РЕГЛАМЕНТ (ЕС) № 542/2014 НА ЕВРОПЕЙСКИЯ ПАРЛАМЕНТ И НА СЪВЕТА
от 15 май 2014 година
за изменение на Регламент (ЕС) № 1215/2012 по отношение на правилата, които се прилагат към Единния патентен съд и Съда на Бенелюкс
ЕВРОПЕЙСКИЯТ ПАРЛАМЕНТ И СЪВЕТЪТ НА ЕВРОПЕЙСКИЯ СЪЮЗ,
като взеха предвид Договора за функционирането на Европейския съюз, и по-специално член 81, параграф 2, букви а), в) и д) от него,
като взеха предвид предложението на Европейската комисия,
след предаване на проекта за законодателния акт на националните парламенти,
като взеха предвид становището на Европейския икономически и социален комитет (1),
в съответствие с обикновената законодателна процедура (2),
като имат предвид, че:
(1)
На 19 февруари 2013 г. Кралство Белгия, Република България, Чешката република, Кралство Дания, Федерална република Германия, Република Естония, Ирландия, Република Гърция, Френската република, Италианската република, Република Кипър, Република Латвия, Република Литва, Великото херцогство Люксембург, Унгария, Република Малта, Кралство Нидерландия, Република Австрия, Португалската република, Румъния, Република Словения, Словашката република, Република Финландия, Кралство Швеция и Обединеното кралство Великобритания и Северна Ирландия подписаха Споразумение относно Единен патентен съд (3) („Споразумението относно ЕПС“). В Споразумението относно ЕПС се предвижда, че то не влиза в сила преди първия ден от четвъртия месец след датата на влизане в сила на измененията на Регламент (ЕС) № 1215/2012 на Европейския парламент и на Съвета (4) по отношение на връзката на посочения регламент със Споразумението относно ЕПС.
(2)
На 15 октомври 2012 г. Кралство Белгия, Великото херцогство Люксембург и Кралство Нидерландия - страни по Договора от 31 март 1965 г. относно създаването и статута на Съда на Бенелюкс („Договора за Съда на Бенелюкс“), подписаха протокол за изменение на този договор. С протокола стана възможно да се прехвърли компетентност на Съда на Бенелюкс по конкретни въпроси, попадащи в приложното поле на Регламент (ЕС) № 1215/2012.
(3)
Необходимо е да се уреди връзката между Регламент (ЕС) № 1215/2012, от една страна, и Споразумението относно ЕПС и Договора за Съда на Бенелюкс, от друга страна, посредством изменения на посочения регламент.
(4)
Единният патентен съд и Съдът на Бенелюкс следва да се считат за съдилища по смисъла на Регламент (ЕС) № 1215/2012, за да се гарантира правна сигурност и предвидимост за ответниците, които могат да бъдат изправени пред тези две съдилища на място на територията на държава членка, различна от определената съгласно правилата на Регламент (ЕС) № 1215/2012.
(5)
Измененията на Регламент (ЕС) № 1215/2012, предвидени в настоящия регламент по отношение на Единния патентен съд, целят установяването на международната компетентност на този съд и не засягат вътрешното разпределение на производствата между отделенията на този съд, нито правилата, предвидени в Споразумението относно ЕПС по отношение на упражняването на компетентност, включително изключителна компетентност, по време на преходния период, предвиден в това споразумение.
(6)
В качеството си на съдилища, които са общи за няколко държави членки, Единният патентен съд и Съдът на Бенелюкс не могат, за разлика от съдилищата в една държава членка, да упражняват своята компетентност въз основа на националното право спрямо ответници, които нямат местоживеене в държава членка. Следователно, за да се даде възможност на тези две съдилища да упражняват компетентност спрямо такива ответници, по отношение на въпросите от компетентността съответно на Единния патентен съд и на Съда на Бенелюкс правилата на Регламент (ЕС) № 1215/2012 следва да се прилагат и спрямо ответници с местоживеене в трети държави. Със съществуващите правила за компетентност на Регламент (ЕС) № 1215/2012 се осигурява тясна връзка между производствата, по отношение на които се прилага посоченият регламент, и територията на държавите членки. Следователно е целесъобразно да се разшири приложното поле на тези правила, така че те да се прилагат за производствата срещу всички ответници, независимо от тяхното местоживеене. При прилагането на правилата относно компетентността, предвидени в Регламент (ЕС) № 1215/2012, Единният патентен съд и Съдът на Бенелюкс (всеки от които е наричан по-долу „общ съд“) следва да прилагат само онези правила, които са подходящи за въпроса, по който им е предоставена компетентност.
