РЕГЛАМЕНТ ЗА ИЗПЪЛНЕНИЕ (ЕС) № 793/2013 НА КОМИСИЯТА
от 20 август 2013 година
за определяне на мерки по отношение на Фарьорските острови с цел опазване на запасите от атлантическо-скандинавска херинга
(текст от значение за ЕИП)
ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
като взе предвид Регламент (ЕС) № 1026/2012 на Европейския парламент и на Съвета от 25 октомври 2012 г. относно някои мерки, целящи опазването на рибни запаси, по отношение на държави, позволяващи неустойчив риболов (1), и по-специално член 4 от него,
като има предвид, че:
(1)
Запасите от атлантическо-скандинавска херинга (също наричана „размножаваща се през пролетта норвежка херинга“) са най-големите запаси от херинга в света. Тези запаси са позволявали улов от порядъка на един до два милиона тона. Прекалено интензивната експлоатация обаче, дължаща се на прекомерен улов, доведе до рязко намаляване на запасите и спиране на риболова за повече от две десетилетия - между началото на 70-те и средата на 90-те години на XX век, с изключително тежки последици за флотовете, експлоатиращи запаса.
(2)
След възстановяването на запасите от атлантическо-скандинавска херинга и подновяването на риболова през 1996 г. запасите бяха управлявани въз основа на консултации между петте страни, през чиито изключителни икономически зони (ИИЗ) преминава рибата от този вид при миграционния си цикъл: Руската федерация, Норвегия, Фарьорските острови, Исландия и Европейския съюз (наричани по-долу „крайбрежните държави“).
(3)
От 2007 г. в споразуменията, постигнати в хода на консултациите между крайбрежните държави, бяха включени окончателни правила за споделяне на общия допустим улов и ангажименти за запазване на относителна стабилност на дяловете през идните години. Дяловете от запаса от атлантическо-скандинавска херинга, за които бе достигнато споразумение, възлизаха на 5,16 % за Фарьорските острови, 14,51 % за Исландия, 6,51 % за Съюза, 61 % за Норвегия и 12,82 % за Руската федерация. Освен това крайбрежните държави имат също дългосрочна договореност да извършват преглед и ревизия на одобрените от всички страни споразумения за управление на запаса само съвместно и въз основа на нови научни препоръки и към дадена дата.
(4)
За да се улесни установяването на общия допустим улов, въз основа на наличните научни познания крайбрежните държави договориха и започнаха прилагането на съвместим с принципа на предпазливост дългосрочен план за управление на запаса, чиято цел е да се запази уловът в рамките на допустимите биологични равнища и да се осигури устойчиво рибарство.
(5)
Целта на дългосрочния план за управление беше да се избегне падането на запаса под 2 500 000 тона биомаса и да се положат всички възможни усилия запасът да остане над 5 000 000 тона - равнището, за което се смята, че ще доведе до максимален устойчив улов. Предвиденият начин за постигане на тази цел беше чрез ограничаване на улова по начин, който е съвместим със смъртност от риболов от 0,125. Беше договорено, че ако равнището на биомаса падне под нивото от 5 000 000 тона, смъртността от риболов следва да бъде ограничена, за да се гарантира бързото възстановяване на запаса.
(6)
През септември 2012 г. Международният съвет за изследване на морето (ICES) препоръча в съответствие с принципа на предпазливост, установен в плана за управление, общият допустим улов (ОДУ) за петте крайбрежни държави да не да надвишава 619 000 тона през 2013 г., което е намаление с 26 % в сравнение с определения за 2012 г. ОДУ.
(7)
На консултациите между крайбрежните държави, които се проведоха между октомври 2012 г. и януари 2013 г. с оглед постигане на договореностите за 2013 г., представителите на Фарьорските острови последователно и многократно заявяваха, че отхвърлят продължаването на настоящите споразумения за дяловете. Договореностите за 2013 г. бяха окончателно сключени на 18 януари 2013 г. от само четири крайбрежни държави, за да се запази, доколкото е възможно, съгласуваното управление на запаса от страна на крайбрежните държави. Съгласуваният протокол от консултациите, носещ дата 23 януари 2013 г., гласи: „Делегациите изразяват загрижеността си от това, че Фарьорските острови се оттеглят от Споразумението между крайбрежните държави без предварително уведомление“. С оглед на невъзможността да се достигне до споразумение между петте страни поради оттеглянето на Фарьорските острови от консултациите оставащите четири страни се споразумяха да вземат предвид риболовните интереси на Фарьорските острови, като запазят традиционния им дял, т.е. дела, предоставен на Фарьорските острови съгласно договореностите от 2007 г., който отговаря на 31 000 тона (5,16 % от ОДУ).
(8)
В хода на консултациите на крайбрежните държави до 23 януари 2013 г. представителите на Фарьорските острови не представиха никакво искане за конкретен дял, не отправиха писмено или устно предложение за ново споразумение за определяне на дяловете, не потърсиха контакт с другите четири страни и не положиха никакви усилия за сътрудничество в рамките на обсъжданията за договореност за 2013 г.
(9)
В изявление от 26 март 2013 г. министърът на риболова на Фарьорските острови заяви, че за флота на Фарьорските острови е било едностранно определено ограничение на улова от 105 230 тона, което представлява 17 % от препоръчания ОДУ, или повече от три пъти от дела, който би съответствал на прилагането на предишните договорености, и увеличение от 145 % на дела на Фарьорските острови през 2012 г. Посочената едностранна декларация следва да се оценява в контекста на споменатата по-горе научна препоръка за намаляване на улова с 26 % през 2013 г. С декларацията Фарьорските острови de facto се оттеглиха от съвместно приетия план за управление.
(10)
С тези действия Фарьорските острови се отказаха също от сътрудничество със Съюза и с другите крайбрежни държави в областта на управлението на запаса от атлантическо-скандинавска херинга от общ интерес, а освен това не изпълниха задълженията си по член 61, параграф 2, член 63, параграфи 1 и 2, членове 118, 119 и 300 от Конвенцията на Организацията на обединените нации по морско право от 10 декември 1982 г., както и членове 5 и 6 и член 8, параграфи 1 и 2 от Споразумението на Организацията на обединените нации за прилагане на разпоредбите на Конвенцията на ООН по морско право от 10 декември 1982 г., свързани с опазването и управлението на трансгранично преминаващите и далекомигриращите рибни запаси („Споразумението на ООН за рибните запаси“).
(11)
Ако бъдат постигнати ограниченията на улова, определени от четирите крайбрежни държави и Фарьорските острови, общият улов ще достигне 692 290 тона, което ще бъде прекомерен улов в сравнение с препоръчания ОДУ. Според оценките и предвижданията за улова, направени от ICES при издаване на препоръката за управление за риболовния сезон през 2013 г. (2), такъв улов би довел до намаляване на хвърлящата хайвер биомаса в началото на 2014 г. до равнището от 4 200 000 тона, което е далеч под равнището от 5 000 000 тона, за което се очаква, че ще произведе максимален устойчив улов.
(12)
Освен това новите достъпни за широката общественост научни данни, предоставени от ICES (3) през май 2013 г., потвърждават, че в настоящия си вид дългосрочният план за управление (при който се цели смъртност от риболов от 0,125) е предпазлив, докато увеличаването на целевата смъртност от риболов до стойност 0,15, съвпадаща със смъртността от риболов, която би настъпила при увеличаването на дела на Фарьорските острови, би превърнало плана в непредпазлив със свързания с това риск от изчерпване на запаса.
