμησης των πολιτών της Ένωσης, όπως εκφράζεται στις σχετικές διατάξεις των αντίστοιχων πράξεων προσχώρησης, τα μέλη της οικογένειας του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου στα οποία έχει αναγνωρισθεί η δυνατότητα οικογενειακής επανένωσης έχουν δικαίωμα πρόσβασης σε δραστηριότητα απασχόλησης και αυτοαπασχόλησης στο έδαφος του κράτους μέλους το οποίο έχει εκδώσει την άδεια διαμονής μέλους της οικογενείας.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ V
ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΕΕ
Άρθρο 20
Κινητικότητα
Οι υπήκοοι τρίτων χωρών που είναι κάτοχοι έγκυρης άδειας ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου που έχει εκδοθεί από το πρώτο κράτος μέλος μπορούν, βάσει της εν λόγω άδειας και ενός έγκυρου ταξιδιωτικού εγγράφου και υπό τους όρους που καθορίζονται στα άρθρα 21 και 22 και με την επιφύλαξη του άρθρου 23, να εισέρχονται, να διαμένουν και να εργάζονται σε ένα ή περισσότερα δεύτερα κράτη μέλη.
Άρθρο 21
Βραχεία κινητικότητα
1. Οι υπήκοοι τρίτων χωρών που είναι κάτοχοι έγκυρης άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης που έχει εκδοθεί από το πρώτο κράτος μέλος δικαιούνται να διαμείνουν σε οποιοδήποτε δεύτερο κράτος μέλος και να εργαστούν σε κάθε άλλη οντότητα που είναι εγκατεστημένη σε αυτό και ανήκει στην ίδια επιχείρηση ή όμιλο επιχειρήσεων για διάστημα 90 ημερών κατ' ανώτατο όριο εντός οιουδήποτε διαστήματος 180 ημερών ανά κράτος μέλος με την επιφύλαξη των όρων του παρόντος άρθρου.
2. Το δεύτερο κράτος μέλος μπορεί να απαιτεί από την οντότητα υποδοχής στο πρώτο κράτος μέλος να κοινοποιεί στο πρώτο κράτος μέλος και στο δεύτερο κράτος μέλος την πρόθεση του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου να εργαστεί σε οντότητα που είναι εγκατεστημένη στο δεύτερο κράτος μέλος.
Στις περιπτώσεις αυτές, το δεύτερο κράτος μέλος επιτρέπει να πραγματοποιείται η κοινοποίηση είτε:
α)
κατά τη στιγμή υποβολής της αίτησης στο πρώτο κράτος μέλος, όταν η κινητικότητα προς το δεύτερο κράτος μέλος προβλέπεται ήδη σε αυτό το στάδιο· είτε
β)
αφού ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος έχει γίνει δεκτός στο πρώτο κράτος μέλος, μόλις γίνει γνωστή η πρόθεση κινητικότητας προς το δεύτερο κράτος μέλος.
3. Το δεύτερο κράτος μέλος μπορεί να απαιτεί η κοινοποίηση να περιλαμβάνει τη διαβίβαση των ακόλουθων εγγράφων και πληροφοριών:
α)
αποδεικτικά στοιχεία ότι η οντότητα υποδοχής στο δεύτερο κράτος μέλος και η επιχείρηση που είναι εγκατεστημένη σε τρίτη χώρα ανήκουν στην ίδια επιχείρηση ή στον ίδιο όμιλο επιχειρήσεων·
β)
τη σύμβαση εργασίας και, αν κρίνεται απαραίτητο, την επιστολή ανάθεσης αρμοδιοτήτων, οι οποίες προσκομίστηκαν στο πρώτο κράτος μέλος σύμφωνα με το άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο γ)·
γ)
ενδεχομένως, δικαιολογητικά που πιστοποιούν ότι ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος πληροί τις προϋποθέσεις που θεσπίζει το εθνικό δίκαιο του συγκεκριμένου κράτους μέλους για την άσκηση από τους πολίτες της Ένωσης του νομοθετικά κατοχυρωμένου επαγγέλματος στο οποίο αναφέρεται η αίτηση·
δ)
έγκυρο ταξιδιωτικό έγγραφο, όπως προβλέπεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο στ)· και
ε)
όταν δεν προσδιορίζεται σε κανένα από τα προηγούμενα έγγραφα, η προβλεπόμενη διάρκεια και οι ημερομηνίες της κινητικότητας.