(7)
Съответният общ съд следва да може да разглежда спорове, които включват ответници от трети държави, въз основа на правилото за субсидиарна компетентност в производства, свързани с нарушение на европейски патент, причиняващо вреди както в рамките на Съюза, така и извън него. Тази субсидиарна компетентност следва да бъде упражнявана, когато имущество, което принадлежи на ответника, се намира на територията на която и да било държава членка - страна по инструмента за създаване на съответния общ съд, и когато спорът е свързан с която и да е такава държава членка в достатъчна степен, например когато ищецът е с местоживеене в тази държава или когато доказателствата във връзка със спора се намират в нея. Когато установява компетентността си, общият съд следва да вземе предвид стойността на въпросното имущество, която не следва да бъде незначителна и която следва да направи изпълнението на съдебното решение възможно, поне отчасти, в държавите членки, които са страни по инструмента за създаване на съответния общ съд.
(8)
Правилата на Регламент (ЕС) № 1215/2012 относно висящ процес (lis pendens) и свързани искове, които имат за цел предотвратяването на успоредни производства и постановяването на противоречиви съдебни решения, следва да се прилагат, когато са предявени искове пред общ съд и пред съд на държава членка, в която Споразумението относно ЕПС или, в зависимост от случая, Договора за Съда на Бенелюкс не се прилага.
(9)
Правилата на Регламент (ЕС) № 1215/2012 относно висящ процес (lis pendens) и свързани искове следва да се прилагат също така в случаите, в които по време на преходния период, предвиден в Споразумението относно ЕПС, искове по някои видове спорове са предявени в Единния патентен съд, от една страна, и в национален съд на държава членка, която е страна по Споразумението относно ЕПС, от друга страна.
(10)
Съдебните решения на Единния патентен съд или на Съда на Бенелюкс следва да се признават и изпълняват в съответствие с Регламент (ЕС) № 1215/2012 и в държава членка, която не е страна по Споразумението относно ЕПС или по Договора за Съда на Бенелюкс, в зависимост от случая.
(11)
Съдебните решения, постановени от съдилищата на държава членка, която не е страна по Споразумението относно ЕПС или по Договора за Съда на Бенелюкс, в зависимост от случая, следва да се признават и изпълняват в друга държава членка в съответствие с Регламент (ЕС) № 1215/2012.
(12)
Поради това Регламент (ЕС) № 1215/2012 следва да бъде съответно изменен.
(13)
Доколкото целта на настоящия регламент не може да бъде постигната в достатъчна степен от държавите членки, а поради обхвата и последиците му може да бъде постигната по-добре на равнището на Съюза, Съюзът може да приеме мерки в съответствие с принципа на субсидиарност, уреден в член 5 от Договора за Европейския съюз (ДЕС). В съответствие с принципа на пропорционалност, уреден в същия член, настоящият регламент не надхвърля необходимото за постигане на тази цел.
(14)
В съответствие с член 3 и член 4а, параграф 1 от Протокол (№ 21) относно позицията на Обединеното кралство и Ирландия по отношение на пространството на свобода, сигурност и правосъдие, приложен към ДЕС и към Договора за функционирането на Европейския съюз (ДФЕС), тези държави членки са нотифицирали желанието си да участват в приемането и прилагането на настоящия регламент.