(13)
Според член 3 от Регламент (ЕС) № 1026/2012 дадена държава може да бъде определена като държава, позволяваща неустойчив риболов, когато: а) не сътрудничи в управлението на запас от общ интерес при пълно спазване на разпоредбите на Конвенцията на ООН по морско право от 10 декември 1982 г. и Споразумението на Организацията на обединените нации за прилагане на разпоредбите на Конвенцията на ООН по морско право от 10 декември 1982 г., свързани с опазването и управлението на трансгранично преминаващите и далекомигриращите рибни запаси от 4 август 1995 г. („Споразумението на ООН за рибните запаси“), или на всякакво друго международно споразумение или норма на международното право; и б) или: i) не е приела необходимите мерки за управление на риболова; или ii) е приела мерки за управление на риболова без необходимото съобразяване с правата, интересите и задълженията на други държави и на Съюза, и тези мерки за управление на риболова, когато се разглеждат съвместно с мерките, предприети от други държави и Съюза, водят до риболовни дейности, които биха могли да причинят неустойчиво състояние на запаса.
(14)
От горните съображения произтича, че Фарьорските острови отговарят на всички критерии, за да бъдат определени като държава, която разрешава неустойчив риболов, поради което Комисията може да приеме мерките, предвидени в Регламент (ЕС) № 1026/2012.
(15)
В съответствие с член 6 от Регламент (ЕС) № 1026/2012 Комисията реши с Решение от 17 май 2013 г. (4) и с писмо от същата дата да уведоми местното правителство на Фарьорските острови и правителството на Дания за намерението си да определи Фарьорските острови като държава, която разрешава неустойчив риболов, като посочи доводи за това определяне и опише възможните мерки, които могат да се вземат в съответствие с посочения регламент. Още същия ден местното правителство на Фарьорските острови потвърди получаването на писмото.
(16)
На 17 юни 2013 г. местното правителство на Фарьорските острови отговори на уведомлението, като оспори изтъкнатите от Комисията доводи със свои собствени аргументи, а именно, че Фарьорските острови не са се оттеглили от консултациите, че поддържат ангажимента си за намиране на договорено решение за поделяне на запаса и че ЕС няма право да прилага мерки за процесуална принуда. Местното правителство на Фарьорските острови обаче не изрази намерение да измени решението си за неустойчивите ограничения на улова за 2013 г., нито обоснова по ясен начин увеличението на ограничението за улова за 2013 г., освен с лишеното от основание „увеличение на запаса през последните години в морските области под юрисдикцията на Фарьорските острови“.
(17)
Комисията проучи съществуващата научна литература по въпроса и намери твърдения само за отделни случаи, в които във водите под юрисдикцията на Фарьорските острови е констатирано присъствие на херинга по-дълго през сезона, но не и източник, който да позволи това явление да се тълкува като постоянно увеличаване на достъпното количество. По отношение на довода на Фарьорските острови, че през 2014 г. запасът ще намалее под максималния устойчив улов (МУУ) при всички случаи, а не в резултат от техния едностранно увеличен дял, следва да се отбележи, че съгласно последните научни препоръки (вж. съображение 12 по-горе) въпреки че запасът може да се възстанови и да достигне МУУ, той ще остане дълго под това равнище и под заплаха от изчерпване, ако настоящата целева смъртност от риболов се увеличи до стойност, еквивалентна на получената в резултат на увеличения дял на Фарьорските острови.
(18)
След подробен анализ на доводите на местното правителство на Фарьорските острови Комисията заключи, че те не опровергават доводите, посочени в нейното уведомление, нито са обективна причина за отказа за сътрудничество, изразен от тази държава. Това заключение, както и нежеланието да се коригират едностранните ограничения за улова за 2013 г., доведоха Комисията до заключението, че Фарьорските острови продължават да отговарят на условията да бъдат определени като държава, позволяваща неустойчив риболов.
(19)
Поради това Комисията е на мнение, че е необходимо да се приемат мерки в съответствие с член 4 от Регламент (ЕС) № 1026/2012.
(20)
Необходимо е мерките да бъдат ефективни и пропорционални, за да се постигне целта за запазване на запаса и да се попречи на Фарьорските острови да се възползват от пазара, пристанищата и съоръженията на Съюза, докато продължават неустойчивия улов на херинга.
(21)
Освен това Комисията оцени въздействието върху околната среда, търговското, икономическото и социалното въздействие в краткосрочен и в дългосрочен план на мерките, които може да бъдат приети в съответствие с член 4, параграф 1 от Регламент (ЕС) № 1026/2012, както и административната тежест, свързана с тяхното прилагане.
(22)
Въз основа на тази оценка е целесъобразно да се приемат първоначално някои от мерките, изброени в член 4, параграф 1, букви в), г), д) и и) от Регламент (ЕС) № 1026/2012. Ако тези мерки се окажат неефективни и ако Фарьорските острови продължат да позволяват неустойчив риболов, могат да бъдат предприети допълнителни мерки.
(23)
Уловът на херинга на Фарьорските острови, който се извършва от пелагични траулери, може да бъде целеви риболов през студените месеци на годината и смесен риболов през късната пролет и лятото, когато се улавят херинга и скумрия в сходни количества. По време на сезона и двата вида могат да бъдат улавяни от един и същ кораб при едно хвърляне, при един риболовен рейс или една риболовна зона. Затова скумрията е съпътстващ вид за херингата. Следователно, като продължават да улавят и изнасят скумрия, Фарьорските острови по необходимост ще продължават да улавят големи количества херинга, която представлява необходим прилов, дори ако херингата не може да бъде изнасяна за Съюза. Поради това, ако вносът на скумрия не се включи в мерките, ефективността на забраната за внос на херинга като средство за предотвратяване на по-големите щети върху устойчивостта на запаса от херинга ще бъде намалена. Скумрията съжителства с херингата до такава степен, че при улов на скумрия в риболовните зони под контрола на Фарьорските острови винаги има риск от улов на херинга. Поради това всичката скумрия, уловена под контрола на Фарьорските острови, може да е била уловена заедно с херинга. Следователно, за да се гарантира ефективността на търговските мерки, те следва да обхванат както херингата, така и скумрията.
(24)
При оценката на пропорционалността на мерките и по-специално при вземането на решение дали ограниченията на търговията с основния вид, добиван при улова на херинга, следва да се ограничат до определено количество или да бъде забранен всякакъв внос, Комисията разгледа въпроса дали могат да бъдат предвидени по-пропорционални мерки, различни от цялостната забрана на вноса на всички продукти от херинга или скумрия или съдържащи тези видове риба. Бяха разгледани три възможности: i) количествено ограничение за всички продукти, като се ограничи вносът до традиционния обмен, ii) цялостна забрана само на прясна, замразена и консервирана риба, като не се включват преработени продукти, като рибно брашно и рибено масло, и iii) забрана за внос, ограничена до херингата и продуктите от нея. Въпреки че първата от трите възможности може да бъде много ефективна, като се има предвид голямата важност на износа на рибно брашно от Фарьорските острови за ЕС, на сегашния етап тя се възприема като твърде обременителна, особено като се има предвид, че от една страна, тя може да засегне сектори на рибарската промишленост на Фарьорските острови, които не са пряко свързани със сектора на пелагичния риболов, а от друга - че ще създаде голяма административна тежест, свързана с анализа на проби от рибно брашно и рибено масло в специализирани лаборатории с цел определяне на състава им по видове. Третата възможност, както бе посочено по-горе, се смята за неефективна, тъй като нейните възможни икономически последици могат лесно да се неутрализират от износа на скумрия. Ето защо втората възможност предлага най-добър баланс между средствата и желаното им въздействие, като няма по-лесноосъществими мерки за постигане на необходимия резултат.
