Entscheidung des Rates
vom 22. Dezember 2003
zur Änderung des Teils V Nummer 3 der Gemeinsamen Konsularischen Instruktion
(2004/14/EG)
DER RAT DER EUROPÄISCHEN UNION -
gestützt auf die Verordnung (EG) Nr. 789/2001 des Rates vom 24. April 2001, mit der dem Rat Durchführungsbefugnisse im Hinblick auf bestimmte detaillierte Vorschriften und praktische Verfahren zur Prüfung von Visumanträgen(1) vorbehalten werden,
auf Initiative der Italienischen Republik,
in Erwägung nachstehender Gründe:
(1) Der Europäische Rat (Tampere, Laeken, Sevilla und Thessaloniki) hat die Mitgliedstaaten aufgefordert, ihre gemeinsame Visapolitik weiterzuentwickeln und die Zusammenarbeit ihrer konsularischen Vertretungen in Drittländern zu verstärken.
(2) Die Analyse der Daten im Bereich der illegalen Einwanderung hat gezeigt, dass am häufigsten Visa für einen kurzfristigen Aufenthalt (Tourismus, Geschäftsreise, Studium, Besuch von Familienangehörigen) verwendet werden, um legal in das Hoheitsgebiet der Länder der "Schengen-Gruppe" einzureisen und anschließend, nachdem deren Gültigkeitsdauer abgelaufen ist, unterzutauchen.
(3) Es zeigt sich, dass zur besseren Einschätzung des Migrationsrisikos eine noch engere Zusammenarbeit der konsularischen Vertretungen vor Ort bei der Bestimmung der von Visumantragstellern anzufordernden ergänzenden und/oder zusätzlichen Dokumente und bei der Festlegung gemeinsamer Mechanismen, die einer besseren Aufdeckung ge- und verfälschter Dokumente dienen, notwendig ist.
(4) Was die unterschiedlichen Faktoren anbelangt, die für die Einschätzung des Einwanderungsrisikos relevant sind, so ist auch das Fazit des Gesprächs, zu dem die Auslandsvertretung den Antragsteller einlädt, von entscheidender Bedeutung.
(5) Die Auslandsvertretungen müssen daher in der Lage sein, ihre Befugnisse zur Einschätzung des Migrationsrisikos effizienter wahrzunehmen.
(6) Gemäß den Artikeln 1 und 2 des dem Vertrag über die Europäische Union und dem Vertrag zur Gründung der Europäischen Gemeinschaft beigefügten Protokolls über die Position Dänemarks beteiligt sich Dänemark nicht an der Annahme dieser Entscheidung, die für Dänemark weder bindend noch anwendbar ist. Da diese Entscheidung auf die Ergänzung des Schengen-Besitzstands nach den Bestimmungen des dritten Teils Titel IV des Vertrags zur Gründung der Europäischen Gemeinschaft abzielt, beschließt Dänemark gemäß Artikel 5 des genannten Protokolls innerhalb von sechs Monaten, nachdem der Rat diese Entscheidung erlassen hat, ob es sie in sein einzelstaatliches Recht umsetzt.
(7) Für Island und Norwegen stellt diese Entscheidung eine Weiterentwicklung der Bestimmungen des Schengen-Besitzstands im Sinne des Übereinkommens zwischen dem Rat der Europäischen Union sowie der Republik Island und dem Königreich Norwegen über die Assoziierung der beiden letztgenannten Staaten bei der Umsetzung, Anwendung und Entwicklung des Schengen-Besitzstands(2) dar, die in den Bereich fallen, der in Artikel 1 Buchstabe A des Beschlusses 1999/437/EG des Rates(3) zum Erlass bestimmter Durchführungsvorschriften zu jenem Übereinkommen genannt ist.
(8) Diese Entscheidung stellt eine Weiterentwicklung der Bestimmungen des Schengen-Besitzstands dar, an denen sich das Vereinigte Königreich gemäß dem Beschluss 2000/365/EG des Rates vom 29. Mai 2000 zum Antrag des Vereinigten Königreichs Großbritannien und Nordirland, einzelne Bestimmungen des Schengen-Besitzstands auf sie anzuwenden(4), nicht beteiligt; das Vereinigte Königreich beteiligt sich daher nicht an der Annahme dieser Entscheidung, die für das Vereinigte Königreich weder bindend noch anwendbar ist.
