ДЕЛЕГИРАН РЕГЛАМЕНТ (ЕС) № 152/2013 НА КОМИСИЯТА
от 19 декември 2012 година
за допълнение на Регламент (ЕС) № 648/2012 на Европейския парламент и на Съвета във връзка с регулаторните технически стандарти относно капиталовите изисквания за централните контрагенти
(текст от значение за ЕИП)
ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
като взе предвид становището на Европейската централна банка (1),
като взе предвид Регламент (ЕС) № 648/2012 на Европейския парламент и на Съвета от 4 юли 2012 година относно извънборсовите деривати, централните контрагенти и регистрите на транзакции (2), и по-специално член 16, параграф 3 от него,
като има предвид, че:
(1)
Регламент (ЕС) № 648/2012 г. определя, наред с други въпроси, пруденциалните изисквания по отношение на централните контрагенти (ЦК), за да се гарантира, че те са сигурни и стабилни и че винаги спазват капиталовите изисквания. Като се има предвид, че до голяма степен рисковете, произтичащи от клирингови дейности, се покриват със специални финансови ресурси, такива капиталови изисквания следва да подсигурят, че ЦК винаги разполага с достатъчно капитал срещу кредитен риск, риск от контрагента, пазарен риск, операционен риск, правен риск и бизнес риск, които не са покрити от споменатите специални финансови ресурси, и че той е в състояние при необходимост организирано да преустанови или преструктурира своите операции.
(2)
Разпоредбите относно капитала на кредитните институции и инвестиционните посредници следва по-специално да бъдат взети предвид във връзка с техническите стандарти, тъй като при изпълнение на дейности без покритие ЦК са изложени на рискове, сходни с рисковете, на които са изложени кредитните институции и инвестиционните посредници. Съответните части на Принципите за инфраструктурата на финансовите пазари, издадени от Комитета по платежни и сетълмент системи и Международната организация на комисиите по ценни книжа („принципи CPSS - IOSCO“), също следва да бъдат взети предвид. За да се гарантира, че те са в състояние да извършат организирано преустановяване на дейността или преструктуриране на своите дейности, ЦК следва да разполагат с достатъчно финансови ресурси, за да посрещнат оперативните си разходи за определен период от време. ЦК следва да могат през този период да въвеждат всякакви мерки, за да реорганизират най-важните си операции, включително посредством рекапитализация, смяна на ръководството, преразглеждане на бизнес стратегиите, структурата на разходите или таксите, преструктуриране на предоставяните услуги, ликвидация на клиринговия портфейл или сливане или прехвърляне на техните клирингови дейности на друг ЦК. В периода на преустановяване или преструктуриране е необходимо ЦК да продължава дейността си. Въпреки че в този случай някои разходи, като маркетинговите например, може да намалеят, други разходи, като например правните, може да се повишат. Поради това използването на брутните годишни оперативни разходи се счита за уместно приближение до действителните разходи при преустановяване или преструктуриране на операциите на ЦК. С цел да се вземе предвид разнообразието на счетоводните практики на различните ЦК, оперативните разходи следва да се разглеждат в съответствие с международните стандарти за финансово отчитане (МСФО), приети в съответствие с Регламент (ЕО) № 1606/2002 на Европейския парламент и на Съвета от 19 юли 2002 г. за прилагането на международните счетоводни стандарти (3), или в съответствие с редица ограничени други правила, приложими в тази област, както е посочено в правото на Съюза.
(3)
Тъй като капиталът във всеки един момент следва да бъде достатъчен, за да осигури организирано преустановяване на дейността и подходяща защита срещу евентуални рискове, както се изисква от член 16, параграф 2 от Регламент (ЕС) № 648/2012, е необходимо да се създаде инструмент за ранно предупреждение, за да се даде възможност на компетентните органи да получат информация достатъчно време преди да възникне ситуация, при която капиталът на ЦК е близо до капиталовото изискване, чрез въвеждане на праг за уведомяване на равнище 110 % от размера на капиталовото изискване.
(4)
Въпреки трудностите при количественото определяне на експозицията към операционен риск, Директива 2006/48/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 14 юни 2006 г. относно предприемането и осъществяването на дейност от кредитните институции (4) е подходяща база са сравнение с цел определяне на капиталовото изискване за ЦК. В съответствие с Директива 2006/48/ЕО определението на операционния риск следва да включва правния риск по отношение на техническите стандарти за капиталовите изисквания за централните контрагенти.
(5)
Директива 2006/48/ЕО и Директива 2006/49/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 14 юни 2006 г. относно капиталовата адекватност на инвестиционните посредници и кредитните институции (5) са подходяща база за сравнение за целите на определянето на капиталовите изисквания за покриване на кредитни рискове, рискове от контрагента и пазарни рискове, които не са покрити със специални финансови ресурси, тъй като те са сходни на рисковете, поемани от кредитните институции или инвестиционните посредници.
(6)
ЦК не следва да държат капитал за експозицията към търговски риск и за вноските в гаранционния фонд, които възникват по силата на споразумение за оперативна съвместимост, когато са изпълнени изискванията по членове 52 и 53 от Регламент (ЕС) № 648/2012. Когато обаче тези изисквания не са изпълнени, връзките между различни ЦК биха могли да ги изложат на допълнителни рискове, ако предоставеното от тях обезпечение не е напълно защитено, а несъстоятелността достатъчно отдалечена, или ако вноските в гаранционния фонд са изложени на риск в случай на изпадане в несъстоятелност на клирингов член на получаващ ЦК. Следователно в такива случаи капиталовите изисквания следва да се прилагат по отношение на вноските в гаранционния фонд, както и по отношение на експозицията към търговски риск спрямо други ЦК. С цел да се избегне ефектът на доминото правилата за вноските в гаранционния фонд към други ЦК следва по принцип да бъдат по-консервативни от правилата за експозицията на кредитните институции спрямо ЦК. Собствените ресурси на ЦК, използвани за вноски в гаранционен фонд на друг ЦК, не трябва да се вземат предвид за целите на член 16, параграф 2 от Регламент (ЕС) № 648/2012, тъй като те не са инвестирани в съответствие с неговата инвестиционна политика. Също така те не следва да бъдат отчитани два пъти за целите на изчисляването на размера на рисково претеглената експозиция, произтичаща от тези вноски.
