ДИРЕКТИВА 2014/48/ЕС НА СЪВЕТА
от 24 март 2014 година
за изменение на Директива 2003/48/ЕО относно данъчното облагане на доходи от спестявания под формата на лихвени плащания
СЪВЕТЪТ НА ЕВРОПЕЙСКИЯ СЪЮЗ,
като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз, и по-специално член 115 от него,
като взе предвид предложението на Европейската комисия,
като взе предвид становището на Европейския парламент (1),
като взе предвид становището на Европейския икономически и социален комитет (2),
като има предвид, че:
(1)
Директива 2003/48/ЕО на Съвета (3) се прилага в държавите членки от 1 юли 2005 г. и през първите три години от прилагането ѝ показа ефективността си в определените от обхвата ѝ граници. От първия доклад на Комисията от 15 септември 2008 г. за прилагането ѝ обаче става ясно, че тя не отговаря изцяло на амбициите, изразени в заключенията, приети единодушно от Съвета на заседанието му от 26-27 ноември 2000 г. По-конкретно, от приложното поле на директивата са изключени някои финансови инструменти, които са равностойни на лихвоносни ценни книжа, както и някои непреки форми на притежаване на лихвоносни ценни книжа.
(2)
За да се постигне по-добре целта на Директива 2003/48/ЕО, е необходимо първо да се повиши качеството на информацията, използвана за установяване на самоличността и местожителството на бенефициерите. Във връзка с това агентът по плащанията следва да използва както датата и мястото на раждане, така и данъчния идентификационен или еквивалентен на него номер, определен от държавите членки, ако има такъв. Директива 2003/48/ЕО не налага задължение на държавите членки да въвеждат данъчни идентификационни номера. Във връзка с това информацията за общи сметки и други случаи на съсобственост при бенефициерите също следва да се подобри.
(3)
Директива 2003/48/ЕО се прилага само спрямо лихвените плащания, извършени в пряка полза на физически лица с местожителство в Съюза. Тези физически лица могат да заобикалят Директива 2003/48/ЕО, като използват като посредник правен субект или правна договореност, и по-специално такива, които са установени в юрисдикция, където данъчното облагане на изплатения на този правен субект или договореност доход не е гарантирано. С оглед и на мерките против изпирането на пари, определени в Директива 2005/60/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (4), е целесъобразно от агентите по плащанията да се изисква да прилагат „подход на прозрачност“ спрямо плащанията, извършвани към някои субекти или правни договорености, които са установени или имат място на действително управление в някои държави или територии, в които Директива 2003/48/ЕО или мерки, със същия или равностоен ефект, не се прилагат. Тези агенти по плащанията следва да използват информацията, с която разполагат, относно действителния(те) бенефициер(и) на такива субекти или правни договорености, за да се гарантира прилагането на разпоредбите на Директива 2003/48/ЕО, когато така определеният бенефициер е физическо лице с местожителство в държава членка, различна от тази, в която е установен агентът по плащанията. За да се намали административната тежест върху агентите по плащанията, следва да се изготви примерен списък на правните субекти и правните договорености в трети страни и юрисдикции, засегнати от тази мярка.
(4)
Следва също да се избегне заобикалянето на Директива 2003/48/ЕО чрез изкуствено насочване на лихвеното плащане посредством икономически оператор, установен извън Съюза. Затова е необходимо да се уточнят отговорностите на икономическите оператори, когато им е известно, че лихвено плащане към оператор, установен извън териториалния обхват на Директива 2003/48/ЕО, е извършено в полза на физическо лице, за което те знаят, че има местожителство в друга държава членка, и което може да се счита, че е техен клиент. При тези обстоятелства следва да се счита, че посочените икономически оператори действат като агенти по плащанията. Това би спомогнало също за предотвратяване на евентуалната злоупотреба с международната мрежа от финансови институции, а именно клонове, дъщерни дружества, асоциирани или холдингови дружества с цел заобикаляне на разпоредбите на Директива 2003/48/ЕО.
(5)
Опитът показа, че е необходима по-голяма яснота относно задължението да се действа като агент по плащанията при получаване на лихвено плащане. По-специално следва да бъдат ясно определени посредническите структури, които имат такова задължение. Правните субекти и правните договорености, които не подлежат на ефективно данъчно облагане, следва да прилагат разпоредбите на Директива 2003/48/ЕО при получаване на каквото и да било лихвено плащане от който и да било предходен икономически оператор. Примерен списък на тези субекти и правни договорености във всяка държава членка ще улесни прилагането на новите разпоредби.
(6)
От първия доклад за прилагането на Директива 2003/48/ЕО става ясно, че тя може да бъде заобикаляна чрез използването на финансови инструменти, които, предвид нивото на риска, гъвкавостта и договорената възвращаемост, са равностойни на вземания по дългове. По тази причина е необходимо да се гарантира, че тя обхваща не само лихвите, но и друг равностоен по своята същност доход.
(7)
По същия начин животозастрахователните договори, които съдържат гаранция за възвръщаемост на доходите или чиято доходност е над 40 % свързана с доходи от вземания по дългове или равностойни доходи, обхванати от Директива 2003/48/ЕО, следва да бъдат включени в обхвата на посочената директива.
(8)
Относно установените в Съюза инвестиционни фондове Директива 2003/48/ЕО понастоящем обхваща само дохода, получен чрез предприятия за колективно инвестиране в прехвърлими ценни книжа (ПКИПЦК), получили разрешение в съответствие с Директива 2009/65/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (5), която inter alia, отмени и замени Директива 85/611/ЕИО на Съвета (6). Равностойният доход от предприятия за колективно инвестиране, различни от ПКИПЦК, попада в обхвата на Директива 2003/48/ЕО само когато предприятия за колективно инвестиране, различни от ПКИПЦК, са субекти без юридическа правосубектност и поради това действат като агенти по плащанията при получаване на лихвени плащания. За да се гарантира прилагането на едни и същи правила за всички инвестиционни фондове или схеми, независимо от правната им форма, позоваването в Директива 2003/48/ЕО на Директива 85/611/ЕИО следва да се замени с позоваване на тяхната регистрация в съответствие с правото на държава членка или на съответния им правилник на фонда или учредителни актове, регулирани от правото на някоя от държавите членки. Освен това следва да се осигури равно третиране, като се вземе предвид Договорът за Европейското икономическо пространство.
(9)
Относно инвестиционните фондове, които не са установени в държава членка на Европейския съюз или на Европейското икономическо пространство, е необходимо да се изясни, че директивата обхваща дохода от лихвите и равностоен доход от всички такива фондове, независимо от правната им форма и от начина им на предлагане на инвеститорите.
(10)
Следва да се изясни определението за лихвено плащане, за да се гарантира, че не само преките инвестиции във вземания по дългове, но и непреките инвестиции се вземат предвид при изчисляването на процента на инвестираните в такъв инструмент активи. Освен това, за да се улесни прилагането на Директива 2003/48/ЕО от агентите по плащанията по отношение на доход, възникващ от предприятия за колективно инвестиране, установени в други страни, следва да се изясни, че изчислението на състава на активите за третирането на някои доходи от такива предприятия се регулира от правилата, определени от държавата - членка на Европейския съюз, или на Европейското икономическо пространство, в която те са установени.
(11)
Имат основания както процедурата за представяне на удостоверение, която позволява на бенефициерите, чието местожителство за данъчни цели е в една държава членка, да избегнат налагането на данък при източника върху лихвените плащания, получени в държава членка, включена в списъка от член 10, параграф 1 от Директива 2003/48/ЕО, така и алтернативната процедура на доброволно деклариране пред държавата по местожителство на бенефициера. Въпреки това процедурата на доброволно деклариране носи по-малка тежест за бенефициера и по тази причина е целесъобразно бенефициерите да могат да избират процедурата.
(12)
Държавите членки следва да предоставят относима статистическа информация за прилагането на Директива 2003/48/ЕО, така че да се подобри качеството на информацията, с която разполага Комисията, за да подготви представяния на Съвета на всеки три години доклад за прилагането на посочената директива.
(13)
В съответствие с точка 34 от Междуинституционалното споразумение за по-добро законотворчество (7) държавите членки се насърчават да съставят за себе си и в интерес на Европейския съюз свои собствени таблици, които илюстрират, доколкото е възможно, съответствието между настоящата директива и мерките за транспониране, и да предоставят публичен достъп до тях
(14)
За да се гарантират еднакви условия за изпълнение на Директива 2003/48/ЕО, на Комисията следва да бъдат предоставени изпълнителни правомощия. Тези правомощия следва да бъдат упражнявани в съответствие с Регламент (ЕС) № 182/2011 на Европейския парламент и на Съвета (8).
(15)
Доколкото целите на настоящата директива, а именно осигуряване на ефективно данъчно облагане на доходи от спестявания във формата на трансгранични лихвени плащания, които обикновено са включени във всички държави членки в облагаемия доход на местните физически лица, не могат да бъдат постигнати в достатъчна степен от държавите членки, а поради мащаба на действието могат да бъдат по-добре постигнати на равнището на Съюза, Съюзът може да приеме мерки в съответствие с принципа на субсидиарност, уреден в член 5 от Договора за Европейския съюз. В съответствие с принципа на пропорционалност, уреден в същия член, настоящата директива не надхвърля необходимото за постигането на тези цели.
(16)
Директива 2003/48/ЕО следва да бъде изменена,
ПРИЕ НАСТОЯЩАТА ДИРЕКТИВА:
Член 1
Директива 2003/48/ЕО се изменя, както следва:
1)
В член 1 параграф 2 се заменя със следното:
„2. Държавите членки предприемат необходимите мерки, за да гарантират, че задачите, необходими за прилагане на настоящата директива, се изпълняват от агентите по плащанията и другите икономически оператори, установени на тяхна територия или, където е уместно, които имат място на действително управление на тяхна територия, независимо от мястото на установяване на длъжника по вземането, от което произтича лихвеното плащане.“
2)
Вмъква се следният член:
„Член 1а
Определения на някои термини
За целите на настоящата директива:
а)
„икономически оператор“ означава кредитна или финансова институция или всяко друго юридическо или физическо лице, което редовно или в определени случаи извършва или гарантира лихвено плащане по смисъла на настоящата директива, докато действа при упражняване на професионалната си дейност;
б)
„място на действително управление“ на правен субект, притежаващ или непритежаващ качеството на юридическо лице, означава адресът, на който се вземат основните управленски решения, необходими за осъществяване на дейността на правния субект като цяло. Когато тези решения се вземат в повече от една държава или юрисдикция, за място на действително управление се счита адресът, на който се вземат повечето от основните управленски решения във връзка с активите, пораждащи лихвени плащания, по смисъла на настоящата директива;
в)
„място на действително управление“ на тръст или друга правна договореност означава:
i)
постоянният адрес на физическото лице, което носи основната отговорност за основните управленски решения, свързани с активите на правната договореност, като при тръст това е постоянният адрес на попечителя. Когато повече от едно физическо лице носи основната отговорност, за място на действително управление се счита постоянният адрес на лицето, което носи основната отговорност за повечето от основните управленски решения, свързани с активите, пораждащи лихвени плащания, по смисъла на настоящата директива; или
ii)
адресът, на който юридическото лице, което има основната отговорност да управлява активите на правната договореност, взема повечето от основните управленски решения, свързани с тези активи, като при тръст това е попечителят. Когато основните управленски решения се вземат в повече от една държава или юрисдикция, за място на действително управление се счита адресът, на който се вземат повечето от основните управленски решения във връзка с активите, пораждащи лихвени плащания, по смисъла на настоящата директива;
г)
„подлежат на ефективно данъчно облагане“ означава, че правният субект или правната договореност подлежат на данъчно облагане на целия си доход или на тази част от дохода си, която възниква за участници с местожителство в други държави, включително на каквито и да било лихвени плащания.“
3)
Член 2 се заменя със следното:
„Член 2
Определение за „бенефициер“
1. За целите на настоящата директива и без да се засягат параграфи 2 - 4, „бенефициер“ означава всяко физическо лице, което получава лихвено плащане, или всяко физическо лице, на което е гарантирано лихвено плащане, освен ако не представи доказателства, че то не е било извършено или гарантирано в негова полза, с други думи:
а)
то действа като агент по плащанията по смисъла на член 4, параграф 1;
б)
то действа от името на правен субект, притежаващ или непритежаващ юридическа правосубектност, и разкрива - пред икономическия оператор, извършващ или гарантиращ лихвеното плащане - името, правната форма, адреса на мястото на установяване на правния субект и, ако същият се намира в различна държава или юрисдикция, адреса на мястото на действително управление на правния субект;
в)
то действа от името на правна договореност, и разкрива - пред икономическия оператор, извършващ или гарантиращ лихвеното плащане - името, ако има такова, правната форма, адреса на мястото на действително управление на правната договореност, както и името на юридическото или физическото лице, посочено в член 1а, буква в); или
г)
то действа от името на друго физическо лице, което е бенефициерът, и разкрива пред агента по плащанията самоличността на този бенефициер съгласно член 3, параграф 2.
2. Когато агент по плащанията има информация, която предполага, че физическото лице, което получава лихвено плащане или в полза на което има гарантирано лихвено плащане, може да не е бенефициерът, и когато към това физическо лице не се прилага параграф 1, букви а), б) или в), той предприема разумни мерки за установяване самоличността на бенефициера съгласно член 3, параграф 2. Ако агентът по плащанията не може да идентифицира бенефициера, той разглежда въпросното лице като бенефициер.
3. Когато икономически оператор, попадащ също така в обхвата на член 2 от Директива 2005/60/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (*1), извършва лихвено плащане или гарантира такова плащане на правен субект или правна договореност, които не подлежат на ефективно данъчно облагане и които са установени или чието място на действително управление е в държава или юрисдикция извън посочената в член 7 от настоящата директива територия и извън териториалния обхват на споразуменията и разпоредбите, предвиждащи същите или равносилни на посочените в настоящата директива мерки, се прилагат втора до пета алинея от настоящия параграф.
Плащането се счита за извършено или гарантирано, в пряка полза на което и да било физическо лице, което има местожителство в държава членка, различна от тази на икономическия оператор, и което е определено в член 3, параграф 6 от Директива 2005/60/ЕО като действителен бенефициер на правния субект или правната договореност. Самоличността на това физическо лице се установява в съответствие с мерките за комплексна проверка на клиента, предвидени в член 7 и член 8, параграф 1, буква б) от посочената директива. За целите на настоящата директива физическото лице се счита също за бенефициер.
За целите на първата алинея се счита, че категориите правни субекти и правни договорености, посочени в примерния списък в приложение I, не подлежат на ефективно данъчно облагане.
Икономическият оператор, посочен в първа алинея, установява правната форма и мястото на установяване или, където е уместно, мястото на действително управление на правния субект или правната договореност, като си служи с информацията, разкрита от всяко физическо лице, действащо от името на правния субект или правната договореност, по-специално в съответствие с параграф 1, букви б) и в), освен ако не разполага с по-достоверна информация, която да сочи, че получените данни са неточни или непълни за целите на прилагането на настоящия параграф.
Когато правен субект или правна договореност не попадат в категориите, посочени в приложение I, или когато попадат в тези категории, но твърдят, че подлежат на ефективно данъчно облагане, икономическият оператор, посочен в първата алинея, установява дали те подлежат на ефективно данъчно облагане на базата на общопризнати факти или официални документи, представени от правния субект или правната договореност или налични посредством мерките за комплексна проверка на клиента, взети в съответствие с Директива 2005/60/ЕО.
4. Когато правен субект или правна договореност се разглежда като агент по плащанията при получаване на лихвено плащане или при гарантиране на такова плащане в съответствие с член 4, параграф 2, лихвеното плащане се счита за дължимо на следните физически лица, които се считат за бенефициери за целите на настоящата директива:
а)
всяко физическо лице, което има право да получи дохода, възникващ от активите, пораждащи това плащане, или от други активи, представляващи плащането, при получаването от правния субект или правната договореност на плащането или при гарантирането му от тяхно име, в съответствие с правото му на този доход;
б)
при липса на такива физически лица, посочени в буква а), за всяка част от дохода, възникващ от активите, пораждащи това плащане, или от други активи, представляващи плащането, при получаването от правния субект или правната договореност на плащането или при гарантирането му от тяхно име, всяко физическо лице, което пряко или косвено е допринесло за активите на съответния правен субект или правна договореност, независимо дали това физическо лице има право на активите или доходите на правния субект или правната договореност;
в)
при липса на физически лица, посочени в букви а) или б), които колективно или поотделно да имат право на целия доход, възникващ от активите, пораждащи това плащане, или на всички други активи, представляващи плащането, при получаването или гарантирането на лихвеното плащане, всяко физическо лице, в съответствие с правото му на този доход, което на по-късен етап придобива право върху всички или част от активите, пораждащи лихвеното плащане, или върху други активи, представляващи такова лихвено плащане. Общата сума, която се счита за дължима на такова физическо лице, не надхвърля сумата на лихвените плащания, получени от или гарантирани за правния субект или правната договореност, след удръжка на всяка част, която в съответствие с този параграф е била предназначена за физическо лице, посочено в букви а) или б).
(*1) Директива 2005/60/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 26 октомври 2005 г. за предотвратяване използването на финансовата система за целите на изпирането на пари и финансирането на тероризъм (ОВ L 309, 25.11.2005 г., стр. 15).“"
4)
Членове 3 и 4 се заменят със следното:
„Член 3
Самоличност и местожителство на бенефициерите
1. Всяка държава членка приема и гарантира на своята територия прилагането на необходимите процедури, които да позволят на агента по плащанията да идентифицира бенефициерите и тяхното местожителство за целите на членове 8-12.
Тези процедури съответстват на минималните стандарти, установени в параграфи 2 и 3.
2. Агентът по плащанията установява самоличността на бенефициера на базата на минимални стандарти, които се различават в зависимост от това кога са започнали отношенията между агента по плащанията и бенефициера, както следва:
а)
за договорни отношения, установени преди 1 януари 2004 г., агентът по плащанията установява самоличността на бенефициера, т.е. името и адреса, като използва информацията, с която разполага, по-специално съгласно действащите закони в държавата, в която се е установил, и съгласно Директива 2005/60/ЕО;
б)
за договорни отношения, установени, или транзакции, извършени при липса на договорни отношения, на или след 1 януари 2004 г., агентът по плащанията установява самоличността на бенефициера, т.е. неговото име, адрес, дата и място на раждане и, в съответствие със списъка, посочен в параграф 4, данъчния идентификационен или еквивалентен на него номер, определен от държавата членка, в която е местожителството за данъчни цели на бенефициера. За договорни отношения, установени, или транзакции, извършени при липса на договорни отношения, преди 1 юли 2015 г. информация за датата и мястото на раждане се изисква единствено когато липсва такъв данъчен идентификационен или еквивалентен на него номер.
Данните, посочени в първа алинея, буква б), се установяват въз основа на паспорт, официална лична карта или какъвто и да е друг официален документ за самоличност, където е приложимо в съответствие със списъка по параграф 4, представен от бенефициера. Данните, които не фигурират в тези документи, се установяват на базата на каквото и да е друго писмено доказателство за самоличност, представено от бенефициера.
