РЕГЛАМЕНТ ЗА ИЗПЪЛНЕНИЕ (ЕС) № 1355/2014 НА КОМИСИЯТА
от 17 декември 2014 година
за изменение на Регламент (ЕО) № 391/2009 във връзка с приемането от Международната морска организация (ММО) на някои кодекси и свързаните с тях изменения в някои конвенции и протоколи
(текст от значение за ЕИП)
ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
като взе предвид Регламент (ЕО) № 391/2009 на Европейския парламент и на Съвета от 23 април 2009 г. относно общи правила и стандарти за организациите за проверка и преглед на кораби (1), и по-специално член 13, параграф 2 от него,
в съответствие с процедурата за проверка на съответствието, уредена в член 5 от Регламент (ЕО) № 2099/2002 на Европейския парламент и на Съвета за създаване на Комитет по морската безопасност и предотвратяването на замърсяването от кораби (КМБПЗК) (2),
като има предвид, че:
(1)
Съгласно член 5, параграф 1 от Регламент (ЕО) № 2099/2002 държавите членки и Комисията си сътрудничат, за да определят, при необходимост, обща позиция или подход в компетентния международен форум с оглед намаляване на рисковете от конфликт между законодателството на Съюза в областта на морския транспорт и международните актове.
(2)
Регламент (ЕО) № 391/2009 ведно с Директива 2009/15/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (3) формират единна законодателна уредба, по силата на която дейността на признатите организации е регламентирана по последователен начин в съответствие с едни и същи принципи и определения. Съгласно член 3, параграф 2 от Директива 2009/15/ЕО, когато държава членка реши да упълномощи по отношение на плаващи под нейно знаме кораби дадена организация да извършва от нейно име проверките и прегледите, свързани със задължителните свидетелства, тя поверява тези задължения само на призната организация, което съгласно член 2, буква ж) от посочената директива означава организация, призната в съответствие с Регламент (ЕО) № 391/2009. Следователно наборът от правила, въз основа на които се признават съответните организации, оказва въздействие върху двата акта.
(3)
Понятието „международни конвенции“ съгласно определението в член 2, буква б) от Регламент (ЕО) № 391/2009 означава Международната конвенция за безопасност на човешкия живот на море от 1 ноември 1974 г. (Конвенцията SOLAS), с изключение на глава XI-2 от анекса към нея, Международната конвенция за товарните водолинии от 5 април 1966 г. (Конвенцията за товарните водолинии) и Международната конвенция за предотвратяване на замърсяването от кораби от 2 ноември 1973 г. (Конвенцията MARPOL), ведно с протоколите и измененията към тях, както и свързаните с тях кодекси със задължителен характер във всички държави членки, в тяхната актуализирана версия.
(4)
На своята 28-а сесия Асамблеята на Международната морска организация прие Кодекс за прилагане на правните инструменти на ММО (Кодекс за правните инструменти), както това е посочено в Резолюция A.1070(28) на ММО от 4 декември 2013 г., както и изменения на Конвенцията за товарните водолинии, с оглед придаване на задължителен характер на Кодекса за правните инструменти, ведно със съответна схема за одит на държавата на флага, както това е посочено в Резолюция A.1083(28) на ММО от 4 декември 2013 г.
(5)
На 66-ото си заседание Комитетът по опазване на морската среда (Marine Environment Protection Committee, MEPC) на ММО прие изменения на протокола от 1978 г. във връзка с Конвенцията MARPOL, както това е посочено в Резолюция MEPC.246(66) от 4 април 2014 г., и на протокола от 1997 г. във връзка с Конвенцията MARPOL, както той се изменя от свързания с него протокол от 1978 г. и както това е посочено в Резолюция MEPC.247(66) от 4 април 2014 г., с оглед придаване на задължителен характер на Кодекса за правните инструменти, ведно със съответна схема за одит на държавата на флага.
(6)
На 93-тото си заседание Комитетът по морска безопасност (Maritime Safety Committee, MSC) на ММО прие изменения на Конвенцията SOLAS, както това е посочено в Резолюция MSC.366(93) от 22 май 2014 г., и на протокола от 1988 г. във връзка с Конвенцията за товарните водолинии, както това е посочено в Резолюция MSC.375(93) от 22 май 2014 г., с оглед придаване на задължителен характер на Кодекса за правните инструменти, ведно със съответна схема за одит на държавата на флага.
(7)
Комитетът MEPC на 65-ото си заседание и Комитетът MSC на 92-рото си заседание приеха кодекс на ММО за признатите организации (Кодекс за признатите организации), както това е посочено в Резолюция MSC.349(92) от 21 юни 2013 г.
(8)
На 65-ото си заседание Комитетът MEPC прие изменения на протокола от 1978 г. във връзка с Конвенцията MARPOL, с оглед придаване на задължителен характер на Кодекса RO, както това е посочено в Резолюция MEPC.238(65) от 17 май 2013 г.
(9)
На 92-рото си заседание Комитетът MSC прие изменения на Конвенцията SOLAS и на протокола от 1988 г. във връзка с Конвенцията за товарните водолинии, с оглед придаване на задължителен характер на Кодекса RO, както това е посочено в резолюции MSC.350(92) и MSC.356(92) от 21 юни 2013 г.
(10)
Поради това, в съответствие с приложимите правила за приемане, ратифициране и влизане в сила на изменения по силата на всяка от посочените по-горе конвенции на ИМО, се очаква кодексите за правните инструменти и за признатите организации да влязат в сила в периода между 1 януари 2015 г. и 1 януари 2018 г..
(11)
На 13 май 2013 г. Съветът прие Решение 2013/268/ЕС (4). Съгласно член 5 от посоченото решение Съветът разрешава на държавите членки да дадат своето съгласие да бъдат обвързани - в интерес на Съюза и в съответствие с декларацията, съдържаща се в приложението към посоченото решение - от измененията, посочени в съображения 4 - 9 от настоящия регламент.
(12)
В декларацията, съдържаща се в приложението към Решение 2013/268/ЕС, се посочва, че държавите членки са на мнение, че в Кодекса за правните инструменти и Кодекса за признатите организации се съдържа набор от минимални изисквания, които държавите могат да доразвиват и подобряват в зависимост от конкретния случай с оглед да се оптимизират морската безопасност и опазването на околната среда.
