РЕГЛАМЕНТ (ЕС) № 1380/2013 НА ЕВРОПЕЙСКИЯ ПАРЛАМЕНТ И НА СЪВЕТА
от 11 декември 2013 година
относно общата политика в областта на рибарството, за изменение на регламенти (ЕО) № 1954/2003 и (ЕО) № 1224/2009 на Съвета и за отмяна на регламенти (ЕО) № 2371/2002 и (ЕО) № 639/2004 на Съвета и Решение 2004/585/ЕО на Съвета
ЕВРОПЕЙСКИЯТ ПАРЛАМЕНТ И СЪВЕТЪТ НА ЕВРОПЕЙСКИЯ СЪЮЗ,
като взеха предвид Договора за функционирането на Европейския съюз, и по-специално член 43, параграф 2 от него,
като взеха предвид предложението на Европейската комисия,
след предаване на проекта за законодателния акт на националните парламенти,
като взеха предвид становището на Европейския икономически и социален комитет (1),
като взеха предвид становището на Комитета на регионите (2),
в съответствие с обикновената законодателна процедура (3),
като имат предвид, че:
(1)
С Регламент (ЕО) № 2371/2002 на Съвета (4) беше създадена общностна система за опазването и устойчивата експлоатация на рибните ресурси в рамките на общата политика в областта на рибарството (ОПР).
(2)
Обхватът на ОПР включва опазването на морските биологични ресурси и управлението на рибарството, чийто обект са те. Освен това, що се отнася до пазарните и финансовите мерки в подкрепа на целите на общата политика в областта на рибарството, този обхват включва и дейности, свързани със сладководните биологични ресурси и аквакултурите, както и преработката и предлагането на пазара на продукти от риболов и аквакултури, когато тези дейности се осъществяват на територията на държавите-членки или във водите на Съюза, включително от риболовни кораби, плаващи под знамето на трети държави или регистрирани в тях, от риболовни кораби на Съюза или от граждани на държавите-членки, без да се засяга основната отговорност на държавата на знамето и като се вземат предвид разпоредбите на член 117 от Конвенцията на Организацията на обединените нации по морско право от 10 декември 1982 г. (5) (по-долу "Конвенцията на ООН по морско право").
(3)
Любителският риболов също може да окаже сериозно въздействие върху рибните ресурси, поради което държавите-членки следва да гарантират, че той се практикува по начин, съвместим с целите на ОПР.
(4)
Чрез ОПР следва да се гарантира, че дейностите, свързани с риболова и аквакултурите, допринасят за постигане на екологична, икономическа и социална устойчивост в дългосрочен план. Освен това ОПР следва да включва правила, които целят да се осигури проследимост, сигурност и качество на продуктите, които се предлагат на пазара в Съюза, и следва да допринесе за увеличаване на производителността, за достоен стандарт на живот в сектора на рибарството, включително за малките по мащаб риболовни стопанства, и за стабилност на пазарите, и следва да осигури продоволственото снабдяване, както и че доставяните продукти достигат до потребителите на разумни цени. ОПР следва да допринася за стратегията „Европа 2020“ за интелигентен, устойчив и приобщаващ растеж и да съдейства за постигане на целите на тази стратегия.
(5)
Съюзът е договаряща страна по Конвенцията на ООН по морско право (6) и съгласно Решение 98/414/ЕО (7) - по Споразумението на Организацията на обединените нации за прилагане на разпоредбите на Конвенцията на Организацията на обединените нации по морско право от 10 декември 1982 г. относно опазването и управлението на трансгранично преминаващите и далекомигриращите рибни запаси от 4 декември 1995 г. (8) (наричано по-долу "Споразумение на ООН за рибните запаси"), и съгласно Решение 96/428/ЕО (9) - по Споразумението за насърчаване спазването на международните мерки за опазване и управление от риболовните кораби в открито море на Организацията по прехрана и земеделие към Организацията на обединените нации от 24 ноември 1993 г. (10).
(6)
В тези международни инструменти се предвиждат най-вече задължения за опазване, включително задължения за предприемане на мерки за опазване и управление, които целят поддържане или възстановяване на морските ресурси на нива, позволяващи максимален устойчив улов както в морските зони под национална юрисдикция, така и в открито море, както и задължения за сътрудничество с други държави със същата цел, задължения за широко прилагане на подхода на предпазливост към опазването, управлението и експлоатацията на рибните запаси, задължения за осигуряване на съвместимост между мерките за опазване и управление, в случаите когато морските ресурси са в морски зони под различна юрисдикция, и задължението да се отчитат надлежно други форми на законно използване на моретата. Следователно ОПР следва да подпомага Съюза да изпълнява международните си задължения по тези международни инструменти. Когато държавите-членки приемат мерки за опазване и управление, за които са оправомощени в рамките на ОПР, действията им следва да бъдат напълно съгласувани и с международните задължения за опазване и сътрудничество, предвидени в посочените международни актове.
(7)
На Световната среща на високо равнище по въпросите на устойчивото развитие в Йоханесбург през 2002 г. Съюзът и неговите държави-членки се ангажираха да предприемат действия срещу непрекъснатото намаляване на редица рибни запаси. Ето защо Съюзът следва да подобри ОПР, за да гарантира, че експлоатацията на морските биологични ресурси в рамките на разумни срокове възстановява и запазва популациите на запасите, които са обект на улов, над нивата, позволяващи максимален устойчив улов. Нивата на експлоатация следва да бъдат постигнати до 2015 г. Постигането на тези нива на по-късна дата следва да бъде допуснато само ако постигането им до 2015 г. би изложило на сериозна опасност социалната и икономическата устойчивост на засегнатите риболовни флотове. След 2015 г. тези нива следва да бъдат постигнати възможно най-скоро и при никакви обстоятелства по-късно от 2020 г. Когато наличната научна информация не е достатъчна за определяне на тези нива, може да се вземат предвид приблизителни параметри.
(8)
Управленските решения, свързани с максималния устойчив улов при смесен риболов, следва да отчитат трудността при смесен риболов максималният устойчив улов да бъде спазен едновременно за всички видове запаси, по-специално в случаите когато научните становища сочат, че е много трудно да се избегне явлението „блокиращи“ видове чрез увеличаване на селективността на използваните риболовни уреди. При такива обстоятелства следва да бъде поискано от съответните научни органи да предоставят становище относно подходящите нива на смъртност от риболов.
(9)
ОПР следва да осигури съгласуваност с целите за рибарството, определени в Решението на Конференцията на страните по Конвенцията за биологичното разнообразие относно стратегическия план за биологично разнообразие за периода 2011-2020 г., както и с целите за биологичното разнообразие, приети от Европейския съвет на 25 и 26 март 2010 г.
(10)
Устойчивата експлоатация на морските биологични ресурси следва да се основава на подхода на предпазливост, произтичащ от принципа на предпазните мерки, посочен в член 191, параграф 2, първа алинея от Договора, като се вземат под внимание наличните научни данни.
(11)
ОПР следва да допринася за защитата на морската среда, за устойчивото управление на всички видове, експлоатирани с търговска цел, и по-специално за постигането на добро екологично състояние до 2020 г., както е предвидено в член 1, параграф 1 от Директива 2008/56/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (11).
(12)
ОПР следва също така да допринася за снабдяване на пазара на Съюза с храни с висока хранителна стойност и за намаляване на зависимостта на пазара на Съюза от внос на храни, както и за пряко и непряко създаване на работни места и икономическо развитие в крайбрежните райони.
(13)
Необходимо е да се приложи екосистемен подход към управлението на рибарството, като следва да се ограничи въздействието на риболовните дейности върху околната среда, а нежеланият улов следва да се избягва и намали, доколкото е възможно.
(14)
Важно е управлението на ОПР да се ръководи от принципите на доброто управление. Тези принципи включват вземане на решения въз основа на най-добрите налични научни становища, широко участие на заинтересованите страни и дългосрочна перспектива. Успешното управление на ОПР зависи и от ясното определяне на отговорностите на равнището на Съюза, на регионално, национално и местно равнище, както и от взаимната съвместимост на предприетите мерки и съгласуваността им с други политики на Съюза.
(15)
ОПР следва да допринесе за повишаване на безопасността и подобряване на условията на работа на операторите в сектора на рибарството.
(16)
ОПР следва изцяло да е съобразена, когато е приложимо, със здравето на животните, хуманното отношение към тях и безопасността на храните и фуражите.
(17)
ОПР следва да се изпълнява така, че да е съгласувана с останалите политики на Съюза и по-специално да е съобразена с взаимовръзките с действията на Съюза в другите области на морската политика. Следва да се осигури съгласуваност при управлението на различните секторни политики в басейните на Балтийско море, Северно море, Келтско море, Бискайския залив и иберийското крайбрежие, Средиземно море и Черно море.
(18)
Риболовните кораби на Съюза следва да разполагат с равнопоставен достъп до водите на Съюза и ресурсите, за които се прилагат правилата на ОПР.
(19)
Съществуващите правила, ограничаващи достъпа до ресурси в 12-милните зони на държавите-членки, действат задоволително в полза на опазването на ресурсите, като ограничават риболовното усилие в най-уязвимата част от водите на Съюза. Тези правила спомагат и за съхраняване на традиционните риболовни дейности, от които е силно зависимо социално-икономическото развитие на някои крайбрежни общности. Поради това тези правила следва да продължат да се прилагат. Държавите-членки следва да се стремят да осигурят преференциален достъп на заетите в дребномащабния, непромишления и крайбрежния риболов.
(20)
Малките острови в открито море, които зависят от риболова, следва, когато е целесъобразно, да бъдат специално признати и подпомагани, за да се направи възможно тяхното бъдещо оцеляване и благосъстояние.
(21)
Морските биологични ресурси около най-отдалечените региони на Съюза, посочени в член 349, първа алинея от Договора, следва да се ползват със специална защита, тъй като те допринасят за съхраняване на местната икономика на тези територии предвид тяхната структура и социално-икономическото състояние. Поради това някои риболовни дейности в тези води следва да бъдат ограничени до риболовните кораби, регистрирани в пристанищата на тези територии.
(22)
За да се подпомогне опазването на живите водни ресурси и морските екосистеми, Съюзът следва да се опита да защити биологично чувствителните зони, като ги определи за защитени зони. В тези зони следва да могат да бъдат ограничени или забранени риболовните дейности. При решението за това кои зони да бъдат определени като защитени следва да се обърне специално внимание на онези зони, за които са налице ясни доказателства, че съдържат голяма концентрация на риба под минималния референтен размер на опазване и на риба, която хвърля хайвер, както и на зоните, които се смятат за биологично и географски чувствителни. Следва да се вземат предвид и съществуващите зони в режим на опазване. За да улеснят процеса на определяне, държавите-членки следва да набележат подходящите зони, включително зони, които са част от свързана мрежа, и когато е целесъобразно - да си сътрудничат в изготвянето и изпращането на съвместни препоръки до Комисията. За да се установят по-ефективно защитените зони, Комисията следва да бъде оправомощена да ги установи като част от многогодишен план. За да се гарантира подходящо ниво на демократична отчетност и контрол, Комисията следва редовно да докладва на Европейския парламент и на Съвета относно функционирането на тези защитени зони.
(23)
Целта за устойчива експлоатация на морските биологични ресурси се постига по-ефективно чрез многогодишен подход към управлението на рибарството, като се дава приоритет на многогодишните планове, отразяващи особеностите на различните видове риболов.
(24)
Когато е възможно, многогодишните планове следва да обхващат групи от запаси в случаите, когато тези запаси се експлоатират заедно. В многогодишните планове следва да се установи рамката за устойчива експлоатация на съответните запаси и морски екосистеми, като се определят ясни срокове и защитни механизми в случай на непредвидени събития. Многогодишните планове също така следва да се ръководят от ясно определени цели на управление, за да допринасят за устойчивата експлоатация на съответните запаси и за защитата на съответните морски екосистеми. Тези планове следва да се приемат след консултация с консултативните съвети, с операторите в сектора на рибарството, с учените и с другите заинтересовани страни, които имат отношение към управлението на рибарството.
(25)
Директива 2009/147/ЕО на Европейския парламенти и на Съвета (12), Директива 92/43/ЕИО на Съвета (13) и Директива 2008/56/ЕО налагат някои задължения на държавите-членки по отношение съответно на специалните защитени зони и морските защитени територии. Тези мерки може да наложат приемането на мерки в рамките на ОПР. Следователно е уместно да се разреши на държавите-членки да приемат по отношение на водите под техен суверенитет или юрисдикция мерки за опазване, които са необходими, за да спазят задълженията си съгласно посочените актове на Съюза, когато такива мерки не засягат риболовните интереси на други държави-членки. Когато тези мерки могат да засегнат риболовните интереси на други държави-членки, правомощието за приемане на такива мерки следва да се предостави на Комисията и следва да се използва регионалното сътрудничество между заинтересованите държави-членки.
(26)
Необходими са мерки за намаляване на сегашните високи нива на нежелан улов и за постепенно премахване на изхвърления улов. Нежеланият и изхвърляният улов действително представляват съществена загуба и се отразяват неблагоприятно на устойчивата експлоатация на морските биологични ресурси и морските екосистеми, както и на финансовата жизнеспособност на различните видове риболов. Следва да се установи и постепенно да се въведе задължение за разтоварване на сушата на целия улов („задължение за разтоварване“) от видове, за които се прилагат квоти за улов и - в Средиземно море - също и на целия улов от видове, за които се прилагат правила за минималния размер, и които са получени при риболовни дейности във води на Съюза или от риболовни кораби на Съюза, като и следва да се отменят правилата, които до момента задължаваха рибарите да изхвърлят улов.
(27)
Задължението за разтоварване следва да се въведе на равнището на отделните видове риболов. На рибарите следва да се позволи да продължат да изхвърлят видовете, за които най-добрите налични научни становища показват висок процент на оцеляване при обратното им връщане в морето.
(28)
С цел задължението за разтоварване да бъде практически приложимо и с цел смекчаване на въздействието на променливия състав на годишния улов на държавите-членки следва да се разрешава да прехвърлят между годините определен процент квоти.
(29)
В рамките на управлението на задължението за разтоварване държавите-членки трябва да положат максимални усилия за намаляване на нежелания улов. За тази цел трябва да се ползват с висок приоритет подобренията на техниките за селективен риболов, предназначени за избягване и намаляване, доколкото е възможно, на нежелания улов. Важно е държавите-членки да разпределят квотите между риболовните кораби по начин, който да отразява във възможно най-голяма степен очаквания състав на видовете при различните видове риболов. При несъответствие между наличните квоти и реалната структура на риболова държавите-членки следва да обмислят коригиране чрез размяна на квоти с други държави-членки, включително на трайна основа. Държавите-членки могат също така да обмислят да улеснят собствениците на кораби да обединяват своите индивидуални квоти, например в организации на производителите или в групи на собствениците на кораби. Като краен вариант държавите-членки следва да обмислят проверка на съотношението между видовете от прилова и квотата на целевите видове, в зависимост от консервационния статус на видовете от прилова.
(30)
Приложението на разтоварения улов на риба с размер под минималния референтен размер следва да бъде ограничено и да се изключи продажбата му с цел консумация от човека.
(31)
За да бъде оползотворен нежеланият улов, който е неизбежен дори след прилагане на всички мерки за неговото намаляване, следва да бъдат установени някои минимални изключения от задължението за разтоварване за онези видове риболов, за които задължението за разтоварване се прилага, основно посредством многогодишните планове.
(32)
При съобразяване с научните становища и без да се излагат на опасност целите за максимален устойчив улов и да се увеличава смъртността от риболов, когато се прилага задължение за разтоварване, включващо задължението за документиране на улова, следва да може да се предвиди увеличение на съответните възможности за риболов с цел да се отчете фактът, че на сушата ще бъде разтоварвана риба, която преди е била изхвърляна.
(33)
Достъпът до определен вид риболов следва да се основава на прозрачни и обективни критерии, включително екологични, социални и икономически. Държавите-членки следва да насърчават отговорния риболов, като предоставят стимули на операторите, които осъществяват риболов, който най-малко уврежда околната среда и който осигурява най-много ползи за обществото.
(34)
За запасите, за които не е изготвен многогодишен план, следва да се гарантират нива на експлоатация, при които се постига максимален устойчив улов, чрез въвеждане на ограничения за улова или риболовното усилие. В случай че наличните данни са недостатъчни, рибарството следва да се управлява, като се използват приблизителни параметри.
(35)
Предвид несигурното икономическо положение на риболовната промишленост и обстоятелството, че някои крайбрежни общности са зависими от риболова, е необходимо да се гарантира относителна стабилност на риболовните дейности посредством разпределяне на възможностите за риболов между държавите-членки, което се основава на предвидим дял от запасите за всяка държава-членка.
(36)
Тази относителна стабилност на риболовните дейности, предвид временното биологично състояние на запасите, следва да гарантира и да бъде изцяло съобразена с конкретните нужди на регионите, в които местните общности са особено зависими от рибарството и свързаните с него дейности, съгласно посоченото от Съвета в Резолюцията му от 3 ноември 1976 г. (14), и по-специално в приложение VII към нея.
(37)
Ето защо идеята за търсена относителна стабилност следва да се разбира точно в този смисъл.
(38)
На Комисията следва да се разреши да приема временни мерки в случай на сериозна заплаха за опазването на морските биологични ресурси или морските екосистеми, произтичаща от риболовните дейности и изискваща незабавна намеса. Тези мерки следва да бъдат установени в рамките на определени срокове и следва да действат за определен период от време.
(39)
Държавите-членки следва да си сътрудничат на регионално равнище с цел приемане на съвместни препоръки и други инструменти за разработване и прилагане на мерки за опазване и мерки, засягащи риболовната дейност в териториите, защитени съгласно екологичното право. В рамките на регионалното сътрудничество Комисията следва да приема мерки за опазване чрез актове за изпълнение или делегирани актове само ако всички заинтересовани държави-членки в региона постигнат съгласие по съвместна препоръка. При липса на съвместна препоръка Комисията следва да представи предложение за съответните мерки съгласно приложимата процедура съгласно Договора.
(40)
Държавите-членки следва да имат право да приемат мерки за опазване и управление на запасите във водите на Съюза, приложими единствено за риболовните кораби на Съюза, плаващи под тяхно знаме.
(41)
Държавите-членки следва да имат право да приемат мерки за опазване и управление в 12-милните си зони, приложими към всички риболовни кораби на Съюза, при условие че когато се прилагат към риболовни кораби на други държави-членки, тези мерки не са дискриминационни, че са проведени предварителни консултации с другите заинтересовани държави-членки и че Съюзът не е приел конкретни мерки за опазване и управление в рамките на съответната 12-милна зона.
(42)
Държавите-членки следва да могат да въведат система за прехвърляеми риболовни концесии.
(43)
Държавите-членки следва да предприемат конкретни мерки за съобразяване на броя на корабите на Съюза с наличните ресурси въз основа на оценките им за баланса между риболовния капацитет на техните флоти и възможностите за риболов, с които разполагат. Оценките следва да бъдат изготвени в съответствие с насоките на Комисията и представени в годишен доклад, който да бъде предаден на Комисията. Тези доклади следва да бъдат оповестени публично. Всяка държава-членка следва да може да избира мерките и инструментите, които желае да въведе за намаляване на прекомерния риболовен капацитет.
(44)
Освен това задължителните пределни граници за капацитета на риболовния флот и националните системи за вписване/отписване във връзка с финансирането на извеждане от експлоатация на кораби следва да се запазят за целите на управлението и адаптирането на риболовния капацитет.
(45)
Държавите-членки следва да регистрират основната информация за характеристиките и дейностите на риболовните кораби на Съюза, плаващи под тяхно знаме. Тези данни следва да бъдат предоставени на разположение на Комисията за целите на контрола върху размера на флотовете на държавите-членки.
(46)
Управлението на рибарството въз основа на най-добрите налични научни становища изисква хармонизирани, надеждни и точни данни. Поради това държавите-членки следва да събират данни за флотовете и тяхната риболовна дейност, по-специално биологични данни за улова, включително изхвърления улов, както и информация от проучвания на рибните запаси и на възможното екологично въздействие на риболовните дейности върху морската екосистема. Държавите-членки следва да управляват събраните данни и да ги предоставят на крайните потребители, както и на други заинтересовани страни. Държавите-членки следва да сътрудничат помежду си и с Комисията с цел координиране на дейностите по събиране на данни. Когато е целесъобразно, държавите-членки следва да си сътрудничат и с трети държави по отношение на събирането на данни. Държавите-членки следва да представят за оценка на Комисията годишен доклад относно дейностите си по събиране на данни, като този доклад се оповестява публично.
(47)
Събираните данни следва да включват и данни, които улесняват икономическата оценка на предприятията, осъществяващи дейност в секторите на рибарството, аквакултурите и преработката на продукти от риболов и аквакултури, и на тенденциите в областта на заетостта в тези отрасли.
(48)
По въпросите, свързани с опазването и управлението на морските биологични ресурси, може да бъдат провеждани консултации с Научния, технически и икономически комитет по рибарство (НТИКР), създаден с Решение 2005/629/ЕО на Комисията (15), с цел да се гарантира необходимата помощ от страна на високо квалифицирани научни работници, по-специално в областта на практическото приложение на биологични, икономически, екологични, социални и технически дисциплини.
(49)
Научните познания, на които се основава политиката в областта на рибарството, следва да бъдат подобрени с помощта на национални програми за събиране на научни данни в областта на рибарството, програми за научни изследвания и иновации, изпълнявани съгласувано с други държави-членки, както и в съответствие с рамките на Съюза за научни изследвания и иновации, като следва да се насърчи по-доброто сътрудничество между промишлеността и науката.
(50)
Съюзът следва да утвърждава в международен план целите на ОПР, като гарантира, че неговите риболовни дейности извън водите на Съюза се основават на същите принципи и стандарти като тези в приложимото право на Съюза, и същевременно насърчава равнопоставеност между операторите от Съюза и операторите от трети държави. За тази цел Съюзът следва да се стреми към ръководна роля в процеса на подобряване на резултатите от дейността на регионалните и международните организации с цел да им предостави по-добра възможност за опазване и управление на живите морски ресурси, попадащи в тяхната компетентност, включително борбата с незаконния, недекларирания и нерегулирания (ННН) риболов. Съюзът следва да си сътрудничи с трети държави и международни организации с цел по-добро спазване на международните мерки, включително борба с ННН риболов. Позициите на Съюза следва да се основават на най-добрите налични научни становища.
(51)
Споразуменията за партньорство в областта на устойчивото рибарство с трети държави следва да гарантират, че риболовната дейност на Съюза във водите на трети държави се основава на най-добрите налични научни становища и на обмена на информация от значение, като същевременно осигуряват устойчивата експлоатация на морските биологични ресурси, прозрачност при определянето на излишъка, а оттук и съгласуваност на управлението на ресурсите с целите на ОПР. Споразуменията, в които се предвижда достъп до ресурси, съизмерим с интересите на флота на Съюза, в замяна на финансово участие от страна на Съюза, следва да допринесат за създаване на висококачествена рамка за управление, която да гарантира по-специално ефикасност на мерките за събиране на данни, наблюдение, контрол и надзор.
(52)
Зачитането на демократичните принципи и правата на човека, залегнали във Всеобщата декларация за правата на човека и други международни инструменти по правата на човека, и на принципите на правовата държава следва да бъде основен елемент от споразуменията за партньорство в областта на устойчивото рибарство, които следва да съдържат специална разпоредба за правата на човека. Включването на разпоредба за правата на човека в споразуменията за партньорство в областта на устойчивото рибарство следва да бъде напълно съгласувано с общите цели на политиката за развитие на Съюза.
(53)
Секторът на аквакултурите следва да допринесе за опазването на потенциала за устойчиво производство на хранителни продукти на цялата територия на Съюза, така че да се гарантира дългосрочна продоволствена сигурност, включително по отношение на хранителните доставки, както и растеж и заетост за гражданите на Съюза, и да допринесе за справяне с нарастващото търсене на морски храни в света.
(54)
В приетата през 2009 г. стратегия на Комисията за устойчиво развитие на европейската аквакултура, която беше приветствана и одобрена от Съвета и приветствана от Европейския парламент, се отбелязва необходимостта от създаване и насърчаване на условия на равнопоставеност в сектора на аквакултурите като основа за неговото устойчиво развитие.
(55)
Дейностите, свързани с аквакултурите в Съюза, са повлияни от разнообразни условия в международен план, включително по отношение на разрешенията за оператори. Поради това следва да се разработят стратегически насоки на Съюза за националните стратегически планове с цел да се подобри конкурентоспособността на сектора на аквакултурите, като се подкрепи развитието му и иновациите и се насърчи икономическата дейност, диверсификацията и подобряването на качеството на живот в крайбрежните и вътрешните райони. Освен това между държавите-членки следва да бъдат въведени механизми за обмен на информация и най-добри практики чрез отворен метод да координация на националните мерки в областта на стопанската сигурност, достъпа до водите и пространството на Съюза и опростяване на процедурите за лицензиране.
(56)
Особеният характер на сектора на аквакултурите изисква създаването на консултативен съвет, в рамките на който заинтересованите страни да могат да се консултират относно елементи на политиките на Съюза, които биха могли да окажат въздействие върху аквакултурите.
(57)
Необходимо е да се засили конкурентоспособността в сектора на рибарството и аквакултурите в Съюза и да се предприемат стъпки за опростяване в подкрепа на по-доброто управление на дейностите по производство и предлагане на пазара в този сектор. Общата организация на пазарите на продукти от риболов и аквакултури следва да осигури условия на равнопоставеност за всички продукти от риболов и аквакултури, предлагани на пазара на Съюза, независимо от техния произход, да позволи на потребителите да избират въз основа на по-добра информация, да подкрепя отговорното потребление и да подобри икономическите знания и познаването на пазарите на Съюза по цялата верига на доставка.
(58)
Общата организация на пазарите следва да бъде въведена в съответствие с международните ангажименти на Съюза, по-специално по отношение на разпоредбите на Международната търговска организация.
(59)
За да се осигури спазването на правилата на ОПР, следва да се създаде ефективна система за контрол, инспекции и изпълнение, която да включва борбата с ННН риболовни дейности.
(60)
Следва да се насърчава използването на модерни и ефективни технологии в рамките на системата на Съюза за контрол, инспекции и изпълнение. Държавите-членки и Комисията следва да имат възможност да провеждат пилотни проекти за нови технологии за контрол и системи за управление на данни.
(61)
За да се осигурят съпоставими условия при прилагането на правилата за контрол и изпълнение в различните държави-членки, следва да се насърчава сътрудничеството между държавите-членки по отношение на набелязването на ефективни, пропорционални и възпиращи наказания.
(62)
За да се гарантира участието на операторите при събирането на данни в Съюза, както и в системата на Съюза за контрол, инспекции и изпълнение, държавите-членки следва да могат да изискат от своите оператори да участват пропорционално в покриването на съответните оперативни разходи.
(63)
Целите на ОПР не могат да бъдат постигнати в достатъчна степен самостоятелно от държавите-членки поради проблемите в развитието на риболовната промишленост и нейното управление, както и поради ограничените финансови ресурси на държавите-членки. Следователно за постигането на тези цели следва да бъде отпусната многогодишна финансова помощ от Съюза, насочена към приоритетите на ОПР и приспособена към конкретните особености на риболовната промишленост в отделните държави-членки.
(64)
Финансовата помощ от Съюза следва да се отпуска при условието държавите-членки и операторите, включително собствениците на кораби, да спазват правилата на ОПР. При спазване на специалните правила, които бъдат приети, финансовата помощ от Съюза следва да бъде прекъсната, спряна или коригирана в случай на неизпълнение на конкретно задължение съгласно ОПР от дадена държава-членка или в случай на тежко нарушение на тези правила от даден оператор.
(65)
Диалогът със заинтересованите страни се оказа от съществено значение за постигане на целите на ОПР. Предвид разнообразните условия във водите на Съюза и засилената регионализация на ОПР, консултативните съвети следва да създадат условия знанията и опитът на всички заинтересовани страни да се използват при изпълнението на ОПР.
(66)
С оглед особените характеристики на най-отдалечените региони, на аквакултурите, на пазарите и на Черно море е целесъобразно да се създадат нови консултативни съвети за всяка от тези области.
(67)
На Комисията следва да бъде делегирано правомощието да приема актове в съответствие с член 290 от Договора във връзка с приемането на мерки за опазване, съпътстващи някои екологични задължения на държавите-членки, адаптирането на задължението за разтоварване за целите на спазването на международните задължения на Съюза, разширяването на приложното поле на задължението за разтоварване по отношение на други видове посредством процеса на регионализация, приемането на специални планове за премахване на изхвърления улов посредством процеса на регионализация, приемането на минимални изключения от задължението за разтоварване, ако не са приети други мерки за изпълнение във връзка с това задължение, и установяването на подробни правила относно функционирането на консултативните съвети. От особена важност е по време на подготвителната си работа Комисията да проведе подходящи консултации, включително на експертно равнище. При подготовката и изготвянето на делегираните актове Комисията следва да осигури едновременното и своевременно предаване на съответните документи по подходящ начин на Европейския парламент и на Съвета.(
(68)
За да се гарантират еднакви условия на прилагане на разпоредбите на настоящия регламент, на Комисията следва да бъдат предоставени изпълнителни правомощия по отношение на временните мерки за намаляване на сериозни заплахи за опазването на морските биологични ресурси, системата за вписване и отписване в управлението на флота, както и записването, оформянето и предаването на данни за регистъра на риболовния флот на Съюза. Тези правомощия следва да бъдат упражнявани в съответствие с Регламент (ЕС) № 182/2011 на Европейския парламент и на Съвета (16).
(69)
В съответствие с принципа на пропорционалност, уреден в член 5 от Договора за Европейския съюз, настоящият регламент не надхвърля необходимото за постигане на своите цели.
(70)
С влизането в сила на съответните правила съгласно настоящия регламент следва да бъде отменено Решение 2004/585/ЕО на Съвета (17).
(71)
Поради значението и броя на измененията, които трябва да бъдат внесени, Регламент (ЕО) № 2371/2002 следва да бъде отменен,
ПРИЕХА НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
ЧАСТ I
ОБЩИ РАЗПОРЕДБИ
Член 1
Приложно поле
1. Общата политика в областта на рибарството (ОПР) обхваща:
a)
опазването на морските биологични ресурси и управлението на рибарството и на флотовете, които експлоатират тези ресурси;
б)
по отношение на мерките за пазарите и финансовите мерки в подкрепа на изпълнението на ОПР: сладководните биологични ресурси, аквакултурите и преработката и предлагането на пазара на продукти от риболов и аквакултури.
2. ОПР обхваща дейностите, посочени в параграф 1, когато те се извършват:
a)
на територията на държави-членки, към които се прилага Договорът;
б)
във водите на Съюза, включително от риболовни кораби, плаващи под знамето на трети държави или регистрирани в такива държави;
в)
от риболовни кораби на Съюза извън неговите води; или
г)
от граждани на държавите-членки, без да се засяга основната отговорност на държавата на знамето.
Член 2
Цели
1. ОПР гарантира, че дейностите, свързани с риболова и аквакултурите, са екологично устойчиви в дългосрочен план и се управляват по начин, който съответства на целите за постигане на икономически и социални ползи и ползи за заетостта, както и за осигуряване на продоволственото снабдяване.
2. ОПР прилага подхода на предпазливост към управлението на рибарството и има за цел да гарантира, че експлоатацията на живите морски биологични ресурси осигурява възстановяването и поддържането на популациите на улавяните видове над нивата, позволяващи максимален устойчив улов. За да бъде постигната тази цел за постепенно възстановяване и поддържане на популациите от рибни запаси над нивата на биомаса, които позволяват максимален устойчив улов.
За да бъде постигната целта за постепенно възстановяване и поддържане на популациите от рибни запаси над нивата на биомаса, които позволяват максимален устойчив улов, като когато е възможно, нивото на максимален устойчив улов трябва да бъде постигнато до 2015 г., като за всички запаси трябва да бъде постигнато най-късно до 2020 г. чрез постепенно постъпателно нарастване.
3. ОПР прилага екосистемен подход към управлението на рибарството и аквакултурите, за да гарантира, че отрицателното въздействие на риболовните дейности върху морската екосистема се свежда до минимум и че при свързаните с рибарството дейности е избегнато влошаването на състоянието на морската среда.
4. ОПР допринася за събирането на научни данни.
5. ОПР цели по-специално:
a)
постепенно премахване на изхвърлянето на улов съобразно особеностите на всеки отделен случай и като се отчитат най-добрите налични научни становища, посредством избягване и намаляване, доколкото е възможно, на нежелания улов и постепенно осигуряване на разтоварването на сушата на улова;
б)
когато е необходимо, използване по най-добрия начин на нежелания улов, без да се създава пазар за този улов, който е под минималния референтен размер за опазване;
в)
осигуряване на условия за икономическа жизнеспособност и конкурентоспособност на риболовната и рибопреработвателната промишленост, както и на свързаните с риболова дейности на сушата;
г)
осигуряване на мерки за адаптиране на риболовния капацитет на флотовете към нивата на възможностите за риболов съгласно параграф 2 с цел поддържането на икономически жизнеспособни флотове без прекомерна експлоатация на морските биологични ресурси;
д)
насърчаване на развитието на устойчиви дейности в областта на аквакултурите в Съюза с цел да се допринесе за продоволственото снабдяване, продоволствената сигурност и заетостта;
е)
принос за осигуряването на приемлив жизнен стандарт на лицата, които зависят от риболовните дейности, като се вземат предвид крайбрежният риболов и социално-икономическите аспекти;
ж)
принос за осигуряването на ефективен и прозрачен вътрешен пазар за продуктите от риболов и аквакултури и принос за осигуряването на условия на равнопоставеност за продуктите от риболов и аквакултури, предлагани на пазара в Съюза;
з)
отчитане на интересите както на потребителите, така и на производителите;
и)
насърчаване на дейностите, свързани с крайбрежния риболов, като се отчитат социално-икономическите аспекти;
й)
съответствие със законодателството на Съюза в областта на околната среда, и по-специално с целта за постигане на добро състояние на околната среда до 2020 г. съгласно с член 1, параграф 1 от Директива 2008/56/ЕО, както и с други политики на Съюза.
Член 3
Принципи на доброто управление
ОПР се основава на следните принципи на доброто управление:
а)
ясно определяне на отговорностите на равнището на Съюза, както и на регионално, национално и местно равнище;
б)
отчитане на регионалните особености посредством регионален подход;
в)
определяне на мерки в съответствие с най-добрите налични научни препоръки;
г)
дългосрочна перспектива;
д)
ефективност на административните разходи;
е)
подходящо участие на заинтересованите страни, по-специално на консултативните съвети, на всички етапи от планирането до прилагането на мерките;
ж)
държавата на знамето носи основната отговорност;
з)
съгласуваност с други политики на Съюза;
и)
използване на оценки на въздействието при необходимост;
й)
съгласуваност между вътрешното и външното измерение на общата политика в областта на рибарството;
к)
прозрачно обработване на данните в съответствие със съществуващите правни изисквания при надлежно зачитане на личния живот, на правилата за защита на личните данни и за поверителност; осигуряване на данни за съответните научни органи, други органи с научен или управленски интерес и други определени крайни потребители.
Член 4
Определения
1. За целите на настоящия регламент се прилагат следните определения:
1)
„води на Съюза“ означава водите под суверенитета или юрисдикцията на държавите-членки с изключение на водите, граничещи с териториите, посочени в приложение II към Договора;
2)
„морски биологични ресурси“ означава наличните и достъпни живи морски видове, включително анадромните и катадромните видове, по време на живота им в морската среда;
3)
„сладководни биологични ресурси“ означава наличните и достъпни живи сладководни видове;
4)
„риболовен кораб“ означава всеки кораб, оборудван за търговска експлоатация на морски биологични ресурси, или съоръжение за улов на червен тон;
5)
„риболовен кораб на Съюза“ означава риболовен кораб, плаващ под знамето на държава-членка и регистриран в Съюза;
6)
„вписване в риболовния флот“ означава регистрацията на даден риболовен кораб в регистъра на риболовни кораби на държава-членка;
7)
„максимален устойчив улов“ означава най-големият теоретичен улов при запазване на равновесието, който може да се лови постоянно като средна величина от даден запас при съществуващите средни екологични условия, без това да влияе значително на процеса на възпроизводство;
8)
„подход на предпазливост при управлението на рибарството“, посочен в член 6 от Споразумението на ООН за рибните запаси, означава подход, съгласно който липсата на подходяща научна информация не следва да оправдава отлагането или невземането на мерки за управление, целящи опазването на видовете, които са обект на риболов, на свързаните или зависещи от тях видове, на останалите видове и на тяхната околна среда;
9)
„екосистемен подход при управление на рибарството“ означава интегриран подход за управление на рибарството в екологично значими граници, който има за цел управление на използването на природните ресурси, като се вземат предвид риболовните и другите човешки дейности и се опазва биологичното богатство и биологичните процеси, необходими за запазване на състава, структурата и функционирането на местообитанията на съответната екосистема, при отчитане на познанията и колебанията, свързани с биотичните, абиотичните и човешките компоненти на екосистемите;
10)
„изхвърлен улов“ е уловът, който се връща обратно в морето;
11)
„риболов със слабо въздействие“ означава използването на селективни техники за риболов, които имат слабо вредно въздействие върху морските екосистеми или които могат да доведат до ниски горивни емисии, или и двете;
12)
„селективен риболов“ означава риболов с риболовни методи или риболовни уреди, който има за цел и улавя организми по размер или видове по време на риболовната операция, с което се позволява да се избегнат нецелевите екземпляри или те да бъдат освободени без да им се навреди;
13)
„процент на смъртност от риболов“ означава скоростта, с която биомаса или отделни екземпляри се отстраняват от даден запас посредством свързани с рибарството дейности за определен период;
14)
„запас“ означава морски биологичен ресурс, който се среща в определена зона на управление;
15)
„ограничение на улова“ означава съответно количествено ограничение върху улова на рибен запас или група рибни запаси за определен период, когато за тези рибни запаси или група рибни запаси има задължение за разтоварване на сушата, или количествено ограничение за разтоварване на сушата на рибен запас или група рибни запаси за определен период, за който задължението за разтоварване на сушата не се прилага;
16)
„референтни равнища на опазване“ означава стойности на параметрите, отнасящи се за популацията на рибни запаси (като биомасата или процент на смъртност от риболов), които се използват за управление на рибарството, например във връзка с допустимото равнище на биологичен риск или на желаното равнище на улов;
17)
„минимален референтен размер за опазване“ означава размерът на живите морски видове, при отчитане на зрелостта, определен от правото на Съюза, под който се прилагат ограничения или стимули с цел избягване на улова при риболовни дейности; този размер замества, когато е приложимо, минималния размер за разтоварване на сушата;
18)
„запас в безопасни биологични граници“ означава запас, при който има голяма вероятност прогнозираната биомаса на репродуктивния запас в края на предходната година да бъде по-висока от пределните референтни равнища на биомасата (Blim), а очакваният процент на смъртност от риболов за предходната година да бъде по-нисък от референтните равнища на ограничение на процента на смъртност от риболов (Flim).