3. Когато бенефициерът доброволно представи удостоверение за местожителство за данъчни цели, издадено от компетентния орган на дадена страна в рамките на три години преди датата на плащането, или на по-късна дата, когато плащането се счита за дължимо на бенефициера, се счита, че неговото местожителство е в тази страна. В противен случай се счита, че местожителството му е в страната, където е постоянният му адрес. Агентът по плащанията трябва да установи постоянния адрес на бенефициера въз основа на следните минимални стандарти:
а)
за договорни отношения, установени преди 1 януари 2004 г., агентът по плащанията установява настоящия постоянен адрес на бенефициера, като използва най-надеждната информация, с която разполага, по-специално съгласно действащите закони в държавата, в която се е установил, и съгласно Директива 2005/60/ЕО;
б)
за договорни отношения, установени, или транзакции, извършени при липса на договорни отношения, на и след 1 януари 2004 г., агентът по плащанията установява настоящия постоянен адрес на бенефициера въз основа на адреса, открит чрез процедурите по установяване на самоличността, посочени в параграф 2, първа алинея, буква б), който се актуализира въз основа на актуалната документация, с които разполага агентът по плащанията.
В случаите по първа алинея, буква б), когато бенефициери представят паспорт, официална лична карта или какъвто и да е друг официален документ за самоличност, издадени от държава членка, и се обявяват за жители на трета страна, местожителството се установява чрез удостоверение за местожителство за данъчни цели, издадено в рамките на три години преди датата на плащането или преди по-късна дата, когато плащането се счита за дължимо на бенефициера, от компетентния орган на третата страна, в която бенефициерът твърди, че живее. Ако такова удостоверение не бъде представено, се приема, че държавата членка, която е издала паспорта, официалната лична карта или друг официален документ за самоличност, е държавата по местожителство. За бенефициери, за които агентът по плащанията разполага с официална документация, която доказва, че местожителството им за данъчни цели е в страна, различна от тази, в която е постоянният им адрес, поради привилегии, свързани с дипломатически статут или други международно договорени правила, местожителството се установява посредством официалните документи, с които разполага агентът по плащанията.
4. Най-късно до 31 декември 2014 г. всяка държава членка, която определя данъчни идентификационни или еквивалентни на тях номера, уведомява Комисията за структурата и формата на тези номера, както и за официална документация, съдържаща информация за определените идентификационни номера. Всяка държава членка също така информира Комисията за евентуални промени в това отношение. Комисията изготвя и публикува в Официален вестник на Европейския съюз списък с получената информация.
Член 4
Агенти по плащанията
1. Икономически оператор, установен в държава членка, който извършва лихвено плащане или гарантира такова плащане в пряка полза на бенефициера, се счита за агент по плащанията за целите на настоящата директива.
За целите на настоящия параграф няма значение дали съответният икономически оператор е длъжник или емитент на вземането по дълга или ценната книга, от които възниква доходът, или е икономическият оператор, който е натоварен от длъжника или емитента или от бенефициера с изплащането на дохода или с гарантирането му.
Икономически оператор, установен в държава членка, също се счита за агент по плащанията за целите на настоящата директива, когато са изпълнени следните условия:
а)
той извършва лихвено плащане или гарантира плащането му на друг икономически оператор, включително по място на стопанска дейност или дъщерно дружество на първия икономически оператор, установени извън посочената в член 7 територия и извън териториалния обхват на споразуменията и разпоредбите, предвиждащи същите или равносилни на предвидените в настоящата директива мерки; и
б)
първият икономически оператор има основание да счита на базата на налична информация, че вторият икономически оператор ще изплати дохода или ще гарантира плащането му в пряка полза на бенефициер, който е физическо лице, за което първият икономически оператор знае, че има местожителство в друга държава членка, като има предвид член 3.
Когато са изпълнени посочените в първа алинея, букви а) и б) условия, плащането, извършено или гарантирано от първия икономически оператор, се счита за извършено или гарантирано в пряка полза на бенефициера, посочен в буква б) от същата алинея.
2. Правен субект или правна договореност, чието място на действително управление се намира в рамките на държава членка и които не подлежат на ефективно данъчно облагане съгласно общите правила за пряко данъчно облагане, приложими или в тази държава членка или в държавата членка, в която са установени, или във всяка държава или юрисдикция, в която са установени за данъчни цели, се считат за агент по плащанията при получаването на лихвено плащане или гарантирането на такова плащане.
За целите на настоящия параграф се счита, че категориите правни субекти и правни договорености, посочени в примерния списък в приложение II, не подлежат на ефективно данъчно облагане.
Когато правен субект или правна договореност не принадлежат към никоя от категориите, посочени в примерния списък в приложение II, или когато попадат в обхвата на приложението, но твърдят, че подлежат на ефективно данъчно облагане, икономическият оператор установява дали подлежат на ефективно данъчно облагане на базата на общопризнати факти или официални документи, представени от правния субект или правната договореност или налични посредством мерките за комплексна проверка на клиента, приети в съответствие с Директива 2005/60/ЕО.
Всеки икономически оператор, установен в държава членка, който извършва лихвено плащане или гарантира плащането му на правен субект или правна договореност, посочени в настоящия параграф и чието място на действително управление се намира в държава членка, различна от държавата, в която е установен икономическият оператор, уведомява компетентния орган на своята държава членка за установяването - при използване на посочената в член 2, параграф 3, четвърта алинея информация или на друга налична информация - за следното:
i)
име на правния субект или правната договореност, ако има такова;
ii)
неговата/нейната правна форма;
iii)
неговото/нейното място на действително управление;
iv)
общата сума на лихвеното плащане, уточнена в съответствие с член 8, което е извършено или гарантирано за правния субект или правната договореност;
v)
датата на последното лихвено плащане.
Физическите лица, които се считат за бенефициери на лихвеното плащане, извършено или гарантирано за посочените в първа алинея от настоящия параграф правен субект или правна договореност, се определят в съответствие с правилата, предвидени в член 2, параграф 4. Когато се прилага член, 2, параграф 4, буква в), правният субект или правната договореност - винаги когато физическо лице придобие на по-късен етап право върху активите, пораждащи това лихвено плащане, или върху други активи, представляващи лихвеното плащане - предоставят на компетентния орган на държавата членка, в която се намира мястото им на действително управление, информацията, посочена в член 8, параграф 1, втора алинея. Правният субект или правната договореност информират още съответния компетентен орган относно всяка евентуална промяна на мястото на действително управление.
Задълженията по пета алинея остават валидни за 10 години от датата на последното лихвено плащане, извършено или гарантирано от правния субект или правната договореност, или от последната дата, на която физическо лице е придобило право върху активите, пораждащи това лихвено плащане, или върху други активи, представляващи лихвеното плащане, която от двете дати е по-късна.
Ако правен субект или правна договореност, когато се прилага член 2, параграф 4, буква в), премести мястото си на ефективно управление в друга държава членка, компетентният орган на първата държава членка докладва следната информация на компетентния орган на втората държава членка:
i)
сумата на лихвените плащания, получени от или гарантирани за правния субект или правната договореност, която все още не попада в обхвата на съществуващи в миналото права върху съответните активи;
ii)
датата на последното лихвено плащане, получено от или гарантирано за правния субект или правната договореност, или последната дата, на която физическо лице е придобило право върху всички или част от активите, пораждащи това лихвено плащане, или върху други активи, представляващи лихвеното плащане, която от двете дати е по-късна.
Настоящият параграф не се прилага, ако правният субект или правната договореност представят доказателства, че попадат в един от следните случаи:
а)
те са предприятия за колективно инвестиране или друг колективен инвестиционен фонд или схема, както е посочено в член 6, параграф 1, първа алинея, буква г), подточки i) и iii) или член 6, параграф 1, първа алинея, буква д), подточки i) и iii);
б)
те са институции, предоставящи пенсионни или застрахователни услуги, или са предприятия, на които подобна институция е възложила да управляват активите ѝ;
в)
съгласно процедурите, приложими в държавата членка, в която са установени за данъчни цели или където е мястото им на действително управление, са признати за освободени от ефективно данъчно облагане съгласно общите правила за пряко данъчно облагане, тъй като служат изключително за благотворителни цели в полза на обществото;
г)
съставляват съсобственост, за което икономическият оператор, който извършва или гарантира плащането, е установил самоличността и местожителството на всички бенефициери в съответствие с член 3, и поради това икономическият оператор се явява агентът по плащанията съгласно параграф 1 от настоящия член.
3. На правните субекти по параграф 2, които са подобни на предприятия за колективно инвестиране или колективен инвестиционен фонд или схема, посочени в параграф 2, осма алинея, буква а), се предоставя възможност за целите на настоящата директива да бъдат третирани като подобни предприятия, колективен инвестиционен фонд или схема.
Когато правните субекти използват възможността, посочена в първа алинея от настоящия параграф, държавата членка, в която се намира действителното им управление, издава удостоверение за това. Правните субекти представят това удостоверение на икономическия оператор, който извършва или гарантира лихвеното плащане. В такъв случай икономическият оператор се освобождава от задълженията, посочени в параграф 2, четвърта алинея.
Държавите членки съставят подробни правила относно посочената в първа алинея от настоящия параграф възможност за правните субекти, чието действително управление се намира на тяхната територия, с оглед на това да гарантират ефективното прилагане на настоящата директива.“
5)
Член 6 се заменя със следното:
„Член 6
Определение за лихвено плащане
1. За целите на настоящата директива „лихвено плащане“ означава:
а)
лихви, платени или кредитирани по сметка, свързани с вземане по дълг от всякакъв род, независимо от това дали е обезпечен с ипотека и независимо от това дали носи право на участие в печалбите на длъжника, и по-специално доходи от държавни ценни книжа и доходи от облигации или дългосрочни необезпечени облигации, включително премии, свързани с такива ценни книжа, облигации или дългосрочни необезпечени облигации; неустойките за закъснели плащания не се считат за лихвени плащания;
б)
всеки доход, изплатен или реализиран, или кредитиран по сметка, свързан с ценни книжа от всякакъв вид, освен когато доходът пряко се счита за лихвено плащане в съответствие с букви а), в), г) или д), и по отношение на който:
i)
условията за възвръщаемост на капитала, определени на датата на емитиране, включват ангажимент към инвеститора да получи в края на периода най-малко 95 % от инвестирания капитал, или
ii)
условията, определени на датата на емитиране, осигуряват свързване на най-малко 95 % от дохода от ценната книга към лихва или доход от видовете, посочени в букви а), в), г) или д);
в)
лихви, натрупани или капитализирани при продажбата, изплащането или откупуването на вземания по дълг, посочени в буква а), и всеки доход, натрупан или капитализиран при продажбата, изплащането или изкупуването на ценните книжа, посочени в буква б);
г)
доход, произтичащ от плащанията, посочени в букви а), б) или в) от настоящия параграф, пряко или непряко, в т.ч. чрез правен субект или правна договореност, посочени в член 4, параграф 2, ако е разпределен от някой от следните:
i)
предприятия за колективно инвестиране или други колективни инвестиционни фондове или схеми, които или са регистрирани като такива в съответствие с правото на която и да е държава членка или на държавите от Европейското икономическо пространство, които не членуват в Съюза, или които имат правилник на фонда или учредителни актове, регулирани от законодателството в областта на колективните инвестиционни фондове или схеми на една от тези държави или страни. Това се прилага независимо от правната форма на такива предприятия, фондове или схеми, а така също независимо от всякакви ограничения за определена група инвеститори по отношение на покупката, продажбата или откупуването на акциите или дяловите им единици;
ii)
правни субекти, упражнили възможността съгласно член 4, параграф 3;
iii)
всеки колективен инвестиционен фонд или схема, установени извън посочената в член 7 територия и извън Европейското икономическо пространство. Това се прилага независимо от правната форма на този фонд или схема и независимо от възможните ограничения за определена група инвеститори по отношение на покупката, продажбата или откупуването на акциите или дяловите му единици;
д)
доход, реализиран при продажбата, изплащането или изкупуването на акции или дялове в следните предприятия, правни субекти, инвестиционни фондове или схеми, ако те инвестират пряко или непряко чрез други подобни предприятия, фондове или схеми, или чрез правни субекти или правни договорености, посочени в член 4, параграф 2, повече от 40 % от своите активи във вземания по дългове, посочени в буква а) от настоящия параграф или в ценни книжа, посочени в буква б) от него:
i)
предприятия за колективно инвестиране или други колективни инвестиционни фондове или схеми, които или са регистрирани като такива в съответствие с правото на която и да е държава членка или на държавите от Европейското икономическо пространство, които не членуват в Съюза, които имат правилник на фонда или учредителни актове, регулирани от законодателството в областта на колективните инвестиционни фондове или схеми на една от тези държави или страни. Това се прилага независимо от правната форма на такива предприятия, фондове или схеми, а така също независимо от всякакви ограничения за определена група инвеститори по отношение на покупката, продажбата или откупуването на акциите или дяловите им единици;
ii)
правни субекти, упражнили възможността съгласно член 4, параграф 3;
iii)
всеки колективен инвестиционен фонд или схема, установени извън посочената в член 7 територия и извън Европейското икономическо пространство. Това се прилага независимо от правната форма на този фонд или схема и независимо от възможните ограничения за определена група инвеститори по отношение на покупката, продажбата или откупуването на акциите или дяловите му единици.
За целите на настоящата буква активите, които предприятията или правните субекти, или инвестиционните фондове или схеми, е необходимо да държат като гаранция по силата на техни споразумения, договори или друга правна документация, за да им се даде възможност да постигнат своите инвестиционни цели, и спрямо които активи инвеститорът не се явява страна и няма законни права, не се считат за вземания по дългове, посочени в буква а), или ценни книжа, посочени в буква б);
е)
доходи от животозастрахователен договор, ако:
i)
договорът съдържа гаранция за възвръщаемост на доходите, или
ii)
действителната доходност на договора е над 40 %, свързана с лихва или доход, посочени в букви а), б), в), г) и д).
За целите на настоящата буква, сумата над което и да е изплащане или частично изплащане, направено от животозастрахователното дружество преди датата на падежа на животозастрахователния договор, както и сумата, изплатена от животозастрахователното дружество над сбора от всички плащания, извършени към животозастрахователното дружество по силата на същия животозастрахователен договор, се счита за доход от животозастрахователен договор. В случай на пълно или частично прехвърляне на животозастрахователен договор на трета страна, разликата между стойността на прехвърления договор и сумата на всички плащания, направени към животозастрахователното дружество, също се счита за доход от животозастрахователен договор. Доход от животозастрахователен договор, който предвижда единствено пенсия или фиксиран анюитет, които да се изплащат в продължение на най-малко пет години, се счита за такава единствено ако представлява изплащане или прехвърляне на трета страна, извършени преди края на петгодишния срок. Сума, изплатена единствено във връзка със смърт, инвалидност или болест, не се счита за доход от животозастрахователен договор.
Държавите членки обаче имат възможност да включат дохода, посочен в буква д) от първа алинея, в определението за лихвено плащане в случая с предприятията за колективно инвестиране или други колективни инвестиционни фондове или схеми, които или са регистрирани в съответствие с техните правила, или имат правилник на фонда или учредителни актове, регулирани от тяхното законодателство, само до степента, до която този доход съответства на печалбите, произтичащи пряко или непряко от лихвени плащания по смисъла на букви а), б) или в) от посочената алинея.
Във връзка с буква д), подточка ii), от първа алинея дадена държава членка може да избира дали да включи в определението за лихвено плащане дохода, независимо от състава на доходността, ако е изплатен или получен от животозастрахователно дружество, установено в тази държава.
Когато държава членка упражни едната или и двете възможности, посочени във втора и трета алинея, тя уведомява Комисията за това. Комисията публикува в Официален вестник на Европейския съюз факта, че тази възможност е упражнена и че, считано от датата на съответната публикация, упражняването на възможността става обвързващо за другите държави членки.
2. Що се отнася до параграф 1, първа алинея, буква б), когато агент по плащанията не разполага с информация относно сумата на дохода, която се изплаща, реализира или кредитира, общата сума на плащането се счита за лихвено плащане.
Що се отнася до параграф 1, първа алинея, буква в), когато агент по плащанията не разполага с информация относно сумата на лихвите или дохода, натрупана или капитализирана при продажбата, изплащането или откупуването на вземания по дълг, общата сума на плащането се счита за лихвено плащане.
Що се отнася до параграф 1, първа алинея, букви г) и д), когато агент по плащанията няма информация, отнасяща се до тази част от дохода, която произтича от лихвени плащания по смисъла на букви а), б) или в) от посочената алинея, общата сума на дохода се счита за лихвено плащане.
Що се отнася до параграф 1, първа алинея, буква е), когато агент по плащанията не разполага с информация относно сумата на печалбата от животозастрахователен договор, общата сума на плащането се счита за лихвено плащане.
3. Що се отнася до параграф 1, първа алинея, буква д), когато агент по плащанията не разполага с информация относно процента на активите, инвестирани във вземания по дългове или в съответните ценни книжа, или в акции или дялове, определени в посочената буква, се счита, че този процент е над 40 %. Когато той не може да определи сумата на дохода, реализиран от бенефициера, се счита, че доходът съответства на постъпленията от продажбата, изплащането или изкупуването на акции или дялове.
Що се отнася до параграф 1, първа алинея, буква е), подточка ii), когато агент по плащанията не разполага с информация относно процента на доходността, свързан с лихвени плащания по смисъла на букви а), б), в), г) или д) от посочената алинея, се счита, че този процент е над 40 %.
4. Когато лихвено плащане съгласно определението в параграф 1 е извършено към правен субект или правна договореност, посочени в член 4, параграф 2, или кредитирано по притежавана от такъв правен субект или правна договореност сметка, то се счита за дължимо на физическо лице по член 2, параграф 4. За правен субект това се прилага единствено ако правният субект не е упражнил възможността съгласно член 4, параграф 3.
5. Що се отнася до параграф 1, първа алинея, букви в) и д), държавите членки могат да изискват от агентите по плащанията на тяхна територия да изчислят на годишна база лихвите за период от време, който не може да надвишава една година, и да разглеждат такава лихва, изчислена на годишна база, като лихвено плащане, дори ако през този период от време няма продажба, изплащане или изкупуване.
6. Чрез дерогация от параграф 1, първа алинея, букви г) и д), държавите членки могат да изключат от определението за лихвено плащане всеки доход, посочен в тези разпоредби, от предприятия, правни субекти или инвестиционни фондове или схеми, които имат правилник на фонда или учредителни актове, регулирани от тяхното законодателство, когато преките или непреките инвестиции на такива предприятия, правни субекти, фондове или схеми във вземания по дългове, посочени в буква а) от посочената алинея, или в ценни книжа, посочени в буква б) от същата алинея, не надвишават 15 % от техните активи.
Чрез дерогация от параграф 4 държавите членки могат да изключат от определението за лихвено плащане в параграф 1 лихвените плащания, извършени или кредитирани по сметка на правен субект или правна договореност, които са посочени в член 4, параграф 2 и чието място на действително управление е на тяхна територия, когато преките или непреките инвестиции на такъв правен субект или правна договореност във вземания по дългове, посочени в параграф 1, първа алинея, буква а), или в ценни книжа, посочени в буква б) от същата алинея, не надвишават 15 % от техните активи. За правен субект това се прилага единствено ако правният субект не е упражнил възможността съгласно член 4, параграф 3.
