РЕШЕНИЕ № 940/2014/ЕС НА СЪВЕТА
от 17 декември 2014 година
относно режима за облагане с данък „octroi de mer“ в най-отдалечените френски региони
СЪВЕТЪТ НА ЕВРОПЕЙСКИЯ СЪЮЗ,
като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз, и по-специално член 349 от него,
като взе предвид предложението на Европейската комисия,
след предаване на проекта на законодателния акт на националните парламенти,
като взе предвид становището на Европейския парламент,
в съответствие със специална законодателна процедура,
като има предвид, че:
(1)
Разпоредбите на Договора, които се прилагат по отношение на най-отдалечените региони на Съюза, част от които са отвъдморските департаменти на Франция, по принцип не допускат каквато и да било разлика в данъчното облагане между местните продукти и тези, които са с произход от континентална Франция или от останалите държави членки. В член 349 от Договора се предвижда обаче възможност за въвеждане на специфични мерки в полза на тези региони поради наличието на постоянни неблагоприятни условия, които оказват въздействие върху икономическото и социалното положение на най-отдалечените региони.
(2)
Тези специфични мерки трябва да са съобразени с особените характеристики и ограничения на най-отдалечените региони, без да се накърняват целостта и съгласуваността на правния ред на Съюза, включително по отношение на вътрешния пазар и общите политики. Трайният характер и съчетанието на неблагоприятните условия в най-отдалечените региони на Съюза, посочени в член 349 от Договора (отдалечеността, зависимостта от суровини и енергия, необходимостта от поддържане на по-големи складови наличности, малкият размер на местния пазар в съчетание със слабо развита износна дейност и др.) водят до повишаване на производствените разходи, а оттам - и на себестойността на продуктите местно производство, които в отсъствието на специфични мерки биха били по-малко конкурентоспособни в сравнение с произведените на друго място продукти, дори като се вземат предвид разходите за транспорт до френските отвъдморски департаменти. Следователно това би затруднило запазването на местното производство. Поради това е необходимо да се предприемат специфични мерки за подкрепа на местната промишленост посредством подобряване на нейната конкурентоспособност. Съгласно Решение 2004/162/ЕО на Съвета (1) за възстановяване на конкурентоспособността на продукти местно производство Франция има право да прилага до 31 декември 2014 г. пълно или частично освобождаване от данък „octroi de mer“ за определени продукти, които са произведени в най-отдалечените френски региони Гваделупа, Френска Гвиана, Мартиника и Реюнион, а от 1 януари 2014 г. и в Майот. В приложението към посоченото решение се съдържа списък на продуктите, по отношение на които може да се прилага пълно или частично освобождаване от данък. Разликата в данъчното облагане на продуктите местно производство и другите продукти не може да надхвърля 10, 20 или 30 процентни пункта в зависимост от конкретния продукт.
(3)
Франция поиска запазването след 1 януари 2015 г. на механизъм, подобен на предвидения в Решение 2004/162/ЕО. Тя посочи, че изброените по-горе неблагоприятни условия са с постоянен характер, че данъчният режим, предвиден в Решение 2004/162/ЕО, е позволил да се запази, а в някои случаи - и да се развие местното производство, като не създава преимущество за подпомаганите предприятия, доколкото като цяло вносът на продукти, които са предмет на диференцирано данъчно облагане, е продължил да нараства.
(4)
Франция е съобщила на Комисията за всеки един от съответните най-отдалечени региони (Гваделупа, Френска Гвиана, Мартиника, Майот и Реюнион) пет серии от списъци на продукти, за които тя предлага прилагането на диференцирано данъчно облагане в размер на 10, 20 или 30 процентни пункта в зависимост от това дали са местни продукти, или не. Режимът не се прилага за френския най-отдалечен регион Сен Мартен.