19)
„защитна мярка“ означава предохранителна мярка, предназначена да предотврати настъпването на нежелани събития;
20)
„техническа мярка“ означава мярка, която чрез въвеждането на условия за използването и структурата на риболовните уреди и ограничаването на достъпа до риболовни зони регулира състава на улова по видове и размер, и въздействието върху компонентите на екосистемите, произтичащо от риболовните дейности;
21)
„риболовно усилие“ означава резултатът от капацитета и дейността на даден риболовен кораб; за група риболовни кораби това е сумата от риболовното усилие на всички кораби в групата;
22)
„държава-членка с пряк управленски интерес“ означава държава-членка, която има интерес, изразяващ се в риболовни възможности или в рибарство в изключителната икономическа зона на съответната държава-членка, или - в Средиземно море - в традиционен риболов в открито море;
23)
„прехвърляема риболовна концесия“ означава отменимото право за използване на конкретна част от възможностите за риболов, разпределени на държава-членка или установени в плановете за управление, приети от държава-членка в съответствие с член 19 от Регламент (ЕО) № 1967/2006 на Съвета (18), което носителят може да прехвърля;
24)
„риболовен капацитет“ означава тонажът на кораб, изразен в БТ (брутен тонаж), и мощността му, изразена в kW (киловати) съгласно определението в членове 4 и 5 от Регламент (ЕИО) № 2930/86 на Съвета (19);
25)
„аквакултури“ означава развъждането или отглеждането на водни организми с помощта на технологии за повишаване на производството на въпросните организми над естествения капацитет на околната среда, при което организмите остават собственост на физическо или юридическо лице през целия етап на развъждането и отглеждането, включително до улова;
26)
„лицензия за риболов“ означава лицензия по смисъла на член 4, точка 9 от Регламент (ЕО) № 1224/2009 на Съвета (20);
27)
„разрешение за риболов“ означава разрешение по смисъла на член 4, точка 10 от Регламент (ЕО) № 1224/2009;
28)
„риболовна дейност“ означава търсене на риба, хвърляне, поставяне, теглене и влачене на риболовен уред, качване на улова на борда, трансбордиране, задържане на борда, преработка на борда, прехвърляне, поставяне в клетки, угояване и разтоварване на сушата на риба и продукти от риболов;
29)
„продукти от риболов“ означава водни организми, получени в резултат на риболовна дейност, или продукти, получени от тях;
30)
„оператор“ означава физическо или юридическо лице, което експлоатира или притежава предприятие, извършващо която и да е от дейностите, свързани с който и да е етап от веригите за производство, преработка, предлагане на пазара, дистрибуция и търговия на дребно на продукти от риболов и аквакултури;
31)
„тежко нарушение“ означава нарушение, определено като такова в приложимото право на Съюза, включително в член 42, параграф 1 от Регламент (ЕО) № 1005/2008 на Съвета (21) и в член 90, параграф 1 от Регламент (ЕО) № 1224/2009;
32)
„краен потребител на научните данни“ означава орган, който има научноизследователски или управленски интерес от научен анализ на данни в сектора на рибарството;
33)
„излишък от допустим улов“ означава частта от допустимия улов, която дадена крайбрежна държава не добива, като общото ниво на експлоатация за отделните запаси остава под нивата, на които запасите са способни да се възстановят сами, и популациите на подлаганите на улов видове се поддържат над желаното ниво въз основа на най-добрите научни становища;
34)
„продукти от аквакултури“ означава водните организми на всеки етап от техния жизнен цикъл, добити в резултат на всяка дейност, свързана с аквакултурите, или продукти, получени от тях;
35)
„биомаса на репродуктивния запас“ означава прогнозна оценка за масата на рибата от конкретен запас, която се възпроизвежда в определен момент, включително мъжки и женски екземпляри, както и риби, размножаващи се чрез живородство;
36)
„смесен риболов“ означава риболов, при който присъства повече от един вид, и който има вероятност да бъде уловен заедно с други видове при една и съща риболовна операция;
37)
„споразумение за партньорство в областта на устойчивото рибарство“ означава международно споразумение, сключено с трета държава с цел получаване на достъп до води и ресурси за устойчива експлоатация на част от излишъка на морски биологични ресурси, в замяна на финансова компенсация от Съюза, която може да включва подпомагане на сектора.
2. За целите на настоящия регламент се прилагат следните географски определения на географски зони:
a)
„Северно море“ означава зони IV и IIIа на ICES (22);
б)
„Балтийско море“ означава зони IIIb, IIIc и IIId на ICES;
в)
„северозападни води“ означава зони V (с изключение на Vа и само водите на Съюза от Vб), VI и VII на ICES;
г)
„югозападни води“ означава зони VIII, IX и X (водите около Азорските острови) на ICES и зони 34.1.1, 34.1.2 и 34.2.0 (водите около Мадейра и Канарските острови) на CECAF (23);
д)
„Средиземно море“ означава водите на Средиземно море на изток от 5°36′ з.д.;
е)
„Черно море“ означава географската подзона на GFCM, както е определена в Резолюция GFCM/33/2009/2;
ЧАСТ II
ДОСТЪП ДО ВОДИ
Член 5
Общи правила за достъп до води
1. Риболовните кораби на Съюза имат равен достъп до водите и ресурсите във всички води на Съюза, освен тези, посочени в параграфи 2 и 3, при спазване на мерките, приети съгласно част III.
2. Във водите, простиращи се до 12 морски мили от изходните линии, които попадат под суверенитета или юрисдикцията на държавите-членки, до 31 декември 2022 г., държавите-членки имат право да ограничат риболова до риболовните кораби, които традиционно извършват риболов в тези води с достъп от близките пристанища, без да се засягат режимите, приложими за риболовните кораби на Съюза, плаващи под знамето на други държави-членки в рамките на съседски отношения, съществуващи между тези държави-членки, и редът и условията, предвидени в приложение I, което определя за всяка държава-членка географските зони на крайбрежните води на други държави-членки, в които се извършват тези риболовни дейности, както и рибните видове, за които те се отнасят. Държавите-членки информират Комисията за ограниченията, въведени съгласно настоящия параграф.
3. Във водите до 100 морски мили от изходните линии на най-отдалечените региони на Съюза, посочени в член 349, първа алинея от Договора, съответните държави-членки имат право до 31 декември 2022 г. да ограничат риболова до кораби, които са регистрирани в пристанищата на тези територии. Ограниченията не се прилагат за кораби на Съюза, които традиционно извършват риболов в посочените води, доколкото тези кораби не надвишават традиционно упражняваното риболовно усилие. Държавите-членки информират Комисията за ограниченията, въведени съгласно настоящия параграф.
4. Мерките, които ще се прилагат след изтичане на договореностите, посочени в параграфи 2 и 3, се приемат до 31 декември 2022 г.
ЧАСТ III
МЕРКИ ЗА ОПАЗВАНЕ И УСТОЙЧИВА ЕКСПЛОАТАЦИЯ НА МОРСКИТЕ БИОЛОГИЧНИ РЕСУРСИ
ДЯЛ I
Мерки за опазване
Член 6
Общи разпоредби
1. За постигането на целите на ОПР за опазване и устойчива експлоатация на морските билогични ресурси, установени в член 2, Съюзът приема мерките за опазване, изложени в член 7.
2. При прилагането на настоящия регламент Комисията се консултира със съответните консултативни съвети и съответните научни органи. Мерките за опазване се приемат, като се отчитат наличните научни, технически и икономически становища, включително, когато е приложимо, докладите, изготвени от НТИКР и други консултативни органи, становищата на консултативните съвети и съвместните препоръки на държавите-членки съгласно член 18.
3. Държавите-членки могат да си сътрудничат за целите на приемането на мерки съгласно членове 11, 15 и 18.
4. Държавите-членки се координират помежду си преди приемането на национални мерки съгласно член 20, параграф 2.
5. В особени случаи, по-специално по отношение на Средиземноморския регион, държавите-членки може да бъдат оправомощени да приемат правно обвързващи актове в сферата на ОПР, включително мерки за опазване. Член 18 се прилага в зависимост от случая.
Член 7
Видове мерки за опазване
1. Мерките за опазване и устойчива експлоатация на морските биологични ресурси могат да включват наред с останалото:
а)
многогодишни планове съгласно членове 9 и 10;
б)
измерими цели за опазването и устойчивата експлоатация на запасите и свързани с това мерки за намаляване на въздействието на риболова върху морската среда;
в)
мерки за адаптиране на риболовния капацитет на риболовните кораби към съществуващите възможности за риболов;
г)
стимули, включително от икономически характер, като възможности за риболов, за насърчаване на методи за риболов, които допринасят за по-селективен риболов, за избягване и, доколкото е възможно, за намаляване на нежелания улов, както и за риболов, който има слабо въздействие върху морската екосистема и рибните ресурси;
д)
мерки за определянето и разпределянето на възможностите за риболов;
е)
мерки за постигане на целите на член 15;
ж)
минимални референтни размери за опазване;
з)
пилотни проекти, отнасящи се за други видове техники на управление на риболова и риболовни уреди, които увеличават селективността или намаляват отрицателното въздействие на риболовните дейности върху морската среда;
и)
мерки, необходими за спазване на задълженията, произтичащи от екологичното законодателство на Съюза, приети съгласно член 11;
й)
технически мерки по параграф 2.
2. Техническите мерки могат да включват наред с останалото:
а)
характеристики на риболовните уреди и правила за тяхното използване;
б)
спецификации на конструкцията на риболовните уреди, включително:
i)
изменения или допълнителни устройства за подобряване на селективността или за намаляване на отрицателното въздействие върху екосистемата;
ii)
изменения или допълнителни устройства за намаляване на случайния улов на застрашени, изчезващи и защитените видове, както и на друг нежелан улов;
в)
ограничения или забрана на употребата на някои риболовни уреди и на риболовните дейности в определени райони или периоди;
г)
изисквания риболовните кораби да спрат операциите в определена зона в продължение на определен минимален период, за да се защитят временните струпвания на застрашени видове, на риба, която хвърля хайвер, на риба под минималния референтен размер за опазване и на други уязвими морски ресурси;
д)
конкретни мерки за намаляване на отрицателното въздействие на риболовните дейности върху морското биологично разнообразие и морските екосистеми, включително мерки за избягване и намаляване, доколкото е възможно, на нежелания улов.
Член 8
Установяване на зони за възстановяване на рибните запаси
1. Съюзът, като отчита надлежно съществуващите защитени зони, се стреми да установи защитени зони въз основа на тяхната биологическа чувствителност, включително зони, за които са налице ясни доказателства, че съдържат голяма концентрация на риба под минималния размер на опазване и на риба, която хвърля хайвер. В тези зони риболовните дейности може да бъдат ограничени или забранени, за да се допринесе за опазването на живите водни ресурси и на морските екосистеми. Съюзът също така продължава да защитава допълнително съществуващите биологично чувствителни зони.
2. За тези цели държавите-членки набелязват, когато е възможно, подходящи зони, които може да съставляват част от свързана мрежа, и подготвят, когато е целесъобразно, съвместни препоръки в съответствие с член 18, параграф 7, за да може Комисията да представи предложение в съответствие с Договора.
3. В рамките на многогодишен план на Комисията може да бъде предоставено правомощието да установи такива защитени биологично чувствителни зони. Прилага се член 18, параграфи 1-6. Комисията докладва редовно на Европейския парламент и на Съвета относно защитените зони.
ДЯЛ II
Специфични мерки
Член 9
Принципи и цели на многогодишните планове
1. Приоритетно се приемат многогодишни планове, които се основават на научни, технически и икономически становища и които съдържат мерки за опазване с цел възстановяване и поддържане на рибните запаси над нивата, позволяващи максимален устойчив улов в съответствие с член 2, параграф 2.
2. Когато поради недостатъчно данни не могат да бъдат определени измеримите цели, свързани с максималния устойчив улов по член 2, параграф 2, в многогодишните планове се предвиждат мерки, основани на подхода на предпазливост, които да осигуряват най-малкото сравнима степен на опазване на съответните запаси.
3. Многогодишните планове обхващат:
a)
единични видове; или
б)
при смесен риболов или когато запасите са свързани по своята динамика - видове риболов, които експлоатират няколко запаса в определена географска зона, като се отчитат познанията за взаимодействието между рибните запаси, риболова и морските екосистеми.
4. Мерките, които се включват в многогодишните планове, и графикът за тяхното изпълнение са пропорционални на преследваните измерими и общи цели, както и на предвижданите срокове. Преди мерките да бъдат включени в многогодишните планове се отчита също вероятното им икономическо и социално въздействие.
5. Многогодишните планове може да съдържат конкретни цели за опазване и мерки, основани на екосистемен подход, за преодоляване на конкретни проблеми на смесения риболов във връзка с постигането на целите, установени в член 2, параграф 2 за смесените запаси, които се обхващат от плановете, когато съгласно научни становища не е възможно да се постигне по-голяма селективност. При необходимост многогодишният план включва специфични алтернативни мерки, основани на екосистемния подход, за опазване на други запаси, обхванати от него.
Член 10
Съдържание на многогодишните планове
1. Когато е целесъобразно и без да се засягат съответните области на компетентност съгласно Договора, многогодишните планове включват:
а)
обхвата, изразен в рибни запаси, вид риболов и зона, за които се прилага многогодишният план;
б)
целите, които съответстват на посочените в член 2 и на съответните разпоредби на членове 6 и 9;
в)
количествено измерими цели като процент на смъртност от риболов и/или биомаса на репродуктивния запас;
г)
ясни срокове за постигане на количествено измерими цели;
д)
референтни равнища на опазване, съобразени с целите, установени в член 2;
е)
цели за опазване и технически мерки, които трябва да бъдат предприети за постигането на измеримите цели, определени в член 15, и мерки, предназначени за избягване или за намаляване, доколкото е възможно, на нежелания улов;
ж)
предпазни мерки за осигуряване на спазването на количествено измеримите цели и корективни мерки, когато са необходими, включително когато намаляването на наличните данни или влошаването на тяхното качество излага на опасност устойчивостта на запаса.
2. Многогодишните планове могат да включват освен това:
a)
други мерки за опазване, по-специално мерки за постепенно премахване на изхвърления улов, като се вземат предвид най-добрите налични научни становища, или за намаляване на отрицателното въздействие на риболова върху екосистемата, които се описват подробно, когато това е целесъобразно, в съответствие с член 18;
б)
количествено измерими показатели за периодично наблюдение и оценка на напредъка във връзка с постигането на измерими цели на многогодишния план;
в)
когато е целесъобразно, конкретни цели за сладководния етап от жизнения цикъл на анадромните и катадромните видове.
3. В многогодишните планове се предвижда тяхното преразглеждане след първоначална последваща оценка, по-специално с цел да бъдат взети предвид промените в научните становища.
Член 11
Мерки за опазване, необходими за спазване на задълженията, произтичащи от екологичното законодателство на Съюза
1. Държавите-членки имат право да приемат мерки за опазване, незасягащи риболовните кораби на други държави-членки, които са приложими във водите под техен суверенитет или юрисдикция и които са необходими за изпълнение на задълженията им съгласно член 13, параграф 4 от Директива 2008/56/ЕО, член 4 от Директива 2009/147/ЕО или член 6 от Директива 92/43/ЕИО, при условие че тези мерки са съвместими с целите, определени в член 2 от настоящия регламент, отговарят на целите на съответното законодателство на Съюза, което са предназначени да прилагат; и са не по-малко строги от мерките, предвидени в законодателството на Съюза.
2. Когато дадена държава-членка (наричана по-долу "държава-членка инициатор") счита, че е необходимо да бъдат приети мерки за спазване на задълженията по параграф 1, а други държави-членки имат пряк управленски интерес в риболова, който ще бъде засегнат от такива мерки, Комисията има право при поискване да приеме такива мерки чрез делегирани актове в съответствие с член 46. За тази цел член 18, параграфи 1-4 и параграф 6 се прилага mutatis mutandis.
3. Държавата-членка инициатор предоставя на Комисията и на другите държави-членки, които имат пряк управленски интерес, съответната информация за изискваните мерки, включително обосновката им, научните доказателства и подробностите за практическото им прилагане и изпълнение. Държавата-членка инициатор и другите държави-членки, които имат пряк управленски интерес, могат да представят съвместна препоръка по член 18, параграф 1 в рамките на шест месеца от момента, в който бъде представена достатъчно информация. Комисията приема мерките, като взема предвид всички налични научни становища, в рамките на три месеца от получаването на пълното искане.
Ако всички държави-членки не дадат съгласието си за представяне на съвместна препоръка на Комисията в съответствие с първа алинея и в рамките на определените в нея срокове, или ако съвместната препоръка не е в съответствие с изискванията по параграф 1, Комисията може да представи законодателно предложение в съответствие с Договора.
4. Чрез дерогация от параграф 3, при липса на съвместна препоръка, посочена в параграф 3, в спешни случаи, Комисията приема мерките. Мерките, които се приемат в спешни случаи, се ограничават до мерки, без които би било застрашено постигането на целите, свързани с установяването на мерките за опазване в съответствие с директивите, посочени в параграф 1, и намеренията на държавата-членка.
5. Мерките, посочени в параграф 4 се прилагат за максимален период от 12 месеца, който може да бъде удължен с не повече от 12 месеца, когато условията предвидени в посочения параграф продължават да са налице.
6. Комисията улеснява сътрудничеството между заинтересованата държава-членка и държавите-членки, които имат пряк управленски интерес в съответната риболовна дейност, в процеса на прилагане и изпълнение на мерките, приети съгласно параграфи 2, 3 и 4.
Член 12
Мерки на Комисията в случай на сериозна заплаха за морските биологични ресурси
1. По надлежно обосновани наложителни причини за спешност, свързани с наличието на сериозна заплаха за опазването на морските биологични ресурси или за морската екосистема, Комисията - по мотивирано искане на държава-членка или по своя собствена инициатива - с цел облекчаване на заплахата, може да приеме актове за изпълнение с незабавно приложение за максимален срок от шест месеца в съответствие с процедурата, посочена в член 47, параграф 3.
2. Държавата-членка представя искането по параграф 1 едновременно до Комисията, до останалите държави-членки и до съответните консултативни съвети. Останалите държави-членки и консултативните съвети могат да представят своите писмени бележки в рамките на седем работни дни от датата на получаване на уведомлението. Комисията взема решение в срок от 15 работни дни от датата на получаване на искането по параграф 1.
3. Преди изтичане на първоначалния срок на прилагане на актове за изпълнение с незабавно приложение, посочени в параграф 1, и при спазване на условията по параграф 1, Комисията може да приеме актове за изпълнение с незабавно приложение за удължаване на срока на прилагане на тази спешна мярка с не повече от 6 месеца. Тези актове за изпълнение се приемат в съответствие с процедурата, посочена в член 47, параграф 3.
Член 13
Спешни мерки на държавите-членки
1. Въз основа на доказателства за наличието на сериозна заплаха за опазването на морските биологични ресурси или за морската екосистема, свързана с риболовни дейности във води, които попадат под суверенитета или юрисдикцията на държава-членка, изискваща незабавно действие, държавата-членка може да приеме спешни мерки за смекчаване на заплахата. Тези мерки трябва да са съвместими с целите, определени в член 2, и да не са по-малко строги от предвидените в действащото право на Съюза. Тези мерки се прилагат не повече от три месеца.
2. Когато спешните мерки, които трябва да бъдат приети от държава-членка, могат да засегнат риболовните кораби на други държави-членки, те се приемат само след като с Комисията, съответните държави-членки и съответните консултативни съвети бъдат проведени консултации относно проекта на мерките, придружен от обяснителен меморандум. Държавата-членка, която е поискала консултациите, може да определи разумен срок за консултации, който обаче не е по-малък от един месец.
3. Когато Комисията прецени, че някоя мярка, приета съгласно настоящия член, не отговаря на условията по параграф 1, тя може, след излагане на съответните мотиви, да поиска отсъответната държава-членка да измени или отмени мярката.
Член 14
Избягване и намаляване на нежелания улов
1 За да улеснят въвеждането на задължението за разтоварване на сушата на целия улов при съответния вид риболов в съответствие с член 15 („задължение за разтоварване“), въз основа на най-добрите налични научни становища и като се вземат предвид становищата на съответните консултативни съвети, държавите-членки може дапровеждат пилотни проекти с цел пълно проучване на всички приложими методи за избягване, намаляване и премахване на нежелания улов при даден вид риболов.
2. Държавите-членки може да изготвят „атлас на изхвърляния улов“, показващ нивото на изхвърлен улов при всеки от видовете риболов, за които се прилага член 15, параграф 1.
Член 15
Задължение за разтоварване
1. Целият улов на видове за които се прилагат ограничения за улов, а в Средиземно море и уловът на видове, за които се прилага минимален размер за разтоварване на сушата съгласно приложение III към Регламент (ЕО) № 1967/2006, който е получен при риболовни дейности във водите на Съюза или дейност на риболовни кораби на Съюза извън неговите води, във води, които не са под суверенитета или юрисдикцията на трети държави, при видовете риболов и географските зони, изброени по-долу, се качва и задържа на борда на риболовните кораби, записва се, разтоварва се на сушата и когато е приложимо - се проверява спрямо квотите, освен когато се използва като жива стръв, в съответствие със следния график:
а)
най-късно от 1 януари 2015 г.:
-
риболовът на дребни пелагични видове (например скумрия, херинга, сафрид, син меджид, капрова риба, хамсия, атлантическа аргентина, средиземноморска сардина, цаца);
-
риболовът на едри пелагични видове (например червен тон, риба меч, бял тон, дебел тон, син и бял марлин);
-
риболовът за промишлени цели (inter alia например на мойва, пясъчна змиорка и норвежки паут);
-
риболовът на сьомга в Балтийско море;
б)
най-късно от 1 януари 2015 г. - за видовете, определящи за съответния вид риболов, и не по-късно от 1 януари 2017 г. - за всички останали видове по отношение на риболова във водите на Съюза в Балтийско море за видовете, към които се прилагат ограничения за улова, различни от обхванатите от буква а);
в)
най-късно от 1 януари 2016 г. - за видовете, определящи за съответния вид риболов, и не по-късно от 1 януари 2019 г. - за всички останали видове в:
i)
Северно море
-
риболовът на треска, пикша, меджид и сайда;
-
ловът на норвежки омар;
-
риболовът на обикновен морски език и писия;
-
риболовът на мерлуза;
-
ловът на северна скарида;
ii)
северозападните води
-
риболовът на треска, пикша, меджид и сайда;
-
ловът на норвежки омар;
-
риболовът на обикновен морски език и писия;
-
риболовът на мерлуза;
iii)
югозападните води
-
ловът на норвежки омар;
-
риболовът на обикновен морски език и писия;
-
риболовът на мерлуза;
iv)
друг вид риболов за видовете, към които се прилагат ограничения за улов;
г)
най-късно от 1 януари 2017 г. - за видовете, определящи за съответния вид риболов, и не по-късно от 1 януари 2019 г. - за всички останали видове по отношение на риболова, който не е обхванат от буква а), в Средиземно море, Черно море и във всички останали води на Съюза, както и във водите извън водите на Съюза, които не са под суверенитета или юрисдикцията на трети държави.
2. Параграф 1 не засяга международните задължения на Съюза. На Комисията се предоставя правомощието да приема делегирани актове в съответствие с член 46 за целите на въвеждането на тези международни задължения в правото на Съюза, включително по-специално на дерогации от задължението за разтоварване на сушата на улова съгласно настоящия член.
3. Когато всички държави-членки, които имат пряк управленски интерес в конкретен вид, се споразумеят задължението за разтоварване на сушата да се прилага по отношение на видове, различни от посочените в параграф 1, те могат да представят съвместна препоръка с цел разширяване на обхвата на задължението за разтоварване към тези други видове. За тази цел член 18, параграфи 1-6 се прилага mutatis mutandis. При представянето на такава съвместна препоръка на Комисията се предоставя правомощието да приема делегирани актове, съдържащи тези мерки, в съответствие с член 46.
4. Задължението за разтоварване по параграф 1 не се прилага по отношение на:
a)
видове, чийто улов е забранен и които са посочени като такива в правен акт на Съюза, приет в рамките на ОПР;
б)
видове, които според научните данни са с висок процент на оцеляване, като се вземат предвид характеристиките на риболовния уред, риболовните практики и екосистемата;
в)
улов, за който се прилагат минимални изключения.
5. Подробностите за изпълнението на задължението за разтоварване по параграф 1 се определят в многогодишните планове, посочени в членове 9 и 10, а когато е приложимо, по-детайлно се определят в съответствие с член 18, включително:
a)
специални разпоредби по отношение на риболова или видове, за които се прилага задължението за разтоварване, посочено в параграф 1;
б)
конкретизиране на изключенията от задължението за разтоварване на видовете, посочени в параграф 2, буква б);
в)
разпоредби за минимални изключения до не повече от 5 % от общия годишен улов на всички видове, за които се прилага задължението за разтоварване, посочено в параграф 1. Минималното изключение се прилага в следните случаи:
i)
когато има научни данни, че повишаването на селективността е много трудно постижимо; или
ii)
за да се избегнат прекомерни разходи за обработка на нежелан улов при онези риболовни уреди, при които нежеланият улов за риболовен уред не е повече от определен процент, който се установява в план, от общия годишен улов с тези риболовни уреди.
Уловът по разпоредбите, посочени в буква в), не се отчита спрямо съответните квоти, но въпреки това се записва в пълен размер.
За преходен период от четири години процентът от общия годишен улов по буква в) се увеличава със:
i)
два процентни пункта през първите две години от прилагането на задължението за разтоварване; и
ii)
един процентен пункт през следващите две години;
г)
разпоредби относно документирането на улова;
д)
определяне на минимални референтни размери за опазване, когато е целесъобразно, в съответствие с параграф 10.
6. Ако не е приет многогодишен план или план за управление на съответния вид риболов в съответствие с член 18 от Регламент (ЕО) № 1967/2006, в съответствие с член 18 от настоящия регламент на Комисията се предоставя правомощието да приема делегирани актове в съответствие с член 46 от настоящия регламент, които временно и за срок от не повече от три години определят специален план, съдържащ спецификациите, посочени в параграф 5, букви а)-д) от настоящия член. Държавите-членки могат да си сътрудничат в съответствие с член 18 от настоящия регламент за изготвянето на такъв план с цел Комисията да приеме тези актове или да представи предложение в съответствие с обикновената законодателна процедура.
7. Ако не са приети мерки за определянето на минималното изключение нито посредством многогодишен план съгласно параграф 5, нито посредством специален план за задължението за разтоварване на сушата на улова в съответствие с параграф 6, Комисията приема делегирани актове в съответствие с член 46, определящи минималното изключение, посочено в параграф 4, буква в), което при спазване на условията по параграф 5, буква в), подточка i) или ii) се прилага за не повече от 5 % от общия годишен улов на всички видове, за които се прилага задължението за разтоварване по параграф 1. Това минимално изключение се приема, така че да започне да се прилага от началната дата на прилагане на съответното задължение за разтоварване.
8. Като дерогация от задължението за отчитане на улова спрямо съответната квота в съответствие с параграф 1, уловът, за който се прилага задължение за разтоварване и който превишава квотите за въпросните запаси, или уловът на запаси, за които държавите-членки нямат квота, може да се отчете спрямо квотата за целевите видове, при условие че не превишава 9 % от квотата за целевите видове. Настоящата разпоредба се прилага единствено ако запасите на нецелевия вид се намират в безопасни биологични граници.
9. За рибните запаси, за които се прилага задължение за разтоварване, държавите-членки могат да проявяват гъвкавост по отношение на квотите в две последователни години в размер до 10 % от разрешените им разтоварвания на сушата. За тази цел всяка държава-членка може да разреши разтоварването на допълнителни количества от запасите, за които се прилага задължението за разтоварване, при условие че тези количества не надхвърлят 10 % от квотата, разпределена на въпросната държава-членка. Прилага се член 105 от Регламент (ЕО) № 1224/2009.
10. С цел да се осигури защитата на младите екземпляри от морски организми може да се определят минимални референтни размери за опазване.
11 За видовете, за които се прилага задължение за разтоварване по параграф 1, употребата на улова от видовете под минималния референтен размер за опазване се ограничава за цели, различни от пряката консумация от човека, включително рибни брашна, рибно масло, храна за домашни любимци, добавки в храните, лекарства и козметични препарати.
12. За видовете, за които не се прилага задължението за разтоварване по параграф 1, уловът на видове под минималния референтен размер за опазване не се задържа на борда, а незабавно се връща в морето.
13. Държавите-членки осигуряват подробното и точно документиране на всички риболовни рейсове, както и адекватен капацитет и средства за целите на наблюдението на спазването на задължението за разтоварване, като наблюдатели, вътрешна система за видеонаблюдение (CCTV) и други. При това държавите-членки спазват принципа на ефективност и пропорционалност.
Член 16
Възможности за риболов
1. Възможностите за риболов, разпределени на държавите-членки, осигуряват относителна стабилност на риболовните дейности на всяка държава-членка за всеки рибен запас или вид риболов. При разпределянето на нови възможности за риболов се вземат предвид интересите на всяка държава-членка.
2. Когато се въвежда задължение за разтоварване от даден рибен запас, възможностите за риболов се определят, като се отчита промяната на подхода - от определяне на възможностите за риболов, така че да отразяват разтоварванията на сушата, към определяне на възможностите за риболов, така че да отразяват улова, въз основа на разбирането, че през първата и последващите години изхвърлянето на улов от този запас вече няма да е разрешено.
3. При наличието на нови научни данни за значително несъответствие между възможностите за риболов, които са определени за конкретен запас, и действителното състояние на този запас, държавите-членки с пряк управленски интерес може да отправят обосновано искане до Комисията да представи предложение за намаляване на това несъответствие, като същевременно се спазват целите по член 2, параграф 2.
4. Възможностите за риболов се определят в съответствие с целите, установени в член 2, параграф 2, и при спазване на количествено измеримите цели, сроковете и границите, определени в съответствие с член 9, параграф 2 и член 10, параграф 1, букви б) и в).
5. Мерките относно определянето и разпределянето на възможностите за риболов на трети държави във води на Съюза се установяват в съответствие с Договора.
6. Всяка държава-членка решава как разпределените ѝ възможности за риболов, за които не се прилага система за прехвърляеми риболовни концесии, може да бъдат разпределяни на кораби, които плават под нейно знаме, например като създаде индивидуални възможности за риболов. Държавата-членка уведомява Комисията за метода на разпределение.
7. За целите на разпределянето на възможностите за риболов, свързани със смесен риболов, държавите-членки отчитат вероятния състав на улова на корабите, които извършват такъв риболов.
8. След уведомяване на Комисията държавите-членки могат да разменят изцяло или частично разпределените им възможности за риболов.
Член 17
Критерии за разпределяне на възможностите за риболов на държавите-членки
При разпределянето на възможностите за риболов, на които те имат право по член 16, държавите-членки използват прозрачни и обективни критерии, включително от екологичен, социален и икономически характер. Критериите, които се използват, може да включват например въздействието на риболова върху околната среда, минали данни относно спазването на изискванията, приноса към местната икономика и историческите нива на улов. В рамките на разпределените им възможности за риболов държавите-членки се стремят да осигурят стимули на риболовните кораби, които използват селективен риболовен уред или техники за риболов с намалено въздействие върху околната среда, като намалено енергийно потребление или намалено увреждане на местообитанията.
ДЯЛ III
Регионализация
Член 18
Регионално сътрудничество относно мерките за опазване
1. Когато по отношение на мерките за опазване, приложими към определена географска зона, включително в многогодишен план, изготвен съгласно членове 9 и 10, както и в случаите, предвидени в член 11 и член 15, параграф 6, на Комисията е предоставено правомощието да приема мерки чрез делегирани актове или актове за изпълнение, държавите-членки с пряк управленски интерес, засегнати от тези мерки, могат в рамките на срок, който се посочва в съответната мярка за опазване и/или многогодишния план, да постигнат съгласие да представят съвместни препоръки, предназначени за постигане на целите на съответните мерки на Съюза за опазване, на многогодишните планове или на специалните планове за разтоварване. Комисията не приема такива делегирани актове или актове за изпълнение преди изтичането на срока за представяне на съвместни препоръки от държавите-членки.
2. За целите на параграф 1 държави-членки с пряк управленски интерес, засегнати от мерките по параграф 1, си сътрудничат при формулирането на съвместни препоръки. Те се консултират и със съответните консултативен(ни) съвет(и). Комисията улеснява сътрудничеството между държавите-членки, включително при необходимост като осигурява получаването на научни становища от съответните научни органи.
3. Когато е представена съвместна препоръка съгласно параграф 1, на Комисията се предоставя правомощието да приеме тези мерки чрез делегирани актове или актове за изпълнение, при условие че тази препоръка е съвместима със съответните мерки за опазване и/или многогодишен план.
4. Когато мярката за опазване се прилага за конкретен рибен запас, споделян с трети държави и управляван от многостранни организации в областта на рибарството или съгласно двустранни или многостранни споразумения, Съюзът се стреми да постигне съгласие със съответните партньори по мерките, необходими за постигане на целите, определени в член 2.
5. Държавите-членки гарантират, че съвместните препоръки относно мерките за опазване, които се приемат съгласно параграф 1, се основават на най-добрите налични научни становища и да отговарят на всички изисквания по-долу:
a)
са съвместими с целите, определени в член 2;
б)
са съвместими с обхвата и целите на съответните мерки за опазване;
в)
са съвместими с обхвата и водят до ефективно постигане на общите и количествено измеримите цели, определени в съответния многогодишен план;
г)
са не по-малко строги от мерките, предвидени в правото на Съюза.
6. Ако не всички държави-членки успеят да постигнат съгласие по съвместните препоръки, които се представят на Комисията в съответствие с параграф 1 в рамките на определения срок, или ако съвместните препоръки относно мерките за опазване не се считат за съвместими с общите и количествено измеримите цели на въпросните мерки за опазване, Комисията може да представи предложение за подходящи мерки в съответствие с Договора.
7. В допълнение към случаите, посочени в параграф 1, държавите-членки с пряк управленски интерес по отношение на риболов в географски определена зона също могат да изготвят съвместни препоръки до Комисията за мерки, които Комисията да предложи или да приеме.
8. Като допълнителен или алтернативен метод за регионално сътрудничество на държавите-членки ще се предоставя правомощието във връзка с мярка на Съюза за опазване, която се прилага към съответна географска зона, включително многогодишен план по членове 9 и 10, да приемат в определен срок мерки, с които тази мярка за опазване се конкретизира допълнително. Засегнатите държави-членки си сътрудничат тясно при приемането на такива мерки. Параграфи 2, 4 и 5 от настоящия член се прилагат mutatis mutandis. Комисията се включва в процеса и нейните бележки се вземат под внимание. Държавите-членки приемат своите съответни национални мерки единствено ако всички засегнати държави-членки са постигнали съгласие относно съдържанието на мерките. Когато Комисията прецени, че мярката на държавата-членка не отговаря на условията, свързани със съответната мярка за опазване, тя може, след излагане на съответните мотиви, да поиска от съответната държава членка да измени или да отмени мярката.
ДЯЛ IV
Национални мерки
Член 19
Мерки на държавите-членки, приложими за риболовните кораби, плаващи под тяхно знаме, или за лицата, установени на тяхна територия
1. Държава-членка може да предприеме мерки за опазване на рибните запаси във водите на Съюза, при условие че тези мерки отговарят на всички изисквания по-долу:
а)
се прилагат единствено за риболовните кораби, плаващи под знамето на тази държава-членка, или, в случай на риболовни дейности, които не се извършват от риболовен кораб, за лица, установени на тази част от нейната територията, по отношение на която се прилага Договорът;
б)
са съвместими с целите, определени в член 2; и
в)
са не по-малко строги от мерките, предвидени в правото на Съюза.
2. За целите на контрола държавите-членки информират другите засегнати държави-членки за разпоредбите, приети съгласно параграф 1.
3. Държавите-членки оповестяват публично подходяща информация във връзка с мерките, приети в съответствие с настоящия член.
Член 20
Мерки на държавите-членки в 12-милната зона
1. Държава-членка може да предприеме недискриминационни мерки за опазването и управлението на рибните запаси и за поддържане или подобрение на природозащитния статус на морските екосистеми в зоната от 12 морски мили, измерени от нейните изходни линии, при условие че Съюзът не е приел мерки за опазване и управление конкретно за тази зона или конкретно за разрешаване на проблема, установен от съответната държава-членка. Мерките на държавата-членка трябва да са съвместими с целите, определени в член 2, и да не са по-малко строги от мерките, предвидени в правото на Съюза.
2. Когато мерките за опазване и управление, които трябва да бъдат приети от държава-членка, могат да засегнат риболовните кораби на други държави-членки, те се приемат само след провеждане на консултации с Комисията, съответните държави-членки и съответните консултативни съвети по проекта на мерките, придружен от обяснителен меморандум, в който също така се указва, че те са недискриминационни. За целите на тези консултации държавата-членка, която ги провежда, може да определи разумен срок, който обаче не е по-малък от два месеца.
3. Държавите-членки оповестяват публично подходяща информация във връзка с мерките, приети в съответствие с настоящия член.
4. Когато Комисията прецени, че някоя мярка, приета по настоящия член, не отговаря на условията по параграф 1, тя може, след излагане на съответните мотиви, да поиска от съответната държава-членка да измени или отмени мярката.