Когато държава членка упражни едната или двете възможности, посочени в първа и втора алинея, тя уведомява Комисията за това. Комисията публикува в Официален вестник на Европейския съюз факта, че тази възможност е упражнена и че, считано от датата на съответната публикация, упражняването на възможността става обвързващо за другите държави членки.
7. Праговете от 40 %, посочени в параграф 1, първа алинея, буква д) и буква е), подточка ii) и в параграф 3, се фиксират на 25 %, считано от 1 януари 2016 г.
8. Процентите, посочени в параграф 1, първа алинея, буква д) и в параграф 6, се определят въз основа на инвестиционната политика или въз основа на инвестиционната стратегия и цели, формулирани в документацията, регулираща работата на съответните предприятия, правни субекти или инвестиционни фондове или схеми.
За целите на настоящия параграф документацията включва:
а)
правилника на фонда или учредителните актове на съответните предприятия, правни субекти или инвестиционни фондове или схеми;
б)
всяко споразумение, договор или друга правна документация, подписани от съответните предприятия, правни субекти или инвестиционни фондове или схеми, които са предоставени от тях на даден икономически оператор; както и
в)
всякакви проспекти или подобни документи, използвани от съответните предприятия, правни субекти или инвестиционни фондове или схеми, или от тяхно име, които се предоставят на инвеститорите им.
Когато документацията не определя инвестиционна политика или инвестиционната стратегия и цели, тези проценти се определят според действителния състав на активите на съответните предприятия, правни субекти или инвестиционни фондове или схеми, като резултат от средната стойност на активите в началото или на датата на първия им 6-месечен доклад и в края на последния им отчетен период преди датата на извършване или гарантиране на лихвеното плащане от агента по плащанията към бенефициера. За новоучредени предприятия, правни субекти или инвестиционни фондове или схеми този действителен състав е резултат от средната стойност на активите на началната дата и на датата на първата оценка на активите, посочена в документацията, регулираща работата на съответните предприятия, правни субекти или инвестиционни фондове или схеми.
Съставът на активите се установява в съответствие с правилата, приложими в държавата членка или в държава от Европейското икономическо пространство, която не членува в Съюза, в която дадено предприятие за колективно инвестиране или друг колективен инвестиционен фонд или схема са регистрирани като такива, или съгласно правото на която се регулират техният правилник на фонда или учредителни актове. Така установеният състав става обвързващ за други държави членки.
9. Посоченият в параграф 1, първа алинея, буква б) доход се счита за лихвено плащане само при условие че ценните книжа, от които той възниква, са първоначално емитирани на или след 1 юли 2014 г. Ценните книжа, издадени преди тази дата, не се вземат предвид за процентите, посочени в буква д) от същия параграф и в параграф 6.
10. Доходите от животозастрахователен договор се считат за лихвени плащания в съответствие с параграф 1, първа алинея, буква е) само доколкото животозастрахователният договор, от който произтичат, е първоначално подписан на или след 1 юли 2014 г.
11. Държавите членки имат възможност да разглеждат дохода, посочен в параграф 1, първа алинея, буква д), подточка i), реализиран при продажбата, изплащането или изкупуването на акции или дялове в учредени предприятия за колективно инвестиране, различни от ПКПИЦК, получили разрешение съгласно Директива 2009/65/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (*2), като лихвено плащане, само при условие че е бил натрупан от тези предприятия на или след 1 юли 2014 г.
(*2) Директива 2009/65/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 13 юли 2009 г. относно координирането на законовите, подзаконовите и административните разпоредби относно предприятията за колективно инвестиране в прехвърлими ценни книжа (ПКИПЦК) (ОВ L 302, 17.11.2009 г., стр. 32).“"
6)
Член 8 се заменя със следното:
„Член 8
Информация, докладвана от агента по плащанията
1. Когато бенефициерът е с местожителство в държава членка, различна от тази, в която е установен агентът по плащанията, минималната информация, която трябва да бъде докладвана от агента по плащанията на компетентния орган на държавата членка, в която е установен, включва:
а)
самоличността и местожителството на бенефициера, установени в съответствие с член 3, или, в случаите на съсобственост, самоличността и местожителството на всички бенефициери, попадащи в обхвата на член 1, параграф 1;
б)
името и адреса на агента по плащанията;
в)
номера на сметката на бенефициера или, когато няма такава, идентификация на вземането по дълга, от което възниква лихвеното плащане, или на животозастрахователния договор, ценната книга или акцията, или дяловата единица, даващи основание за такова плащане;
г)
информация за лихвено плащане в съответствие с параграф 2.
Когато бенефициерът е с местожителство в държава членка, различна от държавата членка, в която е мястото на действително управление на агента по плащането съгласно член 4, параграф 2, такъв агент по плащанията предоставя на компетентния орган на държавата членка, в която се намира неговото място на действително управление, информацията, посочена в настоящия параграф, първа алинея,букви а)-г). В допълнение, такъв агент по плащанията докладва следното:
i)
общата сума на получените или гарантираните лихвени плащания, която се счита за дължима на неговите бенефициери;
ii)
когато физическо лице стане бенефициер съгласно член 2, параграф 4, буква в), сумата, която се счита за дължима на въпросното лице, и датата на това начисляване.
2. Минималната информация, свързана с лихвеното плащане, която трябва да бъде докладвана от агента по плащанията, прави разграничение между следните категории лихвени плащания и посочва:
а)
за лихвено плащане по смисъла на член 6, параграф 1, първа алинея, буква а): сумата на платените или кредитираните лихви;
б)
за лихвено плащане по смисъла на член 6, параграф 1, първа алинея, буква б): или сумата на всички платени, реализирани или кредитирани доходи, или общата сума на плащането;
в)
за лихвено плащане по смисъла на член 6, параграф 1, първа алинея, букви в) или д): или сумата на лихвата или дохода, посочени в тези букви, или общия размер на постъпленията от продажбата, изкупуването или изплащането;
г)
за лихвено плащане по смисъла на член 6, параграф 1, първа алинея, буква г): или размера на посочения в тази буква доход, или общата сума за разпределение;
д)
за лихвено плащане по смисъла на член 6, параграф 4: размера на лихвата за всеки от бенефициерите, попадащи в обхвата на член 1, параграф 1;
е)
когато държава членка упражнява възможността съгласно член 6, параграф 5: размера на изчислената на годишна основа лихва или друг имащ отношение доход;
ж)
за лихвено плащане по смисъла на член 6, параграф 1, първа алинея, буква е): или печалбата, изчислена в съответствие с посочената разпоредба, или общата сума на плащането. Ако при прехвърляне на трета страна агентът по плащането няма информация относно прехвърлената стойност: сумата от плащанията, извършени към животозастрахователното дружество по силата на същия животозастрахователен договор.
Когато докладва общите суми съгласно настоящия параграф, първа алинея, букви б), в), г) и ж), агентът по плащанията уведомява компетентния орган на държавата членка, в която е установен или, в случай на агент по плащанията, посочен в член 4, параграф 2, той уведомява компетентния орган на държавата членка, в която се намира неговото място на действително управление.
3. В случай на съсобственост агентът по плащанията информира компетентния орган на държавата членка, в която е установен, или, в случай на агент по плащанията, посочен в член 4, параграф 2, той уведомява компетентния орган на държавата членка, в която се намира неговото място на действително управление, дали докладваната за всеки бенефициер сума е пълната сума общо за всички бенефициери, действителният дял, който се полага на съответния бенефициер, или равен дял.
4. Независимо от разпоредбите на параграф 2 държавите членки могат да позволят на агентите по плащанията да докладват само следното:
а)
за лихвено плащане по смисъла на член 6, параграф 1, първа алинея, букви а, б) или г): общата сума на лихвата или дохода;
б)
за лихвено плащане по смисъла на член 6, параграф 1, първа алинея, букви в) или д): общата сума на постъпленията от продажбата, изкупуването или изплащането във връзка с такива плащания;
в)
за лихвени плащания по смисъла на член 6, параграф 1, първа алинея, буква е): или печалбите, за които компетентният орган на държавата членка на местожителство на бенефициера не е информиран другояче от агента по плащанията, пряко или чрез данъчния си представител или компетентния орган на друга държава членка, съгласно каквато и да било законодателна разпоредба, различна от разпоредбите, необходими за прилагането на настоящата директива, или общата сума, изплатена по животозастрахователните договори, от които възникват такива плащания.
Агентът по плащанията уведомява дали докладва общите суми съгласно настоящия параграф, първа алинея, букви а), б) и в).“
7)
Член 9 се изменя, както следва:
а)
добавят се следните параграфи:
„1а. Компетентният орган на държавата членка, в която е установен икономическият оператор, съобщава информацията, посочена в член 4, параграф 2, четвърта алинея, на компетентния орган на държавата членка, в която се намира мястото на действително управление на правния субект или правната договореност.
1б. Когато агент по плащанията по смисъла на член 4, параграф 2 премести мястото си на ефективно управление в друга държава членка, компетентният орган на първата държава членка съобщава информацията, посочена в член 4, параграф 2, седма алинея, на компетентния орган на новата държава членка.“;
б)
параграф 2 се заменя със следното:
„2. Съобщаването на информацията става автоматично и се извършва веднъж годишно в рамките на шест месеца след края на данъчната година на държавата членка на агента по плащанията или икономическия оператор, и обхваща следните събития, които са се състояли през въпросната година:
i)
всички лихвени плащания;
ii)
всички случаи, при които физически лица са станали бенефициери съгласно член 2, параграф 4;
iii)
всички промени на мястото на действително управление на агент по плащанията по член 4, параграф 2.“
8)
Член 10 се изменя, както следва:
а)
параграф 1 се заменя със следното:
„1. По време на преходния период, започващ от датата, посочена в член 17, параграфи 2 и 3, и ако е изпълнено условието по член 13, параграф 1, от Люксембург и Австрия не се изисква да прилагат разпоредбите на глава II.
Те обаче получават информация от другите държави членки в съответствие с глава II.
По време на преходния период целта на настоящата директива е да гарантира минимално ефективно данъчно облагане на спестяванията под формата на лихвени плащания в една държава членка към бенефициери, които са физически лица с местожителство за данъчни цели в друга държава членка.“;
б)
параграф 3 се заменя със следното:
„3. В края на преходния период от Люксембург и Австрия се изисква да прилагат разпоредбите на глава II и те преустановяват прилагането на данъка, удържан при източника, и разпределението на приходите съгласно членове 11 и 12. Ако по време на преходния период Люксембург или Австрия изберат да прилагат разпоредбите на глава II, те повече не прилагат данъка, удържан при източника, и разпределението на приходите съгласно членове 11 и 12.“
9)
Член 11 се изменя, както следва:
а)
параграфи 1 и 2 се заменят със следното:
„1. По време на преходния период, посочен в член 10, когато бенефициерът е с местожителство в държава членка, различна от тази, в която е установен агентът по плащанията, или, в случай на агент по плащанията, посочен в член 4, параграф 2, в която се намира мястото на действително управление на такъв агент по плащанията, Люксембург и Австрия начисляват 15 % данък, удържан при източника, през първите три години от преходния период, 20 % през следващите три години и 35 % след това.
2. Агентът по плащанията начислява данък при източника, както следва:
а)
за лихвено плащане по смисъла на член 6, параграф 1, първа алинея буква а): върху сумата на платената или кредитирана лихва;
б)
за лихвено плащане по смисъла на член 6, параграф 1, първа алинея, буква б): върху сумата на всички платени, реализирани или кредитирани доходи;
в)
за лихвено плащане по смисъла на член 6, параграф 1, първа алинея, букви в) или д): или върху сумата на лихвите или дохода, посочени в тези букви, или данък с равностойно действие, който да бъде платен от бенефициера върху пълната сума от постъпленията от продажбата, изкупуването или изплащането;
г)
за лихвено плащане по смисъла на член 6, параграф 1, първа алинея, буква г): върху размера на посочения в тази буква доход;
д)
за лихвено плащане по смисъла на член 6, параграф 4: върху размера на лихвата за всеки от бенефициерите, попадащи в обхвата на член 1, параграф 1. Общата сума, върху която се налага данъкът, не надвишава сумата на лихвените плащания, получени или гарантирани от правния субект или правната договореност;
е)
когато държава членка упражнява възможността съгласно член 6, параграф 5: върху размера на изчислената на годишна основа лихва или друг имащ отношение доход;
ж)
за лихвено плащане по смисъла на член 6, параграф 1, първа алинея, буква е): върху печалбата, изчислена в съответствие с посочената разпоредба. Държавите членки могат да разрешават на агентите по плащанията да начисляват данък при източника само върху печалбите, за които компетентният орган на държавата членка на местожителство на бенефициера все още не е информиран от агента по плащанията или неговите фискални представители съгласно каквато и да било законодателна разпоредба, различна от разпоредбите, необходими за прилагането на настоящата директива.
При превеждането на прихода от данъка при източника към компетентния орган агентът по плащанията го информира за броя на бенефициерите, на които е наложен данък при източника, класифицирани според съответните им държави членки на местожителство.“;
б)
в параграф 3 текстът „параграф 2, букви а) и б)“ се заменя с позоваването „параграф 2, букви а), б) и в)“;
в)
параграф 5 се заменя със следното:
„5. По време на преходния период държавите членки, начисляващи данък, удържан при източника, могат да предвидят, че икономическият оператор, който извършва лихвено плащане или гарантира такова плащане за правен субект или правна договореност, посочени в член 4, параграф 2, с място на действително управление в друга държава членка, се счита, че е агент по плащанията на мястото на правния субект или правната договореност, и начислява данъка, удържан при източника, върху тази лихва, освен ако правният субект или правната договореност са се съгласили официално тяхното име, ако има такова, правната им форма, тяхното място на действително управление и общата сума на изплатената или гарантирана за тях лихва да бъдат съобщени в съответствие с член 4, параграф 2, четвърта алинея.“
10)
Член 13 се заменя със следното:
„Член 13
Изключения от процедурата за облагане с данък, удържан при източника
1. Държави членки, които съгласно член 11 начисляват данък, удържан при източника, предвиждат следните процедури, за да гарантират, че даден бенефициер може да предяви искане да не бъде начислен данък:
а)
процедура, която позволява на бенефициера изрично да упълномощи агента по плащанията да докладва информация в съответствие с глава II, като това упълномощаване включва всички лихвени плащания към бенефициера от този агент по плащанията; в такъв случай се прилага член 9;
б)
процедура, която гарантира, че няма да се начислява данък, удържан при източника, когато бенефициерът представи на своя агент по плащанията удостоверение, издадено на негово име от компетентния орган на неговата държава членка по местожителство за данъчни цели в съответствие с параграф 2.
2. По искане на бенефициера компетентният орган на неговата държава членка по местожителство за данъчни цели издава удостоверение, в което се посочват:
а)
име, адрес и данъчен идентификационен или еквивалентен на него номер и датата и мястото на раждане на бенефициера;
б)
името и адреса на агента по плащанията;
в)
номера на сметката на бенефициера или, ако няма такъв, идентификационния номер на ценната книга.
Това удостоверение е валидно за срок, който не превишава три години. То се издава на всеки бенефициер, който го поиска, в срок от два месеца след подаване на искането.“
11)
Член 14 се изменя, както следва:
а)
в параграф 2 първото изречение се заменя със следното:
„Ако лихвеното плащане за бенефициера е било обложено с данък, удържан при източника, в държавата членка на агента по плащанията, държавата членка по местожителство за данъчни цели на бенефициера му предоставя данъчен кредит, равен на сумата на данъка, удържан в съответствие с националното законодателство.“;
б)
параграф 3 се заменя със следното:
„3. Ако освен с посочения в член 11 данък, удържан при източника, дадено лихвено плащане за бенефициер е било обложено с какъвто и да било друг вид данък, удържан при източника, и държавата членка по местожителство за данъчни цели на бенефициера предостави данъчен кредит за такъв данък, удържан при източника, в съответствие с националното си законодателство или спогодбите за избягване на двойното данъчно облагане, този друг данък, удържан при източника, се кредитира, преди да се приложи процедурата по параграф 2.“
12)
В член 15, параграф 1, втора алинея думата „приложението“ се заменя с „приложение III“.
13)
Първото изречение на член 18 се заменя със следното:
„Комисията докладва на Съвета на всеки три години относно изпълнението на настоящата директива въз основа на статистическите данни, изброени в приложение IV, които се предоставят на Комисията от всяка държава членка.“
14)
Вмъкват се следните членове:
„Член 18а
Мерки за изпълнение
1. В съответствие с посочената в член 18б, параграф 2 процедура Комисията може да приеме мерки за следните цели:
а)
определяне на доставчиците на данни, които могат да се използват от агентите по плащанията за получаване на информацията, необходима за правилното третиране, за целите на член 6, параграф 1, първа алинея, букви б), г) и д);
б)
определяне на общи формати и практически условия, необходими за електронния обмен на информацията по член 9;
в)
изготвяне на общи формуляри за удостоверения и други документи, които улесняват прилагането на настоящата директива, по-специално за документите, издавани в държавите членки, начисляващи данък, удържан при източника, които документи се използват за целите на член 14 от държавите членки по местожителството на бенефициера за данъчни цели.
2. Комисията актуализира списъка в приложение III по искане на пряко заинтересованите държави членки.
Член 18б
Комитет
1. Комисията се подпомага от комитет по административно сътрудничество в областта на данъчното облагане („комитетът“).
2. При позоваване на настоящия параграф се прилага член 5 от Регламент (ЕС) № 182/2011.“
15)
Приложението се изменя в съответствие с приложението към настоящата директива.
Член 2
1. Държавите членки приемат и публикуват до 1 януари 2016 г. законовите, подзаконовите и административните разпоредби, необходими, за да се съобразят с настоящата директива. Те незабавно съобщават на Комисията текста на тези разпоредби.
Те прилагат тези разпоредби от първия ден на третата календарна година, следваща календарната година, в която настоящата директива влиза в сила.
Когато държавите членки приемат тези разпоредби, в тях се съдържа позоваване на настоящата директива или то се извършва при официалното им публикуване. Условията и редът на позоваване се определят от държавите членки.
2. Държавите членки съобщават на Комисията текста на основните разпоредби от националното законодателство, които приемат в областта, уредена с настоящата директива.
Член 3
Настоящата директива влиза в сила в деня на публикуването ѝ в Официален вестник на Европейския съюз.
Член 4
Адресати на настоящата директива са държавите членки.
Съставено в Брюксел на 24 март 2014 година.
ΟΔΗΓΙΑ 2014/48/ΕΕ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
της 24ης Μαρτίου 2014
για την τροποποίηση της οδηγίας 2003/48/ΕΚ για τη φορολόγηση των υπό μορφή τόκων εισοδημάτων από αποταμιεύσεις
ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη: τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 115,
την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,
τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (1),
τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (2),
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Η οδηγία 2003/48/ΕΚ του Συμβουλίου (3) εφαρμόζεται στα κράτη μέλη από την 1η Ιουλίου 2005 και αποδείχθηκε αποτελεσματική κατά τα πρώτα τρία έτη εφαρμογής της, εντός των ορίων που θέτει το πεδίο εφαρμογής της. Ωστόσο, από την πρώτη έκθεση της Επιτροπής, της 15ης Σεπτεμβρίου 2008, σχετικά με την εφαρμογή της οδηγίας, συνάγεται ότι η εν λόγω οδηγία δεν ανταποκρίνεται πλήρως στις προσδοκίες που διατυπώθηκαν στα συμπεράσματα τα οποία εγκρίθηκαν ομόφωνα από το Συμβούλιο κατά τη σύνοδό του στις 26 και 27 Νοεμβρίου 2000. Ειδικότερα, δεν καλύπτονται ορισμένα χρηματοπιστωτικά μέσα που είναι ισοδύναμα με τοκοφόρους τίτλους και ορισμένα έμμεσα μέσα κατοχής των τίτλων αυτών.