(15)
В съответствие с членове 1 и 2 от Протокол (№ 22) относно позицията на Дания, приложен към ДЕС и към ДФЕС, Дания не участва в приемането на настоящия регламент и не е обвързана от него, нито от неговото прилагане, без да се засяга възможността Дания да прилага измененията на Регламент (ЕС) № 1215/2012, предвидени в настоящия регламент, съгласно член 3 от Споразумението от 19 октомври 2005 г. между Европейската общност и Кралство Дания относно компетентността, признаването и изпълнението на съдебни решения по граждански и търговски дела (5),
ПРИЕХА НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
Член 1
В глава VII на Регламент (ЕС) № 1215/ 2012 се вмъкват следните членове:
„Член 71а
1. За целите на настоящия регламент съд, който е общ за няколко държави членки съгласно параграф 2 („общ съд“), е съд на държава членка, когато съгласно инструмента за неговото създаване същият общ съд упражнява компетентност по въпроси, попадащи в приложното поле на настоящия регламент.
2. За целите на настоящия регламент всяко от следните съдилища представлява общ съд:
а)
Единният патентен съд, създаден със Споразумението относно Единен патентен съд, подписано на 19 февруари 2013 г. („Споразумението относно ЕПС“); и
б)
Съдът на Бенелюкс, създаден с Договора от 31 март 1965 г. относно създаването и статута на Съда на Бенелюкс („Договорът за Съда на Бенелюкс“).
Член 71б
Компетентността на всеки общ съд се определя, както следва:
1)
общият съд е компетентен, когато съгласно настоящия регламент съдилищата на държава членка, която е страна по инструмента за създаване на общия съд, биха били компетентни по въпрос, уреден от този инструмент;
2)
когато ответникът няма местоживеене в държава членка и настоящият регламент не предоставя компетентност спрямо него по друг начин, глава II се прилага, доколкото е уместно, независимо от местоживеенето на ответника.
Може да се подаде молба пред общия съд за временни, включително обезпечителни, мерки, дори ако съдилищата на трета държава са компетентни по съществото на делото;
3)
когато общият съд е компетентен спрямо ответник съгласно точка 2 относно спор, свързан с нарушение на европейски патент, причиняващо вреди в рамките на Съюза, този съд може да упражни компетентност и по отношение на вреди извън Съюза, причинени от това нарушение.
Тази компетентност се предоставя само ако имуществото, което принадлежи на ответника се намира на територията на държава членка, която е страна по инструмента за създаване на общия съд и спорът е свързан в достатъчна степен с тази държава членка.
Член 71в
1. Членове 29-32 се прилагат, когато е предявен иск в общ съд и в съд на държава членка, която не е страна по инструмента за създаване на този общ съд.
2. Членове 29-32 се прилагат, когато по време на преходния период, предвиден в член 83 от Споразумението относно ЕПС, е предявен иск в Единния патентен съд и в съд на държава членка, която е страна по Споразумението относно ЕПС.
Член 71г
Настоящият регламент се прилага по отношение на признаването и изпълнението на:
а)
съдебните решения на общ съд, които трябва да бъдат признати и изпълнени в държава членка, която не е страна по инструмента за създаване на общия съд; и
б)
съдебните решения, постановени от съдилищата на държава членка, която не е страна по инструмента за създаване на общия съд, които трябва да бъдат признати и изпълнени в държава членка - страна по този инструмент.
Когато обаче признаването и изпълнението на съдебно решение, постановено от съответния общ съд, се иска в държава членка - страна по инструмента за създаване на този съд, вместо правилата на настоящия регламент се прилагат правилата на съответния инструмент за признаване и прилагане.“
Член 2
Настоящият регламент влиза в сила в деня след публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
Прилага се от 10 януари 2015 г.
Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко в държавите членки в съответствие с Договорите.
Съставено в Брюксел на 15 май 2014 година.
ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 542/2014 ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΫ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΊΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΊΟΥ
της 15ης Μαΐου 2014
για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 όσον αφορά τους κανόνες που εφαρμόζονται στο Ενιαίο Δικαστήριο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας και στο Δικαστήριο της Μπενελούξ
ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 81 παράγραφος 2 στοιχεία α), γ) και ε),
Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,
Κατόπιν διαβίβασης του σχεδίου νομοθετικής πράξης στα εθνικά κοινοβούλια,
Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (1),
Αποφασίζοντας σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία (2),
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Στις 19 Φεβρουαρίου 2013, το Βασίλειο του Βελγίου, η Δημοκρατία της Βουλγαρίας, η Τσεχική Δημοκρατία, το Βασίλειο της Δανίας, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, η Δημοκρατία της Εσθονίας, η Ιρλανδία, η Ελληνική Δημοκρατία, η Γαλλική Δημοκρατία, η Ιταλική Δημοκρατία, η Κυπριακή Δημοκρατία, η Δημοκρατία της Λετονίας, η Δημοκρατία της Λιθουανίας, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, η Ουγγαρία, η Δημοκρατία της Μάλτας, το Βασίλειο των Κάτω Χωρών, η Δημοκρατία της Αυστρίας, η Πορτογαλική Δημοκρατία, η Ρουμανία, η Δημοκρατία της Σλοβενίας, η Σλοβακική Δημοκρατία, η Δημοκρατία της Φινλανδίας, το Βασίλειο της Σουηδίας και το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας υπέγραψαν συμφωνία για το Ενιαίο Δικαστήριο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας (3) («συμφωνία για το ΕΔΔΕ»). Η συμφωνία για το ΕΔΔΕ προβλέπει ότι δεν πρόκειται να τεθεί σε ισχύ πριν από την πρώτη ημέρα του τέταρτου μήνα μετά την ημερομηνία έναρξης ισχύος των τροποποιήσεων του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (4) που αφορούν τη σχέση του εν λόγω κανονισμού με τη συμφωνία για το ΕΔΔΕ.
(2)
Στις 15 Οκτωβρίου 2012, το Βασίλειο του Βελγίου, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου και το Βασίλειο των Κάτω Χωρών, συμβαλλόμενα μέρη της Συνθήκης της 31ης Μαρτίου 1965 σχετικά με τη σύσταση και τον οργανισμό του Δικαστηρίου της Μπενελούξ («Συνθήκη του Δικαστηρίου της Μπενελούξ»), υπέγραψαν Πρωτόκολλο που τροποποιεί την εν λόγω Συνθήκη. Το εν λόγω Πρωτόκολλο κατέστησε δυνατή τη μεταφορά δικαιοδοσίας στο Δικαστήριο της Μπενελούξ για συγκεκριμένα θέματα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012.
(3)
Είναι αναγκαίο να ρυθμιστεί η σχέση μεταξύ του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 με τη συμφωνία για το ΕΔΔΕ και με τη Συνθήκη του Δικαστηρίου της Μπενελούξ μέσω τροποποιήσεων του εν λόγω κανονισμού.
(4)
Το Ενιαίο Δικαστήριο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας και το Δικαστήριο της Μπενελούξ θα πρέπει να θεωρηθούν δικαστήρια κατά την έννοια του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 προκειμένου να εξασφαλιστούν η ασφάλεια δικαίου και η προβλεψιμότητα για τους εναγομένους κατά των οποίων μπορεί να ασκηθεί αγωγή ενώπιον των εν λόγω δύο δικαστηρίων σε τόπο ευρισκόμενο σε κράτος μέλος διαφορετικό από εκείνο που ορίζουν οι κανόνες του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012.
(5)
Οι τροποποιήσεις του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 που προβλέπει ο παρών κανονισμός σχετικά με το Ενιαίο Δικαστήριο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας στοχεύουν στον καθορισμό της διεθνούς δικαιοδοσίας του εν λόγω δικαστηρίου και δεν επηρεάζουν την εσωτερική κατανομή διαδικασιών ανάμεσα στα τμήματα του εν λόγω δικαστηρίου ούτε τις ρυθμίσεις που ορίζονται στη συμφωνία για το ΕΔΔΕ οι οποίες αφορούν την άσκηση της δικαιοδοσίας, συμπεριλαμβανομένης της αποκλειστικής δικαιοδοσίας, κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου που προβλέπει η εν λόγω συμφωνία.