Το δεύτερο κράτος μέλος μπορεί να απαιτεί τα εν λόγω έγγραφα και πληροφορίες να υποβάλλονται σε επίσημη γλώσσα του εν λόγω κράτους μέλους.
4. Σε περίπτωση που η κοινοποίηση πραγματοποιείται σύμφωνα με την παράγραφο 2 στοιχείο α), και όταν το δεύτερο κράτος μέλος δεν προβάλλει καμία αντίρρηση ενώπιον του πρώτου κράτους μέλους σύμφωνα με την παράγραφο 6, η κινητικότητα του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου προς το δεύτερο κράτος μέλος μπορεί να λάβει χώρα οποτεδήποτε εντός της διάρκειας ισχύος της άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης.
5. Σε περίπτωση που η κοινοποίηση έχει λάβει χώρα σύμφωνα με την παράγραφο 2 στοιχείο β), η κινητικότητα μπορεί να αρχίσει μετά την κοινοποίηση στο δεύτερο κράτος μέλος, άμεσα ή οποτεδήποτε στη συνέχεια, εντός της διάρκειας ισχύος της άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης.
6. Βάσει της κοινοποίησης που αναφέρεται στην παράγραφο 2, το δεύτερο κράτος μέλος μπορεί να διατυπώσει αντίρρηση όσον αφορά την κινητικότητα του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου προς το έδαφός του εντός 20 ημερών από την παραλαβή της κοινοποίησης, εφόσον:
α)
δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 5 παράγραφος 4 στοιχείο β) ή της παραγράφου 3 στοιχεία α), γ) ή δ) του παρόντος άρθρου·
β)
τα προσκομισθέντα έγγραφα έχουν αποκτηθεί δολίως ή έχουν πλαστογραφηθεί ή έχουν άλλως νοθευτεί·
γ)
έχει συμπληρωθεί η μέγιστη διάρκεια διαμονής όπως ορίζεται στο άρθρο 12 παράγραφος 1 ή στην παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου.
Οι αρμόδιες αρχές του δεύτερου κράτους μέλους ενημερώνουν αμελλητί τις αρμόδιες αρχές του πρώτου κράτους μέλους και την οντότητα υποδοχής στο πρώτο κράτος μέλος σχετικά με την αντίρρησή τους για την κινητικότητα.
7. Όταν το δεύτερο κράτος μέλος έχει αντίρρηση για την κινητικότητα σύμφωνα με την παράγραφο 6 του παρόντος άρθρου και η κινητικότητα δεν έχει ακόμη λάβει χώρα, ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος δεν επιτρέπεται να εργαστεί στο δεύτερο κράτος μέλος στο πλαίσιο της ενδοεταιρικής μετάθεσης. Σε περίπτωση που η κινητικότητα έχει ήδη αρχίσει, εφαρμόζεται το άρθρο 23 παράγραφοι 4 και 5.
8. Όταν η άδεια του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου ανανεώνεται από το πρώτο κράτος μέλος εντός της μέγιστης διάρκειας που προβλέπεται στο άρθρο 12 παράγραφος 1, η ανανεωμένη άδεια συνεχίζει να επιτρέπει στον κάτοχό της να εργαστεί στο δεύτερο κράτος μέλος, με την επιφύλαξη της μέγιστης διάρκειας που ορίζεται στην παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου.
9. Οι ενδοεταιρικώς μετατιθέμενοι που θεωρείται ότι συνιστούν απειλή για τη δημόσια τάξη, τη δημόσια ασφάλεια ή τη δημόσια υγεία δεν επιτρέπεται να εισέλθουν ή να διαμείνουν στο έδαφος του δεύτερου κράτους μέλους.