ЧАСТ IV
УПРАВЛЕНИЕ НА РИБОЛОВНИЯ КАПАЦИТЕТ
Член 21
Въвеждане на системи за прехвърляеми риболовни концесии
Държавите-членки могат да въведат система за прехвърляеми риболовни концесии. Държавите-членки, които са въвели такава система, създават и поддържат регистър на прехвърляемите риболовни концесии.
Член 22
Адаптиране и управление на риболовния капацитет
1. Държавите-членки въвеждат постепенно мерки за адаптиране на риболовния капацитет на своя флот към своите възможности за риболов с цел постигане на стабилен и траен баланс между тях, като отчитат тенденциите и се основават на най-добрите научни становища.
2. За постигане на целта, посочена в параграф 1, до 31 май всяка година държавите-членки изпращат на Комисията доклад относно баланса между риболовния капацитет на своя флот и своите риболовни възможности. За по-лесното постигане на общ подход в рамките на Съюза този доклад се изготвя в съответствие с общите насоки, които Комисията може да разработи, като укаже съответните технически, социални и икономически параметри.
Докладът съдържа годишна оценка на капацитета на националния флот и на всички сегменти на флота на всяка държава членка. Стремежът е в доклада да бъдат набелязани евентуалните структурни излишъци на капацитет по сегменти и да се направи оценка на дългосрочната рентабилност по сегменти. Докладите се оповестяват публично.
3. По отношение на оценките по параграф 2, втора алинея държавите-членки основават анализа си на баланса между риболовния капацитет на своя флот и своите възможности за риболов. За корабите, осъществяващи дейност в най-отдалечените региони, и за корабите, осъществяващи дейност само извън водите на Съюза, се изготвят отделни оценки.
4. Ако оценката докаже ясно, че няма реален баланс между риболовния капацитет и възможностите за риболов, държавата-членка изготвя и включва в доклада си план за действие за сегментите на флота, при които е установен структурен излишък на капацитет. В плана за действие се определят измерими цели при адаптирането и средства за постигане на баланс, както и ясен график за изпълнението му.
Всяка година Комисията изготвя за Европейския парламент и Съвета доклад относно баланса между риболовния капацитет на флотовете на държавите-членки и техните възможности за риболов, в съответствие с насоките по параграф 2, първа алинея. Докладът включва плановете за действие, посочени в първа алинея на настоящия параграф. Първият доклад се представя до 31 март 2015 г.
В случай че не бъде изготвен докладът по параграф 2 и/или не бъде изпълнен планът за действие по първа алинея от настоящия параграф, може да бъде наложено пропорционално спиране или прекъсване на изплащането на съответната финансова помощ от Съюза за съответната държава-членка за инвестиции в съответния(ите) сегмент(и) на флота в съответствие с бъдещ правен акт на Съюза за определяне на условията за финансовото подпомагане за политиката в областта на морското дело и рибарството за периода 2014-2020 г.
5. Не се разрешава отписване от риболовния флот, подпомогнато с публична помощ, освен когато то е предшествано от отнемането на лицензията за риболов и на разрешенията за риболов.
6. Риболовният капацитет, съответстващ на риболовните кораби, изтеглени с публична помощ, не се заменя.
7. Държавите-членки гарантират, че считано от 1 януари 2014 г. риболовният капацитет на флота им в нито един момент не надвишава пределните граници за риболовния капацитет, определени в приложение II.
Член 23
Системи за вписване/отписване
1. Държавите-членки организират вписването и отписването на кораби от своя флот по такъв начин, че вписването на нов капацитет без публична помощ, да бъде компенсирано от предшестващо отписване на капацитет без публична помощ, най-малкото равен на новозаписания.
2. Комисията може да приеме актове за изпълнение, определящи правилата за прилагането на настоящия член. Тези правила за изпълнение се приемат в съответствие с процедурата по разглеждане, посочена в член 47, параграф 2.
3. Не по-късно от 30 декември 2018 г.. Комисията прави оценка на системата за вписване/отписване с оглед развитието на съотношението между капацитета на флотовете и прогнозните възможности за риболов и, когато е целесъобразно, предлага изменение на тази система.
Член 24
Регистри на риболовните флотове
1. Държавите-членки записват информацията за характеристиките на собствеността, за кораба и уредите и за дейността на риболовните кораби на Съюза, плаващи под тяхно знаме, която е необходима за управлението на мерките, установени съгласно настоящия регламент.
2. Държавите-членки предават на Комисията информацията по параграф 1.
3. Комисията поддържа регистър на риболовния флот на Съюза, съдържащ получената съгласно параграф 2 информация. Тя осигурява публичен достъп до регистъра на риболовния флот на Съюза, като същевременно осигурява подходяща защита на личните данни.
4. Комисията приема актове за изпълнение, с които установява технически оперативни изисквания за записването, формата и условията за предаване на информацията по параграфи 1-3. Тези актове за изпълнение се приемат в съответствие с процедурата по разглеждане, посочена в член 47, параграф 2.
ЧАСТ V
НАУЧНА ОСНОВА ЗА УПРАВЛЕНИЕ НА РИБАРСТВОТО
Член 25
Изисквания по отношение на данните за управление на рибарството
1. Държавите-членки събират в съответствие с приетите правила в областта на събирането на данни биологични, екологични, технически и социално-икономически данни, необходими за управлението на рибарството, управляват тези данни и ги предоставят на крайните потребители на научни данни, включително на органите, определени от Комисията. За събирането и управлението на такива данни е допустимо финансиране от Европейския фонд за морско дело и рибарство в съответствие с бъдещ правен акт на Съюза за определяне на условията за финансовото подпомагане за политиката в областта на морското дело и рибарството за периода 2014-2020 г. Тези данни по-специално трябва да дават възможност за оценка на:
а)
състоянието на експлоатираните морски биологични ресурси;
б)
нивото на риболов и въздействието, което риболовните дейности оказват върху морските биологични ресурси и морските екосистеми; и
в)
социално-икономическите резултати на сектора на рибарството, сектора на аквакултурите и преработвателния сектор във водите на Съюза и извън тях.
2. Събирането, управлението и използването на данните се основава на следните принципи:
а)
точност и надеждност и своевременно събиране;
б)
използване на механизми за координация с цел избягване на дублирането на събирането на данни за различни цели;
в)
безопасно съхраняване и защита на събраните данни в компютърни бази данни, както и публичното им оповестяване, когато е целесъобразно, включително в обобщен вид с цел осигуряване на поверителност;
г)
достъп на Комисията или на определените от нея органи до националните бази данни и системи, използвани за обработката на събраните данни, с цел проверка на наличието и качеството на данните;
д)
своевременното предоставяне на относими данни и съответните методологии, по които са получени, на органите с научен или управленски интерес в научния анализ на данни в сектора на рибарството, както и на други заинтересовани страни, освен в случаите, когато се изисква защита и поверителност на данните съгласно приложимото право на Съюза.
3. Всяка година държавите-членки представят на Комисията доклад относно изпълнението на националните си програми за събиране на данни и го оповестяват публично.
Комисията прави оценка на годишния доклад относно събирането на данни, след като проведе консултации със своя научен консултативен орган и, когато е целесъобразно, с регионалните организации за управление на рибарството (РОУР), в които Съюзът е договаряща страна или наблюдател, както и със съответните международни научни органи.
4. Държавите-членки осигуряват националното координиране на събирането и управлението на научните данни, свързани с управлението на рибарството, включително на социално-икономическите данни. За тази цел те определят национален кореспондент и организират годишна национална координационна среща. Комисията се уведомява за националните координационни дейности и се кани на координационните срещи.
5. В тясно сътрудничество с Комисията държавите-членки координират своите дейности за събиране на данни с другите държави-членки в същия регион и полагат всички усилия да координират действията си с трети държави, които имат суверенитет или юрисдикция върху водите в същия регион.
6. Събирането, управлението и използването на данните се извършва по икономически ефективен начин.
7. В случай че държава-членка не събере и/или не предостави своевременно данни на крайните потребители, може да бъде наложено пропорционално спиране или прекъсване на изплащането на съответната финансова помощ от Съюза за тази държава-членка в съответствие с бъдещ правен акт на Съюза за определяне на условията за финансовото подпомагане за политиката в областта на морското дело и рибарството за периода 2014-2020 г.
Член 26
Провеждане на консултации с научни органи
Комисията провежда консултации с подходящи научни органи. Когато е целесъобразно, се провеждат консултации с НТИКР по въпросите, свързани с опазването и управлението на живите морски ресурси, включително биологичните, икономическите, екологичните, социалните и техническите аспекти. При консултациите с научни органи се отчита доброто управление на публичните средства с цел избягване на дублирането на работата на такива органи.
Член 27
Научни изследвания и научни становища
1. Държавите-членки изпълняват програми за научни изследвания и за иновации в областта на рибарството и аквакултурите. Те координират своите програми за научни изследвания и иновации и програми за научни становища в областта на рибарството с други държави-членки в тясно сътрудничество с Комисията в контекста на рамката за научни изследвания и иновации на Съюза, като включват и съответните консултативни съвети, когато е целесъобразно. За тези дейности е допустимо финансиране от бюджета на Съюза съгласно съответните правни актове на Съюза.
2. Държавите-членки осигуряват наличността на съответната компетентност и човешки ресурси, необходими за научния консултативен процес, посредством участието на съответните заинтересовани страни, като използват наред с другото наличните финансови ресурси на Съюза и като се координират помежду си.
ЧАСТ VI
ВЪНШНА ПОЛИТИКА
Член 28
Цели
1. За да осигури устойчивата експлоатация, управление и опазване на морските биологични ресурси и на морската среда, Съюзът осъществява своите външни отношения в областта на рибарството в съответствие със своите международни задължения и цели на политиката, както и с целите и принципите, определени в членове 2 и 3.
2. По-специално Съюзът:
a)
оказва активна подкрепа и принос за развитието на научните познания и становища;
б)
подобрява съгласуваността на политиките в инициативите на Съюза, като се обръща особено внимание на дейностите в областта на околната среда, търговията и развитието, и засилва последователността на действията, които се предприемат в рамките на сътрудничеството за развитие и научното, техническото и икономическото сътрудничество;
в)
допринася за устойчивите риболовни дейности, които са икономически жизнеспособни и насърчават заетостта в Съюза;
г)
гарантира, че неговите риболовни дейности извън водите на Съюза се основават на същите принципи и стандарти като тези, предвидени в приложимото право на Съюза относно ОПР, и същевременно насърчава условията на равнопоставеност между операторите от Съюза и операторите от трети държави;
д)
насърчава и подкрепя във всички международни сфери необходимите действия за премахване на ННН риболова;
е)
насърчава създаването и укрепването на комитети по въпросите на спазването на задълженията на РОУР, провеждането на периодични независими прегледи на резултатите и приемането на подходящи коригиращи действия, включително налагането на ефективни и възпиращи наказания, които трябва да се прилагат по прозрачен и недискриминационен начин.
3. Разпоредбите на настоящата част не засягат специалните разпоредби, приети съгласно член 218 от Договора.
ДЯЛ I
Международни организации в областта на рибарството
Член 29
Дейности на Съюза в международните организации в областта на рибарството
1. Съветът подкрепя активно и допринася за дейността на международните организации в областта на рибарството, включително РОУР.
2. Позициите на Съюза в международните организации в областта на рибарството и РОУР се основават на най-добрите налични научни становища, за да се гарантира, че рибните ресурси се управляват в съответствие с целите, определени в член 2, по-специално в параграф 2 и параграф 5, точка 4, буква в) от него. Съюзът се стреми към ръководна роля в процеса на подобряване на резултатите от дейността на РОУР с цел да им предостави по-добра възможност за опазване и управление на живите морски ресурси, попадащи в тяхната компетентност.
3. Съюзът активно подкрепя разработването на подходящи и прозрачни механизми за разпределяне на възможностите за риболов.
4. Съюзът насърчава сътрудничеството между РОУР и съгласуваността на съответните им регулаторни рамки и подкрепя натрупването на научни познания и становища, за да се гарантира, че техните препоръки се основават на такива научни становища.
Член 30
Спазване на международните разпоредби
Съюзът, включително с помощта на Европейска агенция за контрол на рибарството („Агенцията“), си сътрудничи с трети държави и международни организации в областта на рибарството, включително РОУР, за да засили спазването на мерките, и по-специално на тези за борба с ННН риболов, с цел да се гарантира стриктното спазване на мерките, приети от тези международни организации.
ДЯЛ II
Споразумения за партньорство в областта на устойчивото рибарство
Член 31
Принципи и цели на споразуменията за партньорство в областта на устойчивото рибарство
1. Споразуменията за партньорство в областта на устойчивото рибарство с трети държави осигуряват правна, екологична, икономическа и социална рамка за риболовните дейности, извършвани от риболовни кораби на Съюза във води на трети държави.
Тази рамка може да включва:
a)
развитие и подкрепа за необходимите научни и изследователски институции;
б)
способности за наблюдение, контрол и надзор;
в)
други елементи за изграждане на капацитет, които са свързани с развитието на устойчива политика в областта на рибарството на третата държава.
2. С цел устойчива експлоатация на излишъците от морски биологични ресурси Съюзът се стреми да осигури споразуменията за партньорство в областта на устойчивото рибарство с трети държави да са изгодни както за Съюза, така и за съответната трета държава, включително за нейното местно население и риболовна промишленост, и да допринасят за продължаване на дейността на флотовете на Съюза, както и да целят получаването на подходящ дял от наличния излишък, който да е съизмерим с интереса на флотовете на Съюза.
3. С цел корабите на Съюза, извършващи риболов съгласно споразумения за партньорство в областта на устойчивото рибарство, когато е целесъобразно, да извършват дейността си при спазване на стандарти, подобни на приложимите за риболовните кораби на Съюза, извършващи риболов във води на Съюза, Съюзът се стреми да включи в споразуменията за партньорство в областта на устойчивото рибарство подходящи разпоредби относно задълженията за разтоварване на сушата на риба и продукти от риболов.
4. Риболовните кораби на Съюза улавят единствено излишъка от допустимия улов, посочен в член 62, параграфи 2 и 3 от Конвенцията на ООН по морско право, и определен по ясен и прозрачен начин въз основа на най-добрите налични научни становища и обменената между Съюза и съответната трета държава относима информация относно общото риболовно усилие, упражнявано от всички флотове върху засегнатите запаси. По отношение на трансгранично преминаващите и далекомигриращите рибни запаси при определянето на ресурсите, които са налични за достъп, следва да се отчитат надлежно извършваните на регионално равнище оценки, както и мерките за опазване и управление, приети от съответните РОУР.
5. Риболовните кораби на Съюза не могат да извършват дейност във водите на третата държава, с която е сключено споразумение за партньорство в областта на устойчивото рибарство, ако не притежават разрешение за риболов, издадено в съответствие със споразумението.
6. Съюзът гарантира, че споразуменията за партньорство в областта на устойчивото рибарство съдържат разпоредба относно спазването на демократичните принципи и правата на човека, която съставлява съществен елемент от такива споразумения.
Доколкото е възможно, споразуменията съдържат и:
a)
разпоредба за забрана на предоставянето на по-благоприятни условия на различните флотове, извършващи риболов в тези води, в сравнение с условията, предоставени на икономическите участници от Съюза, включително по отношение на опазването, развитието и управлението на ресурсите, финансовите условия, таксите и другите права, свързани с издаването на разрешения за риболов;
б)
разпоредба за изключителност, свързана с правилото по параграф 5.
7. На равнището на Съюза се полагат усилия за наблюдение на дейностите на риболовните кораби на Съюза, извършващи дейност във води извън водите на Съюза извън рамките на споразуменията за партньорство в областта на устойчивото рибарство.
8. Държавите-членки гарантират, че риболовните кораби на Съюза, които плават под тяхно знаме и извършват дейност извън водите на Съюза, са в състояние да представят подробна и точна документация за всички свои риболовни и преработвателни дейности.
9. Посоченото в параграф 5 разрешение за риболов се предоставя на кораб, който е отписан от регистъра на риболовния флот на Съюза и впоследствие е вписан отново в него след по-малко от 24 месеца, само ако собственикът на кораба, не представи на компетентните органи на държавата на знамето всички данни, необходими за да докаже, че през този период корабът е извършвал дейност при пълно спазване на стандартите, приложими за корабите, плаващи под знаме на Съюза.
Ако през периода, в който корабът е бил отписан от регистъра на флота на Съюза, държавата, която го е приела под свое знаме, е била призната от правото на Съюза за държава, която не оказва сътрудничество в борбата с ННН риболов, неговото възпиране и премахване, или за държава, която допуска неустойчива експлоатация на живите морски ресурси, такова разрешение за риболов се предоставя, само ако бъде установено, че корабът е спрял своите риболовни дейности и собственикът е предприел незабавни действия за заличаването му от регистъра на тази държава.
10. Комисията организира независими предварителни и последващи оценки на всеки протокол към споразуменията за партньорство в областта на устойчивото рибарство и ги предоставя своевременно на Европейския парламент и Съвета, преди да представи на Съвета препоръка за даване на разрешение за започване на преговори за последващ протокол. Обобщението на тези оценки се оповестява публично.
Член 32
Финансова помощ
1. Със споразуменията за партньорство в областта на устойчивото рибарство Съюзът предоставя финансова помощ на трети държави, с цел:
а)
да окаже подкрепа за част от разходите, свързани с достъпа до рибните ресурси във водите на трети държави; частта от разходите, свързани с достъпа до рибните ресурси, която се плаща от собствениците на кораби от Съюза, трябва да бъде подложена на оценка за всяко споразумение за партньорство в областта на устойчивото рибарство или протокол към него и трябва да е справедлива, несдискриминационна и съразмерна на ползите, получени чрез условията за достъп;
б)
да създаде рамката за управление, включително разработването и поддържането на необходимите научни и изследователски институции, да насърчи процесите на консултация със заинтересованите групи и способностите за наблюдение, контрол и надзор и другите елементи за изграждане на капацитет, свързани с развитието на политика за устойчиво рибарство, провеждана от третата държава. Тази финансова помощ трябва да бъде обвързана с постигането на конкретни резултати, тя допълва проектите и програмите за развитие, изпълнявани във въпросната трета държава, и е съгласувана с тях.
2. В никое споразумение за партньорство в областта на устойчивото рибарство финансовата помощ за подкрепа на сектора не е обвързана с плащанията за достъп до рибните ресурси. Съюзът изисква постигането на конкретни резултати като условие за плащанията по линия на финансовата помощ и следи отблизо постигнатия напредък.
ДЯЛ III
Управление на запаси от общ интерес
Член 33
Принципи и цели на управлението на запаси от общ интерес за Съюза и за трети държави и споразуменията за обмен и съвместно управление
1. Когато запаси от общ интерес се експлоатират съвместно с трети държави, Съюзът поддържа отношения с тези трети държави, за да гарантира, че тези запаси се управляват устойчиво в съответствие с настоящия регламент, по-специално в съответствие с целта, определена в член 2, параграф 2. В случай че няма постигнато официално споразумение, Съюзът полага всички усилия за постигането на общи договорености за риболова на тези запаси, което да позволи устойчивото им управление, по-специално по отношение на целта по член 2, параграф 2, като по този начин насърчава установяването на условия на равнопоставеност за операторите от Съюза.
2. С цел да гарантира устойчива експлоатация на запасите, които се споделят с трети държави и да гарантира стабилността на риболовните операции на своите флотове, Съюзът се стреми, в съответствие с Конвенцията на ООН по морско право, да установи двустранни или многостранни споразумения с трети държави, насочени към съвместно управление на запасите, включително установяването, когато е целесъобразно, на достъп до водите и ресурсите и условията за такъв достъп, хармонизирането на мерките за опазване и обмена на възможности за риболов.
ЧАСТ VII
АКВАКУЛТУРИ
Член 34
Насърчаване на устойчиви аквакултури
1. С оглед на насърчаване на устойчивостта и допринасяне за продоволствената сигурност и снабдяване, растежа и заетостта Комисията утвърждава необвързващи стратегически насоки на Съюза по отношение на общите приоритети и измерими цели за развитието на устойчивите дейности, свързани с аквакултурите. Тези стратегически насоки отчитат относителните изходни позиции и различните обстоятелства в рамките на Съюза и представляват основата за многогодишни национални стратегически планове, и имат за цел:
a)
подобряване на конкурентоспособността на отрасъла на аквакултурите и подкрепа за неговото развитие и иновациите;
б)
намаляване на административната тежест и осигуряване на по-голяма ефективност и отчитане на потребностите на заинтересованите страни при прилагането на правото на Съюза;
в)
насърчаване на икономическата активност;
г)
диверсификация и подобряване на качеството на живот в крайбрежните и вътрешните райони;
д)
включване на дейностите, свързани с аквакултурите, в морското, крайбрежното и вътрешното пространствено планиране.
2. До 30 юни 2014 г. държавите-членки утвърждават многогодишни национални стратегически планове за развитието на дейностите, свързани с аквакултурите, на своя територия.
3. Многогодишните национални стратегически планове съдържат целите на съответната държава-членка и мерките и срокове, необходими за тяхното постигане.
4. Многогодишните национални стратегически планове имат следните конкретни цели:
а)
административно опростяване, по-специално по отношение на оценките, проучванията за въздействието и лицензиите;
б)
разумна сигурност за операторите на аквакултури във връзка с достъпа до води и пространство;
в)
показатели за екологична, икономическа и социална устойчивост;
г)
оценка на други възможни трансгранични последици, особено за морските биологични ресурси и морските екосистеми на съседните държави-членки;
д)
установяване на полезни взаимодействия между националните програми за научни изследвания и на сътрудничество между отрасъла и научната общност;
е)
насърчаване на конкурентните предимства на устойчивата висококачествена храна;
ж)
насърчаване на практики и изследвания в областта на аквакултурите с цел засилване на положителните последици за околната среда, както и за рибните ресурси, и на намаляване на отрицателното въздействие, включително намаляване на натиска върху рибните запаси, които се използват за производството на фуражи, и по-ефикасно използване на ресурсите.
5. Държавите-членки обменят информация и най-добри практики чрез отворен метод на координация на националните мерки, включени в многогодишните национални стратегически планове.
6. Комисията насърчава обмена на информация и на най-добри практики между държавите-членки и улеснява координацията на националните мерки, предвидени в многогодишните национални стратегически планове.
ЧАСТ XIII
ОБЩА ОРГАНИЗАЦИЯ НА ПАЗАРИТЕ
Член 35
Цели
1. Създава се обща организация на пазарите на продукти от риболов и аквакултури (наричана по-долу "общата организация на пазарите") с цел:
a)
да се допринесе за постигането на целите, определени в член 2, и по-специално за устойчивата експлоатация на живите морски биологични ресурси;
б)
да се даде възможност на отрасъла на рибарството и аквакултурите да прилага ОПР на подходящо равнище;
в)
да се укрепи конкурентоспособността на отрасъла на рибарството и аквакултурите в Съюза, по-специално на производителите;
г)
да се повиши прозрачността и да се засили стабилността на пазарите, особено що се отнася до икономическите познания и разбиране на пазарите на Съюза за продукти от риболов и аквакултури по цялата верига на доставка, да се подобри балансът в разпределението на добавената стойност по веригата на доставка в сектора, да се подобри информацията за потребителите и да се повиши осведомеността на потребителите чрез уведомяване и етикетиране, предоставящо разбираема информация;
д)
да се допринесе за осигуряването на условия на равнопоставеност за всички продукти, които се предлагат на пазара в Съюза, като се насърчи устойчивата експлоатация на рибните ресурси;
е)
да се допринесе за осигуряването на потребителите на разнообразно предлагане на продукти от риболов и аквакултури;
ж)
да се предоставя на потребителите проверима и точна информация по отношение на произхода на продуктите и начина на тяхното производство, по-специално посредством маркировка и етикетиране.
2. Общата организация на пазарите се прилага по отношение на продуктите от риболов и аквакултури, изброени в приложение I към Регламент (ЕС) № 1379/2013 г. на Европейския парламент и на Съвета (24), които се предлагат на пазара в Съюза.
3. Общата организация на пазарите включва по-специално:
a)
организацията на отрасъла, включително мерките за стабилизиране на пазара;
б)
плановете за производство и предлагане на пазара на организациите на производителите на продукти от риболов и аквакултури;
в)
общи стандарти за предлагане на пазара;
г)
информация за потребителите.
ЧАСТ IX
КОНТРОЛ И ИЗПЪЛНЕНИЕ
Член 36
Цели
1. Спазването на правилата на ОПР се осигурява посредством ефективна система на Съюза за контрол в областта на рибарството, включително за борба с ННН риболов.
2. По-конкретно контролът и изпълнението по отношение на ОПР включват и се основават на:
a)
всеобхватен, единен и общ подход;
б)
сътрудничество и координация между държавите-членки, Комисията и Агенцията;
в)
икономическа ефективност и пропорционалност;
г)
използване на ефективни технологии за контрол за наличността и качеството на данните относно рибарството;
д)
рамка на Съюза за контрол, инспекции и изпълнение;
е)
основана на рисковете стратегия, насочена към системни и автоматизирани кръстосани проверки на цялата налична информация от значение;
ж)
изграждане на култура на спазване на правилата и сътрудничество между всички оператори и рибари.
Съюзът приема подходящи мерки по отношение на третите държави, които допускат неустойчив риболов.
3. Държавите-членки приемат подходящи мерки, за да осигурят дейностите по контрол, инспекции и изпълнение, които се провеждат в рамките на ОПР, включително като установяват ефективни, пропорционални и възпиращи наказания.
Член 37
Експертна група по въпросите на спазването на задълженията
1. Комисията създава експертна група по въпросите на спазването на задълженията, която да прави оценки, да подпомага и укрепва изпълнението и спазването на задълженията, произтичащи от системата на Съюза за контрол в областта на рибарството.
2. Експертната група по въпросите на спазването на задълженията се състои от представители на Комисията и на държавите-членки. При поискване от страна на Европейския парламент Комисията може да покани Европейския парламент да изпрати експерти, които да присъстват на заседанията на експертната група. Агенцията може да присъства на заседанията на експертната група по въпросите на спазване на задълженията в качеството на наблюдател.
3. Експертната група по-специално:
a)
прави редовен преглед на въпросите на спазването и изпълнението на задълженията в рамките на системата на Съюза за контрол в областта на рибарството и набелязва възможните трудности от общ интерес при изпълнението на правилата на ОПР;
б)
формулира препоръки във връзка с изпълнението на правилата от ОПР, включително за набелязване на приоритетите за финансовата помощ на Съюза; и
в)
обменя информация относно дейностите по контрол и инспекция, включително относно борбата с ННН риболов.
4. Експертната група информира изчерпателно и редовно Европейския парламент и Съвета относно дейностите, свързани със спазване на задълженията, посочени в параграф 3.
Член 38
Пилотни проекти за нови технологии за контрол и системи за управление на данни
Комисията и държавите-членки могат да осъществяват пилотни проекти за нови технологии за контрол и системи за управление на данни.
Член 39
Участие в разходите за контрол, инспекции, изпълнение и събиране на данни
Държавите-членки могат да изискват от своите оператори да участват пропорционално в оперативните разходи за въвеждане на системата на Съюза за контрол в областта на рибарството и за събирането на данни.
ЧАСТ X
ФИНАНСОВИ ИНСТРУМЕНТИ
Член 40
Цели
Финансовата помощ от Съюза може да бъде отпусната с цел да се подпомогне постигането на целите, определени в член 2.
Член 41
Условия за финансова помощ за държавите-членки
1. При спазване на условията, конкретизирани в приложимите правни актове на Съюза, финансовата помощ от Съюза за държавите-членки зависи от спазването на правилата на ОПР.
2. Нарушението на правилата на ОПР от страна на държавите-членки може да доведе до прекъсване или спиране на плащанията или до финансова корекция на финансовата помощ от Съюза в рамките на ОПР. Тези мерки трябва да са пропорционални на естеството, тежестта, продължителността и системността на нарушението.
Член 42
Условия за финансова помощ за операторите
1. При спазване на условията, конкретизирани в приложимите правни актове на Съюза, финансовата помощ от Съюза за операторите зависи от спазването на правилата на ОПР.
2. При спазването на конкретни правила, които ще бъдат приети, тежките нарушения на правилата на общата политика в областта на рибарството от страна на операторите водят до временна или постоянна забрана за достъп до финансовата помощ от Съюза и/или до намаляване на нейния размер. Тези мерки, предприети от държава-членка, трябва да са възпиращи, ефективни и пропорционални на естеството, тежестта, продължителността и системността на тежките нарушения.
3. Държавите-членки гарантират, че финансовата помощ от Съюза се отпуска единствено ако на съответния оператор не са били налагани наказания за тежки нарушения в рамките на период от една година преди датата на заявлението за финансова помощ от Съюза.
ЧАСТ ХI
КОНСУЛТАТИВНИ СЪВЕТИ
Член 43
Създаване на консултативни съвети
1. За всяка от географските зони или области на компетентност, посочени в приложение III, се създават консултативни съвети с цел насърчаване на балансираното представителство на всички заинтересовани страни в съответствие с член 45, параграф 1 и допринасяне за постигането на целите, определени в член 2.
2. По-специално, в съответствие с приложение III се създават следните нови консултативни съвети:
a)
консултативен съвет за най-отдалечените региони, разделен на три части за всеки от следните морски басейни: западна част на Атлантическия океан, източна част на Атлантическия океан и Индийския океан;
б)
консултативен съвет за аквакултурите;
в)
консултативен съвет за пазарите;
г)
консултативен съвет за Черно море.
3. Всеки консултативен съвет приема своя процедурен правилник.
Член 44
Задачи на консултативните съвети
1. При прилагането на настоящия регламент Комисията провежда консултации със съответните консултативни съвети, когато това е целесъобразно.
2. Консултативните съвети могат:
а)
да отправят до Комисията и до съответната държава-членка препоръки и предложения по въпроси, свързани с управлението на рибарството и социално-икономическите и отнасящите си до опазването аспекти на рибарството и аквакултурите и по-специално препоръки за опростяване на правилата за управление на рибарството;
б)
да уведомяват Комисията и държавите-членки за проблеми, свързани с управлението и със социално-икономическите и отнасящите се до опазването аспекти на рибарството и когато е целесъобразно - на аквакултурите, в тяхната географска зона или област на компетентност, и да предлагат решения за преодоляване на тези проблеми;
в)
да подпомагат, в тясно сътрудничество с научните среди, събирането, доставянето и анализа на данните, необходими за разработването на мерки за опазване.
Когато даден въпрос е от общ интерес за два или повече консултативни съвета, те съгласуват своите позиции с цел приемането на съвместни препоръки по този въпрос.
3. С консултативните съвети се провеждат консултации във връзка със съвместните препоръки съгласно член 18. Комисията и държавите-членки могат да проведат с тях консултации и във връзка с други мерки. Тяхното становище се взема предвид. Тези консултации не засягат консултациите с НТИКР или с други научни органи. Становищата на консултативните съвети могат да бъдат представени на всички заинтересовани държави-членки и на Комисията.
4. В рамките на два месеца Комисията и, когато е приложимо, заинтересованата държава-членка дават отговор на всяка препоръка, предложение или информация, получени съгласно параграф 1. Когато приетите окончателни мерки се различават от становищата, препоръките и предложенията на консултативните съвети, получени съгласно параграф 1, Комисията или съответната държава-членка предоставя подробно обяснение за причините за това различие.
Член 45
Състав, функциониране и финансиране на консултативните съвети
1. В състава на консултативните съвети влизат:
a)
организации, представляващи риболовните оператори и, когато е уместно, операторите в сектора на аквакултурите, както и представители на секторите на преработване и предлагане на пазара;
б)
други заинтересовани групи, засегнати от ОПР, например екологични организации и групи на потребителите.
2. Всеки консултативен съвет се състои от общо събрание и изпълнителен комитет, включително, когато е целесъобразно, секретариат и работни групи по въпросите на регионалното сътрудничество, съгласно член 18, и приема необходимите мерки за своята организация.
3. Консултативните съвети функционират и получават финансиране съгласно предвиденото в приложение III.
4. На Комисията се предоставя правомощието да приема делегирани актове в съответствие с член 46 за определяна на подробни правила за функционирането на консултативните съвети.
ЧАСТ XII
ПРОЦЕДУРНИ РАЗПОРЕДБИ
Член 46
Упражняване на делегирането
1. Правомощието да приема делегирани актове се предоставя на Комисията при спазване на предвидените в настоящия член условия.
2. Правомощието да приема делегирани актове, посочено в член 11, параграф 2, член 15, параграфи 2, 3, 6 и 7 и член 45, параграф 4, се предоставя на Комисията за срок от пет години, считано от 29 декември 2013 г. Комисията изготвя доклад относно делегирането на правомощия не по-късно от девет месеца преди изтичането на петгодишния срок. Делегирането на правомощия се продължава мълчаливо за срокове с еднаква продължителност, освен ако Европейският парламент или Съветът не възразят срещу подобно продължаване не по-късно от три месеца преди изтичането на всеки срок.
3. Делегирането на правомощия, посочено в член 11, параграф 2, член 15, параграфи 2, 3, 6 и 7 и член 45, параграф 4, може да бъде оттеглено по всяко време от Европейския парламент или от Съвета. С решението за оттегляне се прекратява посоченото в него делегиране на правомощия. То поражда действие в деня след публикуването на решението в Официален вестник на Европейския съюз или на по-късна, посочена в решението дата. То не засяга действителността на делегираните актове, които вече са в сила.
4. Веднага след като приеме делегиран акт, Комисията нотифицира акта едновременно на Европейския парламент и Съвета.
5. Делегиран акт, приет съгласно член 11, параграф 2, член 15, параграфи 2, 3, 6 и 7 и член 45, параграф 4, влиза в сила единствено ако нито Европейският парламент, нито Съветът не са представили възражения в срок от два месеца след нотифицирането на акта на Европейския парламент и Съвета или ако преди изтичането на този срок и Европейският парламент, и Съветът са уведомили Комисията, че няма да представят възражения. Този срок се удължава с два месеца по инициатива на Европейския парламент или на Съвета.
Член 47
Процедура на комитет
1. Комисията се подпомага от Комитет по рибарство и аквакултури. Този комитет е комитет по смисъла на Регламент (ЕС) № 182/2011.
2. При позоваване на настоящия параграф се прилага член 5 от Регламент (ЕС) № 182/2011.
Когато комитетът не даде становище по проекта на акт за изпълнение, който да бъде приет съгласно член 23, Комисията не приема проекта на акт за изпълнение и се прилага член 5, параграф 4, трета алинея от Регламент (ЕС) № 182/2011.
3. При позоваване на настоящия параграф се прилага член 8 от Регламент (ЕС) № 182/2011 във връзка с член 5 от него.
ЧАСТ XIII
ЗАКЛЮЧИТЕЛНИ РАЗПОРЕДБИ
Член 48
Отмяна и изменения
1. Регламент (ЕО) № 2371/2002 се отменя.
Всяко позоваване на отменения регламент да се тълкува като позоваване на настоящия регламент.
2. Решение 2004/585/ЕО се отменя, считано от датата на влизане в сила на правилата, приети съгласно член 45, параграф 4 от настоящия регламент.
3. Член 5 от Регламент (ЕО) № 1954/2003 на Съвета (25) се заличава.
4 Регламент (ЕО) № 639/2004 на Съвета (26) се отменя.
5. В член 105 от Регламент (ЕО) № 1224/2009 се вмъква следният параграф:
„3а. Чрез дерогация от параграфи 2 и 3 не се прилага мултипликационен коефициент към улов, за който се прилага задължението за разтоварване на сушата по член 15 от Регламент (ЕО) № 1380/2013 на Европейския парламенти на Съвета (27), при условие че делът на свръхулова не надхвърля 10 % от разрешените количества за разтоварване на сушата.
Член 49
Преглед
До 31 декември 2022 г. Комисията докладва пред Европейския парламент и пред Съвета относно функционирането на ОПР.
Член 50
Годишен доклад
Комисията ежегодно докладва пред Европейския парламент и пред Съвета относно постигнатия напредък към максимален устойчив добив и относно състоянието на рибните запаси възможно най-скоро след приемането на ежегодния регламент на Съвета за определяне на възможностите за риболов за кораби на Съюза във водите на Съюза, както и в някои води извън водите на Съюза.
Член 51
Влизане в сила
Настоящият регламент влиза в сила в деня след публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
Прилага се от 1 януари 2014 г.
Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави-членки.
Съставено в Страсбург на 11 декември 2013 година.
ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 1380/2013 ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΫ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΊΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΊΟΥ
της 11ης Δεκεμβρίου 2013
σχετικά με την Κοινή Αλιευτική Πολιτική, την τροποποίηση των κανονισμών του Συμβουλίου (ΕΚ) αριθ. 1954/2003 και (ΕΚ) αριθ. 1224/2009 και την κατάργηση των κανονισμών του Συμβουλίου (ΕΚ) αριθ. 2371/2002 και (ΕΚ) αριθ. 639/2004 και της απόφασης 2004/585/ΕΚ του Συμβουλίου
ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ιδίως το άρθρο 43 παράγραφος 2,
Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,
Κατόπιν διαβιβάσεως του σχεδίου νομοθετικής πράξης στα εθνικά κοινοβούλια,
Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (1),
Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Επιτροπής των Περιφερειών (2),
Αποφασίζοντας σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία (3),
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2371/2002 (4) θεσπίστηκε κοινοτικό σύστημα για τη διατήρηση και βιώσιμη εκμετάλλευση των αλιευτικών πόρων στο πλαίσιο της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής (ΚΑΠ).
(2)
Το πεδίο εφαρμογής της ΚΑΠ περιλαμβάνει τη διατήρηση των θαλάσσιων βιολογικών πόρων και τη διαχείριση της αλιείας προς τον σκοπό αυτό. Επιπλέον, το πεδίο εφαρμογής της εκτείνεται, όσον αφορά μέτρα για τις αγορές και οικονομικά μέτρα για τη στήριξη των στόχων της, στους βιολογικούς πόρους των γλυκών υδάτων και στην υδατοκαλλιέργεια, καθώς και στη μεταποίηση και εμπορία προϊόντων αλιείας και υδατοκαλλιέργειας, εφόσον οι δραστηριότητες αυτές ασκούνται στο έδαφος των κρατών μελών ή σε ύδατα της Ένωσης, συμπεριλαμβανομένων δραστηριοτήτων αλιευτικών σκαφών τα οποία φέρουν τη σημαία τρίτων χωρών και είναι νηολογημένα σε τρίτες χώρες ή αλιευτικών σκαφών ή υπηκόων κρατών μελών, με την επιφύλαξη της πρωταρχικής ευθύνης του κράτους της σημαίας και τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 117 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας της 10ης Δεκεμβρίου 1982 (5) (UNCLOS).
