РЕГЛАМЕНТ (ЕС) № 606/2013 НА ЕВРОПЕЙСКИЯ ПАРЛАМЕНТ И НА СЪВЕТА
от 12 юни 2013 година
относно взаимното признаване на мерки за осигуряване на защита по граждански дела
ЕВРОПЕЙСКИЯТ ПАРЛАМЕНТ И СЪВЕТЪТ НА ЕВРОПЕЙСКИЯ СЪЮЗ,
като взеха предвид Договора за функционирането на Европейския съюз, и по-специално член 81, параграф 2, букви а), д) и е) от него,
като взеха предвид предложението на Европейската комисия,
след предаване на проекта на законодателния акт на националните парламенти,
след консултация с Европейския икономически и социален комитет,
като взеха предвид становището на Комитета на регионите (1),
в съответствие с обикновената законодателна процедура (2),
като имат предвид, че:
(1)
Съюзът си е поставил за цел да поддържа и развива пространство на свобода, сигурност и правосъдие, в което да е осигурено свободното движение на хора, а достъпът до правосъдие да бъде улеснен, по-специално посредством принципа на взаимно признаване на съдебните и извънсъдебните решения по граждански дела. С оглед на постепенното изграждане на това пространство Съюзът следва да приеме мерки в областта на съдебното сътрудничество по гражданскоправни въпроси с трансгранични последици, по-специално когато това е необходимо за правилното функциониране на вътрешния пазар.
(2)
Член 81, параграф 1 от Договора за функционирането на Европейския съюз (ДФЕС) предвижда, че съдебното сътрудничество по гражданскоправни въпроси с трансгранични последици се основава на принципа на взаимно признаване на съдебните и извънсъдебните решения.
(3)
В едно общо пространство на правосъдие без вътрешни граници от изключително значение са разпоредбите за осигуряване на бързо и лесно признаване и, когато е приложимо, изпълнение в друга държава членка на мерките за осигуряване на защита, постановени в дадена държава членка, за да се гарантира, че защитата, предоставена на физическо лице в една държава членка, се запазва и продължава във всяка друга държава членка, в която това лице пътува или се е преместило.Следва да се направи необходимото законното упражняване от гражданите на Съюза на правото им да се движат и да пребивават свободно на територията на държавите членки в съответствие с член 3, параграф 2 от Договора за Европейския съюз (ДЕС) и член 21 от ДФЕС да не води до загуба на тази защита.
(4)
Взаимното доверие в правораздаването в Съюза и целта движението на мерките за осигуряване на защита в Съюза да става по-бързо и да е свързано с по-малко разходи са основание за установяване на принципа, според който постановените в една държава членка мерки за осигуряване на защита се признават във всички други държави членки без необходимост от специална процедура. Поради това мярка за осигуряване на защита, постановена в една държава членка („държава членка по произход“), следва да бъде разглеждана като постановена в държавата членка, в която се търси признаването ѝ („сезирана държава членка“).
(5)
С оглед на постигане на целта за свободно движение на мерките за осигуряване на защита е необходимо и целесъобразно нормите, уреждащи признаването и - когато е приложимо - изпълнението на мерките за осигуряване на защита, да се уреждат с правен акт на Съюза, който е обвързващ и се прилага пряко.
(6)
Настоящият регламент следва да се прилага за мерки за осигуряване на защита, постановени с оглед на защитата на дадено лице, когато съществуват сериозни основания да се смята, че неговият живот, физическа или психическа неприкосновеност, лична свобода, сигурност или сексуална неприкосновеност са изложени на риск, например за предотвратяване на всякакви форми на насилие, основано на пола, или насилие при близки взаимоотношения, като физическо насилие, тормоз, сексуална агресия, преследване, сплашване или други форми на непряка принуда. Важно е да се подчертае, че настоящият регламент се прилага за всички жертви, независимо дали са жертви на насилие, основано на пола.
(7)
Директива 2012/29/ЕС на Европейския парламент и на Съвета от 25 октомври 2012 г. за установяване на минимални стандарти за правата, подкрепата и защитата на жертвите на престъпления (3) гарантира, че жертвите на престъпления получават подходяща информация и подкрепа.
(8)
Настоящият регламент допълва Директива 2012/29/ЕС. Фактът, че дадено лице е обект на мярка за осигуряване на защита, постановена по гражданско дело, не възпрепятства лицето да бъде определено като „жертва“ по смисъла на горепосочената директива.
(9)
Обхватът на настоящия регламент попада в сферата на съдебното сътрудничество по гражданскоправни въпроси по смисъла на член 81 от ДФЕС. Настоящият регламент се прилага само по отношение на мерките за осигуряване на защита, постановени по граждански дела. Мерките за защита, постановени по наказателни дела, са предмет на Директива 2011/99/ЕС на Европейския парламент и на Съвета от 13 декември 2011 г. относно европейската заповед за защита (4).
(10)
Понятието „граждански дела“ следва да се тълкува самостоятелно в съответствие с принципите на правото на Съюза. Гражданското, административното или наказателното естество на органа, който постановява мярката за осигуряване на защита, следва да не бъде определящо, когато се преценява дали мярката за осигуряване на защита има граждански характер.
(11)
Настоящият регламент не следва да засяга действието на Регламент (ЕО) № 2201/2003 на Съвета от 27 ноември 2003 г. относно компетентността, признаването и изпълнението на съдебни решения по брачни дела и делата, свързани с родителската отговорност (5) (Регламент „Брюксел IIа“). Решенията, взети съгласно Регламент „Брюксел IIа“, следва да продължат да бъдат признавани и изпълнявани по силата на този регламент.
(12)
Настоящият регламент е съобразен с различните правни традиции на държавите членки и не засяга националните системи за постановяване на мерки за осигуряване на защита. Настоящият регламент не задължава държавите членки да изменят националните си системи, за да могат да постановяват мерки за осигуряване на защита по граждански дела, или да въведат мерки за осигуряване на защита по граждански дела за целите на прилагането на настоящия регламент.
(13)
За да се вземат предвид различните видове органи, които постановяват мерки за осигуряване на защита по граждански дела в държавите членки, и за разлика от другите области на съдебно сътрудничество, настоящият регламент следва да се прилага за решенията както на съдебните органи, така и на административните органи, при условие че последните предоставят гаранции по отношение най-вече на своята безпристрастност и на правото на страните на съдебен контрол. В никакъв случай полицейските органи не следва да се смятат за издаващи органи по смисъла на настоящия регламент.
(14)
Въз основа на принципа на взаимно признаване мерките за осигуряване на защита по граждански дела, постановени в държавата членка по произход, следва да бъдат признавани в сезираната държава членка като мерки за осигуряване на защита по граждански дела в съответствие с настоящия регламент.
(15)
В съответствие с принципа на взаимно признаване признаването съответства на срока на мярката за осигуряване на защита.Същевременно, като се имат предвид разнообразието от мерки за осигуряване на защита, съобразно законодателството на държавите членки, по-специално по отношение на срока, и фактът, че настоящият регламент по принцип ще се прилага при спешни ситуации, последиците от признаването съгласно настоящия регламент по изключение следва да са ограничени до срок от 12 месеца от издаването на удостоверението, предвидено в настоящия регламент, независимо от това дали самата мярка за осигуряване на защита (без значение дали е временна, срочна или безсрочна) е с по-дълъг срок.
(16)
Когато срокът на мярката за осигуряване на защита надхвърля дванадесетмесечния срок, ограничението на действието на признаването по настоящия регламент следва да не засяга правото на лицето, ползващо се от защита, да се позове на мярката за осигуряване на защита по силата на друг наличен правен акт на Съюза, който предвижда признаване, или да поиска национална мярка за осигуряване на защита в сезираната държава членка.
(17)
Ограничаването на последиците от признаването е извънредно поради специфичното естество на предмета на настоящия регламент и следва да не служи като прецедент за други инструменти в областта на гражданското и търговското право.
(18)
Настоящият регламент следва да урежда единствено признаването на задължението, наложено с мярката за осигуряване на защита. С него не следва да се регламентират процедурите за налагане или изпълнение на мярката за осигуряване на защита и той не следва да се отнася за потенциалните санкции, които могат да бъдат наложени, ако в сезираната държава членка бъде нарушено задължението, постановено с мярката за осигуряване на защита. Тези въпроси са предмет на правото на въпросната държава членка. Независимо от това, в съответствие с общите принципи на правото на Съюза, и по-специално с принципа на взаимно признаване, държавите членки трябва да направят необходимото признатите по силата на настоящия регламент мерки за осигуряване на защита да могат да бъдат приведени в действие в сезираната държава членка.
(19)
Мерките за осигуряване на защита, обхванати от настоящия регламент, следва да предоставят защита на дадено лице по местоживеене или месторабота, или на друго място, което лицето посещава редовно, като например дома на близки роднини или училището или учебното заведение, посещавано от детето му. Независимо дали това място или площта на зоната, обхванати от мярката за осигуряване на защита, са описани в тази мярка под формата на един или повече конкретни адреси или чрез посочване на ограничена зона, до която лицето, създаващо заплаха, няма право съответно да се приближава или да влиза в нея (или и двете), признаването на задължението, наложено с мярката за осигуряване на защита, се отнася до предназначението на това място за лицето, което се ползва от защита, а не толкова до конкретния адрес.
(20)
Предвид посоченото по-горе и при условие че са запазени естеството и съществените елементи на мярката за осигуряване на защита, компетентният орган в сезираната държава членка следва да има правото да коригира фактическите елементи на мярката за осигуряване на защита, ако такава корекция е необходима, за да може признаването на мярката за осигуряване на защита да е ефективно от практическа гледна точка в сезираната държава членка. Фактическите елементи включват адреса, общото местоположение или минималното разстояние, което лицето, създаващо заплаха, трябва да спазва по отношение на защитеното лице, адреса или общото местоположение. Видът и гражданското естество на мярката за осигуряване на защита обаче не могат да бъдат засегнати от въпросната корекция.
(21)
За да се улесни коригирането на мярката за осигуряване на защита, в удостоверението следва да се отбележи дали адресът, посочен в мярката за осигуряване на защита, се отнася за местоживеенето, местоработата или място, което лицето, ползващо се от защита, посещава редовно. Освен това, ако е уместно, в удостоверението следва също да бъде отбелязана ограничената зона (приблизителният радиус от определения адрес), за която се отнася задължението, което мярката за осигуряване на защита налага на лицето, създаващо заплаха.
(22)
За улесняване на свободното движение на мерките за осигуряване на защита в рамките на Съюза, с настоящия регламент следва да се въведе единен модел на удостоверение и да се предвиди многоезичен стандартен формуляр за тази цел. При поискване от лицето, което се ползва от защита, издаващият орган следва да издаде удостоверението.
