BESCHLUSS DES RATES
vom 4. Dezember 2014
über die Genehmigung - im Namen der Europäischen Union - des Haager Übereinkommens über Gerichtsstandsvereinbarungen vom 30. Juni 2005
(2014/887/EU)
DER RAT DER EUROPÄISCHEN UNION -
gestützt auf den Vertrag über die Arbeitsweise der Europäischen Union, insbesondere auf Artikel 81 Absatz 2 in Verbindung mit Artikel 218 Absatz 6 Unterabsatz 2 Buchstabe a,
auf Vorschlag der Europäischen Kommission,
nach Zustimmung des Europäischen Parlaments,
in Erwägung nachstehender Gründe:
(1)
Die Europäische Union strebt die Schaffung eines gemeinsamen Rechtsraums auf Basis des Grundsatzes der gegenseitigen Anerkennung von Gerichtsentscheidungen an.
(2)
Das am 30. Juni 2005 im Rahmen der Haager Konferenz für Internationales Privatrecht geschlossene Übereinkommen über Gerichtsstandsvereinbarungen (im Folgenden „Übereinkommen“) trägt wirksam dazu bei, die Parteiautonomie bei internationalen Handelsgeschäften zu fördern und die Beilegung diesbezüglicher Rechtsstreitigkeiten berechenbarer zu machen. Insbesondere gewährleistet das Übereinkommen die notwendige Rechtssicherheit für die Parteien, dass ihre Gerichtsstandsvereinbarung eingehalten wird und dass eine Entscheidung des vereinbarten Gerichts in internationalen Rechtssachen anerkannt und vollstreckt werden kann.
(3)
Nach Artikel 29 des Übereinkommens können Organisationen der regionalen Wirtschaftsintegration wie die Europäische Union das Übereinkommen unterzeichnen, annehmen, genehmigen oder ihm beitreten. Die Union hat das Übereinkommen am 1. April 2009 in Übereinstimmung mit dem Beschluss 2009/397/EG des Rates (1) vorbehaltlich seines späteren Abschlusses unterzeichnet.
(4)
Das Übereinkommen berührt das abgeleitete Unionsrecht in Bezug auf die Gerichtsstandswahl der Vertragsparteien sowie in Bezug auf die Anerkennung und Vollstreckung der daraus resultierenden gerichtlichen Entscheidungen, vor allem die Verordnung (EG) Nr. 44/2001 des Rates (2), die ab dem 10. Januar 2015 durch die Verordnung (EU) Nr. 1215/2012 des Europäischen Parlaments und des Rates (3) ersetzt wird.
(5)
Mit der Annahme der Verordnung (EU) Nr. 1215/2012 hat die Union der Genehmigung des Übereinkommens im Namen der Union den Boden geebnet, indem die Kohärenz zwischen den Vorschriften der Union über die Wahl des Gerichtsstands in Zivil- und Handelssachen und den Vorschriften des Übereinkommens gewährleistet wird.
(6)
Bei Unterzeichnung des Übereinkommens erklärte die Union gemäß Artikel 30 des Übereinkommens, dass sie für alle in diesem Übereinkommen geregelten Angelegenheiten zuständig ist. Das Übereinkommen ist daher aufgrund seiner Genehmigung durch die Union für die Mitgliedstaaten bindend.
(7)
Die Union sollte bei Genehmigung des Übereinkommens zudem eine Erklärung nach Artikel 21 abgeben, mit der - vorbehaltlich bestimmter klar definierter Ausnahmen - Versicherungsverträge prinzipiell vom Anwendungsbereich des Übereinkommens ausgeschlossen werden. Die Erklärung zielt darauf ab, die Zuständigkeitsvorschriften zum Schutz der Versicherungsnehmer, Versicherten oder Begünstigten, wie sie für Versicherungssachen in der Verordnung (EG) Nr. 44/2001 festgelegt sind, zu bewahren. Der Ausschluss sollte auf das zum Schutz der Interessen der schwächeren Vertragsparteien von Versicherungsverträgen erforderliche Maß beschränkt sein. Er sollte daher weder für Rückversicherungsverträge noch für Verträge in Bezug auf Großrisiken gelten. Die Union sollte zum selben Zeitpunkt eine einseitige Erklärung dahingehend abgeben, dass sie gegebenenfalls zu einem späteren Zeitpunkt unter Berücksichtigung der bei der Anwendung des Übereinkommens gewonnenen Erfahrungen erneut bewerten wird, ob es notwendig ist, ihre Erklärung nach Artikel 21 aufrechtzuerhalten.
(8)
Das Vereinigte Königreich und Irland sind durch die Verordnung (EG) Nr. 44/2001 gebunden und beteiligen sich daher an der Annahme und Anwendung dieses Beschlusses.