(25)
При оценката на пропорционалността Комисията разгледа също необходимостта от други мерки освен ограниченията на вноса, а именно ограничения в ползването на пристанища. Тъй като използването на пристанища за зареждане с гориво, разтоварване на сушата, смяна на екипажи, ремонт и почивка е обичайна и необходима дейност, свързана с улова на херинга, Комисията заключи, че тези мерки също са необходими и че не съществуват алтернативни, по-малко ограничителни мерки, които да предотвратят използването от страна на флота на Фарьорските острови на съоръженията на ЕС при извършване на неустойчив улов на херинга.
(26)
При оценката на краткосрочното и дългосрочното въздействие на мерките върху околната среда, търговията, икономиката и обществото, както и на свързаната с прилагането им административна тежест, може да се заключи, че мерките са разумни и че няма да имат неприемливо въздействие или да създадат ненужна административна тежест. Въздействието върху околната среда е положително, тъй като се очаква мерките да подобрят устойчивостта на запаса от херинга. Въздействието върху търговията е умерено, тъй като независимо от незабавното икономическо влияние, което следва да се очаква, в средносрочен план могат да бъдат намерени алтернативни механизми за обмен и в крайна сметка не следва да се очакват затруднения в доставките в рамките на ЕС. Прогнозира се, че икономическото и социалното въздействие ще бъдат умерени в краткосрочен план, тъй като те са свързани с въздействието върху търговията; ако мерките постигнат желаното въздействие, в средносрочен и в дългосрочен план те със сигурност ще имат много положително въздействие върху редица флотове, които са силно зависими от пелагичния улов в икономическо отношение. Административната тежест от мерките ще бъде относително малка, като се има предвид, че повечето средства за контрол, включително персоналът, необходими за прилагане на мерките в държавите членки, вече съществуват.
(27)
На последно място, Комисията разгледа съвместимостта на мерките с международното право и стигна до заключението, че те се вземат с цел запазване на заплашен от изчерпване рибен запас и целят ефективно избягване на неговата свръхексплоатация, тъй като мерките имат за цел запасът от атлантическо-скандинавска херинга да се поддържа в безопасни биологични граници. Мерките се прилагат заедно със собствените мерки на Съюза за опазване (член 5, параграф 1, буква б) от Регламент (ЕС) № 1026/2012). По-специално, в съответствие с препоръките на Международния съвет за изследване на морето (ICES), Съюзът намали улова си с 26 % и се съобразява изцяло с условията и ограниченията на дългосрочния план за управление, който беше договорен и приведен в действие от крайбрежните държави през 1999 г., и който през май 2013 г. беше отново потвърден от ICES като съвместим с подхода на предпазливост и като правилен подход за управление, имащ за цел да се поддържа уловът в безопасни биологични граници. Освен това няма убедителни научни данни, които да сочат, че Фарьорските острови имат право върху по-голям дял от запаса на атлантическо-скандинавска херинга, поради което би било целесъобразно те да ограничат улова си в съответствие с препоръките на ICES за 2013 г.
(28)
Следователно мерките, приети на първо време, следва да включват: а) забрана за внос на херинга и скумрия от атлантическо-скандинавските запаси, както и рибни продукти, съдържащи тези риби или приготвени от тях, и б) ограничения за използването на пристанищата на Съюза от кораби, извършващи риболов от запасите на атлантическо-скандинавска херинга и скумрия под контрола на Фарьорските острови, както и от кораби, които превозват риба или рибни продукти с произход от такъв риболов. За да се улесни изпълнението на мерките, приложими към корабите, които извършват риболов от съответните запаси на херинга или скумрия или които превозват риба или рибни продукти с произход от тези запаси, на държавите членки следва да се предостави списък на тези кораби. За да се определи дали херингата или скумрията са уловени под контрола на Фарьорските острови, следва да се използва схемата за сертифициране на улова, предвидена в глава III от Регламент (ЕО) № 1005/2008 на Съвета от 29 септември 2008 г. за създаване на система на Общността за предотвратяване, възпиране и премахване на незаконния, недеклариран и нерегулиран риболов, за изменение на регламенти (ЕИО) № 2847/93, (ЕО) № 1936/2001 и (ЕО) № 601/2004 и за отмяна на регламенти (ЕО) № 1093/94 и (ЕО) № 1447/1999 (5).
(29)
Мерките, предвидени в настоящия регламент, са в съответствие със становището на Комитета по рибарство и аквакултури,
ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
Член 1
Предмет
С настоящия регламент Фарьорските острови се определят като държава, която позволява неустойчив риболов на запаса от атлантическо-скандинавска херинга и се установяват мерки по отношение на Фарьорските острови с цел да се гарантира запазването в дългосрочен план на този запас.
Член 2
Обхват и цели
Настоящият регламент се прилага към улова на атлантическо-скандинавска херинга, извършван под контрола на Фарьорските острови. С него се цели да се гарантира запазването в дългосрочен план на запаса от атлантическо-скандинавска херинга.
Член 3
Определения
За целите на настоящия регламент се прилагат следните определения:
а)
„запас от атлантическо-скандинавска херинга“ означава запасът от херинга (Clupea harengus) от подзони I, II, V, XII и XIV на ICES (Международен съвет за изследване на морето) (6);
б)
„атлантическо-скандинавска херинга“ означава рибата от запаса от атлантическо-скандинавска херинга;
в)
„скумрия“ означава риба от вида Scomber scombrus, която е уловена в зоните, населявани от атлантическо-скандинавска херинга;
г)
„уловена под контрола на Фарьорските острови“ означава уловена от кораби, плаващи под флага на Фарьорските острови, или от кораби, плаващи под контрола на друга държава, на които е разрешено да извършват риболов в изключителната икономическа зона на Фарьорските острови или които са наети от стопански субект от Фарьорските острови или от органи на Фарьорските острови.
Член 4
Определяне
Фарьорските острови се определят като държава, която позволява неустойчив улов на риба от запаса от атлантическо-скандинавска херинга.
Член 5
Мерки
1. Забранява се въвеждането на територията на Съюза, включително за целите на трансбордиране в пристанищата, на посочените в приложението риба или рибни продукти, които се състоят от атлантическо-скандинавска херинга или скумрия, които са приготвени от такава риба или които съдържат такава риба, уловена под контрола на Фарьорските острови.
2. Забранява се използването на пристанищата на Съюза от кораби, плаващи под флага на Фарьорските острови, които извършват улов на атлантическо-скандинавска херинга или скумрия, и от кораби, които превозват риба или рибни продукти с произход от атлантическо-скандинавска херинга или скумрия, уловена от кораби, плаващи под флага на Фарьорските острови, или от кораби, получили разрешение от тази държава, които плават под друг флаг. Тази забрана не се прилага в случаите на непреодолима сила или бедствие по смисъла на член 18 от Конвенцията на ООН по морско право от 1982 г. по отношение на предоставянето на услуги, необходими единствено за справяне с тези ситуации.
Член 6
Изпълнение
1. Компетентните органи на държавите членки използват схемата за сертифициране на улова, предвидена в глава III от Регламент (ЕО) № 1005/2008, за да определят продуктите, обхванати от забраната, установена в член 5, параграф 1 от настоящия регламент.
2. За да се улесни изпълнението на забраната, установена в член 5, параграф 2, на държавите членки се предоставят примерни списъци на корабите, за които има достоверни данни, че са извършвали улов или понастоящем извършват улов на атлантическо-скандинавска херинга или скумрия под контрола на Фарьорските острови.