(5)
С настоящото решение се прилагат разпоредбите на член 349 от Договора и на Франция се разрешава да прилага диференцирано данъчно облагане по отношение на продукти, за които е доказано на първо място наличието на местно производство, на второ - наличието на значително въвеждане на стоки (включително от континентална Франция и други държави членки), което може да възпрепятства запазването на местното производство, и на последно - наличието на допълнителни разходи, които увеличават себестойността на местното производство спрямо продуктите, произведени на друго място, и които застрашават конкурентоспособността на продуктите местно производство. Разрешената разлика в данъчното облагане не следва да надвишава обоснованите допълнителни разходи. Прилагането на тези принципи ще позволи прилагането на разпоредбите на член 349 от Договора, доколкото това е необходимо, без да се създава необосновано преимущество за местното производство, за да не се влошават целостта и съгласуваността на правния ред на Съюза, включително поддържането на конкуренция без нарушения на вътрешния пазар и политиките на държавна помощ.
(6)
С цел да се опростят задълженията на малките предприятия, посоченото пълно или частично освобождаване от данък следва да се прилага за всички оператори с годишен оборот от най-малко 300 000 EUR. Операторите, чийто годишен оборот е под този праг, не следва да подлежат на облагане с данък „octroi de mer“, но в противовес на това нямат право на приспадане на данъка за предходни доставки.
(7)
Освен това съгласуваността на правния ред на Съюза изисква изключване на прилагането на разлика в данъчното облагане за хранителни продукти, за които се предоставят помощите, предвидени в глава III от Регламент (ЕС) № 228/2013 на Европейския парламент и на Съвета (2). Целта на тази разпоредба е да не се допусне ефектът от финансовата помощ за селското стопанство, предоставяна чрез специфичния режим на снабдяване, да бъде намален или заличен чрез облагане на субсидираните продукти с по-висок данък „octroi de mer“.
(8)
Целите за подкрепа на социално-икономическото развитие на френските отвъдморски департаменти, предвидени в Решение 2004/162/ЕО, се потвърждават от изискванията относно целите на данъка „octroi de mer“. Включването на приходите от данъка „octroi de mer“ в ресурсите на икономическата и данъчната система на френските отвъдморски департаменти и тяхното използване в стратегия за икономическо и социално развитие на френските отвъдморски департаменти, включително за популяризиране на местните дейности, представлява правно задължение.
(9)
Необходимо е срокът на прилагане на Решение 2004/162/ЕО да се удължи с 6 месеца до 30 юни 2015 г. Този срок ще даде на Франция възможност да транспонира настоящото решение в националното си право.
(10)
Срокът на действие на режима се определя на пет години и шест месеца до 31 декември 2020 г. Това е датата, на която също така изтича срокът на прилагане на действащите насоки за националната регионална помощ. При все това ще бъде необходимо първо да се направи оценка на резултатите от прилагането на този режим. Съответно най-късно до 31 декември 2017 г. Франция следва да представи доклад за прилагането на въведения данъчен режим, за да се установи въздействието на предприетите мерки и техният принос за поддържането, насърчаването и развитието на местните стопански дейности, като се вземат под внимание неблагоприятните условия, оказващи въздействие върху най-отдалечените региони. Целта на доклада следва да бъде да се провери дали данъчните предимства, предоставени от Франция на продуктите местно производство, не надхвърлят строго необходимото и дали те са все още необходими и пропорционални. Освен това докладът следва да съдържа анализ на въздействието на въведения режим върху равнището на цените в най-отдалечените френски региони. Въз основа на този доклад Комисията следва да предостави на Съвета доклад и при необходимост предложение за адаптиране на разпоредбите на настоящото решение с оглед на направените констатации.
(11)
Необходимо е настоящото решение да се прилага от 1 юли 2015 г., за да се избегне правният вакуум.
(12)
Настоящото решение не засяга възможното прилагане на членове 107 и 108 от Договора.
(13)
Настоящото решение има за цел установяването на правна рамка за данъка „octroi de mer“ от 1 януари 2015 г. Предвид неотложния характер на въпроса следва да се допусне изключение от осемседмичния срок, предвиден в член 4 от Протокол № 1 относно ролята на националните парламенти в Европейския съюз, приложен към Договора за Европейския съюз и към Договора за функционирането на Европейския съюз,
ПРИЕ НАСТОЯЩОТО РЕШЕНИЕ:
Член 1
1. Чрез дерогация от членове 28, 30 и 110 от Договора на Франция се разрешава да прилага до 31 декември 2020 г. пълно или частично освобождаване от данъка „octroi de mer“ за изброените в приложението продукти, които са местно производство на Гваделупа, Френска Гвиана, Мартиника, Майот и Реюнион в качеството им на най-отдалечени региони по смисъла на член 349 от Договора.