(3)
Η ερασιτεχνική αλιεία μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσεις στους αλιευτικούς πόρους και, συνεπώς, τα κράτη μέλη θα πρέπει να εξασφαλίσουν ότι διεξάγεται κατά τρόπο συμβατό προς τους στόχους της ΚΑΠ.
(4)
Η ΚΑΠ θα πρέπει να διασφαλίζει ότι οι δραστηριότητες αλιείας και υδατοκαλλιέργειας συμβάλλουν στη δημιουργία μακροπρόθεσμης περιβαλλοντικής, οικονομικής και κοινωνικής βιωσιμότητας. Θα πρέπει να προβλέπει κανόνες που θα αποβλέπουν στη διασφάλιση της ιχνηλασιμότητας, της ασφάλειας και της ποιότητας των προϊόντων που διατίθενται στις αγορές της Ένωσης. Περαιτέρω, η ΚΑΠ θα πρέπει να συμβάλει στην αύξηση της παραγωγικότητας, ενός ευλόγου επιπέδου διαβίωσης για τον αλιευτικό κλάδο, συμπεριλαμβανομένης της αλιείας μικρής κλίμακας και της σταθερότητας των αγορών, και θα πρέπει να διασφαλίζει τη διαθεσιμότητα των τροφίμων και ότι οι προμήθειες θα φτάνουν στους καταναλωτές σε λογικές τιμές. Η ΚΑΠ θα πρέπει να συμβάλλει στη στρατηγική «Ευρώπη 2020» για έξυπνη, διατηρήσιμη και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξη και στην επίτευξη των στόχων που καθορίζονται στην εν λόγω στρατηγική.
(5)
Η Ένωση είναι συμβαλλόμενο μέρος της UNCLOS (6) και, σύμφωνα με την απόφαση 98/414/ΕΚ του Συμβουλίου (7), μέρος της τη Συμφωνίας των Ηνωμένων Εθνών για την εφαρμογή των διατάξεων της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας της 10ης Δεκεμβρίου 1982 όσον αφορά τη διατήρηση και διαχείριση των αλληλεπικαλυπτόμενων και των άκρως μεταναστευτικών αποθεμάτων ιχθύων της 4ης Δεκεμβρίου 1995 (8) («Συμφωνία των ΗΕ για τα αποθέματα ιχθύων») και, σύμφωνα με την απόφαση 96/428/ΕΚ του Συμβουλίου (9), μέρος της Συμφωνίας του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO) της 24ης Νοεμβρίου 1993 για την προώθηση της τήρησης διεθνών μέτρων διατήρησης και διαχείρισης από αλιευτικά σκάφη στην ανοιχτή θάλασσα (10).
(6)
Αυτές οι διεθνείς πράξεις καθορίζουν κατά κύριο λόγο υποχρεώσεις διατήρησης, οι οποίες περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, υποχρεώσεις λήψης μέτρων διατήρησης και διαχείρισης με στόχο τη διατήρηση ή την αποκατάσταση των θαλάσσιων πόρων σε επίπεδα τα οποία να μπορούν να παράγουν τη μέγιστη βιώσιμη απόδοση, τόσο εντός θαλασσίων περιοχών εθνικής δικαιοδοσίας όσο και στην ανοικτή θάλασσα, και συνεργασίας με άλλα κράτη για τον σκοπό αυτό, υποχρεώσεις ευρείας εφαρμογής της προληπτικής προσέγγισης για τη διατήρηση, διαχείριση και εκμετάλλευση των αποθεμάτων ιχθύων, υποχρεώσεις διασφάλισης της συμφωνίας των μέτρων διατήρησης και διαχείρισης όπου υπάρχουν θαλάσσιοι πόροι σε θαλάσσιες περιοχές που υπάγονται σε διαφορετικό καθεστώς δικαιοδοσίας και υποχρεώσεις να λαμβάνονται δεόντως υπόψη άλλες θεμιτές χρήσεις των θαλασσών. Η ΚΑΠ θα πρέπει, συνεπώς, να συμβάλλει στην εφαρμογή των διεθνών υποχρεώσεων της Ένωσης στο πλαίσιο αυτών των διεθνών πράξεων. Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες τα κράτη μέλη θεσπίζουν μέτρα διατήρησης και διαχείρισης, για τα οποία έχουν εξουσιοδοτηθεί στο πλαίσιο της ΚΑΠ, θα πρέπει επίσης να ενεργούν με τρόπο που να συνάδει πλήρως με τις διεθνείς υποχρεώσεις διατήρησης και συνεργασίας στο πλαίσιο των εν λόγω διεθνών πράξεων.
(7)
Στην παγκόσμια Διάσκεψη κορυφής για την αειφόρο ανάπτυξη στο Γιοχάνεσμπουργκ το 2002, η Ένωση και τα κράτη μέλη της δεσμεύθηκαν να αναλάβουν δράση κατά της συνεχιζόμενης μείωσης πολλών αποθεμάτων ιχθύων. Επομένως, η Ένωση θα πρέπει να βελτιώσει την ΚΑΠ με σκοπό να διασφαλίσει ότι η εκμετάλλευση των ζώντων βιολογικών πόρων της θάλασσας αποκαθιστά και διατηρεί τους πληθυσμούς των αλιευόμενων ειδών εντός ενός λογικού χρονικού πλαισίου πάνω από τα επίπεδα εκείνα που μπορούν να εξασφαλίσουν τη μέγιστη βιώσιμη απόδοση. Τα ποσοστά εκμετάλλευσης θα πρέπει να επιτευχθούν έως το 2015. Η επίτευξη των εν λόγω ποσοστών εκμετάλλευσης μετά την παραπάνω ημερομηνία μπορεί να επιτραπεί μόνον εφόσον η επίτευξή τους έως το 2015 ενέχει σοβαρούς κινδύνους για την κοινωνική και οικονομική βιωσιμότητα των θιγόμενων αλιευτικών στόλων. Μετά το 2015, τα ποσοστά αυτά θα πρέπει να επιτευχθούν όσον το δυνατόν νωρίτερα και σε κάθε περίπτωση πριν από το 2020. Εάν οι επιστημονικές πληροφορίες δεν επαρκούν για να προσδιορισθούν τα επίπεδα αυτά, μπορεί να εξετασθεί το ενδεχόμενο παραμέτρων κατά προσέγγιση.
(8)
Στις αποφάσεις διαχείρισης που αφορούν τη μέγιστη βιώσιμη απόδοση σε μικτούς τύπους αλιείας θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η δυσκολία της ταυτόχρονης αλίευσης όλων των αποθεμάτων στο πλαίσιο μικτού τύπου αλιείας επιτυγχάνοντας μέγιστη βιώσιμη απόδοση, ιδίως σε περιπτώσεις όπου οι επιστημονικές γνωμοδοτήσεις αναφέρουν ότι είναι πολύ δύσκολο να αποφευχθεί το φαινόμενο αλίευσης ειδών με περιοριστική ποσόστωση (choke species) με την αύξηση της επιλεκτικότητας των χρησιμοποιούμενων αλιευτικών εργαλείων. Σε αυτές τις περιπτώσεις, θα ζητείται από τους κατάλληλους επιστημονικούς οργανισμούς να παρέχουν γνωμοδότηση σχετικά με τα κατάλληλα επίπεδα θνησιμότητας ιχθύων.
(9)
Η ΚΑΠ θα πρέπει να συνάδει με τους στόχους για την αλιεία που καθορίσθηκαν στην απόφαση που εξέδωσε η Διάσκεψη των συμβαλλόμενων μερών της Σύμβασης για τη βιοποικιλότητα όσον αφορά το στρατηγικό σχέδιο για τη βιοποικιλότητα 2011-2020, καθώς και με τους στόχους για τη βιοποικιλότητα που ενέκρινε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 25ης και 26ης Μαρτίου 2010.
(10)
Η βιώσιμη εκμετάλλευση των θαλάσσιων βιολογικών πόρων θα πρέπει να βασίζεται στην προληπτική προσέγγιση, η οποία απορρέει από την προληπτική προσέγγιση που αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο του άρθρου 191 παράγραφος 2 της Συνθήκης, λαμβανομένων υπόψη των διαθέσιμων επιστημονικών δεδομένων.
(11)
Η ΚΑΠ θα πρέπει να συμβάλλει στην προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος, στη βιώσιμη διαχείριση όλων των ειδών που τυγχάνουν εμπορικής εκμετάλλευσης, και ιδιαίτερα στην επίτευξη καλής περιβαλλοντικής κατάστασης έως το 2020, όπως προβλέπεται στο άρθρο 1 παράγραφος 1 της οδηγίας 2008/56/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (11).
(12)
Η ΚΑΠ θα πρέπει να συμβάλει επίσης στον εφοδιασμό της αγοράς της Ένωσης με τρόφιμα υψηλής διατροφικής αξίας και στη μείωση της εξάρτησης της εσωτερικής αγοράς της Ένωσης από εισαγωγές τροφίμων. Θα πρέπει επίσης να συμβάλει στην άμεση και έμμεση δημιουργία θέσεων εργασίας και οικονομικής ανάπτυξης στις παράκτιες περιοχές.
(13)
Αναγκαίοι στόχοι είναι η υλοποίηση μιας οικοσυστημικής προσέγγισης της διαχείρισης της αλιείας, ο περιορισμός των περιβαλλοντικών επιπτώσεων των αλιευτικών δραστηριοτήτων και όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αποφυγή ή μείωση των ανεπιθύμητων αλιευμάτων.
(14)
Η ΚΑΠ θα πρέπει να διέπεται από τις αρχές χρηστής διακυβέρνησης. Οι αρχές αυτές συνεπάγονται τη λήψη αποφάσεων με βάση τις βέλτιστες διαθέσιμες επιστημονικές συμβουλές, την ευρεία συμμετοχή των ενδιαφερόμενων φορέων και την υιοθέτηση μακροπρόθεσμης προοπτικής. Η επιτυχής διαχείριση της ΚΑΠ εξαρτάται επίσης από τη σαφή κατανομή αρμοδιοτήτων σε επίπεδο Ένωσης, και σε περιφερειακό, εθνικό και τοπικό επίπεδο, καθώς και από την αμοιβαία συμβατότητα των λαμβανόμενων μέτρων και τη συνοχή τους με άλλες πολιτικές της Ένωσης.
(15)
Η ΚΑΠ θα πρέπει να συμβάλει στη βελτίωση της ασφάλειας και των συνθηκών εργασίας των επιχειρηματιών του αλιευτικού κλάδου.
(16)
Η ΚΑΠ θα πρέπει να συνεκτιμά πλήρως, όπου απαιτείται, την υγεία και την καλή διαβίωση των ζώων, καθώς και την ασφάλεια των τροφίμων και των ζωοτροφών.
(17)
Η ΚΑΠ θα πρέπει να εφαρμόζεται με τρόπο συνεκτικό προς τις υπόλοιπες πολιτικές της Ένωσης και ειδικότερα να συνεκτιμά τις αλληλεπιδράσεις με άλλες ενωσιακές δράσεις σε άλλους τομείς της θαλάσσιας πολιτικής, αναγνωρίζοντας ότι όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με τους ωκεανούς και τις θάλασσες της Ευρώπης είναι αλληλοσυνδεόμενα. Απαιτείται συνέπεια στη διαχείριση των διαφόρων τομεακών πολιτικών στη Βαλτική Θάλασσα, τη Βόρεια Θάλασσα, την Κελτική Θάλασσα, τον Βισκαϊκό Κόλπο και τις ιβηρικές ακτές, καθώς και στις θαλάσσιες λεκάνες της Μεσογείου και του Εύξεινου Πόντου.
(18)
Τα αλιευτικά σκάφη της Ένωσης θα πρέπει να έχουν ισότιμη πρόσβαση στα ύδατα και στους πόρους της Ένωσης, με την επιφύλαξη των κανόνων της ΚΑΠ.
(19)
Οι ισχύοντες κανόνες που περιορίζουν την πρόσβαση σε πόρους εντός των ζωνών των 12 ναυτικών μιλίων των κρατών μελών λειτουργούν ικανοποιητικά και ευνοούν τη διατήρηση περιορίζοντας την αλιευτική προσπάθεια στο πιο ευαίσθητο τμήμα των υδάτων της Ένωσης. Οι κανόνες αυτοί έχουν διαφυλάξει επίσης τις παραδοσιακές αλιευτικές δραστηριότητες από τις οποίες εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό η κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη ορισμένων παράκτιων κοινοτήτων. Συνεπώς θα πρέπει να συνεχιστεί η εφαρμογή τους. Τα κράτη μέλη θα πρέπει να επιδιώξουν να εξασφαλίσουν προτιμησιακή πρόσβαση στους βιοτέχνες ή παράκτιους αλιείς.
(20)
Οι μικρές παράκτιες νήσοι που εξαρτώνται από την αλιεία θα πρέπει, κατά περίπτωση, να τύχουν ιδιαίτερης αναγνώρισης και υποστήριξης ώστε να είναι σε θέση να επιβιώσουν και να ευημερήσουν στο μέλλον.
(21)
Οι θαλάσσιοι βιολογικοί πόροι γύρω από τις εξόχως απόμακρες περιφέρειες της Ένωσης που αναφέρονται στο άρθρο 349 πρώτο εδάφιο της Συνθήκης θα πρέπει να προστατεύονται ιδιαίτερα, δεδομένου ότι συμβάλλουν στη διατήρηση της τοπικής οικονομίας αυτών των εδαφών, λαμβανομένης υπόψη της δομικής, κοινωνικής και οικονομικής κατάστασής τους. Ορισμένες αλιευτικές δραστηριότητες στα ύδατα αυτά θα πρέπει συνεπώς να περιορισθούν στα αλιευτικά σκάφη που είναι νηολογημένα στους λιμένες αυτών των εδαφών.
(22)
Η Ένωση, προκειμένου να συμβάλει στη διατήρηση των έμβιων υδρόβιων πόρων και των θαλάσσιων οικοσυστημάτων, θα πρέπει να επιδιώξει την προστασία των βιολογικά ευαίσθητων περιοχών, ανακηρύσσοντάς τες προστατευόμενες περιοχές και διατηρώντας το δικαίωμα περιορισμού ή απαγόρευσης των αλιευτικών δραστηριοτήτων. Κατά την επιλογή των περιοχών που θα ανακηρυχθούν προστατευόμενες, θα πρέπει να δίδεται ιδιαίτερη έμφαση στις περιοχές που παρέχουν σαφείς ενδείξεις ύπαρξης υψηλών συγκεντρώσεων ιχθύων κάτω από το ελάχιστο μέγεθος αναφοράς διατήρησης και τόπων αναπαραγωγής και σε αυτές που δύνανται να χαρακτηριστούν ως βιογεωγραφικά ευαίσθητες. Οι υφιστάμενες προστατευόμενες περιοχές θα πρέπει επίσης να ληφθούν υπόψη. Προκειμένου να διευκολυνθεί η διαδικασία της ανακήρυξης, τα κράτη μέλη θα πρέπει να προσδιορίσουν τις κατάλληλες περιοχές, συμπεριλαμβανομένων των περιοχών που συναπαρτίζουν ένα συνεκτικό δίκτυο, και, κατά περίπτωση, θα πρέπει να συνεργάζονται μεταξύ τους, καταρτίζοντας και αποστέλλοντας στην Επιτροπή κοινές συστάσεις. Για τον αποτελεσματικότερο καθορισμό των προστατευόμενων περιοχών, θα πρέπει να είναι δυνατό για την Επιτροπή να έχει αρμοδιότητα να τις εντάξει σε ένα πολυετές σχέδιο και, προκειμένου να διασφαλιστεί το δέον επίπεδο δημοκρατικής λογοδοσίας και ελέγχου, να υποβάλει τακτικά εκθέσεις στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο σχετικά με τη λειτουργία των εν λόγω προστατευόμενων περιοχών.
(23)
Ο στόχος της βιώσιμης εκμετάλλευσης των θαλάσσιων βιολογικών πόρων επιτυγχάνεται αποτελεσματικότερα μέσω πολυετούς προσέγγισης της διαχείρισης της αλιείας, με προτεραιότητα την κατάρτιση πολυετών σχεδίων στα οποία αντανακλώνται οι ιδιαιτερότητες των διάφορων τύπων αλιείας.
(24)
Τα πολυετή σχέδια θα πρέπει ει δυνατόν να καλύπτουν πολλαπλά αποθέματα, όταν η εκμετάλλευση των εν λόγω αποθεμάτων γίνεται από κοινού. Τα πολυετή σχέδια θα πρέπει να θέτουν το πλαίσιο για τη βιώσιμη εκμετάλλευση των σχετικών αποθεμάτων και θαλάσσιων οικοσυστημάτων, ορίζοντας σαφή χρονοδιαγράμματα και μηχανισμούς προστασίας για απρόβλεπτες εξελίξεις. Τα πολυετή σχέδια θα πρέπει επίσης να διέπονται από σαφώς καθορισμένους στόχους διαχείρισης, προκειμένου να συμβάλλουν στη βιώσιμη εκμετάλλευση των σχετικών αποθεμάτων και στην προστασία των θαλάσσιων οικοσυστημάτων. Τα σχέδια αυτά θα πρέπει να καταρτίζονται κατόπιν διαβουλεύσεων με γνωμοδοτικά συμβούλια, φορείς του αλιευτικού τομέα, επιστήμονες και άλλους φορείς που έχουν που έχουν συμφέροντα στη διαχείριση της αλιείας.
(25)
Η οδηγία 2009/147/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (12), η οδηγία 92/43/EOK του Συμβουλίου (13) και η οδηγία 2008/56/ΕΚ επιβάλλουν αντιστοίχως στα κράτη μέλη ορισμένες υποχρεώσεις σχετικά με τις ζώνες ειδικής προστασίας, τις ειδικές ζώνες διατήρησης και τις προστατευμένες θαλάσσιες ζώνες. Ορισμένα μέτρα είναι δυνατόν να απαιτούν την έγκριση μέτρων που εμπίπτουν στην ΚΑΠ. Είναι συνεπώς σκόπιμο να εξουσιοδοτηθούν τα κράτη μέλη να θεσπίζουν, για τα ύδατα που βρίσκονται στην επικράτεια ή δικαιοδοσία τους, τα απαιτούμενα μέτρα διατήρησης για τη συμμόρφωση προς τις υποχρεώσεις που ορίζονται στις εν λόγω πράξεις της Ένωσης εφόσον τα μέτρα αυτά δεν θίγουν τα αλιευτικά συμφέροντα άλλων κρατών μελών. Σε περίπτωση που τα μέτρα αυτά είναι δυνατόν να επηρεάσουν αλιευτικά συμφέροντα άλλων κρατών μελών, η εξουσιοδότηση για τη θέσπιση αυτών των μέτρων θα πρέπει να εκχωρείται στην Επιτροπή και να γίνεται προσφυγή στην περιφερειακή συνεργασία μεταξύ των ενδιαφερόμενων κρατών μελών.
(26)
Απαιτούνται μέτρα για τη μείωση των σημερινών υψηλών επιπέδων ανεπιθύμητων αλιευμάτων και τη σταδιακή εξάλειψη των απορρίψεων. Πράγματι, τα ανεπιθύμητα αλιεύματα και οι ανεπιθύμητες απορρίψεις αποτελούν σημαντική σπατάλη και έχουν δυσμενείς επιπτώσεις για τη βιώσιμη εκμετάλλευση των θαλάσσιων βιολογικών πόρων και των θαλάσσιων οικοσυστημάτων, καθώς και για την οικονομική βιωσιμότητα της αλιείας. Θα πρέπει να προβλεφθεί και να εφαρμοσθεί σταδιακά υποχρέωση εκφόρτωσης όλων των αλιευμάτων («υποχρέωση εκφόρτωσης») τα οποία υπόκεινται σε όρια ή, όσον αφορά τη Μεσόγειο, σε κανόνες περί ελαχίστων μεγεθών εκφόρτωσης και τα οποία αλιεύονται κατά τη διάρκεια αλιευτικών δραστηριοτήτων σε ύδατα της Ένωσης ή από αλιευτικά της σκάφη. Η εν λόγω υποχρέωση θα πρέπει να συνοδεύεται από την κατάργηση των κανόνων που έως τώρα υποχρέωναν τους αλιείς σε απορρίψεις.
(27)
Η υποχρέωση εκφόρτωσης θα πρέπει να καθιερωθεί για κάθε τομέα αλιείας ξεχωριστά. Θα πρέπει να επιτρέπεται στους αλιείς να συνεχίσουν την απόρριψη ειδών τα οποία, σύμφωνα με τις βέλτιστες διαθέσιμες επιστημονικές γνωμοδοτήσεις, έχουν υψηλό βαθμό επιβίωσης, όταν ελευθερώνονται στη θάλασσα.
(28)
Για να καταστεί εφικτή η υποχρέωση εκφόρτωσης και για να μετριασθούν οι επιδράσεις των διαφορών στη σύνθεση του ετήσιου αλιεύματος, τα κράτη μέλη θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να μεταφέρουν ποσοστώσεις από έτος σε έτος έως ορισμένο ποσοστό.
(29)
Στο πλαίσιο της διαχείρισης της υποχρέωσης εκφόρτωσης, τα κράτη μέλη θα πρέπει να καταβάλλουν κάθε προσπάθεια για τον περιορισμό των ανεπιθύμητων αλιευμάτων. Για το σκοπό αυτό, πρέπει να δοθεί μεγάλη προτεραιότητα στη βελτίωση των τεχνικών επιλεκτικής αλιείας ώστε τα ανεπιθύμητα αλιεύματα να αποφεύγονται και να περιορίζονται όσο το δυνατόν περισσότερο. Είναι σημαντικό να κατανέμουν τα κράτη μέλη τις ποσοστώσεις μεταξύ των σκαφών με συνδυασμό που να ανταποκρίνεται κατά το δυνατόν στην αναμενόμενη σύνθεση των ειδών στη συγκεκριμένη αλιεία. Η έλλειψη αντιστοιχίας μεταξύ των διαθέσιμων ποσοστώσεων και των πραγματικών αλιευτικών δεδομένων θα μπορούσε να διορθωθεί με ανταλλαγές ποσοστώσεων με άλλα κράτη μέλη, η οποία θα μπορούσε να πραγματοποιείται και σε μόνιμη βάση. Τα κράτη μέλη θα μπορούσαν επίσης να εξετάσουν το ενδεχόμενο να διευκολύνουν τους πλοιοκτήτες στη συγκέντρωση των ατομικών ποσοστώσεων, λ.χ. σε οργανώσεις παραγωγών ή σε ομάδες πλοιοκτητών. Μία έσχατη επιλογή είναι ο καταλογισμός των παρεμπιπτόντων αλιευμάτων στην ποσόστωση του είδους-στόχου, αναλόγως της κατάστασης διατήρησης των παρεμπιπτόντων αλιευμάτων.
(30)
Ο προορισμός των εκφορτώσεων αλιευμάτων με μέγεθος μικρότερο από το ελάχιστο μέγεθος αναφοράς διατήρησης θα πρέπει να είναι περιορισμένος και να εξαιρεί την πώληση για ανθρώπινη κατανάλωση.
(31)
Για τα αναπόφευκτα ανεπιθύμητα αλιεύματα που προκύπτουν παρά τα μέτρα μείωσής τους, θα πρέπει να θεσπιστούν ορισμένες ελάχιστες εξαιρέσεις από την υποχρέωση εκφόρτωσης των αλιευμάτων που υπόκεινται σε υποχρέωση εκφόρτωσης, κυρίως μέσω πολυετών σχεδίων.
(32)
Με την επιφύλαξη επιστημονικών γνωμοδοτήσεων και χωρίς να διακυβεύονται οι στόχοι της μέγιστης βιώσιμης απόδοσης (ΜΒΑ) ούτε να αυξάνεται η θνησιμότητα λόγω αλιείας, όταν ισχύει υποχρέωση εκφόρτωσης, συμπεριλαμβανομένης της καταγραφής των αλιευμάτων, θα πρέπει να προβλέπεται αύξηση των σχετικών αλιευτικών δυνατοτήτων, προκειμένου να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι τα αλιεύματα που απορρίπτονταν πλέον εκφορτώνονται.
(33)
Η πρόσβαση σε έναν τύπο αλιείας θα πρέπει να βασίζεται σε διαφανή και αντικειμενικά κριτήρια, μεταξύ άλλων, περιβαλλοντικού, κοινωνικού και οικονομικού χαρακτήρα. Τα κράτη μέλη θα πρέπει να προωθούν την υπεύθυνη αλιεία παρέχοντας κίνητρα στους φορείς εκείνους που αλιεύουν με τον λιγότερο επιβλαβή για το περιβάλλον τρόπο και παρέχουν τα μέγιστα δυνατά κοινωνικά οφέλη.
(34)
Η εκμετάλλευση των αποθεμάτων για τα οποία δεν έχουν θεσπισθεί πολυετή σχέδια θα πρέπει να γίνεται με ρυθμούς που διασφαλίζουν τη μέγιστη βιώσιμη απόδοση με τον καθορισμό ορίων αλιευμάτων ή αλιευτικής προσπάθειας. Εάν δεν διατίθενται επαρκή δεδομένα, τα αλιεύματα θα πρέπει να υπόκεινται σε διαχείριση με χρήση παρεμφερών προτύπων.
(35)
Δεδομένης της επισφαλούς οικονομικής κατάστασης του τομέα της αλιείας και της εξάρτησης ορισμένων παράκτιων κοινοτήτων από τις αλιευτικές δραστηριότητες, είναι αναγκαίο να διασφαλισθεί η σχετική σταθερότητα των αλιευτικών δραστηριοτήτων μέσω του επιμερισμού αλιευτικών δυνατοτήτων μεταξύ των κρατών μελών, ο οποίος θα στηρίζεται στην κατανομή ενός προβλέψιμου μεριδίου των αποθεμάτων για κάθε κράτος μέλος.
(36)
Αυτή η σχετική σταθερότητα των αλιευτικών δραστηριοτήτων, δεδομένης της προσωρινής βιολογικής κατάστασης των αποθεμάτων, θα πρέπει να διασφαλίζει και να λαμβάνει πλήρως υπόψη τις ιδιαίτερες ανάγκες περιοχών όπου οι τοπικές κοινότητες εξαρτώνται ιδιαίτερα από την αλιεία και τις συναφείς δραστηριότητες, όπως αποφάσισε το Συμβούλιο στο ψήφισμα της 3ης Νοεμβρίου 1976 (14) και ιδίως στο Παράρτημα VII του ψηφίσματος αυτού.
(37)
Συνεπώς, η σχετική σταθερότητα θα πρέπει να εκλαμβάνεται με αυτή την έννοια.
(38)
Η Επιτροπή θα πρέπει να είναι εξουσιοδοτημένη να λαμβάνει προσωρινά μέτρα σε περίπτωση σοβαρής απειλής, λόγω αλιευτικών δραστηριοτήτων, για τη διατήρηση των θαλάσσιων βιολογικών πόρων ή του θαλάσσιου οικοσυστήματος, η οποία απαιτεί άμεση αντιμετώπιση. Τα μέτρα αυτά θα πρέπει να οριστούν εντός συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος και να ισχύουν για προκαθορισμένη χρονική περίοδο.
(39)
Τα κράτη μέλη θα πρέπει να συνεργάζονται σε περιφερειακό επίπεδο για την έγκριση κοινών συστάσεων και άλλων πράξεων για την ανάπτυξη και την εφαρμογή μέτρων διατήρησης και μέτρων που επηρεάζουν την αλιευτική δραστηριότητα σε περιοχές που προστατεύονται από το περιβαλλοντικό δίκαιο. Στο πλαίσιο της περιφερειακής συνεργασίας, η Επιτροπή θα πρέπει να θεσπίζει μέτρα διατήρησης μέσω εκτελεστικών ή κατ' εξουσιοδότηση πράξεων μόνο όταν όλα τα κράτη μέλη που έχουν συμφέρον σε μια περιοχή συμφωνούν ως προς κοινή σύσταση. Ελλείψει κοινής σύστασης, η Επιτροπή θα πρέπει να υποβάλει πρόταση για τα σχετικά μέτρα βάσει της εφαρμοστέας διαδικασίας που προβλέπεται από τη Συνθήκη.
(40)
Τα κράτη μέλη θα πρέπει να είναι εξουσιοδοτημένα να λαμβάνουν μέτρα διατήρησης και διαχείρισης των αποθεμάτων στα ύδατα της Ένωσης, τα οποία θα εφαρμόζονται αποκλειστικά στα αλιευτικά σκάφη της Ένωσης που φέρουν τη σημαία τους.
(41)
Τα κράτη μέλη θα πρέπει να είναι εξουσιοδοτημένα να λαμβάνουν, στη θαλάσσια ζώνη τους των 12 ναυτικών μιλίων, μέτρα διατήρησης και διαχείρισης τα οποία θα εφαρμόζονται σε όλα τα αλιευτικά σκάφη της Ένωσης, υπό τον όρο ότι τα μέτρα αυτά, όταν εφαρμόζονται σε αλιευτικά σκάφη της Ένωσης νηολογημένα σε άλλα κράτη μέλη, δεν θα εισάγουν διακρίσεις και θα τίθενται σε εφαρμογή έπειτα από προηγούμενη διαβούλευση με τα υπόλοιπα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη και ότι η Ένωση δεν θα έχει λάβει ειδικά μέτρα διατήρησης και διαχείρισης στη οικεία ζώνη των 12 ναυτικών μιλίων.
(42)
Τα κράτη μέλη θα πρέπει να μπορούν να θεσπίζουν σύστημα μεταβιβάσιμων αλιευτικών παραχωρήσεων.
(43)
Τα κράτη μέλη θα πρέπει να λαμβάνουν ειδικά μέτρα προκειμένου να ευθυγραμμίζεται ο αριθμός των ενωσιακών αλιευτικών σκαφών με τους διαθέσιμους πόρους, βάσει των αξιολογήσεών τους σχετικά με την ισορροπία μεταξύ της αλιευτικής ικανότητας των στόλων τους και των αλιευτικών δυνατοτήτων που διαθέτουν. Οι αξιολογήσεις θα πρέπει να γίνονται σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές της Επιτροπής. Οι προκύπτουσες ετήσιες εκθέσεις θα πρέπει να δημοσιοποιούνται. Κάθε κράτος μέλος θα πρέπει να μπορεί να επιλέγει τα μέτρα και τα μέσα που επιθυμεί να υιοθετήσει προκειμένου να μειώσει την υπερβολική αλιευτική του ικανότητα.
(44)
Επιπλέον, για τους σκοπούς της διαχείρισης και της προσαρμογής της αλιευτικής ικανότητας, θα πρέπει να διατηρηθούν τα υποχρεωτικά ανώτατα όρια αλιευτικής ικανότητας του στόλου και τα εθνικά προγράμματα εισόδου/εξόδου όσον αφορά τη χρηματοδότηση παροπλισμού.
(45)
Τα κράτη μέλη θα πρέπει να τηρούν αρχεία με τα ελάχιστα στοιχεία για τα χαρακτηριστικά και τις δραστηριότητες των αλιευτικών σκαφών της Ένωσης που φέρουν τη σημαία τους. Αυτά τα αρχεία θα πρέπει να τίθενται στη διάθεση της Επιτροπής με σκοπό την παρακολούθηση του μεγέθους των στόλων των κρατών μελών.
(46)
Η διαχείριση της αλιείας που βασίζεται στις βέλτιστες επιστημονικές γνωμοδοτήσεις απαιτεί εναρμονισμένα, αξιόπιστα και ακριβή σύνολα δεδομένων. Συνεπώς, τα κράτη μέλη συλλέγουν δεδομένα για τους στόλους και τις δραστηριότητές τους, ιδίως βιολογικά δεδομένα που να καλύπτουν τα αλιεύματα, συμπεριλαμβανομένων των απορρίψεων, πληροφορίες από έρευνες για τα αποθέματα ιχθύων και τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις που ενδέχεται να προκαλέσουν οι αλιευτικές δραστηριότητες στο θαλάσσιο οικοσύστημα. Τα κράτη μέλη θα πρέπει να διαχειρίζονται τα συλλεγόμενα δεδομένα και να τα καθιστούν διαθέσιμα στους τελικούς χρήστες καθώς και σε άλλα ενδιαφερόμενα μέρη. Τα κράτη μέλη θα πρέπει να συνεργάζονται τόσο μεταξύ τους όσο και με την Επιτροπή για το συντονισμό των δραστηριοτήτων συλλογής δεδομένων. Κατά περίπτωση, τα κράτη μέλη θα πρέπει επίσης να συνεργάζονται με τρίτες χώρες όσον αφορά τη συλλογή δεδομένων. Τα κράτη μέλη θα πρέπει να παρέχουν προς αξιολόγηση στην Επιτροπή ετήσια έκθεση σχετικά με τις δραστηριότητες συλλογής δεδομένων που διενεργούν. Η εν λόγω έκθεση θα πρέπει να δημοσιεύεται.
(47)
Θα πρέπει να συλλέγονται μεταξύ άλλων δεδομένα που διευκολύνουν την οικονομική αποτίμηση των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στους τομείς της αλιείας, της υδατοκαλλιέργειας και της μεταποίησης προϊόντων αλιείας και υδατοκαλλιέργειας, καθώς και δεδομένα που αφορούν τις τάσεις της απασχόλησης στους εν λόγω τομείς.
(48)
Η Επιστημονική, Τεχνική και Οικονομική Επιτροπή Αλιείας (ΕΤΟΕΑ) που συστάθηκε με την απόφαση 2005/629/ΕΚ της Επιτροπής (15) μπορεί να παρέχει συμβουλές για θέματα διατήρησης και διαχείρισης των θαλάσσιων βιολογικών πόρων, να διασφαλίζει τη χορήγηση της απαιτούμενης βοήθειας από εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό, ιδίως ως προς την εφαρμογή βιολογικών, οικονομικών, περιβαλλοντικών, κοινωνικών και τεχνικών γνώσεων.
(49)
Οι επιστημονικές γνώσεις στον τομέα της αλιείας με γνώμονα την πολιτική θα πρέπει να ενισχυθούν μέσω εθνικών προγραμμάτων συλλογής επιστημονικών δεδομένων και προγραμμάτων έρευνας και καινοτομίας στον τομέα της αλιείας σε συντονισμό με τα υπόλοιπα κράτη μέλη, καθώς και εντός των πλαισίων έρευνας και καινοτομίας της Ένωσης. Θα πρέπει επίσης να ενισχυθεί η συνεργασία μεταξύ του κλάδου και της επιστημονικής κοινότητας.
(50)
Η Ένωση θα πρέπει να προάγει διεθνώς τους σκοπούς της ΚΑΠ, διασφαλίζοντας ότι οι αλιευτικές δραστηριότητες της Ένωσης εκτός των υδάτων της Ένωσης θα βασίζονται στις ίδιες αρχές και τα ίδια πρότυπα που ισχύουν βάσει του ενωσιακού δικαίου και προάγοντας ισότιμους όρους ανταγωνισμού για τους φορείς της Ένωσης και τους φορείς από τρίτες χώρες. Προς το σκοπό αυτό, η Ένωση θα πρέπει να επιδιώξει να ηγηθεί της διαδικασίας ενίσχυσης των επιδόσεων των περιφερειακών και διεθνών οργανισμών, ώστε να τους βοηθήσει να διατηρήσουν και να διαχειρισθούν τους έμβιους θαλάσσιους πόρους που ανήκουν στη δικαιοδοσία τους και, μεταξύ άλλων, να καταπολεμήσουν την παράνομη, λαθραία και άναρχη (ΠΛΑ) αλιεία. Η Ένωση θα πρέπει να συνεργασθεί με τρίτες χώρες και διεθνείς οργανισμούς για τη βελτίωση της συμμόρφωσης προς τα διεθνή μέτρα και, μεταξύ άλλων, για την καταπολέμηση της ΠΛΑ. Η θέση της Ένωσης θα πρέπει να βασίζεται στις βέλτιστες διαθέσιμες επιστημονικές γνωμοδοτήσεις.
(51)
Οι συμφωνίες σύμπραξης βιώσιμης αλιείας που συνάπτονται με τρίτες χώρες θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι οι ενωσιακές αλιευτικές δραστηριότητες σε ύδατα τρίτων χωρών θα βασίζονται στις βέλτιστες επιστημονικές γνωμοδοτήσεις και τη σχετική ανταλλαγή πληροφοριών, εξασφαλίζοντας τη βιώσιμη εκμετάλλευση των έμβιων υδάτινων πόρων, τη διαφάνεια όσον αφορά τον προσδιορισμό του πλεονάσματος και, συνεπώς, διαχείριση των πόρων συνεπή προς τους στόχους της ΚΑΠ. Οι εν λόγω συμφωνίες, οι οποίες παρέχουν πρόσβαση σε πόρους που ανταποκρίνονται στα συμφέροντα του στόλου της Ένωσης έναντι χρηματοοικονομικής συμμετοχής της Ένωσης, θα πρέπει να συμβάλουν στη δημιουργία ενός πλαισίου διακυβέρνησης υψηλής ποιότητας, με σκοπό ιδίως τη διασφάλιση αποδοτικών μέτρων συλλογής δεδομένων, παρακολούθησης, ελέγχου και επιτήρησης.
(52)
Ο σεβασμός των δημοκρατικών αρχών και των ανθρώπινων δικαιωμάτων, όπως ορίζονται στην Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και σε άλλες συναφείς διεθνείς πράξεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς και της αρχής του κράτους δικαίου, θα πρέπει να αποτελεί ουσιώδες στοιχείο των συμφωνιών σύμπραξης βιώσιμης αλιείας οι οποίες θα πρέπει να περιλαμβάνουν ειδική ρήτρα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η εισαγωγή ρήτρας για τα ανθρώπινα δικαιώματα στις συμφωνίες σύμπραξης βιώσιμης αλιείας θα πρέπει να είναι απολύτως συμβατή με τους γενικούς στόχους της αναπτυξιακής πολιτικής της Ένωσης.