Член 7
Влизане в сила
Настоящият регламент влиза в сила на седмия ден след публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави членки.
Съставено в Брюксел на 20 август 2013 година.
ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΌΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 793/2013 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ
της 20ής Αυγούστου 2013
για τη θέσπιση μέτρων όσον αφορά τις Φερόες Νήσους, προκειμένου να εξασφαλιστεί η διατήρηση του αποθέματος ατλαντοσκανδιναβικής ρέγγας
(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
Έχοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1026/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Οκτωβρίου 2012, για τη λήψη ορισμένων μέτρων με στόχο τη διατήρηση των ιχθυαποθεμάτων, κατά των χωρών οι οποίες επιτρέπουν τη διεξαγωγή μη βιώσιμης αλιείας (1), και ιδίως το άρθρο 4,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Το απόθεμα ατλαντοσκανδιναβικής ρέγγας (που αναφέρεται επίσης ως νορβηγική ρέγγα εαρινής ωοτοκίας) είναι το μεγαλύτερο απόθεμα ρέγγας του κόσμου. Παρήγαγε αλιεύματα της τάξης του ενός έως δύο εκατομμυρίων τόνων. Ωστόσο, η υπερβολική εκμετάλλευση λόγω υπεραλίευσης οδήγησε σε κατάρρευση των αποθεμάτων και σε παύση όλων των αλιευτικών δραστηριοτήτων για πάνω από δύο δεκαετίες μεταξύ των αρχών της δεκαετίας του 1970 και των μέσων της δεκαετίας του 1990, με πολύ σοβαρές συνέπειες για τους στόλους που εκμεταλλεύονταν το εν λόγω απόθεμα.
(2)
Το απόθεμα ατλαντοσκανδιναβικής ρέγγας ήταν υπό διαχείριση, από την εποχή της αποκατάστασης του αποθέματος και της επανέναρξης της αλιευτικής δραστηριότητας το 1996, μετά από διαβουλεύσεις μεταξύ των πέντε μερών των οποίων την αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) επισκέπτονται αυτά τα ψάρια κατά τη διάρκεια του μεταναστευτικού κύκλου τους: της Ρωσικής Ομοσπονδίας, της Νορβηγίας, των Φερόων Νήσων, της Ισλανδίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: «τα παράκτια κράτη»).
(3)
Από το 2007, το καθεστώς που συμφωνήθηκε κατά τις διαβουλεύσεις μεταξύ των παράκτιων κρατών περιλάμβανε οριστικούς κανόνες σχετικά με την κοινοχρησία των συνολικών επιτρεπόμενων αλιευμάτων και δέσμευση για τη διατήρηση της σχετικής σταθερότητας των μεριδίων για τα μελλοντικά έτη. Τα μερίδια που συμφωνήθηκαν για το απόθεμα ατλαντοσκανδιναβικής ρέγγας ήταν 5,16 % για τις Φερόες Νήσους, 14,51 % για την Ισλανδία, 6,51 % για την Ένωση, 61 % για τη Νορβηγία και 12,82 % για τη Ρωσική Ομοσπονδία. Επιπλέον, στα παράκτια κράτη ίσχυε επίσης προ πολλού συμφωνία για από κοινού και μόνο επανεξέταση και αναθεώρηση των από κοινού συμφωνημένων διαχειριστικών ρυθμίσεων, βάσει νέων επιστημονικών συμβουλών και μέχρι μια δεδομένη ημερομηνία.
(4)
Προκειμένου να διευκολυνθεί ο καθορισμός των συνολικών επιτρεπόμενων αλιευμάτων, τα παράκτια κράτη είχαν συμφωνήσει και θέσει σε εφαρμογή, με βάση τις διαθέσιμες επιστημονικές γνώσεις, μακροπρόθεσμο σχέδιο διαχείρισης σύμφωνο με την προληπτική προσέγγιση, που είχε σκοπό να διατηρεί την αλιεία εντός ασφαλών βιολογικών ορίων και ήταν σχεδιασμένο για τη διασφάλιση της βιώσιμης αλιείας.
(5)
Αυτό το μακροπρόθεσμο σχέδιο διαχείρισης αποσκοπούσε στην αποφυγή της μείωσης του αποθέματος κάτω από το επίπεδο βιομάζας των 2 500 000 t και στην καταβολή κάθε δυνατής προσπάθειας για να διατηρηθεί άνω των 5 000 000 t, επίπεδο που θεωρείται ότι παράγει τη μέγιστη βιώσιμη απόδοση. Αυτό επρόκειτο να επιτευχθεί με τον περιορισμό της αλίευσης κατά τρόπο συνεπή με θνησιμότητα λόγω αλιείας ίση με 0,125. Είχε συμφωνηθεί ότι, εάν το επίπεδο βιομάζας μειωνόταν κάτω από το επίπεδο των 5 000 000 t, η θνησιμότητα λόγω αλίευσης θα έπρεπε να μειωθεί, έτσι ώστε να εξασφαλιστεί η ταχεία αποκατάσταση του αποθέματος.
(6)
Τον Σεπτέμβριο του 2012 το Διεθνές Συμβούλιο για την Εξερεύνηση των Θαλασσών (ICES) σύστησε, σύμφωνα με την προληπτική προσέγγιση που προβλέπεται στο σχέδιο διαχείρισης, ότι το συνολικό επιτρεπόμενο αλίευμα (TAC) για τα πέντε παράκτια κράτη δεν θα έπρεπε να υπερβαίνει τους 619 000 τόνους το 2013, πράγμα το οποίο αντιπροσωπεύει μείωση κατά 26 % σε σύγκριση με τα TAC που είχαν καθοριστεί για το 2012.
(7)
Στις διαβουλεύσεις των παράκτιων κρατών που διεξήχθησαν από τον Οκτώβριο του 2012 έως τον Ιανουάριο του 2013 για να γίνουν διαπραγματεύσεις σχετικά με τις ρυθμίσεις για το 2013, οι αντιπρόσωποι των Φερόων Νήσων δήλωσαν, με συνέπεια και επανειλημμένα, την άρνησή τους να συνεχίσουν να εφαρμόζουν το ισχύον σύστημα καταμερισμού. Η συμφωνία σχετικά με τις ρυθμίσεις για το 2013 συνήφθη τελικά στις 18 Ιανουαρίου του 2013 μεταξύ τεσσάρων μόλις παράκτιων κρατών, προκειμένου να διατηρηθεί μια συντονισμένη διαχείριση του αποθέματος από τα παράκτια κράτη, στο μέτρο του δυνατού. Τα εγκεκριμένα πρακτικά των εν λόγω διαβουλεύσεων, με ημερομηνία 23 Ιανουαρίου 2013, ορίζουν ότι: «Οι αντιπροσωπείες εξέφρασαν την ανησυχία τους για το γεγονός ότι οι Φερόες Νήσοι αποσύρθηκαν από τη συμφωνία των παράκτιων κρατών χωρίς προηγούμενη κοινοποίηση». Ενόψει της αδυναμίας να επιτευχθεί συμφωνία διακανονισμού με πέντε μέρη λόγω της απόσυρσης των Φερόων Νήσων από τις διαβουλεύσεις, συμφωνήθηκε μεταξύ των υπόλοιπων τεσσάρων μερών να ληφθούν υπόψη τα αλιευτικά συμφέροντα των Φερόων Νήσων με διαχωρισμό του παραδοσιακού τους μεριδίου, δηλαδή του μεριδίου που κατείχαν οι Φερόες Νήσοι από τον διακανονισμό του 2007, που αντιστοιχούσε σε 31 000 τόνους (5,16 % του TAC).
