РЕГЛАМЕНТ ЗА ИЗПЪЛНЕНИЕ (ЕС) 2015/262 НА КОМИСИЯТА
от 17 февруари 2015 година
за определяне на правила в съответствие с директиви 90/427/ЕИО и 2009/156/ЕО на Съвета по отношение на методите за идентификация на еднокопитни животни (Регламент за паспорт на еднокопитните животни)
(текст от значение за ЕИП)
ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
като взе предвид Директива 90/427/ЕИО на Съвета от 26 юни 1990 г. относно зоотехническите и генеалогичните условия за търговия с еднокопитни животни в Общността (1), и по-специално член 4, параграф 2, букви в) и г), член 6, параграф 2, второ тире и член 8, параграф 1, първа алинея от нея,
като взе предвид Директива 2009/156/ЕО на Съвета от 30 ноември 2009 г. относно ветеринарно-санитарните условия, регулиращи движението и вноса от трети страни на еднокопитни животни (2), и по-специално член 4, параграф 4 от нея,
като има предвид, че:
(1)
В Директива 90/427/ЕИО се определят зоотехническите условия, уреждащи търговията с еднокопитни животни в рамките на Съюза. С нея от държавите членки се изисква да гарантират, че регистрираните еднокопитни животни, които се движат в рамките на Съюза, се придружават от идентификационен документ, издаден от одобрени развъдни организации или асоциации на животновъди, посочени в директивата.
(2)
В Директива 2009/156/ЕО се определят ветеринарно-санитарните условия относно движението и вноса от трети държави на еднокопитни животни. В нея се предвижда, че регистрираните еднокопитни животни трябва да се идентифицират с идентификационен документ, издаден в съответствие с Директива 90/427/ЕИО от международна асоциация или организация, която организира състезания или надбягвания с коне. Еднокопитните животни за разплод и доотглеждане трябва да са идентифицирани по метод, установен от Комисията.
(3)
В Регламент (ЕО) № 504/2008 на Комисията (3), който се прилага от 1 юли 2009 г., се определят правила за идентификацията на еднокопитни животни, които са родени или внесени в Съюза, и се определя какъв е идентификационният документ за еднокопитни животни (паспорт на еднокопитно животно), който е многоцелеви документ, предназначен за нуждите на здравето на животните, общественото здраве, зоотехниката и конния спорт. Като поставя акцент върху идентификационния документ като съществен елемент от системата за идентификация на еднокопитните животни, този регламент само предвижда възможността за включване на информацията, съдържаща се в базите данни на редица органи, издаващи посочените документи, в централна база данни или за създаване на мрежа от техните бази данни и централната база данни.
(4)
Държавите членки срещат затруднения при изпълнението на мерките, предвидени в Регламент (ЕО) № 504/2008. Тези затруднения се отнасят преди всичко до метода на идентификация на еднокопитни животни чрез идентификационния документ.
(5)
Разследванията, проведени от държавите членки, показаха, че идентификационният документ е обект на значителни измами. Основният риск е незаконното повторно въвеждане в хранителната верига на еднокопитни животни, които преди това са били изключени от клане за консумация от човека и лекувани с медицински продукти, които не са разрешени за животни, отглеждани за производство на храни. След приемането на Решение 2000/68/ЕО на Комисията (4) хиляди еднокопитни животни са били безвъзвратно изключени от клане за консумация от човека. Липсата на варианти, различни от доживотното отглеждане на излишни и нежелани еднокопитни животни, които са били изключени от клане за консумация от човека, е довело до занемаряване и изоставяне на животните със сериозни последици за здравето им и за хуманното отношение към тях. Това положение се влошава от настоящата икономическа ситуация, в която в много случаи стопаните не могат да си позволят отглеждането на еднокопитни животни в края на продуктивния им живот. В някои държави членки тези проблеми са стигнали до такива размери, че компетентните органи са започнали програми за клане на излишни еднокопитни животни, които са извън хранителната верига.
(6)
През последните години възникна едно ново явление - незаконната паша - което засяга собствениците на пасища, тъй като така по закон те стават стопани на еднокопитни животни и неволно придобиват отговорности съгласно Регламент (ЕО) № 504/2008. Неясният статут на тези еднокопитни животни може също така да има значение за правилното прилагане на правилата на Съюза в други области.
(7)
Стана ясно, че информацията, записана в базата данни на органа, който издава идентификационния документ, към момента на издаването му бързо остарява. Следователно може да се каже, че е изключително трудно, ако не и напълно неосъществимо, при сертифициране или проверка на самоличността компетентните органи да проверяват дали даден идентификационен документ е автентичен, дали съдържащата се в него информация е актуална и достоверна и дали не е бил неправомерно подправян, най-вече по отношение на статута на животните като предназначени за клане, но също и с цел да се използват по-благоприятни условия за здравето и хуманното отношение към животните при движение на регистрирани еднокопитни животни.
(8)
В повечето държави членки базите данни на различните органи, които издават паспортите, не са свързани една с друга, а по правни и административни причини съществуването на един-единствен орган за издаване на паспорти не е лесно осъществим вариант. Поради това създаването на централна база данни се смята за най-ефективното решение за обмен и синхронизиране на данни между различните участници съгласно директиви 90/427/ЕИО и 2009/156/ЕО, както и необходима мярка за управление на идентификационните документи на еднокопитни животни с цел да се осигурят не само необходимите гаранции за здравето на животните, но също така и да се даде възможност за прилагането на тези разпоредби в законодателството на Съюза за хуманното отношение към животните и за общественото здраве, където точната и надеждната идентификация на еднокопитни животни е важно условие.
(9)
Проучване, проведено от Комисията по повод на събитията от 2013 г. с конското месо, показа, че 23 държави членки са създали централна база данни, а две държави членки имат единна база данни съответно за регистрирани еднокопитни и еднокопитни за разплод и доотглеждане. Три държави членки, представляващи около 20 % от 6,7-те милиона еднокопитни животни в Съюза, нямат централизирана база данни.
(10)
Ето защо е необходимо системата на Съюза за идентификация на еднокопитни животни да се преразгледа, за да се гарантира, че тя е както безопасна, така и лесна за използване от потребителите.
(11)
Вносът на еднокопитни животни в териториите, посочени в приложение I към Регламент (ЕО) № 882/2004 на Европейския парламент и на Съвета (5), е обвързан с условията, определени в съответствие с Директива 2009/156/ЕО, и е разрешен от трети държави, изброени в приложението към Решение 2004/211/ЕО на Комисията (6). Обикновено около 4 000 регистрирани еднокопитни и еднокопитни за разплод и доотглеждане се въвеждат всяка година в Съюза при условията, посочени в Решение 93/197/ЕИО на Комисията (7).
(12)
Когато се прилагат митническите режими, определени в Регламент (ЕС) № 952/2013 на Европейския парламент и на Съвета (8), е необходимо допълнително позоваване на Регламент (ЕИО) № 706/73 на Съвета (9). В Регламент (ЕИО) № 706/73 се предвижда, че от 1 септември 1973 г. правилата на Съюза в областта на ветеринарното законодателство се прилагат и в Англо-нормандските острови и на остров Ман.
(13)
С Решение 96/78/ЕО на Комисията (10) се определят критериите за вписването и регистрацията на еднокопитни животни в племенните книги за развъдни цели. С посоченото решение се изисква, наред с други неща, че за да бъде вписано в главния раздел на племенна книга за своята порода, дадено еднокопитно животно трябва да бъде идентифицирано като неотбито конче до 6-месечна възраст съгласно правилата за водене на племенната книга, според които се изисква най-малкото сертификат за покриване. В интерес на последователността на законодателството на Съюза и лесното му прилагане правилата относно идентификационния документ следва да не възпрепятстват прилагането на правилата относно идентификацията на еднокопитни животни за целите на тяхното вписване в племенните книги.
(14)
Методите за идентификация на еднокопитни животни, предвидени в настоящия регламент, следва да бъдат в съответствие също и с принципите, установени от одобрени в съответствие с Решение 92/353/ЕИО на Комисията (11) развъдни организации. В съответствие с посоченото решение организацията или асоциацията, които водят племенната книга за произхода на породата, следва да определят принципите за идентификация на еднокопитните животни и на разделянето на племенната книга по раздели и на родословията, вписани в племенните книги.
(15)
За да се гарантира високо качество на идентификационните документи и водене на отчетност за всички еднокопитни животни в Съюза, държавите членки следва да гарантират, че системите за идентификация на регистрирани еднокопитни животни, които са вписани или регистрирани в племенните книги, заведени от одобрени или признати развъдни организации или асоциации на животновъди, по отношение на издаването на идентификационните документи отговарят на условията, установени за определянето от компетентния орган на институции, които да издават идентификационни документи за еднокопитни животни за разплод и доотглеждане.
(16)
Определението за еднокопитни животни - изцяло в обхвата на член 2, буква б) от Директива 2009/156/ЕО, следва да бъде в съответствие с таксономията, използвана в законодателството на Съюза, като например допълненията към Регламент (ЕИО) № 3626/82 на Съвета (12) и Регламент (ЕС) № 206/2010 на Комисията (13).
(17)
Тъй като определението за стопанство от Директива 92/35/ЕИО на Съвета (14) включва природни резервати, в които еднокопитни животни живеят на свобода, като така то е по-обхватно от определеното в Директива 2009/156/ЕО, е целесъобразно определението за стопанство в настоящия регламент също да обхваща и природни резервати, в които еднокопитните животни живеят на свобода.
(18)
Ветеринарният контрол, необходим за получаване на ветеринарно-здравните гаранции, изисквани в съответствие с Директива 2009/156/ЕО, може да се осигури само ако стопанството, както е определено в посочената директива, е известно на компетентния орган. Подобни изисквания произтичат от прилагането на раздел I, глава II, част A от приложение I към Регламент (ЕО) № 854/2004 на Европейския парламент и на Съвета (15) във връзка с еднокопитните животни като животни, отглеждани за производство на храни. Като се вземе предвид обаче честото движение на еднокопитни животни в рамките на ЕС, не е целесъобразно да се изгражда система, чрез която еднокопитните животни да се проследяват в реално време. По-скоро за компетентните органи следва да има на разположение данни за идентификация и за тази цел наличието на централна база данни във всяка държава членка е от основно значение за управлението на информацията за еднокопитни животни, които се отглеждат в съответната държава членка.
(19)
Законодателството на Съюза прави разграничение между собствениците и стопаните на животните. Терминът „животновъд“ е определен и използван в Регламент (ЕО) № 1760/2000 на Европейския парламент и на Съвета (16). В Директива 2009/156/ЕО се говори за собственик на животното и животновъд. Комбинирано определение на собственик и на лице, което отглежда животни (стопанин), се съдържа в Директива 92/35/ЕИО. Тъй като според законодателството на Съюза и националното законодателство собственикът на еднокопитно животно не е задължително лицето, което отговаря за еднокопитното животно, целесъобразно е да се уточни, че основно стопанинът, който може да е или да не е и негов собственик, следва да е отговорен за идентификацията на еднокопитните животни в съответствие с настоящия регламент.
(20)
Съгласно законодателството в държавите членки или като изискване на някои издаващи органи е необходимо информацията за собственика на животното да бъде вписана в идентификационния документ, а впоследствие - и в базата данни, водена от издаващия орган. Тази информация за собствеността, а най-вече за промяната в собствеността, може да бъде предоставена със сертификати за собственост или регистрационни карти в различен формат, включително картата carte d'immatriculation, използвана успешно в една от държавите членки.
(21)
В Директива 2008/73/ЕО на Съвета (17) се предвижда държавите членки да съставят и да актуализират списъци на одобрени заведения във ветеринарната и зоотехническата област и да ги предоставят на останалите държави членки и на обществеността. За да бъде улеснен достъпът на останалите държави членки и на обществеността до списъците на одобрените заведения, тези списъци следва да бъдат предоставени в електронен формат от държавите членки посредством информационни интернет страници. Комисията следва да подпомогне държавите членки при осигуряването на достъп на останалите държави членки и на обществеността до тези списъци, като предостави адреса на уебсайта, на който са публикувани препратки към националните информационни интернет страници на държавите членки.
(22)
За да се улесни обменът на информация между държавите членки по електронен път, както и за да се осигури прозрачност и яснота, е важно списъците да бъдат представени по единен начин в целия Съюз. Поради това в Решение 2009/712/ЕО на Комисията (18) са установени образци за оформлението на посочените списъци на информационните интернет страници, създадени от държавите членки.
(23)
В Регламент (ЕО) № 504/2008 се предвижда, че еднокопитни животни не се отглеждат, освен ако не са идентифицирани в съответствие с посочения регламент. На Комисията се е налагало да отговоря на няколко жалби относно популации от домашни коне, които живеят извън стопанствата в условия, несъвместими с условията, които в посочения регламент са описани като полудиви. Поради това е необходимо да се изясни, че еднокопитните животни, живеещи в Съюза, следва да бъдат идентифицирани, а като втора стъпка да се предвиди дерогация, когато това условие не може да бъде изпълнено.
(24)
Еднокопитните животни, които живеят в Съюза, следва да се идентифицират с доживотен идентификационен документ, който съдържа текстово описание и контурна схема на еднокопитното животно и в който са отбелязани индивидуалните белези на животното за целите на удостоверяването на самоличността. Тези белези могат да бъдат както унаследени - като например повече от три завъртока, кестени, цветни петна, редки дефекти на очната пигментация, характерни вдлъбнатини на мускулите, а също и особености в структурата на ириса или ретината, специфични генетични маркери (ДНК профил), така и придобити - като например депигментация от оседлаването, белези от рани, включително от кастрация на жребци, или от жигосване.
(25)
Идентификационни документи следва да се издават само ако са попълнени с необходимите данни за идентификация, които трябва да бъдат записани в базата данни на издаващия орган в съответствие с настоящия регламент.
(26)
Освен това в сертификата за произход, предвиден с Директива 90/427/ЕИО, който следва да се включи в идентификационния документ, следва да е отбелязана цялата необходима информация, за да се гарантира, че еднокопитните животни, които се прехвърлят между различни племенни книги, се вписват в съответния раздел на племенната книга, на чиито критерии отговарят.
(27)
В съответствие с Решение 96/510/ЕО на Комисията (19) родословният и зоотехнически сертификат за регистрирани еднокопитни животни трябва да отговаря на идентификационния документ, определен в Решение 93/623/ЕИО на Комисията (20). Тъй като решения 93/623/ЕО и 2000/68/ЕО са отменени с Регламент (ЕО) № 504/2008, е целесъобразно да се поясни, че всяко позоваване на тези решения следва да се счита за позоваване на настоящия регламент.
(28)
Органите, издаващи идентификационни документи на регистрирани еднокопитни животни, следва да бъдат организациите или асоциациите, които водят или създават племенни книги за регистрирани еднокопитни животни и които са официално одобрени или признати от компетентния орган на дадената държава членка в съответствие с Решение 92/353/ЕИО, или официална агенция на държавата членка, която води племенната книга, в която се вписва или регистрира еднокопитното животно за разплод в съответствие с Решение 96/78/ЕО. Освен това националните клонове на международни организации или асоциации, които организират състезания или надбягвания с коне и са със седалище в държава членка, следва също така да могат да действат като орган за издаване на идентификационни документи на регистрирани коне.
(29)
На държавите членки следва да се предостави повече свобода на преценка по отношение на издаващите органи, които издават идентификационни документи за еднокопитни животни за разплод и доотглеждане. Следва да бъде възможно тези идентификационни документи да бъдат издавани от компетентния орган за стопанството, където се отглежда еднокопитното животно по време на неговата идентификация, или от издаващ орган, който се определя от посочения компетентен орган и се намира под неговия надзор.
(30)
Компетентният орган, отговорен за одобряването или признаването на организациите или асоциации, които създават племенни книги в съответствие с приложението към Решение 92/353/ЕИО, следва да си сътрудничи с компетентния орган, посочен в Регламент (ЕО) № 882/2004, за да се гарантира - при необходимост чрез трансгранично сътрудничество - че идентификационните документи за еднокопитни животни се издават и използват в съответствие с настоящия регламент.
(31)
Тъй като всички еднокопитни животни, родени или внесени в Съюза, следва да бъдат идентифицирани в съответствие с настоящия регламент с единен идентификационен документ, издаден за целия им живот, са необходими специални разпоредби за случаите, когато статутът на животното се променя от „еднокопитно за разплод и доотглеждане“ на „регистрирано еднокопитно животно“ по смисъла на Директива 2009/156/ЕО. Като се имат предвид значителните последици от такава промяна върху движението, търговията с животни, както и вносът в Съюза от трети държави на еднокопитни животни по отношение на приложимите правила за здравеопазване на животните, определени в Директива 2009/156/ЕО, а така също и по отношение на правилата за хуманно отношение към животните, уреждащи такова движение в съответствие с Регламент (ЕО) № 1/2005 на Съвета (21), е необходимо компетентният орган да разполага с единна точка за достъп, а именно централна база данни, за да провери данните за идентификацията на еднокопитните животни, които се изискват при сертифицирането или при официален контрол.
(32)
Държавите членки трябва да са в състояние да въвеждат специални режими за идентификация на еднокопитни животни, отглеждани в диви или полудиви условия в определени зони или територии, включително природни резервати, с оглед спазването на определението за стопанство съгласно Директива 92/35/ЕИО. Всяка дерогация от общото задължение за идентификация на еднокопитни животни обаче следва да бъде предоставена само когато тези определени популации на еднокопитни животни, живеещи в диви или полудиви условия, са ефективно отделени от еднокопитни животни, които се използват като домашни животни, и остават не само извън контрол от човека по отношение на оцеляването и размножаването им, но също и извън обхвата на Директива 98/58/ЕО на Съвета (22), която не се прилага по отношение на животни, които живеят в диви условия.
(33)
За удостоверяването на самоличността на еднокопитното животно идентификационният документ следва да съдържа на първо място изключително достоверно описание на еднокопитното животно, включващо текстово описание на еднокопитното животно и неговите белези, и подробна контурна схема, на която са изобразени индивидуалните и отличителните белези на еднокопитното животно.
(34)
За да се гарантира, че еднокопитните животни са описани правилно в придружаващите ги идентификационни документи, издаващите органи следва да се стремят да следват най-добрите практики и да обучат служителите, натоварени с описанието на животните, като например да следват насоките, предоставени от Международната федерация по конен спорт (Fédération Équestre Internationale) (23) и от Weatherbys (24).
(35)
Белезите на дадено еднокопитно животно и приложените средства за идентификация, които са използвани съвместно за целите на удостоверяването на самоличността, следва не само да установят наличието на недвусмислена връзка между еднокопитното животно и идентификационния му документ, но следва също така да показват, че това еднокопитно животно е минало процеса на идентификация в съответствие с настоящия регламент, така че за едно еднокопитно животно се издава не повече от един идентификационен документ. Електронните идентификатори („транспондери“) за еднокопитни животни вече са навлезли в широка употреба в международен план. Тази технология следва да се използва, за да се осигури ясна връзка между еднокопитното животно и идентификационния му документ, въпреки че следва да се предвидят алтернативни методи, които да се използват за проверка на самоличността на еднокопитните животни, при условие че тези алтернативни методи предлагат еквивалентни гаранции за предотвратяване на многократно издаване на идентификационни документи.
(36)
Транспондерите, използвани за маркиране на еднокопитни животни, и четящите устройства за показване на кода, вградени в транспондера, следва да отговарят на международно приетите стандарти. Тези стандарти предвиждат две различни системи за гарантиране на уникалността на кода на транспондера. По-голямата част от държавите членки са изпълнили Регламент (ЕО) № 504/2008 така, че при тях се използва тризначен буквено-цифров код на държавата и управлението на разпределението на транспондерите се осъществява чрез техните компетентни органи.
(37)
Тази система за гарантиране на уникалността на кода на транспондера следва да бъде интегрирана в проекта на базата данни, поддържана от издаващите органи, и в централната база данни и да се прилага така, че да не се нарушават търговията и вносът в Съюза на еднокопитни животни, които също са маркирани с транспондер, който показва буквено-цифров код в различен вид.
(38)
В Директива 90/425/ЕИО на Съвета (25) се предвижда извършването на ветеринарни проверки на някои животни и продукти при тяхното местоназначение. По-специално, в него се предвижда, че отбелязаните в сертификата или в документа, предвиден в посочената директива, получатели на животните трябва по искане на компетентния орган на държавата членка по местоназначение и в необходимата степен да извършват тези проверки и да уведомяват предварително за пристигането на животни и продукти от друга държава членка, по специално за естеството на пратката и за предвидената дата на пристигане. Това уведомяване не се изисква за регистрирани коне, снабдени с предвидения с Директива 90/427/ЕИО идентификационен документ.
(39)
Въпреки че еднокопитните животни винаги трябва да се придружават от идентификационните си документи в съответствие с настоящото законодателство на Съюза, следва да се предвиди разпоредба, която да допуска дерогация от това изискване, когато изпълнението му е невъзможно или дори нецелесъобразно с оглед на съхраняването на идентификационния документ през целия живот на еднокопитното животно, или когато посоченият документ не е бил издаден, ако животното е било предназначено за клане, преди да достигне необходимата пределна възраст за идентификация.
(40)
На държавите членки следва също така да се позволи да допускат използването на опростен идентификационен документ за еднокопитни животни, които се придвижват в границите на територията им. В различни сфери бяха въведени пластмасови карти с вградени компютърни чипове („карти с чип“) като устройства за запаметяване на данни. Следва да се допусне издаването на такива карти с чип като допълнителна възможност в добавка към идентификационния документ и използването им при определени условия вместо идентификационния документ, придружаващ еднокопитните животни за разплод и доотглеждане по време на тяхното движение в границите на държава членка.
(41)
Необходимо е също така да се вземат предвид случаите, когато оригиналният идентификационен документ, издаден в съответствие с настоящия регламент за целия живот на еднокопитното животно, бъде загубен, вече не се чете или съдържа неточна информация, което обаче не е в резултат от неправомерни действия. Тези разпоредби следва да изключат колкото се може по-обхватно възможността за незаконно притежаване на повече от един идентификационен документ, с цел да се отрази правилно статутът на еднокопитното животно като предназначено за клане за консумация от човека. При наличието на достатъчно информация, която може да се провери, следва да се издаде дубликат на идентификационния документ, който е отбелязан като такъв и в който еднокопитното животно се изключва от клане за консумация от човека. В други случаи следва да бъде издаден заместващ идентификационен документ, на който също е отбелязано, че е заместващ, и в който еднокопитните животни са изключени от клане за консумация от човека и който освен това следва да определя животното като еднокопитно животно за разплод и доотглеждане.
(42)
Тези процедури следва също така да се прилагат за еднокопитни животни, които са представени за идентификация след установения краен срок за първата идентификация, тъй като не могат да бъдат изключени измамни практики и намерение да се получи допълнителен идентификационен документ.
(43)
В някои случаи, когато еднокопитните животни се вписват или регистрират в племенни книги, водени от развъдни организации в трети държави, са необходими специални разпоредби, които позволяват еднокопитното животно да остане регистрирано в племенната книга, като едновременно с това се гарантира неговото изключване от хранителната верига чрез съответните записи в посочения идентификационен документ.
(44)
В съответствие с Директива 2009/156/ЕО идентификационният документ е инструмент за ограничаване на движението на еднокопитни животни, ако в стопанството, където те се държат или отглеждат, има огнище на болест, която задължително се обявява. Поради това е необходимо да се предвиди при наличие на огнища на определени болести валидността на посочения идентификационен документ за целите на движението да се прекрати чрез съответното вписване в идентификационния документ.
(45)
Освен това с Директива 2009/156/ЕО се изисква регистрираните еднокопитни животни, когато те напускат стопанството, да бъдат идентифицирани с идентификационен документ, който трябва да удостоверява по-специално, че еднокопитните животни не идват от стопанство, на което са били наложени определени забрани. С оглед на това е целесъобразно попълването на съответния раздел от образеца на идентификационния документ да бъде задължително по отношение на всички еднокопитни животни, както и съответно да се преформулира.
(46)
При настъпването на смърт на еднокопитно животно, различна от смърт при клане в кланица, идентификационният документ, ако придружава трупа съгласно националното законодателство, следва да бъде върнат на издаващия орган от органа, осъществяващ надзора над обработката на мъртвото животно в съответствие с Регламент (ЕО) № 1069/2009 на Европейския парламент и на Съвета (26) или над кремирането в инсталации за изгаряне с нисък капацитет, посочени в глава III на приложение III към Регламент (ЕС) № 142/2011 на Комисията (27), и следва да се гарантира, че транспондерът или други алтернативни методи, използвани за удостоверяване на самоличността на еднокопитните животни, не могат да бъдат рециклирани.
(47)
За предотвратяване на това транспондерите да навлязат в хранителната верига, месото от еднокопитни животни, от които не е било възможно да се отстрани транспондерът по време на клането, следва да бъде обявено за негодно за консумация от човека в съответствие с раздел II, глава V от приложение I към Регламент (ЕО) № 854/2004. За да се улесни намирането на местоположението на имплантираните транспондери, мястото на имплантиране следва да бъде стандартизирано и отбелязано в идентификационните документи.
(48)
В съответствие с Регламент (ЕО) № 178/2002 на Европейския парламент и на Съвета (28) живите животни, подготвени за пускане на пазара за консумация от човека, се определят като храна. В посочения регламент се предвижда широк обхват на отговорностите на стопанските субекти в областта на храните във всички етапи на производството на храни, включително проследяването на животни за производство на храни.
(49)
Еднокопитните животни за разплод и доотглеждане, както и регистрираните еднокопитни животни на определен етап от живота си могат да станат еднокопитни за клане, както е определено в Директива 2009/156/ЕО. Месо на нечифтокопитни животни, синоним на еднокопитни животни, е определено в точка 1 от приложение I към Регламент (ЕО) № 853/2004 на Европейския парламент и на Съвета (29), в който се определят специфични хигиенни правила за храните от животински произход.
(50)
След изтичането на действието на преходните разпоредби за прилагането на регламенти (ЕО) № 853/2004, (ЕО) № 854/2004 и (ЕО) № 882/2004 в съответствие с Регламент (ЕО) № 2076/2005 на Комисията (30), от 1 януари 2010 г. се прилагат изискванията за информацията относно хранителната верига за еднокопитните животни.
(51)
В Регламент (ЕО) № 853/2004 се предвижда, че предприятието за хранителни продукти, управляващо кланицата, получава, проверява и действа съобразно информацията за хранителната верига, която дава данни за произхода, историята и управлението на животните, предназначени за производство на храни. Компетентният орган може да разреши информацията за домашните еднокопитни животни да бъде изпратена до кланицата едновременно с животните вместо предварително. Поради това идентификационният документ, който придружава еднокопитните животни за клане, следва да стане част от тази информация за хранителната верига.
(52)
В Регламент (ЕО) № 854/2004 се предвижда, че официалният ветеринарен лекар проверява дали стопанският субект в областта на храните изпълнява задължението си да гарантира, че животните, приети за клане за консумация от човека, са надлежно идентифицирани.
(53)
В Регламент (ЕО) № 853/2004 се предвижда стопанските субекти в областта на храните да проверяват паспортите, придружаващи еднокопитните домашни животни, за да се гарантира, че животното е предназначено за клане за консумация от човека, а ако те приемат животното за клане, те предават паспорта му на официалния ветеринарен лекар.
(54)
Като се има предвид специфичното положение на еднокопитните животни, родени като животни от видове, отглеждани за производство на храни, но не винаги отглеждани предимно с тази цел и не във всички случаи отглеждани през целия си живот от стопанските субекти в областта на храните, както е определено в член 3, подточка 3 от Регламент (ЕО) № 178/2002, е необходимо да се предвиди процедура, която да гарантира безпрепятствена връзка от проверките на идентификационния документ от съображения за опазване на общественото здраве до управлението на този документ в съответствие с Директива 2009/156/ЕО. Поради това наличието на централна база данни във всяка държава членка е от съществено значение за проверката на някои данни за и в идентификационния документ, преди да се вземе решение за приемане на дадено животно за клане за консумация от човека. Когато информацията по отношение на изключването от клане за консумация от човека в раздел II на идентификационния документ не съответства на информацията, записана в централната база данни, предимство има информацията, която се съдържа в който и да било от двата източника, въз основата на която дадено еднокопитно животно се изключва от клане за консумация от човека.
(55)
Директива 96/22/ЕО на Съвета (31) се прилага за селскостопански животни, включително домашни еднокопитни животни, както и диви животни от видовете, които се отглеждат в дивечови стопанства. В член 7 от посочената директива се разрешава търговия с регистрирани еднокопитни животни, на които за зоотехнически цели са предписвани ветеринарномедицински продукти, съдържащи алил тренболон или бета-агонисти, да се извършва преди изтичането на карентния период, в случай че са изпълнени изискванията за регламентиране на предписването и че видът и датата на третирането са записани в сертификата или паспорта, които придружават тези животни.
(56)
Съгласно член 2, буква б) от Регламент (ЕО) № 470/2009 на Европейския парламент и на Съвета (32)„животни, отглеждани за производство на храни“ са животни, които се развъждат, отглеждат, изхранват, колят или улавят с цел произвеждане на храни. В член 16 от посочения регламент се предвижда, че само фармакологичноактивни субстанции, които са класифицирани в съответствие с член 14, параграф 2, буква а), б) или в) от него, могат да бъдат прилагани на животни, отглеждани за производство на храни в рамките на Съюза, при условие че прилагането е в съответствие с Директива 2001/82/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (33).
(57)
В член 6 от Директива 2001/82/ЕО се предвижда, че за целите на прилагането на даден ветеринарномедицински продукт върху един или повече видове продуктивни животни може да не се издава разрешително за пускане на пазара с цел, с изключение когато фармакологичноактивните вещества, които се съдържат в този продукт, са включени в приложения I, II или III към Регламент (ЕИО) № 2377/90. Правилата, предвидени в посочените приложения, към момента са определени в Регламент (ЕС) № 37/2010 на Комисията (34). Чрез дерогация обаче даден ветеринарномедицински продукт, съдържащ фармакологичноактивни вещества, които не са включени в приложения I, II или III към Регламент (ЕИО) № 2377/90, могат да бъдат разрешени за някои животни от семейство еднокопитни, за които в съответствие със законодателството на Съюза относно здравето на животните, е декларирано, че не са предназначени за клане с цел консумация от човека. Тези ветеринарномедицински продукти не трябва да съдържат активни вещества, които са включени в приложение IV към Регламент (ЕИО) № 2377/90, нито да са предназначени за употреба при лечение на състояния, описани подробно в разрешената кратка характеристика на продукта, за които даденият ветеринарномедицински продукт е разрешен за употреба при животни от семейство еднокопитни. Поради това следва да се предвидят разпоредби, че еднокопитното животно може да бъде изключено от клане за консумация от човека по преценка на собственика на животното.
(58)
В член 10, параграфи 2 и 3 от Директива 2001/82/ЕО се предвиждат специални дерогации от член 11 от същата директива по отношение на еднокопитни, засягащи лечението на продуктивни животни с лекарствени продукти, които имат установени максимално допустими граници на остатъчни вещества за видове, различни от целевите видове, или са разрешени за друго състояние, при условие че еднокопитните са идентифицирани в съответствие със законодателството на Съюза и в идентификационния им документ специално е отбелязано, че не са предназначени за клане с цел консумация от човека или че са предназначени за клане с цел консумация от човека, след карентен период от поне шест месеца след лечението на животните с веществата, изброени в Регламент (ЕО) № 1950/2006 (35).
(59)
В съответствие с Директива 2001/82/ЕО държавите членки гарантират, че собствениците или животновъдите, които отглеждат продуктивни животни, могат да представят доказателство за закупуването, притежаването и прилагането на ветеринарномедицински продукти при тези животни в продължение на пет години след тяхното прилагане, включително в случаите, когато животното е заклано по време на петгодишния срок. Поради това за прилагането на това законодателство е необходимо клането на еднокопитно животно да се въвежда незабавно в централната база данни на държавата членка, в която се намира стопанството на животното.
(60)
С оглед на това да се запази контролът над издаването на идентификационни документи, в базата данни, поддържана от издаващия орган, следва да се зададе минимален набор от необходими данни по отношение на издаването на посочените документи.
(61)
Системата за универсалния доживотен номер на еднокопитните (UELN) бе договорена в световен мащаб от най-важните организации за отглеждане на коне и за провеждане на конни надбягвания. Тя бе разработена по инициатива на Световната федерация за отглеждане на състезателни коне (World Breeding Federation for Sport Horses, WBFSH), Международния комитет по племенните книги (the International Stud-Book Committee, ISBC), Световната организация за отглеждане на арабски коне (the World Arabian Horse Organization, WAHO), Европейската конференция на организациите за отглеждане на арабски коне (the European Conference of Arabian Horse Organisations, ECAHO), Международната конференция за отглеждане на англо-арабските коне (Conférence Internationale de l'Anglo-Arabe, CIAA), Международната федерация по конен спорт (Fédération Equestre Internationale, FEI) и Европейския съюз за надпрепусквания с двуколки (Union Européenne du Trot, UET), а информация за тази система може да се получи на уебсайта на UELN (36).
(62)
Системата UELN е подходяща за регистрация както на регистрирани еднокопитни, така и на еднокопитни за разплод и доотглеждане и позволява да бъдат въведени постепенно компютъризирани мрежи, за да се гарантира, че самоличността на животните може да се проверява и занапред в съответствие с член 6 от Директива 90/427/ЕИО, когато става въпрос за регистрирани еднокопитни животни.
(63)
При определяне на кодове за базите данни тези кодове и форматът на записаните идентификационни номера на отделните животни следва по никакъв начин да не противоречат на създадената система UELN. Затова преди да бъдат определени каквито и да било нови кодове за дадена база данни, трябва да се прави справка в списъка на определените кодове UELN.
(64)
В Директива 2009/156/ЕО се изисква официалният ветеринарен лекар да отбелязва идентификационния номер или номера на идентификационния документ на закланото еднокопитно животно, както и да изпрати на компетентния орган по мястото на изпращане - по негово искане - удостоверение, че животното е било заклано. Поради това следва да се изясни, че в тези случаи идентификационните документи трябва да бъдат унищожени на мястото на клане, за да се предотврати неправомерната употреба на идентификационните документи на закланите еднокопитни животни.
(65)
В посочената директива се предвижда също така, че когато регистрирани коне са заклани, което включва умъртвяване, поради борба с болест, идентификационните им документи се връщат на органа, който ги е издал. Тези изисквания следва да се прилагат и за идентификационни документи, издадени за регистрирани еднокопитни животни, различни от регистрирани коне и еднокопитни животни за разплод и доотглеждане.
(66)
За да се гарантира, че базите данни на издаващите органи съдържат актуализирана информация, е необходимо да се установи как се предава информацията за смъртта или загубата на животното в базата данни на органа, издал документа, и в централната база данни в държавата членка, където се намира стопанството, в което се отглежда еднокопитното животно.
(67)
Създаването на съвместим с UELN доживотен номер и използването му при идентифицирането на властите или органите, издали идентификационния документ, би следвало да улеснят спазването на тези изисквания. Когато е възможно, държавите членки следва да използват органите за връзка, които те са определили в съответствие с Регламент (ЕО) № 882/2004.