(23)
Многоезичният стандартен формуляр за удостоверението следва да съдържа възможно най-малък брой полета за свободен текст, така че посредством стандартния формуляр на съответния език в повечето случаи да може да се предоставя превод или транслитерация, без това да води до разходи от страна на защитеното лице. Евентуалните разходи за необходимия превод на текст, който излиза извън рамките на многоезичния стандартен формуляр, трябва да се разпределят съгласно предвиденото в правото на държавата членка по произход.
(24)
Ако в удостоверението се съдържа свободен текст, компетентният орган на сезираната държава членка следва да определи дали се изисква превод или транслитерация. Това следва да не възпрепятства лицето, ползващо се от защита, или издаващия орган на държавата членка по произход да представят превод или транслитерация по собствена инициатива.
(25)
За да се гарантира, че правата на защита на лицето, създаващо заплаха, са спазени, ако мярката за осигуряване на защита е била постановена при неявяване на ответната страна или по силата на процедура, която не изисква предварителното уведомяване на въпросното лице („едностранно производство“), удостоверението може да бъде издадено само ако въпросното лице е имало възможността да се погрижи за своята защита по отношение на мярката за осигуряване на защита. Въпреки това, за да се избегне заобикалянето и като се има предвид обичайният спешен характер на случаите, при които са необходими мерки за осигуряване на защита, следва да не е наложително срокът за предявяване на такава защита да е изтекъл, преди удостоверението да може да бъде издадено. Удостоверението следва да се издава веднага след като мярката за осигуряване на защита стане изпълнима в държавата членка по произход.
(26)
С цел яснота и бързина в настоящия регламент се предвижда използването на прости и бързи методи за довеждане на процесуалните стъпки до знанието на лицето, създаващо заплаха. Тези конкретни методи за уведомяване следва да се използват само за целите на настоящия регламент поради особения характер на неговия предмет, като същевременно следва да не служат като прецедент за други правни инструменти в областта на гражданското и търговското право и следва да не засягат задълженията на държава членка по отношение на връчването в чужбина на съдебни и извънсъдебни документи по граждански дела, произтичащи от двустранни или многостранни конвенции, сключени между тази държава членка и трета държава.
(27)
Когато удостоверението се довежда до знанието на създаващото заплаха лице, както и когато се коригират фактическите елементи на мярката за осигуряване на защита в сезираната държава членка, се отделя специално внимание на интереса на лицето, ползващо се от защита, да не се разкриват неговото местонахождение или други данни за контакт. Тези данни следва да не се съобщават на лицето, създаващо заплаха, освен ако съобщаването не е необходимо за спазването или изпълнението на мярката за осигуряване на защита.
(28)
Издаването на удостоверението следва да не подлежи на обжалване.
(29)
Удостоверението следва да може да се поправя, ако поради очевидна грешка или неточност, като печатна грешка или грешка при транскрибиране или копиране, то не отразява правилно мярката за осигуряване на защита, или следва да може да се оттегля, ако е било очевидно погрешно издадено, например когато е използвано за мярка извън обхвата на настоящия регламент или е било издадено в нарушение на изискванията за издаването му.
(30)
Издаващият орган на държавата членка по произход, при поискване, следва да окаже съдействие на лицето, ползващо се от защита, да получи информация за органите на сезираната държава членка, пред които мярката за осигуряване на защита трябва да бъде предявена или за която трябва да се иска изпълнение.
(31)
За доброто функциониране на правосъдието следва да не се постановяват противоречащи си решения в две различни държави членки. За тази цел в настоящия регламент следва да е предвидено основание за отказ на признаването и/или изпълнението на мярка за осигуряване на защита по искане на лицето, създаващо заплаха, в случай на противоречие с решение, постановено или признато в сезираната държава членка.
(32)
По съображения, свързани с обществения интерес, при изключителни обстоятелства съдебните органи на сезираната държава членка следва да имат право да откажат признаване или изпълнение на мярка за осигуряване на защита, когато изпълнението ѝ би било в явно несъответствие с обществения ред на съответната държава членка. Съдебните органи следва обаче да не могат да използват изключението за обществения ред с цел да откажат признаването или изпълнението на мярка за осигуряване на защита, ако това би било в противоречие с установените права в Хартата на основните права на Европейския съюз, и по-специално с член 21 от нея.
(33)
При спиране или оттегляне на мярката за осигуряване на защита или при оттегляне на удостоверението в държавата членка по произход компетентният орган на сезираната държава членка, при представяне на съответното удостоверение, следва да спре или да оттегли действието на признаването и - ако е приложимо - изпълнението на мярката за осигуряване на защита.
(34)
Лицето, ползващо се от защита, следва да има ефективен достъп до правосъдие в други държави членки. За да се осигури този ефективен достъп в рамките на производствата, обхванати от настоящия регламент, правна помощ трябва да се предоставя в съответствие с Директива 2003/8/ЕО на Съвета от 27 януари 2003 г. за подобряване на достъпа до правосъдие при презгранични спорове чрез установяването на минимални общи правила за правната помощ при такива спорове (6).
(35)
За улесняване на прилагането на настоящия регламент от държавите членки следва да се изисква да предоставят определена информация относно своите национални правила и производства по отношение на мерките за осигуряване на защита по граждански дела в рамките на Европейската съдебна мрежа по граждански и търговски дела, създадена с Решение 2001/470/ЕО на Съвета (7). Достъпът до информацията, предоставяна от държавите членки, следва да бъде осигурен посредством европейския портал за електронно правосъдие.
(36)
С цел осигуряване на еднакви условия за прилагането на настоящия регламент на Комисията следва да бъдат предоставени изпълнителни правомощия по отношение на изготвянето и последващите изменения на формулярите, предвидени в настоящия регламент. Тези правомощия следва да се упражняват в съответствие с Регламент (ЕС) № 182/2011 на Европейския парламент и на Съвета от 16 февруари 2011 г. за установяване на общите правила и принципи относно реда и условията за контрол от страна на държавите членки върху упражняването на изпълнителните правомощия от страна на Комисията (8).
(37)
За приемането на актове за изпълнение за изготвянето и последващи изменения на формулярите, предвидени в настоящия регламент, следва да се използва процедурата по разглеждане.
(38)
Настоящият регламент спазва основните права и съблюдава принципите, признати в Хартата на основните права на Европейския съюз. По-специално чрез него се цели да се гарантират правата на защита и на справедлив процес, установени в членове 47 и 48 от Хартата. Настоящият регламент следва да се прилага в съответствие с посочените права и принципи.
(39)
Тъй като целта на настоящия регламент, а именно установяването на правила за прост и бърз механизъм за признаването на мерките за осигуряване на защита, постановени по граждански дела в държава членка, не може да бъде постигната в достатъчна степен от държавите членки и може да бъде постигната по-добре на равнището на Съюза, Съюзът може да приема мерки в съответствие с принципа на субсидиарност, установен в член 5 от ДЕС. В съответствие с принципа на пропорционалност, установен в същия член, настоящият регламент не надхвърля необходимото за постигането на тази цел.
(40)
В съответствие с член 3 от Протокол № 21 относно позицията на Обединеното кралство и Ирландия по отношение на пространството на свобода, сигурност и правосъдие, приложен към ДЕС и към ДФЕС, посочените държави членки уведомиха за желанието си да участват в приемането и прилагането на настоящия регламент.
(41)
В съответствие с членове 1 и 2 от Протокол № 22 относно позицията на Дания, приложен към ДЕС и към ДФЕС, Дания не участва в приемането на настоящия регламент и не е обвързана от него и неговото прилагане.
(42)
Европейският надзорен орган по защита на данните прие становище на 17 октомври 2011 г. (9) на основание член 41, параграф 2 от Регламент (ЕО) № 45/2001 на Европейския парламент и на Съвета от 18 декември 2000 г. относно защитата на лицата по отношение на обработката на лични данни от институции и органи на Общността и за свободното движение на такива данни (10),
ПРИЕХА НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
ГЛАВА I
ПРЕДМЕТ, ОБХВАТ И ОПРЕДЕЛЕНИЯ
Член 1
Предмет
Настоящият регламент установява правила за прост и бърз механизъм за признаване на мерките за осигуряване на защита, постановени по граждански дела в държава членка.
Член 2
Обхват
1. Настоящият регламент се прилага за мерки за осигуряване на защита по граждански дела, постановени от издаващ орган по смисъла на член 3, точка 4.
2. Настоящият регламент се прилага за трансгранични случаи. За целите на настоящия регламент трансграничен случай означава, че признаването на мярката за осигуряване на защита, постановена в една държава членка, се търси в друга държава членка.
3. Настоящият регламент не се прилага за мерките за осигуряване на защита, които попадат в обхвата на Регламент (ЕО) № 2201/2003.
Член 3
Определения
За целите на настоящия регламент се прилагат следните определения:
1)
„мярка за осигуряване на защита“ означава всяко решение, независимо от наименованието му, постановено от издаващия орган на държавата членка по произход в съответствие с националното ѝ право и пораждащо едно или повече от следните задължения за лицето, създаващо заплаха, с оглед на защитата на друго лице, когато е възможно неговата физическа или психическа неприкосновеност да са изложени на риск:
а)
забрана или регламентиране на посещаването на мястото, където лицето, което се ползва от защита, пребивава, работи или което редовно посещава, или където редовно пребивава;
б)
забрана или регламентиране на контактите под каквато и да е форма с лицето, което се ползва от защита, включително по телефона, посредством електронна или обикновена поща, факс или всяко друго средство;
в)
забрана или регламентиране на приближаването на по-малко от определено разстояние до лицето, което се ползва от защита;
2)
„лице, което се ползва от защита“ означава физическо лице, което е обект на защита, предоставена с мярка за осигуряване на защита;
3)
„лице, създаващо заплаха“ означава физическо лице, на което са наложени едно или повече задължения, посочени в точка 1;
4)
„издаващ орган“ означава всеки съдебен орган или всеки друг орган, определен от държава членка като компетентен по въпросите, които попадат в обхвата на настоящия регламент, при условие че този друг орган предоставя гаранции на страните по отношение на безпристрастността и че неговите решения по отношение на мярката за осигуряване на защита, съгласно законодателството на държава членка, в която той упражнява дейност, могат да бъдат обект на контрол от съдебен орган и имат подобна сила и действие като тези на решение на съдебен орган по същия въпрос;
5)
„държава членка по произход“ означава държавата членка, в която е постановена мярката за осигуряване на защита;
6)
„сезирана държава членка“ означава държавата членка, в която се търси признаване и, когато е приложимо, изпълнение на мярката за осигуряване на защита.