(7)
Времето, необходимо за организирано преустановяване на дейността, е строго зависимо от клиринговите услуги, предоставяни от ЦК, и от пазарната среда, в която той действа, особено в случаите, когато друг ЦК може да поеме неговите услуги. Поради това броят на месеците, необходими за преустановяване на дейността, следва да се основава на собствената оценка на ЦК, която следва да бъде одобрена от компетентния орган. Следва да бъде изискан като минимум шестмесечен период с цел да се осигури разумно равнище на капиталовите изисквания.
(8)
Бизнес риск е рискът, който даден ЦК поема поради своята ефективност и потенциалните промени в общите стопански условия, което е вероятно да накърни неговото финансово състояние в резултат на спад в приходите или увеличение на разходите, водещи до загуба, която трябва да се приспадне от неговия капитал. Тъй като равнището на бизнес риска е силно зависимо от конкретното състояние на всеки ЦК и е обусловено от различни фактори, като например неефективни процедури, неблагоприятни пазарни условия, неподходящ отговор на технологичния напредък или лошо изпълнение на бизнес стратегиите, капиталовото изискване следва да се основава на собствената оценка на ЦК, която се одобрява от компетентния орган. Необходимо е да бъде въведен долен праг с цел да се осигури разумно равнище на капиталовите изисквания.
(9)
Европейският банков орган (ЕБО) работи в тясно сътрудничество с Европейската система на централните банки (ЕСЦБ) и се консултира с Европейския орган за ценни книжа и пазари (ЕОЦКП), преди да представи проектите на технически стандарти, на които се основава настоящият регламент. Той също така проведе открити обществени консултации по проектите на регулаторни технически стандарти, анализира свързаните с тях възможни разходи и ползи и поиска становището на Групата на участниците от банковия сектор, създадена в съответствие с член 37 от Регламент (ЕС) № 1093/2010 на Европейския парламент и на Съвета (6).
(10)
Настоящият регламент се основава на проектите за регулаторни технически стандарти, представени от Европейския надзорен орган (Европейския банков орган) на Европейската комисия,
ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
Член 1
Капиталови изисквания
1. ЦК държи капитал, включително неразпределена печалба и резерви, който във всеки един момент е по-голям или равен на сбора от:
а)
капиталовите изисквания за ЦК за преустановяване или преструктуриране на дейността, изчислени в съответствие с член 2;
б)
капиталовите изисквания за ЦК за операционни и правни рискове, изчислени в съответствие с член 3;
в)
капиталовите изисквания за ЦК за кредитен риск, риск от контрагента и пазарен риск, изчислени в съответствие с член 4;
г)
капиталовите изисквания за ЦК за бизнес риск, изчислен в съответствие с член 5.
2. ЦК разполага с процедури за определяне на всички източници на рискове, които може да окажат въздействие върху текущото му функциониране, и взема под внимание вероятността от потенциални неблагоприятни последици за приходите или разходите си и равнището на своя капитал.
3. Ако размерът на капитала, държан от ЦК в съответствие с параграф 1, е по-нисък от 110 % от капиталовите изисквания или по-нисък от 110 % от 7,5 млн. евро („праг за уведомяване“), ЦК уведомява незабавно компетентния орган и актуализира представената информация поне веднъж седмично, докато размерът на капитала, държан от ЦК, отново надхвърли прага за уведомяване.
4. Уведомлението се прави в писмена форма и съдържа следните елементи:
а)
причините за спадане на капитала на ЦК под прага за уведомяване и описание на краткосрочната перспектива пред финансовото състояние на ЦК;
б)
подробно описание на мерките, които ЦК възнамерява да предприеме, за да подсигури текущото спазване на капиталовите изисквания.
Член 2
Капиталови изисквания за преустановяване или преструктуриране на дейността
1. ЦК разделя своите годишни брутни оперативни разходи на дванадесет, за да се изчислят неговите месечни брутни оперативни разходи, и умножава полученото число с продължителността на периода на преустановяване или преструктуриране на дейността, определен в съответствие с параграф 2. Резултатът от това изчисление представлява капиталът, необходим за подсигуряване на организирано преустановяване или преструктуриране на дейността на ЦК.
2. С цел да се определи продължителността на периода за преустановяване или преструктуриране на дейността, посочен в параграф 1, ЦК предоставя за одобрение на компетентния орган и в съответствие с правомощията на този компетентен орган съгласно дял III от Регламент (ЕС) № 648/2012 своята собствена оценка за подходящия период от време за преустановяване или преструктуриране на дейността. Периодът, определен с оценката, трябва да бъде достатъчен, за да подсигури, в това число и при неблагоприятни пазарни условия, организирано спиране или преструктуриране на дейността на ЦК чрез реорганизация на дейността, ликвидация на неговия клирингов портфейл или прехвърляне на клиринговата дейност към друг ЦК. Оценката следва да отчита ликвидността, падежната структура и потенциалните трансгранични пречки за позициите на ЦК и видовете продукти, подлежащи на клиринг. Продължителността на периода за преустановяване или преструктуриране на дейността, използван за изчисляването на капиталовото изискване, е най-малко шест месеца.
3. ЦК актуализира своята оценка за подходящия период от време за преустановяване или преструктуриране на дейността, когато е налице значителна промяна в допусканията, стоящи в основата на оценката, и представя тази актуализирана оценка за одобрение от компетентния орган.