(68)
Задължителното отбелязване на лицето, което подава заявление за издаване на идентификационен документ, което е - в периода до 12 месеца след раждането на животното - животновъдът и обикновено собственикът на животното, за което се издава идентификационният документ, заедно със задължението издаващият орган да бъде уведомяван за всяка промяна на обичайното пребиваване на еднокопитното животно чрез преместването му в друга държава членка могат да спомогнат за изграждането на верига от информация, с която да се проследи животното, когато е необходимо.
(69)
В съответствие с Регламент (ЕО) № 504/2008 данните за идентификацията се актуализират в идентификационния документ от издаващия орган, който е издал документа. Държавите членки съобщиха за нежеланието от страна на собственици на еднокопитни животни да изпращат по пощата идентификационния документ на издаващите органи за актуализиране на идентификационните данни, най-вече когато издаващият орган се намира в чужбина. Това нежелание се обяснява с опасенията от евентуална загуба на идентификационния документ, което означава, че еднокопитното животно трябва да бъде идентифицирано с дубликат на документа или с идентификационен документ, заместващ оригинала, което изключва животното от клане за консумация от човека и значително намалява стойността му.
(70)
За да се улесни управлението на идентификационния документ за целия живот на животното, е необходимо да се предвидят процедури за регистрацията на идентификационния документ в държавата членка на обичайното пребиваване, особено когато идентификационният документ е бил издаден в различна държава членка. Най-подходящият начин за осъществяване на необходимата комуникация с издаващия орган, извършил първоначалната идентификация, представлява обменът на информация между централните бази данни на съответните държави членки
(71)
Освен това издаващите органи могат да загубят своето одобрение или да не бъдат повече посочени за издаващи органи, макар издадените идентификационни документи да остават валидни документи за целите на здравеопазването на животните и общественото здраве. Поради това е необходимо информацията в идентификационния документ да се подкрепи с база данни, която е достъпна за компетентните органи в областта на здравеопазването на животните, общественото здраве и хуманното отношение към животните.
(72)
Тъй като във всяка държава членка обикновено има повече от един издаващ орган, а еднокопитните животни често се движат между отделните стопанства и между държавите членки, те променят статуса си от „еднокопитни животни за разплод и доотглеждане“ на „регистрирани еднокопитни животни“ или от „животни, отглеждани за производство на храни“ на „животни, които са изключени от клане за консумация от човека“, и тъй като регистрираните еднокопитни животни могат да бъдат идентифицирани от организация, която води племенна книга и е със седалище в друга държава членка, за ефективното изпълнение на директиви 90/427/ЕИО и 2009/156/ЕО е неизбежно, необходимо и целесъобразно във всяка държава членка да се създаде централна база данни, която да съдържа записи на данните за идентификация на всички еднокопитни животни, отглеждани в стопанства в съответната държава членка.
(73)
Би следвало обаче да се даде възможност на държавите членки, които са създали единна база данни за регистрирани еднокопитни животни и друга база данни за еднокопитни животни за отглеждане и разплод, да продължат да поддържат такава система, при условие че базите данни могат да обменят информация помежду си и ветеринарните органи имат пълен достъп до всяка от тях.
(74)
За тази цел централните бази данни в различните държави членки следва да си сътрудничат в съответствие с Директива 89/608/ЕИО на Съвета (37), за да се улесни обменът на данни за животното и издадения му идентификационен документ.
(75)
С оглед на еднаквото прилагане на законодателството на Съюза относно идентификацията на еднокопитни животни в държавите членки и с цел да се гарантира, че то е ясно и прозрачно, Регламент (ЕО) № 504/2008 следва да се отмени и да се замени с настоящия регламент.
(76)
В съответствие с точка 24 от приложението към Регламент (ЕС) № 519/2013 на Комисията (38) еднокопитни животни, които са родени в Хърватия най-късно до 30 юни 2013 г. и които не са идентифицирани в съответствие с Регламент (ЕО) № 504/2008, се идентифицират в съответствие с последния регламент най-късно до 31 декември 2014 г.
(77)
Настоящият регламент следва да се прилага от 1 януари 2016 г., за да се даде време на държавите членки и на стопанските субекти да се адаптират към новите правила. В Гърция, Швеция и Обединеното кралство обаче задължението за изграждане и работа с централна база данни следва да се приложи от 1 юли 2016 г.
(78)
Мерките, предвидени в настоящия регламент, са в съответствие със становището на Постоянния комитет по растенията, животните, храните и фуражите и на Постоянния комитет по зоотехника,
ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
ГЛАВА I
ПРЕДМЕТ, ПРИЛОЖНО ПОЛЕ, ОПРЕДЕЛЕНИЯ И ОБЩИ ПРИНЦИПИ
Член 1
Предмет и приложно поле
1. С настоящия регламент се определят правилата за идентификация на еднокопитни животни:
а)
родени в Съюза; или
б)
допуснати за свободно обращение в Съюза в съответствие с митническия режим, определен в член 5, точка 16, буква а) от Регламент (ЕС) № 952/2013.
2. Настоящият регламент се прилага, без да се засяга Решение 96/78/ЕО.
Член 2
Определения
За целите на настоящия регламент се прилагат следните определения:
а)
„еднокопитни животни“ означава диви или одомашнени нечифтокопитни бозайници от род Equus от семейство Equidae, и техните кръстоски;
б)
„стопанство“ означава селскостопански обект или тренировъчна база или, най-общо казано, всяко помещение или съоръжение, в което еднокопитните животни обичайно са държани или отглеждани, за каквато и да било цел, както и природни резервати, в които еднокопитните животни живеят на свобода;
в)
„стопанин“ означава всяко физическо или юридическо лице, което притежава еднокопитно животно или му е възложено неговото отглеждане, без значение дали получава финансово възнаграждение и дали извършва дейността временно или постоянно, включително по време на превоз, при провеждане на пазари или по време на състезания, надбягвания или културни прояви;
г)
„собственик“ означава физическо или юридическо лице, което притежава еднокопитното животно;
д)
„регистрирани еднокопитни животни“ означава еднокопитни животни, които:
i)
са вписани или регистрирани и отговарят на условията за вписване в племенна книга в съответствие с правилата, определени съгласно член 4, параграф 2, буква б) от Директива 90/427/ЕИО, и идентифицирани посредством идентификационен документ, предвиден в член 8, параграф 1 от посочената директива; или
ii)
са коне, включително понита, регистрирани от международна асоциация или организация, която организира състезания или надбягвания с коне, и са идентифицирани с идентификационен документ, издаден от националния клон на тази асоциация или организация;
е)
„племенна книга“ означава всяка книга, регистър, картотека или информационен носител:
i)
които се водят от официално одобрена или призната от държава членка организация или асоциация или от официален орган на съответната държава членка; както и
ii)
в които еднокопитните животни се вписват или регистрират и отговарят на условията за вписване, като се посочват всички известни техни родственици по възходяща линия;
ж)
„еднокопитни животни за разплод и доотглеждане“ означава еднокопитни животни, различни от посочените в букви д) и з);
з)
„еднокопитни животни за клане“ означава еднокопитни животни, предназначени да бъдат транспортирани директно или транзитно през одобрен събирателен пункт, посочен в член 7 от Директива 2009/156/ЕО, до кланицата за клане;
и)
„компетентен орган“ означава централният орган на държава членка, компетентен да организира официален контрол, или всеки друг орган, на който е предоставена тази компетентност, включително компетентният орган, посочен в член 2, буква з) от Директива 2009/156/ЕО;
й)
„зоотехнически орган“ означава централният орган на държава членка, компетентен за прилагането на Директива 90/427/ЕИО, или всеки друг орган, на който е предоставена тази компетентност, включително органите, посочени в член 2, параграф 1 от Решение № 92/353/ЕИО;
к)
„временно приемане“ означава статусът на регистриран кон, идващ от трета държава и приет в Съюза за период от по-малко от 90 дни в съответствие с решение, прието в съответствие с член 19, буква б) от Директива 2009/156/ЕО;
л)
„постоянно въвеждане“ означава статусът на еднокопитно животно, което е с произход от трета държава и е внесено в Съюза за период от 90 дни или повече;
м)
„маркировка“ означава видима или лесно различима и отличителна характеристика на отделно еднокопитно животно, която е наследена или придобита и е записана за целите на идентификацията;
н)
„транспондер“ означава пасивно радиочестотно идентификационно устройство с възможност само за четене:
i)
което отговаря на стандарт ISO 11784 и което използва технологията Full Duplex (FDX или FDX-B) или Half Duplex (HDX); както и
ii)
което може да бъде прочетено от четящо устройство, съвместимо със стандарт ISO 11785, на минимално разстояние от 12 cm;
о)
„уникален доживотен номер“ означава уникален 15-знаков буквено-цифров код, съдържащ информация за отделното еднокопитно животно и за базата данни и държавата, в които тази информация е записана първоначално в съответствие със системата за кодиране на универсалния доживотен номер на еднокопитни (UELN), и включващ:
i)
шестзнаков идентификационен код, съвместим с UELN, отнасящ се за базата данни, посочена в член 39; следван от
ii)
деветзнаков индивидуален идентификационен номер, определен на еднокопитното животно;
п)
„държава членка, свободна от африканска чума по конете“ означава:
i)
всяка държава членка, на чиято територия през предходните две години не са констатирани клинични, серологични (при неваксинирани еднокопитни животни) или епизоотологични данни за наличие на африканска чума по конете; както и
ii)
в която през предходните 12 месеца не са правени ваксинации срещу тази болест;
р)
„болести, които подлежат на задължително обявяване“ означава болестите, изброени в приложение I към Директива 2009/156/ЕО;
с)
„официален ветеринарен лекар“ означава ветеринарен лекар, определен от компетентния орган на държава членка или на трета държава;
т)
„карта с чип“ означава пластмасово устройство с вграден компютърен чип, което е в състояние да запаметява данни и да ги изпраща по електронен път до съвместими компютърни системи;
у)
„отговарящ ветеринарен лекар“ означава ветеринарен лекар, посочен в член 10, параграф 1 от Директива 2001/82/ЕО.
Член 3
Общи принципи и задължениe за идентифициране на еднокопитните животни
1. Еднокопитните животни, които живеят в някоя от териториите, посочени в приложение I към Регламент (ЕО) № 882/2004, се идентифицират в съответствие с настоящия регламент.
2. Когато стопанинът не е собственик или един от собствениците на еднокопитното животно, той действа в съответствие с настоящия регламент от името на собственика и с неговото съгласие.
3. Държавите членки и издаващите органи, посочени в член 5, параграф 1, буква а) и член 5, параграф 1, буква б), може да изискат собственикът да подава заявление до издаващия орган за получаване на идентификационен документ, както е предвидено в член 11, или за промяна на данни за идентификация в съществуващ идентификационен документ, както е предвидено в член 27.
4. Държавите членки осигуряват, когато е целесъобразно посредством извършване на официален контрол в съответствие с Регламент (ЕО) № 882/2004, стопаните на еднокопитни животни и издаващите органи да изпълняват своите задължения съгласно настоящия регламент.
Член 4
Система на Съюза за идентификация на еднокопитни животни
1. За целите на настоящия регламент системата на Съюза за идентификация на еднокопитни животни включва следните елементи:
а)
единствен доживотен идентификационен документ, който - освен когато от издаващия орган или в настоящия регламент е предвидено друго - остава собственост на издалия го издаващ орган и който съдържа:
i)
текстова част, в която се описва еднокопитното животно и се отбелязват белезите му;
ii)
попълнена контурна схема, в която се отбелязват белезите, отразени в текстовото описание;
iii)
място за служебни записи от оправомощени лица, в които се отбелязват промените в данните за идентификацията;
б)
метод за удостоверяване на самоличността, който:
i)
осигурява недвусмислена връзка между идентификационния документ и еднокопитното животно, за което той е издаден;
ii)
показва, че за еднокопитното животно е минало процес на идентификация;
в)
база данни, в която в съответствие с член 38 се записват идентификационните данни на еднокопитното животно, за което е бил издаден идентификационният документ, и на стопанина, който е подал заявлението за идентификационния документ, и в която в същото време се определя уникалният доживотен номер на животното;
г)
централна база данни, създадена в съответствие с член 39.
2. Дадено еднокопитно животно се счита за идентифицирано в съответствие с настоящия регламент само ако е:
а)
придружено от идентификационен документ, издаден в съответствие с една от следните разпоредби:
i)
член 9 - за еднокопитните животни, родени в Съюза; или
ii)
член 14 - за еднокопитните животни, внесени в Съюза; или
iii)
член 29 или 30, когато го придружава дубликат на идентификационен документ; или
iv)
член 32, когато го придружава идентификационен документ, заместващ оригинала; или
б)
идентифицирано в съответствие със:
i)
член 24 - за дерогации за движение или транспортиране на еднокопитни животни, придружени от временен документ; или
ii)
член 26, параграф 2 - за дерогации за определено движение и транспортиране на еднокопитни животни за клане.
ГЛАВА II
ИДЕНТИФИКАЦИЯ НА ЕДНОКОПИТНИ ЖИВОТНИ, РОДЕНИ В СЪЮЗА
Член 5
Издаващи органи за еднокопитни животни, родени в Съюза
1. Идентификационният документ, предвиден в член 7, се издава от един от следните издаващи органи:
а)
за регистрирани еднокопитни животни, посочени в член 2, буква д), подточка i) от настоящия регламент - от организация или асоциация, официално одобрена или призната в съответствие с член 2, параграф 1 от Решение 92/353/ЕИО, или от официална агенция на държава членка, която води племенната книга, в която животното е вписано или е регистрирано и отговаря на условията за вписване в съответствие с Решение 96/78/ЕО;
б)
за регистрирани коне, посочени в член 2, буква д), подточка ii) - от национален клон на международна организация или асоциация, които организират състезания или надбягвания с коне и са под надзорна на компетентния орган на държавата членка, където се намира съответното им седалище;
в)
за еднокопитни животни за разплод и доотглеждане, посочени в член 2, буква ж), от:
i)
компетентния орган за стопанството, където се отглежда еднокопитното животно към момента на идентификацията му; или
ii)
издаващ орган, определен и под надзора на компетентния орган, посочен в подточка i), на който е възложена тази задача.
2. Компетентният орган определя издаващите органи, посочени в параграф 1, буква в), точка ii), само ако отговарят на следните условия:
а)
трябва да има точно описание на задачите и отговорностите, които се изисква да извършва издаващият орган, и на условията, при които може да ги извършва;
б)
трябва да има доказателство, че издаващият орган:
i)
притежава опита, оборудването и инфраструктурата, необходими за извършването на възложените му задачи;
ii)
има персонал, който е достатъчно на брой и с подходящи квалификация и опит;
iii)
е безпристрастен и не се намира в конфликт на интереси по отношение на изпълнението на възложените му задачи;
iv)
има образец на идентификационен документ, който съответства на изискванията, предвидени в настоящия регламент;
в)
издаващият орган трябва да си сътрудничи тясно с компетентния орган за предотвратяване и - при необходимост - за коригиране на случаите на неспазване на изискванията на настоящия регламент;
г)
между компетентния орган и определения издаващ орган има ефикасна и ефективна координация.
3. Когато компетентният орган има основателни причини да заключи, че издаващият орган участва в действия, които не отговарят на изискванията, определени в настоящия регламент, той проучва тези предполагаеми случаи на неспазване на изискванията. Издаващият орган няма право да издава идентификационни документи, докато проучването не е приключило и случаите на неспазване на изискванията не са отстранени или коригирани.
4. Когато въпреки предприетите в съответствие с параграф 3 мерки даден издаващ орган, посочен в параграф 1, не спази изискванията, определени в настоящия регламент, компетентният орган оттегля разрешението за издаване на идентификационни документи за еднокопитни животни.
След оттеглянето на разрешението за издаване на идентификационни документи компетентният орган осигурява това еднокопитните животни, които са под негова отговорност, да продължат да бъдат идентифицирани в съответствие с настоящия регламент и че идентификационните документи, които са върнати или които се връщат в съответствие с член 34, се вземат на отговорно пазене от посочения компетентен орган или от издаващ орган, на който тази задача е възложена от компетентния орган.
Член 6
Информация по отношение на издаващите органи
1. Държавите членки съставят и актуализират списък на издаващите органи, посочени в член 5, параграф 1, и предоставят този списък на останалите държави членки, на останалите издаващи органи и на обществеността посредством уебсайт, създаден от компетентния орган.
2. Списъкът, посочен в параграф 1:
а)
включва данни за връзка, необходими за изпълнението на изискванията на член 35 и член 37, параграф 4, член 38, параграф 3 и член 40, параграф 1;
б)
съответства на образеца, определен в глава 2, раздел I, буква е) от приложение II към Решение 2009/712/ЕО, и на изискванията, определени в приложение III към посоченото решение;
в)
е пряко достъпен чрез интернет връзката, предоставена на Комисията в съответствие с параграф 3, и е достатъчно разбираем дори за невладеещи съответния език на ниво роден език.
3. С цел да съдейства на държавите членки при осигуряването на достъп до актуализираните списъци, посочени в параграф 1, Комисията създава уебсайт, на който всяка държава членка предоставя пряка връзка към изискваната информация на уебсайта, предвиден в параграф 1.
Член 7
Формат и съдържание на идентификационните документи, издадени за еднокопитни животни, родени в Съюза
1. Еднокопитните животни, родени в Съюза, се идентифицират с помощта на единствен идентификационен документ за еднокопитни животни, издаден за целия живот на еднокопитното животно в съответствие със:
а)
образеца на идентификационен документ, определен в част 1 от приложение I;
б)
допълнителните изисквания, определени в част 2 от посоченото приложение.
2. Издаващите органи гарантират, че идентификационният документ съдържа достатъчен брой страници с форматирани полета за вписването на информацията, изисквана по следните раздели от образеца на идентификационен документ по част 1 от приложение I:
а)
за регистрирани еднокопитни - поне раздели I - IX;
б)
за еднокопитни за разплод и доотглеждане - поне раздели I - IV.
3. Издаващите органи гарантират, че редът и номерирането на разделите в идентификационните документи, посочени в приложение I, част 1, остават непроменени и че за разделите, в които се предвижда възможност за повече вписвания, в идентификационния документ са включени достатъчно на брой страници.
4. Издаващите органи осигуряват надеждното съхранение на празни и попълнени идентификационни документи в своите помещения.
Без да се засяга член 4, параграф 1, буква а), когато процедурният правилник на даден издаващ орган позволява, издаващите органи гарантират, че идентификационните документи, посочени в член 34, параграф 1, буква в), подточка ii) и член 35, са надлежно направени невалидни, за да се предотврати неправомерната употреба на самия документ и на съдържащата се в него информация, преди документът да бъде предаден за спомен на собственика на животното.
5. Компетентният орган заедно със зоотехническия орган може да приема административни процедури, за да се осигури хармонизиране на оформлението на идентификационните документи, издавани под техен надзор от издаващите органи, посочени в член 5, параграф 1, при условие че са спазени общите изисквания по параграфи 1, 2 и 3.
Член 8
Задължения на компетентния орган по отношение на издаването на идентификационни документи за еднокопитни животни, родени в Съюза
Зоотехническият орган и компетентният орган гарантират, че на тяхна територия издаващите органи, които са под тяхната съответна отговорност:
а)
издават идентификационни документи, които отговарят на изискванията, предвидени в член 7, параграфи 1, 2 и 3;
б)
имат необходимите системи за удостоверяване, когато това се изисква от компетентния орган, на това дали идентификационен документ, за който е декларирано, че е издаден от тях:
i)
е уникален, истински и автентичен;
ii)
включва (когато бланките на идентификационните документи се разпечатани и се пазят на склад) сериен номер, отпечатан поне на страниците, съдържащи раздели I, II и III от идентификационния документ.
Член 9
Издаване на идентификационните документи за еднокопитни животни, родени в Съюза
1. Издаващите органи издават само идентификационни документи:
а)
които отговарят на изискванията на член 7, параграфи 1, 2 и 3;
б)
раздел I от които е надлежно попълнен с информацията, която е удостоверена от издаващия орган, посочен в раздел I, част А, точка 11, или от негово име;
в)
раздел IV от които е попълнен, ако това се изисква от националното законодателство или от правилата и правилника на издаващия орган, посочен в член 5, параграф 1, букви а) и б);
г)
раздел V от които е попълнен в съответствие с параграф 2 от настоящия член.
2. Издаващият орган, посочен в член 5, параграф 1, буква а), идентифицира регистрираните еднокопитни животни, посочени в член 2, буква д), подточка i) в съответствие с правилата за племенната книга, посочени в тази разпоредба, и попълва в раздел V на идентификационния документ информацията от сертификата за произход, посочен в член 8, параграф 1, втора алинея от Директива 90/427/ЕИО и в приложението към него.
3. В съответствие с принципите на организацията или асоциацията, която е създала племенната книга за произхода на породата на регистрираното еднокопитно животно, раздел V от идентификационния документ съдържа:
а)
пълна родословна информация;
б)
раздела на племенната книга, посочен в член 2 или 3 от Решение 96/78/ЕО;
в)
когато е установено - класа на основния раздел на племенната книга, в която е вписано регистрираното еднокопитно животно.
4. За регистрацията на кон за състезания или надбягвания, както е посочено в член 2, буква д), подточка ii), издаващият орган, посочен в член 5, параграф 1, буква б):
а)
в съответствие с параграф 1, букви а) и б) и с правилата на съответния издаващ орган издава идентификационен документ, който отговаря на разпоредбите в член 7, параграфи 1, 2 и 3; или
б)
признава и валидира идентификационния документ, издаден за този кон в съответствие с параграф 1 от настоящия член; или
в)
издава нов идентификационен документ в съответствие с член 12, параграф 3, буква в).
Член 10
Дерогация по отношение на попълването на информация в раздели I и IV на идентификационния документ
1. Чрез дерогация от член 4, параграф 1, буква а), подточка ii) и член 9, параграф 1, буква б) компетентният орган може да разреши на издаващите органи да не попълват с чертеж информацията, посочена в точки 12 - 18 от контурната схема на идентификационния документ, установен в приложение I, раздел I, част Б, ако са изпълнени следните две условия:
а)
в съответствие с член 18 е имплантиран транспондер или в съответствие с член 21 се прилага еквивалентен разрешен алтернативен метод за удостоверяване на самоличността;
б)
снимка или разпечатка, на които се виждат достатъчно детайли за описването на еднокопитното животно.
2. Издаващите органи, посочени в член 5, параграф 1, букви а) и б), може:
а)
да не се възползват от дерогацията, предоставена в съответствие с параграф 1 от настоящия член;
б)
да адаптират идентификационните документи, издадени в съответствие с параграф 1 от настоящия член, към изискванията, посочени в член 9, параграф 1.
3. Чрез дерогация от член 9, параграф 1, буква в) информацията за собственика може да бъде предоставена под формата на сертификат за собственост или регистрационна карта, заведени в базата данни, създадена в съответствие с член 38, която се отнася до:
а)
уникалния доживотен номер на еднокопитното животно;
б)
номера на идентификационния документ, когато има, и кода на транспондера или разрешения алтернативен метод за удостоверение на самоличността в съответствие с член 21.
Документът за собственост или регистрационната карта, предвидени в първата алинея, се връщат на издаващия орган, ако животното е умряло или е продадено, изгубено, откраднато, заклано или умъртвено.
Член 11
Заявления за издаване на идентификационни документи за еднокопитни животни, родени в Съюза
1. Стопаните подават заявление за идентификационни документи за еднокопитни животни, родени в Съюза, до съответния издаващ орган в държавата членка, където се намира стопанството на еднокопитното животно, и предоставят цялата информация, необходима за спазването на настоящия регламент.
2. Държавите членки определят сроковете за подаване на заявлението, предвидено в параграф 1 от настоящия член, необходими, за да спазят крайния срок за идентификация, предвиден в член 12 и член 13, параграф 1.
3. Чрез дерогация от параграф 1 от настоящия член и в съответствие с член 1 от Решение 96/78/ЕО стопанинът може да подаде заявлението, предвидено в параграф 1 от настоящия член, до съответния издаващ орган, както е посочено в член 5, параграф 1, букви а) и б), чието седалище се намира в държава членка, различна от държавата членка, където е стопанството, в което се намира еднокопитното животно.
Член 12
Срок за идентификация на еднокопитни животни, родени в Съюза
1. Еднокопитни животни, родени в Съюза, се идентифицират с идентификационен документ, издаден в съответствие с член 9, не по-късно от 12 месеца след датата на раждане и във всички случаи преди да напуснат постоянно стопанството на раждане, с изключение на случаите, когато такова движение се извършва в съответствие с член 23, параграф 2, буква в) като неотбито конче до 6-месечна възраст от майката, от която животното е зависимо, или в съответствие с член 26, параграф 2.
2. Чрез дерогация от параграф 1 държавите членки могат да решат да ограничат максимално разрешения срок за идентификация на еднокопитни животни до шест месеца или в рамките на календарната година на раждането.
3. Чрез дерогация от параграфи 1 и 2 по всяко време може да се издаде нов идентификационен документ в съответствие с член 9:
а)
по искане на компетентния орган или от самия компетентен орган, когато съществуващият идентификационен документ не отговаря на изискванията на член 7, параграфи 1, 2 и 3 или когато някои от идентификационните данни, посочени в раздел I, II или V, не са били записани правилно от издаващия орган; или
б)
когато еднокопитно животно за разплод и доотглеждане премине в категорията на регистрирано еднокопитно животно в съответствие с правилата на издаващия орган, посочен в член 5, параграф 1, буква а), а съществуващият идентификационен документ не може да бъде съответно адаптиран; или
в)
когато конят премине в категорията на регистриран кон или е регистриран като регистриран кон, посочен в член 2, буква д), подточка ii), в съответствие с правилата на издаващия орган, посочен в член 5, параграф 1, буква б), а съществуващият идентификационен документ не може да бъде съответно адаптиран; или
г)
когато идентификационният документ се издава в съответствие с член 10, параграф 1 и не може да бъдат адаптиран към изискванията на член 9, параграф 1 в съответствие с член 10, параграф 2, буква б); или
д)
в случаите, посочени в член 18, параграфи 4 и 5, а съществуващите идентификационни документи не могат да бъде съответно адаптирани; или
е)
когато идентификационният документ е иззет от компетентния орган във връзка с дадено разследване.
В случаите, описани в първа алинея, съществуващият идентификационен документ се връща на издаващия орган, за да бъде направен невалиден, като превръщането в невалиден на съществуващия идентификационен документ и издаването на нов идентификационен документ се въвежда в базата данни, създадена в съответствие с член 38.
Член 13
Дерогации по отношение на идентификацията на определени еднокопитни животни, живеещи в диви или полудиви условия
1. Чрез дерогация от член 12 компетентният орган може да реши, че еднокопитни животни, съставляващи определени популации, живеещи в диви или полудиви условия в някои райони, които се определят от компетентния орган, се идентифицират с идентификационен документ, издаден в съответствие с член 9 или член 17, параграф 4 само когато те:
а)
са изведени от съответните популации, с изключение на прехвърляне под официален контрол от дадена определена популация в друга; или
б)
се използват като домашни животни.
2. Държавите членки, които имат намерение да се възползват от дерогацията по параграф 1, информират Комисията, като се позовават на настоящия член, за съответните популации и райони, които те са определили в съответствие с параграф 1, преди да се възползват посочената дерогация.
ГЛАВА III
ИДЕНТИФИКАЦИЯ НА ЕДНОКОПИТНИ ЖИВОТНИ, ВНЕСЕНИ В СЪЮЗА
Член 14
Идентификация на еднокопитни животни, внесени в Съюза
Идентификационните документи, издадени в трети държави, се считат за валидни в съответствие с настоящия регламент, ако отговарят на следните условия:
а)
издадени са:
i)
за регистрирани еднокопитни животни - от орган в трета държава, включен в списъка, предвиден в член 3, параграф 1 от Директива 94/28/ЕО, който издава родословни сертификати; или
ii)
за регистриран кон - от национален клон на международна организация или асоциация, които организират състезания или надбягвания с коне и е със седалище в третата държава, в която международната организация или сдружение осъществяват дейност, посочени в член 5, параграф 1, буква б); или
iii)
във всички други случаи - от компетентните органи на третата държава на произход на еднокопитното животно;
б)
отговарят на изискванията на член 7, параграф 2.
Член 15
Заявления за издаване на идентификационни документи за еднокопитни животни, внесени в Съюза
1. Стопанинът на еднокопитното животно подава заявление до съответния издаващ орган, посочен в член 5, параграф 1, според категорията на еднокопитното животно за издаване в съответствие с член 9 на идентификационен документ в съответствие с член 7 или за регистриране на съществуващ идентификационен документ в базата данни, създадена от този издаващ орган в съответствие с член 38 от настоящия регламент, в срок до 30 дни от датата на приключване на митническия режим, определен в член 5, точка 16, буква а) от Регламент (ЕС) № 952/2013, когато:
а)
еднокопитните животни се внасят в Съюза; или
б)
компетентният орган е преобразувал временното въвеждане на регистриран кон в съответствие с решение, прието от Комисията на основание член 19, буква б) от Директива 2009/156/ЕО, в постоянно въвеждане в съответствие с член 19, буква в) от посочената директива.
2. Когато съществуващият идентификационен документ, посочен в параграф 1, не отговаря на изискванията на член 7, параграф 2 и по искане на стопанина издаващият орган:
а)
попълва идентификационния документ, така че той да отговаря на изискванията на член 7, параграф 2;
б)
записва идентификационните данни на еднокопитното животно, както и допълнителната информация в базата данни, създадена в съответствие с член 38.
3. Когато съществуващият идентификационен документ, посочен в параграф 1, не може да бъде изменен, за да се съобрази с изискванията на член 7, параграф 2 от настоящия регламент, той не се счита за валиден за целите на идентификацията в съответствие с настоящия регламент, а еднокопитното животно се идентифицира посредством издаден в съответствие с член 9 нов идентификационен документ, който е в съответствие с изискванията на член 7, параграфи 1, 2 и 3 въз основа на представения идентификационен документ, който трябва да включва поне информацията, посочена в приложението към Директива 90/427/ЕИО.
ГЛАВА IV
ПРОВЕРКИ, ИЗИСКВАНИ ПРЕДИ ИЗДАВАНЕТО НА ИДЕНТИФИКАЦИОННИ ДОКУМЕНТИ, И МЕТОДИ ЗА УДОСТОВЕРЯВАНЕ НА САМОЛИЧНОСТТА
Член 16
Проверка на единствените идентификационни документи, издадени за еднокопитни животни
1. Преди да издаде идентификационен документ, издаващият орган или представляващото го лице предприемат всички необходими мерки, за да:
а)
проверят, че за съответното еднокопитно животно такъв идентификационен документ досега не е бил издаван;
б)
предотвратят неправомерното издаване на повече от един идентификационен документ за едно еднокопитно животно.
2. Мерките, предвидени в параграф 1, включват:
а)
справка в съответната налична документация и налични електронни записи;
б)
преценка за възрастта на еднокопитното животно;
в)
проверка на еднокопитното животно, както е предвидено в член 17, за знаци или маркировки от предишна идентификация.
Член 17
Мерки за установяване на предишна идентификация на еднокопитни животни
1. Мерките за установяване на евентуални знаци или маркировки от предишна идентификация, както е предвидено в член 16, включват поне мерки за установяване на:
а)
имплантирани по-рано транспондери, като се използва четящо устройство, съвместимо със стандарт ISO 11785 и в състояние да разчита поне транспондери HDX и FDX-B, поне когато четящото устройство е в пряк контакт с повърхността на тялото на мястото, където при обичайни обстоятелства се имплантира транспондерът;
б)
клинични признаци, които показват, че предишен имплантиран транспондер или маркировка, приложена по-рано в съответствие с член 21, са били отстранени хирургически или са били променени;
в)
признак или следа, че на еднокопитното животно е прилаган алтернативен метод за удостоверяване на самоличността в съответствие с член 21.
2. Ако след подаването на заявление от стопанина в съответствие с член 11, параграф 1, мерките, предвидени в параграф 1 от настоящия член, докажат наличие на предишен имплантиран транспондер или алтернативен метод за удостоверяване на самоличността, приложени в съответствие с член 21, които показват извършване на предишна идентификация в съответствие с член 9, издаващият орган:
а)
издава дубликат или идентификационен документ, заместващ оригинала, в съответствие с член 29 или член 32 в зависимост от наличната информация;
б)
въвежда тази информация, т.е. номера на транспондера или алтернативния метод за удостоверяване на самоличността, по съответния начин в полетата на формуляра в част А и в контурната схема в част Б на раздел I на идентификационния документ.
3. Когато за еднокопитно животно, родено в Съюза, се потвърди недокументирано отстраняване на транспондер или алтернативен метод за удостоверяване на самоличността, посочени в параграф 1, буква б) от настоящия член, издаващият орган издава идентификационен документ, заместващ оригинала, в съответствие с член 32.
4. Чрез дерогация от параграф 2 от настоящия член компетентният орган може да разреши издаването на идентификационен документ в съответствие с член 9 за еднокопитни животни, живеещи в диви или полудиви условия, посочени в член 13, които носят транспондер, но за които не е издаван идентификационен документ в съответствие с член 13, при условие че по време на имплантирането кодът на транспондера е записан в базата данни на издаващия орган, отговорен за тази популация на еднокопитни животни.
Член 18
Електронни методи за удостоверяване на самоличността
1. Издаващият орган гарантира, че към момента на първата му идентификация в съответствие с член 12 на еднокопитното животно се имплантира транспондер.
2. Транспондерът се имплантира парентерално в асептични условия между тила и най-високата част на гърба (холката) в средата на врата в областта на вратното сухожилие.
Компетентният орган обаче може да разреши имплантирането на транспондера на различно място във врата на еднокопитното животно, при условие че такова имплантиране на различно място не:
а)
противоречи на хуманното отношение към еднокопитното животно;
б)
увеличава риска от изместване на транспондера в сравнение с метода, описан в първата алинея.
3. Държавите членки определят минималната изисквана квалификация за описаната в параграф 2 интервенция или посочват лице („квалифицирано лице“) или професия, на които могат да се възложат подобни дейности.
4. Издаващите органи, посочени в член 5, параграф 1, букви а) и б), могат да изискат еднокопитни животни, които са идентифицирани посредством алтернативен метод за удостоверяване на самоличността, предвиден в член 21, да бъдат маркирани чрез имплантиране на транспондер за целите на вписването или регистрацията на еднокопитни животни в племенни книги или регистрацията на регистрирани коне за състезания.
5. Издаващите органи, посочени в член 5, параграф 1, и компетентният орган могат да изискат еднокопитни животни, които се считат за идентифицирани в съответствие с член 4, параграф 2 и член 43, параграф 1, да бъдат маркирани чрез имплантиране на транспондер за целите на удостоверяването на самоличността в случаите, когато:
а)
транспондери, които са имплантирани и записани по-рано, престанат да функционират;
б)
наследствен или придобит белег, записан като алтернативен метод за удостоверяване на самоличността, посочен в член 21, вече не е подходящ за тази цел; или
в)
компетентният орган счете за необходимо да гарантира удостоверяване на самоличността.
Член 19
Осигуряване на уникалност на кода, показван от транспондер
1. Държавите членки определят правила в съответствие със стандартите, посочени в член 2, буква н), подточка i), за да се осигури уникалността на кодовете, показвани от транспондерите, които са имплантирани от издаващите органи, посочени в член 5, параграф 1, когато те издават идентификационни документи в съответствие с член 9.