Άρθρο 22
Μακρά κινητικότητα
1. Αναφορικά με υπηκόους τρίτων χωρών οι οποίοι είναι κάτοχοι έγκυρης άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης που έχει εκδοθεί από το πρώτο κράτος μέλος και οι οποίοι προτίθενται να διαμείνουν σε οποιοδήποτε δεύτερο κράτος μέλος και να εργαστούν σε οποιαδήποτε άλλη οντότητα που είναι εγκατεστημένη στο τελευταίο και που ανήκει στην ίδια επιχείρηση ή όμιλο επιχειρήσεων για διάστημα άνω των 90 ημερών ανά κράτος μέλος, το δεύτερο κράτος μέλος μπορεί να αποφασίσει:
α)
να εφαρμόσει το άρθρο 21 και να επιτρέψει στον ενδοεταιρικώς μετατιθέμενο να παραμείνει και να εργαστεί στο έδαφός του με βάση την άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης που έχει εκδοθεί από το πρώτο κράτος μέλος και κατά τη διάρκεια ισχύος της· ή
β)
να εφαρμόσει τη διαδικασία που προβλέπεται στις παραγράφους 2 έως 7.
2. Σε περίπτωση που υποβάλλεται αίτηση μακράς κινητικότητας:
α)
το δεύτερο κράτος μέλος μπορεί να απαιτήσει από τον αιτούντα να διαβιβάσει μερικά ή όλα από τα ακόλουθα δικαιολογητικά, όταν τα εν λόγω δικαιολογητικά απαιτούνται από το δεύτερο κράτος μέλος για την υποβολή αρχικής αίτησης:
i)
αποδεικτικά στοιχεία ότι η οντότητα υποδοχής στο δεύτερο κράτος μέλος και η επιχείρηση που είναι εγκατεστημένη σε τρίτη χώρα ανήκουν στην ίδια επιχείρηση ή στον ίδιο όμιλο επιχειρήσεων·
ii)
σύμβαση εργασίας και, αν κρίνεται απαραίτητο, επιστολή ανάθεσης αρμοδιοτήτων, όπως προβλέπεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο γ)·
iii)
ενδεχομένως, δικαιολογητικά που πιστοποιούν ότι ο υπήκοος τρίτης χώρας πληροί τις προϋποθέσεις που θεσπίζει το εθνικό δίκαιο του σχετικού κράτους μέλους για την άσκηση από τους πολίτες της Ένωσης του νομοθετικά κατοχυρωμένου επαγγέλματος στο οποίο αναφέρεται η αίτηση·
iv)
έγκυρο ταξιδιωτικό έγγραφο, όπως προβλέπεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο στ)·
v)
αποδεικτικά στοιχεία ότι διαθέτει ή, εάν αυτό προβλέπεται από το εθνικό δίκαιο, ότι έχει υποβάλει αίτηση για ασφάλιση ασθενείας, όπως προβλέπεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο ζ).
Το δεύτερο κράτος μέλος μπορεί να απαιτεί από τον αιτούντα να γνωστοποιεί, το αργότερο κατά τη διαδικασία έκδοσης της άδειας για μακρά κινητικότητα, τη διεύθυνση του ενδιαφερομένου ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου στο έδαφος του δεύτερου κράτους μέλους.
Το δεύτερο κράτος μέλος μπορεί να απαιτεί τα εν λόγω έγγραφα και πληροφορίες να υποβάλλονται σε επίσημη γλώσσα του εν λόγω κράτους μέλους.
β)
το δεύτερο κράτος μέλος λαμβάνει απόφαση για την αίτηση μακράς κινητικότητας και κοινοποιεί την απόφαση γραπτώς στον αιτούντα το συντομότερο δυνατόν και το αργότερο 90 ημέρες από την ημερομηνία από την οποία η αίτηση και τα έγγραφα που απαιτούνται σύμφωνα με το στοιχείο α) υποβλήθηκαν στις αρμόδιες αρχές του δεύτερου κράτους μέλους·
γ)
ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος δεν υποχρεούται να εγκαταλείψει το έδαφος των κρατών μελών προκειμένου να υποβάλει την αίτηση και δεν υπόκειται σε υποχρέωση θεώρησης·
δ)
ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος επιτρέπεται να εργαστεί στο δεύτερο κράτος μέλος έως ότου ληφθεί απόφαση σχετικά με την αίτηση για μακρά κινητικότητα από τις αρμόδιες αρχές, υπό την προϋπόθεση ότι:
i)
η χρονική περίοδος που αναφέρεται στο άρθρο 21 παράγραφος 1 και η περίοδος ισχύος της άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης που εκδόθηκε από το πρώτο κράτος μέλος δεν έχει λήξει, και
ii)
εάν το απαιτεί το δεύτερο κράτος μέλος, η πλήρης αίτηση έχει διαβιβαστεί στο δεύτερο κράτος μέλος τουλάχιστον 20 ημέρες πριν αρχίσει η μακρά κινητικότητα του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου.