4. За целите на настоящия член оперативните разходи следва да се разглеждат в съответствие с международните стандарти за финансово отчитане (МСФО), приети съгласно Регламент (ЕО) № 1606/2002, или в съответствие с директиви 78/660/ЕИО (7), 83/349/ЕИО (8) и 86/635/ЕИО на Съвета (9), или в съответствие с общоприетите счетоводни принципи на трета държава, които са приети за еквивалентни на МСФО в съответствие с Регламент (ЕО) № 1569/2007 на Комисията (10), или със счетоводните стандарти на трета държава, чието използване е разрешено в съответствие с член 4 от същия регламент, в зависимост от случая. ЦК използват най-новата проверена от одитор информация от своя годиш финансов отчет.
Член 3
Капиталови изисквания за операционни и правни рискове
1. ЦК изчислява капиталовите си изисквания за операционни рискове, включително правни рискове, споменати в член 1, като използва подхода на базисния индикатор или усъвършенстваните подходи за измерване, както е предвидено в Директива 2006/48/ЕО, при спазване на ограниченията, предвидени в параграфи 2-7.
2. ЦК може да използва подхода на базисния индикатор за изчисляване на капиталовите си изисквания за операционен риск в съответствие с член 103 от Директива 2006/48/ЕО.
3. ЦК разполага с добре документирана система за оценка и управление на операционния риск, с ясно определени отговорности за тази система. Той оценява експозициите си към операционен риск и проследява важните за операционния риск данни, включително за претърпени съществени загуби. Тази система е обект на редовен преглед, който се извършва от независимо лице, притежаващо необходимите знания за извършване на този преглед.
4. Системата на ЦК за оценка на операционния риск трябва да бъде тясно интегрирана в процеса за управление на рисковете на ЦК. Нейните резултати са неразделна част от процеса за наблюдение и контрол на профила на операционния риск на ЦК.
5. ЦК въвежда система за докладване на висшето ръководство, чрез която се представя информация за операционния риск на съответните звена в ЦК. ЦК разполага с процедури за предприемане на подходящи действия според информацията в докладите за ръководството.
6. ЦК може също така да поиска от съответния компетентен орган разрешение да използва усъвършенствани подходи за измерване. Компетентният орган може да даде на ЦК разрешение за използване на усъвършенствани подходи за измерване, основани на неговите собствени системи за измерване на операционния риск, в съответствие с член 105 от Директива 2006/48/ЕО.
7. ЦК, които използват усъвършенстваните подходи за измерване, посочени в параграф 6, за изчисляването на капиталовите си изисквания за операционен риск, притежават капитал, който е във всички случаи по-голям или равен на 80 % от капитала, изискван при подхода на базисния индикатор в съответствие с параграф 2.
Член 4
Капиталови изисквания за кредитен риск, кредитен риск от контрагента и пазарен риск, които не са обхванати от специални финансови ресурси, посочени в членове 41-44 от Регламент (ЕС) № 648/2012
1. ЦК изчислява капиталовите си изисквания, посочени в член 1, като сума от 8 % от размера на рисково претеглените експозиции за кредитен риск и кредитен риск от контрагента и неговите капиталови изисквания за пазарен риск, изчислени в съответствие с директиви 2006/48/ЕО и 2006/49/ЕО, при спазване на ограниченията, предвидени в параграфи от 2 до 5.
2. За изчисляване на капиталовите изисквания за пазарен риск, който не е покрит със специални финансови ресурси, посочени в членове 41-44 от Регламент (ЕС) № 648/2012, ЦК използват методите, предвидени в приложения от I до IV към Директива 2006/49/ЕО.
3. За изчисляване на размера на рисково претеглените експозиции за кредитен риск, който не е обхванат от специални финансови ресурси, посочени в членове 41-44 от Регламент (ЕС) № 648/2012, ЦК прилага стандартизирания подход за кредитен риск, предвиден в членове от 78 до 83 от Директива 2006/48/ЕО.
4. За изчисляване на размера на рисково претеглените експозиции за кредитен риск от контрагента, който не е покрит със специални финансови ресурси, посочени в членове 41-44 от Регламент (ЕС) № 648/2012, ЦК използват подхода на оценяване по пазарна стойност, предвиден в приложение III, част 3 към Директива 2006/48/ЕО, както и разширения метод за финансово обезпечение, като прилагат надзорните корекции за променливост, предвидени в приложение VIII, част 3 към Директива 2006/48/ЕО.
5. Ако не са изпълнени всички условия, посочени в членове 52 и 53 от Регламент (ЕС) № 648/2012, и ако ЦК не използват собствените си ресурси, ЦК прилагат рисково тегло в размер на 1 250 % към експозицията си, произтичаща от вноските в гаранционния фонд на друг ЦК, и рисково тегло от 2 % към търговските си експозиции спрямо друг ЦК.
Член 5
Капиталови изисквания за бизнес риск
1. ЦК предоставят на компетентния орган за одобрение в съответствие с неговите правомощия съгласно дял III от Регламент (ЕС) № 648/2012 своята собствена оценка на капитала, необходим за покриване на загуби в резултат на бизнес риск, въз основа на разумно предвидими неблагоприятни сценарии, съобразени с техните бизнес модели.
2. Капиталовото изискване за бизнес риск е равно на одобрената оценка, но не по-малко от 25 % от годишните брутни оперативни разходи. За целите на настоящия член брутните оперативни разходи се разглеждат в съответствие с член 2, параграф 4.
Член 6
Настоящият регламент влиза в сила на двадесетия ден след публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави членки.