ГЛАВА II
ПРИЗНАВАНЕ И ИЗПЪЛНЕНИЕ НА МЕРКИ ЗА ОСИГУРЯВАНЕ НА ЗАЩИТА
Член 4
Признаване и изпълнение
1. Мярка за осигуряване на защита, постановена в държава членка, се признава в другите държави членки, без за това да е необходима специална процедура, и има изпълнителна сила, без да е необходима декларация за изпълняемост.
2. Лице, което се ползва от защита и което желае да се позове в сезираната държава членка на мярка за осигуряване на защита, постановена в държавата членка по произход, предоставя на компетентния орган на сезираната държава членка:
а)
копие от мярката за осигуряване на защита, което удовлетворява условията, необходими за удостоверяване на неговата истинност;
б)
удостоверението, издадено в държавата членка по произход съгласно член 5; и
в)
при необходимост транслитерация и/или превод на удостоверението в съответствие с член 16.
3. Удостоверението има действие само в границите на изпълнителната сила на мярката за осигуряване на защита.
4. Независимо от това дали мярката за осигуряване на защита е с по-дълъг срок, последиците на признаването съгласно параграф 1 са ограничени до срок от 12 месеца, считано от датата на издаване на удостоверението.
5. Процедурата за изпълнение на мерките за осигуряване на защита се урежда от законодателството на сезираната държава членка.
Член 5
Удостоверение
1. При поискване от страна на лицето, което се ползва от защита, издаващият орган на държавата членка по произход издава удостоверението, като за целта използва многоезичния стандартен формуляр, установен в съответствие с член 19 и съдържащ информацията, предвидена в член 7.
2. Издаването на удостоверението не подлежи на обжалване.
3. При поискване от страна на лицето, което се ползва от защита, издаващият орган на държавата членка по произход му предоставя транслитерация и/или превод на удостоверението посредством многоезичния стандартен формуляр, установен в съответствие с член 19.
Член 6
Условия за издаване на удостоверението
1. Удостоверението може да бъде издадено само ако лицето, създаващо заплаха, е било уведомено за издаването на мярката за осигуряване на защита в съответствие със законодателството на държавата членка по произход.
2. Когато мярката за осигуряване на защита е постановена при неявяване на ответната страна, удостоверението може да бъде издадено само ако на лицето, създаващо заплаха, е бил връчен документът за откриване на процедурата или равностоен документ или, когато е уместно, лицето е било уведомено по друг начин за започването на процедурата в съответствие с правото на държавата членка по произход, достатъчно рано и по такъв начин, че то да може да организира защитата си.
3. Когато мярката за осигуряване на защита е постановена съгласно процедура, която не предвижда предварително уведомяване на лицето, създаващо заплаха („едностранно производство“), удостоверението може да бъде издадено само ако това лице е имало правото да оспори мярката за осигуряване на защита в съответствие със законодателството на държавата членка по произход.
Член 7
Съдържание на удостоверението
Удостоверението съдържа следната информация:
а)
наименование и адрес/данни за контакт на издаващия орган;
б)
регистрационен номер на досието;
в)
дата на издаване на удостоверението;
г)
данни относно лицето, което се ползва от защита: име, дата и място на раждане, ако са известни, и адрес за целите на уведомяването, както и ясно предупреждение, че този адрес може да бъде съобщен на лицето, създаващо заплаха;
д)
данни относно лицето, което създава заплаха: име, дата и място на раждане, ако са известни, и адрес за целите на уведомяването;
е)
цялата информация, необходима за изпълнение на мярката за осигуряване на защита, в т.ч., когато е приложимо, вида на мярката и наложеното с нея задължение на лицето, създаващо заплаха, като се уточни функцията на мястото и/или ограничената зона, до която на това лице се забранява съответно да се приближава или да влиза в нея;
ж)
срок на мярката за осигуряване на защита;
з)
срок на последиците от признаването съгласно член 4, параграф 4;
и)
декларация, че изискванията, установени в член 6, са изпълнени;
й)
информация за правата, предоставени съгласно членове 9 и 13;
к)
за по-лесно цитиране - пълното заглавие на настоящия регламент.
Член 8
Уведомяване на лицето, създаващо заплаха, за удостоверението
1. Издаващият орган на държавата членка по произход уведомява лицето, създаващо заплаха, за удостоверението и за факта, че издаването на удостоверението води до признаването му и, където е приложимо, до изпълнимост на мярката за осигуряване на защита във всички държави членки съгласно член 4.
2. Когато лицето, създаващо заплаха, е с местоживеене в държавата членка по произход, уведомлението се извършва в съответствие със законодателството на тази държава членка. Когато лицето, създаващо заплаха, е с местоживеене в държава членка, различна от държавата членка по произход, или в трета държава, уведомлението се извършва с препоръчано писмо с обратна разписка или с равностоен документ.
Случаите, в които не е известен адресът на лицето, създаващо заплаха, или в които това лице отказва да приеме обратната разписка за уведомлението, се уреждат от правото на държавата членка по произход.
3. Местонахождението или други данни за контакт на лицето, ползващо се от защита, не се съобщават на лицето, създаващо заплаха, освен ако съобщаването не е необходимо за спазването или изпълнението на мярката за осигуряване на защита.
Член 9
Поправяне или оттегляне на удостоверението
1. Без да се засяга член 5, параграф 2 и по искане на лицето, ползващо се от защита, или на лицето, създаващо заплаха, до издаващия удостоверението орган на държавата членка по произход или по самоинициатива на същия този орган удостоверението:
а)
се поправя, когато поради печатна грешка е налице несъответствие между мярката за осигуряване на защита и удостоверението; или
б)
се оттегля, ако е очевидно, че е издадено неправомерно, като се отчитат изискванията, установени в член 6, и обхватът на настоящия регламент.
2. Процедурата, включително всяко обжалване, за поправяне или оттегляне на удостоверението се урежда от законодателството на държавата членка по произход.
Член 10
Съдействие на лицето, което се ползва от защита
При поискване от страна на лицето, което се ползва от защита, издаващият орган на държавата членка по произход оказва съдействие на това лице да получи информация, която се предоставя в съответствие с членове 17 и 18, относно органите на сезираната държава членка, пред които мярката за осигуряване на защита трябва да бъде предявена или пред които трябва да се иска изпълнение.
Член 11
Приспособяване на мярката за осигуряване на защита
1. Когато и доколкото е необходимо, компетентният орган на сезираната държава членка приспособява фактическите елементи на мярката за осигуряване на защита, за да приведе в действие мярката за осигуряване на защита в посочената държава членка.
2. Процедурата за приспособяване на мярката за осигуряване на защита се урежда от законодателството на сезираната държава членка.
3. Лицето, създаващо заплаха, се уведомява относно приспособяването на мярката за осигуряване на защита.
4. Когато лицето, създаващо заплаха, е с местоживеене в сезираната държава членка, уведомлението се извършва в съответствие със законодателството на тази държава членка. Когато лицето, създаващо заплаха, е с местоживеене в държава членка, различна от сезираната държава членка, или в трета държава, уведомлението се извършва с препоръчано писмо с обратна разписка или с равностоен документ.
Случаите, в които адресът на лицето, създаващо заплаха, не е известен или в които това лице отказва да приеме обратната разписка за уведомлението, се уреждат от правото на сезираната държава членка.
5. Приспособяването на мярката за осигуряване на защита може да бъде обжалвано от лицето, ползващо се от защита, или от лицето, създаващо заплаха. Процедурата по обжалване се урежда от законодателството на сезираната държава членка. Обжалването обаче няма суспензивно действие.
Член 12
Недопускане на преразглеждане по същество
При никакви обстоятелства не се допуска мярка за осигуряване на защита, постановена в държавата членка по произход, да се преразглежда по същество в сезираната държава членка.
Член 13
Отказ на признаване или изпълнение
1. Признаването и, когато е приложимо, изпълнението на мярка за осигуряване на защита се отказва по искане на лицето, създаващо заплаха, доколкото признаването:
а)
явно противоречи на обществения ред на сезираната държава членка; или
б)
е несъвместимо със съдебно решение, постановено или признато в сезираната държава членка.
2. Искането за отказ на признаване или изпълнение се подава до съдебния орган на сезираната държава членка, който тази държава членка е посочила на Комисията в съответствие с член 18, параграф 1, буква а), подточка iv).
3. Не може да бъде отказано признаване на мярка за осигуряване на защита на основание, че законодателството на сезираната държава членка не допуска такава мярка на същите фактически основания.
Член 14
Спиране или оттегляне на признаването или изпълнението
1. При спиране или оттегляне на мярката за осигуряване на защита в държавата членка по произход, при спиране или ограничаване на нейната изпълнителна сила или при оттегляне на удостоверението в съответствие с член 9, параграф 1, буква б) издаващият орган на държавата членка по произход по искане на лицето, ползващо се от защита, или на лицето, създаващо заплаха, издава удостоверение, в което се посочва това спиране, ограничаване или оттегляне, като за целта се използва многоезичният стандартен формуляр, установен в съответствие с член 19.
2. При представяне от лицето, ползващо се от защита, или от лицето, създаващо заплаха, на удостоверение, издадено в съответствие с параграф 1, компетентният орган на сезираната държава членка спира или оттегля действието на признаването и, когато е приложимо, изпълнението на мярката за осигуряване на защита.
ГЛАВА III
ОБЩИ И ЗАКЛЮЧИТЕЛНИ РАЗПОРЕДБИ
Член 15
Легализация и други сходни формалности
Не се изисква легализация или други сходни формалности за документи, издадени в държава членка в рамките на настоящия регламент.
Член 16
Транслитерация или превод
1. Транслитерация или превод, изисквани съгласно настоящия регламент, се правят на официалния език или на един от официалните езици на сезираната държава членка, или на всеки друг официален език на институциите на Съюза, който тази държава членка е посочила, че може да приеме.
2. При спазване на член 5, параграф 3 всеки превод по настоящия регламент се прави от лице, квалифицирано да извършва преводи в една от държавите членки.
Член 17
Информация, която се предоставя на обществеността
В рамките на Европейската съдебна мрежа по граждански и търговски дела, създадена с Решение 2001/470/ЕО, и с цел осигуряване на информация за обществеността държавите членки предоставят описание на националните разпоредби и процедури относно мерките за осигуряване на защита по граждански дела, включително информация за това кои органи са компетентни по въпросите, попадащи в обхвата на настоящия регламент.
Държавите членки постоянно актуализират тази информация.