(2)
Για την καλύτερη επίτευξη του στόχου της οδηγίας 2003/48/ΕΚ, προέχει καταρχάς να βελτιωθεί η ποιότητα των πληροφοριών που χρησιμοποιούνται για τον προσδιορισμό της ταυτότητας και της κατοικίας των πραγματικών δικαιούχων. Ως εκ τούτου, ο φορέας πληρωμής θα πρέπει να χρησιμοποιεί τα στοιχεία που αφορούν τόσο την ημερομηνία και τον τόπο γέννησης όσο και τον αριθμό φορολογικού μητρώου ή τυχόν ισοδύναμα στοιχεία που παρέχονται από τα κράτη μέλη. Η οδηγία 2003/48/ΕΚ δεν επιβάλλει υποχρέωση στα κράτη μέλη να εισαγάγουν αριθμούς φορολογικού μητρώου. Ως εκ τούτου, θα πρέπει επίσης να βελτιωθεί η κοινοποίηση των πληροφοριακών στοιχείων για τους κοινούς λογαριασμούς και άλλες περιπτώσεις πραγματικής συγκυριότητας.
(3)
Η οδηγία 2003/48/ΕΚ εφαρμόζεται μόνο σε τόκους που καταβάλλονται προς άμεσο όφελος φυσικών προσώπων που κατοικούν στην Ένωση. Τα πρόσωπα αυτά μπορούν συνεπώς να παρακάμψουν την οδηγία 2003/48/ΕΚ χρησιμοποιώντας μια παρένθετη οντότητα ή νομικό μόρφωμα, ιδίως αν είναι εγκατεστημένα σε περιοχή δικαιοδοσίας στην οποία δεν διασφαλίζεται η φορολόγηση των εισοδημάτων που καταβάλλονται στην εν λόγω οντότητα ή στο μόρφωμα. Έχοντας επίσης υπόψη τα μέτρα καταπολέμησης της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες τα οποία θεσπίζει η οδηγία 2005/60/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (4), κρίνεται συνεπώς ενδεδειγμένο να ζητείται από τους φορείς πληρωμής να εφαρμόζουν μια μέθοδο διαφάνειας στις πληρωμές που πραγματοποιούνται προς ορισμένες οντότητες ή νομικά μορφώματα εγκατεστημένα ή έχοντα τον τόπο ουσιαστικής διεύθυνσής τους σε ορισμένες χώρες ή εδάφη όπου δεν ισχύουν η οδηγία 2003/48/ΕΚ ή μέτρα ισοδύναμου αποτελέσματος. Οι εν λόγω φορείς πληρωμής θα πρέπει να χρησιμοποιούν τα πληροφοριακά στοιχεία που έχουν ήδη στη διάθεσή τους σχετικά με τον (τους) πραγματικό(-ούς) δικαιούχο(-ους) τέτοιων οντοτήτων ή νομικών μορφωμάτων με σκοπό την εξασφάλιση της εφαρμογής της οδηγίας 2003/48/ΕΚ όταν ο πραγματικός δικαιούχος που εντοπίζεται με αυτόν τον τρόπο είναι ιδιώτης μόνιμος κάτοικος κράτους μέλους άλλου από εκείνο στο οποίο είναι εγκατεστημένος ο φορέας πληρωμής. Προκειμένου να μειωθεί ο διοικητικός φόρτος που βαρύνει τους φορείς πληρωμής, θα πρέπει να καταρτισθεί ενδεικτικός κατάλογος οντοτήτων και νομικών μορφωμάτων εγκατεστημένων σε τρίτες χώρες και δικαιοδοσιών τις οποίες αφορά το εν λόγω μέτρο.
(4)
Θα πρέπει επίσης να αποφευχθεί η τεχνητή παράκαμψη της οδηγίας 2003/48/ΕΚ μέσω της πληρωμής εισοδημάτων υπό μορφή τόκων μέσω οικονομικών φορέων εγκατεστημένων εκτός της Ένωσης. Ως εκ τούτου, είναι αναγκαίο να αποσαφηνιστούν οι αρμοδιότητες των οικονομικών φορέων όταν γνωρίζουν ότι η πληρωμή τόκων που πραγματοποιείται υπέρ ενός φορέα εγκατεστημένου εκτός του εδαφικού πεδίου εφαρμογής της οδηγίας 2003/48/ΕΚ γίνεται προς όφελος φυσικού προσώπου, για το οποίο γνωρίζουν ότι είναι κάτοικος άλλου κράτους μέλους και το οποίο μπορούν να θεωρήσουν ως πελάτη τους. Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να θεωρείται ότι οι εν λόγω οικονομικοί φορείς ενεργούν ως φορείς πληρωμής. Το μέτρο αυτό θα επιτρέψει ειδικότερα την πρόληψη ενδεχόμενης κατάχρησης του διεθνούς δικτύου χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, ήτοι υποκαταστημάτων, θυγατρικών, συνδεδεμένων ή μητρικών εταιρειών, με σκοπό την καταστρατήγηση των διατάξεων της οδηγίας 2003/48/ΕΚ.
(5)
Η εμπειρία έχει καταδείξει ότι πρέπει να αποσαφηνιστεί η υποχρέωση να ενεργεί κάποιος ως φορέας πληρωμής κατά την είσπραξη εισοδημάτων από τόκους. Το κυριότερο είναι να προσδιορίζονται σαφώς οι ενδιάμεσες δομές που υπόκεινται σε αυτή την υποχρέωση. Οι οντότητες και τα νομικά μορφώματα τα οποία δεν υπόκεινται σε πραγματική φορολόγηση πρέπει να εφαρμόζουν τις διατάξεις της οδηγίας 2003/48/ΕΚ κατά την είσπραξη των τόκων που προέρχονται από οποιονδήποτε οικονομικό φορέα προηγούμενου σταδίου. Ένας ενδεικτικός κατάλογος ανάλογων οντοτήτων και νομικών μορφωμάτων σε κάθε κράτος μέλος θα διευκολύνει την εφαρμογή των νέων διατάξεων.
(6)
Από την πρώτη έκθεση σχετικά με την εφαρμογή της οδηγίας 2003/48/ΕΚ συνάγεται ότι η οδηγία μπορεί να παρακαμφθεί με τη χρήση χρηματοπιστωτικών μέσων τα οποία, όσον αφορά το επίπεδο κινδύνου, την ευελιξία και τη συμφωνημένη απόδοση, ισοδυναμούν με απαιτήσεις. Είναι συνεπώς αναγκαίο να διασφαλιστεί ότι η οδηγία δεν καλύπτει απλώς τους τόκους, αλλά και άλλα κατ' ουσίαν ισοδύναμα εισοδήματα.
(7)
Ομοίως, οι συμβάσεις ασφάλισης ζωής που περιλαμβάνουν εγγυημένη εισοδηματική απόδοση ή των οποίων η απόδοση συνδέεται σε ποσοστό άνω του 40 % με τα εισοδήματα που προέρχονται από απαιτήσεις ή με ισοδύναμα εισοδήματα που καλύπτονται από την οδηγία 2003/48/ΕΚ, θα πρέπει να περιληφθούν στο πεδίο εφαρμογής της εν λόγω οδηγίας.
(8)
Όσον αφορά τα επενδυτικά ταμεία που είναι εγκατεστημένα στην Ένωση, η οδηγία 2003/48/ΕΚ καλύπτει προς το παρόν μόνο τα εισοδήματα που διανέμονται από τους οργανισμούς συλλογικών επενδύσεων σε κινητές αξίες (ΟΣΕΚΑ) που είναι εγκεκριμένοι σύμφωνα με την οδηγία 2009/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (5), η οποία, μεταξύ άλλων, κατήργησε και αντικατέστησε την οδηγία 85/611/ΕΟΚ του Συμβουλίου (6). Τα ισοδύναμα εισοδήματα που προέρχονται από μη ΟΣΕΚΑ εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2003/48/ΕΚ μόνον όταν οι μη ΟΣΕΚΑ είναι οντότητες χωρίς νομική προσωπικότητα και συνεπώς ενεργούν ως φορείς πληρωμής κατά την είσπραξη των τόκων. Για να διασφαλίζεται η εφαρμογή των ίδιων κανόνων σε όλα τα επενδυτικά ταμεία ή μηχανισμούς επενδύσεων, ανεξαρτήτως της νομικής μορφής τους, θα πρέπει να αντικατασταθεί στην οδηγία 2003/48/ΕΚ η παραπομπή προς την οδηγία 85/611/ΕΟΚ με παραπομπή στον αριθμό μητρώου σύμφωνα με το δίκαιο ενός κράτους μέλους ή στους κανόνες λειτουργίας ή καταστατικά έγγραφα που διέπονται από το δίκαιο ενός από τα κράτη μέλη. Επιπλέον, θα πρέπει να διασφαλίζεται ίση μεταχείριση λαμβανομένης υπόψη της Συνθήκης για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο.
(9)
Όσον αφορά τα επενδυτικά ταμεία που δεν είναι εγκατεστημένα σε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου, είναι ανάγκη να αποσαφηνιστεί ότι η οδηγία καλύπτει τους τόκους και τα ισοδύναμα εισοδήματα που προέρχονται από όλα τα εν λόγω ταμεία, ανεξαρτήτως της νομικής μορφής τους και του τρόπου με τον οποίο προτείνονται στους επενδυτές.
(10)
Θα πρέπει να αποσαφηνιστεί ο ορισμός των τόκων έτσι ώστε να διασφαλίζεται ότι κατά τον υπολογισμό του ποσοστού των στοιχείων ενεργητικού που επενδύονται στα μέσα αυτά δεν λαμβάνονται υπόψη μόνο οι άμεσες επενδύσεις σε απαιτήσεις, αλλά και οι έμμεσες επενδύσεις. Εξάλλου, για να διευκολυνθεί η από τους φορείς πληρωμής εφαρμογή της οδηγίας 2003/48/ΕΚ στα εισοδήματα που προέρχονται από οργανισμούς συλλογικών επενδύσεων εγκατεστημένους σε άλλες χώρες, θα πρέπει να καταστεί σαφές ότι ο υπολογισμός της σύνθεσης των στοιχείων ενεργητικού για τη μεταχείριση ορισμένων εισοδημάτων των οργανισμών αυτών διέπεται από τους κανόνες που ισχύουν στο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου στο οποίο είναι εγκατεστημένοι.
(11)
Τόσο η διαδικασία πιστοποίησης που επιτρέπει στους πραγματικούς δικαιούχους που έχουν τη φορολογική τους κατοικία σε κάποιο κράτος μέλος να αποφεύγουν την παρακράτηση φόρου στην πηγή για τους τόκους που λαμβάνουν σε κράτος μέλος το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 10 παράγραφος 1 της οδηγίας 2003/48/ΕΚ, όσο και η εναλλακτική διαδικασία, δηλαδή η εκούσια γνωστοποίηση στοιχείων στο κράτος κατοικίας του πραγματικού δικαιούχου, έχουν τα πλεονεκτήματά τους. Ωστόσο, η διαδικασία της εκούσιας γνωστοποίησης είναι λιγότερο επαχθής για τον πραγματικό δικαιούχο και είναι συνεπώς σκόπιμο να παρέχεται στους πραγματικούς δικαιούχους η δυνατότητα επιλογής της διαδικασίας.
(12)
Τα κράτη μέλη θα πρέπει να παρέχουν στατιστικά στοιχεία χρήσιμα για την εφαρμογή της οδηγίας 2003/48/ΕΚ ώστε να βελτιωθεί η ποιότητα των πληροφοριών που διαθέτει η Επιτροπή για την κατάρτιση της έκθεσης σχετικά με την εφαρμογή της ανωτέρω οδηγίας η οποία υποβάλλεται στο Συμβούλιο ανά τριετία.
(13)
Σύμφωνα με το σημείο 34 της διοργανικής συμφωνίας για τη βελτίωση της νομοθεσίας (7), τα κράτη μέλη παροτρύνονται να καταρτίζουν, προς ιδία χρήση και προς όφελος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τους δικούς τους πίνακες, οι οποίοι αποτυπώνουν, στο μέτρο του δυνατού, την αντιστοιχία της οδηγίας με τα μέτρα μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο, και να τους δημοσιοποιούν.
(14)
Προκειμένου να διασφαλισθούν ομοιόμορφες συνθήκες για την εφαρμογή της οδηγίας 2003/48/ΕΚ, θα πρέπει να ανατεθούν εκτελεστικές αρμοδιότητες στην Επιτροπή. Οι εν λόγω αρμοδιότητες θα πρέπει να ασκούνται σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 182/2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (8).
(15)
Δεδομένου ότι οι στόχοι της παρούσας οδηγίας, ήτοι η αποτελεσματική φορολόγηση των υπό μορφή τόκων εισοδημάτων από αποταμιεύσεις που περιλαμβάνονται γενικά στο φορολογητέο εισόδημα φυσικών προσώπων που κατοικούν σε όλα τα κράτη μέλη, δεν μπορούν να επιτευχθούν επαρκώς από τα κράτη μέλη, μπορούν όμως, λόγω του εύρους της δράσης, να επιτευχθούν καλύτερα σε επίπεδο Ένωσης, η Ένωση μπορεί να λάβει μέτρα, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας, όπως ορίζεται στο άρθρο 5 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, όπως ορίζεται στο ίδιο άρθρο, η παρούσα οδηγία δεν υπερβαίνει τα αναγκαία όρια για την επίτευξη αυτών των στόχων.
(16)
Η οδηγία 2003/48/ΕΚ θα πρέπει να τροποποιηθεί,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ:
Άρθρο 1
Η οδηγία 2003/48/ΕΚ τροποποιείται ως εξής:
1)
Στο άρθρο 1, η παράγραφος 2 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«2. Τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα για να διασφαλίσουν την εκτέλεση των καθηκόντων που είναι αναγκαία για την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας από τους φορείς πληρωμής και τους λοιπούς οικονομικούς φορείς που είναι εγκατεστημένοι ή έχουν ενδεχομένως την ουσιαστική τους διεύθυνση στο έδαφός τους, ανεξαρτήτως του τόπου εγκατάστασης του οφειλέτη της απαίτησης που παράγει τους τόκους».
2)
Παρεμβάλλεται το ακόλουθο άρθρο:
«Άρθρο 1α
Ορισμοί ορισμένων όρων
Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας:
α)
ως “οικονομικός φορέας” νοείται πιστωτικό ή χρηματοοικονομικό ίδρυμα, κάθε άλλο νομικό ή φυσικό πρόσωπο το οποίο, σε τακτική βάση ή περιστασιακά, πραγματοποιεί ή διασφαλίζει την καταβολή τόκου κατά την έννοια της παρούσας οδηγίας ενώ παράλληλα ενεργεί στο πλαίσιο της άσκησης της επαγγελματικής του δραστηριότητας·
β)
ως “τόπος ουσιαστικής διεύθυνσης” μίας οντότητας, με ή χωρίς νομική προσωπικότητα, νοείται ο τόπος όπου λαμβάνονται οι βασικές διαχειριστικές αποφάσεις που είναι απαραίτητες για τη διεξαγωγή της όλης δραστηριότητας της οντότητας. Όταν τέτοιες αποφάσεις λαμβάνονται σε περισσότερες της μίας χώρες ή περιοχής δικαιοδοσίας, η ουσιαστική διεύθυνση θεωρείται ότι βρίσκεται στον τόπο όπου λαμβάνονται οι περισσότερες βασικές διαχειριστικές αποφάσεις σχετικά με τα περιουσιακά στοιχεία που παράγουν τόκους κατά την έννοια της παρούσας οδηγίας·
γ)
ως “τόπος ουσιαστικής διεύθυνσης” ενός καταπιστεύματος (trust) ή άλλου νομικού μορφώματος νοείται:
i)
είτε η μόνιμη διεύθυνση του φυσικού προσώπου το οποίο έχει την κύρια ευθύνη της διαχείρισης των περιουσιακών στοιχείων του νομικού μορφώματος, στη δε περίπτωση καταπιστεύματος η μόνιμη διεύθυνση του καταπιστευματία (trustee). Όταν περισσότερα του ενός φυσικά πρόσωπα έχουν την εν λόγω κύρια ευθύνη, η ουσιαστική διεύθυνση θεωρείται ότι βρίσκεται στη μόνιμη διεύθυνση του προσώπου που έχει την κύρια ευθύνη για τις περισσότερες βασικές διαχειριστικές αποφάσεις σχετικά με τα περιουσιακά στοιχεία που παράγουν τόκους κατά την έννοια της παρούσας οδηγίας,
ii)
είτε η διεύθυνση όπου το νομικό πρόσωπο, το οποίο έχει την κύρια ευθύνη της διαχείρισης των περιουσιακών στοιχείων του νομικού μορφώματος, ή στην περίπτωση καταπιστεύματος ο καταπιστευματίας (trustee), λαμβάνει τις βασικές διαχειριστικές αποφάσεις σχετικά με τα εν λόγω περιουσιακά στοιχεία. Όταν οι βασικές διαχειριστικές αποφάσεις λαμβάνονται σε περισσότερες της μίας χώρες ή περιοχές δικαιοδοσίας, η ουσιαστική διεύθυνση θεωρείται ότι βρίσκεται στον τόπο όπου λαμβάνονται οι περισσότερες βασικές διαχειριστικές αποφάσεις σχετικά με τα περιουσιακά στοιχεία που παράγουν τόκους κατά την έννοια της παρούσας οδηγίας·
δ)
ως “υποκείμενη σε πραγματική φορολόγηση” νοείται μια οντότητα ή νομικό μόρφωμα που υπέχει φορολογική υποχρέωση ως προς όλα τα εισοδήματά του ή το μέρος των εισοδημάτων του που είναι αποδοτέα σε συμμετέχοντες μη κατοίκους, μεταξύ άλλων από πληρωμές τόκων.».