Това пълно или частично освобождаване от данъка трябва да се включи в стратегията за икономическо и социално развитие на съответните най-отдалечени региони при отчитане на съответната рамка на Съюза и да способства за насърчаване на местните дейности, без при това да води до влошаване на условията на обмен до степен, която противоречи на общия интерес.
2. В сравнение с данъчните ставки, прилагани за подобни продукти, които не са с произход от съответните най-отдалечени региони, прилагането на пълното или частичното освобождаване от данъка, предвидено в параграф 1, не може да доведе до различия, които надвишават:
а)
10 процентни пункта за продуктите, посочени в част А от приложението;
б)
20 процентни пункта за продуктите, посочени в част Б от приложението;
в)
30 процентни пункта за продуктите, посочени в част В от приложението.
Франция гарантира, че пълното или частичното освобождаване от данъка, прилагано по отношение на продуктите, посочени в приложението, не превишава процента, който е строго необходим за запазване, насърчаване и развитие на местните стопански дейности.
3. Франция прилага пълното или частичното освобождаване от данъка, посочено в параграфи 1 и 2, по отношение на операторите с годишен оборот от най-малко 300 000 EUR. Всички оператори, чийто годишен оборот е под този праг, не подлежат на облагане с данък „octroi de mer“.
Член 2
Френските органи прилагат по отношение на продуктите, които са ползвали специфичния режим на снабдяване, предвиден в глава III от Регламент (ЕС) № 228/2013, същия данъчен режим като този, който прилагат за продуктите местно производство.
Член 3
1. Франция съобщава незабавно на Комисията информацията за данъчния режим, посочен в член 1.
2. До 31 декември 2017 г. Франция представя на Комисията доклад за прилагането на данъчния режим, посочен в член 1, в който се посочва въздействието на предприетите мерки и техният принос за поддържането, насърчаването и развитието на местните стопански дейности, като се вземат под внимание неблагоприятните условия, оказващи въздействие върху най-отдалечените региони.
Въз основа на този доклад Комисията представя на Съвета доклад и при необходимост, предложение за адаптиране на разпоредбите на настоящото решение.
Член 4
В член 1, параграф 1 от Решение 2004/162/ЕО датата „31 декември 2014 г.“ се заменя с датата „30 юни 2015 г.“
Член 5
Членове 1 - 3 се прилагат от 1 юли 2015 г.
Член 4 се прилага от 1 януари 2015 г.
Член 6
Адресат на настоящото решение е Френската република.
Съставено в Брюксел на 17 декември 2014 година.
ΑΠΌΦΑΣΗ αριθ. 940/2014/ΕΕ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΊΟΥ
της 17ης Δεκεμβρίου 2014
σχετικά με το καθεστώς που διέπει τον φόρο «εισφορά θαλάσσης» στις γαλλικές εξόχως απόκεντρες περιοχές
ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 349,
Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,
Κατόπιν διαβίβασης του σχεδίου νομοθετικής πράξης στα εθνικά κοινοβούλια,
Έχοντας υπόψη τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου,
Αποφασίζοντας σύμφωνα με ειδική νομοθετική διαδικασία,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Οι διατάξεις της Συνθήκης, οι οποίες εφαρμόζονται στις εξόχως απόκεντρες περιοχές της Ένωσης, στις οποίες συγκαταλέγονται τα γαλλικά υπερπόντια διαμερίσματα, δεν επιτρέπουν κατ' αρχήν καμία διαφοροποίηση της φορολόγησης μεταξύ των τοπικών προϊόντων και των προϊόντων που προέρχονται από τη μητροπολιτική Γαλλία ή τα άλλα κράτη μέλη. Το άρθρο 349 της Συνθήκης προβλέπει ωστόσο τη δυνατότητα θέσπισης ειδικών μέτρων για τις περιοχές αυτές λόγω της ύπαρξης μόνιμων μειονεκτημάτων, τα οποία έχουν επίπτωση στην κοινωνική και οικονομική κατάσταση των εξόχως απόκεντρων περιοχών.