(13)
Също така в декларацията се посочва, че никоя от разпоредбите на Кодекса за правните инструменти или Кодекса за признатите организации не следва да се тълкува така, че да ограничава по какъвто и да е начин изпълнението на задълженията на държавите членки съгласно правото на Европейския съюз във връзка с определението за „задължителни свидетелства“ и „свидетелства за клас“, обхвата на установените задължения и критерии за признати организации и задълженията на Европейската комисия във връзка с признаването, оценяването и, когато е уместно, налагането на корективни мерки или санкции на признати организации. В същата декларация се посочва, че в случай на одит на ММО държавите членки ще заявят, че се проверява изпълнението само на тези разпоредби от съответните международни конвенции, които са ратифицирани от държавите членки, в това число съгласно условията на посочената декларация.
(14)
Съгласно правовия ред на Съюза в приложното поле на Регламент (ЕО) № 391/2009, както и на Директива 2009/15/ЕО, се включват позовавания на „международни конвенции“ като посочените в съображение 3. В тези рамки измененията на конвенциите на ММО автоматично се инкорпорират в законодателството на Съюза едновременно с влизането им в сила на международно равнище, в това число и свързаните с тях кодекси със задължителен характер като кодексите за правните инструменти и за признатите организации, които съответно стават част от актовете на ММО, които са от значение във връзка с прилагането на Регламент (ЕО) № 391/2009.
(15)
Възможно е обаче измененията на международните конвенции да бъдат изключени от приложното поле на морското законодателство на Съюза в съответствие с процедурата за проверка на съответствието, ако те отговарят поне на един от двата критерия, посочени в член 5, параграф 2 от Регламент (ЕО) № 2099/2002.
(16)
Комисията подложи на анализ измененията на конвенциите на ММО в съответствие с член 5 от Регламент (ЕО) № 2099/2002 и установи, че съществуват редица несъответствия между Кодекса за правните инструменти и Кодекса за признатите организации, от една страна, и Регламент (ЕО) № 391/2009 и Директива 2009/15/ЕО, от друга.
(17)
На първо място, в част 2, параграф 16.1 от Кодекса за правните инструменти е предвиден списък от минимални ресурси и процеси, които държавите на флага трябва да създадат, в това число предоставянето на административни указания, отнасящи се, наред с останалото, и до свидетелствата за клас на корабите, които се изискват от държавата на флага като доказателство, че са спазени изискванията по отношение на конструкцията, машините и механизмите и електрическото оборудване и/или други изисквания по силата на международна конвенция, по която държавата на флага е страна, или че са спазени изискванията на вътрешната нормативна уредба на тази държава на флага. Както е пояснено в съображение 21 по-долу обаче, в законодателството на Съюза се прави разграничение между задължителните свидетелства и свидетелствата за клас. Вторите са документ с частен характер и не са актове на държава на флага, нито се издават от името на някоя държава на флага. Тази разпоредба на Кодекса за правните инструменти всъщност препраща към глава II-1, част А-1, правило 3-1 от Конвенцията SOLAS, където е предвидено корабите да са проектирани, построени и поддържани в съответствие с изискванията по отношение на конструкцията, машините и механизмите и електрическото оборудване на класификационна организация, призната от администрацията в съответствие с разпоредбите на правило XI-1/1. 1. В Конвенцията SOLAS ясно се определя, че обект на това изискване е корабът или неговият законен представител по отношение на държавата на флага. Освен това, когато една призната организация издава свидетелства за клас на кораби в качеството си на класификационна организация, тя извършва това съобразно своите собствени правила, процедури, условия и частни договорни споразумения, по които държавата на флага не е страна. Следователно тази разпоредба на Кодекса за правните инструменти е в противоречие с разграничението на дейностите по издаване на свидетелства за клас и на задължителни свидетелства, така както е предвидено в действащото законодателство на ЕС.
(18)
На второ място, в част 2, параграф 18.1 от Кодекса за правните инструменти се съдържа изискването държавата на флага да определи „само по отношение на корабите, имащи право да плават под нейния флаг“ дали дадена призната организация разполага с достатъчно ресурси по отношение на технически, управленски и изследователски възможности, за да изпълни възложените ѝ задачи. За разлика от това, този аспект е залегнал в законодателството на Съюза като изискване за целите на признаването, за което свидетелства критерий А.3 от приложение I към Регламент (ЕО) № 391/2009, и то по отношение на цялата флота, на която съответната организация е дала клас, без разлика на флага. В случай че горепосочената разпоредба на Кодекса за правните инструменти бъде инкорпорирана в законодателството на Съюза, това ще ограничи прилагането на критерий А.3 от приложение I към Регламент (ЕО) № 391/2009 само до онази част от дейността на признатата организация, която се отнася за корабите, плаващи под флага на държава членка, което е в противоречие с изискванията, които понастоящем са в сила.
(19)
На трето място, в част 2, параграф 19 от Кодекса за правните инструменти е въведена забрана за държавата на флага да предоставя правомощия на нейните признати организации да прилагат за други кораби, освен имащите право да плават под нейния флаг, всички изисквания, които се отнасят, наред с останалото, и до правилата, изискванията или процедурите на тези организации за даване на клас. В съответствие с Директива 2009/15/ЕО държавите членки могат да упълномощят дадена организация да извършва от тяхно име дейностите, свързани с издаването на задължителни свидетелства за тяхната флота, ако тази организация е призната и над нея се упражнява надзор за тази цел в съответствие с Регламент (ЕО) № 391/2009. В тази рамка признатите организации като такива трябва да спазват определени изисквания при изпълнението на съответните им дейности за цялата класифицирана от тях флота, независимо от флага. Това се отнася за повечето от критериите, определени в приложение I към Регламент (ЕО) № 391/2009, както и за други задължения, в частност определените в член 10, параграф 4 от същия регламент. В случай че горепосочената разпоредба на Кодекса за правните инструменти бъде инкорпорирана в законодателството на Съюза, с това ще се ограничи прилагането на съдържащите се в Регламент (ЕО) № 391/2009 действащи изисквания във връзка с признаването, ако те между другото са определени като правила, изисквания и процедури, само до онази част от дейността на признатата организация, която се отнася за корабите, плаващи под флага на държава членка.