3)
Το άρθρο 2 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«Άρθρο 2
Ορισμός του δικαιούχου
1. Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας και με την επιφύλαξη των παραγράφων 2 έως 4, ως “πραγματικός δικαιούχος” νοείται κάθε φυσικό πρόσωπο στο οποίο καταβάλλονται τόκοι ή κάθε φυσικό πρόσωπο προς όφελος του οποίου εξασφαλίζεται πληρωμή τόκων, εκτός εάν προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία ότι η πληρωμή των τόκων δεν πραγματοποιήθηκε ή εξασφαλίστηκε για δικό του λογαριασμό, δηλαδή ότι:
α)
ενεργεί ως φορέας πληρωμής κατά την έννοια του άρθρου 4 παράγραφος 1·
β)
ενεργεί εξ ονόματος οντότητας με ή χωρίς νομική προσωπικότητα και γνωστοποιεί στον οικονομικό φορέα ο οποίος πραγματοποιεί ή εξασφαλίζει την πληρωμή των τόκων την επωνυμία, τη νομική μορφή, τη διεύθυνση του τόπου εγκατάστασης της οντότητας και, εάν αυτή βρίσκεται σε άλλη χώρα ή περιοχή δικαιοδοσίας, τη διεύθυνση του τόπου της ουσιαστικής διεύθυνσης της οντότητας·
γ)
ενεργεί εξ ονόματος νομικού μορφώματος και γνωστοποιεί στον οικονομικό φορέα ο οποίος πραγματοποιεί ή εξασφαλίζει την πληρωμή των τόκων την τυχόν επωνυμία, τη νομική μορφή, τη διεύθυνση του τόπου της ουσιαστικής διεύθυνσης του νομικού μορφώματος και το όνομα του νομικού ή φυσικού προσώπου που αναφέρεται στο άρθρο 1α στοιχείο γ)· ή
δ)
ενεργεί εξ ονόματος άλλου φυσικού προσώπου που είναι ο πραγματικός δικαιούχος και αποκαλύπτει στον φορέα πληρωμής τα στοιχεία ταυτότητας του πραγματικού δικαιούχου σύμφωνα με το άρθρο 3 παράγραφος 2.
2. Σε περίπτωση που ένας φορέας πληρωμής έχει πληροφορίες που υποδεικνύουν ότι το άτομο το οποίο εισπράττει τόκους ή υπέρ του οποίου εξασφαλίζονται τόκοι ενδέχεται να μην είναι ο πραγματικός δικαιούχος, και σε περίπτωση που τo στοιχείo α), β) ή γ) της παραγράφου 1 δεν εφαρμόζεται στο άτομο αυτό, ο φορέας προβαίνει στις δέουσες ενέργειες για να καθορίσει την ταυτότητα του πραγματικού δικαιούχου κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 3 παράγραφος 2. Αν ο φορέας πληρωμής αδυνατεί να προσδιορίσει τον πραγματικό δικαιούχο, το εν λόγω φυσικό πρόσωπο θεωρείται ως πραγματικός δικαιούχος.
3. Σε περίπτωση που οικονομικός φορέας ο οποίος επίσης εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 2 της οδηγίας 2005/60/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (*1) καταβάλλει τόκους ή εξασφαλίζει την καταβολή τόκων σε οντότητα ή νομικό μόρφωμα που δεν υπόκειται σε πραγματική φορολόγηση και είναι εγκατεστημένο ή έχει τον τόπο της ουσιαστικής του διεύθυνσης σε χώρα ή δικαιοδοτική ενότητα εκτός του οριζόμενου στο άρθρο 7 της παρούσας οδηγίας εδάφους και εκτός του πεδίου εδαφικής εφαρμογής των συμφωνιών και διακανονισμών που προβλέπουν τα ίδια ή ισοδύναμα μέτρα με εκείνα της παρούσης οδηγίας, εφαρμόζονται το δεύτερο έως πέμπτο εδάφιο της παρούσας παραγράφου.
Η πληρωμή θεωρείται ότι έχει γίνει ή εξασφαλιστεί προς το άμεσο όφελος οποιουδήποτε ατόμου που κατοικεί σε κράτος μέλος άλλο από εκείνο του οικονομικού φορέα και το οποίο ορίζεται κατά την έννοια του άρθρου 3 παράγραφος 6 της οδηγίας 2005/60/ΕΚ ως ο πραγματικός δικαιούχος της οντότητας ή του νομικού μορφώματος. Η ταυτότητα του ατόμου αυτού προσδιορίζεται σύμφωνα με τα μέτρα δέουσας μέριμνας για τον πελάτη που προβλέπονται στο άρθρο 7 και στο άρθρο 8 παράγραφος 1 στοιχείο β) της εν λόγω οδηγίας. Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, το εν λόγω άτομο θεωρείται ωσαύτως ο πραγματικός δικαιούχος.
Για τους σκοπούς του πρώτου εδαφίου, οι κατηγορίες οντοτήτων και νομικών μορφωμάτων που αναφέρονται στον ενδεικτικό κατάλογο του παραρτήματος I θεωρούνται ότι δεν υπόκεινται σε πραγματική φορολόγηση.
Ο οικονομικός φορέας περί του οποίου το πρώτο εδάφιο προσδιορίζει τη νομική μορφή και τον τόπο εγκατάστασης ή ενδεχομένως τον τόπο ουσιαστικής διεύθυνσης της οντότητας ή του νομικού μορφώματος, χρησιμοποιώντας τις πληροφορίες που του αποκαλύπτει οποιοδήποτε άτομο ενεργεί εξ ονόματος της οντότητας ή του νομικού μορφώματος και ειδικότερα σύμφωνα με τα στοιχεία β) και γ) της παραγράφου 1, παρεκτός εάν ο οικονομικός φορέας διαθέτει πιο αξιόπιστες πληροφορίες που υποδεικνύουν ότι οι παραληφθείσες πληροφορίες είναι ανακριβείς ή ελλιπείς για τους σκοπούς της εφαρμογής της παρούσας παραγράφου.
Όταν μια οντότητα ή ένα νομικό μόρφωμα δεν εμπίπτει στις κατηγορίες που αναφέρονται στο παράρτημα I ή όταν εμπίπτει σε αυτές τις κατηγορίες αλλά ισχυρίζεται ότι υπόκειται σε πραγματική φορολόγηση, ο οικονομικός φορέας που αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο προσδιορίζει το κατά πόσον υπόκειται σε πραγματική φορολόγηση βάσει γενικώς αναγνωρισμένων περιστάσεων ή βάσει επίσημων εγγράφων που προσκομίζει η οντότητα ή το νομικό μόρφωμα ή που καθίστανται διαθέσιμα μέσω μέτρων δέουσας μέριμνας για τον πελάτη λαμβανόμενων σύμφωνα με την οδηγία 2005/60/ΕΚ.
4. Σε περίπτωση που οντότητα ή νομικό μόρφωμα θεωρείται φορέας πληρωμής κατά την είσπραξη τόκων ή την εξασφάλιση της πληρωμής τους κατά την έννοια του άρθρου 4 παράγραφος 2, η πληρωμή των τόκων θεωρείται ότι περιέρχεται στα κατωτέρω αναφερόμενα άτομα, τα οποία λογίζονται ως πραγματικοί δικαιούχοι για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας:
α)
κάθε άτομο που δικαιούται να εισπράξει το εισόδημα που προέρχεται από περιουσιακά στοιχεία τα οποία παράγουν αυτή την πληρωμή ή που δικαιούται να εισπράξει άλλα περιουσιακά στοιχεία που αντιπροσωπεύουν αυτή την πληρωμή, όταν η οντότητα ή το νομικό μόρφωμα λαμβάνει την πληρωμή ή όταν η πληρωμή εξασφαλίζεται υπέρ αυτού, κατ' αναλογία του δικαιώματός του επ' αυτού του εισοδήματος·
β)
για κάθε μέρος του εισοδήματος που προέρχεται από περιουσιακά στοιχεία τα οποία παράγουν αυτή την πληρωμή ή από άλλα περιουσιακά στοιχεία που αντιπροσωπεύουν αυτή την πληρωμή, επί του οποίου δεν έχουν δικαίωμα άτομα προβλεπόμενα στο σημείο α) όταν η οντότητα ή το νομικό μόρφωμα λαμβάνει την πληρωμή ή όταν η πληρωμή εξασφαλίζεται υπέρ αυτού, κάθε άτομο που άμεσα ή έμμεσα έχει συνεισφέρει στα περιουσιακά στοιχεία της οντότητας ή του νομικού μορφώματος για το οποίο πρόκειται, ανεξαρτήτως του αν το άτομο αυτό έχει δικαιώματα επί των περιουσιακών στοιχείων ή του εισοδήματος της οντότητας ή του νομικού μορφώματος·
γ)
εάν κανένα από τα άτομα που αναφέρονται στα στοιχεία α) ή β) τα οποία συλλογικώς ή ξεχωριστά δικαιούνται να εισπράξουν ολόκληρο το εισόδημα που προέρχεται από περιουσιακά στοιχεία που παράγουν αυτή την πληρωμή ή άλλα περιουσιακά στοιχεία που αντιπροσωπεύουν αυτή την πληρωμή τη στιγμή της είσπραξης ή της εξασφάλισης της πληρωμής των τόκων, κάθε άτομο, το οποίο, κατ' αναλογία του δικαιώματός του επ' αυτού του εισοδήματος, αποκτά μεταγενεστέρως δικαιώματα επί του συνόλου ή μέρους των περιουσιακών στοιχείων που παράγουν τους τόκους ή άλλων περιουσιακών στοιχείων που αντιπροσωπεύουν αυτούς τους τόκους. Το συνολικό ποσό των τόκων που θεωρούνται ότι περιέρχονται στα εν λόγω άτομα δεν υπερβαίνει το ποσό των τόκων που εισπράττεται ή εξασφαλίζεται για την οντότητα ή το νομικό μόρφωμα, μετά από αφαίρεση οιουδήποτε τμήματος που αποδόθηκε, σύμφωνα με την παρούσα παράγραφο, σε άτομο που αναφέρεται στα στοιχεία α) ή β).
(*1) Οδηγία 2005/60/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Οκτωβρίου 2005, σχετικά με την πρόληψη της χρησιμοποίησης του χρηματοπιστωτικού συστήματος για τη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και τη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας (ΕΕ L 309 της 25.11.2005, σ. 15)»."
4)
Τα άρθρα 3 και 4 αντικαθίστανται από το ακόλουθο κείμενο:
«Άρθρο 3
Στοιχεία ταυτότητας και κατοικία του πραγματικού δικαιούχου
1. Κάθε κράτος μέλος προβαίνει στη θέσπιση και διασφαλίζει την εφαρμογή στο έδαφός του των αναγκαίων διαδικασιών που επιτρέπουν στον φορέα πληρωμής να προσδιορίζει τους πραγματικούς δικαιούχους και την κατοικία τους για τους σκοπούς των άρθρων 8 έως 12.
Οι διαδικασίες αυτές πληρούν τους ελάχιστους κανόνες που καθορίζονται στις παραγράφους 2 και 3.
2. Ο φορέας πληρωμής προσδιορίζει την ταυτότητα του πραγματικού δικαιούχου βάσει των ελάχιστων κριτηρίων τα οποία διαφέρουν ανάλογα με την ημερομηνία σύναψης σχέσεων μεταξύ του φορέα πληρωμής και του πραγματικού δικαιούχου, ως εξής:
α)
για συμβατικές σχέσεις που συνήφθησαν πριν από την 1η Ιανουαρίου 2004, ο φορέας πληρωμής προσδιορίζει την ταυτότητα του πραγματικού δικαιούχου, η οποία συνίσταται στο όνομα και τη διεύθυνσή του, βάσει των πληροφοριών που έχει στη διάθεσή του, κυρίως σύμφωνα με τους κανονισμούς που ισχύουν στο κράτος εγκατάστασής του και σύμφωνα με την οδηγία 2005/60/ΕΚ·
β)
για συμβατικές σχέσεις που συνήφθησαν, ή για συναλλαγές που πραγματοποιήθηκαν απουσία συμβατικών σχέσεων, από την 1η Ιανουαρίου 2004 και μετά, ο φορέας πληρωμής εξακριβώνει την ταυτότητα του πραγματικού δικαιούχου, η οποία συνίσταται στο όνομα, τη διεύθυνση, την ημερομηνία και τον τόπο γέννησης και, σύμφωνα με τον κατάλογο που αναφέρεται στην παράγραφο 4, τον αριθμό φορολογικού μητρώου ή ισοδύναμο που χορηγεί το κράτος μέλος όπου έχει τη φορολογική του κατοικία ο πραγματικός δικαιούχος. Για συμβατικές σχέσεις που συνήφθησαν ή για συναλλαγές που πραγματοποιήθηκαν απουσία συμβατικών σχέσεων, πριν από την 1η Ιουλίου 2015, τα πληροφοριακά στοιχεία σχετικά με την ημερομηνία και τον τόπο γέννησης απαιτούνται μόνον όταν δεν είναι διαθέσιμος τέτοιου είδους αριθμός φορολογικού μητρώου ή ισοδύναμο στοιχείο.
Τα στοιχεία που αναφέρονται στο στοιχείο β) του πρώτου εδαφίου καθορίζονται βάσει διαβατηρίου ή επίσημου δελτίου ταυτότητας ή άλλου επίσημου εγγράφου ταυτότητας, όταν αυτό ισχύει, όπως προσδιορίζεται στον κατάλογο που αναφέρεται στην παράγραφο 4 το οποίο υποβάλλει ο πραγματικός δικαιούχος. Όποια από τα στοιχεία αυτά δεν αναγράφονται στα έγγραφα αυτά καθορίζονται βάσει οποιουδήποτε άλλου αποδεικτικού εγγράφου ταυτότητας το οποίο υποβάλλει ο πραγματικός δικαιούχος.
3. Σε περίπτωση που ο πραγματικός δικαιούχος παρουσιάσει εκουσίως πιστοποιητικό φορολογικής κατοικίας εκδοθέν από την αρμόδια αρχή μιας χώρας εντός της τριετίας που προηγείται της ημερομηνίας πληρωμής ή σε μεταγενέστερη ημερομηνία όταν η πληρωμή θεωρείται ότι περιέρχεται σε πραγματικό δικαιούχο, θεωρείται ότι η κατοικία του βρίσκεται στη χώρα αυτή. Εάν δεν υποβάλλει ανάλογο πιστοποιητικό, θεωρείται ότι η κατοικία του βρίσκεται στη χώρα στην οποία βρίσκεται η μόνιμη κατοικία του. Ο φορέας πληρωμής προσδιορίζει τη διεύθυνση της μόνιμης κατοικίας του πραγματικού δικαιούχου βάσει των ακόλουθων ελάχιστων κριτηρίων:
α)
για συμβατικές σχέσεις που συνήφθησαν πριν από την 1η Ιανουαρίου 2004 και μετά, ο φορέας πληρωμής προσδιορίζει την τρέχουσα μόνιμη διεύθυνση του πραγματικού δικαιούχου βάσει των καλύτερων πληροφοριών που έχει στη διάθεσή του, κυρίως κατ' εφαρμογή των κανονισμών που ισχύουν στο κράτος εγκατάστασής του και σύμφωνα με την οδηγία 2005/60/ΕΚ·
β)
για συμβατικές σχέσεις που συνήφθησαν, ή για συναλλαγές που πραγματοποιήθηκαν απουσία συμβατικών σχέσεων, μετά την 1η Ιανουαρίου 2004, ο φορέας πληρωμής προσδιορίζει την τρέχουσα διεύθυνση της μόνιμης κατοικίας του πραγματικού δικαιούχου βάσει της διεύθυνσης που προκύπτει από τις διαδικασίες εξακρίβωσης της ταυτότητας που αναφέρονται στην παράγραφο 2 πρώτο εδάφιο στοιχείο β) που πρέπει να επικαιροποιούνται βάσει των πιο πρόσφατων εγγράφων που διαθέτει ο φορέας πληρωμής.
Στην περίπτωση που αναφέρεται στο στοιχείο β) του πρώτου εδαφίου, όπου οι πραγματικοί δικαιούχοι παρουσιάζουν διαβατήριο ή επίσημο δελτίο ταυτότητας ή άλλο επίσημο έγγραφο ταυτότητας εκδοθέν από κράτος μέλος και δηλώνουν ότι είναι κάτοικοι τρίτης χώρας, η κατοικία διαπιστώνεται μέσω πιστοποιητικού φορολογικής κατοικίας εκδοθέντος κατά την τριετία που προηγείται της ημερομηνίας πληρωμής ή σε μεταγενέστερη ημερομηνία όταν η πληρωμή θεωρείται ότι περιέρχεται σε πραγματικό δικαιούχο από την αρμόδια αρχή της τρίτης χώρας στην οποία δηλώνει ότι κατοικεί ο πραγματικός δικαιούχος. Εάν δεν υποβληθεί ανάλογο πιστοποιητικό, ως χώρα κατοικίας θεωρείται το κράτος μέλος το οποίο εξέδωσε το διαβατήριο, επίσημο δελτίο ταυτότητας ή άλλο επίσημο έγγραφο ταυτότητας. Όσον αφορά πραγματικούς δικαιούχους για τους οποίους ο φορέας πληρωμής διαθέτει επίσημα έγγραφα που αποδεικνύουν ότι η φορολογική τους κατοικία βρίσκεται σε χώρα άλλη από τη χώρα της μόνιμης κατοικίας, είτε λόγω διπλωματικών προνομίων είτε λόγω άλλων διεθνών κανόνων, η μόνιμη κατοικία καθορίζεται μέσω των επίσημων αυτών εγγράφων που έχει στη διάθεσή του ο φορέας πληρωμής.
4. Κάθε κράτος μέλος που αποδίδει αριθμούς φορολογικού μητρώου ή ισοδύναμους πληροφορεί την Επιτροπή, μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2014, σχετικά με τη δομή και το μορφότυπο των αριθμών αυτών καθώς και με την επίσημη τεκμηρίωση όπου περιέχονται πληροφορίες σχετικά με τους αποδιδόμενους αριθμούς. Κάθε κράτος μέλος ενημερώνει επίσης την Επιτροπή για τις τυχόν αλλαγές εν προκειμένω. Η Επιτροπή δημοσιεύει στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμπίλημα των σχετικών πληροφοριών που λαμβάνει.
Άρθρο 4
Φορείς πληρωμών
1. Ένας εγκατεστημένος σε κράτος μέλος οικονομικός φορέας που καταβάλλει τόκους ή εξασφαλίζει την καταβολή τους προς άμεσο όφελος του πραγματικού δικαιούχου θεωρείται ότι είναι ο φορέας πληρωμής για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας.
Για τους σκοπούς της παρούσας παραγράφου, είναι άνευ σημασίας εάν ο οικονομικός φορέας είναι ο οφειλέτης της απαίτησης ή ο εκδότης του τίτλου που παράγει τα εισοδήματα, ή ο οικονομικός φορέας που είναι επιφορτισμένος από τον οφειλέτη ή από τον εκδότη ή ακόμη και από τον πραγματικό δικαιούχο να καταβάλει τα εισοδήματα ή να εξασφαλίσει την πληρωμή τους.
Ένας οικονομικός φορέας εγκατεστημένος σε κράτος μέλος θεωρείται επίσης φορέας πληρωμής για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας εφόσον πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις:
α)
καταβάλλει τόκους ή εξασφαλίζει την καταβολή τους σε άλλο οικονομικό φορέα, συμπεριλαμβανομένης τυχόν μόνιμης εγκατάστασης ή θυγατρικής του πρώτου οικονομικού φορέα, εγκατεστημένο εκτός του εδάφους που αναφέρεται στο άρθρο 7 και εκτός του εδαφικού πεδίου εφαρμογής των συμφωνιών και των διακανονισμών που προβλέπουν τα ίδια μέτρα ή ισοδύναμα με εκείνα που καθορίζονται στην παρούσα οδηγία· και
β)
ο πρώτος οικονομικός φορέας έχει λόγους να πιστεύει, βάσει των διαθέσιμων πληροφοριών, ότι ο δεύτερος οικονομικός φορέας θα καταβάλει τα εισοδήματα ή θα εξασφαλίσει τη σχετική πληρωμή προς άμεσο όφελος του πραγματικού δικαιούχου που είναι φυσικό πρόσωπο για το οποίο ο πρώτος οικονομικός φορέας γνωρίζει ότι είναι μόνιμος κάτοικος άλλου κράτους μέλους, σύμφωνα με το άρθρο 3.