(53)
Η υδατοκαλλιέργεια θα πρέπει να συμβάλλει στη διατήρηση του δυναμικού παραγωγής τροφίμων σε βιώσιμη βάση σε όλη την Ένωση, ώστε να εξασφαλιστούν μακροπρόθεσμα η επισιτιστική ασφάλεια, περιλαμβανομένου του εφοδιασμού σε τρόφιμα, καθώς και η ανάπτυξη και η απασχόληση για τους πολίτες της Ένωσης και να διευκολυνθεί η αντιμετώπιση της αυξανόμενης παγκόσμιας ζήτησης για θαλάσσια προϊόντα διατροφής.
(54)
Η στρατηγική της Επιτροπής για τη βιώσιμη ανάπτυξη της ευρωπαϊκής υδατοκαλλιέργειας, του 2009, η οποία επιδοκιμάστηκε από το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και εγκρίθηκε από το Συμβούλιο, τόνιζε ότι απαιτούνται όροι ισότιμου ανταγωνισμού για την υδατοκαλλιέργεια ως βάση για τη βιώσιμη ανάπτυξή της.
(55)
Οι δραστηριότητες υδατοκαλλιέργειας της Ένωσης επηρεάζονται από τις διαφορετικές συνθήκες που επικρατούν σε κάθε χώρα, συμπεριλαμβανομένων των αδειών για τους φορείς. Ως εκ τούτου, η Ένωση θα πρέπει να αναπτύξει αφενός στρατηγικές κατευθυντήριες γραμμές με σκοπό τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας του κλάδου της υδατοκαλλιέργειας, την υποστήριξη της ανάπτυξης και της καινοτομίας του και την ενθάρρυνση της οικονομικής δραστηριότητας, τη διαφοροποίηση και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής στις παράκτιες περιοχές και τις περιοχές της ενδοχώρας. Περαιτέρω θα πρέπει να θεσπισθούν μεταξύ κρατών μελών μηχανισμοί για την ανταλλαγή πληροφοριών και βέλτιστων πρακτικών μέσω της ανοικτής μεθόδου συντονισμού των εθνικών μέτρων που αφορούν την ασφάλεια των επιχειρήσεων, την πρόσβαση στα ύδατα και τον χώρο της Ένωσης και την απλούστευση των διαδικασιών αδειοδότησης.
(56)
Λόγω της ιδιαίτερης φύσης της υδατοκαλλιέργειας απαιτείται η σύσταση γνωμοδοτικού συμβουλίου που θα αναλάβει τις διαβουλεύσεις με τους ενδιαφερόμενους φορείς σχετικά με τα στοιχεία των πολιτικών της Ένωσης που ενδέχεται να επηρεάσουν την υδατοκαλλιέργεια.
(57)
Απαιτείται ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του κλάδου αλιείας και υδατοκαλλιέργειας της Ένωσης καθώς και απλοποίηση για να βελτιωθεί η διαχείριση των δραστηριοτήτων παραγωγής και εμπορίας του εν λόγω κλάδου. Η κοινή οργάνωση αγοράς για τα προϊόντα αλιείας και υδατοκαλλιέργειας θα πρέπει να εξασφαλίζει όρους ισότιμου ανταγωνισμού για όλα τα προϊόντα αλιείας και υδατοκαλλιέργειας που διατίθενται στην αγορά της Ένωσης, ανεξαρτήτως της καταγωγής τους, να επιτρέπει στους καταναλωτές να κάνουν καλύτερες επιλογές βάσει ορθής ενημέρωσης και να στηρίζουν την υπεύθυνη κατανάλωση, καθώς και να βελτιώσει, από οικονομική άποψη, τη γνώση και κατανόηση των αγορών της Ένωσης κατά μήκος της αλυσίδας εφοδιασμού.
(58)
Η κοινή οργάνωση της αγοράς θα πρέπει να υλοποιηθεί σύμφωνα με τις διεθνείς δεσμεύσεις της Ένωσης, ιδίως όσον αφορά τις διατάξεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου.
(59)
Προκειμένου να διασφαλισθεί η συμμόρφωση προς τους κανόνες της ΚΑΠ, θα πρέπει να θεσπισθεί αποτελεσματικό σύστημα ελέγχου, επιθεώρησης και εφαρμογής, συμπεριλαμβανομένης της καταπολέμησης των παράνομων, λαθραίων και άναρχων (ΠΛΑ) δραστηριοτήτων αλιείας.
(60)
Θα πρέπει να προωθηθεί η χρήση σύγχρονων, αποτελεσματικών τεχνολογιών στο πλαίσιο του ενωσιακού συστήματος ελέγχου, επιθεώρησης και εφαρμογής. Τα κράτη μέλη και η Επιτροπή θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να εφαρμόζουν πιλοτικά προγράμματα για νέες τεχνολογίες ελέγχου και νέα συστήματα διαχείρισης δεδομένων.
(61)
Προκειμένου να εξασφαλιστούν συγκρίσιμες συνθήκες εφαρμογής των κανόνων ελέγχου και επιβολής, θα πρέπει να ενθαρρυνθεί η συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών για τον καθορισμό αποτελεσματικών, αναλογικών και αποτρεπτικών κυρώσεων.
(62)
Προκειμένου να διασφαλιστεί η συμμετοχή των επιχειρήσεων στο ενωσιακό σύστημα συλλογής δεδομένων και στο ενωσιακό σύστημα ελέγχου, επιθεώρησης και επιβολής, τα κράτη μέλη θα πρέπει να είναι σε θέση να απαιτούν από τις επιχειρήσεις τους να συμβάλλουν αναλογικά στο σχετικό λειτουργικό κόστος.
(63)
Οι στόχοι της ΚΑΠ δεν μπορούν να επιτευχθούν ικανοποιητικά αποκλειστικά από τα κράτη μέλη, δεδομένων των προβλημάτων που προκύπτουν κατά την ανάπτυξη και διαχείριση του αλιευτικού κλάδου καθώς και των περιορισμένων οικονομικών πόρων των κρατών μελών. Συνεπώς, για τη διευκόλυνση της επίτευξης των στόχων αυτών, θα πρέπει να χορηγηθεί πολυετής ενωσιακή οικονομική βοήθεια η οποία θα εστιάζεται στις προτεραιότητες της ΚΑΠ και θα προσαρμόζεται στα ειδικά χαρακτηριστικά που παρουσιάζει ο κλάδος της αλιείας στα επιμέρους κράτη μέλη.
(64)
Η οικονομική βοήθεια της Ένωσης θα πρέπει να χορηγείται υπό τον όρο της συμμόρφωσης των κρατών μελών και των επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένων των ιδιοκτητών σκαφών, με τους κανόνες της ΚΑΠ. Με την επιφύλαξη ειδικών κανόνων που θα εγκριθούν, η οικονομική βοήθεια της Ένωσης θα πρέπει να διακόπτεται, να αναστέλλεται ή να διορθώνεται σε περιπτώσεις μη συμμόρφωσης κράτους μέλους προς συγκεκριμένη υποχρέωση της ΚΑΠ ή σοβαρής παράβασης αυτών των κανόνων από φορέα.
(65)
Ο διάλογος με τους ενδιαφερόμενους φορείς έχει αποδειχθεί ουσιώδης για την επίτευξη των στόχων της ΚΑΠ. Λαμβάνοντας υπόψη τις διαφορετικές συνθήκες που επικρατούν στα ύδατα της Ένωσης και την αυξημένη περιφερειοποίηση της ΚΑΠ, τα γνωμοδοτικά συμβούλια θα πρέπει να διασφαλίζουν, κατά την εφαρμογή της ΚΑΠ, ότι θα αξιοποιείται η γνώση και η πείρα όλων των ενδιαφερομένων φορέων.
(66)
Λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών των εξόχως απόκεντρων περιφερειών, της υδατοκαλλιέργειας, των αγορών και του Εύξεινου Πόντου, κρίνεται σκόπιμη η σύσταση νέου γνωμοδοτικού συμβουλίου για καθένα εκ των ανωτέρω.
(67)
Η αρμοδιότητα έκδοσης πράξεων σύμφωνα με το άρθρο 290 της Συνθήκης θα πρέπει να εκχωρηθεί στην Επιτροπή αναφορικά με τη λήψη μέτρων διατήρησης που συνοδεύουν ορισμένες περιβαλλοντικές υποχρεώσεις των κρατών μελών, την προσαρμογή της υποχρέωσης εκφόρτωσης με στόχο τη συμμόρφωση με τις διεθνείς υποχρεώσεις της Ένωσης, την επέκταση της υποχρέωσης εκφόρτωσης σε άλλα είδη μέσω της διαδικασίας περιφερειοποίησης, τη θέσπιση ειδικού σχεδίου απορρίψεων μέσω της διαδικασίας περιφερειοποίησης, την εφαρμογή ελάχιστων εξαιρέσεων από την υποχρέωση εκφόρτωσης εφόσον δεν έχει θεσπιστεί άλλο μέτρο εφαρμογής σχετικό με την εν λόγω υποχρέωση και τον καθορισμό λεπτομερειών σχετικά με τη λειτουργία των γνωμοδοτικών συμβουλίων. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να διεξάγει η Επιτροπή τις κατάλληλες διαβουλεύσεις κατά τις προπαρασκευαστικές εργασίες της, μεταξύ άλλων σε επίπεδο εμπειρογνωμόνων. Η Επιτροπή, κατά την εκπόνηση και κατάρτιση των κατ’ εξουσιοδότηση πράξεων, θα πρέπει να διασφαλίζει την ταυτόχρονη, έγκαιρη και δέουσα διαβίβαση των σχετικών εγγράφων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο.
(68)
Προκειμένου να διασφαλισθούν ενιαίοι όροι για την εφαρμογή των διατάξεων του παρόντος κανονισμού σχετικά με τα προσωρινά μέτρα για την άμβλυνση των επιπτώσεων από σοβαρές απειλές κατά των θαλάσσιων βιολογικών πόρων, το σύστημα εισόδου-εξόδου στη διαχείριση των στόλων καθώς και σχετικά με την καταγραφή, τον μορφότυπο και τη διαβίβαση των δεδομένων που προορίζονται για το ενωσιακό μητρώο αλιευτικών σκαφών, θα πρέπει να εκχωρηθούν στην Επιτροπή εκτελεστικές αρμοδιότητες. Οι αρμοδιότητες αυτές θα πρέπει να ασκούνται σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 182/2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (16).
(69)
Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, όπως ορίζεται στο άρθρο 5 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, ο παρών κανονισμός δεν υπερβαίνει τα αναγκαία όρια για την επίτευξη των στόχων του.
(70)
Η απόφαση 2004/585/ΕΚ του Συμβουλίου (17) θα πρέπει να καταργηθεί όταν τεθούν σε ισχύ οι αντίστοιχοι κανόνες κατ’ εφαρμογή του παρόντος κανονισμού.
(71)
Λόγω του αριθμού και της σημασίας των τροποποιήσεων που θα πρέπει να πραγματοποιηθούν, ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2371/2002 θα πρέπει να καταργηθεί,
ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
ΜΕΡΟΣ Ι
ΓΕΝΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
Άρθρο 1
Πεδίο εφαρμογής
1. Η Κοινή Αλιευτική Πολιτική (ΚΑΠ) καλύπτει:
α)
τη διατήρηση των θαλάσσιων βιολογικών πόρων και τη διαχείριση της αλιείας και των στόλων που εκμεταλλεύονται τους εν λόγω πόρους,
β)
όσον αφορά μέτρα για τις αγορές και οικονομικά μέτρα για τη στήριξη της εφαρμογής της ΚΑΠ: τους βιολογικούς πόρους γλυκών υδάτων, την υδατοκαλλιέργεια, καθώς και τη μεταποίηση και εμπορία προϊόντων αλιείας και υδατοκαλλιέργειας.
2. Η ΚΑΠ καλύπτει τις δραστηριότητες της παραγράφου 1 όταν ασκούνται:
α)
στο έδαφος των κρατών μελών όπου εφαρμόζεται η Συνθήκη·
β)
σε ενωσιακά ύδατα, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που ασκούνται από αλιευτικά σκάφη τα οποία φέρουν τη σημαία τρίτων χωρών και είναι νηολογημένα σε τρίτες χώρες·
γ)
από ενωσιακά αλιευτικά σκάφη εκτός των ενωσιακών υδάτων· ή
δ)
από υπηκόους κρατών μελών, με την επιφύλαξη της πρωταρχικής ευθύνης του κράτους σημαίας.
Άρθρο 2
Στόχοι
1. Η ΚΑΠ διασφαλίζει ότι οι δραστηριότητες αλιείας και υδατοκαλλιέργειας είναι περιβαλλοντικά βιώσιμες μακροπρόθεσμα και ότι υπόκεινται σε διαχείριση με τρόπο που είναι συμβατός με τον στόχο της επίτευξης οικονομικών, κοινωνικών οφελών και οφελών για την απασχόληση, συμβάλλοντας παράλληλα στη διαθεσιμότητα του επισιτιστικού εφοδιασμού.
2. Η ΚΑΠ εφαρμόζει την προληπτική προσέγγιση για τη διαχείριση της αλιείας και έχει σκοπό να διασφαλίσει ότι η εκμετάλλευση των έμβιων βιολογικών πόρων της θάλασσας αποκαθιστά και διατηρεί τους πληθυσμούς των αλιευόμενων ειδών πάνω από τα επίπεδα εκείνα που μπορούν να εξασφαλίσουν τη μέγιστη βιώσιμη απόδοση.
Προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος της προοδευτικής αποκατάστασης και διατήρησης των πληθυσμών των αποθεμάτων ιχθύων πάνω από τα επίπεδα βιομάζας που μπορούν να παραγάγουν τη μέγιστη βιώσιμη απόδοση, ο ρυθμός εκμετάλλευσης της μέγιστης βιώσιμης απόδοσης θα επιτευχθεί έως το 2015 όπου είναι δυνατόν και σε προοδευτική βάση με βαθμιαίες αυξήσεις μέχρι το 2020 το αργότερο για όλα τα αποθέματα.
3. Η ΚΑΠ υλοποιεί μια οικοσυστημική προσέγγιση της διαχείρισης της αλιείας προκειμένου να διασφαλίσει ότι θα μετριαστούν οι αρνητικές επιπτώσεις των αλιευτικών δραστηριοτήτων στο θαλάσσιο οικοσύστημα και ότι οι δραστηριότητες υδατοκαλλιέργειας και αλιείας δεν συμβάλλουν στην υποβάθμιση του θαλάσσιου περιβάλλοντος.
4. Η ΚΑΠ συνεισφέρει στην συλλογή ολοκληρωμένων και αξιόπιστων επιστημονικών δεδομένων.
5. Η ΚΑΠ συγκεκριμένα:
α)
καταργεί σταδιακά τις απορρίψεις κατά περίπτωση και λαμβάνοντας υπόψη τις βέλτιστες διαθέσιμες επιστημονικές γνωμοδοτήσεις, αποφεύγοντας και περιορίζοντας, κατά το δυνατόν, τα ανεπιθύμητα αλιεύματα και τη σταδιακή διασφάλιση της εκφόρτωσης των αλιευμάτων·
β)
όπου κρίνεται απαραίτητο, αξιοποιεί τα ανεπιθύμητα αλιεύματα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αποφεύγοντας ωστόσο τη δημιουργία αγοράς για τέτοιου είδους αλιεύματα μικρότερα του ελάχιστου μεγέθους αναφοράς διατήρησης·
γ)
εξασφαλίζει τις προϋποθέσεις δημιουργίας μιας οικονομικά βιώσιμης και ανταγωνιστικής αλιευτικής και μεταποιητικής βιομηχανίας και χερσαίων δραστηριοτήτων που συνδέονται με την αλιεία·
δ)
παρέχει μέτρα προσαρμογής της αλιευτικής ικανότητας των στόλων σε επίπεδα αλιευτικών δυνατοτήτων σύμφωνα προς το άρθρο 2 παράγραφος 2 με σκοπό τη δημιουργία οικονομικά βιώσιμων στόλων χωρίς υπερεκμετάλλευση των θαλάσσιων βιολογικών πόρων·
ε)
προωθεί την ανάπτυξη βιώσιμων δραστηριοτήτων υδατοκαλλιέργειας στην Ένωση για να συμβάλλει στην εξασφάλιση και ασφάλεια των επισιτιστικών πόρων και στην απασχόληση·
στ)
συμβάλλει στην εξασφάλιση επαρκούς επιπέδου διαβίωσης για όσους εξαρτώνται από τις αλιευτικές δραστηριότητες, λαμβάνοντας υπόψη την παράκτια αλιεία και τις κοινωνικοοικονομικές πτυχές,
ζ)
συμβάλλει στη δημιουργία αποτελεσματικής και διαφανούς εσωτερικής αγοράς για τα προϊόντα αλιείας και υδατοκαλλιέργειας καθώς και στην εξασφάλιση ισότιμων κανόνων ανταγωνισμού για τα προϊόντα αλιείας και υδατοκαλλιέργειας που διατίθενται στην Ένωση·
η)
λαμβάνει υπόψη τόσο τα συμφέροντα των καταναλωτών όσο και των παραγωγών·
θ)
προωθεί δραστηριότητες παράκτιας αλιείας λαμβάνοντας υπόψη διάφορες κοινωνικοοικονομικές πτυχές·
ι)
είναι συνεπής με τις απαιτήσεις της περιβαλλοντικής νομοθεσίας της Ένωσης και ιδίως με το στόχο της επίτευξης καλής περιβαλλοντική κατάστασης έως το 2020, σύμφωνα με το άρθρο 1 παράγραφος 1 της οδηγίας 2008/56/ΕΚ, καθώς και με άλλες πολιτικές της Ένωσης.
Άρθρο 3
Αρχές καλής διακυβέρνησης
Η ΚΑΠ βασίζεται στις ακόλουθες αρχές χρηστής διακυβέρνησης:
α)
στη σαφή κατανομή αρμοδιοτήτων σε ενωσιακό, περιφερειακό, εθνικό και τοπικό επίπεδο,
β)
στη συνεκτίμηση των περιφερειακών ιδιαιτεροτήτων μέσω περιφερειοποιημένης προσέγγισης,
γ)
στη θέσπιση μέτρων σύμφωνα με τις βέλτιστες διαθέσιμες επιστημονικές γνωμοδοτήσεις,
δ)
σε μια μακροπρόθεσμη προοπτική,
ε)
στη διοικητική οικονομική αποδοτικότητα,
στ)
στην κατάλληλη συμμετοχή των ενδιαφερομένων μερών, ιδίως γνωμοδοτικών συμβουλίων, σε όλα τα στάδια από τη σύλληψη έως την εφαρμογή των μέτρων,
ζ)
στην πρωταρχική ευθύνη του κράτους σημαίας,
η)
στην συνοχή με άλλες πολιτικές της Ένωσης,
θ)
στην, κατά περίπτωση, χρήση εκτιμήσεων επιπτώσεων,
ι)
στη συνοχή μεταξύ της εσωτερικής και της εξωτερικής διάστασης της ΚΑΠ
ια)
στη διαφάνεια κατά την επεξεργασία των δεδομένων σύμφωνα με τους υφιστάμενους νομικούς κανόνες και με τον δέοντα σεβασμό της ιδιωτικής ζωής, της προστασίας των προσωπικών δεδομένων και των όρων εμπιστευτικότητας· στην πρόσβαση στα δεδομένα από τους αρμόδιους επιστημονικούς φορείς, άλλους φορείς με επιστημονικό ή διαχειριστικό ενδιαφέρον και άλλους καθορισμένους τελικούς χρήστες.
Άρθρο 4
Ορισμοί
1. Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:
1) «Ύδατα της Ένωσης»: τα ύδατα υπό την κυριαρχία ή τη δικαιοδοσία των κρατών μελών, εκτός από τα ύδατα που βρίσκονται κοντά στα εδάφη που αναφέρονται στο Παράρτημα ΙΙ της Συνθήκης·
2) «θαλάσσιοι βιολογικοί πόροι»: τα διαθέσιμα και προσιτά έμβια θαλάσσια υδρόβια είδη, συμπεριλαμβανομένων των ανάδρομων και κατάδρομων ειδών κατά τη θαλάσσια ζωή τους·
3) «βιολογικοί πόροι γλυκών υδάτων»: τα διαθέσιμα και προσιτά έμβια υδρόβια είδη που ζουν σε γλυκά ύδατα·
4) «αλιευτικό σκάφος»: οποιοδήποτε σκάφος εξοπλισμένο για την εμπορική εκμετάλλευση θαλάσσιων βιολογικών πόρων ή με δίχτυ παγίδα ερυθρού τόνου·
5) «αλιευτικό σκάφος της Ένωσης»: αλιευτικό σκάφος που φέρει τη σημαία κράτους μέλους και είναι νηολογημένο στην Ένωση·
6) «είσοδος στον στόλο»: η εγγραφή αλιευτικού σκάφους στο νηολόγιο του αλιευτικού στόλου κράτους μέλους·
7) «μέγιστη βιώσιμη απόδοση»: η μέγιστη θεωρητική απόδοση σε ισορροπία που μπορεί να λαμβάνεται διαρκώς κατά μέσο όρο από ένα απόθεμα υπό τις υπάρχουσες κανονικές περιβαλλοντικές συνθήκες χωρίς να επηρεάζεται σημαντικά η διαδικασία αναπαραγωγής·
8) «προληπτική προσέγγιση της διαχείρισης της αλιείας», όπως αναφέρεται στο άρθρο 6 της συμφωνίας του ΟΗΕ για τα αποθέματα ιχθύων: προσέγγιση σύμφωνα με την οποία η έλλειψη κατάλληλων επιστημονικών πληροφοριών δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται ως λόγος για την αναβολή ή την παράλειψη λήψης διαχειριστικών μέτρων για τη διατήρηση ειδών-στόχων, συναφών ή εξαρτώμενων ειδών ή ειδών που δεν αποτελούν στόχο της αλιείας, καθώς και του περιβάλλοντός τους·
9) «οικοσυστημική προσέγγιση της διαχείρισης αλιείας»: μια ολοκληρωμένη προσέγγιση της διαχείρισης της αλιείας εντός ορίων που έχουν νόημα από οικολογική άποψη, η οποία αποσκοπεί στη διαχείριση της χρήσης των φυσικών πόρων, λαμβάνοντας υπόψη τις αλιευτικές και άλλες ανθρώπινες δραστηριότητες, με παράλληλη προστασία τόσο του βιολογικού πλούτου όσο και των απαραίτητων βιολογικών διαδικασιών που απαιτούνται για τη διασφάλιση της σύνθεσης, της διάρθρωσης και της λειτουργίας των οικοτόπων του επηρεαζόμενου οικοσυστήματος και κατά την οποία συνυπολογίζονται οι γνώσεις και οι αβεβαιότητες όσον αφορά τα βιοτικά, τα αβιοτικά και τα ανθρώπινα στοιχεία των οικοσυστημάτων·
10) «απορρίψεις»: αλιεύματα που απορρίπτονται στη θάλασσα·
11) «ήπια αλιεία»: χρήση επιλεκτικών αλιευτικών μεθόδων που διακρίνονται για τον χαμηλό βαθμό αρνητικών επιπτώσεων που έχουν επί των θαλάσσιων οικοσυστημάτων και/ή συνεπάγονται χαμηλές εκπομπές καυσαερίων·
12) «επιλεκτική αλιεία»: η αλιεία με αλιευτικές μεθόδους ή αλιευτικά εργαλεία που στοχοποιούν και αιχμαλωτίζουν οργανισμούς βάσει μεγέθους ή είδους κατά την αλιευτική δραστηριότητα, επιτρέποντας έτσι την αποφυγή ή την αβλαβή ελευθέρωση των δειγμάτων ειδών που δεν αποτελούν στόχο της αλιείας·
13) «ποσοστό θνησιμότητας λόγω αλιείας»: το ποσοστό εξάλειψης βιομάζας ή ιχθύων από απόθεμα λόγω αλιευτικών δραστηριοτήτων εντός μιας δεδομένης περιόδου·
14) «απόθεμα»: ο έμβιος υδρόβιος πόρος που απαντάται σε μια δεδομένη περιοχή διαχείρισης·
15) «όριο αλιευμάτων»: αναλόγως της περιπτώσεως, είτε ποσοτικό όριο αλιευμάτων αποθέματος ή ομάδας αποθεμάτων ιχθύων κατά τη διάρκεια δεδομένης περιόδου, εφόσον αυτό το απόθεμα ή η ομάδα αποθεμάτων ιχθύων υπόκειται σε υποχρέωση εκφόρτωσης, είτε ποσοτικό όριο εκφορτώσεων αποθέματος ή ομάδας αποθεμάτων ιχθύων κατά τη διάρκεια δεδομένης περιόδου για την οποία δεν ισχύει η υποχρέωση εκφόρτωσης·
16) «σημείο αναφοράς διατήρησης»: τιμές παραμέτρων πληθυσμού αποθέματος ιχθύων (όπως η βιομάζα ή το ποσοστό θνησιμότητας λόγω αλιείας) που χρησιμοποιούνται στη διαχείριση της αλιείας, για παράδειγμα όσον αφορά ένα αποδεκτό επίπεδο βιολογικού κινδύνου ή ένα επιθυμητό επίπεδο απόδοσης·
17) «ελάχιστο μέγεθος αναφοράς διατήρησης»: το μέγεθος έμβιου θαλάσσιου υδάτινου είδους, λαμβάνοντας υπόψη την ωριμότητα, όπως θεσπίστηκε από το δίκαιο της Ένωσης, κάτω του οποίου ισχύουν περιορισμοί ή κίνητρα με στόχο να αποφεύγεται η αλιεία μέσω της αλιευτικής δραστηριότητας· το μέγεθος αυτό αντικαθιστά, κατά περίπτωση, το ελάχιστο μέγεθος εκφόρτωσης·
18) «απόθεμα εντός ασφαλών βιολογικών ορίων»: απόθεμα με υψηλό επίπεδο πιθανοτήτων ότι η εκτίμηση αναπαραγωγικής βιομάζας του στο τέλος του προηγούμενου έτους υπερβαίνει το όριο βιομάζας (Blim), και η εκτίμηση του ποσοστού θνησιμότητας λόγω αλιείας για το προηγούμενο έτος είναι κατώτερη από το όριο θνησιμότητας λόγω της αλιείας (Flim)·
19) «προφύλαξη»: προληπτικό μέτρο σχεδιασμένο για την αποφυγή κάποιου ανεπιθύμητου συμβάντος·
20) «τεχνικό μέτρο»: το μέτρο που ρυθμίζει τη σύνθεση των αλιευμάτων ανά είδος και μέγεθος, και τις επιπτώσεις στα συστατικά των οικοσυστημάτων που προκύπτουν από αλιευτικές δραστηριότητες, ·
21) «αλιευτική προσπάθεια»: το προϊόν της ικανότητας και της δραστηριότητας αλιευτικού σκάφους· όταν πρόκειται για ομάδα αλιευτικών σκαφών, είναι το άθροισμα της αλιευτικής προσπάθειας όλων των σκαφών της ομάδας·
22) «κράτος μέλος με άμεσο διαχειριστικό συμφέρον»: κράτος μέλος το οποίο έχει συμφέρον που αναφέρεται είτε σε αλιευτικές δυνατότητες είτε σε αλιεία που πραγματοποιείται στην αποκλειστική οικονομική ζώνη του συγκεκριμένου κράτους μέλους ή, στην Μεσόγειο, από παραδοσιακή αλιεία που πραγματοποιείται στην ανοικτή θάλασσα·
23) «μεταβιβάσιμες αλιευτικές παραχωρήσεις»: ανακλητά δικαιώματα χρήστη σε συγκεκριμένο τμήμα των αλιευτικών δυνατοτήτων που κατανέμονται σε κράτος μέλος ή καθορίζονται σε σχέδια διαχείρισης που έχουν θεσπισθεί από κράτος μέλος σύμφωνα με το άρθρο 19 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1967/2006 του Συμβουλίου (18), τα οποία ο κάτοχος μπορεί να μεταβιβάσει·
24) «αλιευτική ικανότητα»: η χωρητικότητα ενός σκάφους σε μονάδες GT (ολική χωρητικότητα) και η ισχύς του σε μονάδες kW, όπως ορίζεται στα άρθρα 4 και 5 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2930/86 του Συμβουλίου (19)·
25) «υδατοκαλλιέργεια»: εκτροφή ή καλλιέργεια υδρόβιων οργανισμών με τη χρησιμοποίηση τεχνικών σχεδιασμένων για την αύξηση της παραγωγής των εν λόγω οργανισμών πέρα από τις φυσικές δυνατότητες του περιβάλλοντος· οι οργανισμοί παραμένουν στην ιδιοκτησία φυσικού ή νομικού προσώπου καθ' όλη τη διάρκεια του σταδίου εκτροφής ή καλλιέργειας, έως και το στάδιο της συλλογής·
26) «αλιευτική άδεια»: άδεια που ορίζεται στο άρθρο 4 παράγραφος 9 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1224/2009 του Συμβουλίου (20)·
27) «άδεια αλίευσης»: άδεια που ορίζεται στο άρθρο 4 παράγραφος 10 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1224/2009·
28) «αλιευτική δραστηριότητα»: κάθε δραστηριότητα που συνδέεται με την αναζήτηση αλιευμάτων, τη ρίψη, την πόντιση, τη σύρση και την ανάσυρση αλιευτικών εργαλείων και αλιευμάτων επί του σκάφους, τη μεταφόρτωση, τη διατήρηση και τη μεταποίηση επί του σκάφους, τη μεταβίβαση, τον εγκλωβισμό, την πάχυνση και την εκφόρτωση ιχθύων και αλιευτικών προϊόντων·
29) «αλιευτικά προϊόντα»: υδρόβιοι οργανισμοί που προκύπτουν από οποιαδήποτε αλιευτική δραστηριότητα ή τα προϊόντα που προέρχονται από αυτούς·
30) «επιχείρηση»: το φυσικό ή νομικό πρόσωπο που διευθύνει ή κατέχει επιχείρηση η οποία ασκεί οποιαδήποτε δραστηριότητα συνδεόμενη με οιοδήποτε στάδιο της παραγωγής, μεταποίησης, εμπορίας, διανομής και λιανικής πώλησης των προϊόντων αλιείας και υδατοκαλλιέργειας·
31) «σοβαρή παράβαση»: παράβαση κατά την έννοια της οικείας νομοθεσίας της Ένωσης, συμπεριλαμβανομένων του άρθρου 42 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1005/2008 του Συμβουλίου (21) και του άρθρου 90 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1224/2009 του Συμβουλίου·
32) «τελικός χρήστης επιστημονικών δεδομένων»: οργανισμός με ερευνητικό ή διαχειριστικό ενδιαφέρον για την επιστημονική ανάλυση των δεδομένων στον τομέα της αλιείας·
33) «πλεόνασμα επιτρεπόμενων αλιευμάτων»: εκείνο το μέρος του επιτρεπόμενου αλιεύματος που ένα παράκτιο κράτος δεν έχει την ικανότητα να αλιεύσει, με αποτέλεσμα το συνολικό ποσοστό εκμετάλλευσης για μεμονωμένα αποθέματα να παραμένει κάτω από τα επίπεδα στα οποία είναι ικανά να αποκατασταθούν από μόνα τους και να διατηρούνται πληθυσμοί αλιευόμενων ειδών πάνω από τα επιθυμητά επίπεδα που καθορίζονται από τις βέλτιστες διαθέσιμες επιστημονικές γνωμοδοτήσεις·
34) «προϊόντα υδατοκαλλιέργειας»: υδρόβιοι οργανισμοί που προκύπτουν από δραστηριότητα υδατοκαλλιέργειας, σε οποιοδήποτε στάδιο της ζωής τους ή τα προϊόντα που προέρχονται από αυτούς·
35) «βιομάζα αποθέματος αναπαραγωγής»: υπολογισμός της μάζας των ιχθύων ενός συγκεκριμένου αποθέματος που αναπαράγεται σε καθορισμένο χρόνο, συμπεριλαμβανομένων αρσενικών και θηλυκών καθώς και ζωοτόκων ιχθύων·
36) «μικτή αλιεία»: αλιεία στην οποία είναι παρόντα περισσότερα από ένα είδη και όπου τα διαφορετικά είδη είναι πιθανόν να αλιευθούν μαζί κατά την ίδια αλιευτική δραστηριότητα·
37) «συμφωνία σύμπραξης βιώσιμης αλιείας»: διεθνής συμφωνία που συνάπτεται με τρίτη χώρα με σκοπό την πρόσβαση σε ύδατα ή πόρους προκειμένου ένα μερίδιο των πλεονασματικών έμβιων υδάτινων πόρων να αποτελέσει αντικείμενο βιώσιμης εκμετάλλευσης έναντι χρηματικής αντιπαροχής από την Ένωση, η οποία μπορεί να συμπεριλαμβάνει και την τομεακή στήριξη.
2. Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού ισχύουν οι ακόλουθοι γεωγραφικοί ορισμοί των γεωγραφικών περιοχών:
α) «Βόρεια Θάλασσα»: οι ζώνες ICES (22) IIIa και IV·
β) «Βαλτική Θάλασσα»: οι ζώνες ICES IIIb, IIIc και IIId·
γ) «Βορειοδυτικά ύδατα»: οι ζώνες ICES V (εκτός της Va και μόνο τα ύδατα της Ένωσης της Vb), VI και VII·
δ) «Νοτιοδυτικά ύδατα»: οι ζώνες ICES VIII, IX και X (ύδατα γύρω από τις Αζόρες), και οι ζώνες CECAF (23) 34.1.1, 34.1.2 και 34.2.0 (ύδατα γύρω από τη Μαδέρα και τις Κανάριες Νήσους)·
ε) «Μεσόγειος θάλασσα»: τα θαλάσσια ύδατα της Μεσογείου ανατολικά της γραμμής 5°36′ δυτικά·
στ) «Μαύρη Θάλασσα»: η γεωγραφική υποπεριοχή της Γενικής Επιτροπής Αλιείας για τη Μεσόγειο (ΓΕΑΜ) όπως ορίζεται στο ψήφισμα GFCM/33/2009/2.
ΜΕΡΟΣ II
ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΑ ΥΔΑΤΑ
Άρθρο 5
Γενικοί κανόνες πρόσβασης στα ύδατα
1. Τα αλιευτικά σκάφη της Ένωσης έχουν ίση πρόσβαση σε ύδατα και πόρους σε όλα τα ύδατα της Ένωσης εκτός από τα αναφερόμενα στις παραγράφους 2 και 3, με την επιφύλαξη των μέτρων που αποφασίζονται σύμφωνα με το μέρος ΙΙΙ.
2. Στα ύδατα έως 12 ναυτικά μίλια από τις γραμμές βάσης που τελούν υπό την κυριαρχία ή δικαιοδοσία τους, τα κράτη μέλη εξουσιοδοτούνται, έως τις 31 Δεκεμβρίου 2022, να περιορίζουν την αλιεία στα αλιευτικά σκάφη τα οποία αλιεύουν κατά παράδοση στα ύδατα αυτά από λιμένες παρακείμενων ακτών, με την επιφύλαξη των ρυθμίσεων για τα αλιευτικά σκάφη της Ένωσης που φέρουν τη σημαία άλλων κρατών μελών στο πλαίσιο υφιστάμενων σχέσεων γειτονίας μεταξύ κρατών μελών, και των ρυθμίσεων του Παραρτήματος I που καθορίζουν για κάθε κράτος μέλος τις γεωγραφικές ζώνες εντός των παράκτιων ζωνών άλλων κρατών μελών στις οποίες ασκούνται αλιευτικές δραστηριότητες καθώς και τα είδη τα οποία αφορούν. Τα κράτη μέλη ενημερώνουν την Επιτροπή σχετικά με τους περιορισμούς που προβλέπουν σύμφωνα με την παρούσα παράγραφο.
3. Στα ύδατα έως 100 ναυτικά μίλια από τις γραμμές βάσης των εξόχως απόκεντρων περιοχών της Ένωσης που προβλέπονται στο άρθρο 349 πρώτο εδάφιο της Συνθήκης, τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη έχουν δικαίωμα να περιορίζουν την αλιεία, έως τις 31 Δεκεμβρίου 2022, σε σκάφη νηολογημένα στα λιμάνια των εδαφών αυτών. Αυτοί οι περιορισμοί δεν ισχύουν για τα σκάφη της Ένωσης που αλιεύουν κατά παράδοση σε αυτά τα ύδατα, εφόσον τα σκάφη αυτά δεν υπερβαίνουν την αλιευτική προσπάθεια που ασκείται παραδοσιακά. Τα κράτη μέλη ενημερώνουν την Επιτροπή σχετικά με τους περιορισμούς που προβλέπουν σύμφωνα με την παρούσα παράγραφο.
4. Τα μέτρα που θα εφαρμόζονται μετά το πέρας των προθεσμιών των ρυθμίσεων που καθορίζονται στις παραγράφους 2 και 3 πρέπει να εγκριθούν έως τις 31 Δεκεμβρίου 2022.
ΜΕΡΟΣ ΙΙΙ
ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΒΙΩΣΙΜΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΘΑΛΑΣΣΙΩΝ ΒΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΟΡΩΝ
ΤΙΤΛΟΣ Ι
Μετρα διατηρησησ
Άρθρο 6
Γενικές διατάξεις
1. Για την επίτευξη των στόχων της ΚΑΠ σχετικά με την διατήρηση και την βιώσιμη εκμετάλλευση των θαλάσσιων βιολογικών πόρων που ορίζονται στο άρθρο 2, η Ένωση εγκρίνει τα μέτρα διατήρησης που ορίζονται στο άρθρο 7.
2. Κατά την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού, η Επιτροπή διεξάγει διαβουλεύσεις με τα αρμόδια γνωμοδοτικά και επιστημονικά όργανα. Τα μέτρα διατήρησης εγκρίνονται σύμφωνα με τις διαθέσιμες επιστημονικές, τεχνικές και οικονομικές γνωμοδοτήσεις, περιλαμβανομένων, κατά περίπτωση, εκθέσεων της ΕΤΟΕΑ και άλλων γνωμοδοτικών οργάνων, συμβουλών των γνωμοδοτικών συμβουλίων και κοινών συστάσεων των κρατών μελών σύμφωνα με το άρθρο 18.