Член 18
Съобщаване на информация от държавите членки
1. До 11 юли 2014 г. държавите членки съобщават на Комисията следната информация:
а)
кои органи са компетентни по въпросите, попадащи в обхвата на настоящия регламент, като при необходимост уточняват:
i)
органите, които са компетентни за постановяване на мерките за осигуряване на защита и за издаване на удостоверенията съгласно член 5;
ii)
органите, пред които трябва да се предяви мярка, постановена в друга държава членка, и/или които са компетентни за изпълнението на такава мярка;
iii)
органите, които са компетентни да направят приспособяването на мерките за осигуряване на защита съгласно член 11, параграф 1;
iv)
съдебните органи, до които трябва да се подаде искане за отказ на признаване и, където е приложимо - за изпълнение, съгласно член 13;
б)
езика или езиците, които се приемат за преводи, както е посочено в член 16, параграф 1.
2. Комисията прави посочената в параграф 1 информация общественодостъпна чрез всички подходящи средства, и по-специално чрез уебсайта на Европейската съдебна мрежа по граждански и търговски дела.
Член 19
Изготвяне и последващи изменения на формулярите
Комисията приема актове за изпълнение за изготвяне и последващо изменение на формулярите, посочени в членове 5 и 14. Тези актове за изпълнение се приемат в съответствие с процедурата по разглеждане, посочена в член 20.
Член 20
Процедура на комитет
1. Комисията се подпомага от комитет. Този комитет е комитет по смисъла на Регламент (ЕС) № 182/2011.
2. При позоваване на настоящия параграф се прилага член 5 от Регламент (ЕС) № 182/2011.
Член 21
Преглед
До 11 януари 2020 г. Комисията представя на Европейския парламент, на Съвета и на Европейския икономически и социален комитет доклад за прилагането на настоящия регламент. При необходимост докладът се придружава от предложения за изменение.
Член 22
Влизане в сила
Настоящият регламент влиза в сила на двадесетия ден след публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
Той се прилага от 11 януари 2015 г.
Настоящият регламент се прилага по отношение на мерките за осигуряване на защита, постановени на или след 11 януари 2015 г., независимо от това кога е започнало съдебното производство.
Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко в държавите членки в съответствие с Договорите.
Съставено в Страсбург на 12 юни 2013 година.
ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 606/2013 ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΫ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΊΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΫΛΙΟΥ,
της 12ης Ιουνίου 2013
για την αμοιβαία αναγνώριση μέτρων προστασίας σε αστικές υποθέσεις
ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 81 παράγραφος 2 στοιχεία α), ε) και στ),
Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,
Κατόπιν διαβίβασης του σχεδίου νομοθετικής πράξης στα εθνικά κοινοβούλια,
Αφού ζήτησαν τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής,
Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Επιτροπής των Περιφερειών (1),
Αποφασίζοντας σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία (2),
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Η Ένωση έχει θέσει ως στόχο της τη διατήρηση και την ανάπτυξη ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, μέσα στον οποίο εξασφαλίζεται η ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων και διευκολύνεται η πρόσβαση στη δικαιοσύνη, ιδίως μέσω της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών και εξωδικαστικών αποφάσεων σε αστικές υποθέσεις. Προκειμένου να δημιουργήσει σταδιακά έναν τέτοιο χώρο, η Ένωση πρέπει να θεσπίσει μέτρα στον τομέα της δικαστικής συνεργασίας σε αστικές υποθέσεις που έχουν διασυνοριακές επιπτώσεις, ιδίως όταν τα μέτρα αυτά είναι αναγκαία για την εύρυθμη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς.
(2)
Το άρθρο 81 παράγραφος 1 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) ορίζει ότι η δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις που έχουν διασυνοριακές επιπτώσεις πρέπει να βασίζεται στην αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών και εξώδικων αποφάσεων.
(3)
Σε έναν κοινό χώρο δικαιοσύνης χωρίς εσωτερικά σύνορα, οι διατάξεις που εξασφαλίζουν τη σύντομη και απλή αναγνώριση και, όπου απαιτείται, εκτέλεση σε άλλο κράτος μέλος μέτρων προστασίας που έχουν διαταχθεί σε ένα κράτος μέλος έχουν ζωτική σημασία για να διασφαλίζεται ότι η προστασία που παρέχεται σε ένα φυσικό πρόσωπο εντός ενός κράτους μέλους διατηρείται και συνεχίζεται σε κάθε άλλο κράτος μέλος στο οποίο το εν λόγω πρόσωπο ταξιδεύει ή μετοικίζει. Είναι απαραίτητο να διασφαλίζεται ότι η νόμιμη άσκηση από τους πολίτες της Ένωσης του δικαιώματός τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα εντός της επικράτειας των κρατών μελών, σύμφωνα με το άρθρο 3 παράγραφος 2 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ) και το άρθρο 21 ΣΛΕΕ, δεν θα επιφέρει απώλεια της εν λόγω προστασίας.
(4)
Η αμοιβαία εμπιστοσύνη στην απονομή δικαιοσύνης εντός της Ένωσης και ο στόχος της διασφάλισης ταχύτερης και λιγότερο δαπανηρής κυκλοφορίας των μέτρων προστασίας στην Ένωση δικαιολογούν την αρχή σύμφωνα με την οποία τα μέτρα προστασίας που διατάσσονται σε ένα κράτος μέλος αναγνωρίζονται σε όλα τα άλλα κράτη μέλη χωρίς την ανάγκη τυχόν ειδικών διαδικασιών. Ως αποτέλεσμα, μέτρο προστασίας που διατάσσεται σε ένα κράτος μέλος («κράτος μέλος προέλευσης») θα πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν να είχε διαταχθεί στο κράτος μέλος στο οποίο ζητείται η αναγνώρισή του («κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο»).
(5)
Για να επιτευχθεί ο στόχος της ελεύθερης κυκλοφορίας των μέτρων προστασίας, είναι αναγκαίο και κατάλληλο οι κανόνες που αφορούν την αναγνώριση και, όπου απαιτείται, την εκτέλεση των μέτρων προστασίας να διέπονται από νομικό εργαλείο της Ένωσης με δεσμευτική ισχύ και άμεση εφαρμογή.
(6)
Ο παρών κανονισμός θα πρέπει να εφαρμόζεται σε μέτρα προστασίας που διατάσσονται για την προστασία προσώπου, όταν υπάρχουν σοβαροί λόγοι να θεωρείται ότι απειλείται η ζωή, η σωματική ή η ψυχική ακεραιότητα, η προσωπική ελευθερία, η ασφάλεια ή η σεξουαλική ακεραιότητα του εν λόγω προσώπου, π.χ. για να αποτρέπεται κάθε μορφή έμφυλης βίας ή βίας σε στενές προσωπικές σχέσεις, όπως η σωματική βία, η παρενόχληση, οι σεξουαλικές επιθέσεις, η παρακολούθηση, ο εκφοβισμός ή άλλες μορφές έμμεσου καταναγκασμού. Είναι σημαντικό να υπογραμμισθεί ότι ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται σε όλα τα θύματα, ανεξαρτήτως του εάν είναι θύματα έμφυλης βίας.
(7)
Η οδηγία 2012/29/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Οκτωβρίου 2012, για τη θέσπιση ελάχιστων προτύπων σχετικά με τα δικαιώματα, την υποστήριξη και την προστασία θυμάτων της εγκληματικότητας (3), διασφαλίζει ότι τα θύματα της εγκληματικότητας λαμβάνουν την κατάλληλη πληροφόρηση και υποστήριξη.
(8)
Ο παρών κανονισμός συμπληρώνει την οδηγία 2012/29/ΕΕ. Το γεγονός ότι ένα πρόσωπο καλύπτεται από μέτρο προστασίας που διατάχθηκε στο πλαίσιο αστικής υπόθεσης δεν εμποδίζει κατ’ ανάγκην τον χαρακτηρισμό του εν λόγω προσώπου ως «θύματος» βάσει της εν λόγω οδηγίας.
(9)
Το πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού υπάγεται στον τομέα της δικαστικής συνεργασίας σε αστικές υποθέσεις κατά την έννοια του άρθρου 81 ΣΛΕΕ. Ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται μόνο σε μέτρα προστασίας που διατάσσονται σε αστικές υποθέσεις. Τα μέτρα προστασίας που λαμβάνονται στο πλαίσιο ποινικών υποθέσεων καλύπτονται από την οδηγία 2011/99/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Δεκεμβρίου 2011, περί της ευρωπαϊκής εντολής προστασίας (4).
(10)
Η έννοια των αστικών υποθέσεων θα πρέπει να ερμηνεύεται αυτόνομα, σύμφωνα με τις αρχές του δικαίου της Ένωσης. Η αστική, διοικητική ή ποινική φύση της αρχής που διατάσσει μέτρο προστασίας δεν θα πρέπει να είναι καθοριστική για τον σκοπό της εκτίμησης του αστικού χαρακτήρα ενός μέτρου προστασίας.
(11)
Ο παρών κανονισμός δεν θα πρέπει να παρεμβαίνει στη λειτουργία του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2201/2003 του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2003, για τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας (5) («κανονισμός Βρυξέλλες ΙΙα»). Αποφάσεις που ελήφθησαν σύμφωνα με τον κανονισμό Βρυξέλλες ΙΙα θα πρέπει να εξακολουθούν να αναγνωρίζονται και να εκτελούνται βάσει του εν λόγω κανονισμού.
(12)
Στον παρόντα κανονισμό λαμβάνονται υπόψη οι διαφορετικές νομικές παραδόσεις των κρατών μελών και οι διατάξεις του δεν θίγουν τα εθνικά συστήματα που εφαρμόζονται για τη διαταγή μέτρων προστασίας. Ο παρών κανονισμός δεν υποχρεώνει τα κράτη μέλη να τροποποιήσουν τα εθνικά τους συστήματα, ώστε να είναι δυνατή η διαταγή μέτρων προστασίας σε αστικές υποθέσεις, ούτε να θεσπίζουν μέτρα προστασίας σε αστικές υποθέσεις για την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού.
(13)
Προκειμένου να ληφθούν υπόψη τα διάφορα είδη αρχών που διατάσσουν μέτρα προστασίας σε αστικές υποθέσεις στα κράτη μέλη, και σε αντίθεση με άλλους τομείς δικαστικής συνεργασίας, ο παρών κανονισμός θα πρέπει να ισχύει επί αποφάσεων τόσο των δικαστικών αρχών όσο και των διοικητικών αρχών, υπό τον όρο ότι οι τελευταίες θα παρέχουν εγγυήσεις όσον αφορά, ιδίως, την αμεροληψία τους και το δικαίωμα των διαδίκων σε δικαστική αναθεώρηση. Σε καμιά περίπτωση οι αστυνομικές αρχές δεν θα πρέπει να θεωρούνται αρχές έκδοσης μέτρων προστασίας κατά την έννοια του παρόντος κανονισμού.