2. Правилата, установени в съответствие с параграф 1, се прилагат така, че да не застрашават работата на системата за идентификация, определена от издаващия орган в друга държава членка, който е извършил идентификацията на регистрирано еднокопитно животно в съответствие с настоящия регламент.
Член 20
Записване на кода на транспондера в идентификационния документ
1. Когато даден транспондер е имплантиран в съответствие с член 18, издаващият орган вписва в идентификационния документ следната информация:
а)
в раздел I, част А, точка 5 - поне последните 15 знака на кода, предаван от транспондера и показван от четящото устройство след имплантирането; и където е целесъобразно:
i)
самозалепващ се стикер с баркод, при условие че след това страницата се залепва; или
ii)
разпечатка на този баркод, в който са кодирани поне посочените последни 15 знака от кода, предаван от транспондера;
б)
в точки 12 или 13 на контурната схема в раздел I, част Б, в зависимост от страната, на която е имплантиран транспондерът - мястото, където е имплантиран транспондерът в еднокопитното животно и разчетен след имплантирането;
в)
в точка 19 на контурната схема в раздел I, част Б - подписа на ветеринарния лекар или квалифицираното лице, които са извършили идентификацията, като са попълнили част А, точка 3 и контурната схема в раздел I, част Б и са разчели кода, показван от транспондера след имплантацията му, или на лицето, възпроизвеждащо тази информация за целите на издаването на идентификационен документ в съответствие с правилата на издаващия орган.
2. Чрез дерогация от параграф 1, буква а) от настоящия член, когато дадено еднокопитно животно е маркирано с по-рано имплантиран транспондер, който не отговаря на стандартите по ISO, посочени в член 2, буква н), подточка i), в раздел I, част А, точка 5 на идентификационния документ се вписва името на производителя или на четящото устройство.
Член 21
Разрешаване на алтернативни методи за удостоверяване на самоличността
1. Чрез дерогация от член 18, параграф 1 държавите членки може да разрешат подходящи алтернативни методи за удостоверяване на самоличността на еднокопитни животни, родени в Съюза, включително белези, които отговарят на изискванията на член 4, параграф 1, буква б), и гарантират, че самоличността на еднокопитното животно, вписано в идентификационния документ, може да бъде удостоверена.
2. Държавите членки гарантират, че:
а)
алтернативните методи за удостоверяване на самоличността на еднокопитните животни не се използват като единствено средство за удостоверяване на самоличността в съответствие с настоящия регламент на повечето еднокопитни животни на тяхна територия;
б)
видимата маркировка, поставена на еднокопитни животни за разплод и доотглеждане, не може да бъде обърквана с маркировката, предназначена да бъде ползвана на тяхна територия от издаващите органи, посочени в член 5, параграф 1, буква а), за регистрирани еднокопитни животни;
в)
всеки разрешен алтернативен метод за удостоверяване на самоличността или всяка комбинация от тези методи предлага поне същите гаранции като транспондера, имплантиран в съответствие с член 18;
г)
информацията за алтернативните методи за удостоверяване на самоличността, прилагани за дадено еднокопитно животно, може да бъде описана във формат, който позволява цифровизация, и се съхранява по начин, който позволява търсене в база данни, създадена в съответствие с член 38.
3. Държавите членки, които имат намерение да се възползват от дерогацията, предвидена в параграф 1, предоставят на Комисията, на другите държави членки и на обществеността информация за своите разрешени алтернативни методи за удостоверяване на самоличността посредством уебсайта, посочен в член 6, параграф 1.
Член 22
Задължения на издаващите органи и на стопаните, които използват алтернативни методи за удостоверяване на самоличността
1. Издаващият орган гарантира, че идентификационен документ за еднокопитно животно се издава само ако:
а)
е направена проверка за правилното прилагане на разрешен алтернативен метод за удостоверяване на самоличността, посочен в член 21;
б)
използваният метод за удостоверяване на самоличността е вписан в раздел I, част А, точка 6 или 7 или, когато е приложимо, в раздел XI от идентификационния документ и се записва в базата данни в съответствие с член 38, параграф 1, буква е).
2. Когато се използва алтернативен метод за удостоверяване на самоличността, стопанинът предоставя средствата, осигуряващи достъп до тази информация за идентификацията, и когато е приложимо, поема разноските или понася последиците от забавянето при удостоверяване на самоличността на еднокопитното животно.
ГЛАВА V
ДВИЖЕНИЕ И ТРАНСПОРТ НА ЕДНОКОПИТНИ ЖИВОТНИ
Член 23
Движение и транспорт на регистрирани еднокопитни животни и еднокопитни животни за разплод и доотглеждане
1. Идентификационните документи, издадени за регистрирани еднокопитни животни или за еднокопитни животни за разплод и доотглеждане в съответствие с член 9, параграф 1, член 14, член 29, член 30 или член 32, придружават еднокопитните животни, за които са издадени, по всяко време, включително (когато това се изисква от националното законодателство) по време на транспортирането на труп на еднокопитно животно за преработка в обект, одобрен в съответствие с член 24, параграф 1, буква а) от Регламент (ЕО) № 1069/2009 или посочен в глава III, буква а), подточка iii) от приложение III към Регламент (ЕС) № 142/2011.
2. Чрез дерогация от параграф 1 не се изисква идентификационният документ да придружава регистрирани еднокопитни животни или еднокопитни животни за разплод и доотглеждане, когато:
а)
се намират в конюшнята или на паша и идентификационният документ може незабавно да се представи от стопанина;
б)
временно яздени, впрегнати, управлявани на въже зад коня или водени на въже:
i)
в близост до стопанството в границите на държавата членка, така че идентификационният документ да може незабавно да се представи; или
ii)
по време на сезонното придвижване на еднокопитните животни до и от регистрирани летни пасбища, при условие че идентификационните документи могат да се представят в стопанството, от което са тръгнали животните;
в)
са неотбити и придружават своята майка или кърмеща кобила;
г)
участват в тренировка или тест за конно състезание или мероприятие, което изисква временно напускане на мястото, където се провежда тренировката, състезанието или мероприятието;
д)
са придвижвани или транспортирани в извънредна ситуация, свързана със самите еднокопитни животни или със стопанството, в което се отглеждат.
Член 24
Дерогации за движение или транспортиране на еднокопитни животни, придружени от временен документ
1. По заявление от стопанина или по искане на компетентния орган издаващият орган издава временен документ, съдържащ най-малко информацията, предвидена в приложение III, който позволява на еднокопитните животни да се придвижват или транспортират в границите на една и съща държава членка за срок, не по-дълъг от 45 дни, докато идентификационният документ се предава на издаващия орган или на компетентния орган с цел да се актуализират идентификационните данни.
2. Еднокопитни животни, придружени от временен документ, както е предвидено в параграф 1, не се придвижват до кланица за клане за консумация от човека.
3. Чрез дерогация от параграф 1, ако през 45-дневния срок, определен в посочения параграф, се наложи еднокопитно животно да бъде транспортирано до друга държава членка или през друга държава членка към трета държава, независимо от статута на регистрацията животното се придружава освен от временния документ, посочен в параграф 1 от настоящия член, и от здравен сертификат в съответствие с приложение III към Директива 2009/156/ЕО.
Член 25
Дерогация за движение с карта с чип
1. Чрез дерогация от член 23, параграф 1 компетентният орган може да разреши движението или транспортирането в границите на една и съща държава членка на регистрирани еднокопитни животни или на еднокопитни животни за разплод и доотглеждане, които не се придружават от идентификационния си документ, при условие че са придружавани от карта с чип, издадена от издаващия орган, издал техния идентификационен документ, и съдържаща информацията, посочена в приложение II.
2. Държавите членки, които се възползват от дерогацията, предвидена в параграф 1 от настоящия член, могат взаимно да си предоставят дерогации, които обхващат движение или транспорт на регистрирани еднокопитни животни или еднокопитни животни за разплод и доотглеждане в границите на своите територии.
Те са длъжни да информират Комисията за своето намерение да предоставят такава дерогация.
Член 26
Движение и транспортиране на еднокопитни животни за клане
1. По време на движението или транспортирането им до кланицата еднокопитните животни за клане се придружават от следните документи:
а)
идентификационния документ, издаден в съответствие с член 9, параграф 1 или член 14; или
б)
дубликата на идентификационния документ, издаден в съответствие с член 29 или член 30, който е обвързан с дерогацията, предвидена в член 31.
2. Чрез дерогация от параграф 1 компетентният орган може да разреши еднокопитни животни за клане, за които не е издаден идентификационен документ в съответствие с член 9, параграф 1, да бъдат транспортирани директно от стопанството, в което са родени, до кланицата в границите на същата държава членка, при условие че:
а)
еднокопитните животни за клане са на възраст под 12 месеца и имат видими зъбни звезди на млечните латерални резци;
б)
е налице непрекъсната проследимост от стопанството на раждане до кланицата;
в)
по време на транспортирането до кланицата еднокопитните животни за клане са маркирани индивидуално в съответствие с член 18 или 21;
г)
пратката е придружена от информация за хранителната верига в съответствие с раздел III от приложение II към Регламент (ЕО) № 853/2004, и в нея трябва да се посочи индивидуалната маркировка, посочена в буква в) от настоящия параграф;
д)
транспондерът или друг физически идентификатор, поставен на еднокопитното животно в съответствие с член 21, се предпазва от последваща неправомерна употреба, като се отстранява, унищожава или ликвидира in situ.
3. Член 34, параграф 1, букви б) и в) не се прилагат при движение или транспортиране на еднокопитни животни за клане в съответствие с параграф 2 от настоящия член.
ГЛАВА VI
УПРАВЛЕНИЕ, ИЗДАВАНЕ НА ДУБЛИКАТИ, ЗАМЕНЯНЕ И ПРЕКРАТЯВАНЕ НА ДЕЙСТВИЕТО НА ИДЕНТИФИКАЦИОННИТЕ ДОКУМЕНТИ
Член 27
Задължения на стопаните по отношение на управлението на идентификационните документи, за да се гарантира непрекъснатост на идентичността през целия живот на еднокопитното животно
1. Стопанинът на еднокопитното животно гарантира, че следните идентификационни данни в идентификационния документ по всяко време са актуални и верни:
а)
статутът на еднокопитното животно по отношение на това дали то отговаря на условията за клане за консумация от човека;
б)
четимият код на транспондера или маркировката, използвана като алтернативен метод за удостоверяване на самоличността, както е предвидено в член 21;
в)
статутът на животното като регистрирано еднокопитно животно или като еднокопитно за разплод и доотглеждане;
г)
информацията за собствеността, когато това се изисква от законодателството на държавата членка, в която се отглежда еднокопитното животно, или от издаващия орган, посочен в член 5, параграф 1.
2. Независимо от издаващия орган, който е издал идентификационния документ в съответствие с член 9, параграф 1, членове 14, 29 или 32, стопанинът на еднокопитно животно гарантира, че идентификационният документ е подаден пред издаващия орган, посочен в член 5, параграф 1, според категорията на еднокопитното животно в държавата членка, в която се намира стопанството на еднокопитното животно, за да се предоставят идентификационните данни, посочени в член 38, параграф 1, в срок от 30 дни, считано от:
а)
издаването на идентификационния документ в съответствие с член 9, параграф 1 от издаващ орган извън държавата членка, в която се намира стопанството;
б)
въвеждането на еднокопитното животно в държавата членка, в която се намира стопанството, от друга държава членка, с изключение на
i)
еднокопитни животни, участващи в състезания, надбягвания, изложби, тренировки и теглене за период, не по-дълъг от 90 дни;
ii)
жребци, установени в държавата членка за случния сезон;
iii)
кобили, установени в държавата членка за разплод за период, не по-дълъг от 90 дни;
iv)
еднокопитни животни, настанени във ветеринарно заведение по медицински причини;
v)
еднокопитни животни, предназначени за клане в срок до 10 дни от въвеждането им.
3. Когато е необходимо да се актуализират в идентификационния документ идентификационните данни, посочени в член 38, параграф 1, стопанинът подава идентификационния документ в срок до 30 дни след събитието, което има отражение върху идентификационните данни:
а)
за регистрирани еднокопитни животни, посочени в член 2, буква д), подточка i) - до издаващия орган, посочен в член 5, параграф 1, буква а), който
i)
е издал идентификационния документ за съответното регистрирано еднокопитно животно; или
ii)
е одобрен в съответствие с Решение 92/353/ЕИО в държавата членка, където се намира стопанството на еднокопитното животно и който е създал племенната книга, в която еднокопитните животни могат да бъдат вписвани или регистрирани в съответствие с Решение 96/78/ЕО; или
б)
за регистрирани коне, посочени в член 2, буква д), подточка ii) - до издаващия орган, посочен в член 5, параграф 1, буква б), в съответствие с правилата на посочения издаващ орган, издал идентификационния документ за съответния регистриран кон; или
в)
до компетентния орган или до който и да било от издаващите органи, определени в съответствие с настоящия регламент от компетентния орган на държавата членка, където се намира стопанството на еднокопитното животно.
Член 28
Задължения на издаващите органи по отношение на управлението на идентификационните документи, за да се гарантира непрекъснатост на идентичността през целия живот на еднокопитното животно
Издаващият орган, посочен в член 27, параграф 3:
а)
извършва необходимите актуализации на идентификационните данни в идентификационния документ;
б)
вписва в част В, раздел I от идентификационния документ необходимата информация относно издаващия орган, която трябва да съдържа поне съвместим с UELN номер от базата данни, когато той не е издал първоначалния идентификационен документ в съответствие с член 9, параграф 1;
в)
попълва полетата в раздел IV на идентификационния документ, когато промяната на собствеността се изисква съгласно националното законодателство или правилата на издаващия орган;
г)
вписва или попълва в базата данни, която е създал в съответствие с член 38, записите с идентификационните данни, съдържащи се в подадения идентификационен документ;
д)
подава информацията до централната база данни в съответствие с член 39.
Член 29
Издаване на дубликати на идентификационни документи
1. Дубликат на идентификационен документ се издава от издаващия орган, посочен в член 5, параграф 1, когато:
а)
оригиналът на идентификационния документ е изгубен и самоличността на животното може да бъде установена най-вече чрез кода, предаван от транспондера, или чрез алтернативен метод за удостоверяване на самоличността в съответствие с член 21; или
б)
животното не е било идентифицирано в сроковете, определени в член 12, член 14 или член 43, параграф 2, при условие че съответният сертификат е налице и биологичната майка или - при ембриотрансфер - приемната майка се идентифицира в съответствие с настоящия регламент; или
в)
компетентният орган има доказателство, че някои идентификационни данни в съществуващия идентификационен документ не отговарят на съответното еднокопитно животно и разпоредбите в член 12, параграф 3, буква а) не могат да бъдат приложени.
2. В случаите, описани в параграф 1, издаващият орган, посочен в член 5, параграф 1, по заявление от стопанина или по искане на компетентния орган:
а)
когато е необходимо, поставя транспондер на животното в съответствие с член 18 или прилага одобрен метод за удостоверяване на самоличността в съответствие с член 21;
б)
издава дубликат на идентификационния документ, който дубликат е ясно обозначен като такъв („дубликат на идентификационен документ“) и съдържа уникалния доживотен номер, вписан в базата данни на издаващия орган, който:
i)
е извършил първата идентификация на животното и е издал изгубения оригинал на идентификационния документ; или
ii)
издава дубликата на идентификационния документ за животното, посочено в параграф 1, буква б);
в)
класифицира еднокопитното животно в част II от раздел II на дубликата на идентификационния документ като непредназначено за клане с цел консумация от човека.
3. Данните за дубликата на идентификационния документ, който дубликат е издаден в съответствие с параграф 2, се вписват, като се отбелязва уникалният доживотен номер в базата данни, както е посочено в член 38, и се изпращат до централната база данни в съответствие с член 39.
4. Когато изгубеният идентификационен документ е бил издаден в съответствие с член 9, параграф 1 от издаващ орган, посочен в член 5, параграф 1, който вече не съществува, дубликатът на идентификационния документ се издава в съответствие с параграф 2 от настоящия член от издаващ орган, посочен в член 5, параграф 1, в държавата членка, където се намира стопанството на еднокопитното животно.
Член 30
Издаване на дубликати на идентификационни документи за еднокопитни животни, внесени в Съюза
Чрез дерогация от член 29, параграф 2, когато изгубеният оригинал на идентификационния документ е издаден от издаващ орган, посочен в член 14, буква а), в трета държава, посоченият издаващ орган в третата държава може издаде нов идентификационен документ, при условие че новият идентификационен документ е:
а)
изпратен от издаващия орган, посочен в член 14, буква а), до издаващия орган, посочен в член 29, параграф 2, където е отбелязан като дубликат на идентификационен документ, животното е класифицирано в съответствие с член 29, параграф 2, буква в) и информацията е вписана в базата данни в съответствие с член 29, параграф 3;
б)
препратен до стопанина или, когато това специално се изисква по закон в държавата членка, в която се намира еднокопитното животно, до собственика от издаващия орган или компетентен орган в държавата членка, където се намира стопанството на еднокопитното животно.
Член 31
Временно преустановяване на статута на еднокопитно животно като животно за клане за консумация от човека
1. Чрез дерогация от член 29, параграф 2, буква в) и член 30 и с изключение на случая, описан в член 43, параграф 2, компетентният орган може да реши временно да преустанови статута на еднокопитното животно като предназначено за клане с цел консумация от човека за период от шест месеца, ако:
а)
стопанинът може да докаже по удовлетворяващ начин в срок от 30 дни от датата на обявяване на загубата на идентификационния документ, че статутът на еднокопитното животно като предназначено за клане с цел консумация от човека не е променен поради медицинско лечение;
б)
заявлението за идентификацията е подадено в съответствие с член 1, параграф 1, второ тире от Решение 96/78/ЕО през първата година от живота на животното, но след изтичането на максималния разрешен срок, посочен в член 12, параграф 2 от настоящия регламент.
2. В случая, описан в параграф 1, компетентният орган вписва датата, от която започва да тече шестмесечният срок на временното преустановяване на статута, в раздел II, част III, първата колона от дубликата на идентификационния документ и попълва третата колона от него.
Член 32
Издаване на идентификационни документи, заместващи оригинала
1. Идентификационен документ, заместващ оригинала, се издава от издаващия орган, посочен в член 5, параграф 1, когато:
а)
оригиналът на идентификационния документ е изгубен и:
i)
самоличността на животното не може да бъде установена;
ii)
няма свидетелство или доказателство, че за въпросното животно по-рано вече е издаден идентификационен документ от издаващ орган, посочен в член 5, параграф 1;
б)
животното не е било идентифицирано в сроковете, определени в член 12, параграф 1 или 2, член 14 или член 43, параграф 2.
2. В случаите, описани в параграф 1, издаващ орган, посочен в член 5, параграф 1, буква в), отговорен за района, в който се намира стопанството, където е еднокопитното животно, при подаване на заявление от стопанина или по искане на компетентния орган:
а)
имплантира транспондер в животното в съответствие с член 18 или прилага алтернативен метод за удостоверяване на самоличността в съответствие с член 21;
б)
издава идентификационен документ, заместващ оригинала, ясно обозначен като такъв („идентификационен документ, заместващ оригинала“) с посочване на новия уникален доживотен номер, съответстващ на записа в базата данни при издаването на посочения идентификационен документ, заместващ оригинала;
в)
класифицира еднокопитното животно в част II от раздел II на идентификационния документ, заместващ оригинала, като непредназначено за клане с цел консумация от човека.
3. Данните на идентификационния документ, заместващ оригинала, издаден в съответствие с параграф 2 от настоящия член, се вписват, като се отбелязва уникалният доживотен номер в базата данни, както е посочено в член 38, и се изпраща до централната база данни в съответствие с член 39.
Член 33
Временно прекратяване на валидността на идентификационен документ за цели на движение
Официалният ветеринарен лекар прекратява временно валидността за цели на движение на идентификационен документ чрез съответното вписване в раздел III от него, когато еднокопитно животно се отглежда във или произхожда от стопанство, което:
а)
е под забрана, посочена в член 4, параграф 5 от Директива 2009/156/ЕО; или
б)
се намира в държава членка, която не е държава членка, свободна от африканска чума по конете, или в част от територията на държава членка, която в съответствие с член 5, параграф 2 от Директива 2009/156/ЕО се счита за заразена с африканска чума по конете.
ГЛАВА VII
СМЪРТ НА ЕДНОКОПИТНИ ЖИВОТНИ И ЕДНОКОПИТНИ ЖИВОТНИ, ПРЕДНАЗНАЧЕНИ ЗА КЛАНЕ С ЦЕЛ КОНСУМАЦИЯ ОТ ЧОВЕКА, И ДОКУМЕНТИРАНЕ НА ЛЕЧЕНИЕТО
Член 34
Задължения на официалния ветеринарен лекар и на компетентния орган при клане или смърт на еднокопитни животни
1. При клане или смърт на еднокопитно животно се предприемат следните мерки:
а)
транспондерът се предпазва от последваща неправомерна употреба, като се отстранява, унищожава или ликвидира in situ;
б)
идентификационният документ се прави невалиден поне чрез означаване „невалиден“ върху всички страници с печат, който не може да бъде подправен, или чрез перфорация на всички страници с подходящ диаметър, не по-малък от стандартната перфорация чрез перфоратор;
в)
по отношение на уникалния доживотен номер на еднокопитното животно:
i)
идентификационният документ се унищожава под официален контрол в кланицата, в която животното е заклано, като до издаващия орган се изпраща удостоверение за това или директно, или чрез контактната точка, посочена в член 36, параграф 2, с което той се уведомява за датата на клане на животното в кланицата и за датата на унищожаване на идентификационния документ; или
ii)
идентификационният документ, който е направен невалиден, се връща на издаващия орган, посочен или в точка 11 от част А на раздел I на идентификационния документ, или в част В от този раздел, като документът е актуализиран в съответствие с член 28, буква б), или директно, или чрез контактната точка, посочена в член 36, параграф 2, заедно с информация за датата, на която животното е заклано или умъртвено с цел борба със заболяванията.
2. Мерките, предвидени в параграф 1, се извършват от или под надзора на:
а)
официалния ветеринарен лекар:
i)
при клане или убиване с цел борба със заболяванията в съответствие с член 4, параграф 4, буква а), втора алинея от Директива 2009/156/ЕО; или
ii)
след клане в съответствие с член 7, параграф 3 от Директива 2009/156/ЕО; или
б)
компетентния орган, определен в член 3, параграф 10 от Регламент (ЕО) № 1069/2009, при обезвреждане или преработка на трупа, който е придружен от идентификационния документ в съответствие с националното законодателство, посочено в член 23, параграф 1 от настоящия регламент, във:
i)
обект, одобрен в съответствие с член 24, параграф 1, буква а) от Регламент (ЕО) № 1069/2009; или
ii)
инсталации за изгаряне с нисък капацитет, посочени в глава III, буква а), подточка iii) от приложение III към Регламент (ЕС) № 142/2011.
3. Когато, в съответствие с параграф 1, буква а) от настоящия член, транспондерът не може да бъде изваден от еднокопитно животно, заклано с цел консумация от човека, официалният ветеринарен лекар обявява месото или частта от месото, в която се намира транспондерът, за негодно за консумация от човека в съответствие с раздел II, глава V, параграф 1, буква н) от приложение I към Регламент (ЕО) № 854/2004.
Член 35
Задължение на стопанина и на издаващия орган при смърт или загуба на еднокопитно животно
1. Във всички случаи на смърт или загуба (включително кражба) на еднокопитно животно, които не са посочени в член 34, стопанинът връща идентификационния документ на съответния издаващ орган, посочен в раздел I, част А или актуализиран в съответствие с член 28, буква б) в част В от раздел I на идентификационния документ в срок до 30 дни след смъртта или загубата на животното.
2. Издаващият орган, получил информация относно смърт или загуба на еднокопитно животно в съответствие с член 34 или параграф 1 от настоящия член, действа в съответствие с член 28, букви г) и д).
Член 36
Задължения на държавите членки да осигурят обмен на информация след настъпването на смърт на еднокопитно животно
1. Държавите членки прилагат процедури за връщане на направения невалиден идентификационен документ до издаващия орган, както е предвидено в член 34, параграф 1, буква в), подточка ii).
2. Държавите членки могат да осигурят контактна точка за получаване на удостоверенията, посочени в член 34, параграф 1, буква в), подточка i), или на идентификационните документи, посочени в член 34, параграф 1, буква в), подточка ii), за по-нататъшно разпращане до съответните издаващи органи на своята територия.
Тази контактна точка може да бъде орган за връзка, посочен в член 35 от Регламент (ЕО) № 882/2004.
3. Когато е приложимо в съответствие с параграф 2, данните за контактната точка, които могат да бъдат включени в централната база данни, предвидена в член 39, се предоставят на другите държави членки и на обществеността на уебсайта, посочен в член 6, параграф 1.
Член 37
Еднокопитни животни, предназначени за клане с цел консумация от човека, и документиране на лечението
1. Дадено еднокопитно животно се счита за предназначено за клане с цел консумация от човека, освен в случаите, когато в съответствие с настоящия регламент то необратимо е обявено за непредназначено за тази цел в част II от раздел II на идентификационния документ чрез:
а)
подпис на собственика по негова собствена преценка, заверен от издаващия орган; или
б)
подписи на стопанина и на отговорния ветеринарен лекар, който действа в съответствие с член 10, параграф 2 от Директива 2001/82/ЕО; или
в)
вписването, направено от издаващия орган, при издаването на дубликат на идентификационен документ в съответствие с член 29 или 30 или идентификационен документ, заместващ оригинала, в съответствие с член 32.
2. Преди всяко лечение в съответствие с член 10, параграф 2 от Директива 2001/82/ЕО или лечение чрез употреба на лекарствен продукт, разрешен в съответствие с член 6, параграф 3 от посочената директива, отговорният ветеринарен лекар, посочен в член 10, параграф 1 от Директива 2001/82/ЕО, удостоверява статута на еднокопитното животно като:
а)
предназначено за клане с цел консумация от човека, което е общият случай; или
б)
непредназначено за клане с цел консумация от човека, както е установено в част II от раздел II на идентификационния документ.
3. Когато лечението, посочено в параграф 2 от настоящия член, не е разрешено за еднокопитни животни, предназначени за клане с цел консумация от човека, отговорният ветеринарен лекар, посочен в член 10, параграф 1 от Директива 2001/82/ЕО, осигурява това, че в съответствие с дерогацията, предвидена в член 10, параграф 2 от Директива 2001/82/ЕО, преди лечението съответното еднокопитно животно необратимо се обявява за непредназначено за клане с цел консумация от човека чрез:
а)
попълване и подписване на част II от раздел II от идентификационния документ; както и
б)
обявяване за невалидна част III от раздел II на идентификационния документ в съответствие с инструкциите, предвидени в част III от раздел II.
4. След предприемането на мерките, предвидени в параграф 3, стопанинът на еднокопитното животно подава идентификационния документ до издаващ орган в държавата членка, където се намира стопанството на животното, или предоставя информация онлайн, когато има осигурен такъв достъп до базата данни, в срок от 14 дни, считано от датата на подписа в част II от раздел II на идентификационния документ.
5. Чрез дерогация от параграф 4 държава членка може да приема мерки, за да гарантира, че отговорният ветеринарен лекар уведомява за мерките, предприети в съответствие с параграф 3, в срок до 14 дни от датата на подписване на част II от раздел II на идентификационния документ:
а)
или директно издаващия орган, посочен в параграф 4, и предоставя информацията, необходима на издаващия орган да актуализира базата данни, създадена в съответствие с член 39; или
б)
директно централната база данни, създадена в съответствие с член 39, когато е гарантирано, че информацията е включена в база данни, създадена в съответствие с член 38 от издаващия орган, посочен в параграф 4.
6. При нужда от лечение на еднокопитно животно при условията, посочени в член 10, параграф 3 от Директива 2001/82/ЕО, отговорният ветеринарен лекар вписва в част III от раздел II на идентификационния документ необходимите данни относно лекарствения продукт, който съдържа вещества, изброени в Регламент (ЕО) № 1950/2006 като вещества от съществено значение за лечението на еднокопитни животни,, или вещества, които носят допълнителна клинична полза за това лечение.
Отговорният ветеринарен лекар вписва датата на последния предписан прием на лекарствения продукт и в съответствие с член 11, параграф 4 от Директива 2001/82/ЕО информира стопанина за датата, на която изтича карентният период, установен в съответствие с член 10, параграф 3 от посочената директива.
ГЛАВА VIII
ЗАПИСИ И САНКЦИИ
Член 38
База данни
1. Когато издава идентификационен документ или регистрира по-рано издадени идентификационни документи, издаващият орган записва в своята база данни поне следната информация относно еднокопитното животно:
а)
уникален доживотен номер;
б)
вид;
в)
пол;
г)
цвят;
д)
датата (дд/мм/гггг) на раждане, заявена от стопанина, посочен в буква и);
е)
ако е приложимо, поне последните 15 знака от кода, предаван от транспондерa, или предавания от радиочестотно идентификационно устройство код, което не е съобразено със стандарт ISO 11784, заедно с информация за изискваното четящо устройство за прочит на информацията, или алтернативен метод за удостоверяване на самоличността в съответствие с член 21;
ж)
държавата на раждане, обявена от стопанина, посочен в буква и);
з)
дата на издаване и на всяко изменение на идентификационния документ;
и)
името и адреса на стопанина, подал заявлението, посочено в член 11, параграф 1, член 15, параграф 1, член 29, параграф 2 или член 32, параграф 2, или, когато е приложимо, подал идентификационния документ, както е посочено в член 27, параграф 3;
й)
статут на регистрирано еднокопитно животно или на еднокопитно животно за разплод и доотглеждане;
к)
име на животното (името, което животното е получило при раждането, и където е приложимо, търговското име), както е обявено от стопанина, посочен в буква и);
л)
известен статут на животното като непредназначено за клане с цел консумация от човека;
м)
сериен номер, когато такъв сериен номер се отбелязва в идентификационния документ, посочен в член 9, параграфи 1 и 3, и информация за нови идентификационни документи, дубликати или идентификационни документи, заместващи оригинала, издадени в съответствие с член 12, параграф 3, член 29, член 30 или член 32;
н)
държавата, в която се намира стопанството на еднокопитното животно, както е обявено от стопанина, посочен в буква и);
о)
съобщената дата на смъртта или загубата на животното, обявена от стопанина, посочен в буква и), или датата на клане.
2. Издаващият орган съхранява информацията, посочена в параграф 1 от настоящия член, като запис в своята база данни в продължение на най-малко 35 години или за срок от минимум две години, считано от датата на известяване на смъртта на еднокопитното животно в съответствие с член 34.
3. Не по-късно от 15 дни, считано от датата на вписване на информацията, посочена в параграф 1 от настоящия член, издаващият органът, посочен в същия параграф, предава информацията, посочена в букви а) - й) и л) - о) от него, до централната база данни, създадена в съответствие с член 39, в държавата членка:
а)
където издаващият орган е одобрен, признат или определен или където се намира седалището му в съответствие с член 5, параграф 1;
б)
където е родено еднокопитното животно.
Член 39
Създаване на централна база данни
1. Държавите членки създават централна база данни за целите на настоящия регламент.
2. Чрез дерогация от параграф 1 не се изисква централна база данни в държавите членки, които имат единна база данни за регистрирани еднокопитни животни и единна база данни за еднокопитни животни за разплод и доотглеждане, при условие че:
а)
двете бази данни могат ефективно да обменят информация помежду си и могат да си сътрудничат с централните бази данни в съответствие с член 40 с цел актуализиране на идентификационните данни за еднокопитни животни, когато техният статут се променя на регистрирани еднокопитни животни или на еднокопитни животни за разплод и доотглеждане;
б)
компетентният орган има достъп до тези бази данни.
3. Държавите членки предоставят наименованието, адреса и информацията за връзка със своите централни бази данни на разположение на другите държави членки и на обществеността на уебсайта, предвиден в член 6, параграф 1.
Член 40
Експлоатация и сътрудничество на централните бази данни
1. Всяка държава членка гарантира, че издаващите органи, посочени в член 5, параграф 1, включват информацията, посочена в член 28, буква д) и член 38, параграф 1, отнасяща се до еднокопитни животни, идентифицирани на нейна територия, в централна база данни или че базите данни на издаващите органи на нейната територия са свързани в мрежа с тази централна база данни.
2. Държавите членки си сътрудничат при експлоатацията на своите централни бази данни в съответствие с Директива 89/608/ЕИО и гарантират, че:
а)
в съответствие с член 28 от настоящия регламент от централната база данни се предава информация - с посочване на уникалния доживотен номер - за всяко изменение на идентификационните данни, посочени в член 38, параграф 1, до централната база данни на държавата членка, в която е издаден идентификационният документ;
б)
на компетентните органи на останалите държави членки се предоставя безплатен достъп до минимална информация, съдържаща се в централната база данни, за да направят справка дали там е записан даден код на транспондер, уникален доживотен номер или номер на паспорт.
Член 41
Санкции
Държавите членки определят правилата относно санкциите, приложими при нарушение на разпоредбите на настоящия регламент, и вземат всички необходими мерки, за да гарантират тяхното прилагане. Предвидените санкции трябва да бъдат ефективни, пропорционални и възпиращи. Държавите членки съобщават на Комисията съдържанието на посочените разпоредби най-късно до 1 януари 2016 г. и незабавно я уведомяват за всяко последващо изменение, което ги засяга.
ГЛАВА IX
ПРЕХОДНИ И ЗАКЛЮЧИТЕЛНИ РАЗПОРЕДБИ
Член 42
Отмяна
Регламент (ЕО) № 504/2008 се отменя, считано от 1 януари 2016 г.
Позоваванията на отменения регламент се считат за позовавания на настоящия регламент.
Член 43
Преходни разпоредби
1. Чрез дерогация от член 4, параграф 2 за идентифицирани в съответствие с настоящия регламент се считат следните еднокопитни животни:
а)
еднокопитните животни, родени най-късно до 30 юни 2009 г. и идентифицирани до тази дата в съответствие с решения 93/623/ЕИО или 2000/68/ЕО, при условие че идентификационните документи, издадени за посочените еднокопитни животни:
i)
са регистрирани в съответствие с член 21, параграф 1 от Регламент (ЕО) № 504/2008 най-късно до 31 декември 2009 г.; както и
ii)
съдържат раздел, съответстващ на раздел IX от образеца на идентификационен документ, установен в приложението към Решение 93/623/ЕО, а част III-А от идентификационния документ е попълнена, ако е въведена информация в част III-Б от него;
б)
еднокопитните животни, родени най-късно до 30 юни 2009 г., които обаче не са идентифицирани до тази дата в съответствие с решения 93/623/ЕИО или 2000/68/ЕО, при условие че са идентифицирани в съответствие с Регламент (ЕО) № 504/2008 най-късно до 31 декември 2009 г.;
в)
еднокопитните животни, идентифицирани в съответствие с Регламент (ЕО) № 504/2008 до 31 декември 2015 г.
2. Еднокопитните животни, които са родени в Съюза или са внесени в Съюза от трета държава след 30 юни 2009 г. и които не са идентифицирани в съответствие с Регламент (ЕО) № 504/2008 до 31 декември 2015 г., се идентифицират в съответствие с член 29 или 32 от настоящия регламент, в зависимост от наличната информация за самоличността им, и в част II от раздел II от дубликата на идентификационния документ се класифицират като непредназначени за клане с цел консумация от човека.
