РЕГЛАМЕНТ (ЕС) № 912/2014 НА ЕВРОПЕЙСКИЯ ПАРЛАМЕНТ И НА СЪВЕТА
от 23 юли 2014 година
за създаване на рамка за уредбата на финансовата отговорност, свързана с арбитражните съдилища за уреждане на спорове между инвеститор и държава, учредени по силата на международни споразумения, по които Европейският съюз е страна
ЕВРОПЕЙСКИЯТ ПАРЛАМЕНТ И СЪВЕТЪТ НА ЕВРОПЕЙСКИЯ СЪЮЗ,
като взеха предвид Договора за функционирането на Европейския съюз, и по-специално член 207, параграф 2 от него,
като взеха предвид предложението на Европейската комисия,
след предаване на проекта на законодателния акт на националните парламенти,
в съответствие с обикновената законодателна процедура (1),
като имат предвид, че:
(1)
С влизането в сила на Договора от Лисабон преките чуждестранни инвестиции попадат в списъка с тематични области в обхвата на общата търговска политика. В съответствие с член 3, параграф 1, буква д) от Договора за функционирането на Европейския съюз (ДФЕС) Съюзът разполага с изключителна компетентност в областта на общата търговска политика и може да бъде страна по международни споразумения, включващи разпоредби относно преки чуждестранни инвестиции.
(2)
В споразуменията, в които се предвижда защита на инвестициите, може да бъде включен механизъм за уреждане на споровете между инвеститор и държава, който позволява на инвеститорите от трети държави да предявяват искове срещу държавата, в която са направили инвестиции. При производствата за уреждане на спорове между инвеститор и държава може да се стигне до постановяване на арбитражно решение за плащане на парично обезщетение. Освен това при всеки такъв случай неизбежно ще възникнат значителни разходи за провеждането на арбитража, както и разходи за защита.
(3)
Международната отговорност за третиране, което е предмет на производство за уреждане на спорове, следва разпределението на областите на компетентност между Съюза и държавите членки. Като следствие от това Съюзът по принцип е отговорен за защитата на всички искове, предявени за нарушаване на правилата, предвидени в споразумение, което попада в обхвата на изключителната компетентност на Съюза, независимо от това дали съответното третиране е от страна на Съюза или от страна на държава членка.
(4)
Споразуменията на Съюза следва да предоставят на чуждестранните инвеститори същото високо ниво на защита, каквото правото на Съюза и основните принципи, общи за правото на държавите членки, предоставят на инвеститорите от Съюза, но не и по-високо ниво на защита от това. Споразуменията на Съюза следва да гарантират, че законодателните правомощия на Съюза и правото му да регулира се зачитат и са осигурени.
(5)
Когато Съюзът, в качеството си на образувание, което има правосубектност, носи международна отговорност за третиране, в рамките на международното право от него се очаква да плати всички суми, които е осъден да плати по силата на арбитражно решение и да поеме разноските по спора. Сумите, които е осъден да плати по силата на арбитражно решение обаче могат потенциално да произтичат както от третиране от страна на Съюза, така и от третиране от страна на държава членка. Поради това не би било справедливо присъдените с арбитражно решение суми и разноските за арбитража да се поемат от бюджета на Съюза, когато третирането е от страна на държава членка, освен ако въпросното третиране не се изисква от правото на Съюза. Следователно е необходимо въз основа на критерии, определени в настоящия регламент, финансовата отговорност да бъде разпределена между самия Съюз и държавата членка, отговорна за третирането, като това бъде уредено в рамките на правото на Съюза.
(6)
В резолюцията си от 6 април 2011 г. относно бъдещата европейска политика в областта на международните инвестиции Европейският парламент изрично призова за създаването на механизма, предвиден в настоящия регламент. Освен това в заключенията си относно цялостната европейска политика в областта на международните инвестиции от 25 октомври 2010 г. Съветът поиска от Комисията да проучи този въпрос.
(7)
Финансовата отговорност следва да се поеме от образуванието, отговорно за третирането, за което е установено несъответствие с приложимите разпоредби на споразумението. Поради това самият Съюз следва да поема финансовата отговорност, когато съответното третиране е от страна на институция, орган, служба или агенция на Съюза. Съответната държава членка следва да поема финансовата отговорност, когато съответното третиране е от страна на тази държава членка. Когато обаче държавата членка действа така, както се изисква от правото на Съюза, например като транспонира приета от Съюза директива, финансовата отговорност следва да се поеме от самия Съюз, доколкото съответното третиране се изисква от правото на Съюза. В регламента следва също да се предвиди възможността даден случай да се отнася едновременно до третиране от страна на държава членка и до третиране, което се изисква от правото на Съюза и следва да обхваща всички действия, предприети от държавите членки и от Съюза. В този случай държавата членка и Съюзът следва да поемат финансовата отговорност за специфичното третиране от тяхна страна.
(8)
Когато даден спор се отнася изключително до третиране от страна на институциите, органите, службите или агенциите на Съюза, винаги като ответник следва да се явява Съюзът, така че в съответствие с посочените по-горе критерии той да поема потенциалната финансова отговорност, произтичаща от спора.
(9)
Когато дадена държава членка поема потенциалната финансова отговорност, произтичаща от спор, е справедливо и уместно, същата тази държава членка да се яви като ответник, за да може да защити начина, по който е третирала инвеститора. Разпоредбите, предвидени в настоящия регламент, имат за цел да гарантират, че бюджетът на Съюза и нефинансовите ресурси на Съюза няма да бъдат обременявани, дори и временно, с разноски по спора или със суми, които съответната държава членка е осъдена да плати по силата на арбитражно решение.
(10)
Независимо от това държавите членки могат да предпочетат при този вид спорове Съюзът да се яви като ответник например по съображения за техническа компетентност. Поради това държавите членки следва да имат възможност да откажат да се явят като ответник, без това да засяга тяхната финансова отговорност.
(11)
С цел да се гарантира подобаваща защита на интересите на Съюза от съществено значение е, при извънредни обстоятелства, ответник да бъде Съюзът при спорове относно третиране от страна на държава членка. Тези обстоятелства се ограничават до случаи, в които спорът касае и третиране от страна на Съюза, в които е ясно, че третирането от страна на дадена държава членка се изисква от правото на Съюза и случаи в които подобно третиране се оспорва в свързан иск срещу Съюза пред Световната търговска организация (СТО), когато е била създадена експертна група и искът засяга същия конкретен правен въпрос и е необходимо да се гарантира последователност на аргументацията по делото, висящо пред СТО.
(12)
Когато Съюзът се явява като ответник по дела, свързани с мерки на държава членка, Комисията следва да провежда неговата защита по начин, който защитава финансовите интереси на съответната държава членка.
(13)
Решенията дали ответник ще бъде Съюзът или държава членка следва да се вземат въз основа на уредбата, предвидена в настоящия регламент. Целесъобразно е Комисията да информира незабавно Европейския парламент и Съвета за начина, по който се прилага уредбата.
(14)
В настоящия регламент следва да се предвидят някои практически разпоредби във връзка с воденето на арбитражни производства при спорове относно третиране от страна на държава членка. Тези разпоредби следва да целят възможно най-доброто администриране на производството по спора, като същевременно осигуряват спазване на задължението за лоялно сътрудничество, посочено в член 4, параграф 3 от Договора за Европейския съюз (ДЕС), и защита и гаранции за интересите на съответната държава членка.
(15)
Когато Съюзът се явява като ответник, тези разпоредби следва да предвиждат много тясно сътрудничество, включително бързото уведомяване за всички съществени процесуални стъпки, предоставянето на документи от значение, чести консултации и участие в състава на делегацията за производството.
(16)
Когато държава членка се явява като ответник, е целесъобразно, в съответствие със задължението за лоялно сътрудничество, посочено в член 4, параграф 3 от ДЕС, тя да информира Комисията за развитието по делото, и по-конкретно да гарантира своевременно уведомяване за всички съществени процесуални стъпки, предоставянето на документи от значение, чести консултации и участие в състава на делегацията за производството. Целесъобразно е също на Комисията да се осигури адекватна възможност да установи евентуалните правни въпроси или други аспекти от интерес за Съюза, повдигнати в хода на спора.
(17)
Без да се засяга резултатът от арбитражното производство, дадена държава членка следва да може по всяко време да приеме да понесе финансовата отговорност, в случай че трябва да бъде изплатено обезщетение. В такъв случай държавата членка и Комисията следва да могат да се договорят за периодично плащане на разноските и за плащане на евентуалните обезщетения. Приемането на финансовата отговорност не означава, че държавата членка счита предявения в рамките на спора иск за основателен. В такъв случай Комисията следва да може да приеме решение, с което изисква от държавата членка да осигури поемането на такива разноски. В случай че арбитражният съд присъди плащането на разноските на Съюза, Комисията следва да гарантира, че на съответната държава членка незабавно се възстановяват направените авансови плащания за разноските.
(18)
В някои случаи може да бъде уместно да се постигне спогодба с цел избягване на скъпо струващ и ненужен арбитраж. Необходимо е да се установи процедура за постигането на такива спогодби. Тази процедура следва да позволи на Комисията, като действа в съответствие с процедурата по разглеждане, да реши със спогодба спор, свързан с финансовата отговорност на Съюза, когато това е в интерес на Съюза. Когато случаят касае също третиране от страна на държава членка, е целесъобразно Съюзът да може да реши спор със спогодба, единствено ако това няма да има никакви финансови или бюджетни последици за съответната държава членка. В такива случаи е целесъобразно Комисията и съответната държава членка да работят в тясно сътрудничество и да провеждат редовни консултации помежду си. Държавата членка следва да има свободата по всяко време да реши спора със спогодба, при условие че приеме пълната финансова отговорност и при условие че спогодбата е в съответствие с правото на Съюза.
(19)
Когато с арбитражно решение Съюзът е осъден да плати суми, те следва незабавно да бъдат изплатени. Действията за плащането на присъдените с арбитражно решение суми следва да се предприемат от Комисията, освен в случаите, когато дадена държава членка вече е приела финансовата отговорност.
(20)
Комисията следва да провежда интензивни консултации със съответната държава членка с цел постигане на договореност относно разпределянето на финансовата отговорност. Когато Комисията определи, че отговорността е на дадена държава членка, но държавата членка не приема определеното от Комисията, последната следва да плати присъдените с арбитражно решение суми, като тя следва също да приеме решение с адресат държавата членка, в което да изиска от нея да плати съответните суми в полза на бюджета на Съюза, ведно с приложимите лихви. Дължимата лихва е лихвата, определена съгласно член 78, параграф 4 от Регламент (ЕС, Евратом) № 966/2012 на Европейския парламент и на Съвета (2). В случаите, в които дадена държава членка счита, че решението не отговаря на критериите, определени в настоящия регламент, тя може да се позове на член 263 от ДФЕС.
(21)
Бюджетът на Съюза следва да покрива разходите, произтичащи от споразумения, включващи разпоредби относно преки чуждестранни инвестиции, по които Съюзът е страна и които предвиждат производства за уреждане на спорове между инвеститор и държава. Когато съгласно настоящия регламент държави членки носят финансова отговорност, Съюзът следва да може да събере вноските на съответната държава членка преди да направи съответния разход или да направи съответния разход и съответната държава членка да му възстанови сумата след това. Използването и на двата механизма за бюджетно третиране следва да бъде възможно, в зависимост от това какво е практически осъществимо, по-специално с оглед на времето. И при двата механизма вноските на съответната държавата членка или възстановените от нея суми следва да се третират като вътрешни целеви приходи на бюджета на Съюза. Бюджетните кредити, които възникват от тези вътрешни целеви приходи, следва не само да покриват съответните разходи, но и с тях да могат да се възстановяват други пера от бюджета на Съюза, от които са били осигурени първоначалните бюджетни кредити за извършване на съответното плащане съгласно втория механизъм.
(22)
За да се гарантират еднакви условия за изпълнението на настоящия регламент, на Комисията следва да бъдат предоставени изпълнителни правомощия.
(23)
Изпълнителните правомощия, свързани с член 9, параграфи 2 и 3, член 13, параграф 1, член 14, параграф 8, член 15, параграф 3 и член 16, параграф 3, следва да се упражняват в съответствие с Регламент (ЕС) № 182/2011 на Европейския парламент и на Съвета (3).