(6)
Ως δικαστήρια κοινά σε περισσότερα του ενός κράτη μέλη, το Ενιαίο Δικαστήριο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας και το Δικαστήριο της Μπενελούξ δεν είναι σε θέση, όπως τα δικαστήρια ενός κράτους μέλους, να ασκούν την εκ της εθνικής νομοθεσίας δικαιοδοσία τους επί εναγομένων που δεν κατοικούν σε κράτος μέλος. Για να επιτραπεί στα δύο δικαστήρια να ασκούν δικαιοδοσία επί των εναγομένων αυτών, οι κανόνες του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 θα πρέπει, επομένως, να εφαρμόζονται επίσης σε εναγομένους που κατοικούν σε τρίτα κράτη σε ό,τι αφορά ζητήματα δικαιοδοσίας του Ενιαίου Δικαστηρίου Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας και του Δικαστηρίου της Μπενελούξ. Οι ισχύοντες κανόνες δικαιοδοσίας του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 εξασφαλίζουν στενό σύνδεσμο ανάμεσα στις διαδικασίες στις οποίες εφαρμόζεται ο εν λόγω κανονισμός και στο έδαφος των κρατών μελών. Συνεπώς, αρμόζει η επέκταση των κανόνων αυτών σε διαδικασίες κατά όλων των εναγομένων, ασχέτως κατοικίας τους. Όταν εφαρμόζουν τους περί δικαιοδοσίας κανόνες του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012, το Ενιαίο Δικαστήριο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας και το Δικαστήριο της Μπενελούξ (στο εξής ατομικώς αναφερόμενα ως «κοινό δικαστήριο») θα πρέπει να εφαρμόζουν μόνο τους κανόνες εκείνους που αρμόζουν στα αντικείμενα για τα οποία τους έχει ανατεθεί δικαιοδοσία.
(7)
Ένα κοινό δικαστήριο θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα επίλυσης διαφορών στις οποίες ο εναγόμενος είναι υπήκοος τρίτου κράτους βάσει επικουρικού κανόνα δικαιοδοσίας σε διαδικασία κατά εναγομένου από τρίτο κράτος με αντικείμενο την προσβολή ευρωπαϊκού διπλώματος ευρεσιτεχνίας που θεμελιώνει αξίωση αποζημίωσης τόσο εντός όσο και εκτός της Ένωσης. Η επικουρική δικαιοδοσία θα πρέπει να ασκείται όταν περιουσιακά στοιχεία του εναγομένου βρίσκονται σε κράτος μέλος - συμβαλλόμενο μέρος της ιδρυτικής πράξης του κοινού δικαστηρίου και η εν λόγω διαφορά παρουσιάζει επαρκή σύνδεσμο με το συγκεκριμένο κράτος μέλος, για παράδειγμα διότι ο προσφεύγων κατοικεί εκεί ή όταν τα αποδεικτικά στοιχεία που αφορούν τη διαφορά βρίσκονται εκεί. Κατά τη θεμελίωση της δικαιοδοσίας του, το κοινό δικαστήριο οφείλει να λαμβάνει υπόψη την αξία των εν λόγω περιουσιακών στοιχείων, που θα πρέπει να μην είναι αμελητέα και να επιτρέπει την εκτέλεση της απόφασης, τουλάχιστον εν μέρει, στα κράτη μέλη- συμβαλλόμενα μέρη της πράξης για την ίδρυση κοινού δικαστηρίου.
(8)
Οι κανόνες του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 περί εκκρεμοδικίας και συναφών αγωγών, με σκοπό την πρόληψη των παράλληλων διαδικασιών και ασυμβίβαστων αποφάσεων, θα πρέπει να εφαρμόζονται όταν ασκούνται οι αγωγές ενώπιον κοινού δικαστηρίου και ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους στο οποίο δεν εφαρμόζεται η συμφωνία για το ΕΔΔΕ ή, αναλόγως, η Συνθήκη του Δικαστηρίου της Μπενελούξ.
(9)
Οι κανόνες του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 περί εκκρεμοδικίας και συναφών πράξεων θα πρέπει ομοίως να εφαρμόζονται όταν, κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου που προβλέπεται στη συμφωνία για το ΕΔΔΕ, κινούνται διαδικασίες που αφορούν ορισμένα είδη διαφορών ενώπιον του Ενιαίου Δικαστηρίου Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας, αφενός, και εθνικού δικαστηρίου κράτους μέλους που είναι συμβαλλόμενο μέρος της συμφωνίας για το ΕΔΔΕ, αφετέρου.