(14)
Βάσει της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης, μέτρα προστασίας που διατάσσονται σε αστικές υποθέσεις στο κράτος μέλος προέλευσης θα πρέπει να αναγνωρίζονται στο κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο ως μέτρα προστασίας σε αστικές υποθέσεις σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό.
(15)
Σύμφωνα με την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης, η αναγνώριση αντιστοιχεί στη διάρκεια ισχύος του μέτρου προστασίας. Ωστόσο, λαμβανομένης υπόψη της διαφορετικότητας των μέτρων προστασίας που προβλέπονται στο δίκαιο κάθε κράτους μέλους, ιδίως όσον αφορά τη διάρκεια ισχύος τους, και του γεγονότος ότι ο παρών κανονισμός θα εφαρμόζεται κατά κανόνα σε επείγουσες καταστάσεις, οι συνέπειες της αναγνώρισης δυνάμει του παρόντος κανονισμού θα πρέπει, κατ’ εξαίρεση, να περιορίζονται σε χρονικό διάστημα 12 μηνών από την έκδοση του πιστοποιητικού που προβλέπεται στον παρόντα κανονισμό, ασχέτως εάν το ίδιο το μέτρο προστασίας (είτε προσωρινό, είτε χρονικά περιορισμένο, είτε αόριστου χαρακτήρα) έχει μεγαλύτερη διάρκεια ισχύος.
(16)
Σε περιπτώσεις που η διάρκεια ισχύος ενός μέτρου προστασίας υπερβαίνει τους 12 μήνες, ο περιορισμός των συνεπειών της αναγνώρισης δυνάμει του παρόντος κανονισμού δεν θα πρέπει να θίγει το δικαίωμα του προστατευόμενου προσώπου να επικαλείται το εν λόγω μέτρο προστασίας βάσει κάθε άλλης διαθέσιμης νομικής πράξης της Ένωσης που προβλέπει αναγνώριση ή να υποβάλλει αίτηση λήψης εθνικού μέτρου προστασίας στο κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο.
(17)
Ο περιορισμός των αποτελεσμάτων της αναγνώρισης είναι έκτακτου χαρακτήρα, αποτελεί συνέπεια της ειδικής φύσης του αντικειμένου του παρόντος κανονισμού και δεν θα πρέπει να αποτελέσει προηγούμενο για άλλα εργαλεία σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις.
(18)
Ο παρών κανονισμός θα πρέπει να αφορά μόνο την αναγνώριση της υποχρέωσης που επιβάλλεται από το μέτρο προστασίας. Δεν θα πρέπει να ρυθμίζει τις διαδικασίες για την εφαρμογή ή την εκτέλεση του μέτρου προστασίας, ούτε να ορίζει τυχόν κυρώσεις που θα μπορούσαν να επιβληθούν, εφόσον παραβιαστεί η υποχρέωση που διατάσσεται με το μέτρο προστασίας στο κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο. Τούτα τα ζητήματα καταλείπονται στο δίκαιο του εν λόγω κράτους μέλους. Ωστόσο, σύμφωνα με τις γενικές αρχές του δικαίου της Ένωσης και ιδίως την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης, τα κράτη μέλη πρέπει να διασφαλίζουν ότι τα αναγνωρισμένα δυνάμει του παρόντος κανονισμού μέτρα προστασίας μπορούν να ισχύουν στο κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο.
(19)
Τα μέτρα προστασίας που καλύπτονται από τον παρόντα κανονισμό θα πρέπει να παρέχουν προστασία στο προστατευόμενο πρόσωπο στον τόπο διαμονής του ή στον τόπο εργασίας του ή σε άλλο τόπο που επισκέπτεται το εν λόγω πρόσωπο σε τακτική βάση, όπως η κατοικία στενών συγγενών του ή το σχολείο ή εκπαιδευτικό ίδρυμα όπου φοιτά το παιδί του. Ανεξαρτήτως του αν ο συγκεκριμένος τόπος ή η έκταση της περιοχής που καλύπτεται από το μέτρο προστασίας περιγράφεται στο μέτρο προστασίας με μια ή περισσότερες συγκεκριμένες διευθύνσεις ή με αναφορά σε μια περιγραφόμενη περιοχή τις οποίες ή στην οποία το πρόσωπο που συνιστά απειλή δεν μπορεί να προσεγγίσει ή να εισέλθει, αντίστοιχα (ή με συνδυασμό των δύο κριτηρίων), η αναγνώριση της υποχρέωσης που επιβάλλεται από το μέτρο προστασίας σχετίζεται με τον σκοπό που εξυπηρετεί ο τόπος για το προστατευόμενο πρόσωπο και όχι με την ακριβή διεύθυνση.
(20)
Κατά τα ανωτέρω, και υπό τον όρο ότι διατηρούνται η φύση και τα βασικά στοιχεία του μέτρου προστασίας, η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να προσαρμόζει τα πραγματικά περιστατικά του μέτρου προστασίας όταν αυτή η τροποποίηση είναι αναγκαία για την πρακτικά αποτελεσματική αναγνώριση του μέτρου προστασίας στο κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο. Στα πραγματικά περιστατικά περιλαμβάνεται η διεύθυνση, η γενική τοποθεσία ή η ελάχιστη απόσταση που πρέπει να διατηρεί το πρόσωπο που συνιστά απειλή από το προστατευόμενο πρόσωπο, τη διεύθυνση ή τη γενική τοποθεσία. Ωστόσο, το είδος και η αστική φύση του μέτρου προστασίας δεν μπορούν να επηρεάζονται από μια τέτοια προσαρμογή.
(21)
Για να διευκολυνθεί κάθε προσαρμογή του μέτρου προστασίας, θα πρέπει να αναφέρεται στο πιστοποιητικό αν η διεύθυνση που αναγράφεται στο μέτρο προστασίας αποτελεί τον τόπο διαμονής, τον τόπο εργασίας ή κάποιο μέρος που το προστατευόμενο πρόσωπο επισκέπτεται σε τακτική βάση. Επιπλέον, αν σχετίζεται με την υπόθεση, η περιγραφόμενη περιοχή (η κατά προσέγγιση ακτίνα από τη συγκεκριμένη διεύθυνση) που καλύπτεται από την υποχρέωση την οποία επιβάλλει το μέτρο προστασίας στο πρόσωπο που συνιστά απειλή θα πρέπει επίσης να αναγράφεται στο πιστοποιητικό.
(22)
Για να διευκολύνεται η ελεύθερη κυκλοφορία των μέτρων προστασίας εντός της Ένωσης, ο παρών κανονισμός θα πρέπει να καθιερώσει ομοιόμορφο υπόδειγμα πιστοποιητικού και να προβλέπει την καθιέρωση πολύγλωσσης έκδοσης τυποποιημένου εγγράφου προς τον σκοπό αυτό. Κατόπιν αιτήματος του προστατευόμενου προσώπου, η αρχή έκδοσης θα πρέπει να εκδίδει το πιστοποιητικό.
(23)
Τα πεδία ελεύθερου κειμένου στην πολύγλωσση έκδοση τυποποιημένου εγγράφου για το πιστοποιητικό θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν περιορισμένα, ώστε η μετάφραση ή η μεταγραφή να μπορούν να διατίθενται στις περισσότερες περιπτώσεις χωρίς επιβάρυνση του προστατευόμενου προσώπου, με απλή χρήση του τυποποιημένου εγγράφου στη σχετική γλώσσα. Τυχόν δαπάνες για την απαιτούμενη τυποποιημένου εγγράφου πρέπει να επιμερίζεται κατά τις σχετικές διατάξεις του δικαίου του κράτους μέλους προέλευσης.
(24)
Όταν ένα πιστοποιητικό περιέχει ελεύθερο κείμενο, η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο θα πρέπει να προσδιορίζει αν απαιτείται οποιαδήποτε μετάφραση ή μεταγραφή. Αυτό δεν θα πρέπει να αποκλείει το προστατευόμενο πρόσωπο ή την αρχή έκδοσης του κράτους μέλους προέλευσης από την παροχή μετάφρασης ή μεταγραφής με δική τους πρωτοβουλία.
(25)
Για να εξασφαλίζεται ο σεβασμός του δικαιώματος υπεράσπισης του προσώπου που συνιστά απειλή, σε περίπτωση που το μέτρο προστασίας διατάχθηκε ερήμην ή βάσει διαδικασίας που δεν προβλέπει προηγούμενη ειδοποίηση του εν λόγω προσώπου («διαδικασία ex parte»), η έκδοση του πιστοποιητικού θα πρέπει να είναι δυνατή μόνο εφόσον το εν λόγω πρόσωπο είχε την ευκαιρία να προετοιμάσει την υπεράσπισή του κατά του μέτρου προστασίας. Ωστόσο, για να αποφεύγονται καταστρατηγήσεις και να λαμβάνεται υπόψη το κατεπείγον που χαρακτηρίζει συνήθως τις υποθέσεις όπου απαιτείται η λήψη προστατευτικών μέτρων, δεν θα πρέπει να απαιτείται να έχει λήξει η προθεσμία υπεράσπισης πριν από την έκδοση πιστοποιητικού. Το πιστοποιητικό θα πρέπει να εκδίδεται, μόλις το μέτρο προστασίας καθίσταται εκτελεστό στο κράτος μέλος προέλευσης.
(26)
Λαμβάνοντας υπόψη τους στόχους της απλότητας και της ταχύτητας, ο παρών κανονισμός προβλέπει απλές και ταχείες μεθόδους όσον αφορά την ενημέρωση του προσώπου που συνιστά απειλή σχετικά με τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσει. Οι εν λόγω ειδικές μέθοδοι ενημέρωσης θα πρέπει να εφαρμόζονται μόνο για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού λόγω της ειδικής φύσης του περιεχομένου του, δεν θα πρέπει να αποτελούν προηγούμενο για άλλα εργαλεία σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις και δεν θα πρέπει να θίγουν τυχόν υποχρεώσεις ενός κράτους μέλους σχετικά με την επίδοση και κοινοποίηση στο εξωτερικό δικαστικών και εξώδικων εγγράφων σε αστικές υποθέσεις που απορρέουν από διμερή ή πολυμερή σύμβαση η οποία έχει συναφθεί μεταξύ του εν λόγω κράτους μέλους και μιας τρίτης χώρας.