(20)
На четвърто място, в част 2, раздел 1.1 от Кодекса за признатите организации „призната организация“ по определение означава организация, която е била оценена от държава на флага и по отношение на която е установено, че отговаря на изискванията на част 2 от Кодекса за признатите организации. За разлика от това, според определението в член 2, буква д) от Регламент (ЕО) № 391/2009 за призната организация се счита „организация, призната в съответствие с настоящия регламент“. Въз основа на оценката от страна на Комисията, изложена в съображения 21-23, изглежда, че няколко разпоредби в част 2 от Кодекса за признатите организации са несъвместими с Регламент (ЕО) № 391/2009. От тук следва, че организация, призната по смисъла на определението в Кодекса за признатите организации, няма да отговаря на всички изисквания на Регламент (ЕО) № 391/2009 и поради това няма да отговаря на определението за призната организация, установено в законодателството на Съюза.
(21)
На пето място, в част 2, раздел 1.3 от Кодекса за признатите организации „задължителното сертифициране и услуги“ се определят като единна категория дейности, които една призната организация има право да извършва от името на държавата на флага, включително издаването на свидетелства, които едновременно отговарят на изискванията за задължителни свидетелства и за свидетелства за клас. За разлика от това в определенията, фигуриращи в член 2, букви ж) и и) от Регламент (ЕО) № 391/2009, се прави ясно разграничение между „задължително свидетелство“, което е свидетелство, издадено от държавата на флага или от нейно име в съответствие с международните конвенции, и „свидетелство за клас“, което е документ, издаден от призната организация в качеството ѝ на класификационна организация, с който се удостоверява годността на кораба за конкретна употреба или услуга в съответствие с правилата и процедурите, установени и разгласени от тази призната организация. Оттук следва, че в правото на Съюза задължителните свидетелства се разграничават от свидетелствата за клас и имат различен характер. Задължителните свидетелства имат публичен характер, докато свидетелствата за клас имат частен характер, тъй като се издават от класификационна организация в съответствие с нейните собствени правила, процедури и условия. Следователно класификационните свидетелства, издадени за един кораб от призната организация в потвърждение на това, че са спазени класификационните правила и процедури, включително когато се верифицират от държава на флага като доказателство, че са спазени изискванията на правило 3-1 в глава II-I, част А-1 от Конвенцията SOLAS, са документи със строго частен характер и не са акт на държава на флага, нито се издават от името на някоя държава на флага. В Кодекса за признатите организации обаче системно се посочва, че „задължителното сертифициране и услуги“ се извършват от признатата организация „от името на държавата на флага“, което противоречи на правното разграничение, установено със законодателството на Съюза. Независимо от това противоречие, ако тази разпоредба на Кодекса за признатите организации бъде приета за норма в правовия ред на Съюза, въпросната разпоредба ще породи явен риск в рамките на ЕС да станат неприложими изискванията във връзка с признаването, които се съдържат в Регламент (ЕО) № 391/2009 и се отнасят за цялостната дейност на организацията, независимо от флага.
(22)
На шесто място, в част 2, раздел 3.9.3.1 от Кодекса за признатите организации е предвиден механизъм за сътрудничество между признатите организации единствено в установената от държавата на флага рамка с оглед стандартизиране на процесите, касаещи задължителното сертифициране и услуги, извършвани от името на държавата на флага, както е целесъобразно; от друга страна в част 2, раздел 3.9.3.2 от същия кодекс се съдържа позоваване на установената от една държава на флага или „група държави на флага“ рамка, която да регламентира сътрудничеството между признатите от тази държава или държави организации по въпроси от техническо естество и по въпросите на безопасността, що се отнася до „задължителното сертифициране на кораби и услуги […] от името на въпросната държава/държави на флага“. За разлика от това, в правото на Съюза сътрудничеството между признати организации е уредено в член 10, параграф 1 от Регламент (ЕО) № 391/2009, съдържащ изискването признатите организации да се консултират помежду си с оглед поддържане на еквивалентност и постигане на хармонизация на техните правила и процедури и на тяхното прилагане и да определят рамка за взаимното признаване в съответните случаи на свидетелства за клас за материали, оборудване и части. Тези два процеса на сътрудничество по силата на член 10, параграф 1 се отнасят за частните дейности на признатите организации в качеството им на класификационни организации и следователно се прилагат без разграничение въз основа на флага. Следователно, в случай че механизмите за сътрудничество, предвидени в Кодекса за признатите организации, бъдат инкорпорирани в законодателството на Съюза, с това ще се ограничи обхватът на определената в Регламент (ЕО) № 391/2009 рамка за сътрудничество само до онази част от дейността на признатите организации, която се отнася за корабите, плаващи под флага на държава членка, което е в противоречие с изискванията, които понастоящем са в сила.
(23)
На седмо място, раздел 3.9.3.3 от част 2 от Кодекса за признатите организации е идентичен с параграф 19 от част 2 от Кодекса за правните инструменти; поради това изложеното в съображение 19 е валидно в същата степен за тази разпоредба на Кодекса за признатите организации.
(24)
Никоя от разпоредбите на Кодекса за правните инструменти и Кодекса за признатите организации не трябва да ограничава възможността за определяне от Съюза, в съответствие с Договорите и международното право, на необходимите условия за предоставяне на признаване на организации, които са поискали да бъдат упълномощени от държавите членки за извършване на дейности по преглед и издаване на свидетелства на кораби от тяхно име с оглед постигане целите на Съюза и по-специално за подобряване на морската безопасност и опазване на околната среда.
(25)
Схемата за взаимно признаване на свидетелствата за клас за материали, оборудване и части, предвидена в член 10, параграф 1 от Регламент (ЕО) № 391/2009, е приложима в рамките на Съюза само по отношение на кораби, които плават под флага на държава членка. Преценката за това дали такива свидетелства ще бъдат приемани по отношение на чуждестранни плавателни съдове остава в прерогативите на съответните трети държави на флага извън ЕС в рамките на упражняваната от тях изключителна компетентност, а именно съгласно Конвенцията на Организацията на обединените нации по морско право (UNCLOS).
(26)
Въз основа на направената от нея оценка Комисията установи, че разпоредбите на Кодекса за правните инструменти и Кодекса за признатите организации, посочени в предходните съображения, са несъвместими с Регламент (ЕО) № 391/2009 и следва да бъдат изключени от приложното поле на същия регламент. Поради това текстът на член 2, буква б) от Регламент (ЕО) № 391/2009 следва да бъде съответно изменен.