(9)
Gemäß den Artikeln 1 und 2 des dem Vertrag über die Europäische Union und dem Vertrag über die Arbeitsweise der Europäischen Union beigefügten Protokolls Nr. 22 über die Position Dänemarks beteiligt sich Dänemark nicht an der Annahme dieses Beschlusses und ist weder durch diesen Beschluss gebunden noch zu seiner Anwendung verpflichtet -
HAT FOLGENDEN BESCHLUSS ERLASSEN:
Artikel 1
Das Haager Übereinkommen über Gerichtsstandsvereinbarungen vom 30. Juni 2005 (im Folgenden „Übereinkommen“) wird im Namen der Europäischen Union genehmigt (4).
Artikel 2
Der Präsident des Rates wird ermächtigt, die Person(en) zu bestellen, die befugt ist (sind), die Genehmigungsurkunde nach Artikel 27 Absatz 4 des Übereinkommens im Namen der Union zu hinterlegen.
Die in Absatz 1 genannte Hinterlegung der Genehmigungsurkunde findet innerhalb eines Monats nach dem 5. Juni 2015 statt (5).
Artikel 3
(1) Bei der Hinterlegung der Genehmigungsurkunde nach Artikel 27 Absatz 4 des Übereinkommens gibt die Union eine Erklärung nach Artikel 21 des Übereinkommens in Bezug auf Versicherungsverträge ab.
Der Wortlaut dieser Erklärung ist diesem Beschluss als Anhang I beigefügt.
(2) Bei der Hinterlegung der Genehmigungsurkunde nach Artikel 27 Absatz 4 des Übereinkommens gibt die Union eine einseitige Erklärung ab.
Der Wortlaut dieser Erklärung ist diesem Beschluss als Anhang II beigefügt.
Artikel 4
Dieser Beschluss tritt am Tag seiner Annahme in Kraft.
Geschehen zu Brüssel am 4. Dezember 2014.
DEĊIŻJONI TAL-KUNSILL
tal-4 ta' Diċembru 2014
dwar l-approvazzjoni, f'isem l-Unjoni Ewropea, tal-Konvenzjoni tal-Aja tat-30 ta' Ġunju 2005 dwar Ftehimiet dwar l-Għażla tal-Forum
(2014/887/UE)
IL-KUNSILL TAL-UNJONI EWROPEA,
Wara li kkunsidra t-Trattat dwar il-Funzjonament tal-Unjoni Ewropea, u b'mod partikolari l-Artikolu 81(2), flimkien mal-punt (a) tat-tieni subparagrafu tal-Artikolu 218(6) tiegħu,
Wara li kkunsidra l-proposta mill-Kummissjoni Ewropea,
Wara li kkunsidra l-kunsens tal-Parlament Ewropew,
Billi:
(1)
L-Unjoni Ewropea qed taħdem għall-istabbiliment ta' żona ġudizzjarja komuni bbażata fuq il-prinċipju tar-rikonoxximent reċiproku ta' deċiżjonijiet ġudizzjarji.
(2)
Il-Konvenzjoni dwar Ftehimiet dwar l-Għażla tal-Forum konkluża fit-30 ta' Ġunju 2005 taħt il-patroċinju tal-Konferenza tal-Aja dwar id-Dritt Internazzjonali Privat (“il-Konvenzjoni”) tagħmel kontribut siewi biex tipprowmovi l-awtonomija tal-partijiet fi transazzjonijiet kummerċjali internazzjonali u biex iżżid il-prevedibilità ta' soluzzjonijiet ġudizzjarji fi transazzjonijiet bħal dawn. B'mod partikolari, il-Konvenzjoni tiżgura ċ-ċertezza legali meħtieġa għall-partijiet li l-għażla tagħhom tal-qorti ser tiġi rispettata u li sentenza mogħtija mill-qorti magħżula ser ikollha l-kapaċità ta' rikonoxximent u eżekuzzjoni f'kawżi internazzjonali.
(3)
L-Artikolu 29 tal-Konvenzjoni jippermetti li l-Organizzazzjonijiet Reġjonali għall-Integrazzjoni Ekonomika bħall-Unjoni Ewropea jiffirmaw, jaċċettaw, japprovaw jew jaderixxu mal-Konvenzjoni. L-Unjoni ffirmat il-Konvenzjoni fl-1 ta' April 2009, b'dan soġġett għall-konklużjoni tagħha f'data aktar tard, f'konformità mad-Deċiżjoni tal-Kunsill 2009/397/KE (1).
(4)
Il-Konvenzjoni taffettwa l-leġislazzjoni sekondarja tal-Unjoni relatata mal-ġurisdizzjoni bbażata fuq l-għażla tal-partijiet u mar-rikonoxximent u l-eżekuzzjoni tas-sentenzi li jingħataw, b'mod partikolari r-Regolament tal-Kunsill (KE) Nru 44/2001 (2), li għandu jiġi sostitwit fl-10 ta' Jannar 2015 bir-Regolament (UE) Nru 1215/2012 tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill (3).