(10)
Οι αποφάσεις που έχουν εκδοθεί από το Ενιαίο Δικαστήριο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας ή το Δικαστήριο της Μπενελούξ θα πρέπει να αναγνωρίζονται και να εκτελούνται σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 σε κράτος μέλος που δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος, κατά περίπτωση, της συμφωνίας για το ΕΔΔΕ ή της Συνθήκης του Δικαστηρίου της Μπενελούξ.
(11)
Οι αποφάσεις που έχουν εκδοθεί από τα δικαστήρια κράτους μέλους που δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος, κατά περίπτωση, της συμφωνίας για το ΕΔΔΕ ή της Συνθήκης του Δικαστηρίου της Μπενελούξ, θα πρέπει να αναγνωρίζονται και να εκτελούνται σε άλλο κράτος μέλος σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1215/2012.
(12)
Ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 θα πρέπει, συνεπώς, να τροποποιηθεί αναλόγως.
(13)
Δεδομένου ότι ο στόχος του παρόντος κανονισμού είναι αδύνατον να επιτευχθεί επαρκώς από τα κράτη μέλη, μπορεί όμως, εξαιτίας της κλίμακας και των αποτελεσμάτων του, να επιτευχθεί καλύτερα σε επίπεδο Ένωσης, η Ένωση δύναται να θεσπίσει μέτρα, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας, όπως διατυπώνεται στο άρθρο 5 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ). Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, όπως διατυπώνεται στο εν λόγω άρθρο, ο παρών κανονισμός δεν υπερβαίνει τα αναγκαία όρια για την επίτευξη του στόχου αυτού.
(14)
Σύμφωνα με το άρθρο 3 και το άρθρο 4α παράγραφος 1του πρωτοκόλλου αριθ. 21 για τη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας όσον αφορά τον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, που προσαρτάται στη ΣΕΕ και τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ), το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία κοινοποίησαν την επιθυμία τους να μετάσχουν στην έκδοση και την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού.
(15)
Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 του πρωτοκόλλου αριθ. 22 για τη θέση της Δανίας το οποίο προσαρτάται στη ΣΕΕ και τη ΣΛΕΕ, η Δανία δεν συμμετέχει στην έκδοση του παρόντος κανονισμού και δεν δεσμεύεται από αυτόν ούτε υπόκειται στην εφαρμογή του, χωρίς να θίγεται η δυνατότητα της χώρας αυτής να εφαρμόσει τις τροποποιήσεις του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 που ορίζονται στον παρόντα κανονισμό σύμφωνα με το άρθρο 3 της συμφωνίας, της 19ης Οκτωβρίου 2005, μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και του Βασιλείου της Δανίας σχετικά με τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (5),
ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
Άρθρο 1
O κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 1215/2012, κεφάλαιο VII, τροποποιείται διά της προσθήκης των εξής άρθρων:
«Άρθρο 71α
1. Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, ένα δικαστήριο κοινό σε περισσότερα του ενός κράτη μέλη όπως προσδιορίζεται στην παράγραφο 2 («κοινό δικαστήριο») θεωρείται δικαστήριο κράτους μέλους όταν, βάσει της ιδρυτικής πράξεως του, το εν λόγω κοινό δικαστήριο ασκεί δικαιοδοσία επί υποθέσεων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού.
2. Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού τα ακόλουθα δικαστήρια είναι κοινά δικαστήρια:
α)
το Ενιαίο Δικαστήριο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας που έχει συσταθεί με τη συμφωνία για το Ενιαίο Δικαστήριο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας, η οποία υπεγράφη στις 19 Φεβρουαρίου 2013 («συμφωνία για το ΕΔΔΕ»)· και
β)
το Δικαστήριο της Μπενελούξ που έχει συσταθεί με τη Συνθήκη της 31ης Μαρτίου 1965 σχετικά με τη σύσταση και τον οργανισμό του Δικαστηρίου της Μπενελούξ («Συνθήκη του Δικαστηρίου της Μπενελούξ»).