(27)
Тъй като Кодексът за признатите организации влиза в сила на 1 януари 2015 г., настоящият регламент следва да влезе в сила във възможно най-кратък срок след датата на публикуването му.
(28)
Комитетът по морската безопасност и предотвратяването на замърсяването от кораби (КМБПЗК) не даде становище относно мерките, предвидени в настоящия регламент. Беше счетено за необходимо да се изготви акт за изпълнение и председателят представи проекта на акт за изпълнение на апелативния комитет за допълнително обсъждане. Мерките, предвидени в настоящия регламент, са в съответствие със становището на апелативния комитет,
ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
Член 1
В член 2 от Регламент (ЕО) № 391/2009 буква б) се заменя със следното:
„б)
„международни конвенции“ означава Международната конвенция за безопасност на човешкия живот на море от 1 ноември 1974 г. (SOLAS 74), с изключение на глава XI-2 от анекса към нея, Международната конвенция за товарните водолинии от 5 април 1966 г. и Международната конвенция за предотвратяване на замърсяването от кораби от 2 ноември 1973 г. (MARPOL), ведно с протоколите и измененията към тях, както и свързаните с тях кодекси със задължителен характер във всички държави членки, в тяхната актуализирана версия, с изключение на част 2, параграфи 16.1, 18.1 и 19 от Кодекса за прилагане на правните инструменти на ММО и част 2, раздели 1.1, 1.3, 3.9.3.1, 3.9.3.2 и 3.9.3.3 от Кодекса на ММО за признатите организации.“
Член 2
Настоящият регламент влиза в сила в деня след деня на публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
Той се прилага от 1 януари 2015 г.
Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави членки.
Съставено в Брюксел на 17 декември 2014 година.
ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΌΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 1355/2014 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ
της 17ης Δεκεμβρίου 2014
για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009 σχετικά με την έγκριση ορισμένων κωδίκων και συναφών τροποποιήσεων ορισμένων συμβάσεων και πρωτοκόλλων από τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (ΔΝΟ)
(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
Έχοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 391/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Απριλίου 2009, σχετικά με κοινούς κανόνες και πρότυπα για τους οργανισμούς επιθεώρησης και ελέγχου πλοίων (1), και ιδίως το άρθρο 13 παράγραφος 2,
Ενεργώντας σύμφωνα με τη διαδικασία ελέγχου της συμβατότητας που προβλέπεται στο άρθρο 5 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2099/2002 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την επιτροπή ασφάλειας στη ναυτιλία και πρόληψης της ρύπανσης από τα πλοία (COSS) (2),
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Σύμφωνα με το άρθρο 5 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2099/2002, τα κράτη μέλη και η Επιτροπή συνεργάζονται για να ορίσουν, ανάλογα με την περίπτωση, κοινή θέση ή προσέγγιση στους αρμόδιους διεθνείς φορείς με στόχο τον περιορισμό των κινδύνων σύγκρουσης μεταξύ της ναυτιλιακής νομοθεσίας της Ένωσης και διεθνών νομοθετημάτων.
(2)
Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 391/2009, μαζί με την οδηγία 2009/15/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (3), αποτελεί συνεκτικό νομοθέτημα όταν οι δραστηριότητες των αναγνωρισμένων οργανισμών ρυθμίζονται με συνεκτικό τρόπο σύμφωνα με τις ίδιες αρχές και τους ίδιους ορισμούς. Σύμφωνα με το άρθρο 3 παράγραφος 2 της οδηγίας 2009/15/ΕΚ, εάν κράτος μέλος αποφασίσει για τα πλοία που φέρουν τη σημαία του να εξουσιοδοτήσει έναν οργανισμό να εκτελεί για λογαριασμό του επιθεωρήσεις και ελέγχους που σχετίζονται με θεσμοθετημένα πιστοποιητικά, αναθέτει τα καθήκοντα αυτά μόνο σε αναγνωρισμένο οργανισμό ο οποίος, σύμφωνα με το άρθρο 2 στοιχείο ζ) της εν λόγω οδηγίας, νοείται ως οργανισμός αναγνωρισμένος σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 391/2009. Επομένως, οι κανόνες βάσει των οποίων οι οικείοι οργανισμοί αναγνωρίζονται έχουν αντίκτυπο και στις δύο πράξεις.
(3)
Ως «διεθνείς συμβάσεις», κατά το άρθρο 2 στοιχείο β) του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009, νοούνται η διεθνής σύμβαση για την ασφάλεια της ζωής στη θάλασσα της 1ης Νοεμβρίου 1974 (SOLAS 74), εξαιρουμένου του κεφαλαίου XI-2 του παραρτήματος της, η διεθνής σύμβαση περί γραμμών φορτώσεως πλοίων της 5ης Απριλίου 1966 και η διεθνής σύμβαση για την πρόληψη της ρύπανσης από τα πλοία της 2ας Νοεμβρίου 1973 (MARPOL), καθώς και τα σχετικά με τις συμβάσεις αυτές πρωτόκολλα και τροποποιήσεις και οι συναφείς κώδικες που έχουν υποχρεωτικό χαρακτήρα σε όλα τα κράτη μέλη στην ενημερωμένη τους έκδοση.
(4)
Η Συνέλευση του ΔΝΟ στην 28η σύνοδό της ενέκρινε κώδικα εφαρμογής των πράξεων του ΔΝΟ (κώδικας ΙΙΙ), όπως αυτός ορίζεται στο ψήφισμα Α.1070(28) του ΔΝΟ της 4ης Δεκεμβρίου 2013, καθώς και τροποποιήσεις στη σύμβαση περί γραμμών φορτώσεως, ώστε να καταστεί υποχρεωτικός ο κώδικας ΙΙΙ, μαζί με σχετικό σύστημα ελέγχου του κράτους σημαίας, όπως ορίζεται στο ψήφισμα Α.1083(28) του ΔΝΟ της 4ης Δεκεμβρίου 2013.
(5)
Η επιτροπή προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος του ΔΝΟ (MEPC), στην 66η σύνοδό της, ενέκρινε τροποποιήσεις στο πρωτόκολλο του 1978 της σύμβασης MARPOL, όπως διατυπώνεται στο ψήφισμα MEPC.246(66) της 4ης Απριλίου 2014, καθώς και στο πρωτόκολλο της σύμβασης MARPOL του 1997, όπως τροποποιήθηκε με το σχετικό πρωτόκολλο του 1978, όπως ορίζεται στο ψήφισμα MEPC.247(66), της 4ης Απριλίου 2014, ώστε να καταστεί υποχρεωτικός ο κώδικας ΙΙΙ, μαζί με σχετικό σύστημα ελέγχου του κράτους σημαίας.