(27)
Κατά την ενημέρωση του προσώπου που συνιστά απειλή σχετικά με το πιστοποιητικό και επίσης κατά την προσαρμογή οιωνδήποτε πραγματικών περιστατικών ενός μέτρου προστασίας στο κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο, θα πρέπει να λαμβάνεται η δέουσα μέριμνα για την προστασία των συμφερόντων του προστατευόμενου προσώπου, μη δημοσιοποιώντας τον τόπο όπου βρίσκεται ή άλλα στοιχεία επικοινωνίας του. Οι λεπτομέρειες αυτές δεν θα πρέπει να γνωστοποιούνται στο πρόσωπο που συνιστά απειλή, εκτός αν αυτή η γνωστοποίηση είναι αναγκαία για τη συμμόρφωση με το μέτρο προστασίας ή για την εκτέλεσή του.
(28)
Κατά της εκδόσεως του πιστοποιητικού δεν θα πρέπει να χωρεί προσφυγή.
(29)
Το πιστοποιητικό θα πρέπει να διορθώνεται σε περίπτωση που, λόγω φανερού σφάλματος ή ανακρίβειας, π.χ. τυπογραφικού λάθους ή λάθους κατά τη μεταγραφή ή αντιγραφή, το πιστοποιητικό δεν περιγράφει με ακρίβεια το μέτρο προστασίας ή να αποσύρεται αν χορηγήθηκε προφανώς εσφαλμένα, π.χ. αν χρησιμοποιήθηκε για μέτρο που δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού ή αν εκδόθηκε κατά παράβαση των προϋποθέσεων έκδοσής του.
(30)
Η αρχή έκδοσης του κράτους μέλους προέλευσης θα πρέπει να συνδράμει, κατόπιν αιτήματος, το προστατευόμενο πρόσωπο, ώστε να αποκτά πληροφορίες σχετικά με τις αρχές του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο ενώπιον των οποίων πρέπει να γίνει επίκληση του μέτρου προστασίας ή πρέπει να ζητηθεί η εκτέλεσή του.
(31)
Η απρόσκοπτη απονομή δικαιοσύνης επιβάλλει την αποτροπή της έκδοσης αντικρουόμενων αποφάσεων σε δύο κράτη μέλη. Για τον σκοπό αυτό, ο παρών κανονισμός θα πρέπει να προβλέπει λόγο άρνησης της αναγνώρισης ή της εκτέλεσης του μέτρου προστασίας, σε περίπτωση ασυμβίβαστου με δικαστική απόφαση που έχει εκδοθεί ή αναγνωρισθεί στο κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο.
(32)
Λόγοι δημόσιου συμφέροντος μπορούν, σε εξαιρετικές περιστάσεις, να δικαιολογούν την άρνηση από τις δικαστικές αρχές του κράτους μέλους υποβολής του αιτήματος αναγνώρισης ή εκτέλεσης ενός μέτρου προστασίας, εφόσον η εφαρμογή του θα ήταν προδήλως ασύμβατη προς τη δημόσια τάξη του εν λόγω κράτους μέλους. Ωστόσο, το δικαστήριο δεν θα πρέπει να δύναται να χρησιμοποιήσει την εξαίρεση της δημόσιας τάξης για να αρνηθεί την αναγνώριση ή εκτέλεση μέτρου προστασίας, εφόσον αυτό θα ήταν αντίθετο προς τα δικαιώματα που προβλέπονται στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως στο άρθρο 21.
(33)
Σε περίπτωση αναστολής ή ανάκλησης του μέτρου περί προστασίας ή ανάκλησης του πιστοποιητικού στο κράτος μέλος προέλευσης, η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο θα πρέπει, κατόπιν υποβολής του σχετικού πιστοποιητικού, να αναστέλλει ή να αποσύρει τα αποτελέσματα της αναγνώρισης και, κατά περίπτωση, την εκτέλεση του μέτρου προστασίας.
(34)
Το προστατευόμενο πρόσωπο θα πρέπει να έχει αποτελεσματική πρόσβαση στη δικαιοσύνη σε άλλα κράτη μέλη. Για να εξασφαλιστεί αυτή η αποτελεσματική πρόσβαση στις διαδικασίες που καλύπτονται από τον παρόντα κανονισμό, πρέπει να εξασφαλίζεται η δυνατότητα του ευεργετήματος πενίας σύμφωνα με την οδηγία 2003/8/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Ιανουαρίου 2003, για βελτίωση της πρόσβασης στη δικαιοσύνη επί διασυνοριακών διαφορών μέσω της θέσπισης στοιχειωδών κοινών κανόνων σχετικά με το ευεργέτημα πενίας στις διαφορές αυτές (6).
(35)
Για τη διευκόλυνση της εφαρμογής του παρόντος κανονισμού, θα πρέπει να υποχρεώνονται τα κράτη μέλη να παρέχουν ορισμένες πληροφορίες σχετικά με τους εθνικούς κανόνες και διαδικασίες τους που αφορούν μέτρα προστασίας σε αστικές υποθέσεις στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Δικαστικού Δικτύου για αστικές και εμπορικές υποθέσεις, το οποίο συνεστήθη με την απόφαση 2001/470/ΕΚ του Συμβουλίου (7). Η πρόσβαση στις πληροφορίες που παρέχουν τα κράτη μέλη θα πρέπει να είναι δυνατή μέσω της ευρωπαϊκής πύλης για την ηλεκτρονική δικαιοσύνη (e-Justice).
(36)
Προκειμένου να εξασφαλισθούν ομοιόμορφες συνθήκες για την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού, θα πρέπει να ανατεθούν στην Επιτροπή εκτελεστικές αρμοδιότητες για την καθιέρωση και την επακόλουθη τροποποίηση των εντύπων που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό. Οι εν λόγω αρμοδιότητες θα πρέπει να ασκούνται σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 182/2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Φεβρουαρίου 2011, για τη θέσπιση κανόνων και γενικών αρχών σχετικά με τους τρόπους ελέγχου από τα κράτη μέλη της άσκησης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων από την Επιτροπή (8).
(37)
Για την έκδοση των εκτελεστικών πράξεων οι οποίες αφορούν τη σύνταξη και τη μεταγενέστερη τροποποίηση των εντύπων που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό θα πρέπει να χρησιμοποιείται η διαδικασία εξέτασης.
(38)
Ο παρών κανονισμός σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα και τηρεί τις αρχές που αναγνωρίζονται στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επιδιώκεται ιδίως η εξασφάλιση των δικαιωμάτων υπεράσπισης και δίκαιης δίκης, όπως ορίζονται στα άρθρα 47 και 48. Ο παρών κανονισμός θα πρέπει να εφαρμόζεται σύμφωνα με τα εν λόγω δικαιώματα και αρχές.
(39)
Δεδομένου ότι ο στόχος του παρόντος κανονισμού, δηλαδή η θέσπιση κανόνων για έναν απλό και ταχύ μηχανισμό αναγνώρισης μέτρων προστασίας που διατάσσονται σε κράτος μέλος σε αστικές υποθέσεις, δεν μπορεί να επιτευχθεί επαρκώς από τα κράτη μέλη και δύναται, συνεπώς, να επιτευχθεί καλύτερα σε ενωσιακό επίπεδο, η Ένωση μπορεί να λάβει μέτρα, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας του άρθρου 5 ΣΕΕ. Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, όπως διατυπώνεται στο εν λόγω άρθρο, ο παρών κανονισμός δεν υπερβαίνει τα αναγκαία για την επίτευξη του στόχου αυτού.
(40)
Σύμφωνα με το άρθρο 3 του πρωτοκόλλου αριθ. 21 για τη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας όσον αφορά τον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, που προσαρτάται στη ΣΕΕ και στη ΣΛΕΕ, τα εν λόγω κράτη μέλη κοινοποίησαν την επιθυμία τους να μετάσχουν στην έκδοση και την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού.
(41)
Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 του πρωτοκόλλου αριθ. 22 σχετικά με τη θέση της Δανίας, που προσαρτάται στη ΣΕΕ και στη ΣΛΕΕ, η Δανία δεν συμμετέχει στη θέσπιση του παρόντος κανονισμού και δεν δεσμεύεται από αυτόν ούτε υπόκειται στην εφαρμογή του.
(42)
Ο Ευρωπαίος Επόπτης Προστασίας Δεδομένων εξέδωσε γνωμοδότηση στις 17 Οκτωβρίου 2011 (9), βάσει του άρθρου 41 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 45/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 2000, σχετικά με την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα από τα όργανα και τους οργανισμούς της Κοινότητας και σχετικά με την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών (10),
ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
ΚΕΦΑΛΑΙΟ I
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ, ΠΕΔΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΚΑΙ ΟΡΙΣΜΟΙ
Άρθρο 1
Αντικείμενο
Ο παρών κανονισμός θεσπίζει κανόνες για έναν απλό και ταχύ μηχανισμό αναγνώρισης μέτρων προστασίας που διατάσσονται σε κράτος μέλος σε αστικές υποθέσεις.
Άρθρο 2
Πεδίο εφαρμογής
1. Ο παρών κανονισμός ισχύει για τα μέτρα προστασίας σε αστικές υποθέσεις που διατάσσονται από αρχή έκδοσης κατά την έννοια του άρθρου 3 σημείο 4).
2. Ο παρών κανονισμός ισχύει σε διασυνοριακές υποθέσεις. Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, μια υπόθεση θεωρείται διασυνοριακή, όταν ένα μέτρο προστασίας που διατάχθηκε σε ένα κράτος μέλος επιδιώκεται να αναγνωρισθεί σε ένα άλλο κράτος μέλος.
3. Ο παρών κανονισμός δεν εφαρμόζεται στα μέτρα προστασίας που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2201/2003.