(24)
За приемането на решения относно явяването на Съюза като ответник съгласно член 9, параграф 2 следва да се прилага процедурата по консултиране, при положение че в тези случаи е необходимо Съюзът да поеме защитата, но че това все пак подлежи на контрол от страна на държавите членки. За приемането на решения относно решаването на спорове със спогодба в съответствие с член 15, параграф 3 следва да се прилага процедурата по консултиране, при положение че тези решения ще окажат в най-лошия случай само временно въздействие върху бюджета на Съюза, тъй като от съответната държава членка ще се изисква да поеме всякаква произтичаща от спора финансова отговорност, а също и поради наличието на подробните критерии, предвидени в настоящия регламент, относно приемливостта на такива спогодби,
ПРИЕХА НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
ГЛАВА I
ОБЩИ РАЗПОРЕДБИ
Член 1
Обхват
1. Без да засяга разделението на областите на компетентност, установено с ДФЕС, настоящият регламент се прилага при производства за уреждане на спорове между инвеститор и държава, водени по силата на споразумение, по което Съюзът е страна, или Съюзът и неговите държави членки са страни, и които са образувани по инициатива на ищец от трета държава. По-конкретно, приемането и прилагането на настоящия регламент не засяга разграничаването на областите на компетентност, установено в Договорите, включително по отношение на третирането от страна на държавите членки или на Съюза и оспорено от ищец в производство за уреждане на спор между инвеститор и държава, водено по силата на споразумение.
2. Комисията публикува с информационна цел в Официален вестник на Европейския съюз списък на споразуменията, попадащи в обхвата на настоящия регламент, и го поддържа актуален.
Член 2
Определения
За целите на настоящия регламент се прилагат следните определения:
а)
„споразумение“ означава международно споразумение, включващо разпоредби относно преки чуждестранни инвестиции, по което Съюзът е страна, или Съюзът и неговите държави членки са страни, и което предвижда производство за уреждане на спорове между инвеститор и държава;
б)
„разноски за арбитража“ означава таксите и разходите на арбитражния съд и арбитражната институция, разходите за представителство и разноските, присъдени на ищеца от арбитражния съд, например разходи за превод, разходи за правен и икономически анализ и други разходи, свързани с арбитражното производство;
в)
„спор“ означава иск, който е предявен срещу Съюза или държава членка от ищец съгласно споразумение и който ще бъде решен от арбитражен съд;
г)
„производство за уреждане на спорове между инвеститор и държава“ означава предвиден в споразумение механизъм, чрез който ищецът може да предяви иск срещу Съюза или държава членка;
д)
„държава членка“ означава една или няколко държави членки на Европейския съюз;
е)
„съответната държава членка“ означава държавата членка, от страна на която е третирането, за което се твърди, че е в нарушение на споразумението;
ж)
„финансова отговорност“ означава задължение да се заплати определена парична сума, присъдена с арбитражно решение или договорена в рамките на спогодба, която включва и разноските за арбитража;
з)
„спогодба“ означава всяко споразумение между Съюза или държава членка - или и Съюза, и държава членка - от една страна, и ищеца, от друга, при което ищецът приема да не предявява исковете си в замяна на плащането на парична сума или действие, различно от плащането на пари, включително когато спогодбата е възпроизведена в решение на арбитражен съд;
и)
„арбитражен съд“ означава всяко лице или орган, определен по силата на споразумение да решава спорове между инвеститор и държава;
й)
„ищец“ означава всяко физическо или юридическо лице, което съгласно споразумение може да предяви иск за уреждане на спор между инвеститор и държава, или всяко физическо или юридическо лице, на което законно е преотстъпено правото на иск на ищеца във връзка със споразумението;
к)
„правото на Съюза“ означава ДФЕС и ДЕС, както и всички правни актове на Съюза, посочени в член 288, втори, трети и четвърти параграфи от ДФЕС, и всички международни споразумения, по които Съюзът е страна или по които Съюзът и неговите държави членки са страни; единствено за целите на настоящия регламент „правото на Съюза“ не означава разпоредбите относно защитата на инвестициите в споразумението;
л)
„изисквано от правото на Съюза“ се отнася до третиране, при което съответната държава членка е могла да избегне предполагаемото нарушение на споразумението, единствено ако не изпълни задължение съгласно правото на Съюза, например в случаите, когато няма право на собствена преценка или свобода на преценка по отношение на резултата, който трябва да се постигне.
ГЛАВА II
РАЗПРЕДЕЛЕНИЕ НА ФИНАНСОВАТА ОТГОВОРНОСТ
Член 3
Критерии за разпределяне
1. Финансовата отговорност, произтичаща от спор в рамките на дадено споразумение, се разпределя в съответствие със следните критерии:
а)
Съюзът поема финансовата отговорност, произтичаща от третиране от страна на институциите, органите, службите или агенциите на Съюза;
б)
съответната държава членка поема финансовата отговорност, произтичаща от третиране от страна на тази държава членка;
в)
като изключение от буква б) Съюзът поема финансовата отговорност, произтичаща от третиране от страна на дадена държава членка, когато правото на Съюза е изисквало такова третиране.
Независимо от първа алинея, буква в), когато съответната държава членка е длъжна да действа съгласно правото на Съюза, за да отстрани несъответствие с правото на Съюза на предходен акт, същата държава членка поема финансовата отговорност, освен в случаите, когато предходният акт е бил задължителен съгласно правото на Съюза.
2. Когато това е предвидено в настоящия регламент, Комисията приема решение, с което определя финансовата отговорност на съответната държава членка в съответствие с критериите, предвидени в параграф 1. За това решение се уведомяват Европейския парламент и Съвета.
3. Независимо от параграф 1 от настоящия член съответната държава членка поема финансовата отговорност, когато:
а)
е приела потенциалната финансова отговорност в съответствие с член 12, или
б)
сключва спогодба съгласно член 15.
4. Без да се засяга параграф 1 от настоящия член, Съюзът поема финансовата отговорност, когато се явява ответник съгласно член 4.
ГЛАВА III
РАЗГЛЕЖДАНЕ НА СПОРОВЕ
РАЗДЕЛ 1
Разглеждане на спорове относно третиране от страна на Съюза
Член 4
Третиране от страна на Съюза
1. Съюзът се явява ответник в случаите, в които спорът се отнася до третиране от страна на институциите, органите, службите или агенциите на Съюза.
2. Когато Комисията получи от ищеца искане за консултации или уведомление, с което ищецът заявява намерението си да започне арбитражно производство в съответствие с дадено споразумение, тя незабавно уведомява Европейския парламент и Съвета.
РАЗДЕЛ 2
Разглеждане на спорове при третиране от страна на държава членка
Член 5
Третиране от страна на държава членка
Настоящият раздел се прилага по отношение на спорове, които изцяло или отчасти се отнасят до третиране от страна на държава членка.
Член 6
Сътрудничество и консултации между Комисията и съответната държава членка
1. Комисията и съответната държава членка предприемат всички необходими мерки за защита и опазване на интересите на Съюза и на съответната държава членка в съответствие с принципа на лоялно сътрудничество, посочен в член 4, параграф 3 от ДЕС.
2. Комисията и съответната държава членка започват консултации относно уреждането на спорове съгласно настоящия регламент, като вземат предвид всички срокове, предвидени в настоящия регламент и в съответното споразумение, и обменят помежду си друга информация, когато е целесъобразно за разглеждането на спорове.
Член 7
Искане за консултации
1. Когато Комисията получи от ищеца искане за консултации в съответствие с дадено споразумение, тя незабавно уведомява съответната държава членка. Когато държава членка е узнала за съществуването на искане за консултации или е получила такова искане, тя незабавно информира Комисията за това.
2. В състава на делегацията на Съюза за консултациите влизат представители на съответната държава членка и на Комисията.
3. Съответната държава членка и Комисията незабавно си предоставят цялата информация, която може да има отношение към случая.
4. Комисията уведомява Европейския парламент и Съвета за всяко такова искане за консултации.
Член 8
Уведомление за намерение за започване на арбитражно производство
1. Когато Комисията получи уведомление от ищеца, с което той заявява намерението си да започне арбитражно производство, в съответствие с дадено споразумение, тя незабавно уведомява съответната държава членка. Когато ищец заяви намерението си да започне арбитражно производство срещу Съюза или държава членка, Комисията в рамките на 15 работни дни от получаването на уведомлението съобщава на Европейския парламент и Съвета името на ищеца, разпоредбите от споразумението, за които се твърди, че са нарушени, засегнатия икономически сектор, третирането, за което се твърди, че е в нарушение на споразумението, и размера на исканото обезщетение за вреди.
2. Когато държава членка получи уведомление, с което ищецът заявява намерението си да започне арбитражно производство, тя незабавно уведомява Комисията за това.
3. Комисията съобщава на Европейския парламент и на Съвета за всяко такова уведомление за намерение за започване на арбитражно производство.
Член 9
Статут на ответник
1. Съответната държава членка се явява ответник, с изключение на случаите, когато възникне която и да е от следните ситуации:
а)
Комисията, след като проведе консултации по член 6, е взела решение съгласно параграфи 2 или 3 от настоящия член в срок от 45 дни от получаването на уведомлението, посочено в член 8; или
б)
държавата членка, след като проведе консултации по член 6, е потвърдила писмено пред Комисията намерението си да не се яви като ответник в срок от 45 дни от получаването на уведомлението, посочено в член 8.
Ако възникне някоя от посочените в букви а) или б) ситуации, като ответник се явява Съюзът.
2. Комисията посредством актове за изпълнение може да реши, въз основа на изчерпателен и балансиран основан на факти анализ и правна обосновка, предоставени на държавите членки в съответствие с процедурата по консултиране, посочена в член 22, параграф 2, Съюзът да се яви като ответник, когато са налице едно или няколко от следните обстоятелства:
а)
Съюзът поема цялата или поне част от потенциалната финансова отговорност, произтичаща от спора, в съответствие с критериите, предвидени в член 3, или
б)
спорът се отнася също и до третиране от страна на институциите, органите, службите или агенциите на Съюза.
3. Комисията посредством актове за изпълнение може да реши, въз основа на изчерпателен и балансиран основан на факти анализ и правна обосновка, предоставени на държавите членки в съответствие с процедурата по разглеждане, посочена в член 22, параграф 3, Съюзът да се яви като ответник, когато подобно третиране се оспорва в свързан иск срещу Съюза пред СТО, когато вече е създадена експертна група и искът се отнася до същия правен въпрос, и когато е необходимо да се гарантира последователност на аргументацията по делото пред СТО.
4. Като действа съгласно настоящия член, Комисията гарантира, че посредством защитата на Съюза опазва финансовите интереси на съответната държава членка.
5. Веднага след получаване на уведомлението, посочено в член 8, Комисията и съответната държава членка започват консултации съгласно член 6 относно воденето на случая в съответствие с настоящия член. Комисията и съответната държава членка гарантират спазването на всички срокове, определени в споразумението.
6. Когато Съюзът се явява ответник в съответствие с параграфи 2 и 5, Комисията се консултира със съответната държава членка относно евентуално писмено становище или бележки преди завършването и предаването им. Представители на съответната държава членка, по искане на държавата членка и на нейни разноски, участват в състава на делегацията на Съюза във всяко заседание за разглеждане на спора и Комисията взема надлежно предвид интереса на държавата членка.
7. Комисията незабавно информира Европейския парламент и Съвета за всеки спор, по отношение на който е приложен настоящият член, и за начина на прилагането му.
Член 10
Водене на арбитражно производство от държава членка
1. Когато дадена държава членка се явява ответник, на всички етапи на спора, включително евентуална отмяна, обжалване или преразглеждане, държавата членка съгласно член 6:
а)
предоставя своевременно на Комисията необходимите документи, свързани с производството;
б)
информира своевременно Комисията за всички значими процесуални стъпки, и при отправено искане започва консултации с Комисията с оглед да вземе надлежно предвид всеки правен въпрос или всеки друг аспект на интереса на Съюза, засегнат в спора и отбелязан от Комисията в необвързващ писмен анализ, предоставен на съответната държава членка; и,
в)
разрешава на представители на Комисията, по нейно искане и на нейни разноски, да участват в състава на делегацията, представляваща държавата членка.
2. Комисията предоставя на държавата членка необходимите документи, отнасящи се до производството, с цел да осигури колкото е възможно по-ефективна защита.
3. След като бъде прието арбитражно решение, държавата членка информира Комисията. Комисията информира Европейския парламент и Съвета.
Член 11
Водене на арбитражно производство от Съюза
1. Съгласно член 6, следните разпоредби се прилагат в хода на цялото арбитражно производство, когато Съюзът се явява ответник се прилагат във всеки спор, по който държава членка би била задължена да поеме цялата или част от потенциалната финансова отговорност:
а)
Комисията предприема всички необходими мерки за защита и опазване на интересите на съответната държава членка;
б)
съответната държава членка оказва на Комисията необходимото съдействие във всеки един аспект;
в)
Комисията предоставя на съответната държава членка необходимите документи, отнасящи се до производството, информира държавата членка редовно за всички значими процесуални стъпки и започва консултации с държавата членка във всеки случай, когато съответната държава членка отправи такова искане, с цел да осигури колкото е възможно по-ефективна защита;
г)
Комисията и съответната държава членка подготвят защитата, като активно си сътрудничат помежду си; и
д)
в делегацията на Съюза за производството участват Комисията и представители на съответната държава членка, освен ако съответната държава членка не информира Комисията, че възнамерява да не участва в състава на делегацията на Съюза за производството.