(6)
Η επιτροπή προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος του ΔΝΟ (MEPC) στην 93η σύνοδό της ενέκρινε τροποποιήσεις στη σύμβαση SOLAS, όπως διατυπώνεται στο ψήφισμα MEPC.366(93) της 22ας Μαΐου 2014, καθώς και στο πρωτόκολλο της σύμβασης περί γραμμών φορτώσεως του 1988, όπως ορίζεται στο ψήφισμα MEPC.375(93) της 22ας Μαΐου 2014, ώστε να καταστεί υποχρεωτικός ο κώδικας ΙΙΙ, μαζί με σχετικό σύστημα ελέγχου του κράτους σημαίας.
(7)
Η MEPC στην 65η σύνοδό της και η MSC στην 92η σύνοδό της ενέκριναν κώδικα του ΔΝΟ για τους αναγνωρισμένους οργανισμούς (κώδικας ΑΟ), όπως ορίζεται στο ψήφισμα MSC.349(92) της 21ης Ιουνίου 2013.
(8)
Η MEPC στην 65η σύνοδό της ενέκρινε τροποποιήσεις στο πρωτόκολλο της σύμβασης MARPOL του 1978, ώστε να καταστεί υποχρεωτικός ο κώδικας ΑΟ, όπως διατυπώνεται στο ψήφισμα MEPC.238(65) της 17ης Μαΐου 2013.
(9)
Η MEPC στην 92η σύνοδό της ενέκρινε τροποποιήσεις στο πρωτόκολλο της σύμβασης περί γραμμών φορτώσεως του 1988, ώστε να καταστεί υποχρεωτικός ο κώδικας ΑΟ, όπως διατυπώνεται στο ψήφισμα MEPC.350(92) και στο ψήφισμα MSC.356(92) της 21ης Ιουνίου 2013.
(10)
Ο κώδικας ΙΙΙ και ο κώδικας ΑΟ αναμένεται, συνεπώς, να τεθούν σε ισχύ κατά τη διάρκεια της περιόδου από 1 Ιανουαρίου 2015 έως 1 Ιανουαρίου 2018 σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες για την έγκριση, την επικύρωση και την έναρξη ισχύος των τροποποιήσεων κάθε αντίστοιχης σύμβασης του ΔΝΟ.
(11)
Στις 13 Μαΐου 2013 το Συμβούλιο εξέδωσε την απόφαση 2013/268/ΕΕ του Συμβουλίου (4). Σύμφωνα με το άρθρο 5 της εν λόγω απόφασης, το Συμβούλιο εξουσιοδότησε τα κράτη μέλη να παράσχουν τη συγκατάθεσή τους να δεσμευτούν, προς το συμφέρον της Ένωσης και με την επιφύλαξη της δήλωσης που παρατίθεται στο παράρτημα της εν λόγω απόφασης, από τις τροποποιήσεις που αναφέρονται στις αιτιολογικές σκέψεις 4 έως 9 του παρόντος κανονισμού.
(12)
Η δήλωση που έχει προσαρτηθεί στην απόφαση 2013/268/ΕΕ ορίζει ότι τα κράτη μέλη θεωρούν ότι ο κώδικας ΙΙΙ και ο κώδικας ΑΟ περιέχουν δέσμη ελάχιστων απαιτήσεων τις οποίες μπορούν να επεξεργαστούν και να βελτιώσουν τα κράτη, ανάλογα με την περίπτωση, για την ενίσχυση της ασφάλειας στη θάλασσα και την προστασία του περιβάλλοντος.
(13)
Ορίζει επίσης ότι καμία διάταξη του κώδικα ΙΙΙ και του κώδικα ΑΟ δεν ερμηνεύεται με σκοπό την καθ' οιονδήποτε τρόπο περιστολή ή τον περιορισμό της εκπλήρωσης των υποχρεώσεων των κρατών μελών βάσει της ενωσιακής νομοθεσίας όσον αφορά τον ορισμό των «θεσμοθετημένων πιστοποιητικών» και των «πιστοποιητικών κλάσης», του πεδίου εφαρμογής των υποχρεώσεων και των κριτηρίων που έχουν καθορισθεί για τους αναγνωρισμένους οργανισμούς, καθώς και των καθηκόντων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής όσον αφορά την αναγνώριση, την αξιολόγηση και, ανάλογα με την περίπτωση, την επιβολή διορθωτικών μέτρων ή κυρώσεων σε αναγνωρισμένους οργανισμούς. Στην ίδια δήλωση αναφέρεται ότι, σε περίπτωση ελέγχου του ΔΝΟ, τα κράτη μέλη δηλώνουν ότι επαληθεύεται μόνον η συμμόρφωση προς τις διατάξεις των διεθνών συμβάσεων τις οποίες έχουν αποδεχθεί τα κράτη μέλη, συμπεριλαμβανομένων των όρων της εν λόγω δήλωσης.
(14)
Στο πλαίσιο της έννομης τάξης της Ένωσης, το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009, καθώς και της οδηγίας 2009/15/ΕΚ, περιέχουν παραπομπές στις «διεθνείς συμβάσεις», όπως περιγράφονται στην αιτιολογική σκέψη 3. Εν προκειμένω, οι τροποποιήσεις των συμβάσεων του ΔΝΟ ενσωματώνονται αυτόματα στην ενωσιακή νομοθεσία όταν αρχίζουν να ισχύουν σε διεθνές επίπεδο, συμπεριλαμβανομένων των συναφών υποχρεωτικών κωδίκων, όπως ο κώδικας ΙΙΙ και ο κώδικας ΑΟ, οι οποίοι, ως εκ τούτου, αποτελούν μέρος των πράξεων του ΔΝΟ που σχετίζονται με την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009.
(15)
Οι τροποποιήσεις των διεθνών συμβάσεων επιτρέπεται, ωστόσο, να εξαιρεθούν από το πεδίο εφαρμογής της ενωσιακής ναυτιλιακής νομοθεσίας σύμφωνα με τη διαδικασία ελέγχου της συμβατότητας, εάν πληρούν ένα από τα δύο κριτήρια του άρθρου 5 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2099/2002.