Εφόσον πληρούνται οι όροι που αναφέρονται στα στοιχεία α) και β) του πρώτου εδαφίου, η πληρωμή που πραγματοποιείται ή εξασφαλίζεται από τον πρώτο οικονομικό φορέα θεωρείται ότι έχει πραγματοποιηθεί προς τον πραγματικό δικαιούχο ή εξασφαλιστεί προς άμεσο όφελός του κατά τα οριζόμενα στο στοιχείο β) του εν λόγω εδαφίου.
2. Μια οντότητα ή ένα νομικό μόρφωμα που έχει τον τόπο της ουσιαστικής του διεύθυνσης εντός κράτους μέλους και το οποίο δεν υπόκειται σε πραγματική φορολόγηση βάσει των γενικών κανόνων που διέπουν την άμεση φορολογία είτε στο εν λόγω κράτος μέλος, είτε στο κράτος μέλος στο οποίο είναι εγκατεστημένο είτε σε οιαδήποτε άλλη χώρα ή περιοχή δικαιοδοσίας στην οποία έχει την άλλως πως μόνιμη φορολογική κατοικία, θεωρείται φορέας πληρωμής κατά την είσπραξη τόκων ή κατά την εξασφάλιση της πληρωμής αυτής.
Για τους σκοπούς της παρούσας παραγράφου, οι κατηγορίες οντοτήτων και νομικών μορφωμάτων που αναφέρονται στον ενδεικτικό κατάλογο του παραρτήματος II θεωρούνται ότι δεν υπόκεινται σε πραγματική φορολόγηση.
Όταν μια οντότητα ή ένα νομικό μόρφωμα δεν ανήκει σε καμία από τις κατηγορίες που αναφέρονται στον ενδεικτικό κατάλογο του παραρτήματος II ή όταν καλύπτεται από το εν λόγω παράρτημα αλλά ισχυρίζεται ότι υπόκειται σε πραγματική φορολόγηση, ο οικονομικός φορέας προσδιορίζει το κατά πόσον υπόκειται σε πραγματική φορολόγηση βάσει γενικώς αναγνωρισμένων περιστάσεων ή βάσει επίσημων εγγράφων που προσκομίζει η οντότητα ή το νομικό μόρφωμα ή που καθίστανται διαθέσιμα μέσω μέτρων δέουσας μέριμνας για τον πελάτη λαμβανόμενων σύμφωνα με την οδηγία 2005/60/ΕΚ.
Κάθε οικονομικός φορέας εγκατεστημένος σε κράτος μέλος ο οποίος προβαίνει σε πληρωμή τόκων ή εξασφαλίζει πληρωμή τόκων προς όφελος οντότητας ή νομικού μορφώματος που αναφέρεται στην παρούσα παράγραφο και που έχει τον τόπο ουσιαστικής διεύθυνσης σε κράτος μέλος άλλο από το κράτος όπου ο οικονομικός φορέας είναι εγκατεστημένος ενημερώνει την αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου είναι εγκατεστημένος, χρησιμοποιώντας τις πληροφορίες που αναφέρονται στο τέταρτο εδάφιο του άρθρου 2 παράγραφος 3 και όποιες άλλες διαθέσιμες πληροφορίες, σχετικά με τα εξής:
i)
το όνομα, αν υπάρχει, της οντότητας ή του νομικού μορφώματος,
ii)
τη νομική του μορφή,
iii)
τον τόπο της ουσιαστικής του διεύθυνσης,
iv)
το συνολικό ποσό της πληρωμής τόκων, προσδιοριζόμενο σύμφωνα με το άρθρο 8, η οποία πραγματοποιείται στην οντότητα ή το νομικό μόρφωμα ή της οποίας εξασφαλίζεται η πληρωμή προς όφελός του,
v)
την ημερομηνία της πιο πρόσφατης πληρωμής τόκου.
Τα άτομα που θεωρούνται πραγματικοί δικαιούχοι των τόκων που πληρώθηκαν ή που εξασφαλίστηκαν προς όφελος των οντοτήτων ή των νομικών μορφωμάτων που αναφέρονται στο πρώτο εδάφιο της παρούσας παραγράφου καθορίζονται σύμφωνα με τους κανόνες που προβλέπονται στο άρθρο 2 παράγραφος 4. Σε περίπτωση που εφαρμόζεται το στοιχείο γ) του άρθρου 2 παράγραφος 4, η οντότητα ή το νομικό μόρφωμα γνωστοποιεί στην αρμόδια αρχή του κράτους μέλους στο οποίο έχει την ουσιαστική του διεύθυνση, οποτεδήποτε ένα άτομο αποκτήσει μεταγενεστέρως δικαιώματα επί περιουσιακών στοιχείων που παράγουν τόκους ή επί άλλων περιουσιακών στοιχείων που αντιπροσωπεύουν τους τόκους αυτούς, τις προσδιοριζόμενες στο άρθρο 8 παράγραφος 1 δεύτερο εδάφιο πληροφορίες. Η οντότητα ή το νομικό μόρφωμα ενημερώνει ωσαύτως την αρμόδια αρχή για κάθε ενδεχόμενη αλλαγή του τόπου της ουσιαστικής του διεύθυνσης.
Οι επιβαλλόμενες με το πέμπτο εδάφιο υποχρεώσεις εξακολουθούν να ισχύουν επί 10 έτη από την ημερομηνία της τελευταίας καταβολής τόκων που εισπράχθηκαν από την οντότητα ή το νομικό μόρφωμα ή που εξασφαλίστηκαν για λογαριασμό του, ή από την τελευταία ημερομηνία κατά την οποία ένα άτομο απέκτησε δικαιώματα επί περιουσιακών στοιχείων που παράγουν τόκους ή επί άλλων περιουσιακών στοιχείων που αντιπροσωπεύουν αυτούς τους τόκους, αναλόγως του ποια ημερομηνία είναι η μεταγενέστερη.
Εάν, σε περίπτωση όπου εφαρμόζεται το άρθρο 2 παράγραφος 4 στοιχείο γ), μια οντότητα ή ένα νομικό μόρφωμα έχει μετακινήσει τον τόπο της ουσιαστικής του διεύθυνσης σε άλλο κράτος μέλος, η αρμόδια αρχή του πρώτου κράτους μέλους γνωστοποιεί στην αρμόδια αρχή του νέου κράτους μέλους τις ακόλουθες πληροφορίες:
i)
το ποσό των τόκων που εισπράχθηκαν από την οντότητα ή το νομικό μόρφωμα ή που εξασφαλίστηκαν για λογαριασμό του, το οποίο δεν έχει ακόμη καλυφθεί από προηγούμενα δικαιώματα επί των σχετικών περιουσιακών στοιχείων,
ii)
την ημερομηνία της τελευταίας πληρωμής τόκων που εισπράχθηκαν από την οντότητα ή το νομικό μόρφωμα ή που εξασφαλίστηκαν για λογαριασμό του, ή την τελευταία ημερομηνία κατά την οποία ένα άτομο απέκτησε δικαιώματα επί του συνόλου ή μέρους των περιουσιακών στοιχείων τα οποία παράγουν τους τόκους αυτούς, ή επί άλλων περιουσιακών στοιχείων που αντιπροσωπεύουν την πληρωμή των τόκων, αναλόγως του ποια ημερομηνία είναι η μεταγενέστερη.
Η παρούσα παράγραφος δεν εφαρμόζεται εάν η οντότητα ή το νομικό μόρφωμα παράσχει αποδεικτικά στοιχεία ότι εμπίπτει σε μία από τις ακόλουθες περιπτώσεις:
α)
είναι οργανισμός ή άλλο ταμείο ή μηχανισμός συλλογικών επενδύσεων όπως αυτά ορίζονται στο άρθρο 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο δ) σημεία i) και iii) ή στοιχείο ε) σημεία i) και iii)·
β)
είναι ίδρυμα που παρέχει συνταξιοδοτικές ή ασφαλιστικές υπηρεσίες ή επιχείρηση εξουσιοδοτημένη από τέτοιο ίδρυμα να διαχειρίζεται τα στοιχεία ενεργητικού του·
γ)
έχει αναγνωριστεί, βάσει των κανόνων που είναι εφαρμοστέοι στο κράτος μέλος στο οποίο έχει τη μόνιμη φορολογική του κατοικία ή τον τόπο της ουσιαστικής του διεύθυνσης, ως απαλλαγμένο από πραγματική φορολόγηση βάσει των γενικών κανόνων περί άμεσης φορολογίας διότι υπηρετεί αποκλειστικά φιλανθρωπικούς σκοπούς για δημόσιο όφελος·
δ)
συνιστά πραγματική συγκυριότητα για την οποία ο οικονομικός φορέας ο οποίος πραγματοποιεί ή εξασφαλίζει την πληρωμή έχει εξακριβώσει την ταυτότητα και τον τόπο κατοικίας όλων των πραγματικών δικαιούχων σύμφωνα με το άρθρο 3 και συνεπώς ο οικονομικός φορέας είναι ο φορέας πληρωμής σύμφωνα με την παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου.
3. Μια οντότητα προβλεπόμενη από την παράγραφο 2 που είναι παρόμοια με οργανισμό, ταμείο ή μηχανισμό συλλογικών επενδύσεων που προβλέπονται από την παράγραφο 2 όγδοο εδάφιο στοιχείο α) μπορεί να επιλέξει να εκληφθεί για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας ως τέτοιος οργανισμός, ταμείο ή μηχανισμός επενδύσεων.
Εφόσον μια οντότητα ασκεί το δικαίωμα που αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο της παρούσας παραγράφου, το κράτος μέλος στο οποίο είναι εγκατεστημένη η καταστατική της έδρα εκδίδει πιστοποιητικό για τον σκοπό αυτό. Η οντότητα υποβάλλει το πιστοποιητικό στον οικονομικό φορέα που πραγματοποιεί ή εξασφαλίζει την πληρωμή των τόκων. Στην περίπτωση αυτή ο οικονομικός φορέας απαλλάσσεται από τις υποχρεώσεις που προβλέπονται στην παράγραφο 2 τέταρτο εδάφιο.
Τα κράτη μέλη θεσπίζουν τους λεπτομερείς κανόνες που διέπουν την άσκηση του δικαιώματος που αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο της παρούσας παραγράφου για τις οντότητες που έχουν την ουσιαστική τους διεύθυνση στο έδαφός τους, χάριν ουσιαστικής εφαρμογής της παρούσας οδηγίας.».
5)
Το άρθρο 6 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«Άρθρο 6
Ορισμός των τόκων
1. Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, ως “τόκοι” νοούνται:
α)
οι καταβληθέντες ή εγγεγραμμένοι σε λογαριασμό τόκοι από πάσης φύσεως απαιτήσεις, είτε συνοδεύονται είτε όχι από ενυπόθηκες εγγυήσεις ή από ρήτρα συμμετοχής στα κέρδη του οφειλέτη, ιδίως δε τα εισοδήματα από τίτλους του δημοσίου και ομολογιακά δάνεια, συμπεριλαμβανομένων των πρόσθετων ωφελημάτων και λαχνών που τα συνοδεύουν. Οι τόκοι υπερημερίας δεν θεωρούνται τόκοι·
β)
τα έσοδα τα καταβληθέντα ή πραγματοποιηθέντα ή πιστωθέντα σε λογαριασμό, τα σχετικά με πάσης φύσεως τίτλους, εκτός της περιπτώσεως που το εισόδημα θεωρείται επακριβώς τόκος κατά τα οριζόμενα στα στοιχεία α), γ), δ) ή ε), και εφόσον:
i)
οι όροι απόδοσης κεφαλαίου που είχαν οριστεί την ημέρα της έκδοσης περιλαμβάνουν δέσμευση προς τον επενδυτή ότι θα εισπράξει κατά τη λήξη τουλάχιστον το 95 % του επενδεδυμένου κεφαλαίου, ή
ii)
οι προϋποθέσεις που ορίζονται κατά την ημερομηνία έκδοσης προβλέπουν σύνδεση τουλάχιστον του 95 % του εισοδήματος από τον τίτλο με τόκους ή εισοδήματα των ειδών που αναφέρονται στα στοιχεία α), γ), δ) ή ε)·
γ)
οι δεδουλευμένοι ή κεφαλαιοποιημένοι τόκοι κατά την πώληση, την εξαγορά ή την εξόφληση των απαιτήσεων που αναφέρονται στο στοιχείο α) και κάθε δεδουλευμένο ή κεφαλαιοποιημένο εισόδημα κατά την πώληση, την εξαγορά ή την εξόφληση των τίτλων που αναφέρονται στο στοιχείο β)·
δ)
εισοδήματα προερχόμενα από πληρωμές που αναφέρονται στα στοιχεία α), β) ή γ) της παρούσας παραγράφου είτε απευθείας είτε εμμέσως, μεταξύ άλλων μέσω μιας οντότητας ή ενός νομικού μορφώματος όπως ορίζεται στο άρθρο 4 παράγραφος 2, εφόσον διανέμονται από:
i)
οργανισμούς ή άλλα ταμεία ή μηχανισμούς συλλογικών επενδύσεων εγγεγραμμένους με αυτή την ιδιότητα σύμφωνα με το δίκαιο οποιουδήποτε κράτους μέλους ή των χωρών του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου που δεν ανήκουν στην Ένωση, ή ρυθμιζόμενους από κανόνες λειτουργίας ή καταστατικά έγγραφα διεπόμενα από το δίκαιο περί των ταμείων ή μηχανισμών συλλογικών επενδύσεων ενός των κρατών ή μίας των χωρών αυτών. Αυτό ισχύει ανεξάρτητα από τη νομική μορφή των εν λόγω οργανισμών, ταμείων και μηχανισμών και από τον τυχόν περιορισμό της αγοράς, πώλησης ή εξαγοράς μετοχών ή μεριδίων τους αποκλειστικά σε συγκεκριμένη ομάδα επενδυτών,
ii)
οργανισμούς που έχουν ασκήσει το δικαίωμα που προβλέπεται στο άρθρο 4 παράγραφος 3,
iii)
ταμεία ή μηχανισμούς συλλογικών επενδύσεων που είναι εγκατεστημένοι εκτός του εδάφους που αναφέρεται στο άρθρο 7 και εκτός του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου. Αυτό ισχύει ανεξάρτητα από τη νομική μορφή των εν λόγω οργανισμών, ταμείων και μηχανισμών και από τον τυχόν περιορισμό της αγοράς, πώλησης ή εξαγοράς μετοχών ή μεριδίων τους αποκλειστικά σε συγκεκριμένη ομάδα επενδυτών·
ε)
εισοδήματα που πραγματοποιούνται κατά την πώληση, εξόφληση ή εξαγορά των μετοχών ή μεριδίων στους ακόλουθους οργανισμούς, οντότητες, νομικά μορφώματα, ταμεία ή μηχανισμούς επενδύσεων, εφόσον επενδύουν, άμεσα ή έμμεσα μέσω άλλων οργανισμών, οντοτήτων, νομικών μορφωμάτων ή επενδυτικών ταμείων και μηχανισμών που αναφέρονται στο άρθρο 4 παράγραφος 2, άνω του 40 % των στοιχείων ενεργητικού τους σε απαιτήσεις που προβλέπονται στο στοιχείο α) της παρούσας παραγράφου ή σε τίτλους που αναφέρονται στο στοιχείο β) της παρούσας παραγράφου:
i)
οργανισμούς ή άλλα ταμεία ή μηχανισμούς συλλογικών επενδύσεων εγγεγραμμένους με αυτή την ιδιότητα σύμφωνα με το δίκαιο οποιουδήποτε κράτους μέλους ή των χωρών του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου που δεν ανήκουν στην Ένωση, ή ρυθμιζόμενους από κανόνες λειτουργίας ή καταστατικά έγγραφα διεπόμενα από το δίκαιο περί των ταμείων ή μηχανισμών συλλογικών επενδύσεων ενός των κρατών ή μίας των χωρών αυτών. Αυτό ισχύει ανεξάρτητα από τη νομική μορφή των εν λόγω οργανισμών, ταμείων και μηχανισμών και από τον τυχόν περιορισμό της αγοράς, πώλησης ή εξαγοράς μετοχών ή μεριδίων τους αποκλειστικά σε συγκεκριμένη ομάδα επενδυτών,
ii)
οργανισμούς που έχουν ασκήσει το δικαίωμα που προβλέπεται στο άρθρο 4 παράγραφος 3,
iii)
ταμεία ή μηχανισμούς συλλογικών επενδύσεων που είναι εγκατεστημένοι εκτός του εδάφους που αναφέρεται στο άρθρο 7 και εκτός του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου. Αυτό ισχύει ανεξάρτητα από τη νομική μορφή των εν λόγω οργανισμών, ταμείων και μηχανισμών και από τον τυχόν περιορισμό της αγοράς, πώλησης ή εξαγοράς μετοχών ή μεριδίων τους αποκλειστικά σε συγκεκριμένη ομάδα επενδυτών.
Για τους σκοπούς του παρόντος σημείου, τα περιουσιακά στοιχεία τα οποία οι οργανισμοί ή οντότητες ή επενδυτικά ταμεία και μηχανισμοί οφείλουν να διατηρούν ως εμπράγματες ασφάλειες δυνάμει των όρων των συμφωνιών, συμβάσεων ή άλλων νομικών πράξεών τους προκειμένου να μπορούν να επιτυγχάνουν τους επενδυτικούς τους στόχους, και των οποίων συμφωνιών κ.λπ. δεν είναι μέρος ούτε αντλεί έννομα δικαιώματα ο επενδυτής, δεν θεωρούνται απαιτήσεις κατά την έννοια του στοιχείου α) ή τίτλοι κατά την έννοια του στοιχείου β)·
στ)
τα οφέλη που προκύπτουν από σύμβαση ασφάλισης ζωής, εφόσον:
i)
η σύμβαση περιλαμβάνει εγγυημένη εισοδηματική απόδοση, ή
ii)
η πραγματική απόδοση της σύμβασης συνδέεται σε ποσοστό άνω του 40 % με τόκους ή εισοδήματα που αναφέρονται στα στοιχεία α), β), γ), δ) και ε).