3. Чрез дерогация от член 13, параграф 2 държавите членки, които са предоставили дерогации в съответствие с член 7 от Регламент (ЕО) № 504/2008 преди 1 януари 2016 г. и съответно са уведомили за тях Комисията преди тази дата, не се изисква да уведомяват повторно Комисията за тях.
4. Държавите членки, които не са създали предвидената в член 39 централизирана база данни, създават централна база данни в съответствие с член 39 и осигуряват тя да започне да функционира в съответствие с член 40 най-късно до 30 юни 2016 г.
Член 44
Влизане в сила
Настоящият регламент влиза в сила на двадесетия ден след деня на публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
Той се прилага от 1 януари 2016 г. В държавите членки, които до 1 януари 2016 г. не са създали работеща централна база данни, член 39 обаче се прилага от 1 юли 2016 г.
Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави членки.
Съставено в Брюксел на 17 февруари 2015 година.
ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΕ) 2015/262 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
της 17ης Φεβρουαρίου 2015
για τη θέσπιση κανόνων σύμφωνα με τις οδηγίες 90/427/ΕΟΚ και 2009/156/ΕΟΚ του Συμβουλίου σχετικά με τις μεθόδους αναγνώρισης των ιπποειδών (κανονισμός διαβατηρίου ιπποειδών)
(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
Έχοντας υπόψη την οδηγία 90/427/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 1990, σχετικά με τους όρους ζωοτεχνικού και γενεαλογικού χαρακτήρα που διέπουν το ενδοκοινοτικό εμπόριο ιπποειδών (1), και ιδίως το άρθρο 4 παράγραφος 2 στοιχεία γ) και δ), το άρθρο 6 παράγραφος 2 δεύτερη περίπτωση και το άρθρο 8 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο,
Έχοντας υπόψη την οδηγία 2009/156/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 30ής Νοεμβρίου 2009, σχετικά με τους όρους υγειονομικού ελέγχου που διέπουν τη διακίνηση των ιπποειδών και τις εισαγωγές ιπποειδών προέλευσης τρίτων χωρών (2), και ιδίως το άρθρο 4 παράγραφος 4,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Η οδηγία 90/427/ΕΟΚ καθορίζει τους όρους ζωοτεχνικού χαρακτήρα που διέπουν το ενδοενωσιακό εμπόριο ιπποειδών. Απαιτεί από τα κράτη μέλη να διασφαλίζουν ότι τα καταχωρημένα ιπποειδή που διακινούνται, συνοδεύονται από έγγραφο αναγνώρισης που εκδίδεται από τις εγκεκριμένες ενώσεις εκτροφέων ή οργανώσεις εκτροφής που αναφέρονται στην εν λόγω οδηγία.
(2)
Η οδηγία 2009/156/ΕΚ καθορίζει τους όρους υγειονομικού ελέγχου που διέπουν τη διακίνηση και την εισαγωγή των ιπποειδών προέλευσης τρίτων χωρών. Προβλέπει ότι τα καταχωρημένα ιπποειδή πρέπει να αναγνωρίζονται από έγγραφο αναγνώρισης που εκδίδεται σύμφωνα με την οδηγία 90/427/ΕΟΚ ή από διεθνή οργανισμό ή ένωση που διαχειρίζεται ίππους για ιππικούς αγώνες ή ιπποδρομίες. Τα ιπποειδή αναπαραγωγής και απόδοσης πρέπει να προσδιορίζονται βάσει μεθόδου που καθορίζεται από την Επιτροπή.
(3)
Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 504/2008 της Επιτροπής (3), ο οποίος ισχύει από την 1η Ιουλίου 2009, θεσπίζει κανόνες σχετικά με την αναγνώριση των ιπποειδών που γεννιούνται ή εισάγονται στην Ένωση, και καθορίζει ένα έγγραφο αναγνώρισης (διαβατήριο ιπποειδών) για τα ιπποειδή, το οποίο αποτελεί έγγραφο πολλαπλών χρήσεων που εξυπηρετεί τις ανάγκες της υγείας των ζώων και της δημόσιας υγείας, των ιππικών αθλημάτων, καθώς και ζωοτεχνικές ανάγκες. Εστιάζοντας στο έγγραφο αναγνώρισης ως συστατικό στοιχείο του συστήματος αναγνώρισης ιπποειδών, ο εν λόγω κανονισμός προβλέπει μόνο τη δυνατότητα ενσωμάτωσης των πληροφοριών που περιέχονται στις βάσεις δεδομένων πολυάριθμων εκδιδουσών αρχών σε μια κεντρική βάση δεδομένων ή σύνδεσης των βάσεων δεδομένων τους με την εν λόγω κεντρική βάση δεδομένων.
(4)
Τα κράτη μέλη αντιμετώπισαν δυσκολίες κατά την εφαρμογή των μέτρων που καθορίζονται από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 504/2008. Οι δυσκολίες αυτές αφορούν κυρίως τη μέθοδο αναγνώρισης των ιπποειδών μέσω του εγγράφου αναγνώρισης.
(5)
Οι έρευνες που διενεργούνται από τα κράτη μέλη αποκάλυψαν ότι το έγγραφο αναγνώρισης αποτελεί στόχο σημαντικής απάτης. Βασικός κίνδυνος είναι η παράνομη επανεισαγωγή στην τροφική αλυσίδα των ιπποειδών που παλαιότερα εξαιρέθηκαν από τη σφαγή προς κατανάλωση από τον άνθρωπο και έλαβαν αγωγή με φαρμακευτικά προϊόντα που δεν είναι εγκεκριμένα για ζώα παραγωγής τροφίμων. Μετά την έκδοση της απόφασης 2000/68/ΕΚ της Επιτροπής (4), χιλιάδες ιπποειδή εξαιρέθηκαν αμετάκλητα από τη σφαγή προς κατανάλωση από τον άνθρωπο. Η έλλειψη εναλλακτικών λύσεων για τη διά βίου συντήρηση ανεπιθύμητων ιπποειδών που έχουν αποσυρθεί τα οποία έχουν εξαιρεθεί από τη σφαγή προς κατανάλωση από τον άνθρωπο, έχει οδηγήσει στην παραμέληση και εγκατάλειψη με σοβαρές συνέπειες για την υγεία και την καλή διαβίωση των ζώων. Η κατάσταση αυτή έχει επιδεινωθεί από την τρέχουσα οικονομική κατάσταση, η οποία καθιστά σε πολλές περιπτώσεις ασύμφορη τη διατήρηση των ιπποειδών μετά το τέλος της παραγωγικής τους ζωής. Σε ορισμένα κράτη μέλη, τα προβλήματα έχουν λάβει τέτοιες διαστάσεις ώστε οι αρμόδιες αρχές έχουν ξεκινήσει προγράμματα για τη σφαγή των ιπποειδών που έχουν αποσυρθεί εκτός της τροφικής αλυσίδας.
(6)
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, η παράνομη βόσκηση σε ιδιωτικές ή κρατικές εκτάσεις χωρίς την άδεια των ιδιοκτητών (fly-grazing) αποτελεί νέο φαινόμενο το οποίο επηρεάζει τους ιδιοκτήτες βοσκοτόπων, δεδομένου ότι έχουν καταστεί νόμιμα κάτοχοι ιπποειδών και έχουν ακούσια αναλάβει ευθύνες βάσει του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 504/2008. Το ασαφές καθεστώς των εν λόγω ιπποειδών μπορεί επίσης να επηρεάζει την ορθή εφαρμογή των κανόνων της Ένωσης σε άλλους τομείς.
(7)
Είναι πλέον σαφές ότι οι πληροφορίες που καταγράφονται στη βάση δεδομένων της εκδίδουσας αρχής κατά τον χρόνο της έκδοσης του εγγράφου αναγνώρισης καθίστανται σύντομα παρωχημένες. Κατά συνέπεια, είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι εντελώς ανέφικτο, για τις αρμόδιες αρχές να επαληθεύουν στο πλαίσιο της πιστοποίησης ή του ελέγχου ταυτότητας, εάν ένα έγγραφο ταυτότητας είναι αυθεντικό και αν οι πληροφορίες που περιέχει ισχύουν και είναι εύλογες και δεν έχουν υποστεί δόλια αλλοίωση, κυρίως σχετικά με το καθεστώς των ζώων ως ζώα που προορίζονται για σφαγή, αλλά και για να χρησιμοποιήσουν τις πιο ευνοϊκές συνθήκες για την υγεία και την καλή διαβίωση των ζώων για τη μετακίνηση των καταχωρημένων ιπποειδών.
(8)
Στα περισσότερα κράτη μέλη οι βάσεις δεδομένων των διαφόρων εκδιδουσών αρχών διαβατηρίων δεν συνδέονται μεταξύ τους, και για νομικούς και διοικητικούς λόγους δεν αποτελεί άμεσα διαθέσιμη επιλογή μια ενιαία εκδίδουσα αρχή διαβατηρίων. Ως εκ τούτου, η δημιουργία μιας κεντρικής βάσης δεδομένων θεωρείται ότι είναι η πιο αποτελεσματική λύση για την ανταλλαγή και την εναρμόνιση των δεδομένων μεταξύ των διαφόρων φορέων στο πλαίσιο των οδηγιών 90/427/ΕΟΚ και 2009/156/ΕΚ, όσο είναι απαραίτητο για τη διαχείριση των εγγράφων αναγνώρισης των ιπποειδών με σκοπό όχι μόνο την παροχή των απαιτούμενων εγγυήσεων για την υγεία των ζώων, αλλά και για να καταστεί δυνατή η εφαρμογή των εν λόγω διατάξεων στη νομοθεσία της Ένωσης σχετικά με την καλή μεταχείριση των ζώων και τη δημόσια υγεία, οι οποίες έχουν τη σωστή και αξιόπιστη ταυτοποίηση των ιπποειδών ως προαπαιτούμενο.
(9)
Μια έρευνα που διενεργήθηκε από την Επιτροπή, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για το κρέας αλόγου το 2013 κατέδειξε ότι 23 κράτη μέλη έχουν δημιουργήσει μια κεντρική βάση δεδομένων, και δύο κράτη μέλη διαθέτουν ενιαία βάση δεδομένων για καταχωρημένα ιπποειδή και ιπποειδή αναπαραγωγής και απόδοσης αντίστοιχα. Τρία κράτη μέλη, τα οποία αντιπροσωπεύουν περίπου το 20 % των 6,7 εκατ. ιπποειδών στην Ένωση, δεν διαθέτουν κεντρική βάση δεδομένων.
(10)
Επομένως, είναι αναγκαίο να αναθεωρηθεί το σύστημα της Ένωσης για την αναγνώριση των ιπποειδών, προκειμένου να εξασφαλιστεί ότι είναι ασφαλές αλλά και φιλικό προς τον χρήστη.
(11)
Οι εισαγωγές ιπποειδών στις επικράτειες που αναφέρονται στο παράρτημα I του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 882/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (5) υπόκεινται στους όρους που καθορίζονται σύμφωνα με την οδηγία 2009/156/ΕΚ και έχουν εγκριθεί από τις τρίτες χώρες που απαριθμούνται στο παράρτημα της απόφασης 2004/211/ΕΚ της Επιτροπής (6). Τυπικά, περίπου 4 000 καταχωρημένα ιπποειδή και ιπποειδή αναπαραγωγής και απόδοσης εισάγονται ετησίως στην Ένωση, υπό τους όρους που καθορίζονται στην απόφαση 93/197/ΕΟΚ της Επιτροπής (7).
(12)
Όταν εφαρμόζονται οι τελωνειακές διαδικασίες που ορίζονται στον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 952/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (8), είναι αναγκαίο να γίνεται επίσης αναφορά στον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 706/73 (9). Ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 706/73 ορίζει ότι, από την 1η Σεπτεμβρίου 1973, οι ενωσιακοί κανόνες εφαρμόζονται στις αγγλονορμανδικές νήσους και στη νήσο του Man στην κτηνιατρική νομοθεσία.
(13)
Η απόφαση 96/78/ΕΚ της Επιτροπής (10) θεσπίζει κριτήρια σχετικά με την εγγραφή και την καταχώρηση, σε γενεαλογικά βιβλία, καταχωρημένων ιπποειδών τα οποία προορίζονται για αναπαραγωγή. Η ίδια απόφαση προβλέπει, μεταξύ άλλων, ότι προκειμένου να εγγραφεί στο κύριο τμήμα του γενεαλογικού βιβλίου της φυλής του, ένα ιπποειδές πρέπει να αναγνωριστεί ως νεογέννητο πουλάρι σύμφωνα με τους κανόνες του γενεαλογικού βιβλίου, το οποίο θα πρέπει να απαιτεί τουλάχιστον ένα συνοδευτικό πιστοποιητικό. Για λόγους συνέπειας της νομοθεσίας της Ένωσης και διευκόλυνσης της εφαρμογής της, οι κανόνες σχετικά με το έγγραφο αναγνώρισης δεν πρέπει να θέτουν σε κίνδυνο την εφαρμογή των κανόνων σχετικά με την αναγνώριση των ιπποειδών για την καταχώρισή τους στα γενεαλογικά βιβλία.
(14)
Οι μέθοδοι αναγνώρισης των ιπποειδών που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό θα πρέπει επίσης να συνάδουν με τις αρχές που θεσπίζονται από οργανώσεις εκτροφής που έχουν εγκριθεί σύμφωνα με την απόφαση 92/353/ΕΟΚ της Επιτροπής (11). Σύμφωνα με την εν λόγω απόφαση, η οργάνωση ή η ένωση που τηρεί γενεαλογικό βιβλίο καταγωγής της φυλής οφείλει να θεσπίσει αρχές που να διέπουν την αναγνώριση των ιπποειδών, τη διαίρεση του γενεαλογικού βιβλίου σε κλάσεις και τους ανιόντες προγόνους που καταχωρούνται στο γενεαλογικό βιβλίο.
(15)
Για να εξασφαλιστεί η υψηλή ποιότητα των εγγράφων αναγνώρισης και η τήρηση αρχείων για το σύνολο των ιπποειδών στην Ένωση, τα κράτη μέλη πρέπει να διασφαλίζουν ότι τα συστήματα αναγνώρισης των καταχωρημένων ιπποειδών που έχουν εγγραφεί ή καταχωρηθεί στα γενεαλογικά βιβλία τα οποία καθορίζονται από εγκεκριμένες ή αναγνωρισμένες ενώσεις εκτροφέων ή οργανώσεις εκτροφής πληρούν, όσον αφορά την έκδοση των εγγράφων αναγνώρισης, τους όρους που προβλέπονται για τον καθορισμό από την αρμόδια αρχή των φορέων που εκδίδουν έγγραφα αναγνώρισης των ιπποειδών αναπαραγωγής και απόδοσης.
(16)
Ο ορισμός των «ιπποειδών», που εμπίπτει αυστηρά στο πεδίο εφαρμογής του στοιχείου β) του άρθρου 2 της οδηγίας 2009/156/ΕΚ, πρέπει να είναι σύμφωνος με την ταξινόμηση που χρησιμοποιείται στη νομοθεσία της Ένωσης, όπως στα προσαρτήματα του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 3626/82 του Συμβουλίου (12) και του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 206/2010 της Επιτροπής (13).
(17)
Δεδομένου ότι ο ορισμός της εκμετάλλευσης που ορίζεται στην οδηγία 92/35/ΕΟΚ του Συμβουλίου (14) περιλαμβάνει προστατευόμενους φυσικούς βιοτόπους στους οποίους τα ιπποειδή ζουν ελεύθερα και, ως εκ τούτου, είναι ευρύτερος από αυτόν που ορίζεται στην οδηγία 2009/156/ΕΚ, είναι σκόπιμο ο ορισμός της εκμετάλλευσης που ορίζεται στον παρόντα κανονισμό να καλύπτει επίσης προστατευόμενους φυσικούς βιοτόπους στους οποίους τα ιπποειδή ζουν ελεύθερα.
(18)
Η κτηνιατρική επίβλεψη που είναι αναγκαία για την παροχή των υγειονομικών εγγυήσεων σύμφωνα με την οδηγία 2009/156/ΕΚ μπορεί να εξασφαλισθεί μόνον όταν η εκμετάλλευση, όπως ορίζεται στην εν λόγω οδηγία, είναι γνωστή στην αρμόδια αρχή. Παρόμοιες απαιτήσεις προκύπτουν από την εφαρμογή του παραρτήματος I τμήμα I κεφάλαιο II μέρος Α του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 854/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (15) σε σχέση με τα ιπποειδή ως ζώα παραγωγής τροφίμων. Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη τη συχνότητα με την οποία διακινούνται τα ιπποειδή, δεν είναι σκόπιμο να καθιερωθεί ένα σύστημα με το οποίο τα ιπποειδή πρέπει να ανιχνεύονται σε πραγματικό χρόνο. Αντίθετα, τα στοιχεία αναγνώρισης θα πρέπει να είναι στη διάθεση της δημόσιας αρχής και για αυτόν τον σκοπό είναι αποφασιστικής σημασίας η δημιουργία μιας κεντρικής βάσης σε κάθε κράτος μέλος για τη διαχείριση των πληροφοριών σχετικά με τα ιπποειδή που συντηρούνται στο εν λόγω κράτος μέλος.
(19)
Η ενωσιακή νομοθεσία πραγματοποιεί διάκριση μεταξύ ιδιοκτητών και κατόχων ζώων. Ο όρος «κάτοχος» ζώων ορίζεται και χρησιμοποιείται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1760/2000 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (16). Αντίθετα, η οδηγία 2009/156/ΕΚ αναφέρεται στον ιδιοκτήτη ή τον εκτροφέα του ζώου. Ένας συνδυασμένος ορισμός του ιδιοκτήτη και του κατόχου προβλέπεται στην οδηγία 92/35/ΕΟΚ. Καθώς, βάσει της ενωσιακής και της εθνικής νομοθεσίας, ο ιδιοκτήτης ενός ιπποειδούς δεν είναι κατ' ανάγκη το πρόσωπο που είναι υπεύθυνο για το ιπποειδές, πρέπει να αποσαφηνισθεί ότι ο κάτοχος του ιπποειδούς, ο οποίος ενδέχεται να είναι ή να μην είναι ο ιδιοκτήτης του, πρέπει να ευθύνεται πρωτίστως για την αναγνώριση των ιπποειδών σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό.
(20)
Σύμφωνα με τη νομοθεσία των κρατών μελών ή ως απαίτηση συγκεκριμένων εκδιδουσών αρχών, οι πληροφορίες σχετικά με τον ιδιοκτήτη του ζώου θα πρέπει να καταγραφούν στο έγγραφο ταυτοποίησης και, κατά συνέπεια, στη βάση δεδομένων που τηρεί η εκδίδουσα αρχή. Οι πληροφορίες αυτές σχετικά με την ιδιοκτησία, και ιδιαιτέρως σχετικά με την αλλαγή ιδιοκτησίας, μπορούν να παρέχονται σε διαφορετικής μορφής πιστοποιητικά ιδιοκτησίας ή κάρτες εγγραφής, συμπεριλαμβανομένης της «carte d'immatriculation», που εφαρμόζεται επιτυχώς σε ένα κράτος μέλος.
(21)
Η οδηγία 2008/73/ΕΚ του Συμβουλίου (17) προβλέπει ότι τα κράτη μέλη οφείλουν να καταρτίζουν και να τηρούν επικαιροποιημένους τους καταλόγους εγκεκριμένων εγκαταστάσεων στον κτηνιατρικό και ζωοτεχνικό τομέα και να τους θέτουν στη διάθεση των λοιπών κρατών μελών και του κοινού. Για να διευκολυνθεί η πρόσβαση από τα άλλα κράτη μέλη και από το κοινό στους καταλόγους των εγκεκριμένων εγκαταστάσεων, οι κατάλογοι πρέπει να διατίθενται ηλεκτρονικά από τα κράτη μέλη με τη βοήθεια ιστοσελίδων πληροφόρησης στο διαδίκτυο. Η Επιτροπή πρέπει να βοηθήσει τα κράτη μέλη στην κατάρτιση αυτών των καταλόγων που τίθενται στη διάθεση των λοιπών κρατών μελών και του κοινού με την παροχή διεύθυνσης ιστοσελίδας στο διαδίκτυο στην οποία θα πρέπει να εμφανίζονται εθνικοί σύνδεσμοι σε ιστοσελίδες πληροφόρησης των κρατών μελών.
(22)
Για να διευκολυνθεί η ανταλλαγή πληροφοριών με ηλεκτρονικά μέσα ανάμεσα στα κράτη μέλη και να εξασφαλιστεί η διαφάνεια και η ευκολότερη κατανόηση, είναι σημαντικό οι κατάλογοι να παρουσιάζονται σύμφωνα με ενιαίο μορφότυπο σε όλη την Ένωση. Ως εκ τούτου, η απόφαση 2009/712/ΕΚ της Επιτροπής (18), καθορίζει τα υποδείγματα της μορφής των εν λόγω καταλόγων στις ηλεκτρονικές σελίδες πληροφοριών που έχουν δημιουργηθεί από τα κράτη μέλη.
(23)
Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 504/2008 προβλέπει ότι τα ιπποειδή δεν διατηρούνται εάν δεν αναγνωρίζονται σύμφωνα με τον εν λόγω κανονισμό. Η Επιτροπή κλήθηκε να απαντήσει σε αρκετές καταγγελίες όσον αφορά τους εγχώριους πληθυσμούς ίππων που ζουν εκτός εκμεταλλεύσεων υπό συνθήκες που δεν είναι συμβατές με αυτές που περιγράφονται ως ημιάγριες στον εν λόγω κανονισμό. Ως εκ τούτου, είναι αναγκαίο να διευκρινιστεί ότι τα ιπποειδή που ζουν στην Ένωση πρόκειται να αναγνωριστούν και ως δεύτερο βήμα να προβλέπεται παρέκκλιση στις περιπτώσεις που δεν μπορεί να πληρούται αυτή η προϋπόθεση.
(24)
Τα ιπποειδή που ζουν στην Ένωση πρέπει να αναγνωρίζονται από ένα ισόβιο έγγραφο αναγνώρισης που παρέχει αναλυτική και σχηματική περιγραφή του ιπποειδούς και καταγράφει τα μοναδικά διακριτικά χαρακτηριστικά του ζώου για σκοπούς επαλήθευσης της ταυτότητας. Τα διακριτικά χαρακτηριστικά μπορούν να είναι είτε εγγενή, όπως περισσότερες από τρεις σπείρες (whorls) στο τριχωτό της κεφαλής, τύλοι στο εσωτερικό του ποδιού (chestnuts), χρωματικά σημάδια, σπάνιες ανωμαλίες χρωστικής των ματιών, ειδικές αλλοιώσεις των μυών, αλλά και τις λεπτομερείς δομές της ίριδας ή του αμφιβληστροειδούς, ειδικών γενετικών δεικτών (προφίλ DNA), είτε επίκτητα, όπως αποχρωματισμό στην περιοχή της σέλας και ουλές, συμπεριλαμβανομένων εκείνων από ευνουχισμό των επιβητόρων ίππων, είτε πυροσφραγίδα.
(25)
Έγγραφα αναγνώρισης δεν θα πρέπει να εκδίδονται, εκτός εάν έχουν συμπληρωθεί με τις απαιτούμενες λεπτομέρειες αναγνώρισης που καταγράφονται στη βάση δεδομένων της εκδίδουσας αρχής σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό.
(26)
Επιπλέον, το πιστοποιητικό καταγωγής που προβλέπεται στην οδηγία 90/427/ΕΟΚ, το οποίο πρόκειται να ενσωματωθεί στο έγγραφο αναγνώρισης πρέπει να αναφέρει κάθε αναγκαία πληροφορία ώστε να διασφαλίζεται ότι τα ιπποειδή που μεταφέρονται μεταξύ διαφορετικών γενεαλογικών βιβλίων καταχωρούνται στην κλάση του γενεαλογικού βιβλίου του οποίου τα κριτήρια πληρούν.
(27)
Σύμφωνα με την απόφαση 96/510/ΕΚ της Επιτροπής (19), το γενεαλογικό και ζωοτεχνικό πιστοποιητικό των καταχωρημένων ιπποειδών πρέπει να είναι σύμμορφο με το έγγραφο αναγνώρισης το οποίο ορίζεται στην απόφαση 93/623/ΕΟΚ της Επιτροπής (20). Καθώς οι αποφάσεις 93/623/ΕΚ και 2000/68/ΕΚ καταργήθηκαν από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 504/2008, είναι αναγκαίο να αποσαφηνισθεί ότι κάθε παραπομπή στις εν λόγω αποφάσεις πρέπει να θεωρείται παραπομπή στον εν λόγω κανονισμό.
(28)
Οι φορείς που εκδίδουν έγγραφα αναγνώρισης για καταχωρημένα ιπποειδή πρέπει να είναι οι οργανώσεις ή ενώσεις που διατηρούν ή καταρτίζουν γενεαλογικά βιβλία για καταχωρημένα ιπποειδή που είναι επίσημα εγκεκριμένα ή αναγνωρισμένα από την αρμόδια αρχή ενός κράτους μέλους, σύμφωνα με την απόφαση 92/353/ΕΟΚ, ή ένας επίσημος οργανισμός του κράτους μέλους που διαχειρίζεται το γενεαλογικό βιβλίο στο οποίο το ιπποειδές έχει εγγραφεί ή καταχωρηθεί για αναπαραγωγικούς σκοπούς, σύμφωνα με την απόφαση 96/78/ΕΚ. Επιπλέον, εθνικά παραρτήματα διεθνών οργανισμών ή ενώσεων που διαχειρίζονται άλογα για διαγωνισμούς ή αγώνες και έχουν την έδρα τους σε ένα κράτος μέλος, πρέπει να είναι επίσης σε θέση να ενεργούν ως φορείς έκδοσης εγγράφων αναγνώρισης για καταχωρημένους ίππους.
(29)
Τα κράτη μέλη πρέπει να έχουν μεγαλύτερη διακριτική ευχέρεια σε σχέση με τις εκδίδουσες αρχές οι οποίες εκδίδουν έγγραφα αναγνώρισης των ιπποειδών αναπαραγωγής και απόδοσης. Θα πρέπει τα εν λόγω έγγραφα αναγνώρισης να μπορούν να εκδίδονται από την αρμόδια αρχή για την εκμετάλλευση στην οποία εκτρέφεται το ιπποειδές κατά τη στιγμή της αναγνώρισής του ή από εκδίδουσα αρχή που ορίζεται και εποπτεύεται από την αρμόδια αρχή.
(30)
Η αρμόδια αρχή που είναι υπεύθυνη για την έγκριση ή την αναγνώριση των οργανώσεων ή ενώσεων που καταρτίζουν γενεαλογικά βιβλία ιπποειδών σύμφωνα με το παράρτημα της απόφασης 92/353/ΕΟΚ θα πρέπει να συνεργάζεται με την αρμόδια αρχή που αναφέρεται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 882/2004 ώστε να διασφαλίζεται, κατά περίπτωση στο πλαίσιο της διασυνοριακής συνεργασίας, ότι τα έγγραφα αναγνώρισης των ιπποειδών εκδίδονται και χρησιμοποιούνται σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό.
(31)
Καθώς όλα τα ιπποειδή που γεννιούνται ή εισάγονται στην Ένωση πρέπει να αναγνωρίζονται μέσω ενός ενιαίου εγγράφου αναγνώρισης που εκδίδεται για όλη τη ζωή του ιπποειδούς, είναι αναγκαία η θέσπιση ειδικών διατάξεων για τις περιπτώσεις στις οποίες το καθεστώς των ζώων ως «ιπποειδών αναπαραγωγής και απόδοσης» μετατρέπεται σε «καταχωρημένα ιπποειδή» κατά την έννοια της οδηγίας 2009/156/ΕΚ. Λαμβάνοντας υπόψη τις σοβαρές συνέπειες μιας τέτοιας αλλαγής για τη διακίνηση, το εμπόριο και την εισαγωγή ιπποειδών στην Ένωση από τρίτες χώρες όσον αφορά τους ισχύοντες κανόνες για την υγεία των ζώων που ορίζονται στην οδηγία 2009/156/ΕΚ, αλλά και όσον αφορά τους κανόνες καλής μεταχείρισης των ζώων που διέπουν την εν λόγω διακίνηση σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1/2005 του Συμβουλίου (21), είναι αναγκαίο για την αρμόδια αρχή να υπάρχει ένα ενιαίο σημείο πρόσβασης, δηλαδή μια κεντρική βάση δεδομένων, για την επαλήθευση των στοιχείων αναγνώρισης των ιπποειδών που απαιτούνται για πιστοποίηση ή επίσημους ελέγχους.
(32)
Τα κράτη μέλη πρέπει να είναι σε θέση να θεσπίζουν ειδικά καθεστώτα για την αναγνώριση ιπποειδών που ζουν σε άγριες ή ημιάγριες συνθήκες σε καθορισμένες περιοχές ή εδάφη, συμπεριλαμβανομένων προστατευμένων φυσικών περιοχών, για λόγους συνεκτικότητας με τον ορισμό της εκμετάλλευσης που αναφέρεται στην οδηγία 92/35/ΕΟΚ. Ωστόσο, μια τέτοια παρέκκλιση από τη γενική υποχρέωση αναγνώρισης των ιπποειδών πρέπει να χορηγείται μόνο στις περιπτώσεις που οι εν λόγω καθορισμένοι πληθυσμοί ιπποειδών που ζουν σε άγριες ή ημιάγριες συνθήκες, διαχωρίζονται αποτελεσματικά από ιπποειδή οποιασδήποτε μορφής οικιακής χρήσης και παραμένουν όχι μόνο εκτός του ανθρώπινου ελέγχου για την επιβίωση και την αναπαραγωγή τους, αλλά και εκτός του πεδίου εφαρμογής της οδηγίας 98/58/ΕΚ του Συμβουλίου (22), η οποία δεν ισχύει για ζώα που ζουν σε άγρια κατάσταση.
(33)
Για την εξακρίβωση της ταυτότητας του ιπποειδούς, το έγγραφο αναγνώρισης πρέπει να περιλαμβάνει καταρχάς μια υψηλής ποιότητας περιγραφή του ιπποειδούς, η οποία συνίσταται σε μια αναλυτική περιγραφή και των διακριτικών χαρακτηριστικών του, καθώς και μια λεπτομερή σχηματική παράσταση η οποία περιλαμβάνει τα μοναδικά και διακριτικά χαρακτηριστικά του ιπποειδούς.
(34)
Προκειμένου να διασφαλίζεται ότι τα ιπποειδή περιγράφονται σωστά στα συνοδευτικά έγγραφα αναγνώρισής τους, οι εκδίδουσες αρχές πρέπει να προσπαθούν να εφαρμόζουν βέλτιστες πρακτικές και να εκπαιδεύουν το προσωπικό που είναι επιφορτισμένο με την περιγραφή των ζώων για παράδειγμα ακολουθώντας τις κατευθυντήριες οδηγίες που παρέχονται από την Fédération Équestre Internationale (23) και την Weatherbys (24).
(35)
Τα διακριτικά χαρακτηριστικά ενός ιπποειδούς και τα μέσα αναγνώρισης που ισχύουν για αυτά, τα οποία χρησιμοποιούνται συνδυαστικά για τον σκοπό επαλήθευσης της ταυτότητας, δεν θα πρέπει να δημιουργούν απλώς σαφή διασύνδεση του ιπποειδούς και του εγγράφου αναγνώρισής του, αλλά πρέπει επίσης να αποδεικνύουν ότι το εν λόγω ιπποειδές έχει υποβληθεί σε διαδικασία αναγνώρισης σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό, ώστε να μην εκδίδονται περισσότερα από ένα έγγραφα για κάθε ζώο. Ηλεκτρονικά αναγνωριστικά μέσα («πομποδέκτες») για ιπποειδή χρησιμοποιούνται ήδη ευρέως διεθνώς. Η τεχνολογία αυτή πρέπει να χρησιμοποιηθεί ώστε να εξασφαλίζεται ένας στενός σύνδεσμος μεταξύ του ιπποειδούς και του μέσου αναγνώρισης, παρότι πρέπει να προβλεφθούν εναλλακτικές μέθοδοι που θα χρησιμοποιούνται για την επαλήθευση της ταυτότητας του ιπποειδούς, υπό τον όρο ότι οι εν λόγω εναλλακτικές μέθοδοι παρέχουν ισοδύναμες εγγυήσεις για την αποφυγή της έκδοσης πολλαπλών εγγράφων αναγνώρισης.
(36)
Πομποδέκτες που χρησιμοποιούνται για τη σήμανση των ιπποειδών και οι συσκευές ανάγνωσης για την εμφάνιση του κωδικού που είναι ενσωματωμένος στον πομποδέκτη θα πρέπει να συμμορφώνονται με τα διεθνώς συμφωνηθέντα πρότυπα. Τα πρότυπα αυτά προβλέπουν δύο διαφορετικά συστήματα για τη διασφάλιση της μοναδικότητας του κωδικού του πομποδέκτη. Τα περισσότερα κράτη μέλη έχουν εφαρμόσει τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 504/2008 με τέτοιο τρόπο ώστε να χρησιμοποιούν έναν τριψήφιο αλφαριθμητικό κωδικό χώρας και να διαχειρίζονται τη διανομή των πομποδεκτών μέσω των αρμόδιων αρχών τους.
(37)
Το εν λόγω σύστημα για τη διασφάλιση της μοναδικότητας του κωδικού του πομποδέκτη θα πρέπει να ενσωματωθεί στον σχεδιασμό των βάσεων δεδομένων που τηρούνται από τις εκδίδουσες αρχές και της κεντρικής βάσης δεδομένων, και να εφαρμόζεται χωρίς να διακυβεύεται το εμπόριο και οι εισαγωγές ιπποειδών στην Ένωση που έχουν σημανθεί από πομποδέκτη που απεικονίζει αλφαριθμητικό κωδικό διαφορετικού σχεδιασμού.
(38)
Η οδηγία 90/425/ΕΟΚ του Συμβουλίου (25) προβλέπει κτηνιατρικούς ελέγχους που πρέπει να διενεργούνται σε ορισμένα ζώα και προϊόντα στον τόπο προορισμού τους. Συγκεκριμένα, ορίζει ότι οι παραλήπτες που αναφέρονται στο πιστοποιητικό ή έγγραφο που προβλέπονται στην εν λόγω οδηγία είναι υποχρεωμένοι, εφόσον το ζητήσει η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους προορισμού, και στον βαθμό που απαιτείται για τη διενέργεια των εν λόγω ελέγχων να αναφέρουν εκ των προτέρων την άφιξη των ζώων ή των προϊόντων που προέρχονται από άλλο κράτος μέλος, και ιδίως τη φύση και την προβλεπόμενη ημερομηνία αφίξεως. Η κοινοποίηση αυτή δεν απαιτείται για τους καταχωρημένους ίππους που είναι εφοδιασμένοι με έγγραφο αναγνώρισης όπως προβλέπεται στην οδηγία 90/427/ΕΟΚ.
(39)
Μολονότι τα ιπποειδή πρέπει να συνοδεύονται πάντοτε από το έγγραφο αναγνώρισής τους, σύμφωνα με την ισχύουσα ενωσιακή νομοθεσία, πρέπει να προβλεφθούν παρεκκλίσεις από την απαίτηση αυτή όταν κάτι τέτοιο είναι αδύνατον ή μη εφικτό ενόψει της διατήρησης του εγγράφου αναγνώρισης σε όλη τη ζωή του ιπποειδούς ή εάν το εν λόγω έγγραφο δεν εκδόθηκε λόγω της σφαγής του ζώου προτού φτάσει στην απαιτούμενη μέγιστη ηλικία αναγνώρισης.