(16)
Η Επιτροπή αξιολόγησε τις τροποποιήσεις των συμβάσεων του ΔΝΟ σύμφωνα με το άρθρο 5 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2099/2002 και εντόπισε ορισμένες διαφορές μεταξύ, αφενός, του κώδικα ΙΙΙ και του κώδικα ΑΟ, και, αφετέρου, του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009 και της οδηγίας 2009/15/ΕΚ.
(17)
Πρώτον, η παράγραφος 16.1 του μέρους 2 του κώδικα ΙΙΙ προβλέπει κατάλογο ελάχιστων πόρων και διαδικασιών που πρέπει να καθιερώσουν τα κράτη σημαίας, συμπεριλαμβανομένης της πρόβλεψης διοικητικών οδηγιών σχετικών, μεταξύ άλλων, με τα πιστοποιητικά κλάσης του πλοίου που απαιτούνται από το κράτος σημαίας για την απόδειξη της συμμόρφωσης με τις δομικές, μηχανικές, ηλεκτρολογικές ή/και άλλες απαιτήσεις διεθνούς σύμβασης της οποίας το κράτος σημαίας είναι συμβαλλόμενο μέρος ή της συμμόρφωσης με απαίτηση εθνικού κανονισμού του κράτους σημαίας. Εντούτοις, όπως περιγράφεται στην αιτιολογική σκέψη (21) κατωτέρω, η ενωσιακή νομοθεσία κάνει διάκριση μεταξύ θεσμοθετημένων πιστοποιητικών και πιστοποιητικών κλάσης. Τα τελευταία αυτά έγγραφα είναι ιδιωτικού χαρακτήρα και δεν είναι ούτε πράξεις κράτους σημαίας ούτε εκδίδονται για λογαριασμό κράτους σημαίας. Αυτή η διάταξη του κώδικα ΙΙΙ αναφέρεται πράγματι στη σύμβαση SOLAS, κεφάλαιο II-1 μέρος A-1 κανονισμός 3-1, το οποίο προβλέπει ότι τα πλοία σχεδιάζονται, κατασκευάζονται και συντηρούνται σύμφωνα με τις δομικές, μηχανικές και ηλεκτρολογικές απαιτήσεις του νηογνώμονα ο οποίος έχει αναγνωρισθεί από τη διοικητική αρχή σύμφωνα με τις διατάξεις του κανονισμού XI-1/1. 1. Η σύμβαση SOLAS ορίζει με σαφήνεια το πλοίο ή τη νομική του εκπροσώπηση έναντι του κράτους σημαίας ως το αντικείμενο της απαίτησης αυτής. Επιπλέον, όταν αναγνωρισμένος οργανισμός ενεργεί ως νηογνώμονας, εκδίδει πιστοποιητικά κλάσης του πλοίου σύμφωνα με τους δικούς του κανόνες και διαδικασίες, προϋποθέσεις και ιδιωτικές συμβατικές ρυθμίσεις, των οποίων το κράτος σημαίας δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος. Ως εκ τούτου, η εν λόγω διάταξη του κώδικα ΙΙΙ αντιβαίνει την οριοθέτηση της κλάσης και των θεσμοθετημένων δραστηριοτήτων που καθορίζονται στην κείμενη νομοθεσία της ΕΕ.
(18)
Δεύτερον, σύμφωνα με την παράγραφο 18.1 του μέρους 2 του κώδικα ΙΙΙ, το κράτος σημαίας απαιτείται να ορίσει, «όσον αφορά μόνον τα πλοία που φέρουν τη σημαία του» ότι ο αναγνωρισμένος οργανισμός διαθέτει κατάλληλους πόρους, από άποψη τεχνικής, διοικητικής και ερευνητικής ικανότητας, για να εκτελεί τα καθήκοντα που του ανατίθενται. Αντιθέτως, δυνάμει της ενωσιακής νομοθεσίας η πτυχή αυτή θεωρείται απαίτηση για την αναγνώριση, όπως περιλαμβάνεται στο κριτήριο Α.3 του παραρτήματος I του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009, και αφορά το σύνολο του στόλου στην κλάση του σχετικού οργανισμού, χωρίς να γίνεται διάκριση με βάση τη σημαία. Εάν η ανωτέρω διάταξη του Κώδικα ΙΙΙ ενσωματωνόταν στην ενωσιακή νομοθεσία, η εφαρμογή του κριτηρίου A.3 του παραρτήματος I του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009 για τις επιδόσεις του αναγνωρισμένου οργανισμού θα περιοριζόταν μόνον στα πλοία που φέρουν τη σημαία κρατών μελών, σε αντίθεση με τις απαιτήσεις που ισχύουν επί του παρόντος.
(19)
Τρίτον, η παράγραφος 19 του μέρους 2 του κώδικα ΙΙΙ εισάγει απαγόρευση για κράτος σημαίας να αναθέτει στους αναγνωρισμένους οργανισμούς του να εφαρμόζουν σε πλοία, εκτός εκείνων που δικαιούνται να φέρουν τη σημαία του, οιεσδήποτε απαιτήσεις σχετικές, μεταξύ άλλων, με τους κανόνες ταξινόμησης, τις απαιτήσεις ή τις διαδικασίες. Σύμφωνα με την οδηγία 2009/15/ΕΚ, τα κράτη μέλη μπορούν να εξουσιοδοτούν μόνον έναν οργανισμό να ενεργεί εξ ονόματός τους για τη θεσμοθετημένη πιστοποίηση του στόλου τους, εφόσον ο εν λόγω οργανισμός είναι αναγνωρισμένος και παρακολουθείται για τον σκοπό αυτόν σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 391/2009. Εν προκειμένω, οι ίδιοι οι αναγνωρισμένοι οργανισμοί πρέπει να συμμορφώνονται με ορισμένες απαιτήσεις για τις σχετικές δραστηριότητές τους σε όλα τα ταξινομημένα πλοία τους, ανεξαρτήτως σημαίας. Αυτό σχετίζεται ιδίως με τα κριτήρια που καθορίζονται στο παράρτημα I του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009, καθώς και με άλλες υποχρεώσεις, και ιδίως τις υποχρεώσεις του άρθρου 10 παράγραφος 4 του εν λόγω κανονισμού. Εάν η ανωτέρω διάταξη του κώδικα ΙΙΙ ενσωματωνόταν στην ενωσιακή νομοθεσία, θα περιοριζόταν την εφαρμογή των υφιστάμενων απαιτήσεων αναγνώρισης του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009, μεταξύ άλλων εάν προκρίνουν κανόνες, απαιτήσεις και διαδικασίες για τις επιδόσεις του αναγνωρισμένου οργανισμού μόνον όσον αφορά πλοία που φέρουν τη σημαία κρατών μελών.