2. Комисията информира редовно Европейския парламент и Съвета за хода на арбитражното производство, посочено в параграф 1.
Член 12
Приемане на потенциалната финансова отговорност от съответната държава членка, когато ответник е Съюзът
Когато Съюзът се явява ответник по спорове, по които дадена държава членка би била задължена да поеме цялата или част от потенциалната финансова отговорност, съответната държава членка може по всяко време да приеме потенциалната финансова отговорност, произтичаща от арбитража. За тази цел съответната държава членка и Комисията могат да постигнат договорености, касаещи, inter alia, следните въпроси:
а)
механизми за периодично плащане на разноските за арбитража;
б)
механизми за плащане на парични суми, които Съюзът е осъден да заплати.
ГЛАВА IV
РЕШАВАНЕ СЪС СПОГОДБА НА СПОРОВЕ, ПО КОИТО СЪЮЗЪТ Е ОТВЕТНИК
Член 13
Решаване със спогодба на спорове относно третиране от страна на Съюза
1. Ако Комисията счита, че спогодбата по спор относно третиране изключително от страна на Съюза би била в интерес на Съюза, тя може да приеме акт за изпълнение, с който да одобри спогодбата. Този акт за изпълнение се приема в съответствие с процедурата по разглеждане, посочена в член 22, параграф 3.
2. Ако спогодбата потенциално включва действия, различни от плащането на парична сума, се прилагат съответните процедури за такива действия.
Член 14
Решаване със спогодба на спорове относно третиране изцяло или отчасти, от страна на държава членка, при които спогодбата е по искане на Съюза
1. Когато Съюзът е ответник по спор относно третиране, независимо дали е изцяло или отчасти, от страна на държава членка, и Комисията счита, че решаването на спора със спогодба би било във финансов интерес на Съюза, Комисията най-напред се консултира със съответната държава членка съгласно член 6. Провеждането на такива консултации с Комисията може да стане и по инициатива на държавата членка.
2. Ако Комисията и съответната държава членка постигнат съгласие спорът да бъде решен със спогодба, съответната държава членка се стреми да постигне договореност с Комисията, в която да определи необходимите за договарянето и изпълнението на спогодбата елементи.
3. Когато Съюзът е ответник по спор, при който държава членка би понесла финансова отговорност, но който не е свързан с финансова отговорност на Съюза, единствено съответната държава членка може да поиска решаване на спора със спогодба съгласно член 15.
4. Когато Съюзът е ответник съгласно член 9, параграф 1, буква б), Комисията може, след като проведе консултации по член 6, параграф 1, да вземе решение за решаване на спора със спогодба, когато спогодбата е във финансов интерес на Съюза. При вземане на това решение Комисията представя изчерпателен и балансиран, основан на факти анализ и правна обосновка, които доказват финансовите интереси на Съюза.
5. Когато Съюзът е ответник по спор съгласно член 9, параграф 2, който е свързан с финансова отговорност единствено за Съюза, но не и за държава членка, Комисията може да вземе решение за решаване на спора със спогодба.
6. Когато Съюзът е ответник по спор съгласно член 9, параграф 2, който е свързан с финансова отговорност както за Съюза, така и за държава членка, Комисията не може да реши спора със спогодба без съгласието на съответната държава членка. Съответната държава членка може да представи изчерпателен анализ на въздействието от предлаганата спогодба върху финансовите ѝ интереси. Ако държавата членка не се съгласи спорът да бъде решен чрез спогодба, Комисията все пак може да реши да сключи спогодба, при условие че спогодбата не поражда финансови или бюджетни последици за съответната държава членка въз основа на изчерпателен и балансиран, основан на факти анализ и правна обосновка, отчитайки анализа на държавата членка и доказвайки финансовите интереси на Съюза и на съответната държава членка. В този случай член 19 не се прилага.
7. Условията на спогодбата съгласно параграфи 4, 5 и 6 не включват действия от страна на съответната държава членка, различни от плащането на парична сума.
8. Всяка спогодба по настоящия член подлежи на одобряване посредством актове за изпълнение. Тези актове за изпълнение се приемат в съответствие с процедурата по разглеждане, посочена в член 22, параграф 3.
Член 15
Решаване със спогодба на спорове относно третиране, единствено от страна на държава членка, при които спогодбата е по искане на държавата членка
1. Когато Съюзът е ответник по спор, който се отнася изключително до третиране от страна на държава членка, съответната държава членка може да предложи спорът да бъде решен със спогодба, когато:
а)
съответната държава членка приеме всякаква потенциална финансова отговорност, произтичаща от решаването на спора със спогодба;
б)
спогодбата, с която се решава спорът, подлежи на принудително изпълнение единствено по отношение на съответната държава членка; както и
в)
условията на спогодбата са съвместими с правото на Съюза.
2. Комисията и съответната държава членка провеждат консултации, за да оценят намерението на държавата членка да реши спора със спогодба.
3. Съответната държава членка уведомява Комисията за проекта на условията на спогодбата. Проектът на условията на спогодбата се счита за приет от Комисията, освен ако в срок от 90 дни след датата, на която е била уведомена за проекта на условията на спогодбата от държавата членка, Комисията не реши друго посредством акт за изпълнение, приет в съответствие с посочената в член 22, параграф 2 процедура по консултиране, на основание, че проектът за спогодба не отговаря на всички условия, посочени в параграф 1 от настоящия член. Ако проектът за спогодба бъде приет, Комисията предприема всички необходими стъпки, за да приведе в действие условията на спогодбата.
Член 16
Решаване на спорове със спогодба относно третиране отчасти от страна на държава членка, при които спогодбата е по искане на същата държава членка
1. Когато Съюзът е ответник по спор относно третиране, което е отчасти от страна на държава членка, и държавата членка счита, че решаването на спора със спогодба би било в неин финансов интерес, тя най-напред се консултира с Комисията съгласно член 6.
2. Ако Комисията и съответната държава членка постигнат съгласие спорът да бъде решен със спогодба, съответната държава членка се стреми да постигне договореност с Комисията, в която да определи необходимите за договарянето и изпълнението на спогодбата елементи.
3. Ако Комисията не е съгласна спорът да се разреши със спогодба, тя може да реши, въз основа на изчерпателен и балансиран, основан на факти анализ и правна обосновка, предоставени на държавите членки, посредством акт за изпълнение да се откаже от спогодба. Този акт за изпълнение се приема в съответствие с процедурата по разглеждане, посочена в член 22, параграф 3.
ГЛАВА V
ПЛАЩАНЕ НА СУМИ, ПРИСЪДЕН И С ВЛЕЗЛИ В СИЛА АРБИТРАЖНИ РЕШЕНИЯ ИЛИ СПОГОДБИ
Член 17
Обхват
Настоящата глава се прилага, когато ответник по спора е Съюзът.
Член 18
Процедура за плащане на суми, присъдени с арбитражно решение или спогодба
1. Ищец, на когото в съответствие с дадено споразумение е била присъдена сума, с влязло в сила арбитражно решение, може да поиска от Комисията да плати сумата. Комисията изплаща присъдената с арбитражното решение сума, освен в случаите, когато съответната държава членка е приела финансовата отговорност съгласно член 12, като в този случай държавата членка плаща присъдената с арбитражното решение сума.
2. В случаите когато спогодба по член 13 или член 14 не е възпроизведена в арбитражно решение, ищецът може да представи на Комисията искане за плащане на сумата, за която е постигната спогодба. Комисията плаща сумата, за която е постигната спогодба, в рамките на съответните срокове, определени в споразумението.
Член 19
Процедура, приложима в случаите, когато не е постигнато съгласие по отношение на финансовата отговорност
1. Когато в съответствие с член 9 Съюзът се явява ответник и Комисията счита, че сумата, присъдена с арбитражно решение или за която е постигната спогодба, или разноските за арбитража следва да бъдат платени, отчасти или изцяло, от съответната държава членка въз основа на критериите, посочени в член 3, параграф 1, се прилага процедурата, определена в параграфи 2-5 от настоящия член.
2. Комисията и съответната държава членка започват незабавно консултации, за да постигнат съгласие относно финансовата отговорност на съответната държава членка и тази на Съюза, в зависимост от случая.
3. В срок от три месеца от получаване от Комисията на искането за плащане на сумата, присъдена с арбитражно решение или за която е постигната спогодба, или разноските за арбитража, Комисията приема решение, чийто адресат е съответната държава членка, в което определя сумата, която трябва да бъде платена от тази държава членка. Комисията уведомява Европейския парламент и Съвета за това решение и за финансовата му обосновка.
4. Освен в случаите, когато в срок от два месеца от влизането в сила на решението, посочено в параграф 3, съответната държава членка възрази срещу решението на Комисията, съответната държава членка, в рамките на шест месеца след решението на Комисията, възстановява в бюджета на Съюза изплатената сума, присъдена с арбитражно решение или за която е постигната спогодба или разноските за арбитража. Съответната държава членка дължи всички изискуеми лихви, като за тях се прилага ставката, приложима за другите дължими на бюджета на Съюза суми.
5. Ако съответната държава членка възрази и Комисията не е съгласна с възражението на държавата членка, Комисията в срок от шест месеца от получаване на възражението на държавата членка приема решение, с което изисква от съответната държава членка да възстанови платената от Комисията сума, ведно с лихвите по ставката, приложима за другите дължими по отношение на бюджета на Съюза суми..
6. Решенията на Комисията съгласно параграфи 3 и 5 се публикуват в Официален вестник на Европейския съюз.
Член 20
Авансово плащане на разноските за арбитража
1. Комисията може да приеме решение, с което изисква от съответната държава членка да направи авансови финансови вноски в бюджета на Съюза по отношение на предвиждани или вече направени разноски за арбитража. Такова решение относно финансовите вноски е пропорционално предвид критериите по член 3.
2. Доколкото арбитражният съд е отсъдил разноските за арбитража да бъдат изплатени на Съюза, а съответната държава членка е правила периодични плащания на разноски за арбитража, Комисията гарантира, че равностойността на сумите по тези плащания ще бъде преведена на държавата членка, направила авансовите плащания, ведно с лихвите по ставката, приложима за другите дължими на бюджета на Съюза суми.
Член 21
Плащане от страна на държава членка
Сумите, които се възстановяват на държава членка, или сумите, които тя изплаща към бюджета на Съюза във връзка с плащането на сума, присъдена с арбитражно решение или за която е постигната спогодба, или за покриване на разноски за арбитража, включително посочените в член 20, параграф 1 от настоящия регламент, се считат за вътрешни целеви приходи по смисъла на член 21, параграф 4 от Регламент (ЕС, Евратом) № 966/2012. Те могат да бъдат използвани за покриване на разходи, произтичащи от споразумения, сключени по силата на член 218 от ДФЕС и предвиждащи производства за уреждане на спорове между инвеститор и държава, или за възстановяване на бюджетни кредити, предоставени първоначално за покриване плащането на суми, присъдени с арбитражно решение, или за които е постигната спогодба, или на разноски за арбитража.
ГЛАВА VI
ЗАКЛЮЧИТЕЛНИ РАЗПОРЕДБИ
Член 22
Процедура на комитет
1. Комисията се подпомага от Комитетa по инвестиционните споразумения, създаден с Регламент (ЕС) № 1219/2012 на Европейския парламент и на Съвета (4). Този комитет е комитет по смисъла на Регламент (ЕС) № 182/2011.
2. При позоваване на настоящия параграф се прилага член 4 от Регламент (ЕС) № 182/2011.
3. При позоваване на настоящия параграф се прилага член 5 от Регламент (ЕС) № 182/2011.
Член 23
Доклад и преглед
1. Комисията редовно представя на Европейския парламент и на Съвета подробен доклад относно прилагането на настоящия регламент. Този доклад съдържа всякаква информация от значение, включително списък на исковете срещу Съюза или държавите членки, свързаните производства и решения и финансовите последици за бюджета на Съюза. Първият доклад се представя до 18 септември 2019 г. Следващите доклади се представят на всеки три години след това.
2. Всяка година Комисията представя на Европейския парламент и на Съвета списък на исканията за консултации, отправени от ищци, исковете и арбитражните решения.
3. Комисията може също така заедно с доклада, посочен в параграф 1, да представи предложение до Европейския парламент и до Съвета за изменение на настоящия регламент въз основа на своите констатации.
Член 24
Спорове по споразумения, сключени преди влизането в сила на настоящия регламент
По отношение на спорове по споразумения, обхванати от член 1 и сключени преди 17 септември 2014 г., настоящият регламент се прилага единствено спрямо спорове, при които искът за арбитраж е внесен след 17 септември 2014 г. и които касаят третиране, получено след 17 септември 2014 г.
