РЕШЕНИЕ НА СЪВЕТА
от 15 юли 2013 година
за упълномощаване на някои държави членки да ратифицират или да се присъединят в интерес на Европейския съюз към Протокола за изменение на Виенската конвенция за гражданска отговорност за ядрена вреда от 21 май 1963 г. и да направят декларация относно прилагането на съответните вътрешни правила от правото на Съюза
(2013/434/ЕС)
СЪВЕТЪТ НА ЕВРОПЕЙСКИЯ СЪЮЗ,
като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз, и по-специално член 81, параграф 2, във връзка с член 218, параграф 6, буква а) от него,
като взе предвид предложението на Европейската комисия,
като взе предвид одобрението на Европейския парламент,
като има предвид, че:
(1)
Съюзът работи за установяването на общо съдебно пространство въз основа на принципа на взаимно признаване на съдебни решения.
(2)
Протоколът от 12 септември 1997 г. (наричан по-долу „Протоколът от 1997 г.“) за изменение на Виенската конвенция от 21 май 1963 г. за гражданска отговорност за ядрена вреда (наричана по-долу „Виенската конвенция“) беше договорен с оглед на осигуряването на по-добро обезщетение на пострадалите от вреди, причинени от ядрени аварии. Следователно е желателно разпоредбите на Протокола от 1997 г. да се прилагат в държавите членки, които са договарящи се страни по Виенската конвенция.
(3)
Съюзът има изключителна компетентност по отношение на членове XI и XII от Виенската конвенция, изменена с Протокола от 1997 г., доколкото тези разпоредби засягат правилата, установени в Регламент (ЕО) № 44/2001 на Съвета от 22 декември 2000 г. относно компетентността, признаването и изпълнението на съдебни решения по граждански и търговски дела (1). От 10 януари 2015 г. Регламент (ЕО) № 44/2001 ще бъде заменен от Регламент (ЕС) № 1215/2012 на Европейския парламент и на Съвета от 12 декември 2012 г. относно компетентността, признаването и изпълнението на съдебни решения по граждански и търговски дела (2). Държавите членки запазват своята компетентност по въпросите, уредени с Протокола от 1997 г., които не засягат правото на Съюза. Предвид предмета и целта на Протокола от 1997 г. приемането на разпоредбите от протокола, които попадат в рамките на компетентност на Съюза, не може да бъде изолирано от разпоредбите, които попадат в рамките на компетентност на държавите членки.
(4)
Виенската конвенция и Протоколът от 1997 г. не са отворени за участие от страна на регионални организации за икономическа интеграция. В резултат на това Съюзът не е в позиция да стане договаряща се страна по Протокола от 1997 г.
(5)
Поради тази причина държавите членки, които са договарящи се страни по Виенската конвенция и не са ратифицирали Протокола от 1997 г. преди присъединяването си към Съюза, следва да бъдат упълномощени да ратифицират или да се присъединят в интерес на Съюза към Протокола от 1997 г.
(6)
Дванадесет от държавите - членки на Съюза, а именно Белгия, Германия, Гърция, Испания, Франция, Италия, Нидерландия, Португалия, Словения, Финландия, Швеция и Обединеното кралство са договарящи се страни по Парижката конвенция от 29 юли 1960 г. за отговорността на трети страни в областта на ядрената енергетика, изменена с Допълнителния протокол от 28 януари 1964 г. и с Протокола от 16 ноември 1982 г. (наричана по-долу „Парижката конвенция“). Парижката конвенция въвежда режим за обезщетение на пострадалите от вреди, причинени от ядрени аварии, основан на принципи, сходни с тези на Виенската конвенция. Протоколът от 12 февруари 2004 г. (наричан по-долу „Протоколът от 2004 г.“) за изменение на Парижката конвенция осигурява по-добро обезщетение за вреди, причинени от ядрени аварии. С решения 2004/294/ЕО (3) и 2007/727/ЕО (4) на Съвета държавите членки, които са договарящи се страни по Парижката конвенция, бяха упълномощени да ратифицират или да се присъединят към Протокола от 2004 г. в интерес на тогавашната Общност. Ето защо има обективно основание това решение да не бъде адресирано към държавите членки, които са договарящи се страни по Парижката конвенция и не са договарящи се страни по Виенската конвенция.