(9) Diese Entscheidung stellt eine Weiterentwicklung der Bestimmungen des Schengen-Besitzstands dar, an denen sich Irland gemäß dem Beschluss 2002/192/EG des Rates vom 28. Februar 2002 zum Antrag Irlands auf Anwendung einzelner Bestimmungen des Schengen-Besitzstands auf Irland(5) nicht beteiligt; Irland beteiligt sich daher nicht an der Annahme dieser Entscheidung, die für Irland weder bindend noch anwendbar ist.
(10) Diese Entscheidung stellt einen auf den Schengen-Besitzstand aufbauenden oder anderweitig damit zusammenhängenden Rechtsakt im Sinne des Artikels 3 Absatz 2 der Beitrittsakte von 2003 dar -
HAT FOLGENDE ENTSCHEIDUNG ERLASSEN:
Artikel 1
Teil V Nummer 3 (Wesentliche Kriterien für die Prüfung des Antrags) der Gemeinsamen Konsularischen Instruktion wird wie folgt geändert:
"Für die Einschätzung des Migrationsrisikos liegt die Bewertung in der alleinigen Verantwortung der Auslandsvertretung. Bei der Prüfung des Visumantrags ist festzustellen, ob der Antragsteller die Absicht hat, in das Hoheitsgebiet der Mitgliedstaaten mit Hilfe eines zu Touristik-, Studien-, Geschäfts- bzw. zu Familienbesuchszwecken ausgestellten Visums einzuwandern und sich dort niederzulassen. Besondere Aufmerksamkeit ist u. a. auf 'Personenkreise mit erhöhtem Risikofaktor', Arbeitslose und Personen, die nicht über geregelte Einkünfte verfügen, zu richten. In diesem Zusammenhang ist das Gespräch mit dem Antragsteller von entscheidender Bedeutung, um den Zweck der Reise in Erfahrung zu bringen. Außerdem können zusätzliche Belege angefordert werden, auch solche, die im Rahmen der örtlichen konsularischen Zusammenarbeit möglicherweise vereinbart werden. Die Auslandsvertretung muss auch die Möglichkeiten nutzen, die die Zusammenarbeit der konsularischen Vertretungen vor Ort bietet, um ihre Fähigkeit zur Aufdeckung ge- und verfälschter Dokumente, die im Rahmen bestimmter Visumanträge vorgelegt werden, zu verbessern. Bestehen insbesondere Zweifel bezüglich der Echtheit der Dokumente und der vorgelegten Belege, auch hinsichtlich ihres Wahrheitsgehalts, sowie bezüglich der Zuverlässigkeit der Äußerungen während des Gesprächs, wird die Auslandsvertretung von der Erteilung eines Visums absehen."
Artikel 2
Diese Entscheidung gilt ab dem Datum ihrer Veröffentlichung im Amtsblatt der Europäischen Union.
Artikel 3
Diese Entscheidung ist gemäß dem Vertrag zur Gründung der Europäischen Gemeinschaft an die Mitgliedstaaten gerichtet.
Geschehen zu Brüssel am 22. Dezember 2003.
Id-Deċiżjoni tal-Kunsill
tat-22 ta' Diċembru 2003
li temenda t-tielet subparagrafu (Kriterji bażiċi għall-eżami ta' applikazzjonijiet) tal-Parti V ta' l-Istruzzjonijiet Konsulari Komuni
(2004/14/KE)
IL-KUNSILL TA' L-UNJONI EWROPEA,
Wara li kunsidra r-Regolament tal-Kunsill (KE) Nru 789/2001 ta' l-24 ta' April 2001 li jirriServa għall-Kunsill poteri (setgħat) ta' implimentazzjoni rigward ċerti dispożizzjonijiet iddettaljati u proċeduri prattiċi biex ikunu eżaminati applikazzjonijiet għal viża [1],
Wara li kunsidra l-inizjattiva tar-Repubblika Taljana,
Billi:
(1) Il-Kunsilli Ewropej ta' Tampere, Laeken, Sivilja u Tessaloniki talbu lill-Istati Membri biex jiżviluppaw aktar il-politika ta' viża komuni tagħhom u jgħaġġlu l-koperazzjoni konsulari lokali bejn ir-rappreżentazzjonijiet tagħhom f'pajjiżi terzi.