Член 25
Влизане в сила
Настоящият регламент влиза в сила на двадесетия ден след публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави членки.
Съставено в Брюксел на 23 юли 2014 година.
ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 912/2014 ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΫ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΊΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΊΟΥ
της 23ης Ιουλίου 2014
για τη θέσπιση πλαισίου διαχείρισης της χρηματοδοτικής ευθύνης σε σχέση με δικαστήρια επίλυσης διαφορών μεταξύ επενδυτή και κράτους που συστήνονται βάσει διεθνών συμφωνιών στις οποίες η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι συμβαλλόμενο μέρος
ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 207 παράγραφος 2,
Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,
Κατόπιν διαβίβασης του σχεδίου νομοθετικής πράξης στα εθνικά κοινοβούλια,
Αποφασίζοντας σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία (1),
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Με την έναρξη ισχύος της Συνθήκης της Λισαβόνας, οι άμεσες ξένες επενδύσεις περιλαμβάνονται στον κατάλογο των θεμάτων που εμπίπτουν στην κοινή εμπορική πολιτική. Σύμφωνα με το άρθρο 3 παράγραφος 1 στοιχείο ε) της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ), η Ένωση έχει αποκλειστική αρμοδιότητα στον τομέα της κοινής εμπορικής πολιτικής και δύναται να είναι συμβαλλόμενο μέρος σε διεθνείς συμφωνίες που περιέχουν διατάξεις σχετικά με τις άμεσες ξένες επενδύσεις.
(2)
Οι συμφωνίες που προβλέπουν προστασία των επενδύσεων είναι δυνατόν να περιλαμβάνουν μηχανισμό επίλυσης διαφορών μεταξύ επενδυτή και κράτους, ο οποίος επιτρέπει σε επενδυτή τρίτης χώρας να εγείρει αξίωση κατά κράτους στο οποίο έχει πραγματοποιήσει επένδυση. Η διαδικασία επίλυσης διαφορών μεταξύ επενδυτή και κράτους είναι δυνατόν να καταλήξει σε διαιτητικές αποφάσεις που να προβλέπουν την καταβολή χρηματικής αποζημίωσης. Επίσης, σε μια τέτοια περίπτωση αναπόφευκτα θα προκύπτουν σημαντικά έξοδα διεξαγωγής της διαιτησίας, καθώς και έξοδα που συνδέονται με την υπεράσπιση της υπόθεσης.
(3)
Η ευθύνη σε διεθνές επίπεδο όσον αφορά τη μεταχείριση που αποτελεί το αντικείμενο της διαφοράς καθορίζεται με βάση την κατανομή αρμοδιοτήτων μεταξύ της Ένωσης και των κρατών μελών. Κατά συνέπεια, η Ένωση θα είναι καταρχήν υπεύθυνη για την υπεράσπιση κατά αξιώσεων με τις οποίες προβάλλεται παράβαση κανόνων συμφωνίας που εμπίπτουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Ένωσης, ανεξαρτήτως του αν η επίμαχη μεταχείριση προέρχεται από την ίδια την Ένωση ή από κράτος μέλος.
(4)
Οι συμφωνίες της Ένωσης θα πρέπει να παρέχουν στους ξένους επενδυτές το ίδιο υψηλό επίπεδο προστασίας, αλλά όχι υψηλότερο, με αυτό που παρέχουν στους επενδυτές από το εσωτερικό της Ένωσης το δίκαιο της Ένωσης και οι γενικές αρχές που είναι κοινές στα δίκαια των κρατών μελών. Οι συμφωνίες της Ένωσης θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι τηρούνται και διαφυλάσσονται οι νομοθετικές εξουσίες της Ένωσης και το δικαίωμα ρύθμισης.
(5)
Αν η Ένωση, ως οντότητα με νομική προσωπικότητα, έχει διεθνή ευθύνη για την επίμαχη μεταχείριση, θα κληθεί, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, να καταβάλει τυχόν αποζημιώσεις που θα επιδικαστούν και να αναλάβει τα έξοδα της διαιτησίας. Εντούτοις, μια αποζημίωση μπορεί να προκύψει από μεταχείριση προερχόμενη είτε από την ίδια την Ένωση είτε από κράτος μέλος. Κατά συνέπεια, δεν θα ήταν δίκαιο να καταβάλλονται τα επιδικασθέντα ποσά και τα έξοδα διαιτησίας από τον προϋπολογισμό της Ένωσης όταν η μεταχείριση προέρχεται από κράτος μέλος, παρά μόνο στις περιπτώσεις που η εν λόγω μεταχείριση είναι επιβεβλημένη από το δίκαιο της Ένωσης. Για τον λόγο αυτό, είναι απαραίτητο να επιμερίζεται η χρηματοδοτική ευθύνη, σύμφωνα με το δίκαιο της Ένωσης, μεταξύ της ίδιας της Ένωσης και του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την επίμαχη μεταχείριση βάσει των κριτηρίων που προβλέπει ο παρών κανονισμός.
(6)
Με το ψήφισμά του της 6ης Απριλίου 2011 σχετικά με τη μελλοντική πολιτική διεθνών επενδύσεων της Ένωσης, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζήτησε ρητώς τη δημιουργία του μηχανισμού τον οποίο προβλέπει ο παρών κανονισμός. Επίσης, στα συμπεράσματά του της 25ης Οκτωβρίου 2010 για μια σφαιρική πολιτική διεθνών επενδύσεων, το Συμβούλιο ζήτησε από την Επιτροπή να μελετήσει το θέμα.
(7)
Τη χρηματοδοτική ευθύνη θα πρέπει να φέρει η οντότητα που είναι υπεύθυνη για τη μεταχείριση η οποία κρίνεται ασυμβίβαστη με τις εφαρμοστέες διατάξεις της συμφωνίας. Επομένως, η Ένωση θα πρέπει να φέρει η ίδια τη χρηματοδοτική ευθύνη αν η επίμαχη μεταχείριση προέρχεται από θεσμικά ή λοιπά όργανα ή οργανισμούς της Ένωσης. Αν η επίμαχη μεταχείριση προέρχεται από κράτος μέλος, το εν λόγω κράτος μέλος θα πρέπει να φέρει τη χρηματοδοτική ευθύνη. Εντούτοις, αν το κράτος μέλος ενεργεί κατά τρόπο που επιβάλλεται από το δίκαιο της Ένωσης, για παράδειγμα στο πλαίσιο ενσωμάτωσης οδηγίας που έχει εκδοθεί από την Ένωση, η Ένωση θα πρέπει να φέρει η ίδια τη χρηματοδοτική ευθύνη καθόσον η επίμαχη μεταχείριση επιβάλλεται από το δίκαιο της Ένωσης. Ο παρών κανονισμός θα πρέπει επίσης να προβλέπει τη δυνατότητα συγκεκριμένες υποθέσεις να αφορούν τόσο μεταχείριση που προέρχεται από κράτος μέλος όσο και μεταχείριση επιβεβλημένη από το δίκαιο της Ένωσης και θα πρέπει να καλύπτει όλες τις πράξεις των κρατών μελών και της Ένωσης. Στις περιπτώσεις αυτές, τα κράτη μέλη και η Ένωση θα πρέπει να φέρουν τη χρηματοδοτική ευθύνη για την επίμαχη μεταχείριση που προέρχεται από οποιοδήποτε από τα δύο μέρη.
(8)
Η Ένωση θα πρέπει να ενεργεί πάντοτε ως εναγόμενος όταν η διαφορά αφορά αποκλειστικά μεταχείριση που προέρχεται από τα θεσμικά ή λοιπά όργανα ή οργανισμούς της Ένωσης, προκειμένου η Ένωση να φέρει την πιθανή χρηματοδοτική ευθύνη που θα προκύψει από τη διαφορά σύμφωνα με τα προαναφερθέντα κριτήρια.
(9)
Σε περίπτωση που τη χρηματοδοτική ευθύνη που απορρέει από τη διαφορά θα μπορούσε να φέρει κράτος μέλος, είναι δίκαιο και σκόπιμο το εν λόγω κράτος μέλος να ενεργεί ως εναγόμενος προκειμένου να υπερασπιστεί τη μεταχείρισή του προς τον επενδυτή. Οι ρυθμίσεις που θεσπίζονται στον παρόντα κανονισμό έχουν ως σκοπό να διασφαλιστεί ότι δεν θα επιβαρύνεται ο προϋπολογισμός της Ένωσης και οι μη δημοσιονομικοί πόροι της Ένωσης, έστω και προσωρινά, με τα δικαστικά έξοδα ή με ποσό που τυχόν επιδικάζεται εις βάρος του οικείου κράτους μέλους.
(10)
Εντούτοις, τα κράτη μέλη ενδέχεται να προτιμούν να ενεργεί η Ένωση ως εναγόμενος σε διαφορές αυτού του τύπου, για παράδειγμα για λόγους τεχνικής εμπειρογνωμοσύνης. Συνεπώς, τα κράτη μέλη θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να αρνούνται να ενεργήσουν ως εναγόμενοι, επιφυλασσομένης της χρηματοδοτικής ευθύνης τους.
(11)
Προκειμένου να εξασφαλιστεί η πρόσφορη διασφάλιση των συμφερόντων της Ένωσης, έχει ζωτική σημασία, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, να ενεργεί η ίδια η Ένωση ως εναγόμενος σε διαφορές σχετικές με μεταχείριση προερχόμενη από κράτος μέλος. Οι περιπτώσεις αυτές περιορίζονται σε υποθέσεις στις οποίες η διαφορά σχετίζεται και με μεταχείριση προερχόμενη από την Ένωση, αν προκύπτει ότι η προερχόμενη από κράτος μέλος μεταχείριση είναι επιβεβλημένη από το δίκαιο της Ένωσης και σε υποθέσεις στις οποίες βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη σχετική προσφυγή κατά της Ένωσης στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ) σχετικά με ανάλογη μεταχείριση, εφόσον έχει ήδη συγκροτηθεί επιτροπή και η σχετική αξίωση αφορά το ίδιο ακριβώς νομικό ζήτημα και εφόσον είναι αναγκαίο να διασφαλιστεί η συνοχή της επιχειρηματολογίας στην υπόθεση ενώπιον του ΠΟΕ.
(12)
Όταν η Ένωση ενεργεί ως εναγόμενος σε υποθέσεις που αφορούν μέτρα των κρατών μελών, η Επιτροπή θα πρέπει να επιλέγει τρόπο άμυνας ο οποίος να διαφυλάσσει τα οικονομικά συμφέροντα των οικείων κρατών μελών.
(13)
Οι αποφάσεις σχετικά με το αν θα πρέπει να ενεργήσει η Ένωση ή κράτος μέλος ως εναγόμενος θα πρέπει να λαμβάνονται εντός του πλαισίου που θεσπίζει ο παρών κανονισμός. Δέον είναι η Επιτροπή να ενημερώνει αμέσως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο σχετικά με τον τρόπο εφαρμογής του εν λόγω πλαισίου.
(14)
Ο παρών κανονισμός θα πρέπει να προβλέπει ορισμένες πρακτικές ρυθμίσεις όσον αφορά τη διεξαγωγή της διαιτητικής διαδικασίας σε διαφορές σχετικές με μεταχείριση προερχόμενη από κράτος μέλος. Στόχος των εν λόγω ρυθμίσεων θα πρέπει να είναι η καλύτερη δυνατή διαχείριση της διαφοράς και, παράλληλα, η εξασφάλιση της συμμόρφωσης με την υποχρέωση της καλόπιστης συνεργασίας που αναφέρεται στο άρθρο 4 παράγραφος 3 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ) και η υπεράσπιση και προστασία των συμφερόντων του οικείου κράτους μέλους.
(15)
Στις περιπτώσεις στις οποίες η Ένωση ενεργεί ως εναγόμενος, οι ρυθμίσεις αυτές θα πρέπει να προβλέπουν εξαιρετικά στενή συνεργασία, συμπεριλαμβανομένης της άμεσης γνωστοποίησης τυχόν σημαντικών διαδικαστικών ενεργειών, της διαβίβασης σχετικών εγγράφων, συχνών διαβουλεύσεων και συμμετοχής στην αντιπροσωπεία που λαμβάνει μέρος στη διαδικασία.
(16)
Όποτε ένα κράτος μέλος ενεργεί ως εναγόμενος, είναι σκόπιμο να ενημερώνει την Επιτροπή για τις εξελίξεις της υπόθεσης, σε συμμόρφωση με το καθήκον της καλόπιστης συνεργασίας που αναφέρεται στο άρθρο 4 παράγραφος 3 ΣΕΕ και, ειδικότερα, να μεριμνά για την έγκαιρη κοινοποίηση τυχόν σημαντικών διαδικαστικών ενεργειών, τη διαβίβαση σχετικών εγγράφων, τις συχνές διαβουλεύσεις και τη συμμετοχή στην αντιπροσωπεία που λαμβάνει μέρος στη διαδικασία. Είναι επίσης σκόπιμο να παρέχεται επαρκώς η δυνατότητα στην Επιτροπή να αναδεικνύει τυχόν νομικό ζήτημα ή άλλο στοιχείο ενωσιακού ενδιαφέροντος που εγείρει η διαφορά.