(7)
Освен това пет от държавите - членки на Съюза, а именно Ирландия, Кипър, Люксембург, Малта и Австрия, не са договарящи се страни нито по Виенската, нито по Парижката конвенция. Предвид факта, че Протоколът от 1997 г. внася изменения във Виенската конвенция и че Регламент (ЕО) № 44/2001 упълномощава държавите членки, обвързани от посочената конвенция, да продължат да прилагат предвидените в нея правила относно юрисдикцията и относно признаването и изпълнението, има обективно основание настоящото решение да бъде адресирано единствено към държавите членки, които са договарящи се страни по Виенската конвенция. В съответствие с това Ирландия, Кипър, Люксембург, Малта и Австрия следва да продължат да спазват правилата, предвидени в Регламент (ЕО) № 44/2001, и да ги прилагат в областта, която е обхваната от Виенската конвенция и от Протокола от 1997 г. за изменение на тази конвенция.
(8)
В резултат на това разпоредбите на Протокола от 1997 г. ще се прилагат по отношение на Съюза единствено от тези държави членки, които са договарящи се страни по Виенската конвенция към момента на приемане на настоящото решение.
(9)
Правилата за признаване и изпълнение на съдебни решения, определени в член XII от Виенската конвенция и изменени с член 14 от Протокола от 1997 г., не следва да се прилагат с предимство пред правилата, уреждащи процедурата за признаване и изпълнение на съдебни решения, установени с Регламент (ЕО) № 44/2001. Следователно държавите членки, които са упълномощени с настоящото решение да ратифицират или да се присъединят към Протокола от 1997 г., следва да направят декларацията, предвидена в настоящото решение, за да се гарантира прилагането на подходящите правила на Съюза.
(10)
Обединеното кралство и Ирландия, към които се прилага Протокол № 21 относно позицията на Обединеното кралство и Ирландия по отношение на пространството на свобода, сигурност и правосъдие, приложен към Договора за Европейския съюз и Договора за функционирането на Европейския съюз, участват в приемането и прилагането на настоящото решение.
(11)
В съответствие с членове 1 и 2 от Протокол № 22 относно позицията на Дания, приложен към Договора за Европейския съюз и към Договора за функционирането на Европейския съюз, Дания не участва в приемането на това решение и не е обвързана от него, нито от неговото прилагане,
ПРИЕ НАСТОЯЩОТО РЕШЕНИЕ:
Член 1
Съветът упълномощава България, Чешката република, Естония, Литва, Унгария, Полша и Словакия да ратифицират или да се присъединят в интерес на Съюза към Протокола от 12 септември 1997 г. за изменение на Виенската конвенция за гражданска отговорност за ядрена вреда от 21 май 1963 г.
Текстът на Протокола от 1997 г. е приложен към настоящото решение.
Член 2
Съветът упълномощава България, Чешката република, Естония, Литва, Унгария, Полша и Словакия да направят следната декларация:
„Съдебните решения по въпроси, уредени с Протокола от 12 септември 1997 г. за изменение на Виенската конвенция за гражданска отговорност за ядрена вреда от 21 май 1963 г., които са постановени от съд на държава - членка на ЕС, която е договаряща се страна по Протокола, се признават и изпълняват в [име на държавата членка, която прави декларацията] в съответствие с приложимите по предмета на делото правила на Европейския съюз.“
Член 3
Настоящото решение влиза в сила в деня след публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
Член 4
Адресати на настоящото решение са Република България, Чешката република, Република Естония, Република Литва, Унгария, Република Полша и Словашката република, в съответствие с Договорите.