Съставено в Брюксел на 19 декември 2012 година
ΚΑΤ’ ΕΞΟΥΣΙΟΔΌΤΗΣΗ ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 152/2013 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ
της 19ης Δεκεμβρίου 2012
για τη συμπλήρωση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά ρυθμιστικά τεχνικά πρότυπα για τις κεφαλαιακές απαιτήσεις κεντρικού αντισυμβαλλομένου
(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (1),
Έχοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 648/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 4ης Ιουλίου 2012, για τα εξωχρηματιστηριακά παράγωγα, τους κεντρικούς αντισυμβαλλομένους και τα αρχεία καταγραφής συναλλαγών (2), και ιδίως το άρθρο 16 παράγραφος 3,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 648/2012 καθορίζει, μεταξύ άλλων, απαιτήσεις προληπτικής εποπτείας για τους κεντρικούς αντισυμβαλλομένους, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι είναι ασφαλείς και υγιείς και συμμορφώνονται, ανά πάσα στιγμή, με τις κεφαλαιακές απαιτήσεις. Δεδομένου ότι, σε μεγάλο βαθμό, οι κίνδυνοι που απορρέουν από δραστηριότητες εκκαθάρισης καλύπτονται από συγκεκριμένους χρηματοοικονομικούς πόρους, οι εν λόγω κεφαλαιακές απαιτήσεις θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διαθέτει, ανά πάσα στιγμή, επαρκή κεφαλαιοποίηση έναντι πιστωτικών κινδύνων, κινδύνων αντισυμβαλλομένου, κινδύνων αγοράς, λειτουργικών κινδύνων, νομικών και επιχειρηματικών κινδύνων, οι οποίοι δεν καλύπτονται ήδη από τους εν λόγω συγκεκριμένους χρηματοοικονομικούς πόρους, και ότι είναι σε θέση, εν ανάγκη, να προβεί σε εύτακτη εκκαθάριση ή αναδιάρθρωση των δραστηριοτήτων του.
(2)
Αναφορικά με τα τεχνικά πρότυπα, θα πρέπει να ληφθεί ιδιαίτερα υπόψη η κεφαλαιακή μεταχείριση πιστωτικών ιδρυμάτων και εταιρειών επενδύσεων, επειδή οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι είναι εκτεθειμένοι, κατά την άσκηση μη καλυμμένων δραστηριοτήτων, σε κινδύνους που είναι παρεμφερείς με τους κινδύνους τους οποίους διατρέχουν τα πιστωτικά ιδρύματα και οι εταιρείες επενδύσεων. Θα πρέπει επίσης να ληφθούν υπόψη σχετικά μέρη των αρχών για την υποδομή της χρηματοπιστωτικής αγοράς, που διατύπωσε η Επιτροπή Συστημάτων Πληρωμών και Διακανονισμού και ο Διεθνής Οργανισμός των Επιτροπών Κεφαλαιαγοράς («Αρχές CPSS-IOSCO Principles»). Προκειμένου να εξασφαλιστεί ότι είναι σε θέση να οργανώσουν εύτακτο τερματισμό της λειτουργίας ή αναδιάρθρωση των δραστηριοτήτων τους, οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι θα πρέπει να κατέχουν επαρκείς χρηματοοικονομικούς πόρους για να αντιμετωπίσουν λειτουργικές δαπάνες για ενδεδειγμένη χρονική περίοδο. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θα πρέπει να είναι σε θέση, κατά την εν λόγω χρονική περίοδο, να εφαρμόσει κάθε είδους ρύθμιση προκειμένου να αναδιοργανώσει τις κρίσιμες δραστηριότητές του, μεταξύ άλλων, ανακεφαλαιοποίηση, αντικατάσταση της διοίκησης, αναθεώρηση των επιχειρηματικών στρατηγικών του, των δομών κόστους ή τελών, αναδιάρθρωση των υπηρεσιών που παρέχει, ρευστοποίηση του χαρτοφυλακίου του εκκαθάρισης ή συγχώνευσή του με -ή μεταβίβαση των εκκαθαριστικών δραστηριοτήτων του σε- άλλον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο. Κατά τη διάρκεια του τερματισμού της λειτουργίας ή της αναδιάρθρωσης, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος χρειάζεται ακόμη να συνεχίζει τις δραστηριότητές του. Αν και στην περίπτωση αυτή ορισμένα κόστη, όπως κόστη εμπορικής προώθησης, μπορεί να μειωθούν, άλλα κόστη, όπως νομικά έξοδα, ενδέχεται να αυξηθούν. Ως εκ τούτου, η χρησιμοποίηση των ακαθάριστων ετήσιων λειτουργικών εξόδων θεωρείται κατάλληλη προσέγγιση των πραγματικών δαπανών κατά τον τερματισμό της λειτουργίας ή την αναδιάρθρωση των δραστηριοτήτων του κεντρικού αντισυμβαλλομένου. Προκειμένου να ληφθεί υπόψη η ποικιλία των λογιστικών πρακτικών, τις οποίες εφαρμόζουν διάφοροι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι, οι λειτουργικές δαπάνες θα πρέπει να εκτιμώνται σύμφωνα με τα Διεθνή Πρότυπα Χρηματοοικονομικής Πληροφόρησης (ΔΠΧΠ), που εγκρίθηκαν βάσει του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1606/2002 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 19ης Ιουλίου 2002, για την εφαρμογή διεθνών λογιστικών προτύπων (3) ή σύμφωνα με έναν περιορισμένο αριθμό άλλων εφαρμοστέων κανόνων στον εν λόγω τομέα, όπως προβλέπεται στο ενωσιακό δίκαιο.
(3)
Καθώς το κεφάλαιο θα είναι, ανά πάσα στιγμή, επαρκές για να διασφαλίσει εύτακτο τερματισμό της λειτουργίας και κατάλληλη προστασία έναντι των σχετικών κινδύνων, όπως απαιτείται από το άρθρο 16 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012, είναι αναγκαίο να θεσπιστεί ένα εργαλείο έγκαιρης προειδοποίησης, το οποίο να επιτρέπει στις αρμόδιες αρχές να αποκτούν αρκετά εκ των προτέρων γνώση της κατάστασης κατά την οποία το κεφάλαιο του κεντρικού αντισυμβαλλομένου προσεγγίζει την κεφαλαιακή απαίτηση, με την καθιέρωση ενός κατωφλίου κοινοποίησης, καθορισμένο στο 110 % της κεφαλαιακής απαίτησης.