Άρθρο 71β
Η δικαιοδοσία κοινού δικαστηρίου καθορίζεται ως εξής:
1)
Το κοινό δικαστήριο έχει δικαιοδοσία όπου, δυνάμει του παρόντος κανονισμού, τα δικαστήρια ενός κράτους μέλους που αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος της πράξεως για την ίδρυση κοινού δικαστηρίου θα είχαν διεθνή δικαιοδοσία σε υπόθεση που καλύπτεται από την εν λόγω πράξη.
2)
Εάν ο εναγόμενος δεν έχει την κατοικία του σε κράτος μέλος και ο παρών κανονισμός δεν αναθέτει διεθνή δικαιοδοσία επ’ αυτού καθ’ οποιονδήποτε άλλο τρόπο, εφαρμόζεται κατά περίπτωση το κεφάλαιο II ασχέτως κατοικίας του εναγομένου.
Επιτρέπεται η υποβολή αίτησης προσωρινών, συμπεριλαμβανομένων των ασφαλιστικών, μέτρων ενώπιον του κοινού δικαστηρίου, ακόμα και αν τα δικαστήρια τρίτου κράτους είναι αρμόδια να κρίνουν την ουσία της υπόθεσης.
3)
Όταν ένα κοινό δικαστήριο έχει δικαιοδοσία επί εναγομένου σύμφωνα με το σημείο 2 σε διαφορά περί την προσβολή ευρωπαϊκού διπλώματος ευρεσιτεχνίας που θεμελιώνει αξίωση αποζημίωσης εντός της Ένωσης, το εν λόγω δικαστήριο δύναται επίσης να ασκήσει δικαιοδοσία σχετικά με αξίωση αποζημίωσης εκτός της Ένωσης, η οποία απορρέει από τέτοια προσβολή.
Τέτοια δικαιοδοσία μπορεί να θεμελιωθεί μόνο εάν περιουσιακά στοιχεία του εναγομένου βρίσκονται σε οποιοδήποτε κράτος μέλος-συμβαλλόμενο μέρος της πράξεως για την ίδρυση κοινού δικαστηρίου και η διαφορά παρουσιάζει επαρκή σύνδεσμο με κάθε τέτοιο κράτος μέλος.
Άρθρο 71γ
1. Τα άρθρα 29 έως 32 εφαρμόζονται όταν κινούνται διαδικασίες ενώπιον κοινού δικαστηρίου και ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους που δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στην ιδρυτική πράξη του εν λόγω κοινού δικαστηρίου.
2. Τα άρθρα 29 έως 32 εφαρμόζονται όταν κατά τη μεταβατική περίοδο του άρθρου 83 της συμφωνίας για το ΕΔΔΕ, κινούνται διαδικασίες ενώπιον του Ενιαίου Δικαστηρίου Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας και ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους που είναι συμβαλλόμενο μέρος της συμφωνίας για το ΕΔΔΕ.
Άρθρο 71δ
Ο παρών κανονισμός ισχύει για την αναγνώριση και εκτέλεση:
α)
αποφάσεων που εκδίδονται από κοινό δικαστήριο οι οποίες πρέπει να αναγνωριστούν και να εκτελεστούν σε κράτος μέλος που δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος της πράξεως για την ίδρυση του κοινού δικαστηρίου· και
β)
αποφάσεων που εκδίδονται από τα δικαστήρια κράτους μέλους που δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος της πράξεως για την ίδρυση του κοινού δικαστηρίου οι οποίες πρέπει να αναγνωριστούν και να εκτελεστούν σε κράτος μέλος-συμβαλλόμενο μέρος της εν λόγω πράξεως.
Ωστόσο, όταν η αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων, εκδιδομένων από κοινό δικαστήριο επιδιώκεται σε κράτος μέλος-συμβαλλόμενο μέρος της πράξης για την ίδρυση κοινού δικαστηρίου, αντί των κανόνων του παρόντος κανονισμού ισχύουν οι κανόνες της εν λόγω πράξεως για την αναγνώριση και την εκτέλεση.».
Άρθρο 2
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την επόμενη ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Εφαρμόζεται από τις 10 Ιανουαρίου 2015.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα στα κράτη μέλη σύμφωνα με τις Συνθήκες.
Βρυξέλλες 15 Μαΐου 2014.