Съставено в Брюксел на 15 юли 2013 година.
ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΊΟΥ
της 15ης Ιουλίου 2013
που εξουσιοδοτεί ορισμένα κράτη μέλη να κυρώσουν ή να προσχωρήσουν στο πρωτόκολλο το οποίο τροποποιεί τη σύμβαση της Βιέννης, της 21ης Μαΐου 1963, σχετικά με την αστική ευθύνη ως προς τις πυρηνικές ζημίες, προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και να προβούν σε δήλωση σχετικά με την εφαρμογή των σχετικών εσωτερικών κανόνων του ενωσιακού δικαίου
(2013/434/ΕΕ)
ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 81 παράγραφος 2, σε συνδυασμό με το άρθρο 218 παράγραφος 6 στοιχείο α),
Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,
Έχοντας υπόψη την έγκριση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Η Ένωση εργάζεται προς την κατεύθυνση της εγκαθίδρυσης κοινού δικαστικού χώρου βασισμένου στην αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών αποφάσεων.
(2)
Το πρωτόκολλο της 12ης Σεπτεμβρίου 1997 (στο εξής «πρωτόκολλο του 1997») το οποίο τροποποιεί τη σύμβαση της Βιέννης, της 21ης Μαΐου 1963, σχετικά με την αστική ευθύνη ως προς τις πυρηνικές ζημίες (στο εξής «σύμβαση της Βιέννης») έγινε αντικείμενο διαπραγματεύσεων με σκοπό να βελτιωθεί η αποζημίωση των θυμάτων ζημιών που προκαλούνται από πυρηνικά ατυχήματα. Είναι ως εκ τούτου σκόπιμο οι διατάξεις του πρωτοκόλλου του 1997 να εφαρμοστούν στα κράτη μέλη που αποτελούν συμβαλλόμενα μέρη της σύμβασης της Βιέννης.
(3)
Η Ένωση έχει αποκλειστική αρμοδιότητα όσον αφορά τα άρθρα XI και XII της σύμβασης της Βιέννης, μετά την τροποποίησή της από το πρωτόκολλο του 1997, στον βαθμό που οι εν λόγω διατάξεις επηρεάζουν τους κανόνες που θεσπίζει ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (1). Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 44/2001 πρόκειται να αντικατασταθεί στις 10 Ιανουαρίου 2015 από τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2012, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (2). Τα κράτη μέλη διατηρούν την αρμοδιότητά τους στα θέματα που καλύπτει το πρωτόκολλο του 1997 και τα οποία δεν έχουν επιπτώσεις στο δίκαιο της Ένωσης. Λόγω του αντικειμένου και του σκοπού του πρωτοκόλλου του 1997, η αποδοχή των διατάξεων του πρωτοκόλλου που εμπίπτουν στην αρμοδιότητα της Ένωσης δεν είναι δυνατόν να διαχωριστεί από τις διατάξεις που εμπίπτουν στη δικαιοδοσία των κρατών μελών.
(4)
Στη σύμβαση της Βιέννης και στο πρωτόκολλο του 1997 δεν μπορούν να συμμετέχουν περιφερειακοί οργανισμοί οικονομικής ολοκλήρωσης. Ως εκ τούτου, η Ένωση δεν είναι σε θέση να καταστεί συμβαλλόμενο μέρος του πρωτοκόλλου του 1997.
(5)
Τα κράτη μέλη που αποτελούν συμβαλλόμενα μέρη της σύμβασης της Βιέννης και δεν κύρωσαν το πρωτόκολλο του 1997 πριν από την προσχώρησή τους στην Ένωση θα πρέπει κατά συνέπεια να εξουσιοδοτηθούν να κυρώσουν το πρωτόκολλο του 1997 προς το συμφέρον της Ένωσης ή να προσχωρήσουν σε αυτό.