ε)
η αίτηση μακράς κινητικότητας δεν μπορεί να υποβάλλεται ταυτόχρονα με την κοινοποίηση βραχείας κινητικότητας. Σε περίπτωση που προκύψει ανάγκη για μακρά κινητικότητα μετά από την έναρξη της βραχείας κινητικότητας του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου, το δεύτερο κράτος μέλος μπορεί να ζητήσει να υποβληθεί η αίτηση μακράς κινητικότητας τουλάχιστον 20 ημέρες πριν από τη λήξη της βραχείας κινητικότητας.
3. Τα κράτη μέλη μπορούν να απορρίπτουν αίτηση για μακρά κινητικότητα, όταν:
α)
δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που ορίζονται στο στοιχείο α) της παραγράφου 2 του παρόντος άρθρου ή τα κριτήρια που ορίζονται στο άρθρο 5 παράγραφος 4, στο άρθρο 5 παράγραφος 5 ή στο άρθρο 5 παράγραφος 8·
β)
ισχύει ένας από τους λόγους που καλύπτονται από το άρθρο 7 παράγραφος 1 στοιχεία β) ή δ) ή από το άρθρο 7 παράγραφοι 2, 3 ή 4· ή
γ)
η άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης λήγει κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.
4. Όταν το δεύτερο κράτος μέλος λάβει θετική απόφαση για την αίτηση μακράς κινητικότητας όπως αναφέρεται στην παράγραφο 2, χορηγεί άδεια μακράς κινητικότητας στον ενδοεταιρικώς μετατιθέμενο με την οποία επιτρέπει στον ενδοεταιρικώς μετατιθέμενο να παραμείνει και να εργαστεί στο έδαφός του. Η άδεια αυτή εκδίδεται με χρήση του ενιαίου τύπου που προβλέπεται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1030/2002. Στη θέση «κατηγορία άδειας», σύμφωνα με το στοιχείο α) σημείο 6.4. του παραρτήματος του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1030/2002, τα κράτη μέλη αναγράφουν την ένδειξη «mobile ICT». Τα κράτη μέλη μπορούν επίσης να προσθέτουν ένδειξη στην επίσημη γλώσσα ή γλώσσες τους.
Τα κράτη μέλη μπορούν να παρέχουν πρόσθετες πληροφορίες σχετικά με την εργασιακή δραστηριότητα του υπηκόου τρίτης χώρας κατά τη διάρκεια μακράς κινητικότητας ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου σε έντυπη μορφή και/ή να αποθηκεύουν τέτοια δεδομένα σε ηλεκτρονική μορφή όπως αναφέρεται στο άρθρο 4 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1030/2002 και στο στοιχείο α) σημείο 16) του παραρτήματός του.
5. Η ανανέωση άδειας μακράς κινητικότητας εφαρμόζεται με την επιφύλαξη του άρθρου 11 παράγραφος 3.
6. Το δεύτερο κράτος μέλος ενημερώνει τις αρμόδιες αρχές στο πρώτο κράτος μέλος σε περίπτωση που εκδώσει άδεια μακράς κινητικότητας.
7. Όταν κράτος μέλος λαμβάνει απόφαση σχετικά με αίτηση μακράς κινητικότητας, εφαρμόζονται αναλόγως το άρθρο 8, το άρθρο 15 παράγραφοι 2 έως 6 και το άρθρο 16.
Άρθρο 23
Διασφαλίσεις και κυρώσεις
1. Όταν η άδεια ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου εκδίδεται από κράτος μέλος που δεν εφαρμόζει πλήρως το κεκτημένο του Σένγκεν και ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος διέρχεται εξωτερικά σύνορα, το δεύτερο κράτος μέλος έχει δικαίωμα να ζητήσει ως απόδειξη του ότι ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος μετακινείται στο δεύτερο κράτος μέλος με σκοπό ενδοεταιρική μετάθεση:
α)
αντίγραφο της κοινοποίησης που απέστειλε η οντότητα υποδοχής στο πρώτο κράτος μέλος σύμφωνα με το άρθρο 21 παράγραφος 2· ή
β)
επιστολή από την οντότητα υποδοχής στο δεύτερο κράτος μέλος η οποία προσδιορίζει τουλάχιστον τις λεπτομέρειες όσον αφορά τη διάρκεια της κινητικότητας εντός της ΕΕ και τον τόπο εγκατάστασης της οντότητας ή των οντοτήτων υποδοχής στο δεύτερο κράτος μέλος.