(8)
Κατά τη διάρκεια των διαβουλεύσεων των παράκτιων κρατών που διήρκεσαν έως τις 23 Ιανουαρίου 2013, οι αντιπρόσωποι των Φερόων Νήσων δεν έκαναν καμία αίτηση για συγκεκριμένο μερίδιο, δεν υπέβαλαν καμία προφορική ή γραπτή πρόταση για νέα συμφωνία καταμερισμού, δεν επεδίωξαν να συζητήσουν με τα τέσσερα άλλα μέρη και δεν έκαναν καμία προσπάθεια να συνεργαστούν στη συζήτηση για συμφωνία για το 2013.
(9)
Ο υπουργός Αλιείας των Φερόων Νήσων ανακοίνωσε σε δήλωσή του την 26η Μαρτίου 2013 ότι είχε οριστεί μονομερώς όριο αλιευμάτων ύψους 105 230 τόνων για το στόλο των Φερόων Νήσων, που αντιπροσωπεύει το 17 % των συνιστώμενων TAC ή περισσότερο από το τριπλάσιο του μεριδίου που θα αντιστοιχούσε στην εφαρμογή των ρυθμίσεων που είχαν ήδη συμφωνηθεί και αύξηση κατά 145 % του μεριδίου που είχε το 2012. Αυτή η μονομερής αναγγελία πρέπει να αξιολογηθεί υπό το φως των προαναφερόμενων επιστημονικών γνωμοδοτήσεων για μείωση των αλιευμάτων το 2013 κατά 26 %. Με την εν λόγω ανακοίνωση, οι Φερόες Νήσοι εγκατέλειψαν εκ των πραγμάτων το από κοινού συμφωνηθέν σχέδιο διαχείρισης.
(10)
Με τις εν λόγω ενέργειες, οι Φερόες Νήσοι επέδειξαν έλλειψη συνεργασίας με την Ένωση και τα άλλα παράκτια κράτη στη διαχείριση ενός αποθέματος κοινού ενδιαφέροντος, της ατλαντοσκανδιναβικής ρέγγας, και παρέλειψαν να συμμορφωθούν με τις υποχρεώσεις που υπέχουν δυνάμει του άρθρου 61 παράγραφος 2, του άρθρου 63 παράγραφοι 1 και 2, του άρθρου 118, του άρθρου 119 και του άρθρου 300 της σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας, της 10ης Δεκεμβρίου 1982 (UNCLOS) και του άρθρου 5 και 6 και 8 παράγραφοι 1 και 2 της συμφωνίας των Ηνωμένων Εθνών για την εφαρμογή των διατάξεων της σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας, της 10ης Δεκεμβρίου 1982, σχετικά με τη διατήρηση και διαχείριση των αποθεμάτων ιχθύων και άκρως μεταναστευτικών αποθεμάτων ιχθύων (UNFSA).
(11)
Εάν καλύπτονταν τα ποσοτικά όρια που έχουν οριστεί από τα τέσσερα παράκτια κράτη και τις Φερόες Νήσους, το σύνολο των αλιευμάτων θα ανερχόταν σε 692 290 t, που θα αποτελούσε υπεραλίευση σε σύγκριση με το συνιστώμενο TAC. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις και προβλέψεις αλιευμάτων του ICES κατά την παροχή συμβουλών για τη διαχείριση της αλιευτικής περιόδου του 2013 (2), αλιεύματα τέτοιου ύψους θα μπορούσαν να οδηγήσουν τη βιομάζα του αποθέματος αναπαραγωγής (ΒΑΑ) στις αρχές του 2014 σε επίπεδο 4 200 000 t, πολύ χαμηλότερο από το επίπεδο των 5 000 000 t που αναμένεται να παράγει τη μέγιστη βιώσιμη απόδοση.
(12)
Επιπλέον, νέα επιστημονικά στοιχεία διαθέσιμα στο κοινό, τα οποία δημοσιοποίησε το ICES τον Μάιο του 2013 (3), επιβεβαιώνουν ότι το μακροπρόθεσμο σχέδιο διαχείρισης όπως έχει σχεδιαστεί (με στόχο ποσοστό θνησιμότητας λόγω αλιείας ύψους 0,125) είναι σύμφωνο με την αρχή της προφύλαξης, ενώ μια αύξηση της θνησιμότητας λόγω αλιείας στην τιμή των 0,15, η οποία είναι ισοδύναμη με εκείνη που απορρέει από την αύξηση του μεριδίου των Φερόων Νήσων, καθιστά το σχέδιο μη σύμφωνο με την αρχή της προφύλαξης, με συνακόλουθο αυξημένο κίνδυνο κατάρρευσης του αποθέματος.
(13)
Σύμφωνα με το άρθρο 3 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1026/2012, μια χώρα μπορεί να θεωρηθεί ως χώρα που επιτρέπει τη διεξαγωγή μη βιώσιμης αλιείας σε περίπτωση που: α) δεν συνεργάζεται στη διαχείριση ενός αποθέματος κοινού ενδιαφέροντος σε πλήρη συμφωνία με τις διατάξεις της σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας, της 10ης Δεκεμβρίου 1982 (UNCLOS) και τη συμφωνία των Ηνωμένων Εθνών για την εφαρμογή των διατάξεων της σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας, της 10ης Δεκεμβρίου 1982, όσον αφορά τη διατήρηση και διαχείριση των αλληλοεπικαλυπτόμενων αλιευτικών αποθεμάτων και των άκρως μεταναστευτικών αποθεμάτων ιχθύων της 4ης Αυγούστου του 1995 (UNFSA), ή οποιασδήποτε άλλης διεθνούς συμφωνίας ή κανόνα διεθνούς δικαίου· και β) ή: i) δεν έχει εγκρίνει αναγκαία μέτρα με στόχο τη διαχείριση της αλιείας ή ii) έχει εγκρίνει μέτρα διαχείρισης της αλιείας δίχως όμως να λαμβάνει δεόντως υπόψη τα δικαιώματα, τα συμφέροντα και τα καθήκοντα των άλλων χωρών και της Ένωσης ενώ τα εν λόγω μέτρα διαχείρισης της αλιείας, όταν εξετάζονται σε συνδυασμό με μέτρα που λαμβάνουν άλλες χώρες και η Ένωση, οδηγούν σε αλιευτικές δραστηριότητες οι οποίες θα μπορούσαν να έχουν ως αποτέλεσμα τη μη βιώσιμη κατάσταση του αποθέματος.
(14)
Ως αποτέλεσμα των παραπάνω εκτιμήσεων, οι Φερόες Νήσοι πληρούν όλα τα κριτήρια για να θεωρηθούν ως χώρα που επιτρέπει τη διεξαγωγή μη βιώσιμης αλιείας, και ως εκ τούτου η Επιτροπή μπορεί να θεσπίσει τα μέτρα που προβλέπονται στον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1026/2012.
(15)
Η Επιτροπή, σύμφωνα με το άρθρο 6 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1026/2012, αποφάσισε να κοινοποιήσει στην τοπική κυβέρνηση των Φερόων Νήσων και στην κυβέρνηση της Δανίας, με απόφαση της 17ης Μαΐου 2013 (4) και επιστολή της ίδιας ημερομηνίας, την πρόθεσή της να χαρακτηρίσει τις Φερόες Νήσους, ως χώρα που επιτρέπει τη διεξαγωγή μη βιώσιμης αλιείας, δηλώνοντας τους λόγους για τον εν λόγω χαρακτηρισμό και περιγράφοντας τα πιθανά μέτρα που μπορεί να ληφθούν δυνάμει του εν λόγω κανονισμού. Η τοπική κυβέρνηση των Φερόων Νήσων αναγνώρισε την παραλαβή της επιστολής την ίδια ημέρα.