(4)
Παρά τις δυσκολίες όσον αφορά τον ποσοτικό προσδιορισμό της έκθεσης σε λειτουργικό κίνδυνο, η οδηγία 2006/48/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 2006, σχετικά με την ανάληψη και την άσκηση δραστηριότητας πιστωτικών ιδρυμάτων (4) αποτελεί το σχετικό σημείο αναφοράς για τον σκοπό του καθορισμού των κεφαλαιακών απαιτήσεων των κεντρικών αντισυμβαλλομένων. Σύμφωνα με την οδηγία 2006/48/ΕΚ, ο ορισμός του λειτουργικού κινδύνου, στο πλαίσιο των τεχνικών προτύπων για τις κεφαλαιακές απαιτήσεις κεντρικού αντισυμβαλλομένου, θα πρέπει να περιλαμβάνει και τον νομικό κίνδυνο.
(5)
Η οδηγία 2006/48/ΕΚ και η οδηγία 2006/49/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 2006, για την επάρκεια των ιδίων κεφαλαίων των επιχειρήσεων επενδύσεων και των πιστωτικών ιδρυμάτων (5) αποτελούν το κατάλληλο σημείο αναφοράς για τον σκοπό του καθορισμού των κεφαλαιακών απαιτήσεων για την κάλυψη πιστωτικού κινδύνου, κινδύνου αντισυμβαλλομένου και κινδύνου αγοράς που δεν καλύπτονται από συγκεκριμένους χρηματοοικονομικούς πόρους, εφόσον είναι παρεμφερείς με εκείνες που εφαρμόζουν τα πιστωτικά ιδρύματα ή οι επιχειρήσεις επενδύσεων.
(6)
Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος δεν υποχρεούται να κατέχει κεφάλαια για ανοίγματα διαπραγμάτευσης και εισφορές σε κεφάλαιο εκκαθάρισης που προκύπτουν στο πλαίσιο ρύθμισης διαλειτουργικότητας, εφόσον πληρούνται οι απαιτήσεις των άρθρων 52 και 53 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012. Ωστόσο, όταν αυτές οι απαιτήσεις δεν πληρούνται, οι δεσμοί μεταξύ κεντρικών αντισυμβαλλομένων μπορεί να τους εκθέσουν σε επιπρόσθετο κίνδυνο, εάν η ασφάλεια που τους έχει παρασχεθεί από αυτούς δεν είναι πλήρως προστατευμένη και αποστασιοποιημένη από τον κίνδυνο πτώχευσης ή εάν οι εισφορές σε κεφάλαιο εκκαθάρισης βρίσκονται σε κίνδυνο, σε περίπτωση που εκκαθαριστικό μέλος του αποδέκτη κεντρικού αντισυμβαλλομένου αθετεί τις υποχρεώσεις του. Ως εκ τούτου, στις περιπτώσεις αυτές, οι κεφαλαιακές απαιτήσεις θα πρέπει να ισχύουν για εισφορές στο κεφάλαιο εκκαθάρισης και για ανοίγματα διαπραγμάτευσης με άλλους κεντρικούς αντισυμβαλλομένους. Προκειμένου να αποφευχθούν οι επιπτώσεις της μετάδοσης, η μεταχείριση όσον αφορά τις εισφορές στο κεφάλαιο εκκαθάρισης άλλων κεντρικών αντισυμβαλλομένων θα πρέπει να είναι εν γένει πιο συντηρητική από τη μεταχείριση των ανοιγμάτων πιστωτικών ιδρυμάτων σε κεντρικούς αντισυμβαλλομένους. Οι ίδιοι πόροι ενός κεντρικού αντισυμβαλλομένου που χρησιμοποιούνται ως εισφορά στο κεφάλαιο εκκαθάρισης άλλου κεντρικού αντισυμβαλλομένου δεν θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για τους σκοπούς του άρθρου 16 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012, καθώς δεν έχουν επενδυθεί σύμφωνα με την επενδυτική πολιτική του. Θα πρέπει επίσης να μην προσμετρούνται διπλά για τον σκοπό του υπολογισμού σταθμισμένων ανοιγμάτων κινδύνου που προκύπτουν από τις συγκεκριμένες εισφορές.
(7)
Ο χρόνος που απαιτείται για τον εύτακτο τερματισμό της λειτουργίας εξαρτάται αυστηρά από τις υπηρεσίες εκκαθάρισης που παρέχει ο ένας κεντρικός αντισυμβαλλόμενος και από το περιβάλλον αγοράς εντός της οποίας λειτουργεί, ιδίως στην περίπτωση που ένας άλλος κεντρικός αντισυμβαλλόμενος μπορεί να αναλάβει τη συνέχιση των υπηρεσιών του. Επομένως, ο αριθμός των μηνών που απαιτούνται για τον τερματισμό της λειτουργίας θα πρέπει να βασίζεται σε ιδία εκτίμηση του κεντρικού αντισυμβαλλομένου, η οποία υπόκειται στην έγκριση της αρμόδιας αρχής. Χρειάζεται να προβλεφθεί ένας ελάχιστος αριθμός έξι μηνών, ώστε να εξασφαλιστεί συνετό επίπεδο των κεφαλαιακών απαιτήσεων.