2. Σε περίπτωση που το πρώτο κράτος μέλος ανακαλέσει την άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης, ενημερώνει αμελλητί τις αρχές του δεύτερου κράτους μέλους.
3. Η οντότητα υποδοχής του δεύτερου κράτους μέλους ενημερώνει τις αρμόδιες αρχές του δεύτερου κράτους μέλους για κάθε τροποποίηση που επηρεάζει τις προϋποθέσεις βάσει των οποίων έχει επιτραπεί η κινητικότητα.
4. Το δεύτερο κράτος μέλος μπορεί να ζητήσει να παύσει ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος πάραυτα κάθε εργασιακή δραστηριότητα και να εγκαταλείψει το έδαφός του σε περίπτωση που:
α)
δεν έχει λάβει κοινοποίηση σύμφωνα με το άρθρο 21 παράγραφοι 2 και 3 και απαιτεί τέτοια κοινοποίηση·
β)
έχει διατυπώσει αντίρρηση για την κινητικότητα, σύμφωνα με το άρθρο 21 παράγραφος 6·
γ)
έχει απορρίψει αίτηση μακράς κινητικότητας, σύμφωνα με το άρθρο 22 παράγραφος 3·
δ)
η άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης ή η άδεια για μακρά κινητικότητα χρησιμοποιείται για σκοπούς άλλους από εκείνους για τους οποίους εκδόθηκε·
ε)
οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες επετράπη η κινητικότητα δεν πληρούνται πλέον.
5. Στις περιπτώσεις που αναφέρονται στην παράγραφο 4, το πρώτο κράτος μέλος, κατόπιν αιτήματος του δεύτερου κράτους μέλους, επιτρέπει χωρίς διατυπώσεις και χωρίς καθυστέρηση την επιστροφή του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου καθώς και, ενδεχομένως, των μελών της οικογενείας του. Αυτό ισχύει επίσης αν η άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης που έχει εκδοθεί από το πρώτο κράτος μέλος έχει λήξει ή έχει ανακληθεί κατά τη διάρκεια της κινητικότητας στο δεύτερο κράτος μέλος.
6. Όταν ο κάτοχος άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης διέρχεται τα εξωτερικά σύνορα κράτους μέλους που εφαρμόζει πλήρως το κεκτημένο του Σένγκεν, το εν λόγω κράτος μέλος συμβουλεύεται το Σύστημα Πληροφοριών Σένγκεν. Το συγκεκριμένο κράτος μέλος αρνείται την είσοδο ή διατυπώνει αντίρρηση για την κινητικότητα προσώπων τα οποία έχουν καταχωρηθεί ως ανεπιθύμητοι στο Σύστημα Πληροφοριών Σένγκεν.
7. Τα κράτη μέλη μπορούν να επιβάλλουν κυρώσεις κατά της οντότητας υποδοχής που είναι εγκατεστημένη στο έδαφός τους σύμφωνα με το άρθρο 9, εφόσον:
α)
η οντότητα υποδοχής παρέλειψε να κοινοποιήσει την κινητικότητα του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου σύμφωνα με το άρθρο 21 παράγραφοι 2 και 3·
β)
η άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης ή η άδεια για μακρά κινητικότητα χρησιμοποιείται για σκοπούς άλλους από εκείνους για τους οποίους εκδόθηκε·
γ)
η αίτηση άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης έχει υποβληθεί σε άλλο κράτος μέλος από εκείνο στο οποίο λαμβάνει χώρα η μεγαλύτερη συνολική διαμονή·
δ)
ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος δεν πληροί πλέον τα κριτήρια και τις προϋποθέσεις βάσει των οποίων επετράπη η κινητικότητα και η οντότητα υποδοχής δεν κοινοποίησε στις αρμόδιες αρχές του δεύτερου κράτους μέλους αυτήν την αλλαγή·
ε)
ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος άρχισε να εργάζεται στο δεύτερο κράτος μέλος, παρόλο που δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις κινητικότητας στην περίπτωση που εφαρμόζεται το άρθρο 21 παράγραφος 5 ή το άρθρο 22 παράγραφος 2 στοιχείο δ).