(20)
Τέταρτον, κατά το τμήμα 1.1 του μέρους 2 του κώδικα ΑΟ, ως «αναγνωρισμένος οργανισμός» νοείται οργανισμός που αξιολογείται από το κράτος σημαίας και κρίθηκε ότι πληροί το μέρος 2 του κώδικα ΑΟ. Αντιθέτως, κατά το άρθρο 2 στοιχείο ε) του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009, ως αναγνωρισμένος οργανισμός νοείται «ο οργανισμός που έχει αναγνωριστεί σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό». Με βάση την αξιολόγηση της Επιτροπής στις αιτιολογικές σκέψεις 21 έως 23, φαίνεται ότι αρκετές διατάξεις του μέρους 2 του κώδικα ΑΟ είναι ασυμβίβαστες με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 391/2009. Συνεπώς, αναγνωρισμένος οργανισμός όπως ορίζεται στον κώδικα ΑΟ δεν θα πληρούσε όλες τις απαιτήσεις του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009 και δεν θα ανταποκρινόταν επομένως στον ορισμό του αναγνωρισμένου οργανισμού κατά την ενωσιακή νομοθεσία.
(21)
Πέμπτον, κατά το τμήμα 1.3 του μέρους 2 του κώδικα ΑΟ, ως «θεσμοθετημένη πιστοποίηση και υπηρεσίες» νοείται μία ενιαία κατηγορία δραστηριοτήτων την οποία έχει δικαίωμα να αναλαμβάνει αναγνωρισμένος οργανισμός για λογαριασμό του κράτους της σημαίας, συμπεριλαμβανομένης της έκδοσης πιστοποιητικών σχετικών με θεσμοθετημένες απαιτήσεις και απαιτήσεις όσον αφορά την κλάση. Αντιθέτως, στους ορισμούς τους άρθρου 2 στοιχεία ζ) και θ) του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009 γίνεται σαφής διαχωρισμός μεταξύ «θεσμοθετημένων πιστοποιητικών», τα οποία εκδίδονται από το κράτος σημαίας ή για λογαριασμό του σύμφωνα με τις διεθνείς συμβάσεις, και των «πιστοποιητικών κλάσης», τα οποία είναι έγγραφα που εκδίδει αναγνωρισμένος οργανισμός υπό την ιδιότητά του ως νηογνώμονας και πιστοποιούν την καταλληλότητα πλοίου για συγκεκριμένη χρήση ή υπηρεσία, σύμφωνα με τους κανόνες και τις διαδικασίες που έχει καθορίσει και δημοσιοποιήσει ο συγκεκριμένος αναγνωρισμένος οργανισμός. Επομένως, σύμφωνα με την ενωσιακή νομοθεσία, τα θεσμοθετημένα πιστοποιητικά και τα πιστοποιητικά κλάσης είναι διακριτά και διαφορετικής φύσης. Συγκεκριμένα, τα θεσμοθετημένα πιστοποιητικά έχουν δημόσιο χαρακτήρα, ενώ τα πιστοποιητικά κλάσης είναι ιδιωτικού χαρακτήρα, διότι εκδίδονται από τον νηογνώμονα σύμφωνα με τους δικούς του κανόνες, διαδικασίες και προϋποθέσεις. Επομένως, τα πιστοποιητικά ταξινόμησης που εκδίδει αναγνωρισμένος οργανισμός για ένα πλοίο προκειμένου να πιστοποιηθεί η συμμόρφωσή του με τους κανόνες και τις διαδικασίες ταξινόμησης, ακόμη και όταν ελέγχεται από το κράτος σημαίας για την απόδειξη της συμμόρφωσης με τη σύμβαση SOLAS κεφάλαιο II-Ι, Μέρος Α-1, κανονισμός 3-1, τα έγγραφα είναι αυστηρά ιδιωτικού χαρακτήρα και δεν είναι ούτε νομικές πράξεις του κράτους σημαίας, ούτε πράξεις για λογαριασμό κράτους σημαίας. Ωστόσο, στον Κώδικα ΑΟ αναφέρεται συστηματικά ότι «θεσμοθετημένη πιστοποίηση και υπηρεσίες» πραγματοποιούνται από τον ΑΟ «για λογαριασμό του κράτους σημαίας», το οποίο αντιβαίνει τη νομική διάκριση που έχει θεσπισθεί με την ενωσιακή νομοθεσία. Παρά την αντίφαση αυτή, εάν αυτή η διάταξη του κώδικα ΑΟ γίνει δεκτή ως κανόνας στην έννομη τάξη της Ένωσης, ενέχει τον έκδηλο κίνδυνο να μην είναι δυνατόν πλέον να επιβληθούν στην Ένωση οι απαιτήσεις αναγνώρισης του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009, οι οποίες αφορούν το σύνολο των δραστηριοτήτων του οργανισμού, ανεξαρτήτως της σημαίας.