(17)
Με την επιφύλαξη του αποτελέσματος της διαιτητικής διαδικασίας, κάθε κράτος μέλος θα πρέπει να μπορεί ανά πάσα στιγμή να δεχθεί να αναλάβει την οικονομική ευθύνη σε περίπτωση υποχρέωσης καταβολής αποζημίωσης. Στην περίπτωση αυτή, το κράτος μέλος και η Επιτροπή θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να καταλήξουν σε συμφωνία σχετικά με την περιοδική πληρωμή των εξόδων και την καταβολή τυχόν αποζημίωσης. Η συμφωνία αυτή δεν σημαίνει ότι το κράτος μέλος αποδέχεται το βάσιμο της επίδικης αξίωσης. Η Επιτροπή θα πρέπει να δύναται σε μια τέτοια υπόθεση να εκδώσει απόφαση με την οποία να επιβάλλει στο κράτος μέλος να προνοήσει για την κάλυψη των δαπανών αυτών. Αν το διαιτητικό δικαστήριο επιδικάσει δικαστικά έξοδα στην Ένωση, η Επιτροπή θα πρέπει να διασφαλίσει ότι τυχόν προκαταβολές εξόδων επιστρέφονται αμέσως στο οικείο κράτος μέλος.
(18)
Σε ορισμένες περιπτώσεις, θα είναι ίσως σκόπιμο να επιτευχθεί συμβιβασμός, προκειμένου να αποφευχθεί μια δαπανηρή και μη αναγκαία διαιτησία. Είναι απαραίτητο να θεσπιστεί διαδικασία για τη σύναψη αυτών των συμβιβασμών. Μια τέτοια διαδικασία θα πρέπει να επιτρέπει στην Επιτροπή να συνάπτει συμβιβασμό, ενεργώντας στο πλαίσιο της διαδικασίας εξέτασης, σε υποθέσεις που συνεπάγονται χρηματοδοτική ευθύνη της Ένωσης, εφόσον αυτό είναι προς το συμφέρον της Ένωσης. Αν η υπόθεση αφορά επίσης μεταχείριση που προέρχεται από κράτος μέλος, είναι σκόπιμο η Ένωση να μπορεί να επιδιώξει συμβιβαστική επίλυση της διαφοράς μόνον εάν ο συμβιβασμός δεν πρόκειται να έχει χρηματοοικονομικές ή δημοσιονομικές επιπτώσεις για το οικείο κράτος μέλος. Σε τέτοιες υποθέσεις, είναι σκόπιμο να υπάρχει στενή συνεργασία και διαβουλεύσεις μεταξύ της Επιτροπής και του οικείου κράτους μέλους. Το κράτος μέλος θα πρέπει να είναι ελεύθερο να συνάψει συμβιβασμό ανά πάσα στιγμή, υπό την προϋπόθεση ότι αναλαμβάνει την πλήρη χρηματοδοτική ευθύνη και ότι τυχόν συμβιβασμός συνάδει με το δίκαιο της Ένωσης.
(19)
Σε περίπτωση καταδίκης της Ένωσης, το επιδικασθέν ποσό θα πρέπει να καταβάλλεται χωρίς καθυστέρηση. Η Επιτροπή θα πρέπει να προβαίνει σε ρυθμίσεις για την καταβολή του επιδικασθέντος ποσού, εκτός αν κάποιο κράτος μέλος έχει ήδη αναλάβει τη χρηματοδοτική ευθύνη.
(20)
Η Επιτροπή θα πρέπει να διεξάγει εντατικές διαβουλεύσεις με το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος προκειμένου να καταλήξει σε συμφωνία για την κατανομή της χρηματοδοτικής ευθύνης. Αν η Επιτροπή κρίνει ότι υπεύθυνο είναι κράτος μέλος και το κράτος μέλος δεν συμφωνεί με την εκτίμηση αυτή, η Επιτροπή θα πρέπει να καταβάλλει το επιδικασθέν ποσό και επίσης να απευθύνει απόφαση προς το κράτος μέλος ζητώντας του να καταβάλει τα σχετικά ποσά νομιμοτόκως στον προϋπολογισμό της Ένωσης. Οι τόκοι θα πρέπει να υπολογίζονται σύμφωνα με το άρθρο 78 παράγραφος 4 του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) αριθ. 966/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (2). Αν ένα κράτος μέλος φρονεί ότι η απόφαση δεν πληροί τα κριτήρια που θεσπίζει ο παρών κανονισμός, μπορεί να κάνει χρήση του άρθρου 263 ΣΛΕΕ.
(21)
Ο προϋπολογισμός της Ένωσης θα πρέπει να προβλέπει την κάλυψη των δαπανών που απορρέουν από συμφωνίες που περιέχουν διατάξεις σχετικές με τις άμεσες ξένες επενδύσεις, στις οποίες η Ένωση είναι συμβαλλόμενο μέρος και οι οποίες προβλέπουν την επίλυση διαφορών μεταξύ επενδυτή και κράτους. Όταν τα κράτη μέλη έχουν χρηματοδοτική ευθύνη σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό, η Ένωση θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα είτε να συγκεντρώσει πρώτα τις πληρωμές του οικείου κράτους μέλους πριν προβεί στις σχετικές δαπάνες είτε να προβεί πρώτα στις σχετικές δαπάνες και να ζητήσει μετά την επιστροφή των αντίστοιχων ποσών από το οικείο κράτος μέλος. Θα πρέπει να είναι δυνατή η χρήση και των δύο μηχανισμών δημοσιονομικής αντιμετώπισης του θέματος, ανάλογα με το τι είναι εφικτό, ιδίως από πλευράς χρόνου. Και για τους δύο μηχανισμούς, οι πληρωμές ή οι αποζημιώσεις που καταβάλλονται από το οικείο κράτος μέλος θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως εσωτερικά έσοδα για ειδικό προορισμό του προϋπολογισμού της Ένωσης. Οι πιστώσεις που προκύπτουν από τα εν λόγω εσωτερικά έσοδα για ειδικό προορισμό θα πρέπει όχι μόνο να καλύπτουν τις σχετικές δαπάνες, αλλά και να είναι επιλέξιμες για την τροφοδότηση άλλων τμημάτων του προϋπολογισμού της Ένωσης που προέβλεπαν τις αρχικές πιστώσεις για την πραγματοποίηση των σχετικών δαπανών βάσει του δεύτερου μηχανισμού.
(22)
Προκειμένου να διασφαλιστούν ενιαίες προϋποθέσεις για την εκτέλεση του παρόντος κανονισμού, θα πρέπει να ανατεθούν εκτελεστικές αρμοδιότητες στην Επιτροπή.
(23)
Οι εκτελεστικές αρμοδιότητες που αφορούν το άρθρο 9 παράγραφοι 2 και 3, το άρθρο 13 παράγραφος 1, το άρθρο 14 παράγραφος 8, το άρθρο 15 παράγραφος 3 και το άρθρο 16 παράγραφος 3 θα πρέπει να ασκούνται σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 182/2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (3).
(24)
Για την έκδοση αποφάσεων που προβλέπουν ανάληψη του ρόλου του εναγομένου από την Ένωση σύμφωνα με το άρθρο 9 παράγραφος 2 θα πρέπει να χρησιμοποιείται η συμβουλευτική διαδικασία, δεδομένου ότι είναι μεν απαραίτητο να αναλάβει η Ένωση την υπεράσπιση στις εν λόγω περιπτώσεις, αλλά αυτό θα πρέπει να εξακολουθήσει να υπόκειται στον έλεγχο των κρατών μελών. Για την έκδοση αποφάσεων συμβιβαστικής επίλυσης διαφορών σύμφωνα με το άρθρο 15 παράγραφος 3 θα πρέπει να χρησιμοποιείται η συμβουλευτική διαδικασία, δεδομένου ότι οι εν λόγω αποφάσεις θα έχουν, στη χειρότερη περίπτωση, προσωρινή απλώς επίπτωση στον προϋπολογισμό της Ένωσης, εφόσον το οικείο κράτος μέλος θα αναγκαστεί να αναλάβει τυχόν χρηματοδοτική ευθύνη που απορρέει από τη διαφορά, αλλά και λόγω των λεπτομερών κριτηρίων τα οποία θεσπίζει ο παρών κανονισμός προκειμένου να μπορούν να γίνουν αποδεκτοί οι συμβιβασμοί,
ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
ΚΕΦΑΛΑΙΟ I
ΓΕΝΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
Άρθρο 1
Πεδίο εφαρμογής
1. Με την επιφύλαξη της κατανομής των αρμοδιοτήτων που προβλέπει η ΣΛΕΕ, ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται στις διαδικασίες επίλυσης διαφορών μεταξύ επενδυτή και κράτους που διεξάγονται βάσει συμφωνίας στην οποία η Ένωση είναι συμβαλλόμενο μέρος ή στην οποία η Ένωση και τα κράτη μέλη της είναι συμβαλλόμενα μέρη και οι οποίες κινούνται από ενάγοντα τρίτης χώρας. Πιο συγκεκριμένα, η έκδοση και η εφαρμογή του παρόντος κανονισμού δεν επηρεάζουν την οριοθέτηση των αρμοδιοτήτων που προβλέπουν οι Συνθήκες, μεταξύ άλλων όσον αφορά τυχόν μεταχείριση από την πλευρά των κρατών μελών ή της Ένωσης η οποία αποτελεί αντικείμενο προσφυγής από ενάγοντα επί διαφοράς μεταξύ επενδυτή και κράτους που επιλύεται βάσει συμφωνίας.
2. Για πληροφοριακούς σκοπούς, η Επιτροπή δημοσιεύει στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και επικαιροποιεί πίνακα των συμφωνιών που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού.