ΚΕΦΑΛΑΙΟ VI
ΤΕΛΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
Άρθρο 24
Στατιστικές
1. Τα κράτη μέλη διαβιβάζουν στην Επιτροπή στατιστικές για τον αριθμό των αδειών ενδοεταιρικής μετάθεσης και των αδειών μακράς κινητικότητας που εκδόθηκαν για πρώτη φορά και, ενδεχομένως, των κοινοποιήσεων που ελήφθησαν δυνάμει του άρθρου 21 παράγραφος 2 και, στο μέτρο του δυνατού, για τον αριθμό των ενδοεταιρικώς μετατιθεμένων των οποίων η άδεια έχει παραταθεί, ανανεωθεί ή ανακληθεί. Οι στατιστικές αυτές κατανέμονται ανά ιθαγένεια, διάρκεια ισχύος της άδειας και, στο μέτρο του δυνατού, ανά οικονομικό τομέα και θέση του μετατιθεμένου.
2. Οι στατιστικές έχουν περίοδο αναφοράς ένα ημερολογιακό έτος και κοινοποιούνται στην Επιτροπή εντός έξι μηνών από το τέλος του έτους αναφοράς. Το πρώτο έτος αναφοράς είναι το 2017.
3. Οι στατιστικές κοινοποιούνται σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 862/2007 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (15).
Άρθρο 25
Εκθέσεις
Κάθε τρία έτη και για πρώτη φορά έως τις 29 Νοεμβρίου 2019, η Επιτροπή υποβάλλει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο έκθεση σχετικά με την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας στα κράτη μέλη μαζί με ενδεχόμενες αναγκαίες προτάσεις. Η έκθεση εστιάζεται ιδίως στην αξιολόγηση της λειτουργίας του συστήματος κινητικότητας εντός της ΕΕ και στην πιθανή κακή χρήση του συστήματος καθώς και στην αλληλεπίδρασή του με το κεκτημένο του Σένγκεν. Η Επιτροπή αξιολογεί ιδίως την πρακτική εφαρμογή των άρθρων 20, 21, 22, 23 και 26.
Άρθρο 26
Συνεργασία μεταξύ σημείων επαφής
1. Τα κράτη μέλη ορίζουν σημεία επαφής τα οποία συνεργάζονται αποτελεσματικά και είναι αρμόδια για την παραλαβή και τη διαβίβαση των πληροφοριών που απαιτούνται για την εφαρμογή των άρθρων 21, 22 και 23. Τα κράτη μέλη προκρίνουν την ηλεκτρονική ανταλλαγή πληροφοριών.
2. Κάθε κράτος μέλος ενημερώνει τα άλλα κράτη μέλη, μέσω των εθνικών σημείων επαφής που αναφέρονται στην παράγραφο 1, σχετικά με τις αρμόδιες αρχές που αναφέρονται στο άρθρο 11 παράγραφος 4, καθώς και για τη διαδικασία που εφαρμόζεται στην κινητικότητα σύμφωνα με τα άρθρα 21 και 22.
Άρθρο 27
Μεταφορά στο εθνικό δίκαιο
1. Τα κράτη μέλη θέτουν σε ισχύ τις απαραίτητες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθούν με την παρούσα οδηγία έως τις 29 Νοεμβρίου 2016. Ανακοινώνουν πάραυτα στην Επιτροπή το κείμενο των εν λόγω μέτρων.
Τα μέτρα αυτά, όταν θεσπίζονται από τα κράτη μέλη, περιέχουν αναφορά στην παρούσα οδηγία ή συνοδεύονται από την αναφορά αυτή κατά την επίσημη δημοσίευσή τους. Τα κράτη μέλη καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η εν λόγω αναφορά.
2. Τα κράτη μέλη ανακοινώνουν στην Επιτροπή το κείμενο των ουσιωδών διατάξεων εθνικού δικαίου τις οποίες θεσπίζουν στον τομέα που καλύπτει η παρούσα οδηγία.
Άρθρο 28
Έναρξη ισχύος
Η παρούσα οδηγία αρχίζει να ισχύει την επομένη από τη δημοσίευσή της στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Άρθρο 29
Αποδέκτες
Η παρούσα οδηγία απευθύνεται στα κράτη μέλη σύμφωνα με τις Συνθήκες.
Βρυξέλλες, 15 Μαΐου 2014.