Άρθρο 3
Ορισμοί
Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:
1) «μέτρο προστασίας»: κάθε απόφαση, οιαδήποτε και αν είναι η ονομασία της, που διατάσσεται από την αρχή έκδοσης του κράτους μέλους προέλευσης σύμφωνα με το εθνικό του δίκαιο και επιβάλλει μια ή περισσότερες από τις κάτωθι υποχρεώσεις στο πρόσωπο το οποίο συνιστά απειλή, με στόχο την προστασία άλλου προσώπου, εφόσον θεωρείται ότι μπορεί να απειλείται η σωματική ή η ψυχολογική ακεραιότητα του τελευταίου:
α)
απαγόρευση ή ρύθμιση δικαιώματος εισόδου στον χώρο όπου κατοικεί, εργάζεται ή πραγματοποιεί επίσκεψη ή διαμένει τακτικά το προστατευόμενο πρόσωπο·
β)
απαγόρευση ή ρύθμιση δικαιώματος οιασδήποτε επαφής με το προστατευόμενο πρόσωπο, μεταξύ άλλων, μέσω τηλεφώνου, ηλεκτρονικού ή απλού ταχυδρομείου, τηλεομοιοτυπίας ή άλλων μέσων·
γ)
απαγόρευση ή ρύθμιση δικαιώματος προσέγγισης του προστατευόμενου προσώπου εγγύτερα από προκαθορισμένη απόσταση·
2) «προστατευόμενο πρόσωπο»: το φυσικό πρόσωπο που αποτελεί αντικείμενο προστασίας που παρέχει το μέτρο προστασίας·
3) «πρόσωπο που συνιστά απειλή»: το φυσικό πρόσωπο στο οποίο έχουν επιβληθεί μία ή περισσότερες υποχρεώσεις του σημείου 1)·
4) «αρχή έκδοσης»: κάθε δικαστική αρχή ή κάθε άλλη αρχή που ορίζεται από ένα κράτος μέλος αρμόδια σε θέματα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού, υπό την προϋπόθεση ότι κάθε τέτοια άλλη αρχή παρέχει εγγυήσεις αμεροληψίας στα μέρη και ότι οι αποφάσεις της σχετικά με το μέτρο προστασίας μπορούν, βάσει του δικαίου του κράτους μέλους στο οποίο ενεργεί, να αποτελέσουν αντικείμενο αναθεώρησης από δικαστική αρχή και να έχουν παρόμοια ισχύ και αποτελέσματα με εκείνα μιας απόφασης δικαστικής αρχής για το ίδιο ζήτημα·
5) «κράτος μέλος προέλευσης»: το κράτος μέλος στο οποίο διατάσσεται το μέτρο προστασίας·
6) «κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο»: το κράτος μέλος στο οποίο επιδιώκεται η αναγνώριση και, κατά περίπτωση, η εκτέλεση του μέτρου προστασίας.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ II
ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΚΑΙ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ
Άρθρο 4
Αναγνώριση και εκτέλεση
1. Μέτρο προστασίας που διατάχθηκε σε κράτος μέλος αναγνωρίζεται και στα λοιπά κράτη μέλη χωρίς κάποια ειδική διαδικασία και είναι εκτελεστό χωρίς να απαιτείται κήρυξη εκτελεστότητας.
2. Προστατευόμενο πρόσωπο που επιθυμεί να επικαλεστεί, στο κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο, μέτρο προστασίας που έχει διαταχθεί στο κράτος μέλος προέλευσης υποβάλλει στην αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο:
α)
αντίγραφο του μέτρου προστασίας το οποίο να συγκεντρώνει τις αναγκαίες προϋποθέσεις γνησιότητας·
β)
το πιστοποιητικό που εκδόθηκε στο κράτος μέλος προέλευσης βάσει του άρθρου 5 και
γ)
όπου απαιτείται, γλωσσική μεταγραφή και/ή μετάφραση του πιστοποιητικού σύμφωνα με το άρθρο 16.
3. Το πιστοποιητικό παράγει αποτελέσματα μόνο εντός των ορίων της εκτελεστότητας του μέτρου προστασίας.
4. Ανεξαρτήτως του αν το μέτρο προστασίας έχει μεγαλύτερη διάρκεια ισχύος, τα αποτελέσματα αναγνώρισης, βάσει της παραγράφου 1, περιορίζονται σε διάρκεια 12 μηνών, με έναρξη την ημερομηνία έκδοσης του πιστοποιητικού.
5. Η διαδικασία εκτέλεσης του μέτρου προστασίας διέπεται από το δίκαιο του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο.
Άρθρο 5
Πιστοποιητικό
1. Η αρχή έκδοσης του κράτους μέλους προέλευσης εκδίδει, κατόπιν αιτήματος του προστατευόμενου προσώπου, το πιστοποιητικό χρησιμοποιώντας την πολύγλωσση έκδοση τυποποιημένου εγγράφου που καταρτίζεται σύμφωνα με το άρθρο 19 και περιέχει τις πληροφορίες που προβλέπονται στο άρθρο 7.
2. Η έκδοση του πιστοποιητικού δεν επιδέχεται προσφυγής.
3. Κατόπιν αιτήματος του προστατευόμενου προσώπου, η αρχή έκδοσης του κράτους μέλους προέλευσης παρέχει στο προστατευόμενο πρόσωπο γλωσσική μεταγραφή και/ή μετάφραση του πιστοποιητικού χρησιμοποιώντας την πολύγλωσση έκδοση τυποποιημένου εγγράφου που καταρτίζεται σύμφωνα με το άρθρο 19.
Άρθρο 6
Προϋποθέσεις για την έκδοση του πιστοποιητικού
1. Το πιστοποιητικό μπορεί να εκδίδεται, μόνο αν το μέτρο προστασίας έχει γνωστοποιηθεί στο πρόσωπο που συνιστά απειλή σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους μέλους προέλευσης.
2. Σε περίπτωση που το μέτρο προστασίας διατάχθηκε ερήμην, το πιστοποιητικό μπορεί να εκδίδεται, μόνο αν στο πρόσωπο που συνιστά απειλή είχε επιδοθεί το εισαγωγικό της διαδικασίας δικόγραφο ή άλλο ισοδύναμο έγγραφο ή, ενδεχομένως, είχε ενημερωθεί με άλλο τρόπο ότι έχει κινηθεί διαδικασία σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους μέλους προέλευσης, αρκετά έγκαιρα και κατά τρόπον ώστε το εν λόγω πρόσωπο να μπορούσε να είχε προετοιμάσει την υπεράσπισή του.
3. Σε περίπτωση που το μέτρο προστασίας διατάχθηκε βάσει διαδικασίας η οποία δεν προβλέπει την προηγούμενη ειδοποίηση του προσώπου που συνιστά απειλή («διαδικασία ex-parte»), το πιστοποιητικό μπορεί να εκδίδεται μόνο αν το εν λόγω πρόσωπο είχε δικαίωμα προσφυγής κατά του μέτρου προστασίας βάσει του δικαίου του κράτους μέλους προέλευσης.
Άρθρο 7
Περιεχόμενα του πιστοποιητικού
Το πιστοποιητικό περιέχει τις ακόλουθες πληροφορίες:
α)
όνομα και διεύθυνση/στοιχεία επικοινωνίας της αρχής έκδοσης·
β)
αριθμό αναφοράς του φακέλου·
γ)
ημερομηνία έκδοσης του πιστοποιητικού·
δ)
στοιχεία που αφορούν το προστατευόμενο πρόσωπο: όνομα, ημερομηνία και τόπος γέννησης, αν είναι διαθέσιμα, και διεύθυνση για τις κοινοποιήσεις, συνοδευόμενα από ευδιάκριτη προειδοποίηση ότι η εν λόγω διεύθυνση μπορεί να γνωστοποιηθεί στο πρόσωπο που συνιστά απειλή·
ε)
στοιχεία που αφορούν το πρόσωπο που συνιστά απειλή: όνομα, ημερομηνία και τόπος γέννησης, αν είναι διαθέσιμα, και διεύθυνση για τις κοινοποιήσεις·
στ)
κάθε πληροφορία που είναι απαραίτητη για την εκτέλεση του μέτρου προστασίας, συμπεριλαμβανομένων, κατά περίπτωση, του είδους του μέτρου και της επιβαλλόμενης από αυτό υποχρέωσης στο πρόσωπο που συνιστά απειλή η οποία να διευκρινίζει τη σκοπιμότητα του τόπου και/ή της περιγραφόμενης περιοχής τον οποίο ή στην οποία το εν λόγω πρόσωπο απαγορεύεται να προσεγγίζει ή να εισέρχεται, αντίστοιχα·
ζ)
τη διάρκεια ισχύος του μέτρου προστασίας·
η)
τη διάρκεια ισχύος των συνεπειών της αναγνώρισης σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 4·
θ)
δήλωση ότι οι προϋποθέσεις που καθορίζονται στο άρθρο 6 έχουν εκπληρωθεί·
ι)
ενημέρωση για τα δικαιώματα που παρέχουν τα άρθρα 9 και 13·
ια)
για λόγους ευκολίας, τον πλήρη τίτλο του παρόντος κανονισμού.
Άρθρο 8
Κοινοποίηση του πιστοποιητικού στο πρόσωπο που συνιστά απειλή
1. Η αρχή έκδοσης του κράτους μέλους προέλευσης γνωστοποιεί στο πρόσωπο που συνιστά απειλή το πιστοποιητικό και το γεγονός ότι η έκδοση του πιστοποιητικού συνεπάγεται την αναγνώριση και, κατά περίπτωση, την εκτελεστότητα του μέτρου προστασίας σε όλα τα κράτη μέλη σύμφωνα με το άρθρο 4.
2. Όταν το πρόσωπο που συνιστά απειλή διαμένει στο κράτος μέλος προέλευσης, η γνωστοποίηση πραγματοποιείται σύμφωνα με το δίκαιο του εν λόγω κράτους μέλους. Όταν το πρόσωπο που συνιστά απειλή διαμένει σε κράτος μέλος διαφορετικό από το κράτος μέλος προέλευσης ή σε τρίτη χώρα, η γνωστοποίηση πραγματοποιείται με συστημένη επιστολή με απόδειξη παραλαβής ή με άλλο αντίστοιχο μέσο.
Περιπτώσεις όπου η διεύθυνση του προσώπου που συνιστά απειλή δεν είναι γνωστή ή όταν το εν λόγω πρόσωπο αρνείται να δεχθεί την παραλαβή της γνωστοποίησης διέπονται από το δίκαιο του κράτους μέλους προέλευσης.
3. Ο τόπος όπου βρίσκεται το προστατευόμενο πρόσωπο ή άλλα στοιχεία επικοινωνίας του δεν γνωστοποιούνται στο πρόσωπο που συνιστά απειλή, εκτός αν η γνωστοποίησή τους είναι αναγκαία για τη συμμόρφωση με το μέτρο προστασίας ή για την εκτέλεσή του.
Άρθρο 9
Διόρθωση ή ανάκληση του πιστοποιητικού
1. Με την επιφύλαξη του άρθρου 5 παράγραφος 2 και κατόπιν αιτήματος του προστατευόμενου προσώπου ή του προσώπου που συνιστά απειλή προς την αρχή έκδοσης του κράτους μέλους προέλευσης ή ιδία πρωτοβουλία της εν λόγω αρχής, το πιστοποιητικό:
α)
διορθώνεται, όπου, εκ παραδρομής, υπάρχει αναντιστοιχία μεταξύ του μέτρου προστασίας και του πιστοποιητικού ή
β)
ανακαλείται, εάν χορηγήθηκε προφανώς εσφαλμένα, έχοντας υπόψη τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στο άρθρο 6 και το πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού.