(40)
Τα κράτη μέλη πρέπει επίσης να μπορούν να επιτρέπουν τη χρήση ενός απλουστευμένου εγγράφου αναγνώρισης για τα ιπποειδή που διακινούνται εντός της επικράτειάς τους. Πλαστικές κάρτες με ενσωματωμένα μικροκυκλώματα υπολογιστή («έξυπνες κάρτες») χρησιμοποιούνται ως μέσα αποθήκευσης δεδομένων σε διάφορους τομείς. Πρέπει να είναι εφικτή η έκδοση τέτοιων «έξυπνων καρτών» ως εναλλακτική δυνατότητα, επιπλέον του εγγράφου αναγνώρισης, καθώς και η χρησιμοποίησή τους υπό ορισμένες προϋποθέσεις αντί του εγγράφου αναγνώρισης που συνοδεύει τα καταχωρημένα ιπποειδή ή τα ιπποειδή αναπαραγωγής και απόδοσης κατά τις μετακινήσεις τους στο εσωτερικό ενός κράτους μέλους.
(41)
Είναι επίσης απαραίτητο να υπάρξει πρόβλεψη για τις περιπτώσεις όπου το αρχικό έγγραφο αναγνώρισης που εκδίδεται σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό για όλη τη διάρκεια ζωής του ιπποειδούς έχει χαθεί, δεν είναι πλέον ευανάγνωστο ή περιέχει ανακριβείς πληροφορίες οι οποίες δεν προκύπτουν από παράνομες πρακτικές. Στις εν λόγω διατάξεις πρέπει στο μέτρο του δυνατού να αποκλείεται η παράνομη κατοχή περισσότερων του ενός εγγράφου αναγνώρισης για τη σωστή περιγραφή της κατάστασης του ιπποειδούς όταν προορίζεται για σφαγή προς κατανάλωση από τον άνθρωπο. Αν διατίθενται επαρκή και επαληθεύσιμα στοιχεία, εκδίδεται αντίγραφο του εγγράφου αναγνώρισης, το οποίο χαρακτηρίζεται ως τέτοιο και γενικά αποκλείει το ιπποειδές από τη σφαγή για κατανάλωση από τον άνθρωπο. Σε άλλες περιπτώσεις εκδίδεται έγγραφο αντικατάστασης, το οποίο χαρακτηρίζεται επίσης αντιστοίχως και αποκλείει το ιπποειδές από τη σφαγή για κατανάλωση από τον άνθρωπο, το οποίο θα πρέπει επιπλέον να ορίζει το ζώο ως ιπποειδές αναπαραγωγής και απόδοσης.
(42)
Οι εν λόγω διαδικασίες πρέπει να ισχύουν και για ιπποειδή που υποβάλλονται σε αναγνώριση μετά την καθιερωμένη προθεσμία για την πρώτη αναγνώριση, διότι δεν μπορούν να αποκλειστούν πρακτικές απάτης και η πρόθεση απόκτησης συμπληρωματικών εγγράφων αναγνώρισης.
(43)
Σε ορισμένες περιπτώσεις, όταν τα ιπποειδή εγγράφονται ή καταχωρούνται για εγγραφή στα γενεαλογικά βιβλία που διατηρούνται από οργανώσεις εκτροφής σε τρίτες χώρες, απαιτούνται ειδικές διατάξεις που επιτρέπουν τη διατήρηση της καταχώρησης του ιπποειδούς στο εν λόγω γενεαλογικό βιβλίο και ταυτόχρονα την εξασφάλιση του αποκλεισμού του από την τροφική αλυσίδα μέσω των κατάλληλων καταχωρήσεων στο εν λόγω έγγραφο αναγνώρισης.
(44)
Σύμφωνα με την οδηγία 2009/156/ΕΚ, το έγγραφο αναγνώρισης είναι ένα μέσο για τον περιορισμό της διακίνησης των ιπποειδών σε περίπτωση εμφάνισης εστίας ασθένειας που υπόκειται σε υποχρεωτική κοινοποίηση στην εκμετάλλευση όπου διατηρούνται ή εκτρέφονται. Επομένως, είναι αναγκαίο να προβλέπεται η αναστολή της ισχύος του συγκεκριμένου εγγράφου αναγνώρισης για σκοπούς μετακίνησης, σε περίπτωση εμφάνισης εστίας ορισμένων ασθενειών, με την κατάλληλη καταχώρηση στο έγγραφο αναγνώρισης.
(45)
Επιπλέον, η οδηγία 2009/156/ΕΚ προβλέπει ότι τα καταχωρημένα ιπποειδή, όταν φεύγουν από την εκμετάλλευσή τους, αναγνωρίζονται με τη βοήθεια ενός εγγράφου αναγνώρισης, το οποίο πρέπει να πιστοποιεί κυρίως ότι τα ιπποειδή δεν προέρχονται από εκμετάλλευση η οποία υπόκειται σε ορισμένες εντολές απαγόρευσης. Είναι επομένως σκόπιμο να υπάρξει ειδικό κεφάλαιο στο υπόδειγμα του εγγράφου αναγνώρισης το οποίο είναι υποχρεωτικό για όλα τα ιπποειδή και να αναδιατυπωθεί αναλόγως.
(46)
Σε περίπτωση θανάτου ιπποειδούς, εκτός της σφαγής του σε σφαγείο, το έγγραφο αναγνώρισης, αν συνοδεύει το σφάγιο σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία, πρέπει να επιστρέφεται στην εκδίδουσα αρχή από την αρμόδια αρχή που επιβλέπει τη μεταποίηση του νεκρού ζώου σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1069/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (26) ή την αποτέφρωση σε αποτεφρωτήρες χαμηλού δυναμικού που αναφέρονται στο κεφάλαιο III του παραρτήματος III του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 142/2011 της Επιτροπής (27), και πρέπει να διασφαλίζεται ότι δεν είναι δυνατή η επαναχρησιμοποίηση του πομποδέκτη, ή οποιωνδήποτε εναλλακτικών μεθόδων που χρησιμοποιούνται για την επαλήθευση της ταυτότητας του ιπποειδούς.
(47)
Προκειμένου να αποφευχθεί η είσοδος πομποδεκτών στην τροφική αλυσίδα, το κρέας ζώων, από τα οποία δεν στάθηκε δυνατή η αφαίρεση του πομποδέκτη κατά τον χρόνο της σφαγής τους, πρέπει να χαρακτηρίζεται ακατάλληλο για ανθρώπινη κατανάλωση σύμφωνα με το παράρτημα I τμήμα II κεφάλαιο V του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 854/2004. Για να διευκολύνεται ο εντοπισμός των εμφυτευμένων πομποδεκτών, το σημείο εμφύτευσης πρέπει να είναι τυποποιημένο και να καταγράφεται στα έγγραφα αναγνώρισης.
(48)
Σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 178/2002 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (28), ζώντα ζώα που προορίζονται για διάθεση στην αγορά για ανθρώπινη κατανάλωση ορίζονται ως τρόφιμα. Ο εν λόγω κανονισμός προβλέπει εκτενείς ευθύνες για τις επιχειρήσεις τροφίμων σε όλα τα στάδια της παραγωγής τροφίμων, συμπεριλαμβανομένης της ανιχνευσιμότητας των ζώων που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή τροφίμων.
(49)
Τα ιπποειδή αναπαραγωγής και απόδοσης, καθώς και τα καταχωρημένα ιπποειδή, είναι δυνατόν να μετατραπούν σε ιπποειδή σφαγής, όπως ορίζονται στην οδηγία 2009/156/ΕΚ σε κάποιο στάδιο της ζωής τους. Το κρέας των μονόπλων, συνώνυμο των ιπποειδών, ορίζεται στο σημείο 1 του παραρτήματος I του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 853/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (29) για τον καθορισμό ειδικών κανόνων υγιεινής για τα τρόφιμα ζωικής προέλευσης.
(50)
Αφού παρήλθαν οι μεταβατικές διατάξεις σχετικά με την εφαρμογή των κανονισμών (ΕΚ) αριθ. 853/2004, (ΕΚ) αριθ. 854/2004 και (ΕΚ) αριθ. 882/2004 σύμφωνα με την οδηγία (ΕΚ) αριθ. 2076/2005 της Επιτροπής (30), οι απαιτήσεις που αφορούν τις πληροφορίες για την τροφική αλυσίδα για τα ιπποειδή εφαρμόζονται από την 1η Ιανουαρίου 2010.
(51)
Σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 853/2004, ο υπεύθυνος του σφαγείου πρέπει να λαμβάνει και να ελέγχει τις πληροφορίες για την τροφική αλυσίδα οι οποίες παρέχουν στοιχεία για την προέλευση, το ιστορικό και τον χειρισμό των ζώων που προορίζονται για παραγωγή τροφίμων, και να λαμβάνει σχετικά μέτρα. Η αρμόδια αρχή δύναται να επιτρέψει την αποστολή στο σφαγείο των πληροφοριών για την τροφική αλυσίδα που αφορούν οικόσιτα μόνοπλα ταυτόχρονα με τα ζώα, αντί να το κάνει εκ των προτέρων. Επομένως, το έγγραφο αναγνώρισης που συνοδεύει τα ιπποειδή σφαγής πρέπει να αποτελεί τμήμα των πληροφοριών για την τροφική αλυσίδα.
(52)
Σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 854/2004, ο επίσημος κτηνίατρος πρέπει να επιβεβαιώνει τη συμμόρφωση του υπεύθυνου της επιχείρησης τροφίμων με το καθήκον του να διασφαλίζει ότι τα ζώα που γίνονται αποδεκτά για σφαγή για ανθρώπινη κατανάλωση ταυτοποιούνται δεόντως.
(53)
Σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 853/2004, οι υπεύθυνοι επιχειρήσεων τροφίμων πρέπει να ελέγχουν τα διαβατήρια που συνοδεύουν τα οικόσιτα μόνοπλα για να εξασφαλίζουν ότι το ζώο προορίζεται για σφαγή προς κατανάλωση από τον άνθρωπο και, εάν δέχονται το ζώο προς σφαγή, πρέπει να δίνουν το διαβατήριο στον επίσημο κτηνίατρο.
(54)
Λαμβάνοντας υπόψη την ειδική κατάσταση των ιπποειδών που έχουν γεννηθεί ως ζώα ενός είδους παραγωγής τροφίμων, αλλά τα οποία δεν εκτρέφονται σε όλες τις περιπτώσεις κυρίως για τον σκοπό αυτό και στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν εκτρέφονται κατά τη διάρκεια της ζωής τους από υπευθύνους επιχειρήσεων τροφίμων, όπως ορίζεται στο σημείο 3 του άρθρου 3 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 178/2002, είναι αναγκαίο να προβλεφθεί μια διαδικασία που θα εξασφαλίζει μια αδιάλειπτη σύνδεση από τους ελέγχους σχετικά με το έγγραφο αναγνώρισης για λόγους δημόσιας υγείας έως τη διαχείριση του εν λόγω εγγράφου, σύμφωνα με την οδηγία 2009/156/ΕΚ. Μια κεντρική βάση δεδομένων σε κάθε κράτος μέλος είναι, επομένως, καθοριστικής σημασίας για την επαλήθευση ορισμένων λεπτομερειών που περιλαμβάνονται σε ένα έγγραφο αναγνώρισης προτού ληφθεί η απόφαση σφαγής του ζώου για ανθρώπινη κατανάλωση. Σε περίπτωση που οι πληροφορίες όσον αφορά την εξαίρεση από τη σφαγή για ανθρώπινη κατανάλωση στο κεφάλαιο II του εγγράφου αναγνώρισης δεν συμπίπτουν με τις πληροφορίες που έχουν καταχωρηθεί στην κεντρική βάση δεδομένων, οι πληροφορίες που περιέχονται σε οποιοδήποτε από τα δύο και οδηγούν στην εξαίρεση του ιπποειδούς από τη σφαγή για ανθρώπινη κατανάλωση πρέπει να υπερισχύουν.
(55)
Η οδηγία 96/22/ΕΚ του Συμβουλίου (31) ισχύει και για τα ζώα εκτροφής, συμπεριλαμβανομένων των οικόσιτων μονόπλων, καθώς και των άγριων ζώων από είδη που έχουν εκτραφεί σε εκμετάλλευση. Το άρθρο 7 της εν λόγω οδηγίας επιτρέπει το εμπόριο καταχωρημένων ιπποειδών, στα οποία έχουν χορηγηθεί κτηνιατρικά φάρμακα που περιέχουν trembolone allyle ή β-ανταγωνιστές για ζωοτεχνικούς σκοπούς, το οποίο διεξάγεται πριν από το τέλος της προθεσμίας αναμονής, εφόσον πληρούνται οι όροι χορήγησης και η φύση και η ημερομηνία της αγωγής αναγράφονται στο πιστοποιητικό ή στο διαβατήριο που συνοδεύει τα ζώα αυτά.
(56)
Το στοιχείο β) του άρθρου 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 470/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (32) ορίζει τα ζώα παραγωγής τροφίμων ως «ζώα τα οποία εκτρέφονται, διατηρούνται, σφάζονται ή συλλαμβάνονται ειδικά με σκοπό την παραγωγή τροφίμων». Το άρθρο 16 του εν λόγω κανονισμού προβλέπει ότι μόνο οι φαρμακολογικά δραστικές ουσίες που έχουν ταξινομηθεί σύμφωνα με το άρθρο 14 παράγραφος 2 στοιχεία α, β) ή γ) του εν λόγω κανονισμού, μπορούν να χορηγηθούν σε ζώα παραγωγής τροφίμων εντός της Ένωσης εφόσον η εν λόγω χορήγηση είναι σύμφωνη με την οδηγία 2001/82/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (33).
(57)
Σύμφωνα με το άρθρο 6 της οδηγίας 2001/82/ΕΚ, άδεια κυκλοφορίας σε ένα κτηνιατρικό φάρμακο για τη χορήγησή του σε ένα ή περισσότερα ζώα παραγωγής τροφίμων δίδεται, μόνον εφόσον οι φαρμακολογικώς δραστικές ουσίες που περιέχει περιλαμβάνονται στα παραρτήματα I, ΙΙ, ή ΙΙΙ του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2377/90. Οι κανόνες που προβλέπονται στα εν λόγω παραρτήματα καθορίζονται στον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 37/2010 της Επιτροπής (34). Ωστόσο, κατά παρέκκλιση, ένα κτηνιατρικό φάρμακο που περιέχει φαρμακολογικώς δραστικές ουσίες οι οποίες δεν περιλαμβάνονται στα παραρτήματα I, II ή III του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2377/90 είναι δυνατόν να εγκριθεί για συγκεκριμένα ζώα της οικογενείας των ιπποειδών για τα οποία δηλώνεται, σύμφωνα με τη νομοθεσία της Ένωσης για την υγεία των ζώων, ότι δεν προορίζονται για σφαγή με στόχο την ανθρώπινη κατανάλωση. Τα κτηνιατρικά αυτά φάρμακα δεν επιτρέπεται να περιέχουν δραστικές ουσίες που αναγράφονται στο παράρτημα IV του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2377/90, ούτε να προορίζονται για τη θεραπεία παθήσεων που αναφέρονται στην εγκεκριμένη συνοπτική περιγραφή των χαρακτηριστικών του προϊόντος, για τις οποίες εγκρίνεται κτηνιατρικό φάρμακο για ζώα της οικογένειας των ιπποειδών. Κατά συνέπεια, πρέπει να θεσπιστούν διατάξεις ώστε ένα ιπποειδές να μπορεί να εξαιρεθεί από τη σφαγή για ανθρώπινη κατανάλωση κατά τη διακριτική ευχέρεια του ιδιοκτήτη του ζώου.
(58)
Το άρθρο 10 παράγραφοι 2 και 3 της οδηγίας 2001/82/ΕΚ προβλέπει συγκεκριμένες παρεκκλίσεις για ιπποειδή από το άρθρο 11 της εν λόγω οδηγίας, οι οποίες αφορούν τη θεραπεία ζώων παραγωγής τροφίμων με φαρμακευτικά προϊόντα που έχουν καθορισμένο μέγιστο όριο καταλοίπων για είδη εκτός του ζώου προορισμού ή που επιτρέπονται για διαφορετική πάθηση, υπό τον όρο ότι τα εν λόγω ιπποειδή αναγνωρίζονται σύμφωνα με την ενωσιακή νομοθεσία και ότι επισημαίνεται ειδικά στο έγγραφο αναγνώρισής τους ότι δεν προορίζονται για σφαγή για ανθρώπινη κατανάλωση ή ότι προορίζονται για σφαγή για ανθρώπινη κατανάλωση ύστερα από περίοδο αναμονής τουλάχιστον έξι μηνών μετά τη θεραπεία τους με τις ουσίες που αναφέρονται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1950/2006 της Επιτροπής (35).
(59)
Σύμφωνα με την οδηγία 2001/82/ΕΚ, τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε οι ιδιοκτήτες ή οι υπεύθυνοι ζώων παραγωγής τροφίμων να μπορούν να δικαιολογούν την αγορά, την κατοχή και τη χορήγηση κτηνιατρικών φαρμάκων για τα εν λόγω ζώα για περίοδο πέντε ετών από τη χορήγησή τους, συμπεριλαμβανομένων των περιπτώσεων κατά τις οποίες τα ζώα σφάζονται κατά τη διάρκεια της πενταετούς περιόδου. Ως εκ τούτου είναι αναγκαίο για την εφαρμογή της εν λόγω νομοθεσίας, η σφαγή ενός ιπποειδούς να εισάγεται άμεσα στην κεντρική βάση δεδομένων του κράτους μέλους στο οποίο βρίσκεται η εκμετάλλευση του ζώου.
(60)
Προκειμένου να ελέγχεται η έκδοση των εγγράφων αναγνώρισης, πρέπει να καταχωρείται σε βάση δεδομένων που τηρείται από την εκδίδουσα αρχή ένα ελάχιστο σύνολο συναφών δεδομένων που σχετίζονται με την έκδοση των εν λόγω εγγράφων.
(61)
Το σύστημα του παγκόσμιου ισόβιου αριθμού ιπποειδούς (Universal Equine Life Number, UELN) έχει συμφωνηθεί παγκοσμίως μεταξύ των σημαντικότερων οργανώσεων εκτροφής ίππων και ιππικών αγώνων. Αναπτύχθηκε με πρωτοβουλία της παγκόσμιας ομοσπονδίας εκτροφής ίππων αθλητισμού (World Breeding Federation for Sport Horses, WBFSH), της διεθνούς επιτροπής γενεαλογικών βιβλίων (International Stud-Book Committee, ISBC), της παγκόσμιας οργάνωσης αραβικών ίππων (World Arabian Horse Organization, WAHO), της ευρωπαϊκής διάσκεψης οργανώσεων αραβικών ίππων (European Conference of Arabian Horse Organisations, ECAHO), της διεθνούς διάσκεψης αγγλο-αραβικών ίππων (Conférence Internationale de l'Anglo-Arabe, CIAA), της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ιππασίας (Fédération Equestre Internationale, FEI) και της Ευρωπαϊκής ένωσης τριποδισμού (Union Européenne du Trot, UET). Πληροφορίες σχετικά με το εν λόγω σύστημα είναι διαθέσιμες στον δικτυακό τόπο του UELN (36).
(62)
Το σύστημα UELN είναι κατάλληλο για την καταχώρηση τόσο καταχωρημένων ιπποειδών όσο και ιπποειδών για αναπαραγωγή και κρεατοπαραγωγή και επιτρέπει τη σταδιακή χρησιμοποίηση δικτύων πληροφορικής, ώστε να διασφαλίζεται ότι η ταυτότητα των ζώων θα συνεχίσει να επαληθεύεται σύμφωνα με το άρθρο 6 της οδηγίας 90/427/ΕΟΚ στην περίπτωση των καταχωρημένων ιπποειδών.
(63)
Όταν σε βάσεις δεδομένων εκχωρούνται κωδικοί, οι εν λόγω κωδικοί και το μορφότυπο των καταχωρημένων αριθμών αναγνώρισης των επιμέρους ζώων δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να έρχονται σε σύγκρουση με το θεσπισθέν σύστημα UELN. Επομένως, πριν από την εκχώρηση οποιουδήποτε νέου κωδικού σε μια βάση δεδομένων, πρέπει να εξετάζεται ο κατάλογος των κωδικών UELN που έχουν ήδη εκχωρηθεί.
(64)
Η οδηγία 2009/156/ΕΚ απαιτεί από τον επίσημο κτηνίατρο να καταχωρεί σε μητρώο τον αριθμό ταυτότητας ή τον αριθμό του εγγράφου αναγνώρισης του σφαζόμενου ιπποειδούς και να διαβιβάζει στην αρμόδια αρχή του τόπου αποστολής, εφόσον το ζητήσει, μια βεβαίωση με την οποία πιστοποιείται η σφαγή του συγκεκριμένου ιπποειδούς. Συνεπώς, πρέπει να διευκρινίζεται ότι σε τέτοιες περιπτώσεις τα έγγραφα αναγνώρισης πρέπει να καταστραφούν στον τόπο της σφαγής για να αποφευχθεί η δόλια χρήση εγγράφων αναγνώρισης σφαγέντων ιπποειδών.
(65)
Η εν λόγω οδηγία προβλέπει επίσης ότι μετά τη σφαγή καταχωρημένων αλόγων, συμπεριλαμβανομένης της θανάτωσης για σκοπούς καταπολέμησης ασθενειών, τα έγγραφα αναγνώρισής τους επιστρέφονται στην αρχή που τα έχει εκδώσει. Οι απαιτήσεις αυτές πρέπει να ισχύουν επίσης για τα έγγραφα αναγνώρισης που εκδίδονται για καταχωρημένα ιπποειδή εκτός από καταχωρημένα άλογα και ιπποειδή αναπαραγωγής και απόδοσης.
(66)
Για να διασφαλιστεί ότι οι βάσεις δεδομένων των εκδιδουσών αρχών περιέχουν επικαιροποιημένες πληροφορίες, είναι αναγκαίο να εξασφαλίζεται η ροή πληροφοριών σχετικά με τον θάνατο ή την απώλεια του ζώου στη βάση δεδομένων του οργανισμού που εξέδωσε το έγγραφο και στην κεντρική βάση δεδομένων στο κράτος μέλος όπου βρίσκεται η εκμετάλλευση στην οποία εκτρεφόταν το ιπποειδές.
(67)
Η καταχώρηση ενός ισόβιου αριθμού συμβατού με τον UELN και η χρήση του για τον προσδιορισμό των αρχών ή των φορέων που εξέδωσαν το έγγραφο αναγνώρισης αναμένεται ότι θα διευκολύνει τη συμμόρφωση με τις εν λόγω απαιτήσεις. Όπου είναι δυνατόν, τα κράτη μέλη πρέπει να χρησιμοποιούν τους φορείς-συνδέσμους που έχουν ορίσει σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 882/2004.
(68)
Με την υποχρεωτική εγγραφή του αιτούντος για ένα έγγραφο αναγνώρισης, ο οποίος είναι, εντός της βραχύτερης των 12 μηνών προθεσμίας μετά τη γέννηση του ζώου, ο εκτροφέας και συνήθως ο ιδιοκτήτης του ζώου για το οποίο έχει εκδοθεί έγγραφο αναγνώρισης, μαζί με την υποχρέωση κοινοποίησης στην εκδίδουσα αρχή οποιασδήποτε αλλαγής του συνήθους τόπου διαμονής ιπποειδούς σε άλλο κράτος μέλος, μπορεί να δημιουργηθεί μια αλυσίδα πληροφοριών για τον εντοπισμό ενός ζώου, κατά περίπτωση.
(69)
Σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 504/2008, τα στοιχεία αναγνώρισης πρέπει να ενημερώνονται στο έγγραφο αναγνώρισης από την εκδίδουσα αρχή που εξέδωσε το έγγραφο. Τα κράτη μέλη έχουν αναφέρει την απροθυμία ιδιοκτητών ιπποειδών να υποβάλουν ταχυδρομικώς το έγγραφο αναγνώρισης στις εκδίδουσες αρχές για την επικαιροποίηση των στοιχείων αναγνώρισης, σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό όταν η εκδίδουσα αρχή βρίσκεται στο εξωτερικό. Αυτή η απροθυμία βασίζεται στους φόβους απώλειας του εγγράφου αναγνώρισης και κατά συνέπεια την αναγνώριση του ιπποειδούς μέσω αντιγράφου ή εγγράφου αντικατάστασης του εγγράφου αναγνώρισης το οποίο εξαιρεί το ζώο από τη σφαγή για ανθρώπινη κατανάλωση και μειώνει σημαντικά την αξία του.
(70)
Για να διευκολυνθεί η διαχείριση του εγγράφου αναγνώρισης καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του ζώου, είναι αναγκαίο να θεσπιστούν διαδικασίες για την καταχώριση του εγγράφου αναγνώρισης στο κράτος μέλος συνήθους διαμονής, ιδίως όταν το έγγραφο αναγνώρισης εκδόθηκε σε διαφορετικό κράτος μέλος. Η αναγκαία επικοινωνία με την εκδίδουσα αρχή που πραγματοποίησε την αρχική αναγνώριση επιτυγχάνεται καλύτερα με την ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των κεντρικών βάσεων δεδομένων των οικείων κρατών μελών.
(71)
Επιπλέον, οι εκδίδουσες αρχές μπορεί να χάσουν την έγκριση ή τον χαρακτηρισμό τους ενώ τα έγγραφα αναγνώρισης που εκδίδονται παραμένουν έγκυρα έγγραφα για λόγους υγείας των ζώων και δημόσιας υγείας. Συνεπώς, είναι απαραίτητη η δημιουργία αντιγράφων ασφαλείας των πληροφοριών στο έγγραφο αναγνώρισης μέσω μιας βάσης δεδομένων στην οποία έχουν πρόσβαση οι αρμόδιες αρχές στον τομέα της υγείας των ζώων και της δημόσιας υγείας καθώς και της καλής μεταχείρισης των ζώων.
(72)
Επειδή υπάρχουν συνήθως περισσότερες από μία εκδίδουσες αρχές σε κάθε κράτος μέλος, τα ιπποειδή συνήθως διακινούνται μεταξύ εκμεταλλεύσεων και μεταξύ κρατών μελών, αλλάζουν το καθεστώς τους από «ιπποειδή αναπαραγωγής και απόδοσης» σε «καταχωρημένα ιπποειδή» ή από ζώα παραγωγής τροφίμων σε ζώα που εξαιρούνται από τη σφαγή για ανθρώπινη κατανάλωση και επειδή τα καταχωρημένα ιπποειδή μπορεί να αναγνωριστούν από οργανισμό που διατηρεί γενεαλογικό βιβλίο ο οποίος έχει την έδρα του σε άλλο κράτος μέλος, είναι αναπόφευκτο, αναγκαίο και σκόπιμο για την αποτελεσματική εφαρμογή των οδηγιών 90/427/ΕΟΚ και 2009/156/ΕΚ να δημιουργηθεί κεντρική βάση δεδομένων σε κάθε κράτος μέλος που περιέχει αρχεία στοιχείων αναγνώρισης όλων των ιπποειδών που εκτρέφονται σε εκμεταλλεύσεις που βρίσκονται στο αντίστοιχο κράτος μέλος.
(73)
Ωστόσο, θα μπορούσε να επιτραπεί στα κράτη μέλη που έχουν δημιουργήσει ενιαία βάση δεδομένων για καταχωρημένα ιπποειδή και μια άλλη για ιπποειδή αναπαραγωγής και απόδοσης να εξακολουθήσουν να λειτουργούν ένα τέτοιο σύστημα, εφόσον οι βάσεις δεδομένων μπορούν να επικοινωνούν και οι κτηνιατρικές αρχές έχουν πλήρη πρόσβαση σε κάθε μία από αυτές.
(74)
Για τον σκοπό αυτό, οι κεντρικές βάσεις δεδομένων στα διάφορα κράτη μέλη πρέπει να συνεργάζονται σύμφωνα με την οδηγία 89/608/ΕΟΚ του Συμβουλίου (37) για να διευκολύνεται η ανταλλαγή δεδομένων που αφορούν το ζώο και το έγγραφο αναγνώρισης που εκδίδεται για αυτό.
(75)
Εν όψει της ομοιόμορφης εφαρμογής της ενωσιακής νομοθεσίας για την αναγνώριση των ιπποειδών στα κράτη μέλη και προκειμένου να διασφαλισθεί η σαφήνεια και η διαφάνεια της εν λόγω νομοθεσίας, ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 504/2008 θα πρέπει να καταργηθεί και να αντικατασταθεί από τον παρόντα κανονισμό.
(76)
Σύμφωνα με το σημείο 24 του παραρτήματος του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 519/2013 της Επιτροπής (38), ιπποειδή που γεννήθηκαν έως την 30ή Ιουνίου 2013 το αργότερο, αλλά δεν ταυτοποιήθηκαν σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 504/2008, ταυτοποιούνται σύμφωνα με τον τελευταίο αυτό κανονισμό έως την 31η Δεκεμβρίου 2014 το αργότερο.
(77)
Ο παρών κανονισμός πρέπει να εφαρμοστεί από την 1η Ιανουαρίου 2016, προκειμένου να δοθεί στα κράτη μέλη και τους φορείς εκμετάλλευσης ο χρόνος για να προσαρμοστούν στους νέους κανόνες. Ωστόσο, η απαίτηση δημιουργίας και λειτουργίας μιας κεντρικής βάσης δεδομένων πρέπει να εφαρμοστεί στην Ελλάδα, τη Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο από την 1η Ιουλίου 2016.
(78)
Τα μέτρα που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό είναι σύμφωνα με τη γνώμη της μόνιμης επιτροπής φυτών, ζώων, τροφίμων και ζωοτροφών και τη μόνιμη επιτροπή ζωοτεχνικών θεμάτων,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
ΚΕΦΑΛΑΙΟ I
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ, ΠΕΔΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ, ΟΡΙΣΜΟΙ, ΓΕΝΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ
Άρθρο 1
Αντικείμενο και πεδίο εφαρμογής
1. Ο παρών κανονισμός θεσπίζει κανόνες για την αναγνώριση ιπποειδών:
α)
που γεννήθηκαν στην Ένωση, ή
β)
που έχουν τεθεί σε ελεύθερη κυκλοφορία στην Ένωση σύμφωνα με την τελωνειακή διαδικασία που καθορίζεται στο σημείο 16 στοιχείο α) του άρθρου 5 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 952/2013.
2. Ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται με την επιφύλαξη της απόφασης 96/78/ΕΚ.
Άρθρο 2
Ορισμοί
Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:
α) «ιπποειδή»: άγρια ή οικόσιτα μόνοπλα θηλαστικά όλων των ειδών του γένους Equus της οικογένειας Equidae, και οι διασταυρώσεις τους·
β) «εκμετάλλευση»: η γεωργική μονάδα, η μονάδα εκπαίδευσης, ο στάβλος, ή κάθε χώρος ή εγκατάσταση όπου συνήθως διατηρούνται ή εκτρέφονται ιπποειδή, οποιαδήποτε και αν είναι η χρήση τους, καθώς και φυσικά καταφύγια, στα οποία τα ιπποειδή ζουν ελεύθερα·
γ) «κάτοχος»: κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο που είναι ιδιοκτήτης ή έχει στην κατοχή του ή είναι επιφορτισμένο με τη συντήρηση ενός ιπποειδούς, ανεξάρτητα από το κατά πόσον λαμβάνει οικονομική ανταμοιβή και ανεξάρτητα από το κατά πόσον ασκεί τα εν λόγω καθήκοντα σε μόνιμη ή προσωρινή βάση, ακόμη και κατά τη μεταφορά του ζώου σε αγορές ή κατά τη διάρκεια αγώνων, ιπποδρομιών ή πολιτιστικών εκδηλώσεων·
δ) «ιδιοκτήτης»: το (τα) φυσικό(-ά) ή νομικό(-ά) πρόσωπο(-α) που έχει(-ουν) την κυριότητα του ιπποειδούς·
ε) «καταχωρημένα ιπποειδή»: τα ιπποειδή τα οποία:
i)
εγγράφονται ή καταχωρούνται και είναι επιλέξιμα για καταχώρηση σε ένα γενεαλογικό βιβλίο, σύμφωνα με τους κανόνες που θεσπίζονται δυνάμει του άρθρου 4 παράγραφος 2 στοιχείο β) της οδηγίας 90/427/ΕΟΚ και αναγνωρίζονται μέσω εγγράφου αναγνώρισης που προβλέπεται στο άρθρο 8 παράγραφος 1 της εν λόγω οδηγίας, ή
ii)
άλογα, συμπεριλαμβανομένων των πόνεϊ, τα οποία έχουν καταχωρηθεί από διεθνή οργανισμό ή ένωση που διαχειρίζεται αγωνιστικούς ίππους ή ίππους ιπποδρομιών και αναγνωρίζονται μέσω εγγράφου αναγνώρισης που εκδίδεται από εθνικό παράρτημα του εν λόγω οργανισμού ή ένωσης·
στ) «γενεαλογικό βιβλίο»: κάθε βιβλίο, μητρώο, δελτιοθήκη ή μηχανοργανωμένο αρχείο:
i)
που τηρείται είτε από επίσημα εγκεκριμένη ή αναγνωρισμένη από κράτος μέλος οργάνωση ή ένωση, είτε από επίσημη υπηρεσία του οικείου κράτους μέλους· και
ii)
στο οποίο εγγράφονται ή καταχωρούνται τα ιπποειδή και είναι επιλέξιμα για καταχώρηση με αναφορά όλων των γνωστών τους προγόνων·
ζ) «ιπποειδή αναπαραγωγής και εκτροφής»: ιπποειδή που δεν αναφέρονται στα στοιχεία ε) και η)·
η) «ιπποειδή σφαγής»: τα ιπποειδή που προορίζονται να οδηγηθούν, είτε απευθείας είτε μέσω εγκεκριμένου κέντρου συγκέντρωσης κατά το άρθρο 7 της οδηγίας 2009/156/ΕΚ, στο σφαγείο για να σφαγούν·
θ) «αρμόδια αρχή»: η κεντρική αρχή κράτους μέλους, η οποία είναι αρμόδια για την οργάνωση επισήμων ελέγχων, ή οποιαδήποτε άλλη αρχή στην οποία έχει μεταβιβαστεί αυτή η αρμοδιότητα, συμπεριλαμβανομένης της αρμόδιας αρχής που αναφέρεται στο άρθρο 2 στοιχείο η) της οδηγίας 2009/156/ΕΚ·
ι) «ζωοτεχνική αρχή»: η κεντρική αρχή κράτους μέλους, η οποία είναι αρμόδια για την εφαρμογή της οδηγίας 90/427/ΕΟΚ, ή οποιαδήποτε άλλη αρχή στην οποία έχει μεταβιβαστεί αυτή η αρμοδιότητα, συμπεριλαμβανομένων των αρχών που αναφέρονται στο άρθρο 2 στοιχείο 1) της απόφασης 92/353/ΕΟΚ·
ια) «προσωρινή αποδοχή»: το καθεστώς ενός εγγεγραμμένου ίππου που προέρχεται από τρίτη χώρα και έχει γίνει δεκτός στην Ένωση για χρονικό διάστημα μικρότερο των 90 ημερών σύμφωνα με απόφαση που εγκρίθηκε δυνάμει του άρθρου 19 στοιχείο β) της οδηγίας 2009/156/ΕΚ·
ιβ) «οριστική εισαγωγή»: το καθεστώς ενός ιπποειδούς που προέρχεται από τρίτη χώρα και εισάγεται στην Ένωση για μια περίοδο 90 ή και περισσότερων ημερών·
ιγ) «διακριτικό χαρακτηριστικό»: κάθε ορατό ή απεικονίσιμο και διακριτικό χαρακτηριστικό ενός μεμονωμένου ιπποειδούς, το οποίο είναι είτε εγγενές είτε επίκτητο, και καταγράφεται για λόγους αναγνώρισης·
ιδ) «πομποδέκτης»: παθητική συσκευή αναγνώρισης ραδιοσυχνότητας μόνο για ανάγνωση, η οποία:
i)
είναι σύμφωνη με το πρότυπο ISO 11784 και τεχνολογίας Full Duplex (FDX ή FDX-B) ή Half Duplex (HDX)· και
ii)
μπορεί να αναγνωσθεί από συσκευή ανάγνωσης συμβατή με το πρότυπο ISO 11785, σε ελάχιστη απόσταση 12 cm·
ιε) «μοναδικός ισόβιος αριθμός»: μοναδικός αλφαριθμητικός κωδικός 15 ψηφίων, ο οποίος συγκεντρώνει τις πληροφορίες σχετικά με το μεμονωμένο ιπποειδές, τη βάση δεδομένων και τη χώρα όπου καταχωρήθηκαν για πρώτη φορά οι εν λόγω πληροφορίες, σύμφωνα με το σύστημα κωδικοποίησης του παγκόσμιου ισόβιου αριθμού ιπποειδούς (Universal Equine Life Number, UELN), και αποτελείται από:
i)
έναν αναγνωριστικό κωδικό έξι ψηφίων συμβατό με τον UELN για τη βάση δεδομένων που αναφέρεται στο άρθρο 39· ακολουθούμενο από
ii)
έναν ατομικό αριθμό αναγνώρισης εννέα ψηφίων που αποδίδεται στο ιπποειδές·
ιστ) «κράτος μέλος απαλλαγμένο από την πανώλη των ίππων»:
i)
το κράτος μέλος στο έδαφος του οποίου καμία κλινική, ορολογική (σε ανεμβολίαστους ίππους), ή επιδημιολογική ένδειξη δεν επέτρεψε να διαπιστωθεί η παρουσία πανώλης των ίππων κατά τα δύο τελευταία έτη· και
ii)
όπου δεν έγινε, κατά τους δώδεκα τελευταίους μήνες, εμβολιασμός κατά της ασθενείας αυτής·
ιζ) «ασθένειες που πρέπει να δηλώνονται υποχρεωτικά»: οι ασθένειες που απαριθμούνται στο παράρτημα I της οδηγίας 2009/156/ΕΚ·
ιη) «επίσημος κτηνίατρος»: ο κτηνίατρος που ορίζεται από την αρμόδια αρχή ενός κράτους μέλους ή μιας τρίτης χώρας·
ιθ) «έξυπνη κάρτα»: πλαστική διάταξη με ενσωματωμένο μικροκύκλωμα υπολογιστή ικανή να αποθηκεύει δεδομένα και να τα μεταδίδει ηλεκτρονικά σε συμβατά συστήματα υπολογιστών·
κ) «υπεύθυνος κτηνίατρος»: κτηνίατρος σύμφωνα με το άρθρο 10 παράγραφος 1 της οδηγίας 2001/82/ΕΚ.