(2)
Τα ειδικά αυτά μέτρα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τους περιορισμούς των περιοχών αυτών, χωρίς ωστόσο να υπονομεύεται η ακεραιότητα και η συνοχή της ενωσιακής έννομης τάξης, συμπεριλαμβανομένης της εσωτερικής αγοράς και των κοινών πολιτικών. Τα μόνιμα και συνδυασμένα μειονεκτήματα που αντιμετωπίζουν οι εξόχως απόκεντρες περιοχές (μεγάλη απόσταση, εξάρτηση ως προς τις πρώτες ύλες και την ενέργεια, υποχρέωση σύστασης μεγαλύτερων αποθεμάτων, μικρό μέγεθος της τοπικής αγοράς σε συνδυασμό με την περιορισμένη εξαγωγική δραστηριότητα κ.λπ.) όπως αναφέρεται στο άρθρο 349 της Συνθήκης συνεπάγονται, συνολικά, αύξηση του κόστους παραγωγής και άρα της τιμής κόστους των τοπικά παραγόμενων προϊόντων τα οποία, ελλείψει ειδικών μέτρων, θα ήταν λιγότερο ανταγωνιστικά σε σχέση με εκείνα που προέρχονται από το εξωτερικό, ακόμη και αν συνυπολογίζονταν τα έξοδα αποστολής στα υπερπόντια διαμερίσματα. Αυτό θα καθιστούσε, συνεπώς, δυσχερέστερη τη διατήρηση της τοπικής παραγωγής. Ως εκ τούτου, είναι αναγκαίο να ληφθούν ειδικά μέτρα με σκοπό την ενίσχυση της τοπικής βιομηχανίας μέσω της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητάς της. Έως τις 31 Δεκεμβρίου 2014 και προκειμένου να αποκατασταθεί η ανταγωνιστικότητα των τοπικά παραγόμενων προϊόντων, η απόφαση 2004/162/ΕΚ του Συμβουλίου (1) επιτρέπει στη Γαλλία να προβλέπει απαλλαγές ή μειώσεις του φόρου «εισφορά θαλάσσης» για ορισμένα προϊόντα που παράγονται στις εξόχως απόκεντρες περιοχές της Γουαδελούπης, της Γουιάνας, της Μαρτινίκας, της Ρεϊνιόν και, από την 1η Ιανουαρίου 2014, του Μαγιότ. Στο παράρτημα της προαναφερθείσας απόφασης παρατίθεται ο κατάλογος των προϊόντων για τα οποία μπορούν να εφαρμόζονται οι απαλλαγές ή οι μειώσεις φόρου. Ανάλογα με τα προϊόντα, η διαφορά φορολόγησης μεταξύ των προϊόντων που παράγονται επιτόπου και των λοιπών προϊόντων δεν δύναται να υπερβαίνει τις 10, 20 ή 30 εκατοστιαίες μονάδες.
(3)
Η Γαλλία ζήτησε να διατηρηθεί πέρα από την 1η Ιανουαρίου 2015 ένα σύστημα αντίστοιχο με το σύστημα που προβλέπει η απόφαση 2004/162/ΕΚ. Υπογραμμίζει τον μόνιμο χαρακτήρα των μειονεκτημάτων που αναφέρονται ανωτέρω και υποστηρίζει ότι το φορολογικό καθεστώς που προβλέπει η απόφαση 2004/162/ΕΚ επέτρεψε τη διατήρηση και, σε ορισμένες περιπτώσεις, την ανάπτυξη των τοπικών προϊόντων χωρίς να έχει αποτελέσει πρόσοδο για τις δικαιούχους επιχειρήσεις στον βαθμό που, συνολικά, οι εισαγωγές προϊόντων που υπόκεινται σε διαφοροποιημένη φορολόγηση συνέχισαν να αυξάνονται.
(4)
Η Γαλλία κοινοποίησε στην Επιτροπή για καθεμία από τις αντίστοιχες εξόχως απόκεντρες περιοχές -Γουαδελούπη, Γουιάνα, Μαρτινίκα, Μαγιότ και Ρεϊνιόν- πέντε σειρές καταλόγων προϊόντων για τα οποία επιθυμεί να εφαρμόσει διαφοροποιημένη φορολόγηση, κατά 10, 20 ή 30 εκατοστιαίες μονάδες, ανάλογα με το αν πρόκειται ή όχι για προϊόντα τοπικής παραγωγής. Το καθεστώς δεν αφορά τη γαλλική εξόχως απόκεντρη περιοχή του Αγίου Μαρτίνου.