Άρθρο 2
Ορισμοί
Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού νοούνται ως:
α) «συμφωνία»: κάθε διεθνής συμφωνία η οποία περιέχει διατάξεις σχετικά με άμεσες ξένες επενδύσεις και στην οποία η Ένωση είναι συμβαλλόμενο μέρος ή στην οποία η Ένωση και τα κράτη μέλη της είναι συμβαλλόμενα μέρη και η οποία προβλέπει επίλυση διαφορών μεταξύ επενδυτή και κράτους·
β) «δαπάνες που προκύπτουν από τη διαιτησία»: οι αμοιβές και οι δαπάνες του διαιτητικού δικαστηρίου και του διαιτητικού οργάνου, καθώς και οι δαπάνες εκπροσώπησης και τα έξοδα που επιδικάζει στον ενάγοντα το διαιτητικό δικαστήριο, όπως το κόστος της μετάφρασης, το κόστος της νομικής και οικονομικής ανάλυσης και άλλες συναφείς δαπάνες στο πλαίσιο της διαιτητικής διαδικασίας·
γ) «διαφορά»: αξίωση που προβάλλεται από ενάγοντα κατά της Ένωσης ή ενός κράτους μέλους βάσει συμφωνίας και η οποία κρίνεται από διαιτητικό δικαστήριο·
δ) «επίλυση διαφορών μεταξύ επενδυτή και κράτους»: μηχανισμός προβλεπόμενος από συμφωνία μέσω του οποίου ο ενάγων μπορεί να προβάλει αξιώσεις κατά της Ένωσης ή κράτους μέλους·
ε) «κράτος μέλος»: ένα ή περισσότερα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης·
στ) «οικείο κράτος μέλος»: το κράτος μέλος από το οποίο προέρχεται η φερόμενη ως ασύμβατη με τη συμφωνία μεταχείριση·
ζ) «χρηματοδοτική ευθύνη»: η υποχρέωση καταβολής χρηματικού ποσού που επιδικάζεται από διαιτητικό δικαστήριο ή συμφωνείται στο πλαίσιο συμβιβασμού, συμπεριλαμβανομένων των δαπανών που προκύπτουν από τη διαιτησία·
η) «συμβιβασμός»: οποιαδήποτε συμφωνία μεταξύ της Ένωσης ή κράτους μέλους ή και των δύο, αφενός, και ενάγοντος, αφετέρου, στο πλαίσιο της οποίας ο ενάγων συμφωνεί να μην επιμείνει στις αξιώσεις του με αντάλλαγμα την καταβολή χρηματικού ποσού ή άλλη ενέργεια εκτός της καταβολής χρηματικού ποσού, συμπεριλαμβανομένης της περίπτωσης στην οποία ο συμβιβασμός περιέχεται σε απόφαση διαιτητικού δικαστηρίου·
θ) «διαιτητικό δικαστήριο»: κάθε μονομελές ή πολυμελές όργανο το οποίο, βάσει της συμφωνίας, είναι αρμόδιο να κρίνει διαφορά μεταξύ επενδυτή και κράτους·
ι) «ενάγων»: κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο που προβάλλει αξίωση σε διαφορά μεταξύ επενδυτή και κράτους στο πλαίσιο συμφωνίας ή κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο στο οποίο έχουν εκχωρηθεί νομίμως οι αξιώσεις του ενάγοντος στο πλαίσιο της συμφωνίας·
ια) «δίκαιο της Ένωσης»: η ΣΛΕΕ και η ΣΕΕ, καθώς και οι νομικές πράξεις της Ένωσης που αναφέρονται στο δεύτερο, το τρίτο και το τέταρτο εδάφιο του άρθρου 288 ΣΛΕΕ και κάθε διεθνής συμφωνία στην οποία η Ένωση ή η Ένωση και τα κράτη μέλη της είναι συμβαλλόμενα μέρη· αποκλειστικά για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, ως «δίκαιο της Ένωσης» δεν νοούνται οι διατάξεις προστασίας των επενδύσεων που περιέχονται στη συμφωνία·
ιβ) «επιβεβλημένη από το δίκαιο της Ένωσης»: η μεταχείριση στην οποία προβαίνει το οικείο κράτος μέλος μόνο στις περιπτώσεις που, για να αποφύγει την υποτιθέμενη παραβίαση της συμφωνίας, θα έπρεπε να αγνοήσει υποχρέωση που απορρέει από το δίκαιο της Ένωσης, όπως για παράδειγμα όταν δεν διαθέτει διακριτική ευχέρεια ή περιθώριο εκτίμησης ως προς το αποτέλεσμα που πρέπει να επιτευχθεί.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ II
ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ
Άρθρο 3
Κριτήρια κατανομής
1. Η χρηματοδοτική ευθύνη που απορρέει από διαφορά δυνάμει συμφωνίας κατανέμεται σύμφωνα με τα ακόλουθα κριτήρια:
α)
η Ένωση φέρει τη χρηματοδοτική ευθύνη που απορρέει από μεταχείριση προερχόμενη από τα θεσμικά ή λοιπά όργανα ή οργανισμούς της Ένωσης·
β)
το οικείο κράτος μέλος φέρει τη χρηματοδοτική ευθύνη που απορρέει από μεταχείριση προερχόμενη απ’ αυτό·
γ)
κατ’ εξαίρεση από το στοιχείο β), η Ένωση φέρει τη χρηματοδοτική ευθύνη που απορρέει από μεταχείριση προερχόμενη από κράτος μέλος στις περιπτώσεις που η μεταχείριση αυτή ήταν επιβεβλημένη από το δίκαιο της Ένωσης.
Με την επιφύλαξη του στοιχείου γ) του πρώτου εδαφίου, εφόσον η πράξη του οικείου κράτους μέλους είναι επιβεβλημένη δυνάμει του δικαίου της Ένωσης προκειμένου να θεραπευθεί η ασυμβατότητα προηγούμενης πράξης με το δίκαιο της Ένωσης, το κράτος μέλος αναλαμβάνει την οικονομική ευθύνη, εκτός αν η εν λόγω προηγούμενη πράξη ήταν επιβεβλημένη από το δίκαιο της Ένωσης.
2. Όταν προβλέπεται στον παρόντα κανονισμό, η Επιτροπή εκδίδει απόφαση με την οποία καθορίζει τη χρηματοδοτική ευθύνη του οικείου κράτους μέλους σύμφωνα με τα κριτήρια της παραγράφου 1. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο ενημερώνονται σχετικά με την απόφαση αυτή.
3. Με την επιφύλαξη της παραγράφου 1 του παρόντος άρθρου, το οικείο κράτος μέλος φέρει τη χρηματοδοτική ευθύνη, αν:
α)
έχει αναλάβει τη δυνητική χρηματοδοτική ευθύνη σύμφωνα με το άρθρο 12, ή
β)
συνάπτει συμβιβασμό σύμφωνα με το άρθρο 15.
4. Με την επιφύλαξη της παραγράφου 1 του παρόντος άρθρου, η Ένωση φέρει τη χρηματοδοτική ευθύνη στις περιπτώσεις που η Ένωση ενεργεί ως εναγόμενος σύμφωνα με το άρθρο 4.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ III
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΠΙΛΥΣΗΣ ΔΙΑΦΟΡΩΝ
ΜΕΡΟΣ 1
Διαδικασία επίλυσης διαφορών σχετικών με μεταχείριση προερχόμενη από την Ένωση
Άρθρο 4
Μεταχείριση προερχόμενη από την Ένωση
1. Η Ένωση ενεργεί ως εναγόμενος αν η διαφορά σχετίζεται με μεταχείριση προερχόμενη από τα θεσμικά ή λοιπά όργανα ή οργανισμούς της Ένωσης.
2. Αν η Επιτροπή κληθεί σε διαβουλεύσεις από ενάγοντα ή όταν κοινοποιείται στην Επιτροπή η πρόθεση ενάγοντος να υποβάλει αίτηση υπαγωγής σε διαιτησία σύμφωνα με συμφωνία, η Επιτροπή ενημερώνει αμέσως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο.
ΜΕΡΟΣ 2
Διαδικασία επίλυσης διαφορών σχετικών με μεταχείριση προερχόμενη από κράτος μέλος
Άρθρο 5
Μεταχείριση προερχόμενη από κράτος μέλος
Το παρόν μέρος εφαρμόζεται σε διαφορές σχετικές, εν όλω ή εν μέρει, με μεταχείριση προερχόμενη από κράτος μέλος.
Άρθρο 6
Συνεργασία και διαβουλεύσεις μεταξύ της Επιτροπής και του οικείου κράτους μέλους
1. Σύμφωνα με την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας του άρθρου 4 παράγραφος 3 ΣΕΕ, η Επιτροπή και το οικείο κράτος μέλος λαμβάνουν όλα τα αναγκαία μέτρα για την υπεράσπιση και προστασία των συμφερόντων της Ένωσης και του οικείου κράτους μέλους.
2. Η Επιτροπή και το οικείο κράτος μέλος διεξάγουν διαβουλεύσεις σχετικά με τη διαχείριση των διαφορών σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό, έχοντας υπόψη τυχόν προθεσμίες που προβλέπουν ο παρών κανονισμός και η σχετική συμφωνία, και ανταλλάσσουν πληροφορίες όποτε κρίνεται σκόπιμο στο πλαίσιο της διαδικασίας επίλυσης διαφορών.
Άρθρο 7
Αίτημα για διαβουλεύσεις
1. Αν η Επιτροπή κληθεί σε διαβουλεύσεις από ενάγοντα σύμφωνα με τη συμφωνία, ενημερώνει αμέσως το οικείο κράτος μέλος. Αν ένα κράτος μέλος έχει λάβει γνώση ή έχει κληθεί σε διαβουλεύσεις, ενημερώνει αμέσως την Επιτροπή.
2. Εκπρόσωποι του οικείου κράτους μέλους και της Επιτροπής συμμετέχουν στην αντιπροσωπεία της Ένωσης στις διαβουλεύσεις.
3. Το οικείο κράτος μέλος και η Επιτροπή ανταλλάσσουν αμέσως όλες τις πληροφορίες που είναι συναφείς με την υπόθεση.
4. Η Επιτροπή ενημερώνει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο σχετικά με κάθε αίτημα για διαβουλεύσεις.
Άρθρο 8
Κοινοποίηση της πρόθεσης υποβολής αίτησης υπαγωγής σε διαιτησία
1. Όταν κοινοποιείται στην Επιτροπή η πρόθεση ενάγοντος να υποβάλει αίτηση υπαγωγής σε διαιτησία σύμφωνα με μια συμφωνία, η Επιτροπή ενημερώνει αμέσως το οικείο κράτος μέλος. Όταν ένας ενάγων κοινοποιεί την πρόθεσή του να υποβάλει αίτηση υπαγωγής σε διαιτησία κατά της Ένωσης ή κράτους μέλους, η Επιτροπή, εντός 15 εργάσιμων ημερών από τη λήψη της κοινοποίησης, ενημερώνει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο σχετικά με το όνομα του ενάγοντος, τις διατάξεις της συμφωνίας που ο ενάγων ισχυρίζεται ότι έχουν παραβιαστεί, τον σχετικό οικονομικό τομέα, τη μεταχείριση που, κατά τον ενάγοντα, παραβιάζει τη συμφωνία και το ύψος της αποζημίωσης που αξιώνεται από τον ενάγοντα.
2. Όταν κοινοποιείται σε κράτος μέλος η πρόθεση ενάγοντος να υποβάλει αίτηση υπαγωγής σε διαιτησία, το κράτος μέλος ενημερώνει αμέσως την Επιτροπή.
3. Η Επιτροπή ενημερώνει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο σχετικά με κάθε κοινοποίηση πρόθεσης υποβολής αίτησης υπαγωγής σε διαιτησία.
Άρθρο 9
Καθεστώς εναγομένου
1. Το οικείο κράτος μέλος ενεργεί ως εναγόμενος, εκτός από οποιαδήποτε από τις ακόλουθες περιπτώσεις:
α)
η Επιτροπή, κατόπιν διαβουλεύσεων δυνάμει του άρθρου 6, έχει λάβει απόφαση δυνάμει των παραγράφων 2 ή 3 του παρόντος άρθρου εντός 45 ημερών από τη λήψη της ενημέρωσης ή της κοινοποίησης που προβλέπεται στο άρθρο 8, ή
β)
το κράτος μέλος, κατόπιν διαβουλεύσεων δυνάμει του άρθρου 6, έχει επιβεβαιώσει στην Επιτροπή εγγράφως ότι δεν προτίθεται να ενεργήσει ως εναγόμενος εντός 45 ημερών από τη λήψη της ενημέρωσης ή της κοινοποίησης που αναφέρεται στο άρθρο 8.
Σε οποιαδήποτε από τις περιπτώσεις των στοιχείων α) ή β), η Ένωση ενεργεί ως εναγόμενος.
2. Η Επιτροπή μπορεί να αποφασίσει, μέσω εκτελεστικών πράξεων, επί τη βάσει πλήρους, ισόρροπης και εμπεριστατωμένης ανάλυσης και νομικής αιτιολόγησης προς τα κράτη μέλη, σύμφωνα με τη συμβουλευτική διαδικασία στην οποία παραπέμπει το άρθρο 22 παράγραφος 2, ότι η Ένωση πρόκειται να ενεργήσει ως εναγόμενος, αν πληρούνται μία ή περισσότερες από τις ακόλουθες προϋποθέσεις:
α)
η Ένωση θα επιβαρυνθεί με το σύνολο ή έστω με ένα μέρος της δυνητικής χρηματοδοτικής ευθύνης που απορρέει από τη διαφορά, σύμφωνα με τα κριτήρια που προβλέπονται στο άρθρο 3, ή
β)
η διαφορά έχει σχέση και με μεταχείριση που προέρχεται από τα θεσμικά ή λοιπά όργανα ή οργανισμούς της Ένωσης.
3. Η Επιτροπή μπορεί να αποφασίσει, μέσω εκτελεστικών πράξεων, επί τη βάσει πλήρους, ισόρροπης και εμπεριστατωμένης ανάλυσης και νομικής αιτιολόγησης προς τα κράτη μέλη, σύμφωνα με τη διαδικασία εξέτασης στην οποία παραπέμπει το άρθρο 22 παράγραφος 3, ότι η Ένωση πρόκειται να ενεργήσει ως εναγόμενος, εάν βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη σχετική προσφυγή κατά της Ένωσης στον ΠΟΕ σχετικά με ανάλογη μεταχείριση, εφόσον έχει ήδη συγκροτηθεί επιτροπή και η σχετική αξίωση αφορά το ίδιο ακριβώς νομικό ζήτημα και εφόσον είναι αναγκαίο να διασφαλιστεί η συνοχή της επιχειρηματολογίας στην υπόθεση ενώπιον του ΠΟΕ.
4. Όταν ενεργεί δυνάμει του παρόντος άρθρου, η Επιτροπή διασφαλίζει ότι η άμυνα της Ένωσης προστατεύει τα οικονομικά συμφέροντα του οικείου κράτους μέλους.
5. Αμέσως μετά τη λήψη της ενημέρωσης ή της κοινοποίησης που προβλέπονται στο άρθρο 8, η Επιτροπή και το οικείο κράτος μέλος διεξάγουν διαβουλεύσεις σύμφωνα με το άρθρο 6 σχετικά με τη διαχείριση της υπόθεσης σύμφωνα με το παρόν άρθρο. Η Επιτροπή και το οικείο κράτος μέλος εξασφαλίζουν την τήρηση τυχόν προθεσμιών που προβλέπονται από τη συμφωνία.