(16)
Στις 17 Ιουνίου 2013 η τοπική κυβέρνηση των Φερόων Νήσων απάντησε στην κοινοποίηση αμφισβητώντας τα επιχειρήματα που προέβαλε η Επιτροπή με δικά της επιχειρήματα, και συγκεκριμένα ότι δεν έχουν αποσυρθεί από τις διαβουλεύσεις, ότι εξακολουθούν να είναι αποφασισμένοι να βρουν μια λύση κατόπιν διαπραγματεύσεων για την κατανομή των αποθεμάτων και ότι η ΕΕ δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει εξαναγκαστικά μέτρα. Ωστόσο, ούτε εξέφρασαν την πρόθεση να τροποποιήσουν την απόφασή τους για τα μη βιώσιμα όρια αλιευμάτων για το 2013 ούτε έδωσαν σαφή αιτιολόγηση για τα υψηλά όρια αλιευμάτων για το 2013, πέραν ενός μη τεκμηριωμένου ισχυρισμού σχετικά με «αυξημένη στατιστική εμφάνιση του αποθέματος αυτού κατά τα τελευταία έτη σε θαλάσσιες ζώνες που υπάγονται στη δικαιοδοσία των Φερόων Νήσων».
(17)
Η Επιτροπή εξέτασε την υφιστάμενη επιστημονική βιβλιογραφία σχετικά με το θέμα και βρήκε μόνο δηλώσεις που αφήνουν να διαφανεί περιστασιακή εμφάνιση ρέγγας στα ύδατα των Φερόων Νήσων για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα όταν είναι η εποχή τους, αλλά δεν βρήκε καμία παραπομπή που επιτρέπει να ερμηνευθεί το φαινόμενο αυτό ως σταθερή ή μόνιμη αύξηση της αφθονίας. Όσον αφορά το επιχείρημα που προβάλλεται από τις Φερόες Νήσους ότι το απόθεμα θα υποχωρήσει κάτω από τη ΜΒΑ το 2014 σε κάθε περίπτωση, και όχι ως συνέπεια του αυξημένου μονομερούς μεριδίου, θα πρέπει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με τις τελευταίες επιστημονικές γνωμοδοτήσεις [βλέπε αιτιολογική σκέψη (12) ανωτέρω], αν και το απόθεμα μπορεί να ανακάμψει και να ανέλθει εκ νέου στη ΜΒΑ, θα παραμείνει για περισσότερο χρόνο κάτω από το εν λόγω επίπεδο και με υψηλότερο κίνδυνο κατάρρευσης του αποθέματος εάν ο τρέχων στόχος θνησιμότητας λόγω αλιείας αυξηθεί σε τιμή ισοδύναμη με εκείνη που προκύπτει από το αυξημένο μερίδιο των Φερόων Νήσων.
(18)
Η Επιτροπή, ύστερα από διεξοδική ανάλυση των επιχειρημάτων της τοπικής κυβέρνησης των Φερόων Νήσων, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αυτές δεν συνιστούν ανατροπή του σκεπτικού της κοινοποίησης της Επιτροπής ή αντικειμενικό λόγο για να δικαιολογηθεί η έλλειψη συνεργασίας αυτής της χώρας. Το συμπέρασμα αυτό, σε συνδυασμό με την απροθυμία διόρθωσης των μονομερών ορίων αλιευμάτων για το έτος 2013, οδήγησε την Επιτροπή στο συμπέρασμα ότι οι Φερόες Νήσοι εξακολουθούν να πληρούν τα κριτήρια για να χαρακτηριστούν ως χώρα που επιτρέπει τη διεξαγωγή μη βιώσιμης αλιείας.
(19)
Ως εκ τούτου, η Επιτροπή θεωρεί ότι είναι αναγκαίο να θεσπίσει μέτρα σύμφωνα με το άρθρο 4 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1026/2012.
(20)
Τα μέτρα αυτά πρέπει να είναι αποτελεσματικά και αναλογικά προς την επίτευξη του στόχου τους όσον αφορά τη διατήρηση και θα πρέπει να εμποδίζουν τις Φερόες Νήσους να επωφεληθούν από τις αγορές, τους λιμένες και τις εγκαταστάσεις της Ένωσης για την εκ μέρους τους διατήρηση της μη βιώσιμης αλιείας ρέγγας.
(21)
Επιπλέον, η Επιτροπή αξιολόγησε τις περιβαλλοντικές, εμπορικές, οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις, τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα, των μέτρων που μπορούν να εκδοθούν σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1026/2012, καθώς και τον διοικητικό φόρτο που συνδέεται με την εφαρμογή τους.
(22)
Με βάση την αξιολόγηση αυτή, φαίνεται σκόπιμο να εκδώσει, ως πρώτο βήμα, ορισμένα μέτρα που παρατίθενται στα στοιχεία γ), δ), ε) και θ) του άρθρου 4 παράγραφος 1 του κανονισμού (EE) αριθ. 1026/2012. Εφόσον τα μέτρα αυτά αποδειχθούν αναποτελεσματικά, και εφόσον οι Φερόες Νήσοι εξακολουθούν να επιτρέπουν τη διεξαγωγή μη βιώσιμης αλιείας, μπορεί να ληφθούν περαιτέρω μέτρα.
(23)
Η αλιεία ρέγγας των Φερόων Νήσων, που πραγματοποιείται με πελαγικές τράτες, μπορεί να είναι κατευθυνόμενη αλιεία κατά τους ψυχρότερους μήνες του έτους, αλλά είναι μεικτού τύπου αλιεία κατά τα τέλη της άνοιξης και το καλοκαίρι, οπότε ρέγγα και σκουμπρί αλιεύονται σε παρόμοιες ποσότητες. Τα δύο είδη είναι δυνατόν να αλιεύονται από το ίδιο σκάφος στην ίδια ανάσυρση, κατά τη διάρκεια του ίδιου αλιευτικού ταξιδιού ή στα ίδια αλιευτικά πεδία σε όλη τη διάρκεια της περιόδου. Το σκουμπρί είναι, κατά συνέπεια, συναφές είδος με τη ρέγγα. Ως εκ τούτου, με τη συνέχιση της αλίευσης και της εξαγωγής σκουμπριού, οι Φερόες Νήσοι θα οδηγηθούν επίσης στη συνέχιση της αλίευσης μεγάλων ποσοτήτων ρέγγας, που αποτελεί απαραίτητο παρεμπίπτον αλίευμα, ακόμη και αν η ρέγγα δεν ήταν δυνατό να εξαχθεί στην Ένωση. Συνεπώς, εάν στα μέτρα δεν περιλαμβάνονται επίσης οι εισαγωγές σκουμπριού, θα υπονομευόταν η αποτελεσματικότητα της απαγόρευσης των εισαγωγών ρέγγας ως μέσου για την αποφυγή περαιτέρω βλάβης στη βιωσιμότητα του αποθέματος ρέγγας. Το σκουμπρί συμβιοί με τη ρέγγα σε τέτοιο βαθμό ώστε, κατά την αλιεία του σκουμπριού στο πλαίσιο της αλιείας υπό τον έλεγχο των Φερόων Νήσων, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να αλιευθεί ρέγγα. Ως εκ τούτου, όλα τα σκουμπριά που αλιεύονται υπό τον έλεγχο των Φερόων Νήσων ενδέχεται να έχουν αλιευθεί από κοινού με ρέγγες. Κατά συνέπεια, για να είναι αποτελεσματικά τα εμπορικά μέτρα, θα πρέπει να καλύπτουν τόσο τις ρέγγες όσο και τα σκουμπριά.