(5)
Η παρούσα απόφαση θέτει σε εφαρμογή τις διατάξεις του άρθρου 349 της Συνθήκης και επιτρέπει στη Γαλλία να εφαρμόσει διαφοροποιημένη φορολόγηση στα προϊόντα για τα οποία έχει αποδειχθεί, πρώτον, η ύπαρξη τοπικής παραγωγής, δεύτερον, η ύπαρξη σημαντικών εισροών εμπορευμάτων (μεταξύ άλλων από τη μητροπολιτική Γαλλία και άλλα κράτη μέλη) που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο τη διατήρηση της τοπικής παραγωγής και, τέλος, η ύπαρξη πρόσθετων δαπανών που αυξάνουν την τιμή κόστους της τοπικής παραγωγής σε σχέση με τα προϊόντα που προέρχονται από το εξωτερικό και υπονομεύουν την ανταγωνιστικότητα των τοπικά παραγόμενων προϊόντων. Η επιτρεπόμενη φορολογική απόκλιση δεν θα πρέπει να υπερβαίνει το δικαιολογημένο πρόσθετο κόστος. Η εφαρμογή αυτών των αρχών θα συμβάλει στην εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 349 της Συνθήκης, χωρίς να υπερβαίνει ό,τι είναι αναγκαίο και χωρίς να δημιουργεί αδικαιολόγητο πλεονέκτημα υπέρ της τοπικής παραγωγής, ώστε να μην υπονομεύεται η ακεραιότητα και η συνοχή της έννομης τάξης της Ένωσης, δηλαδή της διασφάλισης του ανόθευτου ανταγωνισμού στην εσωτερική αγορά και των πολιτικών για τις κρατικές ενισχύσεις.
(6)
Με σκοπό την απλούστευση των υποχρεώσεων των μικρών επιχειρήσεων, οι απαλλαγές ή οι μειώσεις του φόρου θα πρέπει να αφορούν όλες τις επιχειρήσεις των οποίων ο ετήσιος κύκλος εργασιών δεν υπερβαίνει ή ισούται με 300 000 ευρώ. Οι επιχειρήσεις με ετήσιο κύκλο εργασιών χαμηλότερο από αυτό το όριο δεν θα πρέπει να υπόκεινται στην «εισφορά θαλάσσης», αλλά δεν επιτρέπεται σε αντάλλαγμα να αφαιρούν το ποσό της εν λόγω εισφοράς σε προηγούμενο στάδιο.
(7)
Ομοίως, προκειμένου να διασφαλιστεί η συνοχή με το ενωσιακό δίκαιο, η διαφοροποιημένη φορολόγηση δεν εφαρμόζεται στα γεωργικά προϊόντα που αποτελούν αντικείμενο των ενισχύσεων που προβλέπονται στο κεφάλαιο ΙΙΙ του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 228/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (2). Στόχος της διάταξης αυτής είναι η παρεμπόδιση της εξουδετέρωσης ή της μείωσης της επίπτωσης των γεωργικών οικονομικών ενισχύσεων που χορηγούνται από το ειδικό καθεστώς εφοδιασμού από την υψηλότερη φορολόγηση των επιδοτούμενων προϊόντων, δηλαδή από την «εισφορά θαλάσσης».
(8)
Οι στόχοι στήριξης της κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης των γαλλικών υπερπόντιων διαμερισμάτων, που προβλέπονται ήδη στην απόφαση 2004/162/ΕΚ, επιβεβαιώνονται με τις απαιτήσεις που αφορούν τη σκοπιμότητα της «εισφοράς θαλάσσης». Η ενσωμάτωση των εσόδων από την «εισφορά θαλάσσης» στα έσοδα του οικονομικού και φορολογικού καθεστώτος των γαλλικών υπερπόντιων διαμερισμάτων και η διάθεσή τους για μια στρατηγική οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης των γαλλικών υπερπόντιων διαμερισμάτων, μέσω της συνεισφοράς για την προώθηση τοπικών δραστηριοτήτων, συνιστούν νομική υποχρέωση.