6. Όταν η Ένωση ενεργεί ως εναγόμενος, σύμφωνα με τις παραγράφους 2 και 5, η Επιτροπή διαβουλεύεται με το οικείο κράτος μέλος σχετικά με τυχόν προτάσεις ή παρατηρήσεις πριν από την οριστική διατύπωση και κατάθεσή τους. Οι εκπρόσωποι του οικείου κράτους μέλους, κατόπιν αιτήματος του κράτους μέλους και με δικά του έξοδα, συμμετέχουν στην αντιπροσωπεία της Ένωσης σε τυχόν ακροαματική διαδικασία και η Επιτροπή λαμβάνει δεόντως υπόψη το συμφέρον του κράτους μέλους.
7. Η Επιτροπή ενημερώνει αμέσως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο για κάθε διαφορά στην οποία εφαρμόζεται το παρόν άρθρο και για τον τρόπο εφαρμογής του.
Άρθρο 10
Διεξαγωγή της διαιτητικής διαδικασίας από κράτος μέλος
1. Κράτος μέλος το οποίο ενεργεί ως εναγόμενος, σε όλες τα στάδια της διαφοράς, συμπεριλαμβανομένης τυχόν ακύρωσης, άσκησης ένδικου μέσου ή επανεξέτασης, υποχρεούται δυνάμει του άρθρου 6:
α)
να διαβιβάζει εγκαίρως στην Επιτροπή όλα τα σχετικά έγγραφα που αφορούν τη διαδικασία·
β)
να ενημερώνει εγκαίρως την Επιτροπή για όλες τις σημαντικές διαδικαστικές ενέργειες και να προσέρχεται σε διαβουλεύσεις με την Επιτροπή κατόπιν σχετικού αιτήματος, προκειμένου να συνεκτιμάται δεόντως κάθε νομικό ζήτημα ή άλλο στοιχείο ενωσιακού ενδιαφέροντος που εγείρει η διαφορά και αναδεικνύει η Επιτροπή σε μη δεσμευτική γραπτή ανάλυση που διαβιβάζεται στο οικείο κράτος μέλος, και
γ)
μετά από αίτημα της Επιτροπής και με δικά της έξοδα, να επιτρέπει στους εκπροσώπους της να συμμετέχουν στην αντιπροσωπεία του στη διαιτητική διαδικασία.
2. Η Επιτροπή διαβιβάζει στο κράτος μέλος τα σχετικά έγγραφα της διαδικασίας, προκειμένου να εξασφαλιστεί η αποτελεσματικότερη δυνατή υπεράσπιση.
3. Μόλις εκδοθεί η διαιτητική απόφαση, το κράτος μέλος ενημερώνει την Επιτροπή. Η Επιτροπή ενημερώνει σχετικά το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο.
Άρθρο 11
Διεξαγωγή της διαιτητικής διαδικασίας από την Ένωση
1. Σύμφωνα με το άρθρο 6, όταν η Ένωση ενεργεί ως εναγόμενος σε οποιαδήποτε διαφορά στην οποία κράτος μέλος θα φέρει το σύνολο ή μέρος της δυνητικής χρηματοδοτικής ευθύνης, οι ακόλουθες διατάξεις εφαρμόζονται σε ολόκληρη τη διαιτητική διαδικασία:
α)
η Επιτροπή λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέτρα προκειμένου να υπερασπιστεί και να προστατεύσει τα συμφέροντα του οικείου κράτους μέλους·
β)
το οικείο κράτος μέλος παρέχει κάθε απαιτούμενη συνδρομή στην Επιτροπή·
γ)
η Επιτροπή διαβιβάζει στο οικείο κράτος μέλος όλα τα σχετικά έγγραφα της διαδικασίας, ενημερώνει το κράτος μέλος για όλα τα σημαντικά στάδια της διαδικασίας και προσέρχεται σε διαβουλεύσεις με το κράτος μέλος σε κάθε περίπτωση κατόπιν αιτήματος του κράτους μέλους, προκειμένου να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότερη δυνατή υπεράσπιση·
δ)
η Επιτροπή και το οικείο κράτος μέλος προετοιμάζουν την υπεράσπιση σε στενή συνεργασία μεταξύ τους και
ε)
η αντιπροσωπεία της Ένωσης στη διαδικασία αποτελείται από την Επιτροπή και εκπροσώπους του οικείου κράτους μέλους, εκτός εάν το οικείο κράτος μέλος ενημερώσει την Επιτροπή ότι δεν επιθυμεί να συμμετάσχει στην αντιπροσωπεία της Ένωσης στη διαδικασία.
2. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο ενημερώνονται τακτικά από την Επιτροπή για τις εξελίξεις που αφορούν τη διαιτητική διαδικασία που αναφέρεται στην παράγραφο 1.
Άρθρο 12
Ανάληψη της δυνητικής χρηματοδοτικής ευθύνης από το οικείο κράτος μέλος όταν η Ένωση ενεργεί ως εναγόμενος
Όταν η Ένωση ενεργεί ως εναγόμενος σε οποιαδήποτε διαφορά στην οποία το κράτος μέλος θα φέρει το σύνολο ή μέρος της δυνητικής χρηματοδοτικής ευθύνης, το οικείο κράτος μέλος μπορεί ανά πάσα στιγμή να αναλάβει τη δυνητική χρηματοδοτική ευθύνη που απορρέει από τη διαιτησία. Προς τον σκοπό αυτό, το οικείο κράτος μέλος και η Επιτροπή μπορούν να συμφωνήσουν ρυθμίσεις που αφορούν, μεταξύ άλλων:
α)
μηχανισμούς για την περιοδική καταβολή των εξόδων διαιτησίας·
β)
μηχανισμούς για την καταβολή τυχόν αποζημιώσεων που θα επιδικαστούν σε βάρος της Ένωσης.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV
ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΛΥΣΗ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΟΤΑΝ Η ΕΝΩΣΗ ΕΝΕΡΓΕΙ ΩΣ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΣ
Άρθρο 13
Συμβιβαστική επίλυση διαφορών σχετικών με μεταχείριση προερχόμενη από την Ένωση
1. Αν η Επιτροπή φρονεί ότι η συμβιβαστική επίλυση διαφοράς σχετικής με μεταχείριση προερχόμενη αποκλειστικά από την Ένωση είναι προς όφελος της Ένωσης, μπορεί να εκδώσει εκτελεστική πράξη για την έγκριση του συμβιβασμού. Η εν λόγω εκτελεστική πράξη εκδίδεται με τη διαδικασία εξέτασης στην οποία παραπέμπει το άρθρο 22 παράγραφος 3.
2. Αν ο συμβιβασμός ενδεχομένως περιλαμβάνει ενέργειες εκτός της καταβολής χρηματικού ποσού, εφαρμόζονται οι διαδικασίες που προβλέπονται για τις εν λόγω ενέργειες.
Άρθρο 14
Συμβιβαστική επίλυση διαφορών σχετικών με μεταχείριση προερχόμενη εν όλω ή εν μέρει από κράτος μέλος όταν η Ένωση επιθυμεί συμβιβασμό
1. Αν η Ένωση ενεργεί ως εναγόμενος σε διαφορά σχετική με μεταχείριση προερχόμενη, εν όλω ή εν μέρει, από κράτος μέλος και η Επιτροπή φρονεί ότι η συμβιβαστική επίλυση της διαφοράς εξυπηρετεί το οικονομικό συμφέρον της Ένωσης, η Επιτροπή διεξάγει αρχικά διαβουλεύσεις με το οικείο κράτος μέλος σύμφωνα με το άρθρο 6. Διαβουλεύσεις με την Επιτροπή μπορεί να αρχίσει και το κράτος μέλος.
2. Αν η Επιτροπή και το οικείο κράτος μέλος συμφωνήσουν η διαφορά να επιλυθεί με συμβιβασμό, το οικείο κράτος μέλος καταβάλλει προσπάθεια να συμφωνήσει με την Επιτροπή τα απαραίτητα στοιχεία για τη διαπραγμάτευση και την επίτευξη του συμβιβασμού.
3. Όταν η Ένωση είναι εναγόμενος σε διαφορά δυνάμει της οποίας η οικονομική ευθύνη θα βαρύνει το κράτος μέλος και δεν συντρέχει οικονομική ευθύνη της Ένωσης, μόνο το οικείο κράτος μέλος μπορεί να προβεί σε συμβιβαστική επίλυση της διαφοράς, σύμφωνα με το άρθρο 15.
4. Όταν η Ένωση είναι εναγόμενος δυνάμει του άρθρου 9 παράγραφος 1 στοιχείο β), η Επιτροπή δύναται, κατόπιν διαβουλεύσεων σύμφωνα με το άρθρο 6 παράγραφος 1, να αποφασίσει να προβεί στη συμβιβαστική επίλυση της διαφοράς, αν η συμβιβαστική επίλυση εξυπηρετεί το οικονομικό συμφέρον της Ένωσης. Κατά τη λήψη της ανωτέρω απόφασης, η Επιτροπή παρέχει πλήρη και ισόρροπη εμπεριστατωμένη ανάλυση και νομική αιτιολόγηση που τεκμηριώνουν το οικονομικό συμφέρον της Ένωσης.
5. Όταν η Ένωση είναι εναγόμενος σε διαφορά δυνάμει του άρθρου 9 παράγραφος 2 η οποία συνεπάγεται αποκλειστικά και μόνο οικονομική ευθύνη της Ένωσης και όχι κάποιου κράτους μέλους, η Επιτροπή δύναται να αποφασίσει να προβεί σε συμβιβαστική επίλυση της διαφοράς.
6. Όταν η Ένωση είναι εναγόμενος σε διαφορά δυνάμει του άρθρου 9 παράγραφος 2 η οποία συνεπάγεται οικονομική ευθύνη της Ένωσης και κράτους μέλους, η Επιτροπή δεν δύναται να προβεί σε συμβιβαστική επίλυση της διαφοράς χωρίς τη συναίνεση του οικείου κράτους μέλους. Το οικείο κράτος μέλος δύναται να υποβάλει πλήρη ανάλυση του αντικτύπου του προτεινόμενου συμβιβασμού στο οικονομικό του συμφέρον. Αν το κράτος μέλος δεν συναινέσει στη συμβιβαστική επίλυση της διαφοράς, η Επιτροπή μπορεί σε κάθε περίπτωση να αποφασίσει να προβεί σε συμβιβασμό υπό την προϋπόθεση ότι ο εν λόγω συμβιβασμός δεν πρόκειται να έχει χρηματοοικονομικές ή δημοσιονομικές επιπτώσεις για το οικείο κράτος μέλος βάσει πλήρους και ισόρροπης εμπεριστατωμένης ανάλυσης και νομικής αιτιολόγησης, η οποία λαμβάνει υπόψη την ανάλυση του κράτους μέλους και τεκμηριώνει το οικονομικό συμφέρον της Ένωσης και του οικείου κράτους μέλους. Σε αυτήν την περίπτωση, δεν εφαρμόζεται το άρθρο 19.
7. Οι όροι του συμβιβασμού δυνάμει των παραγράφων 4, 5 και 6 δεν περιλαμβάνουν άλλες ενέργειες από την πλευρά του οικείου κράτους μέλους πέραν της καταβολής χρηματικού ποσού.
8. Κάθε συμβιβαστική επίλυση δυνάμει του παρόντος άρθρου υπόκειται σε έγκριση μέσω εκτελεστικών πράξεων. Οι εν λόγω εκτελεστικές πράξεις εκδίδονται σύμφωνα με τη διαδικασία εξέτασης στην οποία παραπέμπει το άρθρο 22 παράγραφος 3.
Άρθρο 15
Συμβιβαστική επίλυση διαφορών σχετικών με μεταχείριση προερχόμενη αποκλειστικά από κράτος μέλος όταν το κράτος μέλος επιθυμεί συμβιβασμό
1. Αν η Ένωση ενεργεί ως εναγόμενος σε διαφορά που αφορά αποκλειστικά μεταχείριση προερχόμενη από κράτος μέλος, το οικείο κράτος μέλος μπορεί να προτείνει συμβιβαστική επίλυση της διαφοράς υπό τις ακόλουθες προϋποθέσεις:
α)
το οικείο κράτος μέλος αποδέχεται κάθε δυνητική χρηματοδοτική ευθύνη που προκύπτει από τον συμβιβασμό·
β)
η συμφωνία συμβιβασμού είναι εκτελεστή μόνον έναντι του οικείου κράτους μέλους και
γ)
οι όροι του συμβιβασμού είναι συμβατοί με το δίκαιο της Ένωσης.