(8)
Ο επιχειρηματικός κίνδυνος αναφέρεται στον κίνδυνο τον οποίο αναλαμβάνει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος, λόγω της αποτελεσματικότητάς του και δυνητικών αλλαγών στις γενικές επιχειρηματικές συνθήκες, που πιθανόν να εξασθενίσουν τη χρηματοοικονομική του θέση ως συνέπεια της μείωσης των εσόδων του ή της αύξησης των δαπανών του, πράγμα που οδηγεί σε ζημία η οποία πρέπει να καταλογιστεί στο κεφάλαιό του. Εφόσον το επίπεδο επιχειρηματικού κινδύνου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη μεμονωμένη κατάσταση κάθε κεντρικού αντισυμβαλλομένου και μπορεί να προκληθεί από διάφορους παράγοντες, όπως αναποτελεσματικές διαδικασίες, δυσμενές περιβάλλον αγοράς, ατελέσφορη ανταπόκριση στην τεχνολογική πρόοδο ή πενιχρή εκτέλεση των επιχειρηματικών στρατηγικών, η κεφαλαιακή απαίτηση θα πρέπει να βασίζεται σε ιδία εκτίμηση του κεντρικού αντισυμβαλλομένου, υπό τον όρο της έγκρισης από την αρμόδια αρχή. Θα πρέπει να προβλεφθεί ένα συντηρητικό κατώτατο όριο, προκειμένου να εξασφαλιστεί συνετό επίπεδο των κεφαλαιακών απαιτήσεων.
(9)
Η Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών (ΕΑΤ) συνεργάστηκε στενά με το ευρωπαϊκό σύστημα κεντρικών τραπεζών (ΕΣΚΤ) και προέβη σε διαβούλευση με την Ευρωπαϊκή Αρχή Κινητών Αξιών και Αγορών (ΕΑΚΑΑ), πριν από την υποβολή των σχεδίων τεχνικών προτύπων στα οποία βασίζεται ο παρών κανονισμός. Πραγματοποίησε επίσης ανοικτές δημόσιες διαβουλεύσεις για τα σχέδια ρυθμιστικών τεχνικών προτύπων, ανέλυσε τα ενδεχόμενα συναφή κόστη και τις ωφέλειες και κάλεσε την Ομάδα Τραπεζικών Συμφεροντούχων, που έχει συσταθεί σύμφωνα με το άρθρο 37 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (6), να γνωμοδοτήσει επ’ αυτών.
(10)
Ο παρών κανονισμός βασίζεται στα σχέδια ρυθμιστικών τεχνικών προτύπων που υπέβαλε η Ευρωπαϊκή Εποπτική Αρχή (Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών) στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
Άρθρο 1
Κεφαλαιακές απαιτήσεις
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος κατέχει κεφάλαιο, περιλαμβανομένων των αδιανέμητων κερδών και των αποθεματικών, που ανά πάσα στιγμή ισούται τουλάχιστον με το ποσό:
α)
των κεφαλαιακών απαιτήσεων του κεντρικού αντισυμβαλλομένου για τερματισμό της λειτουργίας ή αναδιάρθρωση των δραστηριοτήτων του, υπολογιζόμενων σύμφωνα με το άρθρο 2·
β)
των κεφαλαιακών απαιτήσεων του κεντρικού αντισυμβαλλομένου για λειτουργικούς και νομικούς κινδύνους, υπολογιζόμενων σύμφωνα με το άρθρο 3·
γ)
των κεφαλαιακών απαιτήσεων του κεντρικού αντισυμβαλλομένου για πιστωτικό κίνδυνο, κίνδυνο αντισυμβαλλομένου και κίνδυνο αγοράς, υπολογιζόμενων σύμφωνα με το άρθρο 4·
δ)
των κεφαλαιακών απαιτήσεων του κεντρικού αντισυμβαλλομένου για επιχειρηματικό κίνδυνο, υπολογιζόμενων σύμφωνα με το άρθρο 5.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εφαρμόζει διαδικασίες για τον προσδιορισμό όλων των πηγών κινδύνων που μπορεί να επηρεάσουν τις τρέχουσες λειτουργίες του και εξετάζει την πιθανότητα δυνητικών δυσμενών επιπτώσεων για τα έσοδα ή τις δαπάνες του και το επίπεδο του κεφαλαίου του.
3. Εάν το ποσό κεφαλαίου που κατέχει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος σύμφωνα με την παράγραφο 1 είναι χαμηλότερο από 110 % των κεφαλαιακών απαιτήσεων ή χαμηλότερο από το 110 % των 7,5 εκατ. ευρώ («κατώφλι κοινοποίησης»), ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αποστέλλει αμέσως κοινοποίηση στην αρμόδια αρχή και την τηρεί ενήμερη τουλάχιστον σε εβδομαδιαία βάση, μέχρις ότου το ποσό του κεφαλαίου που κατέχει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος να υπερβεί πάλι το κατώφλι κοινοποίησης.
4. Η κοινοποίηση γίνεται γραπτώς και περιλαμβάνει τα ακόλουθα στοιχεία:
α)
τους λόγους για τους οποίους το κεφάλαιο του κεντρικού αντισυμβαλλομένου είναι χαμηλότερο από το κατώφλι κοινοποίησης και περιγραφή της βραχυπρόθεσμης προοπτικής της χρηματοοικονομικής κατάστασης του κεντρικού αντισυμβαλλομένου·
β)
συνολική περιγραφή των μέτρων που προτίθεται να λάβει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος για να διασφαλίσει τη διαρκή συμμόρφωση προς τις κεφαλαιακές απαιτήσεις.
Άρθρο 2
Κεφαλαιακές απαιτήσεις για τερματισμό της λειτουργίας ή αναδιάρθρωση
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διαιρεί τις ετήσιες ακαθάριστες λειτουργικές δαπάνες του διά δώδεκα προκειμένου να καθορίσει τις μηνιαίες ακαθάριστες λειτουργικές δαπάνες του, και πολλαπλασιάζει τον προκύπτοντα αριθμό επί το χρονικό διάστημα για τερματισμό της λειτουργίας ή αναδιάρθρωση των δραστηριοτήτων του, όπως καθορίζεται στην παράγραφο 2. Το αποτέλεσμα αυτού του υπολογισμού είναι το κεφάλαιο που απαιτείται για να διασφαλιστεί ο εύτακτος τερματισμός της λειτουργίας ή η αναδιάρθρωση των δραστηριοτήτων του κεντρικού αντισυμβαλλομένου.