(2) Analiżi tad-data dwar l-immigrazzjoni illegali wriet li viżas għal terminu qasir (turiżmu, kummerċ, studju, xogħol jew żjarat tal-familja) huma dawk użati l-aktar ta' spiss għall-għan ta' dħul b'mod regolari fit-territorju tal-Partijiet Kontraenti għall-Konvenzjoni ta' Schengen u mbagħad isir l-isparixxar meta l-viża tiskadi.
(3) Biex ikun stmat ir-riskju ta' immigrazzjoni, jidher meħtieġ li titgħaġġel iktar il-koperazzjoni konsulari lokali fl-iddeterminar liema dokumenti supplimentari u/jew adizzjonali għandhom ikunu rekwiżiti għal ħruġ ta' viżas u fir-rigward ta' l-adozzjoni ta' mekkaniżmi komuni biex ikunu skoperti dokumenti foloz jew iffalsifikati b'mod iktar effettiv.
(4) Fost il-fatturi varji li fuqhom l-istima ta' riskju ta' immigrazzjoni għandha tkun ibbażata, r-riżultat ta' l-intervista li għaliha l-applikant għall-viża jkun issuġġettat mill-missjoni diplomatika jew il-post (uffiċċju) konsulari hija wkoll ta' importanza fundamentali.
(5) Missjonijiet diplomatiċi u postijiet (uffiċċji) konsulari għandhom għalhekk ikunu f'pożizzjoni li jeżerċitaw b'mod iktar effettiv il-poteri (setgħat) li jippossjedu biex jistmaw riskju ta' immigrazzjoni.
(6) Skond Artikoli 1 u 2 tal-Protokoll dwar il-pożizzjoni tad-Danimarka, mehmuż mat-Trattat ta' l-Unjoni Ewropea u t-Trattat li jistabbilixxi l-Komunità Ewropea, d-Danimarka mhix tieħu sehem fl-adozzjoni ta' din id-Deċiżjoni, u mhix marbuta biha jew suġġetta għall-applikazzjoni tagħha. Billi din id-Deċiżjoni żżid ma' (tibni fuq) l-acquis ta' Schengen taħt id-dispożizzjonijiet tat-Titolu IV il-Parti Tlieta tat-Trattat li jistabbilixxi l-Komunità Ewropea, d-Danimarka għandha, skond Artikolu 5 tal-Protokoll imsemmi, tiddeċiedi fi żmien perjodu ta' sitt xhur wara li l-Kunsill ikun adotta din id-Deċiżjoni jekk għandhiex tittrasponiha fil-liġi nazzjonali tagħha jew le.
(7) Rigward l-Islanda u n-Norveġja, din id-Deċiżjoni tikkostitwixxi żvilupp tad-dispożizzjonijiet ta' l-acquis ta' Schengen fit-tifsira tal-Ftehim konkluż mill-Kunsill ta' l-Unjoni Ewropea u r-Repubblika ta' l-Islanda u r-Renju tan-Norveġja dwar l-assoċjazzjoni taż-żewġ Stati ma' l-implimentazzjoni, applikazzjoni u żvilupp ta' l-acquis ta' Schengen [2], li taqa' fiż-żona li jirreferi għaliha Artikolu 1, il-punt A tad-Deċiżjoni tal-Kunsill 1999/437/KE [3] dwar ċerti arranġamenti għall-applikazzjoni ta' dak il-Ftehim.