2. Η Επιτροπή και το οικείο κράτος μέλος διεξάγουν διαβουλεύσεις προκειμένου να αξιολογήσουν την πρόθεση κράτους μέλους να προβεί σε συμβιβαστική επίλυση διαφοράς.
3. Το οικείο κράτος μέλος κοινοποιεί στην Επιτροπή το σχέδιο συμφωνίας συμβιβασμού. Η Επιτροπή τεκμαίρεται ότι αποδέχεται το σχέδιο συμφωνίας συμβιβασμού, εκτός αν, εντός 90 ημερών από την κοινοποίηση του σχεδίου συμβιβασμού από το κράτος μέλος, αποφασίσει άλλως με εκτελεστική πράξη που εκδίδεται σύμφωνα με τη συμβουλευτική διαδικασία στην οποία παραπέμπει το άρθρο 22 παράγραφος 2, λόγω του ότι το σχέδιο συμβιβασμού δεν πληροί όλες τις προϋποθέσεις της παραγράφου 1 του παρόντος άρθρου. Αφού γίνει δεκτό το σχέδιο συμβιβασμού, η Επιτροπή προβαίνει σε όλες τις αναγκαίες ενέργειες για την εφαρμογή της συμφωνίας συμβιβασμού.
Άρθρο 16
Συμβιβαστική επίλυση διαφορών σχετικών με μεταχείριση προερχόμενη εν μέρει από κράτος μέλος όταν το εν λόγω κράτος μέλος επιθυμεί συμβιβασμό
1. Αν η Ένωση ενεργεί ως εναγόμενος σε διαφορά σχετική με μεταχείριση προερχόμενη εν μέρει από κράτος μέλος και το κράτος μέλος φρονεί ότι η συμβιβαστική επίλυση της διαφοράς εξυπηρετεί το οικονομικό του συμφέρον, διεξάγει αρχικά διαβουλεύσεις με την Επιτροπή σύμφωνα με το άρθρο 6.
2. Αν η Επιτροπή και το οικείο κράτος μέλος συμφωνήσουν η διαφορά να επιλυθεί με συμβιβασμό, το οικείο κράτος μέλος καταβάλλει προσπάθεια να συμφωνήσει με την Επιτροπή τα απαραίτητα στοιχεία για τη διαπραγμάτευση και την επίτευξη του συμβιβασμού.
3. Αν η Επιτροπή δεν συναινέσει στη συμβιβαστική επίλυση της διαφοράς, η Επιτροπή δύναται να αποφασίσει να αρνηθεί τον συμβιβασμό, βάσει πλήρους και ισόρροπης εμπεριστατωμένης ανάλυσης και νομικής αιτιολόγησης προς τα κράτη μέλη, μέσω εκτελεστικής πράξης. Η εν λόγω εκτελεστική πράξη εκδίδεται σύμφωνα με τη διαδικασία εξέτασης στην οποία παραπέμπει το άρθρο 22 παράγραφος 3.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ V
ΠΛΗΡΩΜΕΣ ΚΑΤΟΠΙΝ ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΩΝ ΔΙΑΙΤΗΤΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ Ή ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΩΝ
Άρθρο 17
Πεδίο εφαρμογής
Το παρόν κεφάλαιο εφαρμόζεται στις διαφορές στις οποίες η Ένωση ενεργεί ως εναγόμενος.
Άρθρο 18
Διαδικασία πληρωμών κατόπιν διαιτητικών αποφάσεων ή συμβιβασμών
1. Ενάγων υπέρ του οποίου έχει εκδοθεί τελεσίδικη διαιτητική απόφαση στο πλαίσιο συμφωνίας μπορεί να υποβάλει αίτηση στην Επιτροπή για την καταβολή του επιδικασθέντος ποσού. Η Επιτροπή καταβάλλει το επιδικασθέν ποσό, εκτός αν το οικείο κράτος μέλος έχει αναλάβει τη χρηματοδοτική ευθύνη σύμφωνα με το άρθρο 12, οπότε το επιδικασθέν ποσό καταβάλλεται από το κράτος μέλος.
2. Αν συμβιβασμός σύμφωνα με το άρθρο 13 ή 14 δεν έχει καταχωριστεί σε διαιτητική απόφαση, ο ενάγων μπορεί να υποβάλει αίτηση στην Επιτροπή για την καταβολή του συμφωνηθέντος ποσού στον συμβιβασμό. Η Επιτροπή καταβάλλει το συμφωνηθέν ποσό εντός των προθεσμιών που ορίζει η συμφωνία συμβιβασμού.
Άρθρο 19
Διαδικασία όταν δεν υφίσταται συμφωνία ως προς τη χρηματοδοτική ευθύνη
1. Αν η Ένωση ενεργεί ως εναγόμενος σύμφωνα με το άρθρο 9 και η Επιτροπή φρονεί ότι το ποσό που επιδικάστηκε από το διαιτητικό δικαστήριο ή συμφωνήθηκε στο πλαίσιο συμβιβασμού ή οι δαπάνες που προκύπτουν από τη διαιτησία πρέπει να καταβληθούν, εν όλω ή εν μέρει, από το οικείο κράτος μέλος βάσει των κριτηρίων του άρθρου 3 παράγραφος 1, εφαρμόζεται η διαδικασία των παραγράφων 2 έως 5 του παρόντος άρθρου.
2. Η Επιτροπή και το οικείο κράτος μέλος αρχίζουν αμέσως διαβουλεύσεις προκειμένου να καταλήξουν σε συμφωνία σχετικά με τη χρηματοδοτική ευθύνη του οικείου κράτους μέλους και της Ένωσης, αν υφίσταται ευθύνη της.
3. Εντός τριών μηνών από τη λήψη από την Επιτροπή της αίτησης πληρωμής του ποσού που επιδικάστηκε ή συμφωνήθηκε στο πλαίσιο συμβιβασμού ή των δαπανών που προκύπτουν από τη διαιτησία, η Επιτροπή εκδίδει απόφαση η οποία απευθύνεται προς το οικείο κράτος μέλος και με την οποία καθορίζεται το ποσό που θα καταβάλει το εν λόγω κράτος. Η Επιτροπή ενημερώνει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο σχετικά με την απόφαση και την οικονομική της αιτιολόγηση.
4. Αν το οικείο κράτος μέλος δεν προβάλει αντιρρήσεις σχετικά με τον καθορισμό του ποσού από την Επιτροπή εντός δύο μηνών από την έναρξη ισχύος της απόφασης της παραγράφου 3, το κράτος μέλος αποδίδει στον προϋπολογισμό της Ένωσης το ποσό που επιδικάστηκε ή συμφωνήθηκε στο πλαίσιο συμβιβασμού ή τις δαπάνες που προκύπτουν από τη διαιτησία εντός έξι μηνών από την έναρξη ισχύος της απόφασης της Επιτροπής. Το οικείο κράτος μέλος υποχρεούται να καταβάλει τυχόν οφειλόμενους τόκους με το επιτόκιο που ισχύει για χρηματικές οφειλές προς τον προϋπολογισμό της Ένωσης.
5. Αν το οικείο κράτος μέλος προβάλει αντιρρήσεις και η Επιτροπή διαφωνεί με τις αντιρρήσεις του κράτους μέλους, η Επιτροπή εκδίδει απόφαση εντός έξι μηνών από τη λήψη των αντιρρήσεων του κράτους μέλους με την οποία ζητεί από το οικείο κράτος μέλος να αποδώσει το ποσό που κατέβαλε η Επιτροπή εντόκως με το επιτόκιο που ισχύει για άλλες χρηματικές οφειλές προς τον προϋπολογισμό της Ένωσης.
6. Οι αποφάσεις της Επιτροπής που λαμβάνονται δυνάμει των παραγράφων 3 και 5 δημοσιεύονται στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Άρθρο 20
Προκαταβολή των εξόδων που προκύπτουν από διαιτησία
1. Η Επιτροπή μπορεί να εκδώσει απόφαση με την οποία να απαιτεί από το οικείο κράτος μέλος να καταβάλει εκ των προτέρων στον προϋπολογισμό της Ένωσης ποσά για την κάλυψη τυχόν εξόδων που αναμένεται να προκύψουν ή έχουν προκύψει από τη διαιτησία. Η εν λόγω απόφαση για χρηματικές συνεισφορές είναι αναλογική και λαμβάνει υπόψη τα κριτήρια που ορίζονται στο άρθρο 3.
2. Αν το διαιτητικό δικαστήριο διατάξει την απόδοση στην Ένωση των εξόδων που προκύπτουν από τη διαιτησία και το οικείο κράτος μέλος έχει προβεί σε περιοδικές καταβολές των εξόδων διαιτησίας, η Επιτροπή μεριμνά για τη μεταβίβαση των σχετικών ποσών στο κράτος μέλος που τα έχει προκαταβάλει, εντόκως με το επιτόκιο που ισχύει για χρηματικές οφειλές προς τον προϋπολογισμό της Ένωσης.
Άρθρο 21
Πληρωμή από κράτος μέλος
Οι επιστροφές ποσών σε κράτος μέλος ή οι καταβολές από κράτος μέλος στον προϋπολογισμό της Ένωσης, για την πληρωμή ποσών στο πλαίσιο διαιτητικών αποφάσεων ή συμβιβασμών ή δαπανών που προκύπτουν από τη διαιτησία, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων που αναφέρονται στο άρθρο 20 παράγραφος 1 του παρόντος κανονισμού, θεωρούνται εσωτερικά έσοδα για ειδικό προορισμό κατά την έννοια του άρθρου 21 παράγραφος 4 του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) αριθ. 966/2012. Τα εν λόγω ποσά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την κάλυψη δαπανών που απορρέουν από συμφωνίες που συνάπτονται σύμφωνα με το άρθρο 218 ΣΛΕΕ οι οποίες προβλέπουν την επίλυση διαφορών μεταξύ επενδυτή και κράτους ή για την αναπλήρωση πιστώσεων που προβλέπονταν αρχικά για την πληρωμή ποσών στο πλαίσιο διαιτητικών αποφάσεων ή συμβιβασμών ή δαπανών που προκύπτουν από τη διαιτησία.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ VI
ΤΕΛΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
Άρθρο 22
Διαδικασία επιτροπής
1. Η Επιτροπή επικουρείται από την επιτροπή συμφωνιών επενδύσεων την οποία προβλέπει ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 1219/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (4). Η εν λόγω επιτροπή αποτελεί επιτροπή κατά την έννοια του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 182/2011.
2. Όταν γίνεται παραπομπή στην παρούσα παράγραφο, εφαρμόζεται το άρθρο 4 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 182/2011.
3. Όταν γίνεται παραπομπή στην παρούσα παράγραφο, εφαρμόζεται το άρθρο 5 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 182/2011.
Άρθρο 23
Υποβολή εκθέσεων και επανεξέταση
1. Η Επιτροπή υποβάλλει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο, σε τακτά χρονικά διαστήματα, αναλυτική έκθεση για την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού. Η εν λόγω έκθεση περιλαμβάνει όλες τις σχετικές πληροφορίες, συμπεριλαμβανομένου του καταλόγου των αξιώσεων που έχουν εγερθεί σε βάρος της Ένωσης ή των κρατών μελών, των συναφών διαδικασιών και αποφάσεων και των δημοσιονομικών επιπτώσεων στον προϋπολογισμό της Ένωσης. Η πρώτη έκθεση υποβάλλεται το αργότερο έως τις 18 Σεπτεμβρίου 2019. Οι επόμενες εκθέσεις υποβάλλονται ανά τριετία.
2. Η Επιτροπή υποβάλλει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο σε ετήσια βάση κατάλογο των αιτημάτων για διαβουλεύσεις από ενάγοντες, των αξιώσεων και των διαιτητικών αποφάσεων.
3. Η Επιτροπή μπορεί επίσης να υποβάλει, μαζί με την έκθεση της παραγράφου 1 και βάσει των πορισμάτων στα οποία καταλήγει, πρόταση προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο για την τροποποίηση του παρόντος κανονισμού.
Άρθρο 24
Διαφορές που απορρέουν από συμφωνίες που συνήφθησαν πριν από την έναρξη ισχύος του παρόντος κανονισμού
Όσον αφορά διαφορές που απορρέουν από συμφωνίες οι οποίες εμπίπτουν στο άρθρο 1 και συνήφθησαν πριν από τις 17 Σεπτεμβρίου 2014, ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται μόνο όσον αφορά διαφορές στις οποίες η διαιτητική διαδικασία κινήθηκε μετά τις 17 Σεπτεμβρίου 2014 με αντικείμενο μεταχείριση μεταγενέστερη της 17ης Σεπτεμβρίου 2014.
Άρθρο 25
Έναρξη ισχύος
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
Βρυξέλλες, 23 Ιουλίου 2014.