(22)
Έκτον, το τμήμα 3.9.3.1 του μέρους 2 του κώδικα ΑΟ προβλέπει μηχανισμό συνεργασίας μεταξύ αναγνωρισμένων οργανισμών με μόνο πλαίσιο εκείνο που έχει καθορίσει το κράτος σημαίας για τις διαδικασίες τυποποίησης που αφορούν τη θεσμοθετημένη πιστοποίηση και υπηρεσίες για το κράτος σημαίας, ανάλογα με την περίπτωση· ενώ το τμήμα 3.9.3.2 του μέρους 2 του ίδιου κώδικα ορίζει πλαίσιο από κράτος σημαίας ή «ομάδα κρατών σημαίας» για τη ρύθμιση της συνεργασίας μεταξύ των οικείων αναγνωρισμένων οργανισμών για τις τεχνικές πτυχές και τις πτυχές ασφαλείας της «θεσμοθετημένης πιστοποίησης και των υπηρεσιών πλοίων […] για λογαριασμό του (των) εν λόγω κράτους(-ών) σημαίας». Αντιθέτως, η συνεργασία μεταξύ αναγνωρισμένων οργανισμών δυνάμει της ενωσιακής νομοθεσίας διέπεται από το άρθρο 10 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009, σύμφωνα με το οποίο οι αναγνωρισμένοι οργανισμοί πρέπει να προβαίνουν σε διαβουλεύσεις μεταξύ τους, με σκοπό τη διατήρηση της ισοδυναμίας και προκειμένου να επιτευχθεί εναρμόνιση των κανόνων και των διαδικασιών και της εφαρμογής τους, και θεσπίζεται πλαίσιο για την αμοιβαία αναγνώριση, σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, των πιστοποιητικών κλάσης για υλικά, εξοπλισμό και δομικά στοιχεία. Οι δύο αυτές διαδικασίες συνεργασίας κατά το άρθρο 10 παράγραφος 1 αφορούν τις ιδιωτικές δραστηριότητες των αναγνωρισμένων οργανισμών, με την ιδιότητά τους ως νηογνωμόνων, και, ως εκ τούτου, εφαρμόζονται χωρίς διακρίσεις με βάση τη σημαία. Εάν οι ανωτέρω μηχανισμοί του κώδικα ΙΙΙ ενσωματώνονταν στην ενωσιακή νομοθεσία, θα περιοριζόταν το πεδίο του πλαισίου συνεργασίας που έχει θεσπισθεί με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 391/2009 για τις δραστηριότητες των αναγνωρισμένων οργανισμών που αφορούν μόνον τα πλοία που φέρουν τη σημαία κρατών μελών, σε αντίθεση με τις απαιτήσεις που ισχύουν επί του παρόντος.
(23)
Έβδομο, το τμήμα 3.9.3.3 του μέρους 2 του κώδικα ΑΟ είναι ταυτόσημο με την παράγραφο 19 του μέρους 2 του κώδικα III· συνεπώς, οι προβληματισμοί στην αιτιολογική σκέψη 19 ισχύουν και τη διάταξη αυτή του κώδικα ΑΟ.
(24)
Καμία διάταξη του κώδικα ΙΙΙ ή του κώδικα ΑΟ δεν πρέπει να δημιουργεί περιορισμούς στην ικανότητα της Ένωσης να διαμορφώνει, σύμφωνα με τις Συνθήκες και το διεθνές δίκαιο, τους κατάλληλους όρους για τη χορήγηση αναγνώρισης στους οργανισμούς που επιθυμούν να εξουσιοδοτηθούν από τα κράτη μέλη να ασκούν έλεγχο και δραστηριότητες πιστοποίησης στα πλοία για λογαριασμό τους, με σκοπό την επίτευξη των στόχων της Ένωσης, και ιδίως για την ενίσχυση της ασφάλειας στη θάλασσα και την προστασία του περιβάλλοντος.
(25)
Το καθεστώς αμοιβαίας αναγνώρισης των πιστοποιητικών κλάσης για υλικά, εξοπλισμό και δομικά στοιχεία που καθορίζεται στο άρθρο 10 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009 είναι εφαρμοστέο μόνον εντός της Ένωσης για πλοία που φέρουν τη σημαία κράτους μέλους. Όσον αφορά τα αλλοδαπά σκάφη, η αποδοχή των πιστοποιητικών αυτών παραμένει στη διακριτική ευχέρεια των σχετικών τρίτων κρατών σημαίας κατά την άσκηση της αποκλειστικής τους αρμοδιότητας, ιδίως με βάση τη σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).
(26)
Με βάση την αξιολόγησή της, η Επιτροπή έκρινε ότι οι διατάξεις του κώδικα ΙΙΙ και του κώδικα ΑΟ που αναφέρονται στις προηγούμενες αιτιολογικές σκέψεις είναι ασυμβίβαστες με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 391/2009 και πρέπει να εξαιρεθούν από το πεδίο εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού. Συνεπώς, πρέπει να τροποποιηθεί το άρθρο 2 στοιχείο β) του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009.
(27)
Επειδή ο κώδικας ΑΟ τίθεται σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2015, ο παρών κανονισμός πρέπει να αρχίσει να ισχύει όσο το δυνατόν πιο σύντομα μετά την ημερομηνία δημοσίευσής της.
(28)
Η επιτροπή ασφάλειας στη ναυτιλία και την πρόληψης της ρύπανσης από τα πλοία (COSS) δεν εξέδωσε γνώμη για τα μέτρα που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό. Κρίθηκε αναγκαία η έκδοση εκτελεστικής πράξης και ο πρόεδρος υπέβαλε το σχέδιο εκτελεστικής πράξης στην επιτροπή προσφυγών για περαιτέρω εξέταση. Τα μέτρα που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό είναι σύμφωνα με τη γνώμη της επιτροπής προσφυγών,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
Άρθρο 1
Στο άρθρο 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009, το στοιχείο β) αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«β) “διεθνείς συμβάσεις”: η διεθνής σύμβαση για την ασφάλεια της ζωής στη θάλασσα (SOLAS 74) της 1ης Νοεμβρίου 1974, εξαιρουμένου του κεφαλαίου XI-2 του παραρτήματός της, η διεθνής σύμβαση περί γραμμών φορτώσεως πλοίων της 5ης Απριλίου 1966 και η διεθνής σύμβαση για την πρόληψη της ρύπανσης από τα πλοία (MARPOL) της 2ας Νοεμβρίου 1973, μαζί με τα πρωτόκολλα και τις τροποποιήσεις τους, και οι συναφείς κώδικες που έχουν υποχρεωτικό χαρακτήρα σε όλα τα κράτη μέλη, εξαιρουμένων των παραγράφων 16.1, 18.1 και 19 του τμήματος 2 του κώδικα εφαρμογής των πράξεων του ΔΝΟ, και των τμημάτων 1.1, 1.3, 3.9.3.1, 3.9.3.2 και 3.9.3.3 του τμήματος 2 του κώδικα του ΔΝΟ στην επικαιροποιημένη τους έκδοση για τους αναγνωρισμένους οργανισμούς.»
Άρθρο 2
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την επομένη της δημοσίευσής του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Εφαρμόζεται από την 1η Ιανουαρίου 2015.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
Βρυξέλλες, 17 Δεκεμβρίου 2014.