2. Η διαδικασία, συμπεριλαμβανομένης τυχόν προσφυγής σχετικά με τη διόρθωση ή την ανάκληση του πιστοποιητικού, διέπεται από το δίκαιο του κράτους μέλους προέλευσης.
Άρθρο 10
Συνδρομή προς το προστατευόμενο πρόσωπο
Κατόπιν αιτήματος του προστατευόμενου προσώπου, η αρχή έκδοσης του κράτους μέλους προέλευσης συνδράμει το εν λόγω πρόσωπο, ώστε να αποκτήσει όσες πληροφορίες διατίθενται σύμφωνα με τα άρθρα 17 και 18 σχετικά με τις αρχές του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο ενώπιον των οποίων πρέπει να γίνει επίκληση του μέτρου προστασίας ή να ζητηθεί η εκτέλεσή του.
Άρθρο 11
Προσαρμογή του μέτρου προστασίας
1. Όπου χρειάζεται και στο μέτρο που είναι αναγκαίο, η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο προσαρμόζει τα στοιχεία των πραγματικών περιστατικών του μέτρου προστασίας, προκειμένου να εφαρμοσθεί το μέτρο προστασίας στο εν λόγω κράτος μέλος.
2. Η διαδικασία για την προσαρμογή του μέτρου προστασίας διέπεται από το δίκαιο του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο.
3. Η προσαρμογή του μέτρου προστασίας γνωστοποιείται στο πρόσωπο που συνιστά απειλή.
4. Όταν το πρόσωπο που συνιστά απειλή διαμένει στο κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο, η γνωστοποίηση πραγματοποιείται σύμφωνα με το δίκαιο του εν λόγω κράτους μέλους. Όταν το πρόσωπο που συνιστά απειλή διαμένει σε κράτος μέλος διαφορετικό από το κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο ή σε τρίτη χώρα, η γνωστοποίηση πραγματοποιείται με συστημένη επιστολή με απόδειξη παραλαβής ή με άλλο αντίστοιχο μέσο.
Περιπτώσεις όπου η διεύθυνση του προσώπου που συνιστά απειλή δεν είναι γνωστή ή όταν το εν λόγω πρόσωπο αρνείται να δεχθεί την παραλαβή της γνωστοποίησης διέπονται από το δίκαιο του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο.
5. Εναντίον της προσαρμογής του μέτρου προστασίας μπορεί να ασκηθεί προσφυγή από το προστατευόμενο πρόσωπο ή το πρόσωπο που συνιστά απειλή. Η διαδικασία για την προσφυγή διέπεται από το δίκαιο του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο. Ωστόσο, η άσκηση προσφυγής δεν έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα.
Άρθρο 12
Απαγόρευση κατ’ ουσίαν αναθεώρησης
Μέτρο προστασίας που διατάχθηκε στο κράτος μέλος προέλευσης σε καμία περίπτωση δεν ελέγχεται ως προς την ουσία του στο κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο.
Άρθρο 13
Άρνηση αναγνώρισης ή εκτέλεσης
1. Η αναγνώριση και, κατά περίπτωση, η εκτέλεση του μέτρου προστασίας απορρίπτεται, κατόπιν αιτήσεως του προσώπου που συνιστά απειλή, στον βαθμό που η αναγνώριση αυτή:
α)
αντίκειται προδήλως στη δημόσια τάξη του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο ή
β)
είναι ασυμβίβαστη με απόφαση που έχει εκδοθεί ή αναγνωριστεί στο κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο.
2. Η αίτηση άρνησης της αναγνώρισης ή της εκτέλεσης υποβάλλεται στο δικαστήριο του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο όπως το εν λόγω κράτος μέλος έχει κοινοποιήσει στην Επιτροπή κατ’ εφαρμογή του άρθρου 18 παράγραφος 1 στοιχείο α) σημείο iv).
3. Η αναγνώριση του μέτρου προστασίας δεν μπορεί να απορριφθεί με αιτιολογία ότι το δίκαιο του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο δεν προβλέπει τη λήψη αυτού του μέτρου με βάση τα ίδια περιστατικά.
Άρθρο 14
Αναστολή ή ανάκληση της αναγνώρισης ή της εκτέλεσης
1. Αν το μέτρο προστασίας ανασταλεί ή ανακληθεί στο κράτος μέλος προέλευσης, αν έχει ανασταλεί ή περιορισθεί η εκτελεστότητά του ή αν το πιστοποιητικό έχει ανακληθεί σύμφωνα με το άρθρο 9 παράγραφος 1 στοιχείο β), η αρχή έκδοσης του κράτους μέλους προέλευσης, κατόπιν αιτήσεως του προστατευόμενου προσώπου ή του προσώπου που συνιστά απειλή, εκδίδει πιστοποιητικό στο οποίο αναφέρεται η εν λόγω αναστολή, περιορισμός ή ανάκληση, χρησιμοποιώντας την πολύγλωσση έκδοση τυποποιημένου εγγράφου που καταρτίζεται σύμφωνα με το άρθρο 19.
2. Κατόπιν υποβολής, από το προστατευόμενο πρόσωπο ή το πρόσωπο που συνιστά απειλή, του πιστοποιητικού που εκδόθηκε σύμφωνα με την παράγραφο 1, η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο αναστέλλει ή ανακαλεί τα αποτελέσματα της αναγνώρισης και, εάν συντρέχει περίπτωση, της εκτέλεσης του μέτρου προστασίας.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ III
ΓΕΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
Άρθρο 15
Επικύρωση και άλλες ανάλογες διατυπώσεις
Καμία επικύρωση ή άλλη ανάλογη διατύπωση δεν απαιτείται για έγγραφα τα οποία εκδίδονται σε κράτος μέλος στο πλαίσιο του παρόντος κανονισμού.
Άρθρο 16
Γλωσσική μεταγραφή ή μετάφραση
1. Κάθε γλωσσική μεταγραφή ή μετάφραση που απαιτείται δυνάμει του παρόντος κανονισμού γίνεται στην επίσημη γλώσσα ή σε μία από τις επίσημες γλώσσες του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο ή σε οποιαδήποτε άλλη επίσημη γλώσσα των θεσμικών οργάνων της Ένωσης την οποία το εν λόγω κράτος μέλος έχει δηλώσει ότι αποδέχεται.
2. Με την επιφύλαξη του άρθρου 5 παράγραφος 3, κάθε μετάφραση βάσει του παρόντος κανονισμού πραγματοποιείται από επίσημο μεταφραστή σε ένα από τα κράτη μέλη.
Άρθρο 17
Διαθέσιμες για το κοινό πληροφορίες
Τα κράτη μέλη παρέχουν, μέσω του Ευρωπαϊκού Δικαστικού Δικτύου για αστικές και εμπορικές υποθέσεις που δημιουργήθηκε με την απόφαση 2001/470/ΕΚ και προκειμένου να καταστούν οι πληροφορίες διαθέσιμες στο κοινό, περιγραφή των εθνικών κανόνων και διαδικασιών σχετικά με μέτρα προστασίας σε αστικές υποθέσεις, περιλαμβανομένων των πληροφοριών σχετικά με το είδος των αρχών που είναι αρμόδιες για τις υποθέσεις οι οποίες εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού.
Τα κράτη μέλη τηρούν ενημερωμένες τις εν λόγω πληροφορίες.
Άρθρο 18
Γνωστοποίηση των πληροφοριών από τα κράτη μέλη
1. Έως τις 11 Ιουλίου 2014, τα κράτη μέλη γνωστοποιούν στην Επιτροπή τις ακόλουθες πληροφορίες:
α)
το είδος των αρχών που είναι αρμόδιες για τις υποθέσεις οι οποίες εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού, προσδιορίζοντας, κατά περίπτωση:
i)
τις αρχές που είναι αρμόδιες να διατάσσουν μέτρα προστασίας και να εκδίδουν πιστοποιητικά σύμφωνα με τα άρθρο 5,
ii)
τις αρχές ενώπιον των οποίων μπορεί να γίνεται επίκληση μέτρου προστασίας που διατάσσεται σε άλλο κράτος μέλος και/ή οι οποίες είναι αρμόδιες να εκτελούν τον εν λόγω μέτρο,
iii)
τις αρχές που είναι αρμόδιες για τη διενέργεια της προσαρμογής μέτρων προστασίας σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφος 1,
iv)
τα δικαστήρια στα οποία πρέπει να γίνει η υποβολή, σύμφωνα με το άρθρο 13, της αίτησης για απόρριψη αναγνώρισης και, όπου ισχύει, για εκτέλεση·
β)
τη γλώσσα ή τις γλώσσες που είναι αποδεκτές για μεταφράσεις όπως αναφέρεται στο άρθρο 16 παράγραφος 1.
2. Η Επιτροπή μεριμνά ώστε το κοινό να λαμβάνει γνώση των πληροφοριών που αναφέρονται στην παράγραφο 1 με κάθε πρόσφορο μέσον, ιδίως μέσω του ιστοτόπου του Ευρωπαϊκού Δικαστικού Δικτύου για αστικές και εμπορικές υποθέσεις.
Άρθρο 19
Κατάρτιση και μεταγενέστερες τροποποιήσεις των εντύπων
Η Επιτροπή εκδίδει εκτελεστικές πράξεις για την κατάρτιση και τη μεταγενέστερη τροποποίηση των εντύπων που προβλέπονται στα άρθρα 5 και 14. Οι εν λόγω εκτελεστικές πράξεις εκδίδονται σύμφωνα με τη διαδικασία εξέτασης στην οποία παραπέμπει το άρθρο 20.
Άρθρο 20
Διαδικασία επιτροπής
1. Η Επιτροπή επικουρείται από επιτροπή. Η εν λόγω επιτροπή αποτελεί επιτροπή κατά την έννοια του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 182/2011.
2. Όποτε γίνεται αναφορά στην παρούσα παράγραφο, εφαρμόζεται το άρθρο 5 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 182/2011.
Άρθρο 21
Επανεξέταση
Έως τις 11 Ιανουαρίου 2020, η Επιτροπή υποβάλλει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο και την Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή έκθεση σχετικά με την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού. Εφόσον απαιτείται, η έκθεση συνοδεύεται από προτάσεις τροποποιήσεων.
Άρθρο 22
Έναρξη ισχύος
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Εφαρμόζεται από την 11η Ιανουαρίου 2015.
Ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται στα μέτρα προστασίας που διατάσσονται την 11η Ιανουαρίου 2015 ή την επομένη αυτής, ανεξάρτητα από το πότε έχουν κινηθεί οι διαδικασίες.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα στα κράτη μέλη σύμφωνα με τις Συνθήκες.
Στρασβούργο, 12 Ιουνίου 2013.