3. Τα κράτη μέλη μπορούν να συνεργάζονται μεταξύ τους με στόχο την έγκριση μέτρων σύμφωνα με τα άρθρα 11, 15 και 18.
4. Τα κράτη μέλη συντονίζονται μεταξύ τους πριν από την έγκριση εθνικών μέτρων σύμφωνα με το άρθρο 20 παράγραφος 2.
5. Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις και ιδίως όσον αφορά την περιοχή της Μεσογείου, μπορεί να δίνεται στα κράτη μέλη η δυνατότητα να θεσπίζουν νομικώς δεσμευτικές πράξεις, συμπεριλαμβανομένων μέτρων διατήρησης, στον τομέα της ΚΑΠ. Εφαρμόζεται το άρθρο 18, ανάλογα με την περίπτωση.
Άρθρο 7
Είδη μέτρων διατήρησης
1. Στα μέτρα για τη διατήρηση και τη βιώσιμη εκμετάλλευση των θαλάσσιων βιολογικών πόρων μπορούν να συμπεριληφθούν, μεταξύ άλλων, τα εξής:
α)
πολυετή σχέδια δυνάμει των άρθρων 9 και 10,
β)
ο καθορισμός στόχων για τη διατήρηση και τη βιώσιμη εκμετάλλευση αποθεμάτων και σχετικών μέτρων για την ελαχιστοποίηση των επιπτώσεων της αλιείας στο θαλάσσιο περιβάλλον,
γ)
η θέσπιση μέτρων προσαρμογής της αλιευτικής ικανότητας των αλιευτικών σκαφών στις υφιστάμενες αλιευτικές δυνατότητες,
δ)
η παροχή κινήτρων, μεταξύ άλλων και οικονομικού χαρακτήρα, όπως οι αλιευτικές δυνατότητες για την προαγωγή αλιευτικών μεθόδων που προωθούν επιλεκτικότερες τεχνικές αλιείας, την αποφυγή και τη μείωση, κατά το δυνατόν, των ανεπιθύμητων αλιευμάτων και της αλιείας με χαμηλό αντίκτυπο στο θαλάσσιο οικοσύστημα και στους αλιευτικούς πόρους,
ε)
η λήψη μέτρων για τον καθορισμό και την κατανομή των αλιευτικών δυνατοτήτων,
στ)
η θέσπιση μέτρων για την επίτευξη των στόχων που ορίζονται στο άρθρο 15,
ζ)
ο καθορισμός ελάχιστων μεγεθών αναφοράς διατήρησης,
η)
η διεξαγωγή πιλοτικών προγραμμάτων για εναλλακτικές τεχνικές διαχείρισης της αλιείας και εργαλεία που αυξάνουν την επιλεκτικότητα ή ελαχιστοποιούν τις αρνητικές επιπτώσεις των αλιευτικών δραστηριοτήτων στο θαλάσσιο περιβάλλον,
θ)
η θέσπιση των μέτρων που απαιτούνται για τη συμμόρφωση με τις υποχρεώσεις που ορίζει η ενωσιακή περιβαλλοντική νομοθεσία σύμφωνα με το άρθρο 11,
ι)
η θέσπιση τεχνικών μέτρων κατά την παράγραφο 2.
2. Τα τεχνικά μέτρα μπορούν να περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τα εξής:
α)
τα χαρακτηριστικά των αλιευτικών εργαλείων και τους κανόνες που διέπουν τη χρήση τους,
β)
τις προδιαγραφές για την κατασκευή των αλιευτικών εργαλείων, μεταξύ άλλων:
i)
τις τροποποιήσεις ή πρόσθετες συσκευές για τη βελτίωση της επιλεκτικότητας ή την ελαχιστοποίηση της αρνητικής επίπτωσης στο οικοσύστημα,
ii)
τις τροποποιήσεις ή πρόσθετες συσκευές για τη μείωση της τυχαίας αιχμαλώτισης ειδών που κινδυνεύουν, απειλούνται και προστατεύονται καθώς και για τη μείωση άλλων ανεπιθύμητων αλιευμάτων,
γ)
τους περιορισμούς ή την απαγόρευση της χρήσης ορισμένων αλιευτικών εργαλείων, καθώς και των αλιευτικών δραστηριοτήτων, σε ορισμένες περιοχές ή περιόδους,
δ)
τις απαιτήσεις προκειμένου να αναστέλλεται η λειτουργία των αλιευτικών σκαφών σε μια ορισμένη περιοχή για μια ορισμένη ελάχιστη περίοδο προκειμένου να προστατευτούν προσωρινές συγκεντρώσεις απειλούμενων ειδών, γεννητόρων, αλιευμάτων που υπολείπονται του ελάχιστου μεγέθους αναφοράς διατήρησης και άλλων ευάλωτων θαλάσσιων πόρων,
ε)
τα ειδικά μέτρα για την ελαχιστοποίηση της αρνητικής επίπτωσης των αλιευτικών δραστηριοτήτων στη θαλάσσια βιοποικιλότητα και στα θαλάσσια οικοσυστήματα, συμπεριλαμβανομένων μέτρων για την αποφυγή και μείωση, στο μέτρο του δυνατού, των ανεπιθύμητων αλιευμάτων.
Άρθρο 8
Ορισμός περιοχών αποκατάστασης αποθεμάτων ιχθύων
1. Η Ένωση προσπαθεί, λαμβάνοντας δεόντως υπόψη τις υφιστάμενες ζώνες διατήρησης, να ορίσει προστατευόμενες περιοχές βάσει της ευαισθησίας των βιολογικών τους πόρων, συμπεριλαμβάνοντας της περιοχές όπου υφίστανται σαφείς ενδείξεις για μεγάλες συγκεντρώσεις ιχθύων κάτω από το ελάχιστο μέγεθος αναφοράς διατήρησης και τόπων αναπαραγωγής. Στις περιοχές αυτές, οι αλιευτικές δραστηριότητες μπορούν να περιορίζονται ή να απαγορεύονται με στόχο τη διατήρηση των έμβιων υδρόβιων πόρων και των θαλάσσιων οικοσυστημάτων. Η Ένωση θα συνεχίσει να προσφέρει επιπλέον προστασία στις υφιστάμενες βιολογικά ευαίσθητες περιοχές.
2. Για τους σκοπούς αυτούς, τα κράτη μέλη προσδιορίζουν, κατά το δυνατόν, τις κατάλληλες περιοχές οι οποίες ενδέχεται να συναπαρτίζουν ένα συνεκτικό δίκτυο και καταρτίζουν, κατά περίπτωση, κοινές συστάσεις κατ’ εφαρμογή του άρθρου 18 παράγραφος 7, ενόψει της υποβολής από την Επιτροπή πρότασης σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία που ορίζεται στη Συνθήκη.
3. Η Επιτροπή εξουσιοδοτείται, στο πλαίσιο πολυετούς σχεδίου, να θεσπίσει βιολογικά ευαίσθητες περιοχές αυτού του είδους. Εφαρμόζονται οι διατάξεις του άρθρου 18 παράγραφοι 1 έως 6. Η Επιτροπή υποβάλλει τακτικά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο έκθεση σχετικά με τις προστατευόμενες περιοχές.
ΤΙΤΛΟΣ ΙΙ
Ειδικα μετρα
Άρθρο 9
Αρχές και στόχοι των πολυετών σχεδίων
1. Τα πολυετή σχέδια εγκρίνονται κατά προτεραιότητα βάσει επιστημονικών, τεχνικών και οικονομικών γνωμοδοτήσεων και περιέχουν μέτρα διατήρησης για την αποκατάσταση και τη διατήρηση αποθεμάτων ιχθύων πάνω από τα επίπεδα που μπορούν να εξασφαλίσουν τη μέγιστη βιώσιμη απόδοση σύμφωνα με το άρθρο 2 παράγραφος 2.
2. Όταν οι στόχοι που αφορούν την επίτευξη της μέγιστης βιώσιμης απόδοσης, όπως αναφέρονται στο άρθρο 2 παράγραφος 2, δεν μπορούν να καθορισθούν λόγω ανεπαρκών δεδομένων, τα πολυετή σχέδια προβλέπουν μέτρα με βάση την προληπτική προσέγγιση, τα οποία διασφαλίζουν τουλάχιστον συγκρίσιμο βαθμό διατήρησης των σχετικών αποθεμάτων.
3. Τα πολυετή σχέδια καλύπτουν:
α)
μεμονωμένα είδη, ή
β)
στην περίπτωση μικτής αλιείας ή όταν οι δυναμικές των αποθεμάτων αλληλοσυνδέονται, αλιεία που εκμεταλλεύεται διάφορα αποθέματα σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, λαμβανομένων υπόψη των γνώσεων σχετικά με τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ αποθεμάτων ιχθύων, τύπου αλιείας και θαλάσσιων οικοσυστημάτων.
4. Τα μέτρα που πρόκειται να περιληφθούν στα πολυετή σχέδια, καθώς και τα χρονικά όρια για την υλοποίησή τους, είναι αναλογικά προς τους επιδιωκόμενους στόχους και σκοπούς και το προβλεπόμενο χρονοδιάγραμμα. Προτού περιληφθούν μέτρα στα πολυετή σχέδια, λαμβάνεται υπόψη ο πιθανός οικονομικός και κοινωνικός τους αντίκτυπος.
5. Τα πολυετή σχέδια μπορεί να περιλαμβάνουν συγκεκριμένους στόχους διατήρησης και μέτρα που βασίζονται στην οικοσυστημική προσέγγιση, ώστε να επιλυθούν τα συγκεκριμένα προβλήματα της μικτής αλιείας σε σχέση με την επίτευξη των στόχων που καθορίζονται στο άρθρο 2 παράγραφος 2 για το μείγμα αποθεμάτων που καλύπτονται από το σχέδιο, σε περιπτώσεις όπου οι επιστημονικές γνωμοδοτήσεις υποδεικνύουν ότι δεν μπορεί να αυξηθεί η επιλεκτικότητα. Εφόσον κρίνεται αναγκαίο, το πολυετές σχέδιο περιλαμβάνει συγκεκριμένα εναλλακτικά μέτρα διατήρησης, βάσει της οικοσυστημικής προσέγγισης, για ορισμένα από τα αποθέματα που καλύπτονται από αυτό.
Άρθρο 10
Περιεχόμενο των πολυετών σχεδίων
1. Ανάλογα με την περίπτωση και χωρίς να θίγονται οι αντίστοιχες αρμοδιότητες δυνάμει της Συνθήκης, ένα πολυετές σχέδιο, περιλαμβάνει:
α)
το πεδίο εφαρμογής, όσον αφορά τα αποθέματα, τον τύπο αλιείας και την περιοχή εφαρμογής του πολυετούς σχεδίου,
β)
στόχους που συνάδουν με τους στόχους οι οποίοι περιλαμβάνονται στο άρθρο 2 και με τις σχετικές διατάξεις των άρθρων 6 και 9,
γ)
ποσοτικοποιημένους στόχους όπως τα ποσοστά θνησιμότητας λόγω αλιείας και/ή βιομάζα αποθέματος αναπαραγωγής,
δ)
σαφή χρονοδιαγράμματα επίτευξης των ποσοτικοποιημένων στόχων,
ε)
σημεία αναφοράς διατήρησης που συνάδουν με τους στόχους που καθορίζονται στο άρθρο 2,
στ)
στόχους για μέτρα διατήρησης και τεχνικά μέτρα που λαμβάνονται προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι που ορίζονται στο άρθρο 15 και μέτρα που έχουν σχεδιαστεί για την αποφυγή ή την μείωση των ανεπιθύμητων αλιευμάτων,
ζ)
διασφαλίσεις για την επίτευξη των ποσοτικοποιημένων στόχων και επανορθωτικά μέτρα όπου κρίνονται απαραίτητα, συμπεριλαμβανομένων καταστάσεων όπου η επιδεινούμενη διαθεσιμότητα ή ποιότητα δεδομένων θέτει σε κίνδυνο τη βιωσιμότητα του αποθέματος.
2. Ένα πολυετές σχέδιο μπορεί επίσης να περιλαμβάνει:
α)
άλλα μέτρα διατήρησης, ιδίως μέτρα για τη σταδιακή κατάργηση των απορρίψεων που λαμβάνουν υπόψη τις βέλτιστες διαθέσιμες επιστημονικές γνωμοδοτήσεις ή την ελαχιστοποίηση των αρνητικών επιπτώσεων της αλιείας στο οικοσύστημα, τα οποία πρέπει να εξειδικεύονται περαιτέρω, κατά περίπτωση, σύμφωνα με το άρθρο 18,
β)
ποσοτικοποιημένους δείκτες για την περιοδική παρακολούθηση και αξιολόγηση της προόδου ως προς την επίτευξη των στόχων του πολυετούς σχεδίου,
γ)
όπου κρίνεται σκόπιμο, συγκεκριμένους στόχους για εκείνο το τμήμα του κύκλου ζωής των ανάδρομων και κατάδρομων ειδών το οποίο δαπανάται σε γλυκά ύδατα,
3. Ένα πολυετές σχέδιο προβλέπει την επανεξέτασή του μετά από μια αρχική εκ των υστέρων αξιολόγηση, ιδίως προκειμένου να ληφθούν υπόψη μεταβολές στις επιστημονικές γνωμοδοτήσεις.
Άρθρο 11
Μέτρα διατήρησης απαραίτητα για τη συμμόρφωση προς τις υποχρεώσεις που ορίζει η ενωσιακή περιβαλλοντική νομοθεσία
1. Τα κράτη μέλη εξουσιοδοτούνται να εγκρίνουν μέτρα διατήρησης που δεν θίγουν τα αλιευτικά σκάφη άλλων κρατών μελών, εφαρμόζονται στα ύδατα υπό την κυριαρχία ή τη δικαιοδοσία τους και είναι αναγκαία για την τήρηση των υποχρεώσεών τους σύμφωνα με το άρθρο 13 παράγραφος 4 της οδηγίας 2008/56/ΕΚ, το άρθρο 4 της οδηγίας 2009/147/ΕΚ, ή το άρθρο 6 της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ, τα εν λόγω μέτρα πρέπει να είναι συμβατά με τους στόχους του άρθρου 2 του παρόντος κανονισμού, να ανταποκρίνονται στους στόχους της οικείας νομοθεσίας της Ένωσης που έχουν σκοπό να εφαρμόσουν, και να είναι εξ ίσου αυστηρά με τα μέτρα που προβλέπονται στη νομοθεσία της Ένωσης.
2. Όταν ένα κράτος μέλος («το κράτος μέλος που κινεί τη διαδικασία») θεωρεί ότι πρέπει να εγκριθούν μέτρα προς συμμόρφωση με τις υποχρεώσεις της παραγράφου 1και άλλα κράτη μέλη έχουν άμεσο διαχειριστικό συμφέρον για την αλιεία η οποία θα επηρεασθεί από τα εν λόγω μέτρα, εξουσιοδοτείται η Επιτροπή εξουσιοδοτείται να εγκρίνει τα μέτρα αυτά, κατόπιν αιτήματος, μέσω της εκδόσεως κατ’ εξουσιοδότηση πράξεων σύμφωνα με το άρθρο 46. Προς τούτο εφαρμόζεται κατ’ αναλογία το άρθρο 18 παράγραφοι 1 έως 4 και παράγραφος 6.
3. Το κράτος μέλος που κινεί τη διαδικασία παρέχει στην Επιτροπή και στα λοιπά κράτη μέλη που έχουν άμεσο διαχειριστικό συμφέρον πληροφορίες που αφορούν τα απαιτούμενα μέτρα, συμπεριλαμβανομένων του σκεπτικού, των επιστημονικών στοιχείων και των λεπτομερειών της πρακτικής τους εφαρμογής και επιβολής. Το κράτος μέλος που κινεί τη διαδικασία και τα λοιπά κράτη μέλη με άμεσο διαχειριστικό συμφέρον μπορούν να υποβάλλουν κοινή σύσταση σύμφωνα με το άρθρο 18 παράγραφος 1 εντός έξι μηνών από την παροχή επαρκών πληροφοριών. Η Επιτροπή εγκρίνει τα μέτρα λαμβάνοντας υπόψη τις διαθέσιμες επιστημονικές γνωμοδοτήσεις εντός τριών μηνών από την παραλαβή της πλήρους αίτησης.
Αν όλα τα κράτη μέλη δεν συμφωνήσουν να υποβάλουν στην Επιτροπή κοινή σύσταση σύμφωνα με το πρώτο εδάφιο εντός της εκεί τιθέμενης προθεσμίας, ή αν η κοινή σύσταση θεωρείται ότι δεν συνάδει με τις απαιτήσεις της παραγράφου 1, η Επιτροπή δύναται να υποβάλει πρόταση σύμφωνα με τη Συνθήκη.
4. Κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 3, ελλείψει της κοινής συστάσεως που αναφέρεται στην παράγραφο 3, σε περιπτώσεις επείγουσας ανάγκης, η Επιτροπή εκδίδει τα μέτρα. Τα μέτρα που εκδίδονται σε περιπτώσεις επείγουσας ανάγκης πρέπει να περιορίζονται σε όσα είναι απαραίτητα ώστε να μην απειληθεί η επίτευξη των στόχων οι οποίοι σχετίζονται με τη θέσπιση των εν λόγω μέτρων διατήρησης σύμφωνα με τις οδηγίες που αναφέρονται στην παράγραφο 1 και τις προθέσεις του κράτους μέλους.
5. Τα μέτρα που αναφέρονται στην παράγραφο 4 εφαρμόζονται για μέγιστη περίοδο 12 μηνών που μπορεί να παραταθεί για μέγιστη περίοδο 12 μηνών όταν εξακολουθούν να πληρούνται οι προϋποθέσεις που καθορίζονται στην παράγραφο αυτή.
6. Η Επιτροπή διευκολύνει τη συνεργασία μεταξύ του οικείου κράτους μέλους και των λοιπών κρατών μελών που έχουν άμεσο διαχειριστικό συμφέρον στη συγκεκριμένη αλιεία κατά τη διαδικασία εφαρμογής και επιβολής των σχετικών μέτρων που λαμβάνονται βάσει των παραγράφων 2, 3 και 4.
Άρθρο 12
Μέτρα της Επιτροπής σε περίπτωση σοβαρής απειλής για τους θαλάσσιους βιολογικούς πόρους
1. Όταν υπάρχει ένδειξη σοβαρής απειλής για τη διατήρηση των θαλάσσιων βιολογικών πόρων ή για το θαλάσσιο οικοσύστημα που απαιτεί άμεση λήψη μέτρων, η Επιτροπή, κατόπιν τεκμηριωμένου αιτήματος ενός κράτους μέλους ή με δική της πρωτοβουλία, μπορεί, για την άμβλυνση των επιπτώσεων της απειλής, να αποφασίζει τη λήψη προσωρινών μέτρων. Τα εν λόγω μέτρα λαμβάνονται με εκτελεστικές πράξεις άμεσης εφαρμογής για μέγιστη περίοδο έξι μηνών, σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 47 παράγραφος 3.
2. Το κράτος μέλος κοινοποιεί την αναφερόμενη στην παράγραφο 1 αίτηση ταυτόχρονα στην Επιτροπή, στα λοιπά κράτη μέλη και στα οικεία γνωμοδοτικά συμβούλια. Τα λοιπά κράτη μέλη και τα γνωμοδοτικά συμβούλια μπορούν να υποβάλλουν γραπτές παρατηρήσεις εντός επτά εργάσιμων ημερών από την παραλαβή της κοινοποίησης. Η Επιτροπή λαμβάνει απόφαση εντός 15 εργάσιμων ημερών από την παραλαβή της αίτησης της παραγράφου 1.
3. Πριν από τη λήξη της αρχικής περιόδου εφαρμογής μέτρου έκτακτης ανάγκης που εγκρίθηκε δυνάμει της παραγράφου 1, η Επιτροπή μπορεί, εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις της παραγράφου 1, να παρατείνει την εφαρμογή του μέτρου για μέγιστη περίοδο έξι μηνών. Οι εν λόγω εκτελεστικές πράξεις εκδίδονται σύμφωνα με τη διαδικασία στην οποία παραπέμπει το άρθρο 47 παράγραφος 3.
Άρθρο 13
Θέσπιση μέτρων έκτακτης ανάγκης από κράτη μέλη
1. Όταν διαπιστώνεται σοβαρή απειλή για τη διατήρηση των θαλάσσιων βιολογικών πόρων ή για το θαλάσσιο οικοσύστημα, οφειλόμενη σε αλιευτικές δραστηριότητες σε ύδατα που υπάγονται στην κυριαρχία ή δικαιοδοσία κράτους μέλους, η οποία απαιτεί άμεση λήψη μέτρων, το οικείο κράτος μέλος μπορεί να εγκρίνει μέτρα έκτακτης ανάγκης για την άμβλυνση των επιπτώσεων της απειλής. Τα μέτρα αυτά πρέπει να είναι συμβατά προς τους στόχους που ορίζονται στο άρθρο 2 και εξίσου αυστηρά με εκείνα που προβλέπονται από την ενωσιακή νομοθεσία. Τα μέτρα αυτά ισχύουν για μέγιστη περίοδο τριών μηνών.
2. Αν τα μέτρα έκτακτης ανάγκης που πρόκειται να ληφθούν από κράτος μέλος ενδέχεται να θίξουν τα αλιευτικά σκάφη άλλων κρατών μελών, τα μέτρα αυτά λαμβάνονται μόνον κατόπιν διαβουλεύσεως με την Επιτροπή, τα οικεία κράτη μέλη και τα οικεία γνωμοδοτικά συμβούλια, με βάση σχέδιο των μέτρων συνοδευόμενο από αιτιολογική έκθεση. Για τους σκοπούς της διαβούλευσης, το κράτος μέλος που διαβουλεύεται μπορεί να ορίσει εύλογη προθεσμία για τη διεξαγωγή της, η οποία δεν μπορεί, ωστόσο, να είναι μικρότερη του ενός μηνός.
3. Αν η Επιτροπή κρίνει ότι ένα μέτρο που λαμβάνεται βάσει του παρόντος άρθρου δεν πληροί τους όρους της παραγράφου 1, μπορεί να καλέσει το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος να το τροποποιήσει ή να το καταργήσει, εφόσον αιτιολογήσει δεόντως το αίτημά της.
Άρθρο 14
Αποφυγή και ελαχιστοποίηση των ανεπιθύμητων αλιευμάτων
1. Για τη διευκόλυνση της εισαγωγής της υποχρέωσης εκφόρτωσης όλων των αλιευμάτων του αντίστοιχου τύπου αλιείας σύμφωνα με το άρθρο 15 («υποχρέωση εκφόρτωσης»), τα κράτη μέλη μπορούν να εκτελούν πιλοτικά έργα, βάσει των βέλτιστων διαθέσιμων επιστημονικών γνωμοδοτήσεων και λαμβάνοντας υπόψη τις γνώμες των αρμόδιων γνωμοδοτικών συμβουλίων, με στόχο την πλήρη διερεύνηση όλων των εφαρμοστέων μεθόδων για την αποφυγή, την ελαχιστοποίηση και την εξάλειψη των ανεπιθύμητων αλιευμάτων σε έναν τύπο αλιείας.
2. Τα κράτη μέλη μπορούν να εκπονήσουν «άτλαντα απορρίψεων» στον οποίο θα σημειώνεται το επίπεδο των απορρίψεων για κάθε τύπο αλιείας που καλύπτεται από το άρθρο 15 παράγραφος 1.
Άρθρο 15
Υποχρέωση εκφόρτωσης
1. Όλα τα αλιεύματα τα οποία υπόκεινται σε όρια και στη Μεσόγειο τα αλιεύματα για τα οποία προβλέπονται ελάχιστα μεγέθη όπως ορίζονται στο παράρτημα ΙΙΙ του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1967/2006, τα οποία αλιεύονται κατά τη διάρκεια αλιευτικών δραστηριοτήτων στα ύδατα της Ένωσης ή από αλιευτικά σκάφη της Ένωσης σε ύδατα εκτός Ένωσης τα οποία δεν υπάγονται στην κυριαρχία ή τη δικαιοδοσία τρίτων χωρών, στους κατωτέρω τύπους αλιείας και γεωγραφικές περιοχές, μεταφέρονται και διατηρούνται επί των αλιευτικών σκαφών, καταγράφονται, εκφορτώνονται και καταλογίζονται στις ποσοστώσεις κατά περίπτωση, εκτός εάν χρησιμοποιούνται ως ζωντανό δόλωμα, σύμφωνα με το ακόλουθο χρονοδιάγραμμα:
α)
Το αργότερο από την 1η Ιανουαρίου 2015:
-
αλιεία μικρών πελαγικών ειδών, όπως το σκουμπρί, η ρέγγα, το σαφρίδι, το προσφυγάκι, ο βασιλάκης, ο γαύρος, ο γουρλομάτης, η σαρδέλα, η σαρδελόρεγγα,
-
αλιεία μεγάλων πελαγικών ειδών, όπως ο τόνος, ο ξιφίας, ο μακρύπτερος τόνος, ο μεγαλόφθαλμος τόνος, ο γαλάζιος και λευκός μάρλιν,
-
αλιεία για βιομηχανικούς σκοπούς, όπως αλιεία καπελάνου, αμμόχελου και σύκου της Νορβηγίας,
-
αλιεία σολομού στη Βαλτική Θάλασσα.
β)
Το αργότερο από την 1η Ιανουαρίου 2015 για τα είδη που προσδιορίζουν την αλιεία και όχι αργότερα από την 1η Ιανουαρίου 2017 για όλα τα λοιπά είδη στα ενωσιακά ύδατα της Βαλτικής Θάλασσας για τα είδη που υπόκεινται σε όρια διαφορετικά των οριζόμενων στο στοιχείο α).
γ)
Το αργότερο από την 1η Ιανουαρίου 2016 για τα είδη που προσδιορίζουν την αλιεία και όχι αργότερα από την 1η Ιανουαρίου 2019 για όλα τα λοιπά είδη:
(i)
Βόρεια Θάλασσα
-
αλιεία γάδου, εγκλεφίνου, είδους προσφυγάκι, μαύρου μπακαλιάρου,
-
αλιεία καραβίδας,
-
αλιεία γλώσσας και ζαγκέτας,
-
αλιεία μπακαλιάρου μερλούκιου,
-
αλιεία γαρίδας της Αρκτικής,
(ii)
Βορειοδυτικά ύδατα
-
αλιεία γάδου, εγκλεφίνου, είδους προσφυγάκι, μαύρου μπακαλιάρου,
-
αλιεία καραβίδας,
-
αλιεία γλώσσας και ζαγκέτας,
-
αλιεία μπακαλιάρου μερλούκιου,
(iii)
Νοτιοδυτικά ύδατα
-
αλιεία καραβίδας,
-
αλιεία γλώσσας και ζαγκέτας,
-
αλιεία μπακαλιάρου μερλούκιου,
(iv)
άλλοι τύποι αλιείας ειδών που υπόκεινται σε όρια αλιευμάτων.
δ)
Το αργότερο από την 1η Ιανουαρίου 2017 για τα είδη που προσδιορίζουν την αλιεία και όχι αργότερα από την 1η Ιανουαρίου 2019 για όλα τα λοιπά είδη που δεν καλύπτονται από την παράγραφο 1 στοιχείο α), στη Μεσόγειο, τη Μαύρη Θάλασσα και όλα τα λοιπά ύδατα της Ένωσης και σε ύδατα εκτός Ένωσης που δεν υπάγονται στην κυριαρχία ή τη δικαιοδοσία τρίτων χωρών.
2. Η παράγραφος 1 εφαρμόζεται με την επιφύλαξη των διεθνών υποχρεώσεων της Ένωσης. Η Επιτροπή εξουσιοδοτείται να θεσπίσει μέτρα, μέσω κατ’ εξουσιοδότηση πράξεων σύμφωνα με το άρθρο 46, για να εφαρμόσει αυτές τις διεθνείς υποχρεώσεις στο δίκαιο της Ένωσης, ιδίως με παρεκκλίσεις από την υποχρέωση εκφόρτωσης δυνάμει του παρόντος άρθρου.
3. Όταν όλα τα κράτη μέλη που έχουν άμεσο διαχειριστικό συμφέρον σε συγκεκριμένο είδος αλιείας συμφωνούν ότι η υποχρέωση εκφόρτωσης πρέπει να εφαρμόζεται για άλλα είδη εκτός αυτών που αναφέρονται στην παράγραφο 1, μπορούν να υποβάλουν κοινή σύσταση για την επέκταση της εφαρμογής της υποχρέωσης εκφόρτωσης δυνάμει της παραγράφου 1 στα εν λόγω είδη. Προς τούτο εφαρμόζεται κατ’ αναλογία το άρθρο 18 παράγραφοι 1 έως 6. Όταν υποβάλλεται παρόμοια κοινή σύσταση, η Επιτροπή μπορεί να εκδίδει τα εν λόγω μέτρα με κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις σύμφωνα με το άρθρο 46.
4. Η υποχρέωση εκφόρτωσης που αναφέρεται στην παράγραφο 1 δεν ισχύει για τα ακόλουθα είδη:
α)
Είδη των οποίων απαγορεύεται η αλίευση και τα οποία προσδιορίζονται σε νομική πράξη της Ένωσης που εκδίδεται στον τομέα της ΚΑΠ,
β)
είδη τα οποία εμφανίζουν υψηλά ποσοστά επιβίωσης σύμφωνα με τα επιστημονικά στοιχεία, λαμβάνοντας υπόψη τα χαρακτηριστικά των αλιευτικών εργαλείων, των αλιευτικών πρακτικών και του οικοσυστήματος,
γ)
αλιεύματα για τα οποία ισχύουν εξαιρέσεις περί του ελαχίστου.
5. Οι λεπτομέρειες εφαρμογής της υποχρέωσης εκφόρτωσης από τους τύπους αλιείας που αναφέρονται στην παράγραφο 1 προσδιορίζονται στα πολυετή σχέδια που αναφέρονται στα άρθρα 9 και 10 και κατά περίπτωση προσδιορίζονται περαιτέρω σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 18, συμπεριλαμβανομένων:
α)
ειδικών διατάξεων όσον αφορά τους τύπους αλιείας ή τα είδη που εμπίπτουν στην υποχρέωση εκφόρτωσης όπως αναφέρεται στην παράγραφο 1,
β)
του προσδιορισμού των εξαιρέσεων από την υποχρέωση εκφόρτωσης για τα είδη που αναφέρονται στην παράγραφο 4 στοιχείο β),
γ)
διατάξεων για εξαιρέσεις περί του ελαχίστου μέχρι συνόλου 5 % των ολικών ετήσιων αλιευμάτων όλων των ειδών που υπόκεινται στην υποχρέωση εκφόρτωσης που αναφέρεται στην παράγραφο 1. Η εξαίρεση περί του ελαχίστου ισχύει στις ακόλουθες περιπτώσεις:
(i)
όταν από τα επιστημονικά δεδομένα προκύπτει ότι είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί αύξηση της επιλεξιμότητας, ή
(ii)
για την αποφυγή του δυσανάλογου κόστους χειρισμού των ανεπιθύμητων αλιευμάτων, όταν πρόκειται για αλιευτικά εργαλεία στα οποία τα ανεπιθύμητα αλιεύματα ανά εργαλείο αντιστοιχούν σε ποσοστό, το οποίο καθορίζεται στο πολυετές σχέδιο, των ολικών ετήσιων αλιευμάτων με το εργαλείο αυτό.
Τα αλιεύματα που καλύπτονται από τις διατάξεις που αναφέρονται στο στοιχείο γ) δεν προσμετρούνται στις αντίστοιχες ποσοστώσεις· ωστόσο, καταγράφονται πλήρως.
Για μεταβατική περίοδο τεσσάρων ετών, το ποσοστό των ολικών ετήσιων αλιευμάτων που αναφέρεται στο στοιχείο γ) αυξάνεται:
(i)
κατά δύο εκατοστιαίες μονάδες τα πρώτα δύο έτη εφαρμογής της υποχρέωσης εκφόρτωσης αλιευμάτων, και
(ii)
κατά μία εκατοστιαία μονάδα τα επόμενα δύο έτη,
δ)
διατάξεων για την τεκμηρίωση των αλιευμάτων,
ε)
του καθορισμού των ελάχιστων μεγεθών αναφοράς διατήρησης, κατά περίπτωση, σύμφωνα με την παράγραφο 5.
6. Εάν δεν θεσπιστεί πολυετές σχέδιο ή σχέδιο διαχείρισης σύμφωνα με το άρθρο 18 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1967/2006 για τον εν λόγω τύπο αλιείας, η Επιτροπή μπορεί να εξουσιοδοτηθεί να θεσπίσει, σύμφωνα με το άρθρο 18 του παρόντος κανονισμού, κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις, σύμφωνα με το άρθρο 46 του παρόντος κανονισμού, για τον καθορισμό σε προσωρινή βάση και για περίοδο τριών ετών το πολύ, ειδικού σχεδίου που περιλαμβάνει τα αναφερόμενα στα στοιχεία α) έως ε) της παραγράφου 5 του παρόντος άρθρου. Τα κράτη μέλη μπορούν να συνεργάζονται σύμφωνα με το άρθρο 18 του παρόντος κανονισμού στην επεξεργασία του σχεδίου αυτού ενόψει της έγκρισης από την Επιτροπή των πράξεων αυτών ή της υποβολής πρότασης σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία.
7. Όταν δεν έχουν εκδοθεί μέτρα για τον καθορισμό της εξαίρεσης περί του ελαχίστου, είτε με πολυετές σχέδιο εγκεκριμένο σύμφωνα με την παράγραφο 5, είτε με ειδικό σχέδιο απορρίψεων για την υποχρέωση εκφόρτωσης αλιευμάτων σύμφωνα με την παράγραφο 6, η Επιτροπή, για να προσδιορίσει την εξαίρεση περί του ελαχίστου που αναφέρεται στην παράγραφο 4 στοιχείο γ), εκδίδει, με κατ' εξουσιοδότηση πράξεις σύμφωνα με το άρθρο 46, εξαίρεση περί του ελαχίστου η οποία, σύμφωνα με τις προϋποθέσεις της παραγράφου 5 στοιχείο γ) σημείο (i) ή (ii), ανέρχεται το πολύ στο 5 % των συνολικών ετήσιων αλιευμάτων όλων των ειδών για τα οποία ισχύει υποχρέωση εκφόρτωσης δυνάμει της παραγράφου 1. Η εν λόγω εξαίρεση περί του ελαχίστου εκδίδεται έτσι ώστε να ισχύει από την ημερομηνία εφαρμογής της σχετικής υποχρέωσης εκφόρτωσης.
8. Κατά παρέκκλιση από την υποχρέωση καταλογισμού των αλιευμάτων στις αντίστοιχες ποσοστώσεις σύμφωνα με την παράγραφο 1, αλιεύματα ειδών που υπόκεινται σε υποχρέωση εκφόρτωσης και αλιεύονται καθ’ υπέρβαση των ποσοστώσεων των συγκεκριμένων αποθεμάτων, ή αλιεύματα ειδών για τα οποία το κράτος μέλος δεν διαθέτει ποσόστωση, μπορούν να αφαιρούνται από την ποσόστωση του είδους-στόχου εφόσον δεν υπερβαίνουν το 9 % της ποσόστωσης αυτής. Η διάταξη αυτή εφαρμόζεται μόνον εφόσον το απόθεμα του είδους εκτός στόχου βρίσκεται εντός ασφαλούς βιολογικού ορίου.
9. Για τα αποθέματα που υπόκεινται σε υποχρέωση εκφόρτωσης, τα κράτη μέλη μπορούν να χρησιμοποιούν ευελιξία από έτος σε έτος μέχρι ποσοστού 10 % των επιτρεπόμενων εκφορτώσεων. Για το σκοπό αυτό, ένα κράτος μέλος μπορεί να επιτρέπει την εκφόρτωση επιπλέον ποσοτήτων του αποθέματος που υπόκειται σε υποχρέωση εκφόρτωσης, με την προϋπόθεση ότι οι ποσότητες αυτές δεν υπερβαίνουν το 10 % της ποσόστωσης του εν λόγω κράτους μέλους. Εφαρμόζεται το άρθρο 105 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1224/2009.
10. Προκειμένου να διασφαλισθεί η προστασία των νεαρών θαλάσσιων οργανισμών, μπορούν να καθορίζονται ελάχιστα μεγέθη αναφοράς διατήρησης.
11. Για τα είδη που υπόκεινται σε υποχρέωση εκφόρτωσης κατά τα οριζόμενα στην παράγραφο 1, η χρήση των αλιευμάτων ειδών που είναι μικρότερα από τα ελάχιστα μεγέθη αναφοράς διατήρησης περιορίζεται σε σκοπούς άλλους από την άμεση ανθρώπινη κατανάλωση, συμπεριλαμβανομένων των ιχθυαλεύρων, των ιχθυελαίων, των τροφών για ζώα συντροφιάς, των προσθέτων τροφίμων, των φαρμακευτικών και καλλυντικών προϊόντων.
12. Για τα είδη που δεν υπόκεινται σε υποχρέωση εκφόρτωσης που καθορίζεται στην παράγραφο 1, τα αλιεύματα ειδών που είναι μικρότερα από τα ελάχιστα μεγέθη αναφοράς διατήρησης δεν κρατούνται επί του σκάφους, αλλά επιστρέφονται αμέσως στη θάλασσα.
13. Για τον έλεγχο της συμμόρφωσης με την υποχρέωση εκφόρτωσης, τα κράτη μέλη μεριμνούν για λεπτομερή και έγκυρη τεκμηρίωση όλων των αλιευτικών ταξιδιών και για την ύπαρξη κατάλληλων ικανοτήτων και μέσων, λ.χ. παρατηρητών, τηλεόρασης κλειστού κυκλώματος (CCTV) ή άλλων. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, τα κράτη μέλη τηρούν την αρχή της αποτελεσματικότητας και της αναλογικότητας.