(6)
Δώδεκα από τα κράτη μέλη της Ένωσης και συγκεκριμένα το Βέλγιο, η Γερμανία, η Ελλάδα, η Ισπανία, η Γαλλία, η Ιταλία, οι Κάτω Χώρες, η Πορτογαλία, η Σλοβενία, η Φινλανδία, η Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο είναι συμβαλλόμενα μέρη της σύμβασης των Παρισίων σχετικά με την ευθύνη τρίτων στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας, της 29ης Ιουλίου 1960, όπως τροποποιήθηκε από το πρόσθετο πρωτόκολλο της 28ης Ιανουαρίου 1964 και από το πρωτόκολλο της 16ης Νοεμβρίου 1982 (στο εξής «σύμβαση των Παρισίων»). Η σύμβαση των Παρισίων καθιερώνει ένα καθεστώς για την αποζημίωση θυμάτων ζημιών που προκλήθηκαν από πυρηνικά ατυχήματα βασισμένο σε αρχές παρόμοιες με αυτές της σύμβασης της Βιέννης. Το πρωτόκολλο της 12ης Φεβρουαρίου 2004 (στο εξής «πρωτόκολλο του 2004»), που τροποποιεί τη σύμβαση των Παρισίων, βελτιώνει την αποζημίωση για ζημιές που προκλήθηκαν από πυρηνικά ατυχήματα. Με τις αποφάσεις του Συμβουλίου 2004/294/ΕΚ (3) και 2007/727/ΕΚ (4), τα κράτη μέλη που είναι συμβαλλόμενα μέρη της σύμβασης των Παρισίων εξουσιοδοτήθηκαν να κυρώσουν το πρωτόκολλο του 2004, προς το συμφέρον της τότε Κοινότητας, ή να προσχωρήσουν σε αυτό. Ως εκ τούτου, δικαιολογείται αντικειμενικά το ότι η παρούσα απόφαση δεν απευθύνεται σε όσα κράτη μέλη είναι συμβαλλόμενα μέρη της σύμβασης των Παρισίων αλλά όχι της σύμβασης της Βιέννης.
(7)
Πέραν αυτού, πέντε κράτη μέλη της Ένωσης και συγκεκριμένα η Ιρλανδία, η Κύπρος, το Λουξεμβούργο, η Μάλτα και η Αυστρία δεν είναι συμβαλλόμενα μέρη ούτε της σύμβασης της Βιέννης ούτε της σύμβασης των Παρισίων. Δεδομένου ότι το πρωτόκολλο του 1997 τροποποιεί τη σύμβαση της Βιέννης και ότι ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 44/2001 εξουσιοδοτεί τα κράτη μέλη που δεσμεύονται από την εν λόγω σύμβαση να συνεχίσουν να εφαρμόζουν τους κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας και αναγνώρισης και εκτέλεσης που προβλέπονται από αυτήν, δικαιολογείται αντικειμενικά το ότι η παρούσα απόφαση απευθύνεται μόνο στα κράτη μέλη που αποτελούν συμβαλλόμενα μέρη της σύμβασης της Βιέννης. Έτσι, η Ιρλανδία, η Κύπρος, το Λουξεμβούργο, η Μάλτα και η Αυστρία θα πρέπει να συνεχίσουν να βασίζονται στους κανόνες που περιέχονται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 44/2001 και να τους εφαρμόζουν στον τομέα τον οποίο καλύπτουν η σύμβαση της Βιέννης και το πρωτόκολλο του 1997 που τροποποιεί την εν λόγω σύμβαση.
(8)
Κατά συνέπεια, οι διατάξεις του πρωτοκόλλου του 1997 θα εφαρμόζονται, σε ό,τι αφορά την Ένωση, μόνο από τα κράτη μέλη που είναι συμβαλλόμενα μέρη της σύμβασης της Βιέννης κατά τον χρόνο έκδοσης της παρούσας απόφασης.