(8) Din id-Deċiżjoni tikkostitwixxi żvilupp tad-dispożizzjonijiet ta' l-acquis ta' Schengen li fih ir-Renju Unit ma jieħux sehem, skond id-Deċiżjoni tal-Kunsill 2000/365/KE tad-19 ta' Mejju 2000 dwar it-talba tar-Renju Unit tal-Gran Brittanja u l-Irlanda ta' Fuq biex tieħu sehem f'xi dispożizzjonijiet ta' l-acquis ta' Schengen [4]; ir-Renju Unit mhux għalhekk qiegħed jieħu sehem fl-adozzjoni tagħha u mhux marbut biha jew suġġett għall-applikazzjoni tagħha.
(9) Din id-Deċiżjoni tikkostitwixxi żvilupp tad-dispożizzjonijiet ta' l-acquis ta' Schengen li fih l-Irlanda ma tieħux sehem, skond id-Deċiżjoni tal-Kunsill 2002/192/KE tat-28 ta' Frar 2002 dwar it-talba ta' l-Irlanda biex tieħu sehem f'xi wħud mid-dispożizzjonijiet ta' l-acquis ta' Schengen [5]; l-Irlanda għalhekk m'hix tieħu sehem fl-adozzjoni tagħha u mhix marbuta jew suġġetta għall-applikazzjoni tagħha.
(10) Din id-Deċiżjoni tikkostitwixxi att li jżid ma' (jibni fuq) l-acquis ta' Schengen jew li hu b'xi mod ieħor konness miegħu fit-tifsira ta' Artikolu 3(2) ta' l-Att ta' Adeżjoni ta' l-2003,
ADOTTA DIN ID-DEĊIŻJONI:
Artikolu 1
It-tielet subparagrafu (Kriterji bażiċi għall-eżami ta' l-applikazzjonijiet) tal-Parti V ta' l-Istituzzjonijiet Konsulari Komuni għandu jkun issostitwit b'li ġej:
"Il-missjoni diplomatika jew il-post (uffiċċju) konsulari għandu jassumi responsabbilta sħiħa fl-istima jekk hemmx riskju ta' immigrazzjoni. L-għan ta' l-eżaminar ta' applikazzjonijiet huwa li jiskopri dawk l-applikanti li jkunu qegħdin jippruvaw jemigraw lejn l-Istati Membri u jistabbilixxu ruħhom hemm, billi jużaw raġunijiet bħal turiżmu, kummerċ, studju, xogħol jew żjarat tal-familja bħala pretest. Għalhekk, huwa meħtieġ li wieħed ikun b'mod partikolari viġilanti meta jittratta ma' "kategoriji ta' riskju", persuni bla xogħol, dawk li m'għandhomx qligħ regolari, eċċ. Għall-istess għan, tingħata importanza fundamentali lill-intervista li ssir lill-applikant biex ikun iddeterminat l-għan tal-vjaġġ. Dokumentazzjoni addizzjonali ta' appoġġ, maqbula jekk possibbli permezz ta' koperazzjoni konsulari lokali, tista' wkoll tkun rekwiżita. Il-missjoni diplomatika jew il-post (uffiċċju) konsulari għandhom anki jinqdew bil-koperazzjoni konsulari lokali biex itejbu l-kapaċita li jiskopru dokumenti foloz jew iffalsifikati sottomessi b'appoġġ ta' xi applikazzjonijiet ta' viżas. Jekk hemm xi dubju dwar l-awtentiċita tal-karti u dokumenti ta' appoġġ issottomessi, inkluż dubju dwar il-veraċita tal-kontenut tagħhom, jew fuq kemm ikunu fdati (fuq il-kredibilita ta') l-istqarrijiet miġbura matul l-intervista, l-missjoni diplomatika jew il-post (uffiċċju) konsulari m'għandhomx joħorġu l-viża."
Artikolu 2
Din id-Deċiżjoni għandha tapplika mid-data tal-pubblikazzjoni tagħha fil-Ġurnal Uffiċjali ta' l-Unjoni Ewropea.
Artikolu 3
Din id-Deċiżjoni hija indirizzata lill-Istati Membri skond it-Trattat li jitabbilixxi l-Komunità Ewropea.
Magħmula fi Brussel, fit-22 ta' Diċembru 2003.