Άρθρο 16
Αλιευτικές δυνατότητες
1. Η κατανομή των αλιευτικών δυνατοτήτων μεταξύ κρατών μελών, διασφαλίζει τη σχετική σταθερότητα των αλιευτικών δραστηριοτήτων κάθε κράτους μέλους για κάθε απόθεμα ιχθύων ή τύπο αλιείας. Κατά την κατανομή νέων αλιευτικών δυνατοτήτων, λαμβάνονται υπόψη τα συμφέροντα κάθε κράτους μέλους.
2. Στις περιπτώσεις που εισάγεται υποχρέωση εκφόρτωσης για ένα απόθεμα ιχθύων, οι αλιευτικές δυνατότητες κατανέμονται λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι ο εν λόγω καθορισμός δεν αντανακλά πλέον τις εκφορτώσεις αλλά αλιεύματα, δεδομένου ότι για το πρώτο και τα επόμενα έτη οι απορρίψεις του συγκεκριμένου αποθέματος δεν θα επιτρέπονται πλέον.
3. Όταν από νέα επιστημονικά δεδομένα προκύπτει ότι οι αλιευτικές δυνατότητες που έχουν οριστεί για ένα συγκεκριμένο είδος διαφέρουν σημαντικά από την πραγματική κατάσταση του εν λόγω αποθέματος, τα κράτη μέλη που έχουν άμεσο συμφέρον διαχείρισης μπορούν να υποβάλουν αιτιολογημένο αίτημα στην Επιτροπή ώστε αυτή να υποβάλει πρόταση άμβλυνσης αυτής της διαφοράς, με παράλληλο σεβασμό των στόχων που τίθενται στο άρθρο 2 παράγραφος 2.
4. Οι αλιευτικές δυνατότητες καθορίζονται σύμφωνα με τους στόχους που καθορίζονται στο άρθρο 2 παράγραφος 2 και σύμφωνα με τους ποσοτικοποιημένους στόχους, τα χρονοδιαγράμματα και τα περιθώρια του άρθρου 9 παράγραφος 2 και του άρθρου 10 παράγραφος 1 στοιχεία β) και γ).
5. Τα μέτρα σχετικά με τον καθορισμό και την κατανομή των αλιευτικών δυνατοτήτων που διατίθενται σε τρίτες χώρες στα ύδατα της Ένωσης εκδίδονται σύμφωνα με τη Συνθήκη.
6. Κάθε κράτος μέλος αποφασίζει πώς μπορούν να κατανεμηθούν στα σκάφη που φέρουν τη σημαία του οι αλιευτικές δυνατότητες που του παραχωρούνται και οι οποίες δεν υπάγονται σε σύστημα μεταβιβάσιμων αλιευτικών παραχωρήσεων, λ.χ. με τη δημιουργία ατομικών αλιευτικών δυνατοτήτων. Ενημερώνει την Επιτροπή σχετικά με την επιλεγείσα μέθοδο κατανομής.
7. Για την κατανομή των αλιευτικών δυνατοτήτων που αφορούν αλιεία μικτού τύπου, τα κράτη μέλη συνεκτιμούν την πιθανή σύνθεση των αλιευμάτων των σκαφών που συμμετέχουν σε αλιεία αυτού του τύπου.
8. Τα κράτη μέλη δύνανται, έπειτα από προηγούμενη ενημέρωση της Επιτροπής, να ανταλλάσσουν το σύνολο ή μέρος των αλιευτικών δυνατοτήτων που τους έχουν κατανεμηθεί.
Άρθρο 17
Κριτήρια για την κατανομή αλιευτικών δυνατοτήτων από κράτη μέλη
Κατά την κατανομή αλιευτικών δυνατοτήτων που διαθέτουν δυνάμει του άρθρου 16, τα κράτη μέλη χρησιμοποιούν διαφανή και αντικειμενικά κριτήρια, μεταξύ άλλων, περιβαλλοντικού, κοινωνικού και οικονομικού χαρακτήρα. Τα χρησιμοποιούμενα κριτήρια δύνανται να αφορούν, μεταξύ άλλων, τις επιπτώσεις της αλιείας στο περιβάλλον, το ιστορικό συμμόρφωσης, τη συμβολή στην τοπική οικονομία και τα ιστορικά επίπεδα αλιευμάτων. Στο πλαίσιο των αλιευτικών δυνατοτήτων που τους παραχωρούνται, τα κράτη μέλη πρέπει να παρέχουν κίνητρα σε αλιευτικά σκάφη που χρησιμοποιούν επιλεκτικά αλιευτικά εργαλεία ή χρησιμοποιούν αλιευτικές τεχνικές που έχουν μειωμένες περιβαλλοντικές επιπτώσεις, όπως λ.χ. μειωμένα επίπεδα κατανάλωσης ενέργειας ή ζημίας στον οικότοπο.
ΤΙΤΛΟΣ ΙΙΙ
Περιφερειοποιηση
Άρθρο 18
Περιφερειακή συνεργασία για τα μέτρα διατήρησης
1. Όταν ανατίθεται εξουσίες στην Επιτροπή, ακόμη και από πολυετή σχέδια που καταρτίσθηκαν σύμφωνα με τα άρθρα 9 και 10, καθώς και στις περιπτώσεις που προβλέπονται στα άρθρα 11 και 15 παράγραφος 6, να θεσπίζει μέτρα με κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις ή με εκτελεστικές πράξεις όσον αφορά ενωσιακό μέτρο διατήρησης που εφαρμόζεται σε συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, τα κράτη μέλη που έχουν άμεσο διαχειριστικό συμφέρον το οποίο θίγεται από τα εν λόγω μέτρα δύνανται, εντός προθεσμίας που ορίζεται στο συγκεκριμένο μέτρο διατήρησης και/ή το πολυετές σχέδιο, να συμφωνήσουν να υποβάλουν κοινές συστάσεις με στόχο την επίτευξη των στόχων του συγκεκριμένου μέτρου διατήρησης της Ένωσης και/ή του πολυετούς σχεδίου και/ή των ειδικών σχεδίων. Η Επιτροπή δεν εκδίδει τέτοιες κατ’ εξουσιοδότηση ή εκτελεστικές πράξεις πριν από τη λήξη της προθεσμίας για την υποβολή κοινών συστάσεων από τα κράτη μέλη.
2. Κατά την εφαρμογή της παραγράφου 1, τα κράτη μέλη που έχουν άμεσο διαχειριστικό συμφέρον το οποίο θίγεται από τα μέτρα της παραγράφου 1 συνεργάζονται μεταξύ τους για τη διατύπωση κοινών συστάσεων. Λαμβάνουν επίσης τη γνώμη των αρμόδιων γνωμοδοτικών συμβουλίων. Η Επιτροπή διευκολύνει τη συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών διασφαλίζοντας επίσης, εφόσον απαιτείται, την επιστημονική συμβολή των αρμόδιων επιστημονικών φορέων.
3. Όταν υποβάλλεται κοινή σύσταση για τη λήψη μέτρων σύμφωνα με την παράγραφο 1, η Επιτροπή δύναται να θεσπίζει τα μέτρα αυτά με την έκδοση κατ' εξουσιοδότηση ή εκτελεστικών πράξεων, εφόσον η σύσταση αυτή συνάδει με το οικείο μέτρο διατήρησης και/ή πολυετές σχέδιο.
4. Όταν το μέτρο διατήρησης εφαρμόζεται σε συγκεκριμένο απόθεμα ιχθύων που είναι κοινό με τρίτες χώρες και υπόκειται στη διαχείριση πολυμερών αλιευτικών οργανώσεων ή αποτελεί αντικείμενο διμερών ή πολυμερών συμφωνιών, η Ένωση επιδιώκει να συμφωνήσει με τους ενδιαφερόμενους εταίρους τα αναγκαία μέτρα για την επίτευξη των στόχων του άρθρου 2.
5. Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε οι κοινές συστάσεις για μέτρα διατήρησης που θεσπίζονται σύμφωνα με την παράγραφο 1 να βασίζονται στις βέλτιστες διαθέσιμες επιστημονικές γνωμοδοτήσεις και να πληρούν όλες τις ακόλουθες προϋποθέσεις:
α)
να συνάδουν με τους στόχους του άρθρου 2,
β)
να συνάδουν με το πεδίο εφαρμογής και τους στόχους του οικείου μέτρου διατήρησης,
γ)
να συνάδουν με το πεδίο εφαρμογής και να ανταποκρίνονται ουσιαστικά στους στόχους και τους ποσοτικοποιημένους στόχους που ορίζονται σε σχετικό πολυετές σχέδιο,
δ)
να είναι τουλάχιστον εξίσου αυστηρές με τα προβλεπόμενα στην νομοθεσία της Ένωσης μέτρα.
6. Εάν δεν μπορούν να συμφωνήσουν όλα τα κράτη μέλη όσον αφορά τις κοινές συστάσεις που θα υποβληθούν στην Επιτροπή σύμφωνα με την παράγραφο 1 εντός της καθορισμένης προθεσμίας ή εάν οι κοινές συστάσεις για μέτρα διατήρησης δεν κριθούν συμβατές με τους στόχους και τους ποσοτικοποιημένους στόχους των εν λόγω μέτρων, η Επιτροπή μπορεί να υποβάλει πρόταση για κατάλληλα μέτρα σύμφωνα με τη Συνθήκη.
7. Εκτός από τις περιπτώσεις της παραγράφου 1, τα κράτη μέλη που έχουν άμεσο διαχειριστικό συμφέρον για αλιεία σε γεωγραφικά καθορισμένη περιοχή μπορούν επίσης να καταρτίζουν κοινές συστάσεις προς την Επιτροπή προκειμένου να υποβάλει πρόταση για μέτρα ή να θεσπίσει τα μέτρα αυτά.
8. Μια συμπληρωματική ή εναλλακτική μέθοδος περιφερειακής συνεργασίας θα είναι να δικαιούνται τα κράτη μέλη να θεσπίζουν, με ενωσιακό μέτρο διατήρησης που θα εφαρμόζεται σε σχετική γεωγραφική ζώνη, μεταξύ άλλων ως μέρος πολυετούς σχεδίου που έχει καταρτισθεί σύμφωνα με τα άρθρα 9 και 10, και εντός καθορισμένης προθεσμίας, μέτρα που θα προσδιορίζουν περαιτέρω το εν λόγω μέτρο διατήρησης. Τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη συνεργάζονται στενά για τη θέσπιση των εν λόγω μέτρων. Οι παράγραφοι 2, 4 και 5 του παρόντος άρθρου εφαρμόζονται κατ’ αναλογία. Η Επιτροπή μετέχει στη διαδικασία και οι παρατηρήσεις της λαμβάνονται υπόψη. Το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος δύναται να θεσπίζει τα αντίστοιχα εθνικά του μέτρα μόνον αν έχουν συμφωνήσει ως προς το περιεχόμενο των μέτρων όλα τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη. Όταν η Επιτροπή κρίνει ότι το μέτρο κράτους μέλους δεν συνάδει με τις προϋποθέσεις του σχετικού μέτρου διατήρησης, μπορεί να καλέσει το οικείο κράτος μέλος να τροποποιήσει ή να το καταργήσει το εν λόγω μέτρο, εφόσον αιτιολογήσει δεόντως το αίτημά της.
ΤΙΤΛΟΣ IV
Εθνικα μετρα
Άρθρο 19
Μέτρα των κρατών μελών τα οποία εφαρμόζονται σε αλιευτικά σκάφη που φέρουν τη σημαία τους ή σε πρόσωπα εγκατεστημένα στην επικράτειά τους
1. Τα κράτη μέλη μπορούν να εγκρίνουν μέτρα για τη διατήρηση αποθεμάτων ιχθύων σε ύδατα της Ένωσης υπό την προϋπόθεση ότι τα εν λόγω μέτρα πληρούν όλες τις ακόλουθες προϋποθέσεις:
α)
εφαρμόζονται αποκλειστικά στα αλιευτικά σκάφη που φέρουν τη σημαία του συγκεκριμένου κράτους μέλους ή, όταν πρόκειται για αλιευτικές δραστηριότητες που δεν ασκούνται από αλιευτικό σκάφος, σε πρόσωπα εγκατεστημένα στο τμήμα της επικράτειάς του στο οποίο εφαρμόζεται η Συνθήκη,
β)
συνάδουν με τους στόχους του άρθρου 2,
γ)
είναι τουλάχιστον εξίσου αυστηρά με τα προβλεπόμενα στη νομοθεσία της Ένωσης μέτρα.
2. Ένα κράτος μέλος ενημερώνει τα άλλα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη, για σκοπούς ελέγχου, σχετικά με τις διατάξεις που εγκρίνονται σύμφωνα με την παράγραφο 1.
3. Τα κράτη μέλη θέτουν στη διάθεση του κοινού κατάλληλες πληροφορίες σχετικά με τα μέτρα που εγκρίνονται σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος άρθρου.
Άρθρο 20
Μέτρα των κρατών μελών εντός της ζώνης των 12 ναυτικών μιλίων
1. Τα κράτη μέλη μπορούν να λαμβάνουν μέτρα, τα οποία δεν εισάγουν διακρίσεις, για τη διατήρηση και τη διαχείριση αποθεμάτων ιχθύων καθώς και για τη διατήρηση ή βελτίωση της κατάστασης διατήρησης των θαλάσσιων οικοσυστημάτων εντός 12 ναυτικών μιλίων από τις γραμμές βάσης τους, υπό τον όρο ότι η Ένωση δεν έχει λάβει μέτρα διατήρησης και διαχείρισης ειδικά για την περιοχή αυτήν ή ειδικά για την αντιμετώπιση του προβλήματος που έχει εντοπισθεί από το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος. Τα μέτρα των κρατών μελών είναι συμβατά προς τους στόχους που ορίζονται στο άρθρο 2 και είναι εξίσου αυστηρά με τα προβλεπόμενα στη νομοθεσία της Ένωσης μέτρα.
2. Στην περίπτωση που μέτρα διατήρησης και διαχείρισης τα οποία εγκρίνει κράτος μέλος ενδέχεται να επηρεάσουν σκάφη άλλων κρατών μελών, τα μέτρα αυτά θεσπίζονται μόνον κατόπιν διαβουλεύσεως με την Επιτροπή, τα οικεία κράτη μέλη και τα οικεία γνωμοδοτικά συμβούλια, με βάση σχέδιο των μέτρων συνοδευόμενο από επεξηγηματικό σημείωμα το οποίο αποδεικνύει επίσης ότι τα μέτρα αυτά δεν εισάγουν διακρίσεις. Το κράτος μέλος που ζητεί τη διαβούλευση μπορεί να ορίσει εύλογη προθεσμία για τη διεξαγωγή της, η οποία δεν μπορεί, ωστόσο, να είναι μικρότερη των δύο μηνών.
3. Τα κράτη μέλη θέτουν στη διάθεση του κοινού κατάλληλες πληροφορίες σχετικά με τα μέτρα που εγκρίνονται σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος άρθρου.
4. Αν η Επιτροπή κρίνει ότι ένα μέτρο που λαμβάνεται βάσει του παρόντος άρθρου δεν πληροί τους όρους της παραγράφου 1, μπορεί να καλέσει το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος να το τροποποιήσει ή να το καταργήσει, εφόσον αιτιολογήσει δεόντως το αίτημά της.
ΜΕΡΟΣ IV
ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΑΛΙΕΥΤΙΚΗΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ
Άρθρο 21
Θέσπιση συστημάτων μεταβιβάσιμων αλιευτικών παραχωρήσεων
Τα κράτη μέλη μπορούν να θεσπίζουν σύστημα μεταβιβάσιμων αλιευτικών παραχωρήσεων. Τα κράτη μέλη που διαθέτουν τέτοιο σύστημα καταρτίζουν και τηρούν μητρώο μεταβιβάσιμων αλιευτικών παραχωρήσεων.
Άρθρο 22
Προσαρμογή και διαχείριση της αλιευτικής ικανότητας
1. Τα κράτη μέλη θεσπίζουν μέτρα για την προσαρμογή της αλιευτικής ικανότητας των στόλων τους στις αλιευτικές τους δυνατότητες συν τω χρόνω, λαμβανομένων υπόψη των τάσεων και με βάση τις βέλτιστες επιστημονικές γνωμοδοτήσεις, με στόχο την επίτευξη σταθερής και διαρκούς ισορροπίας μεταξύ τους.
2. Προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος της παραγράφου 1, τα κράτη μέλη διαβιβάζουν έως τις 31 Μαΐου κάθε έτους στην Επιτροπή έκθεση με αντικείμενο την ισορροπία μεταξύ της αλιευτικής ικανότητας των στόλων τους και των αλιευτικών δυνατοτήτων. Προκειμένου να διευκολυνθεί η ύπαρξη μιας κοινής προσέγγισης σε όλη την Ένωση, η έκθεση αυτή ετοιμάζεται σύμφωνα με κοινές κατευθυντήριες γραμμές που μπορεί να αναπτύξει η Επιτροπή και οι οποίες θα υποδεικνύουν τις σχετικές τεχνικές, κοινωνικές και οικονομικές παραμέτρους.
Η έκθεση περιλαμβάνει την ετήσια εκτίμηση ικανότητας του εθνικού στόλου και όλων των τμημάτων του στόλου του κράτους μέλους. Η έκθεση επιδιώκει να προσδιορίσει το διαρθρωτικό πλεόνασμα ανά τμήμα και να εκτιμά την μακροπρόθεσμη κερδοφορία ανά τμήμα. Οι εκθέσεις δημοσιοποιούνται.
3. Όσον αφορά την εκτίμηση που αναφέρεται στο δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 2, τα κράτη μέλη βασίζουν την ανάλυσή τους στην ισορροπία μεταξύ της αλιευτικής ικανότητας των στόλων τους και των αλιευτικών δυνατοτήτων τους. Καταρτίζονται ξεχωριστές εκτιμήσεις για στόλους που δραστηριοποιούνται σε εξόχως απόκεντρες περιοχές και για σκάφη που δραστηριοποιούνται αποκλειστικά εκτός των υδάτων της Ένωσης.
4. Εάν από την εκτίμηση καταδεικνύεται σαφώς ότι η αλιευτική ικανότητα δεν εξισορροπείται πραγματικά από τις αλιευτικές δυνατότητες, το κράτος μέλος καταρτίζει και συμπεριλαμβάνει στην έκθεσή του σχέδιο δράσης για τα τμήματα του στόλου με εντοπισμένο διαρθρωτικό πλεόνασμα. Το σχέδιο δράσης εκθέτει τους στόχους προσαρμογής και τα εργαλεία προς επίτευξη της ισορροπίας και σαφές χρονοδιάγραμμα εφαρμογής του.
Σε ετήσια βάση, η Επιτροπή καταρτίζει έκθεση για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο σχετικά με την ισορροπία μεταξύ της αλιευτικής ικανότητας των στόλων των κρατών μελών και των αλιευτικών δυνατοτήτων τους σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές που αναφέρονται στο πρώτο εδάφιο της παραγράφου 2. Η έκθεση περιλαμβάνει σχέδια δράσης που αναφέρονται στο πρώτο εδάφιο της παρούσας παραγράφου. Η πρώτη έκθεση υποβάλλεται έως τις 31 Μαρτίου 2015.
Εάν δεν εκπονηθεί η έκθεση που αναφέρεται στην παράγραφο 2 και/ή δεν εφαρμοστεί το σχέδιο δράσης που αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο της παρούσας παραγράφου, αυτό μπορεί να επιφέρει ανάλογη αναστολή ή διακοπή της σχετικής οικονομικής βοήθειας της Ένωσης προς το εν λόγω κράτος μέλος όσον αφορά τις επενδύσεις για το σχετικό τμήμα ή τα σχετικά τμήματα του στόλου σύμφωνα με μία μελλοντική νομική πράξη της Ένωσης που θα καθορίζει τους όρους για τη χρηματοδοτική συνδρομή για τη θαλάσσια πολιτική και την πολιτική αλιείας για την περίοδο 2014-2020.
5. Δεν επιτρέπεται αποχώρηση από το στόλο με την παροχή δημόσιας ενίσχυσης εκτός εάν έχει προηγηθεί η απόσυρση της αλιευτικής άδειας και των αδειών αλίευσης.
6. Η αλιευτική ικανότητα που αντιστοιχεί στα αλιευτικά σκάφη που αποσύρονται με δημόσια ενίσχυση δεν αναπληρώνεται.
7. Τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι από 1η Ιανουαρίου 2014 η αλιευτική ικανότητα των στόλων τους δεν υπερβαίνει σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή τα ανώτατα όρια αλιευτικής ικανότητας που ορίζονται στο παράρτημα ΙΙ.
Άρθρο 23
Καθεστώς εισόδου/εξόδου
1. Τα κράτη μέλη διαχειρίζονται τις εισόδους στους στόλους τους και τις εξόδους από τους στόλους τους κατά τρόπο ώστε η είσοδος νέας αλιευτικής ικανότητας στον στόλο, χωρίς δημόσια ενίσχυση, να αντισταθμίζεται από την προηγούμενη απόσυρση αλιευτικής ικανότητας χωρίς τουλάχιστον ισόποση δημόσια ενίσχυση.
2. Οι κανόνες εφαρμογής του παρόντος άρθρου μπορούν να θεσπίζονται σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 47 παράγραφος 2.
3. Το αργότερο έως30 Δεκεμβρίου 2018, η Επιτροπή αξιολογεί το καθεστώς εισόδου/εξόδου υπό το πρίσμα της εξελισσόμενης σχέσης μεταξύ της αλιευτικής ικανότητας του στόλου και των αναμενόμενων αλιευτικών δυνατοτήτων και προτείνει, κατά περίπτωση, τροποποίηση του καθεστώτος αυτού.
Άρθρο 24
Μητρώα αλιευτικών σκαφών
1. Τα κράτη μέλη καταγράφουν τις πληροφορίες για την ιδιοκτησία, τα χαρακτηριστικά των σκαφών και των εργαλείων και τη δραστηριότητα των αλιευτικών σκαφών της Ένωσης που φέρουν τη σημαία τους, οι οποίες είναι απαραίτητες για τη διαχείριση των μέτρων που θεσπίζονται δυνάμει του παρόντος κανονισμού.
2. Τα κράτη μέλη υποβάλλουν στην Επιτροπή τις πληροφορίες που αναφέρονται στην παράγραφο 1.
3. Η Επιτροπή τηρεί μητρώο αλιευτικών σκαφών της Ένωσης που περιέχει τις πληροφορίες τις οποίες λαμβάνει δυνάμει της παραγράφου 2. Παρέχει στο κοινό πρόσβαση στο μητρώο αλιευτικών σκαφών της Ένωσης, μεριμνώντας παράλληλα για την επαρκή προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα.
4. Η Επιτροπή θεσπίζει εκτελεστικές πράξεις, που καθιερώνουν τεχνικές λειτουργικές απαιτήσεις για την καταγραφή, τη μορφή και τις λεπτομέρειες διαβίβασης των πληροφοριών που αναφέρονται στις παραγράφους 1, 2 και 3. Οι εν λόγω εκτελεστικές πράξεις εκδίδονται σύμφωνα με τη διαδικασία εξέτασης που προβλέπεται στο άρθρο 47 παράγραφος 2.
ΜΕΡΟΣ V
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΑΛΙΕΙΑΣ
Άρθρο 25
Απαιτήσεις δεδομένων για τη διαχείριση της αλιείας
1. Τα κράτη μέλη συλλέγουν, σύμφωνα με τους κανόνες που έχουν θεσπισθεί στον τομέα της συλλογής δεδομένων, βιολογικά, περιβαλλοντικά, τεχνικά, και κοινωνικοοικονομικά δεδομένα απαραίτητα για τη διαχείριση της αλιείας, τα οποία διαχειρίζονται και θέτουν στη διάθεση των τελικών χρηστών επιστημονικών δεδομένων, συμπεριλαμβανομένων των φορέων που ορίζονται από την Επιτροπή. Η απόκτηση και διαχείριση των δεδομένων αυτών είναι επιλέξιμη για χρηματοδότηση μέσω του Ευρωπαϊκού Ταμείου Θάλασσας και Αλιείας σύμφωνα με μία μελλοντική νομική πράξη της Ένωσης που θα καθορίζει τους όρους για τη χρηματοδοτική συνδρομή για τη θαλάσσια πολιτική και την πολιτική αλιείας για την περίοδο 2014-2020. Τα δεδομένα αυτά συμβάλλουν ιδίως στην αξιολόγηση:
α)
της κατάστασης των θαλάσσιων βιολογικών πόρων που υφίστανται εκμετάλλευση,
β)
του επιπέδου αλίευσης και των επιπτώσεων που έχουν οι αλιευτικές δραστηριότητες στους θαλάσσιους βιολογικούς πόρους και στα θαλάσσια οικοσυστήματα, και
γ)
των κοινωνικοοικονομικών επιδόσεων των κλάδων της αλιείας, της υδατοκαλλιέργειας και της μεταποίησης εντός και εκτός των υδάτων της Ένωσης.
2. Η συλλογή, διαχείριση και χρήση δεδομένων βασίζονται στις ακόλουθες αρχές:
α)
ακρίβεια και αξιοπιστία καθώς και έγκαιρη συλλογή,
β)
χρήση μηχανισμών συντονισμού προκειμένου να αποφεύγεται η διπλή συλλογή δεδομένων για διαφορετικούς σκοπούς,
γ)
ασφαλής αποθήκευση και προστασία των συλλεγόμενων δεδομένων σε ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων και δημοσιοποίησή τους, ανάλογα με την περίπτωση, μεταξύ άλλων σε επίπεδο συγκεντρωτικής παρουσίασης, ώστε να εξασφαλίζεται η εμπιστευτικότητα,
δ)
πρόσβαση της Επιτροπής ή των φορέων που ορίζονται από αυτήν στις εθνικές βάσεις δεδομένων και στα εθνικά συστήματα επεξεργασίας των συλλεγόμενων δεδομένων, με σκοπό την επαλήθευση της ύπαρξης και της ποιότητας των δεδομένων,
ε)
έγκαιρη διάθεση των σχετικών δεδομένων και των αντίστοιχων μεθόδων με τις οποίες αποκτώνται στους φορείς με ερευνητικό ή διαχειριστικό ενδιαφέρον για την επιστημονική ανάλυση των δεδομένων στον τομέα της αλιείας καθώς και σε οποιουσδήποτε ενδιαφερομένους, εκτός από τις περιπτώσεις κατά τις οποίες απαιτούνται κατάλληλη προστασία και εμπιστευτικότητα σύμφωνα με το εφαρμοστέο ενωσιακό δίκαιο.
3. Τα κράτη μέλη υποβάλλουν κατ’ έτος στην Επιτροπή έκθεση σχετικά με την εκτέλεση των εθνικών τους προγραμμάτων για τη συλλογή δεδομένων, την οποία δημοσιοποιούν.
Η Επιτροπή αξιολογεί την ετήσια έκθεση σχετικά με τη συλλογή δεδομένων αφού συμβουλευθεί τον επιστημονικό γνωμοδοτικό φορέα της και, ανάλογα με την περίπτωση, τις περιφερειακές οργανώσεις διαχείρισης της αλιείας (ΠΟΔΑ) στις οποίες η Ένωση αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος ή συμμετέχει ως παρατηρητής και τους σχετικούς διεθνείς επιστημονικούς φορείς.
4. Τα κράτη μέλη διασφαλίζουν τον εθνικό συντονισμό της συλλογής και διαχείρισης επιστημονικών δεδομένων για τη διαχείριση της αλιείας, περιλαμβανομένων των κοινωνικοοικονομικών δεδομένων. Για το σκοπό αυτό, ορίζουν εθνικό ανταποκριτή και οργανώνουν ετήσια εθνική συνεδρίαση συντονισμού. Η Επιτροπή ενημερώνεται για τις εθνικές προσπάθειες συντονισμού και προσκαλείται στις συνεδριάσεις συντονισμού.
5. Τα κράτη μέλη συντονίζουν, σε στενή συνεργασία με την Επιτροπή, τις δραστηριότητες συλλογής δεδομένων με άλλα κράτη μέλη στην ίδια περιοχή και καταβάλλουν κάθε προσπάθεια προκειμένου να συντονίσουν τις δράσεις τους με τρίτες χώρες που ασκούν κυριαρχία και αρμοδιότητα σε ύδατα της ίδιας περιοχής.
6. Η συλλογή, διαχείριση και χρήση των δεδομένων εκτελούνται κατά αποδοτικό ως προς το κόστος τρόπο.
7. Η αδυναμία ενός κράτους μέλους να συλλέξει δεδομένα και/ή να τα παράσχει εγκαίρως στους τελικούς χρήστες μπορεί να επιφέρει ανάλογη αναστολή ή διακοπή της σχετικής οικονομικής βοήθειας της Ένωσης προς το εν λόγω κράτος μέλος, σύμφωνα με μία μελλοντική νομική πράξη της Ένωσης που θα καθορίζει τους όρους για τη χρηματοδοτική συνδρομή για τη θαλάσσια πολιτική και την πολιτική αλιείας για την περίοδο 2014-2020.
Άρθρο 26
Συμβουλές από επιστημονικούς φορείς
Η Επιτροπή συμβουλεύεται τους κατάλληλους επιστημονικούς φορείς. Η ΕΤΟΕΑ γνωμοδοτεί, ανάλογα με την περίπτωση, για θέματα που αφορούν τη διατήρηση και διαχείριση των έμβιων θαλάσσιων πόρων, συμπεριλαμβανομένων βιολογικών, οικονομικών, περιβαλλοντικών, κοινωνικών και τεχνικών θεμάτων. Για την αίτηση συμβουλών από επιστημονικούς φορείς λαμβάνεται υπόψη η ορθή διαχείριση των δημόσιων πόρων, ώστε να αποφεύγεται η αλληλεπικάλυψη των εργασιών των φορέων αυτών.
Άρθρο 27
Έρευνα και επιστημονική γνωμοδότηση
1. Τα κράτη μέλη εκτελούν προγράμματα έρευνας και καινοτομίας στον τομέα της αλιείας και της υδατοκαλλιέργειας. Συντονίζουν τα προγράμματά τους για την έρευνα, την καινοτομία και την επιστημονική γνωμοδότηση στον τομέα της αλιείας με άλλα κράτη μέλη, σε στενή συνεργασία με την Επιτροπή, εντός των ενωσιακών πλαισίων έρευνας και καινοτομίας, με τη συμμετοχή, κατά περίπτωση, των οικείων γνωμοδοτικών συμβουλίων. Οι δραστηριότητες αυτές είναι επιλέξιμες για χρηματοδότηση από τον προϋπολογισμό της Ένωσης σύμφωνα με τις σχετικές ενωσιακές νομοθετικές πράξεις.
2. Τα κράτη μέλη διασφαλίζουν, με τη συμμετοχή όλων των ενδιαφερομένων, χρησιμοποιώντας μεταξύ άλλων τους διαθέσιμους χρηματοδοτικούς πόρους της Ένωσης και μέσω συντονισμού μεταξύ τους, ότι είναι διαθέσιμο το κατάλληλο ανθρώπινο δυναμικό με τις ανάλογες ικανότητες που απαιτούνται για την επιστημονική γνωμοδοτική διαδικασία.
ΜΕΡΟΣ V
ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Άρθρο 28
Στόχοι
1. Η Ένωση, προκειμένου να διασφαλίσει τη βιώσιμη εκμετάλλευση, διαχείριση και διατήρηση των θαλάσσιων βιολογικών πόρων και του θαλάσσιου περιβάλλοντος, ασκεί τις εξωτερικές σχέσεις της στον τομέα της αλιείας σύμφωνα με τις διεθνείς της δεσμεύσεις και τους γενικούς της στόχους καθώς και τις αρχές και τους στόχους που προβλέπονται στα άρθρα 2 και 4.
2. Συγκεκριμένα, η Ένωση:
α)
στηρίζει ενεργά και συμβάλλει στην ανάπτυξη της επιστημονικής γνώσης και γνωμοδότησης,
β)
βελτιώνει τη συνοχή των πρωτοβουλιών της Ένωσης, ιδίως όσον αφορά το περιβάλλον, το εμπόριο και την ανάπτυξη και ενισχύει τη συνοχή των μέτρων που λαμβάνονται στο πλαίσιο της αναπτυξιακής συνεργασίας ή της επιστημονικής, τεχνικής και οικονομικής συνεργασίας,
γ)
συμβάλλει σε αειφόρους αλιευτικές δραστηριότητες που είναι οικονομικά βιώσιμες και προωθεί την απασχόληση εντός της Ένωσης,
δ)
μεριμνά ώστε οι αλιευτικές δραστηριότητες της Ένωσης εκτός των υδάτων της να βασίζονται στις ίδιες αρχές και πρότυπα με την ισχύουσα νομοθεσία της Ένωσης στον τομέα της ΚΑΠ και προωθεί ισότιμες συνθήκες ανταγωνισμού μεταξύ των οικονομικών φορέων της Ένωσης και των οικονομικών φορέων τρίτων χωρών,
ε)
προωθεί και στηρίζει σε όλα τα διεθνή πλαίσια τις δράσεις που είναι αναγκαίες για την εξάλειψη της παράνομης, λαθραίας και άναρχης (ΠΛΑ) αλιείας,
στ)
προωθεί την καθιέρωση και ενίσχυση επιτροπών συμμόρφωσης των ΠΟΔΑ, περιοδικών ανεξάρτητων αξιολογήσεων των επιδόσεων και κατάλληλων διορθωτικών μέτρων, συμπεριλαμβανομένης της επιβολής αποτελεσματικών και αποτρεπτικών κυρώσεων που πρέπει να επιβάλλονται κατά τρόπο διαφανή και αμερόληπτο.
3. Οι διατάξεις του παρόντος μέρους δεν θίγουν τις ειδικές διατάξεις που θεσπίζονται δυνάμει του άρθρου 218 της Συνθήκης.
ΤΙΤΛΟΣ Ι
Διεθνεισ αλιευτικεσ οργανωσεισ
Άρθρο 29
Δραστηριότητες της Ένωσης στο πλαίσιο διεθνών αλιευτικών οργανώσεων
1. Η Ένωση στηρίζει ενεργά και συμβάλλει στις δραστηριότητες διεθνών αλιευτικών οργανώσεων, συμπεριλαμβανομένων των ΠΟΔΑ.
2. Οι θέσεις της Ένωσης σε διεθνείς αλιευτικές οργανώσεις και σε ΠΟΔΑ βασίζονται στις βέλτιστες διαθέσιμες επιστημονικές γνωμοδοτήσεις προκειμένου να διασφαλίζεται ότι η διαχείριση των αλιευτικών πόρων είναι σύμφωνη με τους στόχους του άρθρου 2 και ιδίως την παράγραφο 5 στοιχείο γ). Η Ένωση πρέπει να επιδιώξει να ηγηθεί της διαδικασίας ενίσχυσης των επιδόσεων των ΠΟΔΑ ώστε να τις βοηθήσει να διατηρήσουν και να διαχειρισθούν τη θαλάσσια χλωρίδα και πανίδα που ανήκουν στη δικαιοδοσία τους.
3. Η Ένωση υποστηρίζει ενεργά την ανάπτυξη κατάλληλων και διαφανών μηχανισμών κατανομής αλιευτικών δυνατοτήτων.
4. Η Ένωση προωθεί τη συνεργασία μεταξύ ΠΟΔΑ και τη συνοχή μεταξύ των αντίστοιχων ρυθμιστικών πλαισίων τους, στηρίζει την ανάπτυξη επιστημονικών γνώσεων και γνωμοδοτήσεων ώστε να εξασφαλισθεί ότι οι συστάσεις τους θα βασίζονται σε αυτές τις επιστημονικές γνωμοδοτήσεις.
Άρθρο 30
Συμμόρφωση με διεθνείς διατάξεις
Η Ένωση, μεταξύ άλλων μέσω της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Ελέγχου της Αλιείας («υπηρεσία»), συνεργάζεται με τρίτες χώρες και διεθνείς αλιευτικούς οργανισμούς, περιλαμβανομένων των ΠΟΔΑ, προκειμένου να ενισχύσει τη συμμόρφωση με τα μέτρα, ιδίως εκείνα που αποσκοπούν στην εξάλειψη της ΠΛΑ αλιείας, που θεσπίζονται από αυτούς τους διεθνείς οργανισμούς, ώστε να διασφαλισθεί η αυστηρή τήρηση των μέτρων αυτών.
ΤΙΤΛΟΣ ΙΙ
Συμφωνιεσ συμπραξησ βιωσιμησ αλιειασ
Άρθρο 31
Αρχές και στόχοι των συμφωνιών σύμπραξης βιώσιμης αλιείας
1. Οι συμφωνίες σύμπραξης βιώσιμης αλιείας με τρίτες χώρες ορίζουν ένα νομικό, περιβαλλοντικό, οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο διακυβέρνησης για τις αλιευτικές δραστηριότητες σκαφών της Ένωσης σε ύδατα τρίτων χωρών.
Τα εν λόγω πλαίσια μπορούν να περιλαμβάνουν:
α)
την ανάπτυξη και υποστήριξη των απαραίτητων επιστημονικών και ερευνητικών ιδρυμάτων·
β)
την ικανότητα παρακολούθησης, ελέγχου και επιτήρησης·
γ)
άλλα στοιχεία ανάπτυξης ικανοτήτων που αφορούν την ανάπτυξη πολιτικής βιώσιμης αλιείας της τρίτης χώρας.
2. Για τον σκοπό της διασφάλισης της αειφόρου εκμετάλλευσης των πλεονασμάτων των θαλάσσιων βιολογικών πόρων, η Ένωση επιδιώκει οι συμφωνίες σύμπραξης βιώσιμης αλιείας με τρίτες χώρες να είναι αμοιβαία επωφελείς για την Ένωση και την εκάστοτε τρίτη χώρα, συμπεριλαμβανομένων του τοπικού πληθυσμού και αλιευτικού κλάδου, να συμβάλλουν στη διατήρηση της δραστηριότητας των στόλων της Ένωσης και να έχουν ως στόχο την εξασφάλιση επαρκούς μεριδίου από το διαθέσιμο πλεόνασμα, που να ανταποκρίνεται στο συμφέρον των στόλων της Ένωσης.