Άρθρο 3
Γενικές αρχές και υποχρέωση ταυτοποίησης των ιπποειδών
1. Ιπποειδή που εκτρέφονται σε κάποια από τις επικράτειες που απαριθμούνται στο παράρτημα του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 882/2004 αναγνωρίζονται σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό.
2. Στις περιπτώσεις που ο κάτοχος δεν είναι ο ιδιοκτήτης ή ένας από τους ιδιοκτήτες του ιπποειδούς, ενεργεί σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό για λογαριασμό και σε συμφωνία με τον ιδιοκτήτη.
3. Τα κράτη μέλη και οι εκδίδουσες αρχές που αναφέρονται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο α) και στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο β) μπορούν να απαιτήσουν η αίτηση σε μια εκδίδουσα αρχή για την απόκτηση εγγράφου αναγνώρισης, όπως προβλέπεται στο άρθρο 11, ή για την τροποποίηση στοιχείων αναγνώρισης σε ένα υπάρχον έγγραφο αναγνώρισης, όπως προβλέπεται στο άρθρο 27, να υποβάλλεται από τον ιδιοκτήτη.
4. Τα κράτη μέλη μεριμνούν, κατά περίπτωση, μέσω των επίσημων ελέγχων σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 882/2004, ώστε οι κάτοχοι των ιπποειδών και οι εκδίδουσες αρχές να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους δυνάμει του παρόντος κανονισμού.
Άρθρο 4
Το ενωσιακό σύστημα αναγνώρισης ιπποειδών
1. Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, το ενωσιακό σύστημα αναγνώρισης των ιπποειδών περιλαμβάνει τα ακόλουθα στοιχεία:
α)
ένα ισόβιο έγγραφο αναγνώρισης το οποίο, εκτός εάν προβλέπεται διαφορετικά από την εκδίδουσα αρχή ή προβλέπεται στον παρόντα κανονισμό, παραμένει στην κυριότητα της εκδίδουσας αρχής που το εξέδωσε, και το οποίο περιέχει:
i)
μια αναλυτική περιγραφή του ιπποειδούς και καταγραφή των διακριτικών χαρακτηριστικών του·
ii)
ένα λεπτομερές διάγραμμα στο οποίο περιλαμβάνονται τα διακριτικά χαρακτηριστικά που καταγράφονται στη λεπτομερή περιγραφή·
iii)
χώρο για εξουσιοδοτημένες καταχωρίσεις που περιγράφουν τροποποιήσεις των στοιχείων αναγνώρισης·
β)
μέθοδο επαλήθευσης της αναγνώρισης η οποία:
i)
εξασφαλίζει έναν μονοσήμαντο σύνδεσμο μεταξύ του εγγράφου αναγνώρισης και του ιπποειδούς για το οποίο εκδόθηκε·
ii)
αποδεικνύει ότι το ιπποειδές έχει ήδη υποβληθεί σε διαδικασία αναγνώρισης·
γ)
μια βάση δεδομένων στην οποία καταχωρούνται, σύμφωνα με το άρθρο 38, τα στοιχεία αναγνώρισης που αφορούν το ιπποειδές για το οποίο έχει εκδοθεί έγγραφο αναγνώρισης και τον κάτοχο ο οποίος υπέβαλε την αίτηση για το έγγραφο αναγνώρισης, και από την οποία αποδίδεται ταυτόχρονα ο μοναδικός ισόβιος αριθμός στο ζώο·
δ)
κεντρική βάση δεδομένων που ορίζεται σύμφωνα με το άρθρο 39.
2. Ένα ιπποειδές θεωρείται ότι αναγνωρίζεται σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό μόνο εφόσον:
α)
συνοδεύεται από έγγραφο αναγνώρισης που εκδίδεται σύμφωνα με μία από τις ακόλουθες διατάξεις:
i)
το άρθρο 9, για ιπποειδή που γεννήθηκαν στην Ένωση, ή
ii)
το άρθρο 14, για ιπποειδή που εισάγονται στην Ένωση, ή
iii)
το άρθρο 29 ή 30 όταν συνοδεύεται από αντίγραφο του εγγράφου αναγνώρισης, ή
iv)
το άρθρο 32 όταν συνοδεύεται από έγγραφο αναγνώρισης αντικατάστασης, ή
β)
αναγνωρίζεται σύμφωνα με:
i)
το άρθρο 24, για παρεκκλίσεις που αφορούν τη διακίνηση ή τη μεταφορά ιπποειδών που συνοδεύονται από προσωρινό έγγραφο, ή
ii)
το άρθρο 26 στοιχείο 2) για παρεκκλίσεις που αφορούν ορισμένες μετακινήσεις και μεταφορά ιπποειδών για σφαγή.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ II
ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΙΠΠΟΕΙΔΩΝ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΕΝΩΣΗ
Άρθρο 5
Φορείς έκδοσης για ιπποειδή που έχουν γεννηθεί στην Ένωση
1. Το έγγραφο αναγνώρισης που προβλέπεται στο άρθρο 7 εκδίδεται από μία από τις ακόλουθες εκδίδουσες αρχές:
α)
για καταχωρημένα ιπποειδή που αναφέρονται στοιχείο ε) περίπτωση i) του άρθρου 2 του παρόντα κανονισμού, από οργανισμό ή ένωση που είναι επίσημα εγκεκριμένοι ή αναγνωρισμένοι σύμφωνα με το άρθρο 2 παράγραφος 1 της απόφασης 92/353/ΕΟΚ, ή από επίσημο οργανισμό κράτους μέλους, ο οποίος διαχειρίζεται το γενεαλογικό βιβλίο στο οποίο έχει εισαχθεί ή καταχωρηθεί το ιπποειδές και είναι επιλέξιμο για εγγραφή σύμφωνα με την απόφαση 96/78/ΕΚ·
β)
για εγγεγραμμένους ίππους που αναφέρονται στο άρθρο 2 στοιχείο ε) περίπτωση ii), από εθνικό παράρτημα διεθνούς οργανισμού ή ένωσης, το οποίο διαχειρίζεται αγωνιστικούς ίππους ή ίππους ιπποδρομιών και εποπτεύεται από την αρμόδια αρχή του κράτους μέλους στο οποίο έχει την έδρα του·
γ)
για ιπποειδή αναπαραγωγής και εκτροφής που αναφέρονται στο στοιχείο ζ) του άρθρου 2, από:
i)
την αρμόδια αρχή για την εκμετάλλευση στην οποία εκτρέφεται το ιπποειδές κατά τον χρόνο της αναγνώρισής του· ή
ii)
εκδίδουσα αρχή που έχει οριστεί και εποπτεύεται από την αρμόδια αρχή που αναφέρεται στην περίπτωση i) στην οποία έχει εκχωρηθεί αυτό το καθήκον.
2. Η αρμόδια αρχή ορίζει μόνο τις εκδίδουσες αρχές που αναφέρονται στην παράγραφο 1 στοιχείο γ περίπτωση ii) και πληρούν τις ακόλουθες προϋποθέσεις:
α)
πρέπει να υπάρχει ακριβής περιγραφή των καθηκόντων και των αρμοδιοτήτων που η εκδίδουσα αρχή έχει την υποχρέωση να αναλαμβάνει και τις συνθήκες υπό τις οποίες μπορεί να τα αναλαμβάνει·
β)
πρέπει να υπάρχουν αποδείξεις ότι η εκδίδουσα αρχή:
i)
διαθέτει την πείρα, τον εξοπλισμό και την υποδομή που απαιτούνται για την εκτέλεση των καθηκόντων που του ανατίθενται·
ii)
διαθέτει επαρκές προσωπικό με κατάλληλα προσόντα και πείρα·
iii)
είναι αμερόληπτη και ανεπηρέαστη από ενδεχόμενη σύγκρουση συμφερόντων όσον αφορά την άσκηση των καθηκόντων που της ανατίθενται·
iv)
διαθέτει ένα υπόδειγμα εγγράφου αναγνώρισης το οποίο συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό·
γ)
η εκδίδουσα αρχή πρέπει να συνεργάζεται στενά με την αρμόδια αρχή για την αποτροπή και, όπου είναι αναγκαίο, για την αντιμετώπιση τυχόν περιπτώσεων μη συμμόρφωσης με τις απαιτήσεις του παρόντος κανονισμού·
δ)
υπάρχει αποτελεσματικός και ουσιαστικός συντονισμός μεταξύ της αρμόδιας αρχής και της ορισθείσας εκδίδουσας αρχής.
3. Σε περίπτωση που η αρμόδια αρχή έχει βάσιμους λόγους να συμπεράνει ότι η εκδίδουσα αρχή εμπλέκεται σε πράξεις που δεν συμμορφώνονται με τις απαιτήσεις που ορίζονται στον παρόντα κανονισμό, διερευνά τις εικαζόμενες πράξεις της μη συμμόρφωσης. Έγγραφα αναγνώρισης δεν μπορούν να εκδοθούν από την εκδίδουσα αρχή μέχρις ότου ολοκληρωθεί η έρευνα και οι περιπτώσεις μη συμμόρφωσης έχουν αποκλειστεί ή αντιμετωπιστεί.
4. Σε περίπτωση που, ακόμη και εάν τα μέτρα που έχουν ληφθεί σύμφωνα με την παράγραφο 3, η εκδίδουσα αρχή που αναφέρεται στην παράγραφο 1 δεν συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις που ορίζονται στον παρόντα κανονισμό, η αρμόδια αρχή ανακαλεί την άδεια έκδοσης εγγράφων αναγνώρισης για τα ιπποειδή.
Μετά από την ανάκληση της άδειας έκδοσης εγγράφων αναγνώρισης, η αρμόδια αρχή διασφαλίζει ότι τα ιπποειδή που βρίσκονται υπό την ευθύνη της εξακολουθούν να αναγνωρίζονται σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό και ότι τα έγγραφα αναγνώρισης που έχουν επιστραφεί ή πρόκειται να επιστραφούν σύμφωνα με το άρθρο 34 υπό την επιμέλεια της εν λόγω αρμόδιας αρχής ή εκδίδουσας αρχής στην οποία ανατέθηκε αυτό το καθήκον από την αρμόδια αρχή.
Άρθρο 6
Πληροφορίες σχετικά με τις εκδίδουσες αρχές
1. Τα κράτη μέλη καταρτίζουν και τηρούν ενημερωμένο τον κατάλογο των εκδιδουσών αρχών που αναφέρονται στο άρθρο 5 στοιχείο 1) και θέτουν τον εν λόγω κατάλογο στη διάθεση των άλλων εκδιδουσών αρχών και του κοινού σε έναν δικτυακό τόπο που δημιουργείται από την αρμόδια αρχή.
2. Ο κατάλογος που αναφέρεται στην παράγραφο 1:
α)
περιλαμβάνει τα στοιχεία επικοινωνίας που είναι αναγκαία για τη συμμόρφωση προς τις απαιτήσεις του άρθρου 35 και των άρθρων 37 στοιχείο 4, 38 στοιχείο 3 και 40 στοιχείο 1·
β)
συμμορφώνεται με το υπόδειγμα που ορίζεται στο στοιχείο στ) του τμήματος I του κεφαλαίου 2 του παραρτήματος II της απόφασης 2009/712/ΕΚ και τις απαιτήσεις που ορίζονται στο παράρτημα III της εν λόγω απόφασης·
γ)
είναι άμεσα προσβάσιμος μέσω του ηλεκτρονικού συνδέσμου που παρέχεται από την Επιτροπή σύμφωνα με την παράγραφο 3 και είναι επαρκώς τεκμηριωμένος για μη φυσικούς ομιλητές.
3. Προκειμένου να συνδράμει τα κράτη μέλη στη διάθεση των εν λόγω ενημερωμένων καταλόγων σύμφωνα με την παράγραφο 1, η Επιτροπή δημιουργεί έναν δικτυακό τόπο στον οποίο κάθε κράτος μέλος παρέχει έναν άμεσο σύνδεσμο των απαιτούμενων πληροφοριών του δικτυακού τόπου που προβλέπεται στην παράγραφο 1.
Άρθρο 7
Μορφή και περιεχόμενο εγγράφων αναγνώρισης που εκδόθηκαν για ιπποειδή που γεννήθηκαν στην Ένωση
1. Τα ιπποειδή που γεννήθηκαν στην Ένωση αναγνωρίζονται μέσω ενός ενιαίου εγγράφου αναγνώρισης για ιπποειδή που εκδίδεται για όλη τη ζωή του ιπποειδούς σύμφωνα με:
α)
το υπόδειγμα εγγράφου αναγνώρισης που ορίζεται στο τμήμα 1 του παραρτήματος I·
β)
τις συμπληρωματικές απαιτήσεις που ορίζονται στο τμήμα 2 του παραρτήματος αυτού.
2. Οι εκδίδουσες αρχές διασφαλίζουν ότι το έγγραφο αναγνώρισης περιλαμβάνει επαρκή αριθμό σελίδων με πεδία υποβολής για την εισαγωγή των πληροφοριών που απαιτούνται σύμφωνα με τα ακόλουθα κεφάλαια που ορίζονται στο υπόδειγμα εγγράφου αναγνώρισης που ορίζεται στο τμήμα 1 του παραρτήματος I:
α)
στην περίπτωση καταχωρημένων ιπποειδών, τουλάχιστον τα κεφάλαια I έως ΙΧ·
β)
στην περίπτωση ιπποειδών αναπαραγωγής και εκτροφής, τουλάχιστον τα κεφάλαια I έως IV.
3. Οι εκδίδουσες αρχές μεριμνούν ώστε η σειρά και η αρίθμηση των κεφαλαίων στα έγγραφα αναγνώρισης, όπως ορίζεται στο τμήμα 1 του παραρτήματος I, να παραμένουν αναλλοίωτα και για τα εν λόγω τμήματα, παρέχοντας χώρο για πολλαπλές καταχωρίσεις, να περιλαμβάνεται επαρκής αριθμός σελίδων στο έγγραφο αναγνώρισης.
4. Οι εκδίδουσες αρχές είναι υπεύθυνες για την ασφαλή διαχείριση κενών και συμπληρωμένων εγγράφων αναγνώρισης στις εγκαταστάσεις τους.
Σε περίπτωση που, με την επιφύλαξη του άρθρου 4 παράγραφος 1 στοιχείο α), ο εσωτερικός κανονισμός μιας εκδίδουσας αρχής το επιτρέπει, οι εκδίδουσες αρχές μεριμνούν ώστε τα έγγραφα αναγνώρισης που αναφέρονται στο άρθρο 34 παράγραφος 1 στοιχείο γ) περίπτωση ii) και στο άρθρο 35 να ακυρώνονται δεόντως ώστε να αποφευχθεί οποιαδήποτε δόλια χρήση του ίδιου του εγγράφου και των πληροφοριών που περιέχει, πριν το έγγραφο παραδοθεί στον ιδιοκτήτη στον οποίο ανήκει το ζώο.
5. Η αρμόδια αρχή μαζί με τη ζωοτεχνική αρχή μπορεί να θεσπίσει διοικητικές διαδικασίες για να διασφαλίσει την εναρμόνιση της μορφής των εγγράφων αναγνώρισης που εκδίδονται από την εκδίδουσα αρχή που αναφέρονται στο άρθρο 5 παράγραφος 1, υπό την εποπτεία τους, εφόσον τηρούνται οι γενικές απαιτήσεις των παραγράφων 1, 2 και 3.
Άρθρο 8
Υποχρεώσεις της αρμόδιας αρχής όσον αφορά την έκδοση εγγράφων αναγνώρισης ιπποειδών που γεννήθηκαν στην Ένωση
Η ζωοτεχνική αρχή και η αρμόδια αρχή διασφαλίζουν ότι στην επικράτειά τους οι εκδίδουσες αρχές υπό την αντίστοιχη ευθύνη τους:
α)
εκδίδουν έγγραφα αναγνώρισης τα οποία συμμορφώνονται με τις απαιτήσεις που ορίζονται στο άρθρο 7 παράγραφοι 1, 2 και 3,
β)
διαθέτουν τα απαραίτητα συστήματα για να ελέγχουν, όταν απαιτείται από την αρμόδια αρχή, εάν ένα έγγραφο αναγνώρισης που έχει δηλωθεί ότι εκδίδεται από αυτούς:
i)
είναι μοναδικό, γνήσιο και αυθεντικό,
ii)
περιλαμβάνει, στις περιπτώσεις έκδοσης κενών εγγράφων αναγνώρισης για τα ζώα, έναν σειριακό αριθμό που αναγράφεται τουλάχιστον στις σελίδες που περιέχουν τα κεφάλαια Ι, ΙΙ και ΙΙΙ του εγγράφου αναγνώρισης.
Άρθρο 9
Έκδοση εγγράφων αναγνώρισης ιπποειδών που γεννήθηκαν στην Ένωση
1. Οι εκδίδουσες αρχές εκδίδουν μόνο έγγραφα αναγνώρισης τα οποία:
α)
συμμορφώνονται με τις απαιτήσεις του άρθρου 7 παράγραφοι 1, 2 και 3·
β)
έχουν δεόντως συμπληρωμένο το κεφάλαιο I με πληροφορίες που επαληθεύτηκαν από την εκδίδουσα αρχή ή για λογαριασμό της σύμφωνα με το στοιχείο 11 του μέρους Α του τμήματος I·
γ)
έχουν συμπληρωμένο το κεφάλαιο IV, εάν απαιτείται από την εθνική νομοθεσία ή από τους κανόνες και κανονισμούς της εκδίδουσας αρχής που αναφέρονται στα στοιχεία α) και β) του άρθρου 5 παράγραφος 1·
δ)
έχουν συμπληρωμένο το κεφάλαιο V σύμφωνα με την παράγραφο 2 του παρόντος άρθρου.
2. Η εκδίδουσα αρχή που αναφέρεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο α) αναγνωρίζει τα καταχωρημένα ιπποειδή που αναφέρονται στο στοιχείο ε) περίπτωση i) του άρθρου 2, σύμφωνα με τους κανόνες του γενεαλογικού βιβλίου που αναφέρεται στην εν λόγω διάταξη και συμπληρώνει στο κεφάλαιο V του εγγράφου αναγνώρισης τις πληροφορίες του πιστοποιητικού καταγωγής που αναφέρεται στο δεύτερο εδάφιο του άρθρου 8 παράγραφος 1 της οδηγίας 90/427/ΕΟΚ του Συμβουλίου και στο παράρτημά της.
3. Σύμφωνα με τις αρχές του οργανισμού ή της ένωσης που έχει καταρτίσει το γενεαλογικό βιβλίο καταγωγής του εγγεγραμμένου ιπποειδούς, το κεφάλαιο V του εγγράφου αναγνώρισης περιλαμβάνει:
α)
πλήρεις γενεαλογικές πληροφορίες,
β)
το κεφάλαιο του γενεαλογικού βιβλίου που αναφέρεται στο άρθρο 2 ή 3 της απόφασης 96/78/ΕΚ,
γ)
όπου καθορίστηκε, την κατηγορία του κύριου τμήματος του γενεαλογικού βιβλίου στο οποίο εγγράφεται το καταχωρημένο ιπποειδές.
4. Για την εγγραφή ενός αλόγου σε αγώνες ή ιπποδρομίες, όπως αναφέρεται στο άρθρο 2 στοιχείο ε) περίπτωση ii), η εκδίδουσα αρχή που αναφέρεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο β):
α)
εκδίδει, σύμφωνα με την παράγραφο 1 στοιχεία α) και β) και τους κανόνες του εν λόγω οργανισμού ένα έγγραφο αναγνώρισης το οποίο είναι σύμφωνο με τις διατάξεις των παραγράφων 1, 2 και 3 του άρθρου 7, ή
β)
αναγνωρίζει και επικυρώνει το έγγραφο αναγνώρισης που εκδίδεται για το εν λόγω ιπποειδές σύμφωνα με την παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου, ή
γ)
εκδίδει νέο έγγραφο αναγνώρισης σύμφωνα με το άρθρο 12 παράγραφος 3 στοιχείο γ).
Άρθρο 10
Παρέκκλιση από τη συμπλήρωση ορισμένων πληροφοριών στα κεφάλαια I και IV του εγγράφου αναγνώρισης
1. Κατά παρέκκλιση από το άρθρο 4 παράγραφος 1 στοιχείο α) περίπτωση ii) και το άρθρο 9 παράγραφος 1 στοιχείο β), η αρμόδια αρχή μπορεί να επιτρέψει στις εκδίδουσες αρχές να μην συμπληρώσουν με ένα σχέδιο τις πληροφορίες που αναφέρονται στα σημεία 12 έως 18 της σχηματικής παράστασης του εγγράφου αναγνώρισης που ορίζονται στο μέρος Β του κεφαλαίου Ι του παραρτήματος I, υπό τον όρο ότι πληρούνται οι ακόλουθες δύο προϋποθέσεις:
α)
έχει εμφυτευτεί πομποδέκτης σύμφωνα με το άρθρο 18, ή εφαρμόζεται ισοδύναμη εγκεκριμένη εναλλακτική μέθοδος επαλήθευσης της ταυτότητας, σύμφωνα με το άρθρο 21·
β)
μια φωτογραφία ή εκτύπωση εμφανίζει επαρκή στοιχεία για την απεικόνιση του ιπποειδούς.
2. Οι εκδίδουσες αρχές που αναφέρονται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχεία α) και β) μπορούν:
α)
να μην κάνουν χρήση της παρέκκλισης που χορηγείται σύμφωνα με την παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου,
β)
να προσαρμόζουν τα έγγραφα αναγνώρισης που εκδίδονται σύμφωνα με την παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου στις απαιτήσεις που ορίζονται στο άρθρο 9 παράγραφος 1.
3. Κατά παρέκκλιση από το άρθρο 9 παράγραφος 1 στοιχείο γ), οι πληροφορίες σχετικά με τον ιδιοκτήτη μπορούν να παρέχονται με τη μορφή ενός πιστοποιητικού ιδιοκτησίας ή κάρτας εγγραφής που καταχωρείται στη βάση δεδομένων που δημιουργείται σύμφωνα με το άρθρο 38 και αναφέρεται:
α)
στον μοναδικό ισόβιο αριθμό του ιπποειδούς,
β)
στον αριθμό του εγγράφου αναγνώρισης, κατά περίπτωση, και στον κωδικό πομποδέκτη ή εναλλακτική εγκεκριμένη μέθοδο επαλήθευσης της ταυτότητας σύμφωνα με το άρθρο 21.
Το πιστοποιητικό ιδιοκτησίας ή η κάρτα εγγραφής που προβλέπεται στο πρώτο εδάφιο επιστρέφεται στην εκδίδουσα αρχή σε περίπτωση θανάτου, πώλησης, απώλειας, κλοπής, σφαγής ή θανάτωσης του ζώου.
Άρθρο 11
Αιτήσεις εγγράφων αναγνώρισης ιπποειδών που γεννήθηκαν στην Ένωση
1. Οι ιδιοκτήτες υποβάλλουν αίτηση για τα έγγραφα αναγνώρισης ιπποειδών που γεννήθηκαν στην Ένωση στην αρμόδια εκδίδουσα αρχή στο κράτος μέλος όπου βρίσκεται η εκμετάλλευση του ιπποειδούς, και παρέχει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για τη συμμόρφωση με τον παρόντα κανονισμό.
2. Τα κράτη μέλη καθορίζουν τις προθεσμίες για την υποβολή της αίτησης που προβλέπεται στην παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου, προκειμένου να συμμορφώνονται με την προθεσμία για την αναγνώριση που προβλέπεται στο άρθρο 12 και το άρθρο 13 παράγραφος 1.
3. Κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου και σύμφωνα με το άρθρο 1 της απόφασης 96/78/ΕΚ, ο ιδιοκτήτης υποβάλλει την αίτηση που προβλέπεται στην παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου στην αρμόδια εκδίδουσα αρχή όπως αναφέρεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχεία α) και β) η οποία έχει την έδρα της σε κράτος μέλος άλλο από το κράτος μέλος στο οποίο βρίσκεται η εκμετάλλευση του ιπποειδούς.
Άρθρο 12
Προθεσμία για την αναγνώριση ιπποειδών που γεννήθηκαν στην Ένωση
1. Τα ιπποειδή που γεννήθηκαν στην Ένωση αναγνωρίζονται από ένα έγγραφο αναγνώρισης που εκδίδεται σύμφωνα με το άρθρο 9, το αργότερο 12 μήνες μετά την ημερομηνία γέννησης και σε κάθε περίπτωση πριν από την οριστική αναχώρηση από την εκμετάλλευση γέννησης, εκτός εάν η μεταφορά αυτή πραγματοποιείται σύμφωνα με το άρθρο 23 παράγραφος 2 στοιχείο γ) ως νεογέννητο πουλάρι της μητέρας από την οποία εξαρτάται το πουλάρι ή σύμφωνα με το άρθρο 26 παράγραφος 2.
2. Κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 1, τα κράτη μέλη δύνανται να αποφασίσουν να περιορίσουν σε έξι μήνες ή στο ημερολογιακό έτος γέννησης τη μέγιστη επιτρεπόμενη προθεσμία για την αναγνώριση του ιπποειδούς.
3. Κατά παρέκκλιση από τις παραγράφους 1 και 2, μπορεί να εκδοθεί ένα νέο έγγραφο αναγνώρισης σύμφωνα με το άρθρο 9, ανά πάσα στιγμή:
α)
κατόπιν αιτήματος της αρμόδιας αρχής, στις περιπτώσεις που το υπάρχον έγγραφο αναγνώρισης δεν συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις του άρθρου 7 παράγραφοι 1, 2 και 3 ή αν ορισμένα στοιχεία αναγνώρισης που ορίζονται στα κεφάλαια Ι, ΙΙ ή V δεν έχουν καταχωρηθεί με ακρίβεια από την εκδίδουσα αρχή, ή
β)
όταν ένα ιπποειδές αναπαραγωγής και εκτροφής αναβαθμίζεται σε καταχωρημένο ιπποειδές σύμφωνα με τους κανόνες της εκδίδουσας αρχής που αναφέρονται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο α) και το υπάρχον έγγραφο αναγνώρισης δεν μπορεί να προσαρμοστεί ανάλογα, ή
γ)
όταν το άλογο αναβαθμίζεται ή καταχωρείται ως καταχωρημένο ιπποειδές όπως ορίζεται στο άρθρο 2 στοιχείο ε) περίπτωση ii) σύμφωνα με τους κανόνες της εκδίδουσας αρχής που αναφέρονται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο β) και το υπάρχον έγγραφο αναγνώρισης δεν μπορεί να προσαρμοστεί ανάλογα, ή
δ)
όταν ένα έγγραφο αναγνώρισης εκδίδεται σύμφωνα με το άρθρο 10 παράγραφος 1 και δεν μπορεί να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του άρθρου 9 παράγραφος 1 σύμφωνα με το άρθρο 10 παράγραφος 2 στοιχείο β), ή
ε)
στις περιπτώσεις που αναφέρονται στο άρθρο 18 παράγραφοι 4 και 5 και το υπάρχον έγγραφο αναγνώρισης δεν μπορεί να προσαρμοστεί αναλόγως, ή
στ)
όπου το έγγραφο αναγνώρισης κατάσχεται από την αρμόδια αρχή στο πλαίσιο έρευνας.
Στις περιπτώσεις που περιγράφονται στο πρώτο εδάφιο, το υπάρχον έγγραφο αναγνώρισης παραδίδεται στην εκδίδουσα αρχή για να ακυρωθεί και η ακύρωση του υφιστάμενου εγγράφου αναγνώρισης και η έκδοση του νέου εγγράφου αναγνώρισης καταχωρούνται στη βάση δεδομένων που καθορίζεται σύμφωνα με το άρθρο 38.
Άρθρο 13
Παρεκκλίσεις όσον αφορά την αναγνώριση ορισμένων ιπποειδών που ζουν σε άγριες ή ημιάγριες συνθήκες
1. Κατά παρέκκλιση από το άρθρο 12, η αρμόδια αρχή δύναται να αποφασίσει ότι ιπποειδή που απαρτίζουν καθορισμένους πληθυσμούς που ζουν σε άγριες ή ημιάγριες συνθήκες σε ορισμένες περιοχές, οι οποίες καθορίζονται από την αρμόδια αρχή, ταυτοποιούνται μέσω εγγράφου αναγνώρισης που εκδίδεται σύμφωνα με το άρθρο 9 ή το άρθρο 17 παράγραφος 4 μόνον όταν:
α)
έχουν απομακρυνθεί από τους εν λόγω πληθυσμούς, εξαιρουμένης της μεταφοράς υπό επίσημη εποπτεία από τον έναν καθορισμένο πληθυσμό στον άλλο, ή
β)
καθίστανται οικόσιτα.
2. Τα κράτη μέλη που προτίθενται να κάνουν χρήση της παρέκκλισης που προβλέπεται στην παράγραφο 1 κοινοποιούν στην Επιτροπή, με παραπομπή στο παρόν άρθρο, τον οικείο πληθυσμό και τις οικείες περιοχές που έχουν ορίσει σύμφωνα με την παράγραφο 1 πριν κάνουν χρήση της εν λόγω παρέκκλισης.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ III
ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΙΠΠΟΕΙΔΩΝ ΠΟΥ ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΝΩΣΗ
Άρθρο 14
Αναγνώριση ιπποειδών που εισάγονται στην Ένωση
Τα έγγραφα αναγνώρισης που εκδίδονται σε τρίτες χώρες θεωρούνται έγκυρα σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό υπό τον όρο ότι συμμορφώνονται με τις ακόλουθες προϋποθέσεις:
α)
εκδόθηκαν:
i)
στην περίπτωση καταχωρημένων ιπποειδών, από οργανισμό σε τρίτη χώρα, ο οποίος περιλαμβάνεται στον κατάλογο που ορίζεται στο άρθρο 3 παράγραφος 1 της οδηγίας 94/28/ΕΚ, που εκδίδει γενεαλογικά πιστοποιητικά, ή
ii)
στην περίπτωση εγγεγραμμένου ίππου, από εθνικό παράρτημα διεθνούς οργανισμού ή ένωσης, το οποίο διαχειρίζεται αγωνιστικούς ίππους ή ίππους ιπποδρομιών και έχει την έδρα του στην τρίτη χώρα του διεθνούς οργανισμού ή ένωσης σύμφωνα με το άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο β), ή
iii)
σε άλλες περιπτώσεις από την αρμόδια αρχή της τρίτης χώρας προέλευσης του ιπποειδούς,
β)
συμμορφώνονται με όλες τις απαιτήσεις του άρθρου 7 παράγραφος 2.
Άρθρο 15
Αιτήσεις εγγράφων αναγνώρισης ιπποειδών που εισάγονται στην Ένωση
1. Ο κάτοχος ενός ιπποειδούς υποβάλλει αίτηση στην εκδίδουσα αρχή που αναφέρεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 που απαιτείται για την κατηγορία του ιπποειδούς για την έκδοση σύμφωνα με το άρθρο 9 εγγράφου αναγνώρισης σύμφωνα με το άρθρο 7, ή για την καταχώρηση υφιστάμενου εγγράφου αναγνώρισης στη βάση δεδομένων του αρμόδιου οργανισμού έκδοσης σύμφωνα με το άρθρο 38 του παρόντος κανονισμού, εντός 30 ημερών από την ημερομηνία ολοκλήρωσης της τελωνειακής διαδικασίας, όπως ορίζεται στο άρθρο 5 παράγραφος 16 στοιχείο α) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 952/2013, όταν:
α)
εισάγονται ιπποειδή στην Κοινότητα· ή
β)
η αρμόδια αρχή έχει μετατρέψει την προσωρινή αποδοχή εγγεγραμμένου ίππου σύμφωνα με απόφαση που εγκρίνεται από την Επιτροπή δυνάμει του άρθρου 19 στοιχείο β) της οδηγίας 2009/156/ΕΚ, σε μόνιμη αποδοχή σύμφωνα με το άρθρο 19 στοιχείο γ) της ίδιας οδηγίας.