Για τους σκοπούς του παρόντος σημείου, κάθε ποσό κατά το οποίο οιαδήποτε επιστροφή ή μερικές επιστροφές του ασφαλιστή ζωής πριν από την ημερομηνία λήξης του ασφαλιστήριου συμβολαίου καθώς και τα ποσά που καταβάλλει ο ασφαλιστής υπερβαίνουν το ποσό όλων των πληρωμών που έχουν γίνει προς τον ασφαλιστή ζωής δυνάμει της ίδιας αυτής ασφαλιστικής σύμβασης ζωής θεωρούνται οφέλη από σύμβαση ασφάλισης ζωής. Σε περίπτωση εκχώρησης, εν όλω ή εν μέρει, του ασφαλιστηρίου ζωής σε τρίτον, το ποσό κατά το οποίο η αξία της εκχωρούμενης σύμβασης υπερβαίνει το άθροισμα όλων των πληρωμών προς τον ασφαλιστή θεωρείται επίσης ότι συνιστά όφελος από σύμβαση ασφάλισης ζωής. Το όφελος από ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο ζωής το οποίο παρέχει μόνον μια σύνταξη ή μια σταθερή πρόσοδο, που καταβάλλεται τουλάχιστον για μία πενταετία, θεωρείται ως τοιούτο εάν η επιστροφή του ή η εκχώρησή του σε τρίτον πραγματοποιείται πριν από την παρέλευση της πενταετούς περιόδου. Ένα ποσό που καταβάλλεται αποκλειστικά και μόνο λόγω θανάτου, αναπηρίας ή ασθένειας δεν θεωρείται όφελος από σύμβαση ασφάλισης ζωής.
Ωστόσο, τα κράτη μέλη μπορούν να συμπεριλάβουν στον ορισμό των τόκων τα εισοδήματα που αναφέρονται στο στοιχείο ε) του πρώτου εδαφίου, για οργανισμούς συλλογικών επενδύσεων ή άλλα ταμεία ή μηχανισμούς συλλογικών επενδύσεων που είναι εγγεγραμμένοι σύμφωνα με τους κανόνες τους ή έχουν κανόνες λειτουργίας ή συστατικές πράξεις διεπόμενες από το δίκαιό τους, αλλά μόνο στο μέτρο που τα εισοδήματα αυτά αντιστοιχούν σε εισοδήματα τα οποία προέρχονται άμεσα ή έμμεσα από καταβολές τόκων κατά την έννοια των στοιχείων α), β) ή γ) του εν λόγω εδαφίου.
Όσον αφορά το στοιχείο στ) σημείο ii) του πρώτου εδαφίου, ένα κράτος μέλος έχει τη δυνατότητα να συμπεριλαμβάνει στον ορισμό των τόκων τα οφέλη ανεξαρτήτως της σύνθεσης της απόδοσης, εάν έχουν καταβληθεί ή αποκτηθεί από ασφαλιστή ζωής εγκατεστημένο εντός του εν λόγω κράτους.
Σε περίπτωση που κράτος μέλος ασκήσει το δικαίωμα που αναφέρεται στο δεύτερο και/ή το δικαίωμα που αναφέρεται στο τρίτο εδάφιο, κοινοποιεί το γεγονός στην Επιτροπή. Η Επιτροπή δημοσιεύει τη σχετική πληροφορία στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, από την ημερομηνία της δημοσίευσης, η απόφαση του κράτους μέλους είναι δεσμευτική για τα άλλα κράτη μέλη.
2. Όσον αφορά το στοιχείο β) του πρώτου εδαφίου της παραγράφου 1, σε περίπτωση που ο φορέας πληρωμής δεν διαθέτει κανένα στοιχείο σχετικά με το ποσό του εισοδήματος που πληρώνεται, πραγματοποιείται ή πιστώνεται, όλο το ποσό της πληρωμής θεωρείται τόκος.
Όσον αφορά το στοιχείο γ) του πρώτου εδαφίου της παραγράφου 1, σε περίπτωση που ο φορέας πληρωμής δεν διαθέτει κανένα στοιχείο σχετικά με το ποσό του τόκου ή του εισοδήματος που καθίσταται δεδουλευμένο ή κεφαλαιοποιείται κατά την πώληση, την εξαγορά ή την εξόφληση, όλο το ποσό της πληρωμής θεωρείται τόκος.
Όσον αφορά τα στοιχεία δ) και ε) του πρώτου εδαφίου της παραγράφου 1, σε περίπτωση που ο φορέας πληρωμής δεν διαθέτει κανένα στοιχείο σχετικά με το μερίδιο των εισοδημάτων που προέρχονται από καταβολές τόκων κατά την έννοια των στοιχείων α), β) ή γ) του εν λόγω εδαφίου, όλα τα εισοδήματα θεωρούνται τόκοι.
Όσον αφορά το στοιχείο στ) του πρώτου εδαφίου της παραγράφου 1, σε περίπτωση που ο φορέας πληρωμής δεν διαθέτει κανένα στοιχείο σχετικά με το ποσό του οφέλους από σύμβαση ασφάλισης ζωής, όλο το ποσό της πληρωμής θεωρείται τόκος.
3. Όσον αφορά την παράγραφο 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο ε), σε περίπτωση που ο φορέας πληρωμής δεν διαθέτει κανένα στοιχείο σχετικά με το ποσοστό των στοιχείων ενεργητικού που έχει επενδυθεί σε απαιτήσεις ή στους αντίστοιχους τίτλους, ή σε μετοχές ή μερίδια όπως ορίζονται στο στοιχείο αυτό, θεωρείται ότι το ποσοστό αυτό είναι υψηλότερο του 40 %. Όταν δεν είναι σε θέση να καθορίσει το ποσό του εισοδήματος που αποκόμισε ο πραγματικός δικαιούχος, ως εισόδημα θεωρείται το προϊόν της πώλησης, της εξόφλησης ή της εξαγοράς των μετοχών ή μεριδίων.
Όσον αφορά το στοιχείο στ) σημείο ii) του πρώτου εδαφίου της παραγράφου 1, όταν ο φορέας πληρωμής δεν διαθέτει κανένα στοιχείο σχετικά με το ποσοστό απόδοσης που συνδέεται με τόκους κατά την έννοια των σημείων α), β), γ), δ) ή ε) του εν λόγω εδαφίου, το ποσοστό αυτό θεωρείται ότι υπερβαίνει το 40 %.
4. Όταν η καταβολή των τόκων, όπως ορίζεται στην παράγραφο 1, πραγματοποιείται υπέρ οντότητας ή νομικού μορφώματος του άρθρου 4 παράγραφος 2 ή πιστώνεται σε λογαριασμό της εν λόγω οντότητας ή του νομικού μορφώματος, θεωρείται ως περιερχόμενη σε άτομα από τα αναφερόμενα στο άρθρο 2 παράγραφος 4. Στην περίπτωση της οντότητας αυτό ισχύει μόνον αν η οντότητα δεν άσκησε το δικαίωμα που προβλέπεται στο άρθρο 4 παράγραφος 3.
5. Όσον αφορά την παράγραφο 1 πρώτο εδάφιο στοιχεία γ) και ε), τα κράτη μέλη έχουν τη δυνατότητα να ζητούν από τους φορείς πληρωμής που είναι εγκατεστημένοι στο έδαφός τους να υπολογίζουν τους τόκους ή άλλα σχετικά εισοδήματα σε ετήσια βάση σε χρονικό διάστημα που δεν μπορεί να υπερβαίνει το έτος και να αντιμετωπίζουν αυτούς τους ετήσιους τόκους ή τα άλλα συναφή εισοδήματα ως πληρωμή τόκων ακόμη και αν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δεν διενεργηθεί καμία πώληση, εξαγορά ή εξόφληση.
6. Κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 1 πρώτο εδάφιο στοιχεία δ) και ε), τα κράτη μέλη έχουν δικαίωμα να αποκλείσουν από τον ορισμό των τόκων κάθε εισόδημα που προβλέπεται στις εν λόγω διατάξεις το οποίο διανέμεται από οργανισμούς ή οντότητες ή ταμεία ή μηχανισμούς επενδύσεων των οποίων οι κανόνες λειτουργίας ή οι συστατικές πράξεις διέπονται από το δίκαιό τους, εφόσον οι άμεσες ή έμμεσες επενδύσεις των εν λόγω επιχειρήσεων, οντοτήτων, ταμείων ή μηχανισμών σε απαιτήσεις που αναφέρονται στο στοιχείο α) του εν λόγω εδαφίου ή σε τίτλους που αναφέρονται στο στοιχείο β) του εν λόγω εδαφίου δεν υπερβαίνει το 15 % των στοιχείων του ενεργητικού τους.
Κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 4, τα κράτη μέλη έχουν το δικαίωμα να αποκλείσουν από τον ορισμό των τόκων της παραγράφου 1 τους τόκους που έχουν καταβληθεί ή πιστωθεί σε λογαριασμό οντότητας ή νομικού μορφώματος που αναφέρεται στο άρθρο 4 παράγραφος 2 και που έχει τον τόπο ουσιαστικής διεύθυνσης στο έδαφός τους, εφόσον οι άμεσες ή έμμεσες επενδύσεις της εν λόγω οντότητας ή του νομικού μορφώματος στις απαιτήσεις που αναφέρονται στην παράγραφο 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο α) ή στους τίτλους που αναφέρονται στο στοιχείο β) του εν λόγω εδαφίου δεν υπερβαίνουν το 15 % των στοιχείων του ενεργητικού του. Στην περίπτωση της οντότητας αυτό ισχύει μόνον αν η οντότητα δεν άσκησε το δικαίωμα που προβλέπεται στο άρθρο 4 παράγραφος 3.
Σε περίπτωση που κράτος μέλος ασκήσει είτε το ένα ή και τα δύο δικαιώματα που αναφέρονται στο πρώτο και στο δεύτερο εδάφιο, θα πρέπει να το κοινοποιήσει στην Επιτροπή. Η Επιτροπή δημοσιεύει τη σχετική πληροφορία στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, από την ημερομηνία της δημοσίευσης, η απόφαση του κράτους μέλους είναι δεσμευτική για τα άλλα κράτη μέλη.
7. Από την 1η Ιανουαρίου 2016, το κατώτατο όριο του 40 % που αναφέρεται στην παράγραφο 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο ε) και στοιχείο στ) σημείο ii) και στην παράγραφο 3 ανέρχεται σε 25 %.
8. Τα ποσοστά που αναφέρονται στην παράγραφο 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο ε) και στην παράγραφο 6 καθορίζονται σε συνάρτηση με την επενδυτική πολιτική ή σε συνάρτηση με τη στρατηγική και τους στόχους στον τομέα των επενδύσεων που θεσπίζεται στα έγγραφα που διέπουν τη λειτουργία των συγκεκριμένων οργανισμών, οντοτήτων ή επενδυτικών ταμείων και μηχανισμών.
Για τους σκοπούς της παρούσας παραγράφου, τα έγγραφα περιλαμβάνουν:
α)
τους κανόνες λειτουργίας ή τις συστατικές πράξεις των εν λόγω οργανισμών ή οντοτήτων ή επενδυτικών ταμείων και μηχανισμών·
β)
οποιαδήποτε συμφωνία, σύμβαση ή άλλη νομική πράξη στην οποία προσχωρούν οι εν λόγω οργανισμοί ή οντότητες ή επενδυτικά ταμεία και μηχανισμοί και η οποία τίθεται στη διάθεση του οικονομικού φορέα·
γ)
τα τυχόν φυλλάδια ή ανάλογα έγγραφα που εκδίδονται από τους εν λόγω οργανισμούς ή οντότητες ή επενδυτικά ταμεία και μηχανισμούς ή για λογαριασμό τους και διατίθενται στους επενδυτές τους.
Σε περίπτωση που τα έγγραφα δεν χαράσσουν πολιτική ή στρατηγική και στόχους στο τομέα των επενδύσεων, τα ποσοστά καθορίζονται βάσει της πραγματικής σύνθεσης των στοιχείων ενεργητικού των εν λόγω οργανισμών, οντοτήτων ή επενδυτικών ταμείων και μηχανισμών, όπως προκύπτει από τον μέσο όρο των στοιχείων ενεργητικού κατά την έναρξη, ή κατά την ημερομηνία της πρώτης εξαμηνιαίας έκθεσής τους, και κατά τη λήξη της τελευταίας λογιστικής περιόδου που προηγείται της ημερομηνίας κατά την οποία πραγματοποιείται ή εξασφαλίζεται από τον φορέα πληρωμής η πληρωμή των τόκων προς τον πραγματικό δικαιούχο. Όσον αφορά τους άρτι συσταθέντες οργανισμούς, οντότητες ή επενδυτικά ταμεία ή μηχανισμούς, η πραγματική σύνθεση προκύπτει από τον μέσο όρο των στοιχείων ενεργητικού στην ημερομηνία έναρξης και στην ημερομηνία της πρώτης αξιολόγησης περιουσιακών στοιχείων κατά τα οριζόμενα στις πράξεις που διέπουν τη λειτουργία των εν λόγω οργανισμών ή οντοτήτων ή επενδυτικών ταμείων και μηχανισμών.
Η σύνθεση των στοιχείων ενεργητικού υπολογίζεται σύμφωνα με τους κανόνες που ισχύουν στο κράτος μέλος ή στη χώρα του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου που δεν ανήκει στην Ένωση και όπου είναι εγγεγραμμένοι ο οργανισμός ή άλλο ταμείο ή μηχανισμός συλλογικών επενδύσεων ως τέτοιοι, ή από το δίκαιο του οποίου διέπονται οι κανόνες λειτουργίας του ή οι συστατικές του πράξεις. Η σύνθεση υπολογιζόμενη ως τοιαύτη είναι δεσμευτική για τα άλλα κράτη μέλη.
9. Τα εισοδήματα που αναφέρονται στην παράγραφο 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο β) δεν θεωρούνται πληρωμή τόκων παρά μόνο στο μέτρο που οι τίτλοι που παράγουν τα εισοδήματα αυτά εκδόθηκαν για πρώτη φορά την 1η Ιουλίου 2014 και εντεύθεν. Οι τίτλοι που έχουν εκδοθεί πριν από αυτή την ημερομηνία δεν λαμβάνονται υπόψη για τα ποσοστά που ορίζονται στην παράγραφο 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο ε) και στην παράγραφο 6.
10. Τα οφέλη που προέρχονται από συμβάσεις ασφάλισης ζωής θεωρούνται πληρωμή τόκων σύμφωνα με την παράγραφο 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο στ) μόνο στο μέτρο που οι συμβάσεις ασφάλισης ζωής που παράγουν αυτά τα οφέλη συνήφθησαν για πρώτη φορά την 1η Ιουλίου 2014 και μετά.
11. Τα κράτη μέλη έχουν την επιλογή να θεωρήσουν το αναφερόμενο στην παράγραφο 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο ε) σημείο i) εισόδημα, το οποίο προκύπτει από την πώληση, την εξαγορά ή την εξόφληση μετοχών ή μεριδίων σε οργανισμούς συλλογικών επενδύσεων με νομική προσωπικότητα, οι οποίοι δεν είναι ΟΣΕΚΑ εγκεκριμένοι σύμφωνα με την οδηγία 2009/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (*2), ως καταβολή τόκων μόνον εφόσον συσσωρεύεται υπέρ αυτών των οργανισμών από την 1η Ιουλίου 2014 και μετά.
(*2) Οδηγία 2009/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Ιουλίου 2009, για τον συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με ορισμένους οργανισμούς συλλογικών επενδύσεων σε κινητές αξίες (ΟΣΕΚΑ) (ΕΕ L 302 της 17.11.2009, σ. 32)»."
6)
Το άρθρο 8 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«Άρθρο 8
Υποβολή στοιχείων από τον φορέα πληρωμής
1. Όταν ο πραγματικός δικαιούχος των τόκων κατοικεί σε κράτος μέλος διαφορετικό από αυτό του φορέα πληρωμής, το ελάχιστο επίπεδο πληροφοριών που πρέπει να υποβάλλεται από τον φορέα πληρωμής στην αρμόδια αρχή του κράτους μέλους εγκατάστασής του περιλαμβάνει:
α)
τα στοιχεία ταυτότητας και τον τόπο κατοικίας του πραγματικού δικαιούχου που καθορίζονται σύμφωνα με το άρθρο 3 ή, σε περιπτώσεις πραγματικής συγκυριότητας, την ταυτότητα και τον τόπο κατοικίας όλων των πραγματικών δικαιούχων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 1 παράγραφος 1·
β)
το όνομα και τη διεύθυνση του φορέα πληρωμής·
γ)
τον αριθμό λογαριασμού του πραγματικού δικαιούχου ή, ελλείψει αυτού, τα στοιχεία της απαίτησης που αποτελεί γενεσιουργό αιτία των καταβαλλόμενων τόκων ή της σύμβασης ασφάλισης ζωής, του τίτλου ή της μετοχής ή του μεριδίου που παράγει το δικαίωμα πληρωμής·
δ)
στοιχεία σχετικά με την πληρωμή των τόκων σύμφωνα με την παράγραφο 2.
Σε περίπτωση που ο πραγματικός δικαιούχος έχει την κατοικία του σε άλλο κράτος μέλος από εκείνο στο οποίο έχει τον τόπο της ουσιαστικής του διεύθυνσης ο κατά το άρθρο 4 παράγραφος 2 φορέας πληρωμής, ο εν λόγω φορέας πληρωμής παρέχει στην αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου έχει την ουσιαστική του διεύθυνση τις πληροφορίες που προσδιορίζονται στα στοιχεία α) έως δ) του πρώτου εδαφίου της παρούσας παραγράφου. Εκτός τούτων, ο φορέας πληρωμής αναφέρει και τα εξής:
i)
το συνολικό ποσό των λαμβανόμενων ή εξασφαλιζόμενων πληρωμών τόκων του που λογίζεται περιερχόμενο στους πραγματικούς δικαιούχους,
ii)
όταν ένα άτομο καθίσταται πραγματικός δικαιούχος κατά το άρθρο 2 παράγραφος 4 στοιχείο γ), το ποσό που λογίζεται περιερχόμενο στο άτομο αυτό και την ημερομηνία που συμβαίνει αυτό.
2. Οι ελάχιστες πληροφορίες που υποχρεούται να υποβάλλει ο φορέας πληρωμής όσον αφορά την πληρωμή των τόκων πρέπει να διαφοροποιούνται ανάλογα με τις ακόλουθες κατηγορίες πληρωμής τόκων και να αναφέρουν τα ακόλουθα στοιχεία:
α)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο α): το ποσό του καταβληθέντος ή πιστωθέντος τόκου·
β)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο β): είτε το ποσό οποιουδήποτε καταβληθέντος, πραγματοποιηθέντος ή πιστωθέντος εισοδήματος ή το συνολικό ποσό της πληρωμής·
γ)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχεία γ) ή ε): στο ποσό των τόκων ή των εισοδημάτων που αναφέρονται στα εν λόγω στοιχεία ή μέσω εισφοράς ισοδύναμου αποτελέσματος που θα βαρύνει τον δικαιούχο, επί του συνολικού ποσού των εσόδων από την πώληση, την εξαγορά ή την εξόφληση·
δ)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο δ): είτε το ποσό του εισοδήματος που αναφέρεται στο εν λόγω σημείο ή το συνολικό ποσό της διανομής·
ε)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 4: το ποσό των τόκων που αναλογεί σε καθένα από τους πραγματικούς δικαιούχους που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 1 παράγραφος 1·
στ)
εφόσον ένα κράτος μέλος ασκεί το δικαίωμα που προβλέπεται στο άρθρο 6 παράγραφος 5: το ποσό του ετήσιου τόκου ή άλλων συναφών εισοδημάτων·
ζ)
σε περίπτωση καταβολής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο στ): το όφελος που υπολογίζεται σύμφωνα με την εν λόγω διάταξη ή το συνολικό ποσό των καταβληθέντων τόκων. Εάν, σε περίπτωση εκχώρησης σε τρίτο, ο φορέας πληρωμής δεν έχει πληροφορίες για την εκχωρηθείσα αξία: το ποσό των πληρωμών που καταβλήθηκαν στον ασφαλιστή ζωής στο πλαίσιο της σύμβασης ασφάλισης ζωής.