3. Για τον σκοπό της εξασφάλισης ότι τα σκάφη της Ένωσης θα αλιεύουν στο πλαίσιο συμφωνιών σύμπραξης βιώσιμης αλιείας, ανάλογα με την περίπτωση, βάσει παρεμφερών προτύπων με τα αλιευτικά σκάφη της Ένωσης που αλιεύουν σε ύδατα της Ένωσης, η Ένωση προσπαθεί να περιλαμβάνει στις συμφωνίες σύμπραξης βιώσιμης αλιείας κατάλληλες διατάξεις σχετικά με τις υποχρεώσεις εκφόρτωσης ιχθύων και αλιευτικών προϊόντων.
4. Τα αλιευτικά σκάφη της Ένωσης αλιεύουν μόνο πλεονάσματα των επιτρεπόμενων αλιευμάτων, όπως αναφέρονται στο άρθρο 62 παράγραφοι 2 και 3 της UNCLOS και προσδιορίζονται, με σαφήνεια και διαφάνεια, βάσει των βέλτιστων διαθέσιμων επιστημονικών γνωμοδοτήσεων και συναφών πληροφοριών που ανταλλάσσονται μεταξύ της Ένωσης και της ενδιαφερόμενης τρίτης χώρας σχετικά με τη συνολική αλιευτική προσπάθεια όλων των στόλων όσον αφορά τα επηρεαζόμενα αποθέματα. Σε ό,τι αφορά τα αλληλεπικαλυπτόμενα ή τα άκρως μεταναστευτικά αποθέματα ιχθύων, για τον καθορισμό των προσβάσιμων πόρων θα πρέπει να λαμβάνονται δεόντως υπόψη οι επιστημονικές εκτιμήσεις που εκπονούνται σε περιφερειακό επίπεδο καθώς και τα μέτρα διατήρησης και διαχείρισης που λαμβάνονται από τις οικείες ΠΟΔΑ.
5. Τα αλιευτικά σκάφη της Ένωσης μπορούν να αλιεύουν σε ύδατα τρίτης χώρας με την οποία ισχύει συμφωνία σύμπραξης βιώσιμης αλιείας μόνον εφόσον διαθέτουν άδεια αλίευσης που έχει εκδοθεί βάσει διαδικασίας η οποία καθορίζεται στην εν λόγω συμφωνία.
6. Η Ένωση εξασφαλίζει ότι οι συμφωνίες σύμπραξης βιώσιμης αλιείας περιλαμβάνουν ρήτρα για τον σεβασμό των δημοκρατικών αρχών και των ανθρώπινων δικαιωμάτων η οποία συνιστά ουσιώδες στοιχείο των συμβάσεων αυτών.
Οι εν λόγω συμφωνίες περιλαμβάνουν επίσης, στο βαθμό που αυτό είναι δυνατό:
α)
ρήτρα η οποία απαγορεύει την πρόβλεψη ευνοϊκότερων όρων στους διάφορους στόλους που αλιεύουν στα εν λόγω ύδατα από εκείνους που προβλέπονται για τους οικονομικούς παράγοντες της Ένωσης συμπεριλαμβανομένων όρων που αφορούν τη διατήρηση, την ανάπτυξη και τη διαχείριση των πόρων, τις οικονομικές διευθετήσεις και τα τέλη χρήσης και δικαιώματα σχετικά με την έκδοση αδειών αλίευσης·
β)
ρήτρα αποκλειστικότητας όσον αφορά τον κανόνα που περιέχεται στην παράγραφο 5.
7. Καταβάλλονται προσπάθειες σε επίπεδο Ένωσης για την παρακολούθηση των δραστηριοτήτων των αλιευτικών σκαφών της Ένωσης που αλιεύουν σε μη ενωσιακά ύδατα εκτός του πλαισίου των συμφωνιών σύμπραξης βιώσιμης αλιείας.
8. Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι τα αλιευτικά σκάφη της Ένωσης που φέρουν τη σημαία τους και αλιεύουν εκτός των υδάτων της Ένωσης είναι σε θέση να παρέχουν λεπτομερή και έγκυρη τεκμηρίωση για όλες τις αλιευτικές και μεταποιητικές δραστηριότητες.
9. Δεν χορηγείται άδεια αλίευσης σύμφωνα με την παράγραφο 3α σε σκάφος το οποίο αποχώρησε από το μητρώο αλιευτικών σκαφών της Ένωσης και εν συνεχεία επέστρεψε εντός 24 μηνών, παρά μόνον εάν ο κύριος του σκάφους αυτού έχει παράσχει στις αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους της σημαίας όλα τα απαιτούμενα δεδομένα που αποδεικνύουν ότι, κατά την περίοδο αυτή, το σκάφος αλίευε κατά τρόπο απολύτως σύμφωνο με τα πρότυπα που ίσχυαν για τα σκάφη με σημαία της Ένωσης.
Επιπλέον αν διαπιστωθεί ότι κράτος έχει χορηγήσει τη σημαία του σε αλιευτικό σκάφος κατά τη διάρκεια της περιόδου κατά την οποία το σκάφος αυτό δεν εμφανίζεται πλέον στο μητρώο του αλιευτικού στόλου της ΕΕ, το κράτος αυτό χαρακτηρίζεται, σύμφωνα με το ενωσιακό δίκαιο, ως μη συνεργαζόμενο κράτος για την πάταξη, την αποτροπή και την εξάλειψη της ΠΛΑ αλιείας ή ως κράτος που επιτρέπει τη μη βιώσιμη εκμετάλλευση των έμβιων θαλάσσιων πόρων, οι αλιευτικές δραστηριότητες του σκάφους διακόπτονται και ο πλοιοκτήτης δρα άμεσα για την διαγραφή του σκάφους από το μητρώο του κράτους αυτού.
10. Η Επιτροπή διοργανώνει ανεξάρτητες εκ των προτέρων και εκ των υστέρων αξιολογήσεις για κάθε πρωτόκολλο συμφωνίας σύμπραξης βιώσιμης αλιείας και τις θέτει εγκαίρως στη διάθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου πριν υποβάλει στο Συμβούλιο σύσταση για την έγκριση της έναρξης διαπραγματεύσεων σχετικά με διάδοχο πρωτόκολλο. Οι αξιολογήσεις αυτές διατίθενται στο κοινό σε συνοπτική μορφή.
Άρθρο 32
Οικονομική βοήθεια
1. Η Ένωση παρέχει οικονομική βοήθεια σε τρίτες χώρες μέσω συμφωνιών σύμπραξης βιώσιμης αλιείας προκειμένου:
α)
να καλυφθεί μέρος του κόστους πρόσβασης σε αλιευτικούς πόρους σε ύδατα τρίτων χωρών· το μέρος του κόστους πρόσβασης στους αλιευτικούς πόρους που καταβάλλουν οι πλοιοκτήτες της Ένωσης πρέπει να αξιολογείται για κάθε συμφωνία σύμπραξης βιώσιμης αλιείας ή πρωτόκολλό της και να είναι δίκαιο, να μην εισάγει διακρίσεις και να ανταποκρίνεται στο όφελος που αντλούν οι πλοιοκτήτες μέσω των όρων πρόσβασης,
β)
να θεσπισθεί το πλαίσιο διακυβέρνησης, το οποίο περιλαμβάνει την ανάπτυξη και διατήρηση των απαραίτητων επιστημονικών και ερευνητικών ιδρυμάτων, να ενισχυθούν οι διαδικασίες διαβούλευσης με ομάδες συμφερόντων καθώς και η ικανότητα παρακολούθησης, ελέγχου και επιτήρησης και άλλα στοιχεία οικοδόμησης δυνατοτήτων που αφορούν την ανάπτυξη βιώσιμης αλιευτικής πολιτικής που θα ασκείται από την τρίτη χώρα· η εν λόγω οικονομική βοήθεια χορηγείται υπό την προϋπόθεση επίτευξης συγκεκριμένων αποτελεσμάτων και είναι συμπληρωματική και συνεκτική με τα αναπτυξιακά σχέδια και προγράμματα που υλοποιούνται στην ενδιαφερόμενη τρίτη χώρα.
2. Στο πλαίσιο κάθε συμφωνίας σύμπραξης βιώσιμης αλιείας, η οικονομική βοήθεια για στήριξη του αλιευτικού κλάδου πρέπει να είναι ανεξάρτητη από τις χρηματικές καταβολές για πρόσβαση στους αλιευτικούς πόρους. Η Ένωση απαιτεί συγκεκριμένα αποτελέσματα ως προϋπόθεση για την καταβολή χρημάτων στο πλαίσιο της οικονομικής βοήθειας και παρακολουθεί στενά την πρόοδο.
ΤΙΤΛΟΣ ΙΙΙ
Διαχειριση αποθεματων κοινου ενδιαφεροντοσ
Άρθρο 33
Αρχές και στόχοι της διαχείρισης των αποθεμάτων κοινού ενδιαφέροντος μεταξύ Ένωσης και τρίτων χωρών και συμφωνίες περί ανταλλαγής και κοινής διαχείρισης
1. Στην περίπτωση αποθεμάτων κοινού ενδιαφέροντος τα οποία εκμεταλλεύονται επίσης τρίτες χώρες, η Ένωση επιδιώκει να συνεργαστεί με τις εν λόγω τρίτες χώρες με σκοπό να διασφαλίσει ότι η διαχείριση των αποθεμάτων αυτών γίνεται με τρόπο βιώσιμο που συνάδει με τον παρόντα κανονισμό, ιδίως τον στόχο του άρθρου 2 παράγραφος 2. Όταν δεν συνάπτεται επίσημη συμφωνία, η Ένωση καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια να επιτύχει κοινές ρυθμίσεις για την αλίευση τέτοιων αποθεμάτων προκειμένου να καταστεί δυνατή η βιώσιμη διαχείριση, ιδίως όσον αφορά τον στόχο του άρθρου 2 παράγραφος 2, προωθώντας έτσι ισότιμους όρους ανταγωνισμού για τους φορείς της Ένωσης.
2. Η Ένωση, προκειμένου να εξασφαλίσει τη βιώσιμη εκμετάλλευση των αποθεμάτων τα οποία μοιράζεται με τρίτες χώρες και να εγγυηθεί τη σταθερότητα των αλιευτικών δραστηριοτήτων των στόλων της, επιδιώκει, σύμφωνα με την UNCLOS, να συνάπτει διμερείς ή πολυμερείς συμφωνίες με τρίτες χώρες με στόχο την κοινή διαχείριση των αποθεμάτων, συμπεριλαμβανομένης, κατά περίπτωση, της πρόβλεψης πρόσβασης σε ύδατα και πόρους και των σχετικών όρων πρόσβασης, της εναρμόνισης των μέτρων διατήρησης και της ανταλλαγής αλιευτικών δυνατοτήτων.
ΜΕΡΟΣ VII
ΥΔΑΤΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ
Άρθρο 34
Προώθηση της βιώσιμης υδατοκαλλιέργειας
1. Με σκοπό την προώθηση της βιωσιμότητας και τη συμβολή στην επισιτιστική ασφάλεια και την εξασφάλιση του εφοδιασμού με τρόφιμα, την ανάπτυξη και την απασχόληση, η Επιτροπή ορίζει έως το 2013 μη δεσμευτικές στρατηγικές κατευθύνσεις της Ένωσης σχετικά με κοινές προτεραιότητες και στόχους για την ανάπτυξη δραστηριοτήτων βιώσιμης υδατοκαλλιέργειας. Οι εν λόγω στρατηγικές κατευθύνσεις λαμβάνουν υπόψη ότι στην Ένωση επικρατούν διαφορετικές συνθήκες εκκίνησης και άσκησης των δραστηριοτήτων ανάλογα με το κράτος, που αποτελούν τη βάση των πολυετών εθνικών στρατηγικών σχεδίων και αποσκοπούν στα εξής:
α)
βελτίωση της ανταγωνιστικότητας του κλάδου της υδατοκαλλιέργειας και στήριξη της ανάπτυξης και της καινοτομίας του·
β)
μείωση του διοικητικού φόρτου και αύξηση της αποτελεσματικότητας του ενωσιακού δικαίου και της ανταπόκρισής του στις ανάγκες των ενδιαφερομένων·
γ)
ενθάρρυνση της οικονομικής δραστηριότητας·
δ)
διαφοροποίηση και βελτίωση της ποιότητας ζωής σε παράκτιες περιοχές και περιοχές της ενδοχώρας·
ε)
ενσωμάτωση των δραστηριοτήτων υδατοκαλλιέργειας στον θαλάσσιο και παράκτιο χωροταξικό σχεδιασμό και τον χωροταξικό σχεδιασμό της ενδοχώρας.
2. Τα κράτη μέλη θεσπίζουν πολυετές εθνικό στρατηγικό σχέδιο για την ανάπτυξη δραστηριοτήτων υδατοκαλλιέργειας στην επικράτειά τους, το αργότερο 30 Ιουνίου 2014.
3. Το πολυετές εθνικό στρατηγικό σχέδιο περιλαμβάνει τους στόχους των κρατών μελών και τα μέτρα και τα χρονοδιαγράμματα που απαιτούνται για την επίτευξή τους.
4. Τα πολυετή εθνικά στρατηγικά σχέδια αποσκοπούν ιδίως στα εξής:
α)
διοικητική απλοποίηση, ιδίως όσον αφορά τις αξιολογήσεις, τις μελέτες αντικτύπου και τις αδειοδοτήσεις,
β)
εύλογη βεβαιότητα πρόσβασης των επιχειρήσεων υδατοκαλλιέργειας στα ύδατα και στο χώρο,
γ)
καθορισμό δεικτών περιβαλλοντικής, οικονομικής και κοινωνικής βιωσιμότητας,
δ)
την αξιολόγηση άλλων πιθανών διασυνοριακών επιπτώσεων, ιδίως σε έμβιους υδάτινους πόρους και σε θαλάσσια οικοσυστήματα σε γειτονικά κράτη μέλη,
ε)
τη δημιουργία συνεργειών μεταξύ εθνικών προγραμμάτων έρευνας και συνεργασίας μεταξύ του κλάδου και της επιστημονικής κοινότητας,
στ)
την προώθηση του ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος της βιώσιμης, ποιοτικής τροφής,
ζ)
την προώθηση πρακτικών και έρευνας στον τομέα της υδατοκαλλιέργειας με στόχο την ενίσχυση του θετικού αντικτύπου στο περιβάλλον και τους αλιευτικούς πόρους και τη μείωση του αρνητικού αντικτύπου, μεταξύ άλλων με τον περιορισμό της πίεσης που ασκείται στα αποθέματα ιχθύων τα οποία χρησιμοποιούνται για την παραγωγή ζωοτροφών, καθώς και την αύξηση της αποτελεσματικότητας των πόρων.
5. Τα κράτη μέλη ανταλλάσσουν πληροφορίες και βέλτιστες πρακτικές μέσω ανοιχτής μεθόδου συντονισμού των εθνικών μέτρων που περιλαμβάνονται στα πολυετή εθνικά στρατηγικά σχέδια.
6. Η Επιτροπή ενθαρρύνει την ανταλλαγή πληροφοριών και βέλτιστων πρακτικών μεταξύ κρατών μελών και διευκολύνει τον συντονισμό των εθνικών μέτρων που προβλέπονται στα πολυετή εθνικά στρατηγικά σχέδια.
ΜΕΡΟΣ VIII
ΚΟΙΝΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΓΟΡΑΣ
Άρθρο 35
Στόχοι
1. Δημιουργείται κοινή οργάνωση των αγορών προϊόντων αλιείας και υδατοκαλλιέργειας (κοινή οργάνωση της αγοράς), προκειμένου:
α)
να συμβάλει στην επίτευξη των στόχων του άρθρου 2 και ιδίως στη βιώσιμη εκμετάλλευση των έμβιων θαλάσσιων βιολογικών πόρων,
β)
να δώσει τη δυνατότητα στους κλάδους της αλιείας και της υδατοκαλλιέργειας να εφαρμόσουν την ΚΑΠ σε κατάλληλο επίπεδο,
γ)
να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα των κλάδων της αλιείας και της υδατοκαλλιέργειας στην Ένωση, ιδιαίτερα των παραγωγών,
δ)
να βελτιώσει τη διαφάνεια και τη σταθερότητα των αγορών, ιδίως όσον αφορά τις οικονομικές γνώσεις και την κατανόηση των ενωσιακών αγορών προϊόντων αλιείας και υδατοκαλλιέργειας σε όλη την αλυσίδα εφοδιασμού, να υποστηρίξει μια περισσότερο ισορροπημένη κατανομή της προστιθέμενης αξίας σε ολόκληρη την αλυσίδα εφοδιασμού του τομέα, να βελτιώσει την ενημέρωση των καταναλωτών και να ευαισθητοποιήσει τους καταναλωτές, μέσω κυρίως γνωστοποίησης και σήμανσης με ετικέτα που θα περιλαμβάνει κατανοητές πληροφορίες,
ε)
να συμβάλει στη διασφάλιση ισότιμων όρων ανταγωνισμού για όλα τα προϊόντα που διατίθενται στις αγορές της ΕΕ με την προώθηση της βιώσιμης εκμετάλλευσης των αλιευτικών πόρων,
στ)
να συμβάλει στη διασφάλιση της προσφοράς διαφοροποιημένων προϊόντων αλιείας και υδατοκαλλιέργειας για τους καταναλωτές,
ζ)
να παρέχει στον καταναλωτή επαληθεύσιμες και ακριβείς πληροφορίες σχετικά με την προέλευση του προϊόντος και τον τρόπο παραγωγής του, ιδίως μέσω της ετικέτας και της σήμανσης.
2. Η κοινή οργάνωση της αγοράς καλύπτει τα προϊόντα αλιείας και υδατοκαλλιέργειας που αναφέρονται στο παράρτημα Ι του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1379/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (24) και τα οποία διατίθενται στις αγορές της Ένωσης.
3. Η κοινή οργάνωση της αγοράς περιλαμβάνει ιδίως:
α)
την οργάνωση του κλάδου, συμπεριλαμβανομένων μέτρων σταθεροποίησης των αγορών,
β)
σχέδια παραγωγής και εμπορίας των οργανώσεων παραγωγών του κλάδου της αλιείας και υδατοκαλλιέργειας,
γ)
κοινά πρότυπα εμπορίας,
δ)
την ενημέρωση των καταναλωτών.
ΜΕΡΟΣ ΙΧ
ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΟΛΗ
Άρθρο 36
Στόχοι
1. Η συμμόρφωση με τους κανόνες της ΚΑΠ διασφαλίζεται μέσω αποτελεσματικού συστήματος ελέγχου της αλιείας της Ένωσης, το οποίο περιλαμβάνει και την καταπολέμηση της παράνομης, λαθραίας και άναρχης (ΠΛΑ) αλιείας.
2. Ο έλεγχος και η επιβολή της ΚΑΠ έχουν ιδίως ως βάση και περιλαμβάνουν τα εξής:
α)
συνολική, ολοκληρωμένη και κοινή προσέγγιση,
β)
συνεργασία και συντονισμό μεταξύ των κρατών μελών, της Επιτροπής και της Υπηρεσίας,
γ)
σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας και αναλογικότητα,
δ)
χρήση αποτελεσματικών τεχνολογιών ελέγχου για τη διαθεσιμότητα και ποιότητα των αλιευτικών δεδομένων,
ε)
ενωσιακό πλαίσιο ελέγχου, επιθεώρησης και επιβολής,
στ)
στρατηγική βασιζόμενη στην εκτίμηση των κινδύνων με άξονα συστηματικούς και αυτοματοποιημένους διασταυρούμενους ελέγχους όλων των διαθέσιμων δεδομένων,
ζ)
ανάπτυξη νοοτροπίας συμμόρφωσης και συνεργασίας μεταξύ όλων των επιχειρήσεων και των αλιέων.
Η Ένωση λαμβάνει κατάλληλα μέτρα όσον αφορά τις τρίτες χώρες που επιτρέπουν τη μη βιώσιμη αλιεία.
3. Τα κράτη μέλη λαμβάνουν κατάλληλα μέτρα για την εξασφάλιση του ελέγχου, της επιθεώρησης και της επιβολής σε σχέση με τις δραστηριότητες στο πλαίσιο της ΚΑΠ, περιλαμβανομένης της θέσπισης αποτελεσματικών, αναλογικών και αποτρεπτικών κυρώσεων.
Άρθρο 37
Ομάδα εμπειρογνωμόνων για τη συμμόρφωση
1. Η Επιτροπή συγκροτεί ομάδα εμπειρογνωμόνων για τη συμμόρφωση με σκοπό την εκτίμηση, διευκόλυνση και ενίσχυση της εφαρμογής των υποχρεώσεων δυνάμει του συστήματος ελέγχου της αλιείας της Ένωσης καθώς και τη συμμόρφωση με αυτές.
2. Η ομάδα εμπειρογνωμόνων για τη συμμόρφωση απαρτίζεται από αντιπροσώπους της Επιτροπής και των κρατών μελών. Η Επιτροπή μπορεί να καλεί το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, κατ’ αίτησή του, να αποστείλει εμπειρογνώμονες προκειμένου να παραστούν σε συνεδριάσεις της ομάδας εμπειρογνωμόνων. Η Υπηρεσία μπορεί να επικουρεί την ομάδα εμπειρογνωμόνων για τη συμμόρφωση ως παρατηρητής.
3. Συγκεκριμένα, η ομάδα εμπειρογνωμόνων:
α)
επισκοπεί τακτικά ζητήματα συμμόρφωσης και εφαρμογής δυνάμει του συστήματος ελέγχου της αλιείας της Ένωσης και προσδιορίζει ενδεχόμενες δυσκολίες κοινού ενδιαφέροντος κατά την εφαρμογή κανόνων της ΚΑΠ,
β)
διατυπώνει συμβουλές σε σχέση με την εφαρμογή κανόνων της ΚΑΠ, μεταξύ άλλων για θέματα προτεραιότητας όσον αφορά την οικονομική ενίσχυση της Ένωσης, και
γ)
ανταλλάσσει πληροφορίες για δραστηριότητες ελέγχου και επιθεώρησης, περιλαμβανομένης της καταπολέμησης της παράνομης, λαθραίας και άναρχης (ΠΛΑ) αλιείας.
4. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο ενημερώνονται πλήρως σε τακτική βάση από την ομάδα εμπειρογνωμόνων για τη συμμόρφωση για τις δραστηριότητες που αναφέρονται στην παράγραφο 3.
Άρθρο 38
Πιλοτικά προγράμματα για τις νέες τεχνολογίες ελέγχου και τα νέα συστήματα διαχείρισης δεδομένων
Η Επιτροπή και τα κράτη μέλη μπορούν να εφαρμόζουν πιλοτικά προγράμματα για τις νέες τεχνολογίες ελέγχου και τα νέα συστήματα διαχείρισης δεδομένων.
Άρθρο 39
Συμβολή στο κόστος ελέγχου, επιθεώρησης, επιβολής και συλλογής δεδομένων
Τα κράτη μέλη μπορούν να απαιτήσουν από τις επιχειρήσεις τους να συμβάλλουν αναλογικά στο λειτουργικό κόστος εφαρμογής του ενωσιακού συστήματος ελέγχου της αλιείας και συλλογής δεδομένων.
ΜΕΡΟΣ Χ
ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΙΚΑ ΜΕΣΑ
Άρθρο 40
Στόχοι
Η Ένωση μπορεί να χορηγεί οικονομική βοήθεια προκειμένου να συμβάλει στην επίτευξη των στόχων που ορίζονται στο άρθρο 2.
Άρθρο 41
Προϋποθέσεις της οικονομικής βοήθειας προς τα κράτη μέλη
1. Με την επιφύλαξη των προϋποθέσεων που θα τεθούν στις εφαρμοστέες νομικές πράξεις της Ένωσης, η ενωσιακή οικονομική βοήθεια προς τα κράτη μέλη χορηγείται κατά τρόπο διαφανή και υπό τον όρο της συμμόρφωσης των κρατών μελών με τους κανόνες της ΚΑΠ.
2. Η μη συμμόρφωση των κρατών μελών με τους κανόνες της ΚΑΠ μπορεί να οδηγήσει σε διακοπή ή αναστολή των πληρωμών ή στην εφαρμογή διόρθωσης της οικονομικής βοήθειας που χορηγεί η Ένωση στο πλαίσιο της ΚΑΠ. Αυτά τα μέτρα είναι αναλογικά προς τη φύση, τη βαρύτητα, τη διάρκεια και την επανάληψη της μη συμμόρφωσης.
Άρθρο 42
Προϋποθέσεις της οικονομικής βοήθειας προς τις επιχειρήσεις
1. Με την επιφύλαξη των προϋποθέσεων που θα τεθούν στις εφαρμοστέες νομικές πράξεις της Ένωσης, η ενωσιακή οικονομική βοήθεια προς τις επιχειρήσεις χορηγείται κατά τρόπο διαφανή και υπό τον όρο της συμμόρφωσης των επιχειρήσεων με τους κανόνες της ΚΑΠ.
2. Με την επιφύλαξη της θέσπισης ειδικών κανόνων, σοβαρές παραβάσεις των κανόνων της ΚΑΠ από τις επιχειρήσεις οδηγούν σε προσωρινή ή μόνιμη απαγόρευση της πρόσβασης στην οικονομική βοήθεια της Ένωσης ή/και στην εφαρμογή οικονομικών μειώσεων. Αυτά τα μέτρα, που λαμβάνονται από το κράτος μέλος, είναι αποτρεπτικά, αποτελεσματικά και αναλογικά προς τη φύση, τη βαρύτητα, τη διάρκεια και την επανάληψη σοβαρών παραβάσεων.
3. Τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι η ενωσιακή οικονομική βοήθεια χορηγείται μόνο εάν δεν έχουν επιβληθεί κυρώσεις για σοβαρές παραβάσεις στην οικεία επιχείρηση επί ένα έτος πριν από την ημερομηνία υλοποίησης της ενωσιακής οικονομικής βοήθειας.
ΜΕΡΟΣ ΧΙ
ΓΝΩΜΟΔΟΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ
Άρθρο 43
Σύσταση γνωμοδοτικών συμβουλίων
1. Συγκροτούνται γνωμοδοτικά συμβούλια για καθεμία από τις γεωγραφικές περιοχές ή τους τομείς αρμοδιότητας που ορίζονται στο παράρτημα ΙΙΙ προκειμένου να προάγουν την ισορροπημένη εκπροσώπηση όλων των ενδιαφερομένων, σύμφωνα με το άρθρο 54 παράγραφος 1, και να συμβάλλουν στην επίτευξη των στόχων που ορίζονται στο άρθρο 2.
2. Συγκεκριμένα, συγκροτούνται τα ακόλουθα νέα γνωμοδοτικά συμβούλια, σύμφωνα με το Παράρτημα ΙΙΙ:
α)
ένα γνωμοδοτικό συμβούλιο για τις εξόχως απόκεντρες περιοχές που υποδιαιρείται σε τρία τμήματα για καθεμία από τις ακόλουθες θαλάσσιες λεκάνες: Δυτικό Ατλαντικό, Ανατολικό Ατλαντικό και Ινδικό Ωκεανό·
β)
ένα γνωμοδοτικό συμβούλιο για την υδατοκαλλιέργεια·
γ)
ένα γνωμοδοτικό συμβούλιο για τις αγορές·
δ)
ένα γνωμοδοτικό συμβούλιο για τον Εύξεινο Πόντο.
3. Κάθε γνωμοδοτικό συμβούλιο καταρτίζει τον εσωτερικό του κανονισμό.
Άρθρο 44
Καθήκοντα των γνωμοδοτικών συμβουλίων
1. Κατά την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού η Επιτροπή πρέπει να συμβουλεύεται, εφόσον χρειάζεται, τα γνωμοδοτικά συμβούλια.
2. Τα γνωμοδοτικά συμβούλια μπορούν:
α)
να υποβάλλουν προτάσεις και εισηγήσεις για ζητήματα που σχετίζονται με τη διαχείριση της αλιείας καθώς και τις κοινωνικοοικονομικές πτυχές και τις πτυχές που άπτονται της διατήρησης της αλιείας και της υδατοκαλλιέργειας προς την Επιτροπή και το οικείο κράτος μέλος· συγκεκριμένα, τα γνωμοδοτικά συμβούλια μπορούν να υποβάλλουν συστάσεις για την απλοποίηση των κανόνων διαχείρισης της αλιείας,
β)
να ενημερώνουν την Επιτροπή και τα κράτη μέλη για προβλήματα που σχετίζονται με τη διαχείριση της αλιείας καθώς και τις κοινωνικοοικονομικές πτυχές και τις πτυχές που άπτονται της διατήρησης της αλιείας και, κατά περίπτωση, της υδατοκαλλιέργειας στην γεωγραφική περιοχή ή στον τομέα αρμοδιότητάς τους και να προτείνουν λύσεις για την αντιμετώπιση των εν λόγω προβλημάτων,
γ)
να συμβάλλουν, σε στενή συνεργασία με επιστήμονες, στη συλλογή, παροχή και ανάλυση δεδομένων απαραίτητων για την εκπόνηση μέτρων διατήρησης.
Εάν ένα ζήτημα παρουσιάζει ενδιαφέρον για δύο ή περισσότερα γνωμοδοτικά συμβούλια, αυτά συντονίζουν τις θέσεις τους με στόχο να εγκρίνουν κοινές συστάσεις επί του ζητήματος αυτού.
3. Ζητείται η γνώμη των γνωμοδοτικών συμβουλίων όσον αφορά τις κοινές συστάσεις σύμφωνα με το άρθρο 17. Η Επιτροπή και τα κράτη μέλη μπορούν επίσης να ζητούν τη γνώμη των συμβουλίων όσον αφορά άλλα μέτρα. Οι συμβουλές τους λαμβάνονται υπόψη. Οι διαβουλεύσεις αυτές δεν θίγουν τις διαβουλεύσεις με την επιστημονική, τεχνική και οικονομική επιτροπή αλιείας (ΕΤΟΕΑ) ή με άλλους επιστημονικούς φορείς. Οι γνωμοδοτήσεις των γνωμοδοτικών συμβουλίων μπορούν να διαβιβάζονται σε όλα τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη και την Επιτροπή.
4. Η Επιτροπή και, κατά περίπτωση, τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη απαντούν εντός δύο μηνών σε κάθε σύσταση, πρόταση ή πληροφορία που λαμβάνουν δυνάμει της παραγράφου 1. Σε περίπτωση που τα τελικά μέτρα που υιοθετήθηκαν αποκλίνουν από τις γνωμοδοτήσεις, τις συστάσεις και τις εισηγήσεις των γνωμοδοτικών συμβουλίων που λαμβάνονται δυνάμει της παραγράφου 1, η Επιτροπή ή το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος αναφέρουν λεπτομερώς τους λόγους της απόκλισης.
Άρθρο 45
Σύνθεση, λειτουργία και χρηματοδότηση των γνωμοδοτικών συμβουλίων
1. Τα γνωμοδοτικά συμβούλια απαρτίζονται από:
α)
τις οργανώσεις που εκπροσωπούν τις αλιευτικές επιχειρήσεις και, κατά περίπτωση, τις επιχειρήσεις υδατοκαλλιέργειας και εκπροσώπους των τομέων μεταποίησης και εμπορίας,
β)
άλλες ομάδες συμφερόντων που επηρεάζονται από την ΚΑΠ, όπως περιβαλλοντικές οργανώσεις και ενώσεις καταναλωτών.
2. Κάθε γνωμοδοτικό συμβούλιο αποτελείται από μια γενική συνέλευση και μια εκτελεστική επιτροπή και καθώς και, κατά περίπτωση, από γραμματεία και ομάδες εργασίας για την εξέταση ζητημάτων περιφερειακής συνεργασίας σύμφωνα με το άρθρο 18, και εγκρίνει τα μέτρα που απαιτούνται για την οργάνωσή του.
3. Τα γνωμοδοτικά συμβούλια λειτουργούν και χρηματοδοτούνται όπως προβλέπεται στο παράρτημα ΙΙΙ.
4. Η Επιτροπή δύναται να εκδίδει κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις σύμφωνα με το άρθρο 46 σχετικά με λεπτομέρειες της λειτουργίας των γνωμοδοτικών συμβουλίων.
ΜΕΡΟΣ ΧΙΙ
ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
Άρθρο 46
Άσκηση της εξουσιοδότησης
1. Η εξουσία να εκδίδει κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις ανατίθεται στην Επιτροπή υπό τους όρους του παρόντος άρθρου.
2. Η προβλεπόμενη στο άρθρο 11 παράγραφος 2, στο άρθρο 15 παράγραφοι 2, 3, 6 και 7 και στο άρθρο 45 παράγραφος 4 εξουσία έκδοσης κατ’ εξουσιοδότηση πράξεων ανατίθεται στην Επιτροπή για περίοδο πέντε ετών από την 29 Δεκεμβρίου 2013. Η Επιτροπή υποβάλλει έκθεση σχετικά με τις εξουσίες που της έχουν ανατεθεί το αργότερο εννέα μήνες πριν από τη λήξη της πενταετίας. Η εξουσιοδότηση ανανεώνεται αυτομάτως για περιόδους ίδιας διάρκειας, εκτός αν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ή το Συμβούλιο προβάλουν αντιρρήσεις το αργότερο εντός τριών μηνών πριν από τη λήξη της κάθε περιόδου.
3. Η εξουσιοδότηση που προβλέπεται στο άρθρο 11 παράγραφος 2, στο άρθρο 15 παράγραφοι 2, 3, 6 και 7 και στο άρθρο 45 παράγραφος 4 μπορεί να ανακληθεί ανά πάσα στιγμή από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ή το Συμβούλιο. Η απόφαση ανάκλησης περατώνει την εξουσιοδότηση που προσδιορίζεται στην εν λόγω απόφαση. Αρχίζει να ισχύει την επομένη της δημοσίευσης της απόφασης στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή σε μεταγενέστερη ημερομηνία, που ορίζεται σε αυτήν. Δεν θίγει το κύρος των ήδη εν ισχύι κατ’ εξουσιοδότηση πράξεων.
4. Μόλις εκδώσει μια κατ’ εξουσιοδότηση πράξη, η Επιτροπή την κοινοποιεί ταυτοχρόνως στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο.
5. Η κατ’ εξουσιοδότηση πράξη που εκδίδεται δυνάμει του άρθρου 11 παράγραφος 2, του άρθρου 15 παράγραφοι 2, 3, 6 και 7 και του άρθρου 45 παράγραφος 4 τίθεται σε ισχύ μόνον εφόσον δεν έχει διατυπωθεί αντίρρηση από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ή το Συμβούλιο εντός δύο μηνών από την ημέρα που η πράξη κοινοποιείται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο ή αν, πριν λήξει αυτή η περίοδος, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο ενημερώσουν αμφότερα την Επιτροπή ότι δεν θα προβάλλουν αντιρρήσεις. Η περίοδος αυτή παρατείνεται κατά δύο μήνες κατόπιν πρωτοβουλίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ή του Συμβουλίου.
Άρθρο 47
Διαδικασία επιτροπής
1. Η Επιτροπή επικουρείται από επιτροπή αλιείας και υδατοκαλλιέργειας. Η εν λόγω επιτροπή είναι επιτροπή κατά την έννοια του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 182/2011.
2. Όταν γίνεται παραπομπή στην παρούσα παράγραφο, εφαρμόζεται το άρθρο 5 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 182/011.
Εάν η ειδική επιτροπή δεν εκδώσει γνώμη επί σχεδίου εκτελεστικής πράξης που πρόκειται να εγκριθεί σύμφωνα με το άρθρο 23, η Επιτροπή δεν εγκρίνει το σχέδιο εκτελεστικής πράξης και εφαρμόζεται το τρίτο εδάφιο του άρθρου 5 παράγραφος 4 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 182/2011.
3. Όταν γίνεται παραπομπή στην παρούσα παράγραφο, ισχύει το άρθρο 8 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 182/2011 σε συνδυασμό με το άρθρο 5 του κανονισμού αυτού.
ΜΕΡΟΣ ΧΙΙΙ
ΤΕΛΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
Άρθρο 48
Καταργήσεις και τροποποιήσεις
1. Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2371/2002 καταργείται.
Οι παραπομπές στον καταργηθέντα κανονισμό θεωρούνται ως παραπομπές στον παρόντα κανονισμό.
2. Η απόφαση 2004/585/ΕΚ καταργείται δια του παρόντος από την έναρξη ισχύος των κανόνων που θεσπίζονται δυνάμει του άρθρου 45 παράγραφος 4 του παρόντος κανονισμού.
3. Διαγράφεται το άρθρο 5 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1954/2003 του Συμβουλίου (25).
4. Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 639/2004 του Συμβουλίου (26) καταργείται.
5. Προστίθεται η εξής παράγραφος στο άρθρο 105 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1224/2009 του Συμβουλίου:
«3α. Κατά παρέκκλιση από τις παραγράφους 2 και 3, δεν εφαρμόζεται πολλαπλασιαστικός συντελεστής στα αλιεύματα που υπόκεινται σε υποχρέωση εκφόρτωσης σύμφωνα με το άρθρο 15 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1380/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της … σχετικά με την Κοινή Αλιευτική Πολιτική (27), εφόσον η υπεραλίευση σε σχέση με τις επιτρεπόμενες εκφορτώσεις δεν υπερβαίνει ποσοστό 10 %.
Άρθρο 49
Επανεξέταση
Η Επιτροπή υποβάλλει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο έκθεση σχετικά με τη λειτουργία της ΚΑΠ πριν από την 31η Δεκεμβρίου 2022.
Άρθρο 50
Ετήσια έκθεση
Η Επιτροπή υποβάλλει ετησίως εκθέσεις στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο με θέμα την πρόοδο σχετικά με τη μέγιστη βιώσιμη απόδοση και την κατάσταση των αποθεμάτων ιχθύων, όσο το δυνατόν συντομότερα μετά την έκδοση του ετήσιου κανονισμού του Συμβουλίου για τον καθορισμό των αλιευτικών δυνατοτήτων που διατίθενται στα ύδατα της Ένωσης και σε ορισμένα ύδατα εκτός Ένωσης, όσον αφορά τα σκάφη της Ένωσης.
Άρθρο 51
Έναρξη ισχύος
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την επομένη της δημοσίευσής του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Εφαρμόζεται από την 1η Ιανουαρίου 2014.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και εφαρμόζεται άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
Στρασβούργο, 11 Δεκεμβρίου 2013.