(24)
Προκειμένου να εκτιμήσει την αναλογικότητα των μέτρων, και ιδίως για να αποφασίσει εάν οι περιορισμοί στο εμπόριο των κυριότερων ειδών που αλιεύονται κατά την αλιεία ρέγγας θα πρέπει να αφορούν μόνο μια ορισμένη ποσότητα ή αν θα πρέπει να απαγορεύσει όλες τις εισαγωγές, η Επιτροπή εξέτασε κατά πόσον θα μπορούσαν να προβλεφθούν, ως πιο αναλογικά, άλλα εναλλακτικά μέτρα πλην της πλήρους απαγόρευσης εισαγωγών όλων των προϊόντων ρέγγας ή αυτών που περιέχουν ρέγγα ή σκουμπρί. Εξετάστηκαν τρεις πιθανές εναλλακτικές λύσεις: i) ο ποσοτικός περιορισμός όλων των προϊόντων, που περιορίζει τις εισαγωγές στις παραδοσιακές ανταλλαγές, ii) η πλήρης απαγόρευση μόνο νωπών, κατεψυγμένων και κονσερβοποιημένων ιχθύων, που δεν περιέχουν πιο επεξεργασμένα προϊόντα όπως ιχθυάλευρα και ιχθυέλαια, και iii) η απαγόρευση εισαγωγών που περιορίζεται μόνο στη ρέγγα και σε προϊόντα ρέγγας. Ενώ η πρώτη από αυτές τις τρεις λύσεις μπορεί να είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική λόγω της μεγάλης σημασίας που έχουν οι εξαγωγές ιχθυάλευρων από τις Φερόες Νήσους στην ΕΕ, η λύση αυτή θεωρείται επιβαρυντική σ’ αυτό το στάδιο, ειδικότερα εάν ληφθεί υπόψη, αφενός, το γεγονός ότι μπορεί να επηρεάσει τομείς της αλιευτικής βιομηχανίας των Φερόων Νήσων που δεν έχουν άμεση σχέση με τον τομέα της πελαγικής αλιείας και, αφετέρου, ότι θα δημιουργήσει υψηλό διοικητικό φόρτο ως προς την ανάλυση δειγμάτων ιχθυάλευρων και ιχθυέλαιων σε εξειδικευμένα εργαστήρια ώστε να καθοριστεί η σύνθεσή τους ανά είδος. Η τρίτη λύση, όπως αναφέρθηκε ανωτέρω, θεωρείται αναποτελεσματική στον βαθμό που οι πιθανές οικονομικές της συνέπειες μπορούν εύκολα να αντισταθμιστούν από εξαγωγές σκουμπριών. Η δεύτερη εναλλακτική λύση προσφέρει, επομένως, την καλύτερη ισορροπία μεταξύ των μέσων και των επιθυμητών αποτελεσμάτων τους, ενώ δεν υπάρχουν λιγότερο δαπανηρά μέτρα που θα μπορούσαν να επιτύχουν το αναγκαίο αποτέλεσμα.
(25)
Κατά την εκτίμηση της αναλογικότητας, η Επιτροπή εξέτασε επίσης αν είναι αναγκαία τα άλλα μέτρα πλην των περιορισμών κατά την εισαγωγή, και ιδίως οι περιορισμοί ως προς τη χρήση λιμένων. Επειδή η χρήση λιμένων για τον ανεφοδιασμό με καύσιμα, την εκφόρτωση, την ανταλλαγή πληρωμάτων, επισκευές και ανάπαυση συνιστούν συνήθεις και αναγκαίες δραστηριότητες που συνδέονται με την αλίευση ρέγγας, η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τέτοια μέτρα είναι επίσης αναγκαία και δεν υπάρχουν εναλλακτικά, λιγότερο περιοριστικά μέτρα που θα εμποδίζουν τους στόλους των Φερόων Νήσων να επωφελούνται από εγκαταστάσεις της ΕΕ για να συνεχίσουν τη μη βιώσιμη αλιεία ρέγγας.
(26)
Κατά την αξιολόγηση των περιβαλλοντικών, εμπορικών, οικονομικών και κοινωνικών επιπτώσεων των μέτρων βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, καθώς και του διοικητικού φόρτου που συνδέεται με την υλοποίησή τους, μπορεί να συναχθεί ότι τα μέτρα είναι εύλογα και δεν θα έχουν απαράδεκτες επιπτώσεις ή δεν θα δημιουργήσουν περιττό φόρτο. Οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις των μέτρων είναι θετικές, επειδή αναμένεται ότι θα συμβάλουν στη βελτίωση της βιωσιμότητας του αποθέματος ρέγγας. Οι εμπορικές επιπτώσεις τους θα είναι μικρές, επειδή, παρόλο που αναμένονται άμεσες οικονομικές επιπτώσεις, μπορούν να βρεθούν εναλλακτικοί μηχανισμοί ανταλλαγής μεσοπρόθεσμα και σε τελική ανάλυση δεν αναμένονται ελλείψεις στις προμήθειες εντός της ΕΕ. Οι οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις αναμένεται να είναι περιορισμένες βραχυπρόθεσμα, εφόσον θα συνδέονται με τις εμπορικές επιπτώσεις. Ωστόσο, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, εάν τα μέτρα επιτύχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα, θα είναι αναγκαστικά θετικά, ιδίως για ορισμένους στόλους των οποίων η οικονομική εξάρτηση από πελαγίσια ψάρια είναι υψηλή. Ο διοικητικός φόρτος λόγω των μέτρων θα είναι σχετικά χαμηλός, εάν ληφθεί υπόψη ότι ήδη υπάρχουν τα περισσότερα από τα μέσα ελέγχου, συμπεριλαμβανομένου του προσωπικού, που είναι αναγκαία για την επιβολή των μέτρων στα κράτη μέλη.
(27)
Τέλος, η Επιτροπή εξέτασε τη συμβατότητα των μέτρων με το διεθνές δίκαιο και συνήγαγε ότι αυτά αφορούν τη διατήρηση ενός δυνητικά εξαντλήσιμου αποθέματος ψαριών και αποσκοπούν στην αποφυγή μιας πραγματικής υπερεκμετάλλευσης των αποθεμάτων, δεδομένου ότι τα μέτρα αποσκοπούν στη διατήρηση του ατλαντοσκανδιναβικού αποθέματος ρέγγας εντός ασφαλών βιολογικών ορίων. Τα μέτρα αυτά εφαρμόζονται σε συνδυασμό με τα ενωσιακά μέτρα διατήρησης [άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο β του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1026/2012]. Ειδικότερα, η Ένωση μείωσε τα αλιεύματά της κατά 26 %, σύμφωνα με τη σύσταση του Διεθνούς Συμβουλίου για την Εξερεύνηση των Θαλασσών (ICES) και η Ένωση εφαρμόζει πλήρως τους όρους και περιορισμούς του μακροπρόθεσμου σχεδίου διαχείρισης, το οποίο έχει συμφωνηθεί και εφαρμόζεται από τα παράκτια κράτη από το 1999 και έχει επιβεβαιωθεί και πάλι από το ICES τον Μάιο του 2013, ως σύμφωνο με την προληπτική προσέγγιση και ως ορθή προσέγγιση της διαχείρισης προκειμένου η συγκομιδή να παραμένει εντός ασφαλών βιολογικών ορίων. Επιπλέον, δεν υπάρχουν πειστικά επιστημονικά στοιχεία που να υποδεικνύουν ότι οι Φερόες Νήσοι δικαιούνται ένα υψηλότερο μερίδιο στην αλιεία ατλαντοσκανδιναβικής ρέγγας· εκ τούτου, θα ήταν σκόπιμη η μείωση των αλιευμάτων τους, όπως συνιστάται από το ICES για το 2013.