(9)
Είναι αναγκαίο να παραταθεί κατά έξι μήνες, ήτοι έως τις 30 Ιουνίου 2015, η περίοδος εφαρμογής της απόφασης 2004/162/ΕΚ. Το χρονικό αυτό διάστημα θα μπορέσει να δώσει τη δυνατότητα στη Γαλλία να μεταφέρει την παρούσα απόφαση στο εθνικό της δίκαιο.
(10)
Η διάρκεια ισχύος του καθεστώτος καθορίζεται σε πέντε έτη και έξι μήνες, έως τις 31 Δεκεμβρίου 2020, ημερομηνία που αντιστοιχεί στη λήξη της εφαρμογής των υφιστάμενων κατευθυντήριων γραμμών στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων περιφερειακού χαρακτήρα. Ωστόσο, κρίνεται αναγκαίο να υπάρχει εκ των προτέρων αξιολόγηση των αποτελεσμάτων από την εφαρμογή του καθεστώτος αυτού. Κατά συνέπεια, το αργότερο στις 31 Δεκεμβρίου 2017, η Γαλλία θα πρέπει να υποβάλει στην Επιτροπή έκθεση περί της εφαρμογής του φορολογικού καθεστώτος, για να εξακριβωθεί η επίπτωση των ληφθέντων μέτρων και η συμβολή τους στη διατήρηση, την προώθηση ή την ανάπτυξη των τοπικών οικονομικών δραστηριοτήτων, λαμβανομένων υπόψη των μειονεκτημάτων που χαρακτηρίζουν τις εξόχως απόκεντρες περιοχές. Η έκθεση θα πρέπει να έχει κυρίως ως αντικείμενο να εξακριβωθεί ότι τα φορολογικά πλεονεκτήματα που χορηγούνται από τη Γαλλία στα προϊόντα που παράγονται επιτόπου δεν υπερβαίνουν το μέτρο που είναι απολύτως αναγκαίο και ότι τα πλεονεκτήματα αυτά εξακολουθούν να είναι αναγκαία και αναλογικά. Επιπλέον, η έκθεση θα πρέπει να περιλαμβάνει ανάλυση του αντίκτυπου του καθεστώτος όσον αφορά το επίπεδο των τιμών στις γαλλικές εξόχως απόκεντρες περιοχές. Βάσει της έκθεσης αυτής, η Επιτροπή θα πρέπει να υποβάλει στο Συμβούλιο έκθεση και, κατά περίπτωση, πρόταση για την προσαρμογή των διατάξεων της παρούσας απόφασης ώστε να ληφθούν υπόψη οι διαπιστώσεις.
(11)
Προς αποφυγήν δημιουργίας νομικού κενού είναι αναγκαίο η παρούσα απόφαση να εφαρμόζεται από την 1η Ιουλίου 2015.
(12)
Η παρούσα απόφαση δεν θίγει την ενδεχόμενη εφαρμογή των άρθρων 107 και 108 της Συνθήκης.
(13)
Σκοπός της παρούσας οδηγίας είναι να καθορίσει το νομικό πλαίσιο για την «εισφορά θαλάσσης» από την 1η Ιανουαρίου 2015. Δεδομένου του επείγοντος χαρακτήρα αυτού, θα πρέπει να γίνει εξαίρεση από την περίοδο των οκτώ εβδομάδων που καθορίζεται στο άρθρο 4 του πρωτοκόλλου αριθ. 1 για τον ρόλο των εθνικών κοινοβουλίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση το οποίο προσαρτάται στη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:
Άρθρο 1
1. Κατά παρέκκλιση από τα άρθρα 28, 30 και 110 της Συνθήκης, επιτρέπεται στη Γαλλία, έως τις 31 Δεκεμβρίου 2020, να προβλέπει απαλλαγές ή μειώσεις του φόρου που αποκαλείται «εισφορά θαλάσσης» για τα προϊόντα τα οποία απαριθμούνται στο παράρτημα και παράγονται επιτόπου στη Γουαδελούπη, τη Γουιάνα, τη Μαρτινίκα, το Μαγιότ και τη Ρεϊνιόν ως εξόχως απόκεντρες περιοχές κατά την έννοια του άρθρου 349 της Συνθήκης.