2. Προκειμένου να καθοριστεί το χρονικό διάστημα για τον τερματισμό της λειτουργίας ή την αναδιάρθρωση των δραστηριοτήτων που αναφέρεται στην παράγραφο 1, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος υποβάλλει στην αρμόδια αρχή προς έγκριση, σύμφωνα με τις εξουσίες που διαθέτει η συγκεκριμένη αρμόδια αρχή βάσει του τίτλου III του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012, τη δική του εκτίμηση για το κατάλληλο χρονικό διάστημα που απαιτείται για τον τερματισμό της λειτουργίας ή την αναδιάρθρωση των δραστηριοτήτων του. Το εκτιμώμενο χρονικό διάστημα πρέπει να είναι επαρκές για να διασφαλίζει, μεταξύ άλλων σε ακραίες συνθήκες αγοράς, εύτακτο τερματισμό της λειτουργίας ή αναδιάρθρωση των δραστηριοτήτων του, αναδιοργάνωση των εργασιών του, ρευστοποίηση του χαρτοφυλακίου του εκκαθάρισης ή μεταβίβαση των δραστηριοτήτων του εκκαθάρισης σε άλλον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο. Η εκτίμηση λαμβάνει υπόψη τη ρευστότητα, το μέγεθος, τη δομή της ληκτότητας και τα δυνητικά διασυνοριακά εμπόδια των θέσεων του κεντρικού αντισυμβαλλομένου, καθώς και τον τύπο των εκκαθαριζόμενων προϊόντων. Το χρονικό διάστημα για τον τερματισμό της λειτουργίας ή την αναδιάρθρωση των δραστηριοτήτων του, που χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό της κεφαλαιακής απαίτησης, προβλέπεται να είναι τουλάχιστον έξι μήνες.
3. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος επικαιροποιεί την εκτίμησή του για το κατάλληλο χρονικό διάστημα όσον αφορά τον τερματισμό της λειτουργίας ή την αναδιάρθρωση των δραστηριοτήτων του, οσάκις υπάρχει σημαντική αλλαγή στις παραδοχές στις οποίες βασίζεται η εκτίμηση και υποβάλλει αυτή την επικαιροποιημένη εκτίμηση στην αρμόδια αρχή προς έγκριση.
4. Για τους σκοπούς του παρόντος άρθρου, οι λειτουργικές δαπάνες εκτιμώνται σύμφωνα με τα Διεθνή Πρότυπα Χρηματοοικονομικής Πληροφόρησης (ΔΠΧΠ), που εγκρίθηκαν βάσει του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1606/2002 ή σύμφωνα με τις οδηγίες του Συμβουλίου 78/660/ΕΟΚ (7), 83/349/ΕΟΚ (8) και 86/635/ΕΟΚ (9) ή σύμφωνα με γενικά αποδεκτές λογιστικές αρχές τρίτης χώρας που προσδιορίζονται ως ισοδύναμες με τα ΔΠΧΠ σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1569/2007 της Επιτροπής (10) ή λογιστικά πρότυπα τρίτης χώρας των οποίων η χρήση επιτρέπεται σύμφωνα με το άρθρο 4 του εν λόγω κανονισμού, ανάλογα με την περίπτωση. Οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι χρησιμοποιούν τα πλέον πρόσφατα ελεγμένα στοιχεία από τις ετήσιες οικονομικές καταστάσεις τους.
Άρθρο 3
Κεφαλαιακές απαιτήσεις για λειτουργικούς και νομικούς κινδύνους
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος υπολογίζει τις κεφαλαιακές απαιτήσεις του για λειτουργικούς -περιλαμβανομένων των νομικών- κινδύνους που αναφέρονται στο άρθρο 1 χρησιμοποιώντας είτε τη μέθοδο του βασικού δείκτη είτε εξελιγμένες μεθόδους μέτρησης, όπως προβλέπεται στην οδηγία 2006/48/ΕΚ, υπό τους περιορισμούς που προβλέπονται στις παραγράφους 2 έως 7.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος μπορεί να χρησιμοποιεί τη μέθοδο του βασικού δείκτη προκειμένου να υπολογίσει τις κεφαλαιακές απαιτήσεις του λειτουργικού κινδύνου σύμφωνα με το άρθρο 103 της οδηγίας 2006/48/ΕΚ.
3. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εφαρμόζει επαρκώς τεκμηριωμένο σύστημα εκτίμησης και διαχείρισης του λειτουργικού κινδύνου, με σαφείς ευθύνες που έχουν ανατεθεί για το συγκεκριμένο σύστημα. Προσδιορίζει τα ανοίγματά του σε λειτουργικούς κινδύνους και ανιχνεύει σχετικά δεδομένα για τους λειτουργικούς κινδύνους, περιλαμβανομένων δεδομένων για ουσιαστική ζημία. Το σύστημα υπόκειται σε τακτική επανεξέταση, η οποία διενεργείται από ανεξάρτητο μέρος που διαθέτει την απαραίτητη γνώση για τη διενέργεια της εν λόγω επανεξέτασης.
4. Το σύστημα αξιολόγησης του λειτουργικού κινδύνου του κεντρικού αντισυμβαλλομένου είναι στενά εντεταγμένο στις διαδικασίες διαχείρισης κινδύνου του κεντρικού αντισυμβαλλομένου. Το αποτέλεσμά του αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της διαδικασίας παρακολούθησης και ελέγχου των χαρακτηριστικών του λειτουργικού κινδύνου του κεντρικού αντισυμβαλλομένου.
5. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εφαρμόζει σύστημα υποβολής εκθέσεων σε ανώτατα διοικητικά στελέχη, στο πλαίσιο του οποίου διαβιβάζει εκθέσεις σχετικά με τον λειτουργικό κίνδυνο σε αρμοδίους στο εσωτερικό των ιδρυμάτων. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εφαρμόζει διαδικασίες για την ανάληψη κατάλληλης δράσης σύμφωνα με τις πληροφορίες που περιέχονται στις εκθέσεις προς τη διοίκηση.
6. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος μπορεί επίσης να υποβάλλει αίτηση στην αρμόδια αρχή του για χορήγηση άδειας χρήσης εξελιγμένων μεθόδων μέτρησης. Η αρμόδια αρχή μπορεί να χορηγήσει στον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο την άδεια να χρησιμοποιεί εξελιγμένες μεθόδους μέτρησης βάσει των δικών του λειτουργικών συστημάτων μέτρησης κινδύνου, σύμφωνα με το άρθρο 105 της οδηγίας 2006/48/ΕΚ.
7. Οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι που χρησιμοποιούν εξελιγμένες μεθόδους μέτρησης, όπως ορίζεται στην παράγραφο 6, για τον υπολογισμό των κεφαλαιακών απαιτήσεων τους για λειτουργικό κίνδυνο πρέπει να κατέχουν κεφάλαιο το οποίο ανά πάσα στιγμή να ισούται τουλάχιστον με το 80 % του κεφαλαίου που απαιτείται όταν χρησιμοποιούν τη μέθοδο του βασικού δείκτη σύμφωνα με την παράγραφο 2.
Άρθρο 4
Κεφαλαιακές απαιτήσεις για πιστωτικό κίνδυνο, κίνδυνο αντισυμβαλλομένου και κίνδυνο αγοράς που δεν καλύπτονται ήδη από συγκεκριμένους χρηματοοικονομικούς πόρους που αναφέρονται στα άρθρα 41 έως 44 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος υπολογίζει τις κεφαλαιακές απαιτήσεις του, που αναφέρονται στο άρθρο 1, ως το άθροισμα του 8 % των ποσών ανοίγματος σταθμισμένου κινδύνου για πιστωτικό κίνδυνο και πιστωτικό κίνδυνο αντισυμβαλλομένου και των κεφαλαιακών απαιτήσεών του για κίνδυνο αγοράς, υπολογιζόμενο σύμφωνα με τις οδηγίες 2006/48/ΕΚ και 2006/49/ΕΚ, υπό τους περιορισμούς που προβλέπονται στις παραγράφους 2 έως 5.
2. Για τον υπολογισμό των κεφαλαιακών απαιτήσεων για κίνδυνο αγοράς που δεν καλύπτεται ήδη από συγκεκριμένους χρηματοοικονομικούς πόρους που αναφέρονται στα άρθρα 41 έως 44 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος χρησιμοποιεί τις μεθόδους που προβλέπονται στα παραρτήματα I έως IV της οδηγίας 2006/49/ΕΚ.
3. Για τον υπολογισμό των ποσών ανοίγματος σταθμισμένου κινδύνου για πιστωτικό κίνδυνο που δεν καλύπτεται ήδη από συγκεκριμένους χρηματοοικονομικούς πόρους που αναφέρονται στα άρθρα 41 έως 44 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εφαρμόζει την τυποποιημένη μέθοδο για πιστωτικό κίνδυνο, που προβλέπεται στα άρθρα 78 έως 83 της οδηγίας 2006/48/ΕΚ.
4. Για τον υπολογισμό των ποσών ανοίγματος σταθμισμένου κινδύνου για πιστωτικό κίνδυνο αντισυμβαλλομένου που δεν καλύπτεται ήδη από συγκεκριμένους χρηματοοικονομικούς πόρους που αναφέρονται στα άρθρα 41 έως 44 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος χρησιμοποιεί τη μέθοδο καθημερινής αποτίμησης (mark-to-market), που προβλέπεται στο παράρτημα III μέρος 3 της οδηγίας 2006/48/ΕΚ, και την αναλυτική μέθοδο χρηματοοικονομικών εξασφαλίσεων που εφαρμόζει εποπτικούς συντελεστές προσαρμογής της μεταβλητότητας, όπως προβλέπεται στο παράρτημα VIII μέρος 3 της οδηγίας 2006/48/ΕΚ.
5. Εάν δεν πληρούνται όλοι οι όροι που αναφέρονται στα άρθρα 52 και 53 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012 και εάν ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος δεν χρησιμοποιεί τους ίδιους πόρους του, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εφαρμόζει συντελεστή στάθμισης κινδύνων 1 250 % στο άνοιγμά του που προκύπτει από εισφορές σε κεφάλαιο εκκαθάρισης άλλου κεντρικού αντισυμβαλλομένου και συντελεστή στάθμισης κινδύνων 2 % στα εμπορικά ανοίγματά του με άλλον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο.
Άρθρο 5
Κεφαλαιακές απαιτήσεις για επιχειρηματικό κίνδυνο
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος υποβάλλει στην αρμόδια αρχή προς έγκριση, σύμφωνα με τις εξουσίες της αρμόδιας αρχής δυνάμει του τίτλου III του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012, τη δική του εκτίμηση για το κεφάλαιο που απαιτείται για την κάλυψη ζημιών που προκύπτουν από επιχειρηματικό κίνδυνο βάσει εύλογα προβλέψιμων δυσμενών σεναρίων σχετικών με το επιχειρηματικό μοντέλο του.
2. Η κεφαλαιακή απαίτηση για επιχειρηματικό κίνδυνο ισούται με την εγκριθείσα εκτίμηση, με ελάχιστο ποσό ίσο με το 25 % των ετήσιων ακαθάριστων λειτουργικών δαπανών του. Για τους σκοπούς του παρόντος άρθρου, οι ακαθάριστες λειτουργικές δαπάνες εκτιμώνται σύμφωνα με το άρθρο 2 παράγραφος 4.
Άρθρο 6
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
Βρυξέλλες, 19 Δεκεμβρίου 2012.