(9)
Οι κανόνες αναγνώρισης και εκτέλεσης των αποφάσεων που θεσπίζει το άρθρο ΧΙΙ της σύμβασης της Βιέννης, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 14 του πρωτοκόλλου του 1997, δεν θα πρέπει να υπερισχύουν των κανόνων σχετικά με τη διαδικασία αναγνώρισης και εκτέλεσης των αποφάσεων που θεσπίζει ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 44/2001. Συνεπώς, τα κράτη μέλη που εξουσιοδοτούνται να κυρώσουν το πρωτόκολλο του 1997 ή να προσχωρήσουν σε αυτό με την παρούσα απόφαση θα πρέπει να προβούν στη δήλωση που προβλέπει η παρούσα απόφαση προκειμένου να εξασφαλιστεί η εφαρμογή των σχετικών κανόνων της Ένωσης.
(10)
Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία, χώρες για τις οποίες ισχύει το πρωτόκολλο αριθ. 21 για τη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας όσον αφορά τον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, που προσαρτάται στη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συμμετέχουν στην έκδοση και την εφαρμογή της παρούσας απόφασης.
(11)
Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 του πρωτοκόλλου αριθ. 22 σχετικά με τη θέση της Δανίας, που προσαρτάται στη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Δανία δεν συμμετέχει στην έκδοση της παρούσας απόφασης και δεν δεσμεύεται από αυτήν ούτε υπόκειται στην εφαρμογή της,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:
Άρθρο 1
Το Συμβούλιο εξουσιοδοτεί τη Βουλγαρία, την Τσεχική Δημοκρατία, την Εσθονία, τη Λιθουανία, την Ουγγαρία, την Πολωνία και τη Σλοβακία να κυρώσουν το πρωτόκολλο της 12ης Σεπτεμβρίου 1997 το οποίο τροποποιεί τη σύμβαση της Βιέννης, της 21ης Μαΐου 1963, σχετικά με την αστική ευθύνη ως προς τις πυρηνικές ζημίες, προς το συμφέρον της Ένωσης, ή να προσχωρήσουν σε αυτό.
Το κείμενο του πρωτοκόλλου του 1997 επισυνάπτεται στην παρούσα απόφαση.
Άρθρο 2
Το Συμβούλιο εξουσιοδοτεί τη Βουλγαρία, την Τσεχική Δημοκρατία, την Εσθονία, τη Λιθουανία, την Ουγγαρία, την Πολωνία και τη Σλοβακία να προβούν στην ακόλουθη δήλωση:
«Οι αποφάσεις σχετικά με θέματα που καλύπτονται από το πρωτόκολλο της 12ης Σεπτεμβρίου 1997 το οποίο τροποποιεί τη σύμβαση της Βιέννης, της 21ης Μαΐου 1963, σχετικά με την αστική ευθύνη ως προς τις πυρηνικές ζημίες, όταν εκδίδονται από δικαστήριο κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης το οποίο είναι συμβαλλόμενο μέρος του εν λόγω πρωτοκόλλου, αναγνωρίζονται και εκτελούνται στην [όνομα του κράτους μέλους που προβαίνει στη δήλωση] σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον τομέα αυτό.».
Άρθρο 3
Η παρούσα απόφαση αρχίζει να ισχύει την επομένη της δημοσίευσής της στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Άρθρο 4
Η παρούσα απόφαση απευθύνεται στη Δημοκρατία της Βουλγαρίας, την Τσεχική Δημοκρατία, τη Δημοκρατία της Εσθονίας, τη Δημοκρατία της Λιθουανίας, την Ουγγαρία, τη Δημοκρατία της Πολωνίας και τη Σλοβακική Δημοκρατία σύμφωνα με τις Συνθήκες.
Βρυξέλλες, 15 Ιουλίου 2013.