2. Όταν το υπάρχον έγγραφο αναγνώρισης που αναφέρεται στην παράγραφο 1 δεν συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις του άρθρου 7 παράγραφος 2, η εκδίδουσα αρχή μετά από σχετικό αίτημα του κατόχου:
α)
συμπληρώνει το έγγραφο αναγνώρισης, ώστε να συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις του άρθρου 7 παράγραφος 2,
β)
καταχωρεί τα στοιχεία αναγνώρισης του συγκεκριμένου ιπποειδούς και τις συμπληρωματικές πληροφορίες στη βάση δεδομένων που καταρτίζεται σύμφωνα με το άρθρο 38.
3. Όταν το υπάρχον έγγραφο αναγνώρισης που αναφέρεται στην παράγραφο 1 δεν μπορεί να τροποποιηθεί ώστε να συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις του άρθρου 7 παράγραφος 2 του παρόντα κανονισμού, δεν πρέπει να θεωρείται έγκυρο για σκοπούς αναγνώρισης σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό, και το ιπποειδές αναγνωρίζεται μέσω της έκδοσης, σύμφωνα με το άρθρο 9, ενός εγγράφου αναγνώρισης που συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις του άρθρου 7 παράγραφοι 1, 2 και 3, βάσει του υποβληθέντος εγγράφου αναγνώρισης το οποίο πρέπει να περιλαμβάνει τουλάχιστον τις πληροφορίες που ορίζονται στο παράρτημα της οδηγίας 90/427/ΕΟΚ.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΟΙ ΕΛΕΓΧΟΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΙ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗΣ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ
Άρθρο 16
Έλεγχος ενιαίων εγγράφων αναγνώρισης που εκδίδονται για ιπποειδή
1. Πριν από την έκδοση ενός εγγράφου αναγνώρισης, η εκδίδουσα αρχή ή το πρόσωπο που ενεργεί για λογαριασμό του λαμβάνει τα κατάλληλα μέτρα ώστε να:
α)
επιβεβαιώνεται ότι δεν έχει ήδη εκδοθεί για το οικείο ιπποειδές τέτοιο έγγραφο αναγνώρισης·
β)
αποφεύγεται η παράνομη έκδοση πολλαπλών εγγράφων αναγνώρισης για ένα συγκεκριμένο ιπποειδές.
2. Τα μέτρα που προβλέπονται στην παράγραφο 1 περιλαμβάνουν τα εξής:
α)
διαβούλευση με την κατάλληλη τεκμηρίωση και τα διαθέσιμα ηλεκτρονικά αρχεία·
β)
εκτίμηση της ηλικίας του ιπποειδούς,
γ)
έλεγχος του ιπποειδούς, όπως προβλέπεται στο άρθρο 17, για ενδεχόμενα διακριτικά χαρακτηριστικά ή σημάνσεις που υποδεικνύουν προηγούμενη αναγνώριση.
Άρθρο 17
Μέτρα ανίχνευσης προηγούμενης αναγνώρισης ιπποειδών
1. Τα μέτρα για τον εντοπισμό πιθανών διακριτικών χαρακτηριστικών ή σημάνσεων ενδεικτικών προηγούμενης αναγνώρισης, όπως προβλέπεται στο άρθρο 16, περιλαμβάνουν, τουλάχιστον, μέτρα για τον εντοπισμό:
α)
τυχόν πομποδέκτη που εμφυτεύθηκε προηγουμένως, χρησιμοποιώντας μια συσκευή ανάγνωσης σύμφωνα με το πρότυπο ISO 11785 και ικανή να αναγνώσει πομποδέκτες HDX και FDX-B τουλάχιστον όταν ο αναγνώστης είναι σε άμεση επαφή με το σημείο της επιφάνειας του σώματος στο οποίο εμφυτεύεται υπό κανονικές συνθήκες ένας πομποδέκτης·
β)
τυχόν κλινικών ενδείξεων σύμφωνα με τις οποίες ένας πομποδέκτης που είχε εμφυτευθεί ή μια σήμανση που είχε εφαρμοστεί προηγουμένως αφαιρέθηκε σύμφωνα με το άρθρο 21 με χειρουργική επέμβαση ή τροποποιήθηκε·
γ)
τυχόν σήματος ή ένδειξης ότι εφαρμόστηκε εναλλακτική μέθοδος επαλήθευσης της ταυτότητας του ιπποειδούς, σύμφωνα με το άρθρο 21.
2. Σε περίπτωση που, μετά την εφαρμογή από τον κάτοχο σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφος 1, τα μέτρα που προβλέπονται στην παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου αποκαλύψουν την ύπαρξη ενός πομποδέκτη που εμφυτεύτηκε προηγουμένως, ή άλλης εναλλακτικής μεθόδου επαλήθευσης αναγνώρισης που εφαρμόζεται σύμφωνα με το άρθρο 21, ενδεικτικής μιας προηγούμενης ολοκληρωμένης αναγνώρισης σύμφωνα με το άρθρο 9, η εκδίδουσα αρχή:
α)
προβαίνει σε έκδοση ή αντικατάσταση του εγγράφου αναγνώρισης σύμφωνα με τα άρθρα 29 ή 32, ανάλογα με τις διαθέσιμες πληροφορίες·
β)
εισάγει τα στοιχεία, δηλαδή τον αριθμό πομποδέκτη ή την εναλλακτική μέθοδο επαλήθευσης αναγνώρισης, με τον κατάλληλο τρόπο στα πεδία του μέρους Α και στη σχηματική παράσταση του μέρους Β του κεφαλαίου Ι του εγγράφου αναγνώρισης.
3. Εάν επιβεβαιωθεί σε ιπποειδές που γεννήθηκε στην Ένωση η μη δηλωθείσα αφαίρεση ενός πομποδέκτη ή άλλης εναλλακτικής μεθόδου επαλήθευσης που αναφέρεται στην παράγραφο 1 στοιχείο β) του παρόντος άρθρου, η εκδίδουσα αρχή εκδίδει έγγραφο αναγνώρισης αντικατάστασης σύμφωνα με το άρθρο 32.
4. Κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 2 του παρόντος άρθρου, η αρμόδια αρχή μπορεί να επιτρέψει την έκδοση ενός εγγράφου αναγνώρισης σύμφωνα με το άρθρο 9 για τα ιπποειδή που ζουν σε άγριες ή ημιάγριες συνθήκες που αναφέρονται στο άρθρο 13 τα οποία φέρουν πομποδέκτη, αλλά για τα οποία, σύμφωνα με το άρθρο 13, δεν έχει εκδοθεί έγγραφο αναγνώρισης, υπό τον όρο ότι ο κωδικός του πομποδέκτη καταγράφηκε τη στιγμή της εμφύτευσης στη βάση δεδομένων της εκδίδουσας αρχής που είναι υπεύθυνη για αυτόν τον πληθυσμό ιπποειδών.
Άρθρο 18
Ηλεκτρονικές μέθοδοι επαλήθευσης της ταυτότητας
1. Η εκδίδουσα αρχή διασφαλίζει ότι, κατά την πρώτη ταυτοποίησή του σύμφωνα με το άρθρο 12, το ιπποειδές επισημαίνεται με την εμφύτευση ενός πομποδέκτη.
2. Ο πομποδέκτης εμφυτεύεται παρεντερικά υπό ασηπτικές συνθήκες μεταξύ του ινίου και του ακρωμίου στο μέσον του αυχένα στην περιοχή του αυχενικού συνδέσμου.
Ωστόσο, η αρμόδια αρχή δύναται να επιτρέψει την εμφύτευση του πομποδέκτη σε διαφορετικό σημείο στον αυχένα του ιπποειδούς, υπό τον όρο ότι η εν λόγω εναλλακτική εμφύτευση:
α)
δεν θέτει σε κίνδυνο την υγεία του ζώου·
β)
δεν αυξάνει τον κίνδυνο μετατόπισης του πομποδέκτη, σε σύγκριση με τη μέθοδο που αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο.
3. Τα κράτη μέλη θεσπίζουν τα ελάχιστα προσόντα που απαιτούνται για την επέμβαση που ορίζεται στην παράγραφο 2 ή ορίζουν το πρόσωπο («το ειδικευμένο πρόσωπο») ή το επάγγελμα στο οποίο ανατίθενται οι εν λόγω επεμβάσεις.
4. Οι εκδίδουσες αρχές που αναφέρονται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχεία α) και β) μπορεί να απαιτούν τα ιπποειδή που αναγνωρίστηκαν μέσω εναλλακτικής μεθόδου επαλήθευσης της αναγνώρισης που προβλέπεται στο άρθρο 21 να επισημαίνονται με την εμφύτευση πομποδέκτη για τον σκοπό της καταγραφής ή της εγγραφής των ιπποειδών σε γενεαλογικά βιβλία, ή της εγγραφής καταχωρημένων ίππων για αγωνιστικούς σκοπούς.
5. Οι εκδίδουσες αρχές που αναφέρονται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 και η αρμόδια αρχή μπορεί να απαιτήσουν τα ιπποειδή που θεωρείται ότι αναγνωρίζονται σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 2 και το άρθρο 43 παράγραφος 1, να επισημαίνονται μέσω της εμφύτευσης πομποδέκτη για σκοπούς επαλήθευσης της αναγνώρισης στις περιπτώσεις που:
α)
έχουν πάψει να λειτουργούν καταγεγραμμένοι πομποδέκτες που είχαν προηγουμένως εμφυτευθεί,
β)
το εγγενές ή επίκτητο διακριτικό χαρακτηριστικό που καταγράφηκε ως εναλλακτική μέθοδος επαλήθευσης της ταυτότητας που αναφέρεται στο άρθρο 21 δεν είναι πλέον κατάλληλο για το σκοπό αυτό, ή
γ)
η αρμόδια αρχή κρίνει απαραίτητη τη διασφάλιση επαλήθευσης της αναγνώρισης.
Άρθρο 19
Διαχείριση της μοναδικότητας του κώδικα που απεικονίζεται σε έναν πομποδέκτη
1. Τα κράτη μέλη θεσπίζουν κανόνες, σύμφωνα με τα πρότυπα που αναφέρονται στο άρθρο 2 στοιχείο ιδ) περίπτωση i), για τη διασφάλιση της μοναδικότητας των κωδικών που απεικονίζονται από τους πομποδέκτες οι οποίοι εμφυτεύονται από εκδίδουσες αρχές που αναφέρονται στο άρθρο 5 παράγραφος 1, στις περιπτώσεις που εκδίδουν έγγραφα αναγνώρισης σύμφωνα με το άρθρο 9.
2. Οι κανόνες που θεσπίζονται σύμφωνα με την παράγραφο 1 πρέπει να εφαρμόζονται χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο το σύστημα αναγνώρισης που προβλέπεται από την εκδίδουσα αρχή σε άλλο κράτος μέλος η οποία διενήργησε την αναγνώριση του εγγεγραμμένου ιπποειδούς, σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό.
Άρθρο 20
Καταγραφή του κωδικού του πομποδέκτη στο έγγραφο αναγνώρισης
1. Όταν ο πομποδέκτης εμφυτεύεται σύμφωνα με το άρθρο 18, η εκδίδουσα αρχή καταχωρεί τις ακόλουθες πληροφορίες στο έγγραφο αναγνώρισης:
α)
στο σημείο 5 του μέρους Α του κεφαλαίου Ι, τουλάχιστον τα 15 τελευταία ψηφία του κωδικού που μεταδίδεται από τον πομποδέκτη και απεικονίζεται από τη συσκευή ανάγνωσης μετά από την εμφύτευση, και, κατά περίπτωση:
i)
ένα αυτοκόλλητο με γραμμωτό κώδικα, υπό τον όρο ότι η σελίδα σφραγίζεται μετά, ή
ii)
μια εκτύπωση του εν λόγω γραμμωτού κώδικα που κωδικοποιεί τουλάχιστον τα τελευταία 15 ψηφία του κωδικού που διαβιβάζεται από τον πομποδέκτη
β)
στα σημεία 12 ή 13 της σχηματικής παράστασης στο μέρος Β του κεφαλαίου I, ανάλογα με την πλευρά εμφύτευσης του πομποδέκτη, το σημείο στο οποίο εμφυτεύτηκε ο πομποδέκτης στο ιπποειδές και αναγνωρίζεται μετά την εμφύτευσή του·
γ)
στο σημείο 19 της σχηματικής παράστασης στο μέρος Β του κεφαλαίου Ι, την υπογραφή είτε του κτηνιάτρου ή του εξουσιοδοτημένου προσώπου που είτε πραγματοποίησε την αναγνώριση συμπληρώνοντας το σημείο 3 του μέρους Α και τη σχηματική παράσταση στο μέρος Β του κεφαλαίου Ι και διάβασε τον κώδικα που απεικονίζεται από τον πομποδέκτη μετά από την εμφύτευσή του, είτε του προσώπου που αναπαράγει αυτές τις πληροφορίες με σκοπό την έκδοση του εγγράφου αναγνώρισης σύμφωνα με τους κανόνες της εκδίδουσας αρχής.
2. Κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 1 στοιχείο α) του παρόντος άρθρου, εάν ένα ιπποειδές επισημανθεί με πομποδέκτη που εμφυτεύθηκε προηγουμένως, ο οποίος δεν πληροί τα πρότυπα ISO που ορίζονται στο άρθρο 2 στοιχείο ιδ) περίπτωση i), η επωνυμία του κατασκευαστή ή του συστήματος ανάγνωσης καταχωρείται στο σημείο 5 του μέρους Α του κεφαλαίου Ι του εγγράφου αναγνώρισης.
Άρθρο 21
Έγκριση εναλλακτικών μεθόδων επαλήθευσης της ταυτότητας
1. Κατά παρέκκλιση από το άρθρο 18 παράγραφος 1, τα κράτη μέλη δύνανται να επιτρέψουν τις κατάλληλες εναλλακτικές μεθόδους επαλήθευσης της ταυτότητας ιπποειδών που έχουν γεννηθεί στην Ένωση, συμπεριλαμβανομένων σημάνσεων, τα οποία πληρούν τις απαιτήσεις του άρθρου 4 παράγραφος 1 στοιχείο β) και διασφαλίζουν ότι η ταυτότητα του ιπποειδούς που έχει καταγραφεί στο έγγραφο αναγνώρισης μπορεί να επαληθευτεί.
2. Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε:
α)
οι εναλλακτικές μέθοδοι επαλήθευσης της ταυτότητας των ιπποειδών, δεν χρησιμοποιούνται ως μοναδικό μέσο επαλήθευσης της ταυτότητας στην πλειονότητα των ιπποειδών που ταυτοποιούνται σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό στην επικράτειά τους·
β)
δεν υπάρχει κίνδυνος σύγχυσης των εμφανών σημάνσεων που εφαρμόζονται στα ιπποειδή αναπαραγωγής και απόδοσης με εκείνες που χρησιμοποιούνται στην επικράτειά τους για χρήση από τις εκδίδουσες αρχές που αναφέρονται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο α) για τα καταχωρημένα ιπποειδή·
γ)
κάθε εγκεκριμένη εναλλακτική μέθοδος επαλήθευσης της ταυτότητας ή οποιοσδήποτε συνδυασμός αυτών των μεθόδων παρέχει τουλάχιστον τις ίδιες εγγυήσεις με τον πομποδέκτη που εμφυτεύεται σύμφωνα με το άρθρο 18·
δ)
οι πληροφορίες σχετικά με την εναλλακτική μέθοδο επαλήθευσης της ταυτότητας που εφαρμόζεται σε ένα συγκεκριμένο ιπποειδές μπορεί να περιγραφεί σε μια μορφή που μπορεί να ψηφιοποιηθεί και να αποθηκευτεί σε μια βάση δεδομένων με δυνατότητα αναζήτησης, η οποία καταρτίζεται σύμφωνα με το άρθρο 38.
3. Τα κράτη μέλη που προτίθενται να κάνουν χρήση της παρέκκλισης που προβλέπεται στην παράγραφο 1 γνωστοποιούν τις πληροφορίες σχετικά με τις εναλλακτικές μεθόδους επαλήθευσης της ταυτότητας στην Επιτροπή, στα άλλα κράτη μέλη και στο κοινό σε έναν δικτυακό τόπο που αναφέρεται στο άρθρο 6 παράγραφος 1.
Άρθρο 22
Υποχρεώσεις των εκδιδουσών αρχών και των ιδιοκτητών που χρησιμοποιούν εναλλακτικές μεθόδους επαλήθευσης της ταυτότητας
1. Η εκδίδουσα αρχή διασφαλίζει ότι εκδίδεται έγγραφο αναγνώρισης για ιπποειδές μόνο στις περιπτώσεις που:
α)
η ορθή εφαρμογή της εγκεκριμένης εναλλακτικής μεθόδου επαλήθευσης της ταυτότητας που αναφέρεται στο άρθρο 21 έχει ελεγχθεί·
β)
η μέθοδος που χρησιμοποιείται για την επαλήθευση της ταυτότητας εισάγεται στο σημείο 6 ή 7 του μέρους Α του κεφαλαίου Ι, ή κατά περίπτωση, στο κεφάλαιο XI, του εγγράφου αναγνώρισης και καταχωρείται στη βάση δεδομένων σύμφωνα με το άρθρο 38 παράγραφος 1 στοιχείο στ).
2. Εάν χρησιμοποιείται εναλλακτική μέθοδος επαλήθευσης της ταυτότητας, ο κάτοχος παρέχει τα μέσα που επιτρέπουν την πρόσβαση στις εν λόγω πληροφορίες αναγνώρισης ή, εφόσον συντρέχει περίπτωση, επιβαρύνεται με τα έξοδα ή υφίσταται τις καθυστερήσεις της επαλήθευσης της ταυτότητας του ιπποειδούς.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ V
ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΙΠΠΟΕΙΔΩΝ
Άρθρο 23
Μετακίνηση και μεταφορά καταχωρημένων ιπποειδών και ιπποειδών αναπαραγωγής και εκτροφής
1. Τα έγγραφα αναγνώρισης που εκδίδονται για εγγεγραμμένα ιπποειδή ή ιπποειδή αναπαραγωγής και απόδοσης σύμφωνα με το άρθρο 9 παράγραφος 1, το άρθρο 14, το άρθρο 29, το άρθρο 30 ή το άρθρο 32 πρέπει να συνοδεύουν τα ιπποειδή για τα οποία έχουν εκδοθεί ανά πάσα στιγμή, μεταξύ άλλων, όπου απαιτείται από την εθνική νομοθεσία, κατά τη μεταφορά του σφαγίου του ιπποειδούς για επεξεργασία σε εγκατάσταση εγκεκριμένη σύμφωνα με το άρθρο 24 παράγραφος 1 στοιχείο α) του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1069/2009 ή που αναφέρεται στο στοιχείο α) περίπτωση iii) του κεφαλαίου ΙΙΙ του παραρτήματος III του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 142/2011.
2. Κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 1, το έγγραφο αναγνώρισης δεν απαιτείται να συνοδεύει τα καταχωρημένα ιπποειδή ή τα ιπποειδή αναπαραγωγής και απόδοσης όταν:
α)
είναι σταβλισμένα ή βρίσκονται σε βοσκοτόπους και το έγγραφο αναγνώρισης μπορεί να προσκομισθεί χωρίς καθυστέρηση από τον κάτοχο·
β)
χρησιμοποιούνται, οδηγούνται, μετακινούνται ή διακινούνται είτε:
i)
στη γειτονική περιοχή της εκμετάλλευσης, εντός του κράτους μέλους, έτσι ώστε το έγγραφο αναγνώρισης να μπορεί να προσκομισθεί χωρίς καθυστέρηση· ή
ii)
στο πλαίσιο της εποχιακής μετακίνησης των ιπποειδών από και προς τους καταχωρισμένους θερινούς βοσκοτόπους, με την προϋπόθεση ότι τα έγγραφα αναγνώρισης μπορούν να προσκομιστούν στην εκμετάλλευση αναχώρησης·
γ)
δεν είναι απογαλακτισμένα και συνοδεύουν τη μητέρα τους ή τη φοράδα που τα θηλάζει·
δ)
συμμετέχουν σε προπόνηση ή δοκιμασία ιππικού αγώνα ή εκδήλωσης η οποία απαιτεί να απομακρυνθούν προσωρινά από τον χώρο της προπόνησης, του ιππικού αγώνα ή της εκδήλωσης·
ε)
μετακινούνται ή μεταφέρονται σε επείγουσα κατάσταση η οποία σχετίζεται με τα ίδια τα ιπποειδή ή με την εκμετάλλευση στην οποία διατηρούνται.
Άρθρο 24
Παρέκκλιση για τη μετακίνηση ή τη μεταφορά των ιπποειδών που συνοδεύονται από προσωρινό έγγραφο
1. Κατόπιν αιτήσεως του εκτροφέα ή κατόπιν αιτήματος της αρμόδιας αρχής, η εκδίδουσα αρχή εκδίδει ένα προσωρινό έγγραφο, το οποίο περιλαμβάνει τουλάχιστον τις πληροφορίες που περιλαμβάνονται στο παράρτημα III, που επιτρέπει τη διακίνηση ή τη μεταφορά του ιπποειδούς εντός του ίδιου κράτους μέλους για χρονικό διάστημα 45 ημερών, κατά τη διάρκεια του οποίου το έγγραφο αναγνώρισης παραδίδεται στην εκδίδουσα αρχή ή στην αρμόδια αρχή για ενημέρωση των στοιχείων αναγνώρισης.
2. Ιπποειδή, τα οποία συνοδεύονται από προσωρινό έγγραφο όπως προβλέπεται στην παράγραφο 1, δεν μεταφέρονται σε σφαγείο για σφαγή για ανθρώπινη κατανάλωση.
3. Κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 1, αν κατά το χρονικό διάστημα 45 ημερών που αναφέρεται στην εν λόγω παράγραφο, ένα ιπποειδές μεταφερθεί σε άλλο κράτος μέλος ή μέσω άλλου κράτους μέλους σε τρίτη χώρα, ανεξάρτητα από το εάν είναι καταχωρημένο ή όχι, συνοδεύεται, επιπλέον του προσωρινού εγγράφου που αναφέρεται στην παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου, από υγειονομικό πιστοποιητικό σύμφωνα με το παράρτημα III της οδηγίας 2009/156/ΕΚ.
Άρθρο 25
Παρέκκλιση για μετακινήσεις με έξυπνη κάρτα
1. Κατά παρέκκλιση από το άρθρο 23 παράγραφος 1, η αρμόδια αρχή δύναται να επιτρέψει τη μετακίνηση ή τη μεταφορά καταχωρημένων ιπποειδών ή ιπποειδών αναπαραγωγής και απόδοσης εντός του ίδιου κράτους μέλους, τα οποία δεν συνοδεύονται από το έγγραφο αναγνώρισής τους, υπό τον όρο ότι συνοδεύονται από «έξυπνη κάρτα» που εκδόθηκε από την ίδια εκδίδουσα αρχή που εξέδωσε το έγγραφο αναγνώρισής τους και περιέχει τις πληροφορίες που αναφέρονται στο παράρτημα II.
2. Τα κράτη μέλη δύνανται, κάνοντας χρήση της παρέκκλισης που προβλέπεται στην παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου, να χορηγήσουν παρεκκλίσεις το ένα στο άλλο όσον αφορά τις μετακινήσεις ή τη μεταφορά καταχωρημένων ιπποειδών ή ιπποειδών αναπαραγωγής και απόδοσης εντός των επικρατειών τους.
Τα κράτη μέλη κοινοποιούν στην Επιτροπή την πρόθεσή τους να χορηγήσουν τις εν λόγω παρεκκλίσεις.
Άρθρο 26
Μετακινήσεις και μεταφορά ιπποειδών για σφαγή
1. Τα ακόλουθα έγγραφα συνοδεύουν τα ιπποειδή σφαγής κατά τη μετακίνηση ή τη μεταφορά τους στο σφαγείο:
α)
το έγγραφο αναγνώρισης που εκδίδεται σύμφωνα με το άρθρο 9 παράγραφος 1 ή το άρθρο 14, ή
β)
το αντίγραφο του εγγράφου αναγνώρισης που εκδίδεται σύμφωνα με το άρθρο 29 ή 30 το οποίο αποτέλεσε αντικείμενο της παρέκκλισης που προβλέπεται στο άρθρο 31.
2. Κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 1, η αρμόδια αρχή δύναται να επιτρέψει τη μεταφορά ιπποειδών σφαγής, για τα οποία δεν έχει εκδοθεί έγγραφο αναγνώρισης σύμφωνα με το άρθρο 9 παράγραφος 1, κατευθείαν από την εκμετάλλευση στην οποία γεννήθηκε προς το σφαγείο εντός του ίδιου κράτους μέλους, υπό τον όρο ότι:
α)
τα ιπποειδή σφαγής είναι ηλικίας κάτω των 12 μηνών και έχουν εμφανή σημάδια στον πολφό των προσωρινών πλάγιων τομέων·
β)
υπάρχει αδιάκοπη ανιχνευσιμότητα από την εκμετάλλευση της γέννησής τους έως το σφαγείο·
γ)
κατά τη μεταφορά στο σφαγείο τα ιπποειδή σφαγής μπορούν να σημανθούν ατομικά σύμφωνα με τα άρθρα 18 ή 21·
δ)
η αποστολή συνοδεύεται από τις πληροφορίες για την τροφική αλυσίδα σύμφωνα με το κεφάλαιο III του παραρτήματος II του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 853/2004, οι οποίες πρέπει να περιλαμβάνουν αναφορά στην ατομική σήμανση που αναφέρεται στο στοιχείο γ) της παρούσας παραγράφου.
ε)
ο πομποδέκτης ή κάθε φυσικό αναγνωριστικό που τίθεται στο ιπποειδές σύμφωνα με το άρθρο 21 προστατεύεται από μεταγενέστερη παράνομη χρήση, ιδίως μέσω της ανάκτησης, της καταστροφής ή της επιτόπιας διάθεσής του.
3. Το άρθρο 34 παράγραφος 1 στοιχεία β) και γ) δεν ισχύει στην περίπτωση διακίνησης ή μεταφοράς ιπποειδών για σφαγή σύμφωνα με την παράγραφο 2 του παρόντος άρθρου.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ VI
ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ, ΑΝΤΙΓΡΑΦΑ, ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ
Άρθρο 27
Υποχρεώσεις των κατόχων όσον αφορά τη διαχείριση των εγγράφων αναγνώρισης για τη διασφάλιση της συνέχειας της αναγνώρισης κατά τη διάρκεια της ζωής του ιπποειδούς
1. Ο κάτοχος ιπποειδούς διασφαλίζει ότι τα ακόλουθα στοιχεία αναγνώρισης στο έγγραφο αναγνώρισης είναι ανά πάσα στιγμή επικαιροποιημένα και σωστά:
α)
το καθεστώς του ιπποειδούς όσον αφορά την επιλεξιμότητά του για σφαγή για ανθρώπινη κατανάλωση·
β)
ο αναγνώσιμος κωδικός πομποδέκτη ή σήμανση που χρησιμοποιείται ως εναλλακτική μέθοδος επαλήθευσης της ταυτότητας όπως προβλέπεται στο άρθρο 21·
γ)
το καθεστώς είτε ως εγγεγραμμένου ιπποειδούς είτε ως ιπποειδούς αναπαραγωγής και απόδοσης·
δ)
οι πληροφορίες σχετικά με την ιδιοκτησία, όπου απαιτείται από τη νομοθεσία του κράτους μέλους στο οποίο εκτρέφεται το ιπποειδές ή από την εκδίδουσα αρχή που αναφέρεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1.
2. Ανεξάρτητα από την εκδίδουσα αρχή η οποία εξέδωσε το έγγραφο αναγνώρισης σύμφωνα με τα άρθρα 9 παράγραφος 1, 14, 29 ή 32, ο κάτοχος ενός ιπποειδούς μεριμνά ώστε το έγγραφο αναγνώρισης να υποβληθεί στην εκδίδουσα αρχή που αναφέρεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 ανάλογα με την κατηγορία του ιπποειδούς στο κράτος μέλος στο οποίο βρίσκεται η εκμετάλλευση του ιπποειδούς, προκειμένου να παράσχει τα στοιχεία αναγνώρισης που αναφέρονται στο άρθρο 38 παράγραφος 1, εντός 30 ημερών από:
α)
την έκδοση του εγγράφου αναγνώρισης σύμφωνα με το άρθρο 9 παράγραφος 1 από εκδίδουσα αρχή εκτός του κράτους μέλους στο οποίο βρίσκεται η εκμετάλλευση·
β)
την εισαγωγή του ιπποειδούς στο κράτος μέλος στο οποίο βρίσκεται η εκμετάλλευση από άλλο κράτος μέλος, με εξαίρεση
i)
ιπποειδή που συμμετέχουν σε διαγωνισμούς, αγώνες, επιδείξεις, προπονήσεις και μεταφορές για χρονική περίοδο που δεν υπερβαίνει τις 90 ημέρες·
ii)
επιβήτορες που βρίσκονται στο κράτος μέλος για την περίοδο της αναπαραγωγής·
iii)
φοράδες που βρίσκονται στο κράτος μέλος για αναπαραγωγή, για χρονική περίοδο που δεν υπερβαίνει τις 90 ημέρες·
iv)
ιπποειδή που φιλοξενούνται σε κτηνιατρική εγκατάσταση για ιατρικούς λόγους·
v)
ιπποειδή που προορίζονται για σφαγή εντός 10 ημερών από την εισαγωγή τους.
3. Στις περιπτώσεις που προκύπτει ανάγκη για επικαιροποίηση των στοιχείων αναγνώρισης που αναφέρονται στο άρθρο 38 παράγραφος 1 του εγγράφου αναγνώρισης, ο κάτοχος υποβάλλει το έγγραφο αναγνώρισης εντός 30 ημερών από το γεγονός που επηρέασε τα στοιχεία αναγνώρισης:
α)
στην περίπτωση καταχωρημένων ιπποειδών που αναφέρονται στο άρθρο 2 στοιχείο ε) περίπτωση i), στην εκδίδουσα αρχή που αναφέρεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο α) η οποία
i)
είτε εξέδωσε το έγγραφο αναγνώρισης για το εν λόγω εγγεγραμμένο ιπποειδές, ή
ii)
είναι εγκεκριμένη σύμφωνα με την απόφαση 92/353/ΕΟΚ στο κράτος μέλος όπου βρίσκεται η εκμετάλλευση του ιπποειδούς και έχει καταρτίσει γενεαλογικό βιβλίο στο οποίο μπορεί να εγγραφεί ή να καταχωρηθεί το ιπποειδές σύμφωνα με την απόφαση 96/78/ΕΚ, ή
β)
στην περίπτωση εγγεγραμμένων ίππων που αναφέρονται στο άρθρο 2 στοιχείο ε) περίπτωση ii), στην εκδίδουσα αρχή που αναφέρεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο β) σύμφωνα με τους κανόνες της εν λόγω εκδίδουσας αρχής η οποία εξέδωσε το έγγραφο για το εγγεγραμμένο ιπποειδές, ή
γ)
στην αρμόδια αρχή ή οποιαδήποτε από τις εκδίδουσες αρχές που ορίζονται σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό από την αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου βρίσκεται η εκμετάλλευση του ιπποειδούς.
Άρθρο 28
Υποχρεώσεις εκδιδουσών αρχών όσον αφορά τη διαχείριση των εγγράφων αναγνώρισης για τη διασφάλιση της συνέχειας της ταυτότητας κατά τη διάρκεια της ζωής του ιπποειδούς
Η εκδίδουσα αρχή που αναφέρεται στο άρθρο 27 παράγραφος 3:
α)
διενεργεί τις απαραίτητες επικαιροποιήσεις των στοιχείων αναγνώρισης στο έγγραφο αναγνώρισης·
β)
καταχωρεί στο μέρος Γ του κεφαλαίου Ι του εγγράφου αναγνώρισης τις απαιτούμενες πληροφορίες της εκδίδουσας αρχής, οι οποίες πρέπει να αποτελούνται τουλάχιστον από τον συμβατό με τον UELN κωδικό αριθμό της βάσης δεδομένων, εφόσον δεν είχε εκδώσει αρχικά το έγγραφο αναγνώρισης σύμφωνα με το άρθρο 9 παράγραφος 1·
γ)
συμπληρώνει τις εγγραφές στο κεφάλαιο IV του εγγράφου αναγνώρισης, εφόσον απαιτείται αλλαγή της ιδιοκτησίας από την εθνική νομοθεσία ή τους κανόνες της εκδίδουσας αρχής·
δ)
εισάγει ή συμπληρώνει στη βάση δεδομένων που έχει καταρτίσει σύμφωνα με το άρθρο38 τις εγγραφές των στοιχείων αναγνώρισης που περιέχονται στο υποβληθέν έγγραφο αναγνώρισης·
ε)
υποβάλλει τις πληροφορίες στην κεντρική βάση δεδομένων σύμφωνα με το άρθρο 39.
Άρθρο 29
Έκδοση αντιγράφων εγγράφων αναγνώρισης
1. Αντίγραφο του εγγράφου αναγνώρισης εκδίδεται από τον οργανισμό έκδοσης που αναφέρεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στις περιπτώσεις όπου:
α)
το πρωτότυπο έγγραφο αναγνώρισης έχει απολεσθεί και η ταυτότητα του ζώου μπορεί να διαπιστωθεί, κυρίως μέσω του κωδικού που μεταδίδεται από τον πομποδέκτη ή μέσω εναλλακτικής μεθόδου επαλήθευσης της αναγνώρισης σύμφωνα με το άρθρο 21· ή
β)
το ζώο δεν έχει αναγνωριστεί εντός των χρονικών ορίων που καθορίζονται στο άρθρο 12, στο άρθρο 14 ή στο άρθρο 43 παράγραφος 2, υπό τον όρο ότι το συνοδευτικό πιστοποιητικό είναι διαθέσιμο και η βιολογική μητέρα, ή στην περίπτωση μεταφοράς εμβρύου, η θετή μητέρα ταυτοποιείται σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό· ή
γ)
η αρμόδια αρχή διαθέτει στοιχεία σύμφωνα με τα οποία ορισμένα στοιχεία ταυτότητας στο υπάρχον έγγραφο αναγνώρισης δεν συμπίπτουν με το αντίστοιχο ιπποειδές και οι διατάξεις του άρθρου 12 παράγραφος 3 στοιχείο α) δεν μπορούν να εφαρμοστούν.