Όταν αναφέρει κατ' εφαρμογή των στοιχείων β), γ), δ) και ζ) του πρώτου εδαφίου της παρούσας παραγράφου τα συνολικά ποσά, ο φορέας πληρωμής ενημερώνει την αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου είναι εγκατεστημένος, ή, στην περίπτωση φορέα πληρωμής σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 2, ενημερώνει την αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου έχει την ουσιαστική του διεύθυνση.
3. Σε περίπτωση πραγματικής συγκυριότητας, ο φορέας πληρωμής πληροφορεί την αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου είναι εγκατεστημένος, ή, στην περίπτωση φορέα πληρωμής σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 2, ενημερώνει την αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου έχει την ουσιαστική του διεύθυνση, αν το κοινοποιηθέν για κάθε πραγματικό δικαιούχο ποσό είναι το συνολικό ποσό που αναλογεί συλλογικά στους πραγματικούς δικαιούχους, το πραγματικό μερίδιο που αντιστοιχεί στον συγκεκριμένο πραγματικό δικαιούχο ή ένα μερίδιο κατ' ισομοιρία.
4. Με την επιφύλαξη των διατάξεων της παραγράφου 2, τα κράτη μέλη μπορούν να επιτρέπουν στους φορείς πληρωμής να υποβάλουν μόνο τις παρακάτω πληροφορίες:
α)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο α), β) ή δ), το συνολικό ποσό των τόκων ή των εισοδημάτων·
β)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο γ) ή ε), το συνολικό ποσό των εσόδων από την πώληση, την εξαγορά ή την εξόφληση που συνδέονται με τις πληρωμές αυτές·
γ)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο στ): είτε τα οφέλη για τα οποία δεν έχει με άλλον τρόπο ενημερωθεί η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους κατοικίας του πραγματικού δικαιούχου από το φορέα πληρωμής, είτε άμεσα, ή μέσω των φορολογικών του αντικλήτων, είτε μέσω τις αρμόδιας αρχής άλλου κράτους μέλους, κατ' εφαρμογή οιασδήποτε νομοθετικής διάταξης διαφορετικής από εκείνες που είναι αναγκαίες για την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας, είτε το συνολικό ποσό που έχει καταβληθεί στο πλαίσιο των συμβάσεων ασφάλειας ζωής που παράγουν αυτές τις πληρωμές.
Ο φορέας πληρωμής ενημερώνει εάν θα αναφέρει τα συνολικά ποσά κατ' εφαρμογή των στοιχείων α), β) και γ) του πρώτου εδαφίου της παρούσας παραγράφου.».
7)
Το άρθρο 9 τροποποιείται ως εξής:
α)
προστίθενται οι εξής παράγραφοι:
«1α. Η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου είναι εγκατεστημένος ο οικονομικός φορέας κοινοποιεί τις πληροφορίες που αναφέρονται στο άρθρο 4 παράγραφος 2 τέταρτο εδάφιο στην αρμόδια αρχή του τυχόν άλλου κράτους μέλους όπου η οντότητα ή το νομικό μόρφωμα έχει την ουσιαστική της διεύθυνση.
1β. Όταν ένας φορέας πληρωμής κατά την έννοια του άρθρου 4 παράγραφος 2 μεταφέρει τον τόπο της ουσιαστικής του διεύθυνσης σε άλλο κράτος μέλος, η αρμόδια αρχή του πρώτου κράτους μέλους κοινοποιεί τις πληροφορίες που αναφέρονται στο άρθρο 4 παράγραφος 2 έβδομο εδάφιο στην αρμόδια αρχή του νέου κράτους μέλους.»·
β)
η παράγραφος 2 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«2. Η κοινοποίηση πληροφοριών διεξάγεται αυτομάτως τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο, εντός εξαμήνου μετά το τέλος του φορολογικού έτους του κράτους μέλους του φορέα πληρωμής ή του οικονομικού φορέα, καλύπτει δε τα ακόλουθα γεγονότα που επήλθαν κατά τη διάρκεια του συγκεκριμένου έτους:
i)
όλες τις πληρωμές τόκων,
ii)
όλες τις περιπτώσεις ατόμων που κατέστησαν πραγματικοί δικαιούχοι κατά την έννοια του άρθρου 2 παράγραφος 4,
iii)
όλες τις αλλαγές του τόπου ουσιαστικής διεύθυνσης του φορέα πληρωμής σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 2.».
8)
Το άρθρο 10 τροποποιείται ως εξής:
α)
η παράγραφος 1 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«1. Κατά τη διάρκεια μεταβατικής περιόδου που αρχίζει την ημερομηνία που αναφέρεται στο άρθρο 17 παράγραφοι 2 και 3, και με την επιφύλαξη του άρθρου 13 παράγραφος 1, το Λουξεμβούργο και η Αυστρία δεν υποχρεούνται να εφαρμόσουν τις διατάξεις του κεφαλαίου II.
Ωστόσο, λαμβάνουν πληροφορίες από τα άλλα κράτη μέλη σύμφωνα με το κεφάλαιο II.
Κατά τη μεταβατική περίοδο, στόχος της παρούσας οδηγίας είναι η εξασφάλιση ελάχιστου επιπέδου πραγματικής φορολόγησης των εισοδημάτων από αποταμιεύσεις υπό μορφή τόκων που καταβάλλονται σε ένα κράτος μέλος σε πραγματικούς δικαιούχους που είναι φυσικά πρόσωπα με φορολογική κατοικία σε άλλο κράτος μέλος»·
β)
η παράγραφος 3 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«3. Με τη λήξη της μεταβατικής περιόδου το Λουξεμβούργο και η Αυστρία υποχρεούνται να εφαρμόσουν τις διατάξεις του κεφαλαίου ΙΙ και παύουν να εφαρμόζουν την παρακράτηση του φόρου στην πηγή και τον καταμερισμό των εσόδων, που προβλέπονται στα άρθρα 11 και 12. Εάν το Λουξεμβούργο ή η Αυστρία επιλέξουν να εφαρμόσουν τις διατάξεις του κεφαλαίου ΙΙ πριν λήξει η μεταβατική περίοδος, παύουν να εφαρμόζονται η παρακράτηση του φόρου στην πηγή και η κατανομή των εσόδων που προβλέπονται στα άρθρα 11 και 12.».
9)
Το άρθρο 11 τροποποιείται ως εξής:
α)
οι παράγραφοι 1 και 2 αντικαθίστανται από το ακόλουθο κείμενο:
«1. Κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου που προβλέπεται στο άρθρο 10, στην περίπτωση που ο πραγματικός δικαιούχος κατοικεί σε κράτος μέλος διαφορετικό από αυτό του τόπου εγκατάστασης του φορέα πληρωμής, ή, στην περίπτωση φορέα πληρωμής σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 2, όπου ο εν λόγω φορέας πληρωμής έχει τον τόπο ουσιαστικής διεύθυνσής του, το Λουξεμβούργο και η Αυστρία επιβάλλουν συντελεστή παρακράτησης φόρου στην πηγή ύψους 15 % τα πρώτα τρία έτη της μεταβατικής περιόδου, 20 % τα τρία επόμενα έτη, και εν συνεχεία 35 %.
2. Ο φορέας πληρωμής επιβάλλει παρακράτηση του φόρου στην πηγή με τους εξής τρόπους:
α)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο α): στο ποσό οποιουδήποτε καταβληθέντος, πραγματοποιηθέντος ή πιστωθέντος εισοδήματος·
β)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο β): στο ποσό οποιουδήποτε καταβληθέντος, πραγματοποιηθέντος ή πιστωθέντος εισοδήματος·
γ)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχεία γ) ή ε): στο ποσό των τόκων ή των εισοδημάτων που αναφέρονται στα εν λόγω στοιχεία ή μέσω εισφοράς ισοδύναμου αποτελέσματος που θα βαρύνει τον δικαιούχο, επί του συνολικού ποσού των εσόδων από την πώληση, την εξαγορά ή την εξόφληση·
δ)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο δ): στο ποσό του εισοδήματος που αναφέρεται στο εν λόγω σημείο·
ε)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 4: στο ποσό των τόκων που αναλογεί σε καθένα από τους πραγματικούς δικαιούχους που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 1 παράγραφος 1· Το συνολικό ποσό επί του οποίου επιβάλλεται η παρακράτηση δεν πρέπει να υπερβαίνει το ποσό των τόκων που έλαβε η οντότητα ή το νομικό μόρφωμα ή που εξασφαλίστηκαν για λογαριασμό τους·
στ)
εφόσον ένα κράτος μέλος ασκεί το δικαίωμα που προβλέπεται στο άρθρο 6 παράγραφος 5: στο ποσό του ετήσιου τόκου ή άλλων συναφών εισοδημάτων·
ζ)
σε περίπτωση καταβολής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο στ): στο όφελος που υπολογίζεται σύμφωνα με την εν λόγω διάταξη ή το συνολικό ποσό των καταβληθέντων τόκων. Τα κράτη μέλη μπορούν να επιτρέπουν στους φορείς πληρωμής να εφαρμόζουν την παρακράτηση φόρου στην πηγή μόνο στα οφέλη για τα οποία δεν έχει ακόμη ενημερωθεί η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους κατοικίας του πραγματικού δικαιούχου από τον φορέα πληρωμής ή τους φορολογικούς του αντικλήτους κατ' εφαρμογή οιασδήποτε νομοθετικής διάταξης διαφορετικής από εκείνες που είναι αναγκαίες για την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας.
Κατά τη μεταβίβαση των εσόδων από την παρακράτηση φόρου στην πηγή στην αρμόδια αρχή, ο φορέας πληρωμής την ενημερώνει σχετικά με τον αριθμό των πραγματικών δικαιούχων τους οποίους αφορά η επιβολή της παρακράτησης φόρου στην πηγή, κατανεμημένους ανάλογα με το κράτος μέλος μόνιμης κατοικίας.».
β)
στην παράγραφο 3, ο όρος «στοιχεία α) και β) της παραγράφου 2» γίνεται «στοιχεία α), β) και γ) της παραγράφου 2»·
γ)
η παράγραφος 5 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«5. Κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου, τα κράτη μέλη που εφαρμόζουν την παρακράτηση φόρου στην πηγή μπορούν να ορίσουν ότι ένας οικονομικός φορέας που καταβάλλει τους τόκους ή εξασφαλίζει την καταβολή των τόκων σε οντότητα ή νομικό μόρφωμα αναφερόμενο στο άρθρο 4 παράγραφος 2, το οποίο έχει τον τόπο της ουσιαστικής του διεύθυνσης σε άλλο κράτος μέλος, θεωρείται ως φορέας πληρωμής για λογαριασμό της οντότητας ή του νομικού μορφώματος και εφαρμόζει την παρακράτηση φόρου στην πηγή επί των τόκων αυτών, εκτός εάν η οντότητα ή το νομικό μόρφωμα έχουν επισήμως δεχθεί να κοινοποιούνται σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 2 τέταρτο εδάφιο το όνομά τους (αν έχουν), η νομική τους μορφή, ο τόπος της ουσιαστικής τους διεύθυνσης καθώς και το συνολικό ποσό των τόκων που τους καταβάλλονται ή εξασφαλίζονται για λογαριασμό τους.».
10)
Το άρθρο 13 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«Άρθρο 13
Εξαιρέσεις από τη διαδικασία παρακράτησης φόρου στην πηγή
1. Τα κράτη μέλη που επιβάλλουν παρακράτηση στην πηγή σύμφωνα με το άρθρο 11 προβλέπουν τις ακόλουθες διαδικασίες προκειμένου να διασφαλίσουν ότι οι πραγματικοί δικαιούχοι μπορούν να ζητήσουν να μην πραγματοποιηθεί παρακράτηση φόρου:
α)
διαδικασία που παρέχει τη δυνατότητα στον πραγματικό δικαιούχο να εξουσιοδοτήσει ρητά τον φορέα πληρωμής να κοινοποιεί πληροφορίες σύμφωνα με το κεφάλαιο II· η εξουσιοδότηση αυτή καλύπτει το σύνολο των τόκων που είναι αποδοτέοι στον πραγματικό δικαιούχο από τον φορέα πληρωμής· σε αυτή την περίπτωση εφαρμόζεται το άρθρο 9·
β)
διαδικασία που διασφαλίζει ότι δεν επιβάλλεται παρακράτηση στην πηγή εφόσον ο πραγματικός δικαιούχος υποβάλλει στον φορέα πληρωμής το πιστοποιητικό που του χορηγεί η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους της φορολογικής κατοικίας του σύμφωνα με την παράγραφο 2.
2. Μετά από αίτηση του πραγματικού δικαιούχου, η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους της φορολογικής κατοικίας του εκδίδει πιστοποιητικό στο οποίο αναφέρονται:
α)
το όνομα, η διεύθυνση, ο αριθμός φορολογικού ή μητρώου ή αντίστοιχος, καθώς και η ημερομηνία και ο τόπος γέννησης του πραγματικού δικαιούχου·
β)
το όνομα και η διεύθυνση του φορέα πληρωμής·
γ)
ο αριθμός λογαριασμού του δικαιούχου ή, εάν δεν υπάρχει, τα στοιχεία του τίτλου που ενσωματώνει την απαίτηση.
Το πιστοποιητικό αυτό ισχύει για περίοδο που δεν υπερβαίνει τα τρία έτη. Η χορήγηση του εν λόγω πιστοποιητικού στον πραγματικό δικαιούχο που το έχει ζητήσει πραγματοποιείται εντός προθεσμίας δύο μηνών από την υποβολή της αιτήσεως.».
11)
Το άρθρο 14 τροποποιείται ως εξής:
α)
στην παράγραφο 2, η πρώτη περίοδος αντικαθίσταται από το εξής κείμενο:
«Όταν επί των τόκων που αναλογούν σ' έναν πραγματικό δικαιούχο έχει παρακρατηθεί φόρος στην πηγή στο κράτος μέλος του φορέα πληρωμής, το κράτος μέλος της φορολογικής κατοικίας του πραγματικού δικαιούχου τού χορηγεί, σύμφωνα με το εσωτερικό του δίκαιο, πίστωση φόρου ίση με το παρακρατηθέν στην πηγή ποσό.»·
β)
η παράγραφος 3 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«3. Όταν, πέραν της παρακράτησης φόρου στην πηγή όπως προβλέπεται στο άρθρο 11, έχει εφαρμοστεί οποιαδήποτε άλλη παρακράτηση φόρου στην πηγή επί των τόκων που αναλογούν σ' έναν πραγματικό δικαιούχο, και το κράτος μέλος της φορολογικής κατοικίας του πραγματικού δικαιούχου χορηγεί πίστωση φόρου για την εν λόγω παρακράτηση φόρου σύμφωνα με την εθνική του νομοθεσία ή με τις συμβάσεις περί διπλής φορολογίας, αυτή η άλλη παρακράτηση φόρου στην πηγή πιστώνεται πριν από την εφαρμογή της διαδικασίας που προβλέπεται στην παράγραφο 2.».
12)
Στο άρθρο 15 παράγραφος 1 δεύτερο εδάφιο, ο όρος «παράρτημα» αντικαθίσταται από τους όρους «παράρτημα III».
13)
Στο άρθρο 18, η πρώτη περίοδος αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«Η Επιτροπή υποβάλλει ανά τριετία έκθεση προς το Συμβούλιο σχετικά με την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας, βάσει των στατιστικών δεδομένων που αναφέρονται στο παράρτημα IV, τα οποία διαβιβάζει κάθε κράτος μέλος στην Επιτροπή.».
14)
Παρεμβάλλονται τα ακόλουθα άρθρα:
«Άρθρο 18α
Εκτελεστικά μέτρα
1. Η Επιτροπή θεσπίζει, σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 18β παράγραφος 2, μέτρα που αφορούν:
α)
τον προσδιορισμό των παρόχων δεδομένων στους οποίους μπορούν να προσφεύγουν οι φορείς πληρωμής για να λαμβάνουν τις απαραίτητες πληροφορίες για την ορθή μεταχείριση, σύμφωνα με τα στοιχεία β), δ) και ε) του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο·
β)
την κατάρτιση κοινών μορφοτύπων και πρακτικών ρυθμίσεων αναγκαίων για την ηλεκτρονική ανταλλαγή πληροφοριών που προβλέπεται στο άρθρο 9·
γ)
την κατάρτιση κοινών υποδειγμάτων για τα πιστοποιητικά και τα λοιπά έγγραφα που είναι χρήσιμα για την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας, ιδίως για τα έγγραφα που εκδίδουν τα κράτη μέλη που εφαρμόζουν παρακράτηση φόρου στην πηγή και τα οποία χρησιμοποιούνται για τους σκοπούς του άρθρου 14 από το κράτος μέλος φορολογικής κατοικίας του πραγματικού δικαιούχου.
2. Η Επιτροπή επικαιροποιεί τον κατάλογο που καθορίζεται στο παράρτημα III κατόπιν αιτήματος του άμεσα ενδιαφερόμενου κράτους μέλους.
Άρθρο 18β
Ειδική επιτροπή
1. Η Επιτροπή επικουρείται από την επιτροπή διοικητικής συνεργασίας στον τομέα της φορολογίας (“η επιτροπή”).
2. Στην περίπτωση που γίνεται παραπομπή στην παρούσα παράγραφο, εφαρμόζεται το άρθρο 5 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 182/2011.».
15)
Το παράρτημα τροποποιείται σύμφωνα με το παράρτημα της παρούσας οδηγίας.
Άρθρο 2
1. Τα κράτη μέλη θεσπίζουν και δημοσιεύουν, έως την 1η Ιανουαρίου 2016, τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθούν προς την παρούσα οδηγία. Κοινοποιούν αμέσως στην Επιτροπή το κείμενο αυτών των διατάξεων.
Εφαρμόζουν τις διατάξεις αυτές από την πρώτη ημέρα του τρίτου ημερολογιακού έτους που έπεται του ημερολογιακού έτους κατά το οποίο τέθηκε σε ισχύ η οδηγία.
Οι διατάξεις αυτές, όταν θεσπίζονται από τα κράτη μέλη, αναφέρονται στην παρούσα οδηγία ή συνοδεύονται από παρόμοια αναφορά κατά την επίσημη δημοσίευσή τους. Οι λεπτομερείς διατάξεις για την αναφορά αυτή καθορίζονται από τα κράτη μέλη.
2. Τα κράτη μέλη κοινοποιούν στην Επιτροπή το κείμενο των ουσιωδών διατάξεων εθνικού δικαίου τις οποίες θεσπίζουν στον τομέα που διέπεται από την παρούσα οδηγία.
Άρθρο 3
Η παρούσα οδηγία αρχίζει να ισχύει την ημέρα της δημοσίευσής της στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Άρθρο 4
Η παρούσα οδηγία απευθύνεται στα κράτη μέλη.
Βρυξέλλες, 24 Μαρτίου 2014.