(5)
Bl-adozzjoni tar-Regolament (UE) Nru 1215/2012 l-Unjoni wittiet it-triq għall-approvazzjoni tal-Konvenzjoni, f'isem l-Unjoni, billi żgurat koerenza bejn ir-regoli tal-Unjoni dwar l-għażla tal-forum f'materji ċivili u kummerċjali u r-regoli tal-Konvenzjoni.
(6)
Mal-iffirmar tal-Konvenzjoni, l-Unjoni ddikjarat taħt l-Artikolu 30 tal-Konvenzjoni li għandha kompetenza fuq il-materji kollha regolati mill-Konvenzjoni. Għaldaqstant, l-Istati Membri għandhom ikunu marbuta bil-Konvenzjoni b'riżultat tal-approvazzjoni tagħha mill-Unjoni.
(7)
Meta tapprova l-Konvenzjoni, l-Unjoni għandha wkoll tagħmel id-dikjarazzjoni, permessa taħt l-Artikolu 21, li teskludi mill-ambitu tal-Konvenzjoni l-kuntratti ta' assigurazzjoni inġenerali, b'dan soġġett għal xi eċċezzjonijiet definiti tajjeb. L-għan tad-dikjarazzjoni huwa li jiġu preservati r-regoli ta' ġurisdizzjoni protettivi disponibbli għad-detentur ta' polza, il-parti assigurata jew benefiċjarju f'materji relatati ma' assigurazzjoni taħt ir-Regolament (KE) Nru 44/2001. L-esklużjoni għandha tkun limitata għal dak li jkun meħtieġ biex jitħarsu l-interessi tal-partijiet l-aktar dgħajfa f'kuntratti tal-assigurazzjoni. Għalhekk m'għandhiex tkopri kuntratti ta' riassigurazzjoni u lanqas kuntratti relatati ma' riskji kbar. L-Unjoni għandha, fl-istess ħin, tagħmel dikjarazzjoni unilaterali li tindika li hija tista', fi stadju aktar tard fid-dawl tal-esperjenza miksuba fl-applikazzjoni tal-Konvenzjoni, tivvaluta mill-ġdid il-ħtieġa li tinżamm id-dikjarazzjoni tagħha taħt l-Artikolu 21.
(8)
Ir-Renju Unit u l-Irlanda huma marbutin bir-Regolament (KE) Nru 44/2001 u għalhekk qegħdin jieħdu sehem fl-adozzjoni u l-applikazzjoni ta' din id-Deċiżjoni.
(9)
F'konformità mal-Artikoli 1 u 2 tal-Protokoll Nru 22 dwar il-pożizzjoni tad-Danimarka, anness mat-Trattat dwar l-Unjoni Ewropea u mat-Trattat dwar il-Funzjonament tal-Unjoni Ewropea, id-Danimarka mhijiex qed tipparteċipa fl-adozzjoni ta' din id-Deċiżjoni u mhijiex marbuta biha jew soġġetta għall-applikazzjoni tagħha,
ADOTTA DIN ID-DEĊIŻJONI:
Artikolu 1
Il-Konvenzjoni tal-Aja tat-30 ta' Ġunju 2005 dwar il-Ftehimiet dwar l-Għażla tal-Forum (“il-Konvenzjoni”) hija b'dan approvata f'isem l-Unjoni Ewropea. (4)
Artikolu 2
Il-President tal-Kunsill huwa b'dan awtorizzat jaħtar il-persuna jew persuni mogħtija s-setgħa li jiddepożitaw, f'isem l-Unjoni, l-istrument tal-approvazzjoni previst fl-Artikolu 27(4) tal-Konvenzjoni.
Id-depożitu tal-istrument ta' approvazzjoni msemmi fl-ewwel subparagrafu għandu jseħħ fi żmien xahar mill-5 ta' Ġunju 2015. (5)
Artikolu 3
1. Meta tiddepożita l-istrument tal-approvazzjoni previst fl-Artikolu 27(4) tal-Konvenzjoni, l-Unjoni għandha, f'konformità mal-Artikolu 21 tal-Konvenzjoni, tagħmel dikjarazzjoni dwar il-kuntratti tal-assigurazzjoni.
It-test ta' dik id-dikjarazzjoni hu mehmuż bħala l-Anness I għal din id-Deċiżjoni.
2. Meta tiddepożita l-istrument ta' approvazzjoni previst fl-Artikolu 27(4) tal-Konvenzjoni, l-Unjoni għandha tagħmel dikjarazzjoni unilaterali.
It-test ta' dik id-dikjarazzjoni hu mehmuż bħala l-Anness II għal din id-Deċiżjoni.
Artikolu 4
Din id-Deċiżjoni għandha tidħol fis-seħħ fid-data tal-adozzjoni tagħha.
Magħmul fi Brussell, l-4 ta' Diċembru 2014.