2. Στις περιπτώσεις που περιγράφονται στην παράγραφο 1, η εκδίδουσα αρχή που αναφέρεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1, μετά από αίτηση του κατόχου ή μετά από αίτημα της αρμόδιας αρχής:
α)
τοποθετεί στο ζώο, εφόσον είναι αναγκαίο, έναν πομποδέκτη σύμφωνα με το άρθρο 18 ή μια εγκεκριμένη μέθοδο επαλήθευσης της ταυτότητας σύμφωνα με το άρθρο 21·
β)
εκδίδει αντίγραφο το εγγράφου αναγνώρισης το οποίο επισημαίνεται σαφώς ως τέτοιο («αντίγραφο εγγράφου αναγνώρισης») με αναφορά στον μοναδικό ισόβιο αριθμό που έχει καταγραφεί στη βάση δεδομένων της εκδίδουσας αρχής η οποία:
i)
πραγματοποίησε την πρώτη αναγνώριση του ζώου και εξέδωσε το απολεσθέν αρχικό έγγραφο αναγνώρισης, ή
ii)
εκδίδει το αντίγραφο του εγγράφου αναγνώρισης για ζώα, το οποίο αναφέρεται στην παράγραφο 1 στοιχείο β)·
γ)
ταξινομεί το ιπποειδές στο μέρος II του κεφαλαίου IΙ του αντιγράφου του εγγράφου αναγνώρισης ως μη προοριζόμενο για σφαγή για ανθρώπινη κατανάλωση.
3. Τα στοιχεία του εκδοθέντος αντιγράφου που εκδίδεται σύμφωνα με την παράγραφο 2, καταχωρούνται στη βάση δεδομένων με παραπομπή στον μοναδικό ισόβιο αριθμό, όπως αναφέρεται στο άρθρο 38 και προωθούνται στην κεντρική βάση δεδομένων σύμφωνα με το άρθρο 39.
4. Εάν το απολεσθέν έγγραφο αναγνώρισης εκδόθηκε σύμφωνα με το άρθρο 9 παράγραφος 1 από εκδίδουσα αρχή που αναφέρεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 που δεν υφίσταται πλέον, το αντίγραφο του εγγράφου αναγνώρισης εκδίδεται σύμφωνα με την παράγραφο 2 του παρόντος άρθρου από εκδίδουσα αρχή που αναφέρεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στο κράτος μέλος στο οποίο βρίσκεται η εκμετάλλευση του ιπποειδούς.
Άρθρο 30
Έκδοση αντιγράφων εγγράφων αναγνώρισης ιπποειδών που εισάγονται στην Ένωση
Κατά παρέκκλιση από το άρθρο 29 παράγραφος 2, στις περιπτώσεις που το απολεσθέν αρχικό έγγραφο αναγνώρισης εκδόθηκε από εκδίδουσα αρχή που αναφέρεται στο άρθρο 14 στοιχείο α) σε τρίτη χώρα, ένα νέο έγγραφο αναγνώρισης μπορεί να εκδίδεται από την εν λόγω εκδίδουσα αρχή στην τρίτη χώρα, υπό την προϋπόθεση ότι το νέο έγγραφο αναγνώρισης:
α)
έχει αποσταλεί από την εκδίδουσα αρχή που αναφέρεται στο άρθρο 14 στοιχείο α) στην εκδίδουσα αρχή που αναφέρεται στο άρθρο 29 παράγραφος 2, εφόσον έχει επισημανθεί ως αντίγραφο του εγγράφου αναγνώρισης, το ζώο έχει ταξινομηθεί σύμφωνα με το άρθρο 29 παράγραφος 2 στοιχείο γ) και οι πληροφορίες καταχωρούνται στη βάση δεδομένων σύμφωνα με το άρθρο 29 παράγραφος 3·
β)
έχει διαβιβαστεί στον κάτοχο ή, στις περιπτώσεις που απαιτείται ρητά από τη νομοθεσία στο κράτος μέλος όπου βρίσκεται το ιπποειδές, στον ιδιοκτήτη, από την εκδίδουσα αρχή ή από την αρμόδια αρχή στο κράτος μέλος όπου βρίσκεται η εκμετάλλευση του ιπποειδούς.
Άρθρο 31
Αναστολή του καθεστώτος ιπποειδούς που προορίζεται για σφαγή για ανθρώπινη κατανάλωση
1. Κατά παρέκκλιση από το άρθρο 29 παράγραφος 2 στοιχείο γ) και το άρθρο 30 και πλην της περίπτωσης που περιγράφεται στο άρθρο 43 παράγραφος 2, η αρμόδια αρχή μπορεί να αποφασίσει να αναστείλει το καθεστώς ενός ιπποειδούς που προορίζεται για σφαγή για ανθρώπινη κατανάλωση για μια χρονική περίοδο έξι μηνών στις περιπτώσεις που:
α)
ο κάτοχος μπορεί να τεκμηριώσει ικανοποιητικά εντός 30 ημερών από τη δηλωθείσα ημερομηνία απώλειας του εγγράφου αναγνώρισης ότι το καθεστώς του ιπποειδούς που προορίζεται για σφαγή για ανθρώπινη κατανάλωση δεν έχει τεθεί σε κίνδυνο από οποιαδήποτε φαρμακευτική αγωγή·
β)
η αίτηση για την αναγνώριση πραγματοποιείται σύμφωνα με το δεύτερο εδάφιο του άρθρου 1 παράγραφος 1 της απόφασης 96/78/ΕΚ κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους ζωής, αλλά αφού λήξει το μέγιστο επιτρεπόμενο χρονικό διάστημα που αναφέρεται στο άρθρο 12 παράγραφος 2 του παρόντος κανονισμού.
2. Στην περίπτωση που περιγράφεται στην παράγραφο 1, η αρμόδια αρχή καταχωρεί την ημερομηνία έναρξης της εξάμηνης περιόδου αναστολής στην πρώτη στήλη του μέρους III του κεφαλαίου IΙ του αντίγραφου του έγγραφου αναγνώρισης και συμπληρώνει την τρίτη στήλη του.
Άρθρο 32
Έκδοση εγγράφου αναγνώρισης αντικατάστασης
1. Έγγραφο αντικατάστασης του εγγράφου αναγνώρισης εκδίδεται από την εκδίδουσα αρχή που αναφέρεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στις περιπτώσεις που:
α)
το αρχικό έγγραφο αναγνώρισης χαθεί, και:
i)
η ταυτότητα του ζώου δεν μπορεί να διαπιστωθεί·
ii)
δεν υπάρχει καμία ένδειξη ή απόδειξη ότι έχει εκδοθεί στο παρελθόν έγγραφο αναγνώρισης για το εν λόγω ζώο από εκδίδουσα αρχή, όπως αναφέρεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1·
β)
το ζώο δεν έχει αναγνωριστεί εντός των χρονικών ορίων που καθορίζονται στο άρθρο 12 παράγραφος 1 ή 2, το άρθρο 14 ή το άρθρο 43 παράγραφος 2.
2. Στις περιπτώσεις που περιγράφονται στην παράγραφο 1, μια εκδίδουσα αρχή όπως αναφέρεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο γ), η οποία έχει αρμοδιότητα στην περιοχή όπου βρίσκεται η εκμετάλλευση του ιπποειδούς, έπειτα από αίτηση του κατόχου ή έπειτα από αίτημα της αρμόδιας αρχής:
α)
εμφυτεύει στο ζώο έναν πομποδέκτη σύμφωνα με το άρθρο 18 ή εφαρμόζει μια εναλλακτική μέθοδο επαλήθευσης της ταυτότητας σύμφωνα με το άρθρο 21·
β)
εκδίδει έγγραφο αναγνώρισης αντικατάστασης το οποίο επισημαίνεται σαφώς ως τέτοιο («έγγραφο αναγνώρισης αντικατάστασης») με αναφορά στον πρόσφατα χορηγούμενο ισόβιο αριθμό που αντιστοιχεί σε εγγραφή στη βάση δεδομένων σχετικά με την έκδοση του εν λόγω εγγράφου αντικατάστασης του εγγράφου αναγνώρισης·
γ)
ταξινομεί το ιπποειδές στο μέρος II του κεφαλαίου IΙ του εγγράφου αναγνώρισης αντικατάστασης ως μη προοριζόμενο για σφαγή για ανθρώπινη κατανάλωση.
3. Τα στοιχεία του εκδοθέντος εγγράφου αναγνώρισης αντικατάστασης που εκδίδεται σύμφωνα με την παράγραφο 2 του παρόντος άρθρου, καταχωρούνται στη βάση δεδομένων διά παραπομπής στον μοναδικό ισόβιο αριθμό, όπως αναφέρεται στο άρθρο 38 και προωθούνται στην κεντρική βάση δεδομένων σύμφωνα με το άρθρο 39.
Άρθρο 33
Αναστολή ισχύος εγγράφων αναγνώρισης για σκοπούς μετακίνησης
Ο επίσημος κτηνίατρος αναστέλλει, για σκοπούς μετακίνησης, την ισχύ του εγγράφου αναγνώρισης προβαίνοντας στην κατάλληλη καταχώρηση στο κεφάλαιο III του εν λόγω εγγράφου, εάν το ιπποειδές διατηρείται ή προέρχεται από εκμετάλλευση η οποία:
α)
υπόκειται σε απαγορευτικό μέτρο που αναφέρεται στο άρθρο 4 παράγραφος 5 της οδηγίας 2009/156/ΕΚ·
β)
βρίσκεται σε κράτος μέλος το οποίο δεν είναι απαλλαγμένο από την πανώλη των ίππων ή σε μέρος της επικράτειας κράτους μέλους το οποίο σύμφωνα με το άρθρο 5 παράγραφος 2 της οδηγίας 2009/156/ΕΚ θεωρείται μολυσμένο από την πανώλη των ίππων.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ VII
ΘΑΝΑΤΟΣ ΙΠΠΟΕΙΔΩΝ ΚΑΙ ΙΠΠΟΕΙΔΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΣΦΑΓΗ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ ΚΑΙ ΜΗΤΡΩΟ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ
Άρθρο 34
Υποχρεώσεις του επίσημου κτηνιάτρου και της αρμόδιας αρχής σε περίπτωση σφαγής ή θανάτου του ιπποειδούς
1. Με τη σφαγή ή τον θάνατο ενός ιπποειδούς, λαμβάνονται τα ακόλουθα μέτρα:
α)
ο πομποδέκτης προστατεύεται από μεταγενέστερη παράνομη χρήση, ιδίως μέσω της ανάκτησης, της καταστροφής ή της επιτόπιας διάθεσής του·
β)
το έγγραφο αναγνώρισης καθίσταται άκυρο τουλάχιστον με την επίθεση απαραβίαστης σφραγίδας με την ένδειξη «άκυρο» σε όλες τις σελίδες, ή τρυπώντας το έγγραφο σχηματίζοντας τρύπα κατάλληλης διαμέτρου, όχι μικρότερης μιας τυπικής διάταξης διάτρησης, σε όλες τις σελίδες·
γ)
με παραπομπή στον μοναδικό ισόβιο αριθμό του ιπποειδούς,
i)
το έγγραφο αναγνώρισης καταστρέφεται υπό επίσημη επίβλεψη στο σφαγείο όπου το ζώο έχει σφαγεί και κοινοποιείται βεβαίωση στην εκδίδουσα αρχή, είτε απευθείας είτε μέσω του σημείου επαφής που αναφέρεται στο άρθρο 36 παράγραφος 2, ενημερώνοντάς τη σχετικά με την ημερομηνία σφαγής του ζώου στο σφαγείο και την ημερομηνία καταστροφής του εγγράφου αναγνώρισης, ή
ii)
το ακυρωθέν έγγραφο αναγνώρισης επιστρέφεται στην εκδίδουσα αρχή που αναφέρεται είτε στο σημείο 11 του μέρους Α του κεφαλαίου Ι του εγγράφου αναγνώρισης ή στο μέρος Γ του εν λόγω κεφαλαίου, επικαιροποιείται σύμφωνα με το άρθρο 28 στοιχείο β) είτε απευθείας είτε μέσω του σημείου επαφής που αναφέρεται στο άρθρο 36 παράγραφος 2, μαζί με πληροφορίες σχετικά με την ημερομηνία κατά την οποία το ζώο έχει σφαγεί ή θανατωθεί για σκοπούς ελέγχου των ασθενειών.
2. Τα μέτρα που προβλέπονται στην παράγραφο 1 εκτελούνται από ή υπό την επίβλεψη:
α)
του επίσημου κτηνιάτρου:
i)
σε περίπτωση σφαγής ή θανάτωσης για σκοπούς ελέγχου των ασθενειών, σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 4 στοιχείο α) της οδηγίας 2009/156/ΕΟΚ· ή
ii)
μετά τη σφαγή, σύμφωνα με το άρθρο 7 παράγραφος 3 της οδηγίας 2009/156/ΕΚ· ή
β)
της αρμόδιας αρχής που ορίζεται στο άρθρο 3 παράγραφος 10 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1069/2009, στην περίπτωση της διάθεσης ή της μεταποίησης σφαγίων που συνοδεύονταν από το έγγραφο αναγνώρισης σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία που αναφέρεται στο άρθρο 23 παράγραφος 1 του παρόντος κανονισμού σε:
i)
εγκατάσταση εγκεκριμένη σύμφωνα με το στοιχείο α) του άρθρου 24 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1069/2009 ή
ii)
μονάδα αποτέφρωσης χαμηλού δυναμικού που αναφέρεται στο παράρτημα III κεφάλαιο III περίπτωση iii) στοιχείο α) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 142/2011.
3. Εάν, όπως απαιτείται στην παράγραφο 1 στοιχείο α) του παρόντος άρθρου, ο πομποδέκτης δεν είναι δυνατόν να ανακτηθεί από το σώμα ιπποειδούς που σφαγιάσθηκε για ανθρώπινη κατανάλωση, ο επίσημος κτηνίατρος χαρακτηρίζει το κρέας ή το μέρος του κρέατος που περιέχει τον πομποδέκτη ακατάλληλο για ανθρώπινη κατανάλωση σύμφωνα με το κεφάλαιο V παράγραφος 1 στοιχείο ιδ) του κεφαλαίου II του παραρτήματος I του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 854/2004.
Άρθρο 35
Υποχρέωση του εκτροφέα ή της εκδίδουσας αρχής σε περίπτωση θανάτου ή απώλειας του ιπποειδούς
1. Σε κάθε περίπτωση θανάτου ή απώλειας, συμπεριλαμβανομένης της κλοπής του ιπποειδούς που δεν αναφέρεται στο άρθρο 34, ο κάτοχος επιστρέφει το έγγραφο αναγνώρισης στην αρμόδια εκδίδουσα αρχή που αναφέρεται στο μέρος Α του κεφαλαίου Ι ή που επικαιροποιήθηκε σύμφωνα με το άρθρο 28 στοιχείο β) του μέρους Γ του κεφαλαίου Ι του εγγράφου αναγνώρισης εντός 30 ημερών από τον θάνατο ή την απώλεια του ζώου.
2. Η εκδίδουσα αρχή η οποία έλαβε πληροφορίες σχετικά με τον θάνατο ή την απώλεια του ιπποειδούς σύμφωνα με το άρθρο 34 ή την παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου, ενεργεί σύμφωνα με τα στοιχεία δ) και ε) του άρθρου 28.
Άρθρο 36
Υποχρεώσεις των κρατών μελών για τη διασφάλιση της ροής πληροφοριών μετά τον θάνατο ιπποειδούς
1. Τα κράτη μέλη εφαρμόζουν τις διαδικασίες για την επιστροφή των ακυρωθέντων εγγράφων αναγνώρισης στην εκδίδουσα αρχή όπως προβλέπεται στο άρθρο 34 παράγραφος 1 στοιχείο γ) περίπτωση ii)
2. Τα κράτη μέλη μπορούν να παρέχουν ένα σημείο επαφής για τη λήψη της βεβαίωσης που αναφέρεται στο άρθρο 34 παράγραφος 1 στοιχείο γ) περίπτωση i) ή των εγγράφων αναγνώρισης που αναφέρονται στο άρθρο 34 παράγραφος 1 στοιχείο γ) περίπτωση ii) για περαιτέρω διανομή στις αντίστοιχες εκδίδουσες αρχές που είναι εγκεκριμένες στην επικράτειά τους.
Το σημείο επαφής μπορεί να είναι φορέας-σύνδεσμος που αναφέρεται στο άρθρο 35 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 882/2004.
3. Κατά περίπτωση, σύμφωνα με την παράγραφο 2, στοιχεία του σημείου επαφής, τα οποία είναι δυνατόν να ενσωματωθούν στη κεντρική βάση δεδομένων που προβλέπεται στο άρθρο 39, τίθενται στη διάθεση των άλλων κρατών μελών και του κοινού στον δικτυακό τόπο που αναφέρεται στο άρθρο 6 παράγραφος 1.
Άρθρο 37
Ιπποειδή που προορίζονται για σφαγή για ανθρώπινη κατανάλωση και μητρώο φαρμακευτικής αγωγής
1. Ένα ιπποειδές θεωρείται ότι προορίζεται για σφαγή για ανθρώπινη κατανάλωση, εκτός εάν δηλωθεί αμετάκλητα, σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό, στο μέρος II του κεφαλαίου II του εγγράφου αναγνώρισης ότι δεν προορίζεται για σφαγή για ανθρώπινη κατανάλωση με:
α)
την υπογραφή του ιδιοκτήτη κατά τη διακριτική του ευχέρεια, η οποία εγκρίθηκε από την εκδίδουσα αρχή· ή
β)
τις υπογραφές του κατόχου και του υπεύθυνου κτηνιάτρου, ενεργούντος σύμφωνα με το άρθρο 10 παράγραφος 2 της οδηγίας 2001/82/ΕΚ, ή
γ)
την καταχώριση που πραγματοποιείται από την εκδίδουσα αρχή, κατά την έκδοση αντιγράφου εγγράφου αναγνώρισης σύμφωνα με το άρθρο 29 ή 30 ή ενός εγγράφου αναγνώρισης αντικατάστασης σύμφωνα με το άρθρο 32.
2. Πριν από οποιαδήποτε θεραπεία σύμφωνα με το άρθρο 10 παράγραφος 2 της οδηγίας 2001/82/ΕΚ ή κάθε θεραπεία με τη χρήση ενός επιτρεπόμενου φαρμακευτικού προϊόντος σύμφωνα με το άρθρο 6 παράγραφος 3 της εν λόγω οδηγίας, ο υπεύθυνος κτηνίατρος σύμφωνα με το άρθρο 10 παράγραφος 1 της οδηγίας 2001/82/ΕΚ βεβαιώνει το καθεστώς του ιπποειδούς:
α)
είτε ως προοριζόμενου για σφαγή προς κατανάλωση από τον άνθρωπο, το οποίο είναι η συνήθης περίπτωση, ή
β)
ως μη προοριζόμενου για σφαγή προς κατανάλωση από τον άνθρωπο, όπως ορίζεται στο μέρος II του κεφαλαίου II του εγγράφου αναγνώρισης.
3. Εάν η θεραπεία αναφέρεται στην παράγραφο 2 του παρόντος άρθρου δεν επιτρέπεται για ιπποειδές που προορίζεται για σφαγή για ανθρώπινη κατανάλωση, ο υπεύθυνος κτηνίατρος όπως αναφέρεται στο άρθρο 10 παράγραφος 1 της οδηγίας 2001/82/ΕΚ διασφαλίζει ότι, σύμφωνα με την παρέκκλιση που προβλέπεται στο άρθρο 10 παράγραφος 2 της οδηγίας 2001/82/ΕΚ, το ιπποειδές χαρακτηρίζεται αμετάκλητα πριν από τη θεραπεία ως μη προοριζόμενο για σφαγή για ανθρώπινη κατανάλωση μέσω:
α)
της συμπλήρωσης και υπογραφής του μέρους II του κεφαλαίου IΙ του εγγράφου αναγνώρισης· και
β)
της ακύρωσης του μέρους III του κεφαλαίου ΙΙ του εγγράφου αναγνώρισης σύμφωνα με τις οδηγίες που περιλαμβάνονται στο μέρος III του κεφαλαίου ΙΙ.
4. Αφού ληφθούν τα μέτρα που προβλέπονται στην παράγραφο 3, ο κάτοχος του ιπποειδούς πρέπει να υποβάλει το έγγραφο αναγνώρισης στην εκδίδουσα αρχή στο κράτος μέλος όπου βρίσκεται η εκμετάλλευση του ιπποειδούς, ή να υποβάλει τις πληροφορίες ηλεκτρονικά όταν επιτραπεί η πρόσβαση στη βάση δεδομένων, εντός μέγιστης προθεσμίας 14 ημερών από την ημερομηνία της υπογραφής του μέρους II του κεφαλαίου ΙΙ του εγγράφου αναγνώρισης.
5. Κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 4, ένα κράτος μέλος μπορεί να θεσπίζει μέτρα για να διασφαλίζεται ότι ο υπεύθυνος κτηνίατρος γνωστοποιεί τα μέτρα που λαμβάνονται σύμφωνα με την παράγραφο 3 εντός 14 ημερών από την ημερομηνία της υπογραφής του μέρους II του κεφαλαίου ΙΙ του εγγράφου αναγνώρισης:
α)
απευθείας στην εκδίδουσα αρχή που αναφέρεται στην παράγραφο 4 και παρέχει τις απαραίτητες πληροφορίες ώστε η εκδίδουσα αρχή να επικαιροποιεί τις ρυθμίσεις της βάσης δεδομένων σύμφωνα με το άρθρο 39, ή
β)
απευθείας στην κεντρική βάση δεδομένων που έχει συσταθεί σύμφωνα με το άρθρο 39, εφόσον εξασφαλίζεται ότι οι πληροφορίες ενσωματώνονται στη βάση δεδομένων που έχει συσταθεί σύμφωνα με το άρθρο 38 από τον οργανισμό έκδοσης που αναφέρεται στην παράγραφο 4.
6. Εάν ένα ιπποειδές πρόκειται να υποβληθεί σε θεραπεία υπό τους όρους που αναφέρονται στο άρθρο 10 παράγραφος 3 της οδηγίας 2001/82/ΕΚ, ο υπεύθυνος κτηνίατρος καταχωρεί στο μέρος III του κεφαλαίου IΙ του εγγράφου αναγνώρισης τα απαιτούμενα στοιχεία του φαρμακευτικού προϊόντος που περιέχει ουσίες απαραίτητες ή ουσίες που αποφέρουν πρόσθετο κλινικό όφελος για τη θεραπεία των ιπποειδών οι οποίες αναφέρονται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1950/2006.
Ο υπεύθυνος κτηνίατρος καταχωρεί την ημερομηνία της τελευταίας χορήγησης, όπως συνταγογραφήθηκε, του συγκεκριμένου φαρμακευτικού προϊόντος και ενημερώνει, ενεργώντας σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφος 4 της οδηγίας 2001/82/ΕΚ, τον κάτοχο για την ημερομηνία λήξης της περιόδου αναμονής που θεσπίζεται σύμφωνα με το άρθρο 10 παράγραφος 3 της εν λόγω οδηγίας.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ VIII
ΜΗΤΡΩΑ ΚΑΙ ΚΥΡΩΣΕΙΣ
Άρθρο 38
Βάση δεδομένων
1. Κατά την έκδοση του εγγράφου αναγνώρισης, ή την καταχώρηση εγγράφων αναγνώρισης που εκδόθηκαν προηγουμένως, η αρμόδια εκδίδουσα αρχή καταχωρεί στη βάση δεδομένων της τουλάχιστον τις ακόλουθες πληροφορίες σχετικά με το ιπποειδές:
α)
τον μοναδικό ισόβιο αριθμό·
β)
το είδος·
γ)
το φύλο·
δ)
τον χρωματισμό τριχώματος·
ε)
την ημερομηνία (ηη/μμ/εεεε) γέννησης όπως δηλώθηκε από τον ιδιοκτήτη που αναφέρεται στο στοιχείο θ)·
στ)
εφόσον συντρέχει περίπτωση, τουλάχιστον τα τελευταία 15 ψηφία του κωδικού που διαβιβάζεται από τον πομποδέκτη ή του κωδικού που διαβιβάζεται από τη συσκευή αναγνώρισης ραδιοσυχνότητας που δεν συμμορφώνεται με το πρότυπο ISO 11784 μαζί με τα στοιχεία σχετικά με το απαιτούμενο σύστημα ανάγνωσης ή την εναλλακτική μέθοδο επαλήθευσης της ταυτότητας που εφαρμόστηκε σύμφωνα με το άρθρο 21·
ζ)
τη χώρα γέννησης όπως δηλώθηκε από τον ιδιοκτήτη που αναφέρεται στο στοιχείο θ)·
η)
την ημερομηνία έκδοσης και οποιαδήποτε τροποποίηση του εγγράφου αναγνώρισης·
θ)
το όνομα και τη διεύθυνση του κατόχου, ο οποίος υπέβαλε την αίτηση που αναφέρεται στα άρθρα 11 παράγραφος 1, 15 παράγραφος 1, 29 παράγραφος 2 ή 32 παράγραφος 2, ή, κατά περίπτωση, που υπέβαλε το έγγραφο αναγνώρισης σύμφωνα με το άρθρο 27 παράγραφος 3·
ι)
το καθεστώς ως καταχωρημένο ιπποειδές ή ιπποειδές αναπαραγωγής και εκτροφής·
ια)
το όνομα του ζώου (δηλαδή το όνομα γέννησης και, εφόσον συντρέχει περίπτωση, το εμπορικό όνομα), όπως δηλώθηκε από τον ιδιοκτήτη που αναφέρεται στο στοιχείο θ)·
ιβ)
το γνωστό καθεστώς του ζώου ως μη προοριζόμενου για σφαγή για ανθρώπινη κατανάλωση·
ιγ)
τον σειριακό αριθμό, στις περιπτώσεις που χρησιμοποιείται σειριακός αριθμός στο έγγραφο αναγνώρισης που αναφέρεται στο άρθρο 9 παράγραφοι 1 και 3, και κάθε άλλη πληροφορία σχετικά με νέα έγγραφα αναγνώρισης, αντίγραφα ή έγγραφα αναγνώρισης αντικατάστασης που εκδίδονται σύμφωνα με το άρθρο 12 παράγραφος 3, το άρθρο 29, το άρθρο 30 ή το άρθρο 32·
ιδ)
τη χώρα στην οποία βρίσκεται η εκμετάλλευση του ιπποειδούς όπως δηλώθηκε από τον ιδιοκτήτη που αναφέρεται στο στοιχείο θ)·
ιε)
την κοινοποιηθείσα ημερομηνία θανάτου ή απώλειας του ζώου, όπως δηλώνεται από τον κάτοχο που αναφέρεται στο στοιχείο θ) ή την ημερομηνία σφαγής.
2. Η εκδίδουσα αρχή τηρεί τις πληροφορίες που αναφέρονται στην παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου στα μητρώα της βάσης δεδομένων της για περίοδο τουλάχιστον 35 ετών ή για περίοδο δύο τουλάχιστον ετών από την ημερομηνία κοινοποίησης του θανάτου του ιπποειδούς σύμφωνα με το άρθρο 34.
3. Το αργότερο 15 ημέρες από την ημερομηνία καταχώρησης των πληροφοριών που αναφέρονται στην παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου, η εκδίδουσα αρχή που αναφέρεται σε αυτήν την παράγραφο κοινοποιεί τις πληροφορίες που αναφέρονται στα σημεία α) έως ι) και ιβ) έως ιε) της εν λόγω παραγράφου στην κεντρική βάση δεδομένων σύμφωνα με το άρθρο 39 στο κράτος μέλος:
α)
στο οποίο η εκδίδουσα αρχή έχει εγκριθεί, αναγνωριστεί ή οριστεί ή έχει την έδρα της, σύμφωνα με το άρθρο 5 παράγραφος 1·
β)
στο οποίο γεννήθηκε το ιπποειδές.
Άρθρο 39
Δημιουργία κεντρικής βάσης δεδομένων
1. Τα κράτη μέλη δημιουργούν μια κεντρική βάση δεδομένων για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού.
2. Κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 1, δεν θα πρέπει να απαιτείται κεντρική βάση δεδομένων σε εκείνα τα κράτη μέλη που έχουν ενιαία βάση δεδομένων για τα καταχωρημένα ιπποειδή και ενιαία βάση δεδομένων για τα ιπποειδή αναπαραγωγής και απόδοσης, υπό την προϋπόθεση ότι:
α)
και οι δύο βάσεις δεδομένων μπορούν να επικοινωνούν αποτελεσματικά μεταξύ τους και μπορούν να συνεργάζονται με τις κεντρικές βάσεις δεδομένων, σύμφωνα με το άρθρο 40 για την επικαιροποίηση των στοιχείων αναγνώρισης για ιπποειδή που αλλάζουν το καθεστώς τους είτε σε εγγεγραμμένα ιπποειδή, είτε σε ιπποειδή αναπαραγωγής και απόδοσης,
β)
η αρμόδια αρχή έχει άμεση πρόσβαση σε οποιαδήποτε από τις εν λόγω βάσεις δεδομένων.
3. Τα κράτη μέλη θέτουν στη διάθεση των άλλων κρατών μελών και του κοινού την ονομασία και τη διεύθυνση της κεντρικής βάσης δεδομένων τους σε δικτυακό τόπο που ορίζεται στο άρθρο 6 παράγραφος 1.
Άρθρο 40
Λειτουργία και συνεργασία των κεντρικών βάσεων δεδομένων
1. Κάθε κράτος μέλος διασφαλίζει ότι η εκδίδουσα αρχή που αναφέρεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 ενσωματώνει τις πληροφορίες που αναφέρονται στο άρθρο 28 στοιχείο ε) και άρθρο 38 παράγραφος 1 σχετικά με ιπποειδή που ταυτοποιήθηκαν στην επικράτειά της στην κεντρική βάση δεδομένων ή ότι οι βάσεις δεδομένων των εκδιδουσών αρχών στην επικράτειά του θα δικτυωθούν με την εν λόγω κεντρική βάση δεδομένων.
2. Τα κράτη μέλη συνεργάζονται όσον αφορά τη λειτουργία των κεντρικών βάσεων δεδομένων τους, σύμφωνα με την οδηγία 89/608/ΕΟΚ και διασφαλίζουν ότι:
α)
σύμφωνα με το άρθρο 28 του παρόντος κανονισμού, η κεντρική βάση δεδομένων ενημερώνει, με αναφορά στον μοναδικό ισόβιο αριθμό, για οποιαδήποτε τροποποίηση των στοιχείων αναγνώρισης που αναφέρονται στο άρθρο 38 παράγραφος 1, την κεντρική βάση δεδομένων του κράτους μέλους στο οποίο εκδόθηκε το έγγραφο αναγνώρισης·
β)
οι αρμόδιες αρχές άλλων κρατών μελών αποκτούν δωρεάν πρόσβαση σε ελάχιστο αριθμό πληροφοριών που περιλαμβάνονται στην κεντρική βάση δεδομένων προκειμένου να ελέγχουν κατά πόσον έχει καταγραφεί σε αυτήν κωδικός πομποδέκτη, μοναδικός ισόβιος αριθμός ή αριθμός διαβατηρίου.
Άρθρο 41
Κυρώσεις
Τα κράτη μέλη καθορίζουν τους κανόνες για τις κυρώσεις που επιβάλλονται σε περίπτωση παράβασης των διατάξεων του παρόντος κανονισμού, και λαμβάνουν κάθε αναγκαίο μέτρο για να διασφαλίσουν την εφαρμογή τους. Οι προβλεπόμενες κυρώσεις πρέπει να είναι αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές. Τα κράτη μέλη κοινοποιούν τις εν λόγω διατάξεις στην Επιτροπή έως την 1η Ιανουαρίου 2016 και κοινοποιούν αμέσως κάθε μεταγενέστερη τροποποίηση που τις επηρεάζει.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ IX
ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
Άρθρο 42
Κατάργηση
Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 504/2008 καταργείται από τις 1 Ιανουαρίου 2016.
Οι παραπομπές στον καταργούμενο κανονισμό θεωρούνται ως παραπομπές στον παρόντα κανονισμό.
Άρθρο 43
Μεταβατικές διατάξεις
1. Κατά παρέκκλιση από το άρθρο 4 παράγραφος 2, τα ακόλουθα ιπποειδή θεωρείται ότι αναγνωρίζονται σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό:
α)
ιπποειδή που γεννήθηκαν έως την 30ή Ιουνίου 2009 το αργότερο και ταυτοποιήθηκαν έως την εν λόγω ημερομηνία σύμφωνα με τις αποφάσεις 93/623/ΕΟΚ ή 2000/68/ΕΚ, εφόσον τα έγγραφα αναγνώρισης που εκδόθηκαν για τα εν λόγω ιπποειδή:
i)
καταχωρήθηκαν σύμφωνα με το άρθρο 21 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 504/2008 έως την 31η Δεκεμβρίου 2009 το αργότερο· και
ii)
περιλαμβάνουν τμήμα που αντιστοιχεί στο κεφάλαιο IX του υποδείγματος εγγράφου αναγνώρισης που ορίζεται στο παράρτημα της απόφασης 93/623/ΕΚ, και το μέρος III-Α του εγγράφου αναγνώρισης συμπληρώνεται όταν εισάγονται πληροφορίες στο μέρος III-Β·
β)
ιπποειδή που γεννήθηκαν έως την 30ή Ιουνίου 2009 το αργότερο, αλλά δεν ταυτοποιήθηκαν έως την εν λόγω ημερομηνία σύμφωνα με τις αποφάσεις 93/623/ΕΟΚ ή 2000/68/ΕΚ, υπό τον όρο ότι ταυτοποιούνται σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 504/2008 έως την 31η Δεκεμβρίου 2009 το αργότερο.
γ)
ιπποειδή που αναγνωρίζονται σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 504/2008 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2015.
2. Ιπποειδή που γεννήθηκαν στην Ένωση ή εισήχθησαν στην Ένωση από τρίτη χώρα μετά τις 30 Ιουνίου 2009 και τα οποία δεν αναγνωρίζονται σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 504/2008 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2015 αναγνωρίζονται σύμφωνα με το άρθρο 29 ή 32 του παρόντα κανονισμού, ανάλογα με τις πληροφορίες αναγνώρισής τους οι οποίες είναι διαθέσιμες και ταξινομούνται στο μέρος II του κεφαλαίου ΙΙ του αντιγράφου του εγγράφου αναγνώρισης ως ιπποειδή που δεν προορίζονται για σφαγή για ανθρώπινη κατανάλωση.
3. Κατά παρέκκλιση από το άρθρο 13 παράγραφος 2, τα κράτη μέλη που έχουν χορηγήσει παρεκκλίσεις σύμφωνα με το άρθρο 7 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 504/2008 πριν την 1η Ιανουαρίου 2016 και έχουν κοινοποιηθεί στην Επιτροπή αναλόγως πριν από την ημερομηνία αυτή, δεν απαιτείται να τις κοινοποιήσουν εκ νέου στην Επιτροπή.
4. Τα κράτη μέλη που δεν έχουν δημιουργήσει κεντρική βάση δεδομένων, όπως προβλέπεται στο άρθρο 39, πρέπει να δημιουργήσουν κεντρική βάση δεδομένων σύμφωνα με το άρθρο 39 και να διασφαλίσουν ότι θα είναι λειτουργική, σύμφωνα με το άρθρο 40 έως τις 30 Ιουνίου 2016 το αργότερο.
Άρθρο 44
Έναρξη ισχύος
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται από την 1η Ιανουαρίου 2016. Ωστόσο, το άρθρο 39 εφαρμόζεται από την 1η Ιουλίου 2016 στα κράτη μέλη που δεν έχουν δημιουργήσει λειτουργική κεντρική βάση δεδομένων έως την 1η Ιανουαρίου 2016.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
Βρυξέλλες, 17 Φεβρουαρίου 2015.