Οι απαλλαγές ή οι μειώσεις αυτές πρέπει να εντάσσονται στο πλαίσιο της στρατηγικής οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης των εν λόγω εξόχως απόκεντρων περιοχών, λαμβανομένου υπόψη του ενωσιακού πλαισίου της, και να συμβάλλουν στην προώθηση των τοπικών δραστηριοτήτων, εφόσον δεν αλλοιώνουν τους όρους των συναλλαγών κατά τρόπο που θα προσέκρουε στο κοινό συμφέρον.
2. Όσον αφορά τους φορολογικούς συντελεστές που εφαρμόζονται σε παρόμοια προϊόντα που δεν προέρχονται από τις εν λόγω εξόχως απόκεντρες περιοχές, οι απαλλαγές ή οι μειώσεις της παραγράφου 1 δεν μπορούν να οδηγήσουν σε διαφορές που υπερβαίνουν τις:
α)
10 εκατοστιαίες μονάδες για τα προϊόντα που αναφέρονται στο παράρτημα μέρος Α·
β)
20 εκατοστιαίες μονάδες για τα προϊόντα που αναφέρονται στο παράρτημα μέρος Β·
γ)
30 εκατοστιαίες μονάδες για τα προϊόντα που αναφέρονται στο παράρτημα μέρος Γ.
Η Γαλλία δεσμεύεται να εξασφαλίσει ότι οι απαλλαγές ή οι μειώσεις όσον αφορά τα προϊόντα που αναφέρονται στο παράρτημα δεν υπερβαίνουν το ποσοστό που είναι απολύτως απαραίτητο για τη διατήρηση, την προώθηση και την ανάπτυξη των τοπικών οικονομικών δραστηριοτήτων.
3. Στη Γαλλία οι απαλλαγές ή οι μειώσεις του φόρου που αναφέρονται στις παραγράφους 1 και 2 ισχύουν για τις επιχειρήσεις των οποίων ο ετήσιος κύκλος εργασιών δεν υπερβαίνει ή ισούται με 300 000 ευρώ. Οι επιχειρήσεις με ετήσιο κύκλο εργασιών χαμηλότερο από το όριο αυτό δεν υπόκεινται στον φόρο που αποκαλείται «εισφορά θαλάσσης».
Άρθρο 2
Οι γαλλικές αρχές εφαρμόζουν το ίδιο φορολογικό καθεστώς με το εφαρμοζόμενο στα προϊόντα που παράγονται επιτόπου για τα προϊόντα που απολαύουν του ειδικού καθεστώτος εφοδιασμού σύμφωνα με το κεφάλαιο ΙΙΙ του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 228/2013.
Άρθρο 3
1. Η Γαλλία ανακοινώνει αμέσως στην Επιτροπή τα φορολογικά καθεστώτα του άρθρου 1.
2. Η Γαλλία υποβάλλει στην Επιτροπή, το αργότερο στις 31 Δεκεμβρίου 2017, έκθεση για την εφαρμογή του φορολογικού καθεστώτος του άρθρου 1, η οποία περιγράφει την επίπτωση των λαμβανόμενων μέτρων και τη συμβολή τους στη διατήρηση, την προώθηση και την ανάπτυξη των τοπικών οικονομικών δραστηριοτήτων, λαμβανομένων υπόψη των μειονεκτημάτων που αντιμετωπίζουν οι εξόχως απόκεντρες περιοχές.
Βάσει της έκθεσης αυτής, η Επιτροπή υποβάλλει στο Συμβούλιο έκθεση και, ενδεχομένως, πρόταση για την προσαρμογή των διατάξεων της παρούσας απόφασης.
Άρθρο 4
Σύμφωνα με το άρθρο 1 παράγραφος 1 της απόφασης 2004/162/ΕΚ, η ημερομηνία «31 Δεκεμβρίου 2014» αντικαθίσταται από την ημερομηνία «30 Ιουνίου 2015».
Άρθρο 5
Τα άρθρα 1 έως 3 εφαρμόζονται από την 1η Ιουλίου 2015.
Το άρθρο 4 εφαρμόζεται από την 1η Ιανουαρίου 2015.
Άρθρο 6
Η παρούσα απόφαση απευθύνεται στη Γαλλική Δημοκρατία.
Βρυξέλλες, 17 Δεκεμβρίου 2014.