(28)
Κατά συνέπεια, στα μέτρα που πρέπει να θεσπιστούν σε πρώτο στάδιο πρέπει να περιλαμβάνονται: α) η απαγόρευση των εισαγωγών ρέγγας και σκουμπριού από ατλαντοσκανδιναβικά αποθέματα καθώς και αλιευτικών προϊόντων που περιέχουν ή παρασκευάζονται από ψάρια· και β) περιορισμοί σχετικά με τη χρήση των λιμένων της Ένωσης από σκάφη που αλιεύουν ατλαντοσκανδιναβική ρέγγα και αποθέματα σκουμπριού υπό τον έλεγχο των Φερόων Νήσων και από σκάφη που μεταφέρουν ψάρια και προϊόντα αλιείας που προέρχονται από την εν λόγω αλιεία. Για να διευκολυνθεί η επιβολή των μέτρων που εφαρμόζονται στα σκάφη τα οποία αλιεύουν στα σχετικά αποθέματα ρέγγας ή σκουμπριού ή μεταφέρουν ιχθύς ή αλιευτικά προϊόντα προερχόμενα από αυτά τα αποθέματα, τα κράτη μέλη θα πρέπει να διαθέτουν καταλόγους των σκαφών αυτών. Για να διαπιστωθεί εάν έχουν αλιευθεί ρέγγες ή σκουμπριά υπό τον έλεγχο των Φερόων Νήσων, θα πρέπει να γίνει χρήση του συστήματος πιστοποίησης αλιευμάτων που καθορίζεται στο κεφάλαιο III του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1005/2008 του Συμβουλίου, της 29ης Σεπτεμβρίου 2008, περί δημιουργίας κοινοτικού συστήματος πρόληψης, αποτροπής και εξάλειψης της παράνομης, λαθραίας και άναρχης αλιείας, τροποποίησης των κανονισμών (ΕΟΚ) αριθ. 2847/93, (ΕΚ) αριθ. 1936/2001 και (ΕΚ) αριθ. 601/2004 και κατάργησης των κανονισμών (ΕΚ) αριθ. 1093/94 και (ΕΚ) αριθ. 1447/1999 (5).
(29)
Τα μέτρα που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό είναι σύμφωνα με τη γνώμη της επιτροπής αλιείας και υδατοκαλλιέργειας,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
Άρθρο 1
Αντικείμενο
Ο παρών κανονισμός χαρακτηρίζει τις Φερόες Νήσους ως χώρα που επιτρέπει τη μη βιώσιμη αλιεία του αποθέματος ατλαντοσκανδιναβικής ρέγγας και θεσπίζει μέτρα έναντι των Φερόων Νήσων για να διασφαλιστεί η μακροπρόθεσμη διατήρηση αυτού του αποθέματος.
Άρθρο 2
Πεδίο και στόχοι
Ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται στην αλιεία ατλαντοσκανδιναβικής ρέγγας που διεξάγεται υπό τον έλεγχο των Φερόων Νήσων. Έχει ως στόχο να διασφαλίσει τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του αποθέματος ατλαντοσκανδιναβικής ρέγγας.
Άρθρο 3
Ορισμοί
Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:
α)
Ως απόθεμα ατλαντοσκανδιναβικής ρέγγας νοείται το απόθεμα ρέγγας (Clupea harengus) στις υποπεριοχές I, II, V, XII και XIV του ICES (Διεθνούς Συμβουλίου για την Εξερεύνηση των Θαλασσών) (6).
β)
Ο όρος «ατλαντοσκανδιναβική ρέγγα» υποδηλώνει τους ιχθύς από το απόθεμα ατλαντοσκανδιναβικής ρέγγας.
γ)
Σκουμπρί είναι ιχθύς του είδους Scomber scombrus που έχει αλιευθεί στις περιοχές στις οποίες απαντάται ατλαντοσκανδιναβική ρέγγα.
δ)
«Που έχουν αλιευθεί υπό τον έλεγχο των Φερόων Νήσων» σημαίνει ότι έχουν αλιευθεί από σκάφη που φέρουν τη σημαία των Φερόων Νήσων ή από σκάφη που φέρουν τη σημαία άλλου κράτους και διαθέτουν άδεια αλιείας στην αποκλειστική οικονομική ζώνη των Φερόων Νήσων ή έχουν ναυλωθεί από εταιρεία ή αρχές των Φερόων Νήσων.
Άρθρο 4
Χαρακτηρισμός
Οι Φερόες Νήσοι χαρακτηρίζονται ως χώρα που επιτρέπει τη μη βιώσιμη αλιεία αποθεμάτων ατλαντοσκανδιναβικής ρέγγας.
Άρθρο 5
Μέτρα
1. Απαγορεύεται η εισαγωγή στο έδαφος της Ένωσης, συμπεριλαμβανομένων των μεταφορτώσεων σε λιμένες, ιχθύων ή αλιευτικών προϊόντων που καθορίζονται στο παράρτημα και τα οποία συνίστανται σε ατλαντοσκανδιναβική ρέγγα ή σκουμπρί, προέρχονται από αυτά ή τα περιέχουν και έχουν αλιευθεί υπό τον έλεγχο των Φερόων Νήσων.
2. Απαγορεύεται η χρήση λιμένων της Ένωσης σε σκάφη τα οποία φέρουν τη σημαία των Φερόων Νήσων τα οποία αλιεύουν ατλαντοσκανδιναβική ρέγγα ή σκουμπρί και από σκάφη που μεταφέρουν ιχθύς ή αλιευτικά προϊόντα προερχόμενα από ατλαντοσκανδιναβική ρέγγα ή σκουμπρί που έχουν αλιευθεί είτε από σκάφη που φέρουν τη σημαία αυτής της χώρας ή από σκάφη που διαθέτουν άδεια αλιείας από αυτή ενώ φέρουν σημαία άλλους κράτους. Η απαγόρευση αυτή δεν εφαρμόζεται σε περιπτώσεις ανωτέρας βίας ή κινδύνου κατά την έννοια του άρθρου 18 της σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας του 1982 για υπηρεσίες που είναι απολύτως αναγκαίες για την αντιμετώπιση των καταστάσεων αυτών.
Άρθρο 6
Εφαρμογή
1. Οι αρμόδιες αρχές των κρατών μελών κάνουν χρήση του συστήματος πιστοποίησης αλιευμάτων που καθορίζεται στο κεφάλαιο III του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1005/2008 για να εντοπίζουν κάθε προϊόν που καλύπτεται από την απαγόρευση που καθορίζεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 του παρόντος κανονισμού.
2. Για να διευκολυνθεί η απαγόρευση που καθορίζεται στο άρθρο 5 παράγραφος 2, τα κράτη μέλη θα λάβουν ενδεικτικούς καταλόγους σκαφών τα οποία, σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές δεδομένων, έχουν αλιεύσει ή αλιεύουν επί του παρόντος ατλαντοσκανδιναβική ρέγγα ή σκουμπρί υπό τον έλεγχο των Φερόων Νήσων.
Άρθρο 7
Έναρξη ισχύος
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την έβδομη ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
Βρυξέλλες, 20 Αυγούστου 2013.