BESCHLUSS 2012/700/GASP DES RATES
vom 13. November 2012
im Rahmen der Europäischen Sicherheitsstrategie zur Unterstützung der Durchführung des von den Vertragsstaaten des Übereinkommens von 1997 über das Verbot des Einsatzes, der Lagerung, der Herstellung und der Weitergabe von Antipersonenminen und über deren Vernichtung verabschiedeten Aktionsplans von Cartagena 2010-2014
DER RAT DER EUROPÄISCHEN UNION -
gestützt auf den Vertrag über die Europäische Union, insbesondere auf Artikel 26 Absatz 2 und Artikel 31 Absatz 1,
in Erwägung nachstehender Gründe:
(1)
Die Union setzt sollte sich für ein hohes Maß an Zusammenarbeit auf allen Gebieten der internationalen Beziehungen einsetzen, unter anderem um nach Maßgabe der Ziele und Grundsätze der Charta der Vereinten Nationen den Frieden zu wahren, Konflikte zu verhüten und die internationale Sicherheit zu stärken.
(2)
Der Europäische Rat hat am 12. Dezember 2003 die Europäische Sicherheitsstrategie verabschiedet, in der globale Herausforderungen und Bedrohungen benannt werden und eine regelbasierte Weltordnung auf der Grundlage eines wirksamen Multilateralismus und gut funktionierender internationaler Institutionen gefordert wird.
(3)
In der Europäischen Sicherheitsstrategie wird anerkannt, dass die Charta der Vereinten Nationen den grundlegenden Rahmen für die internationalen Beziehungen bildet; ferner enthält die Strategie die Zielsetzung, die Vereinten Nationen (im Folgenden „VN“) zu stärken und sie mit den Mitteln auszustatten, die zur Erfüllung ihrer Aufgaben und für ein effizientes Handeln erforderlich sind.
(4)
In ihrer Resolution Nr. 51/45 vom 10. Dezember 1996 hat die Generalversammlung der Vereinten Nationen alle Staaten aufgefordert, entschlossen ein wirksames, rechtsverbindliches internationales Übereinkommen anzustreben, das den Einsatz, die Lagerung, die Herstellung und die Weitergabe von Antipersonenminen verbietet.
(5)
Das Übereinkommen über das Verbot des Einsatzes, der Lagerung, der Herstellung und der Weitergabe von Antipersonenminen und über deren Vernichtung (im Folgenden „Übereinkommen“) ist am 1. März 1999 in Kraft getreten. Es bildet das einzige umfassende internationale Instrument für alle Aspekte im Zusammenhang mit Antipersonenminen wie Einsatz, Lagerung, Herstellung, Handel, Minenräumung und Opferhilfe.
(6)
Der Rat hat am 23. Juni 2008 die Gemeinsame Aktion 2008/487/GASP zur Förderung der weltweiten Anwendung und Umsetzung des Übereinkommens (1) verabschiedet. Zum 1. Oktober 2012 hatten 160 Staaten ihre Zustimmung ausgedrückt, durch das Übereinkommen gebunden zu sein.
(7)
Am 3. Dezember 2009 haben die Vertragsstaaten des Übereinkommens den Aktionsplan von Cartagena 2010-2014 (im Folgenden „Aktionsplan von Cartagena“) zur weltweiten Anwendung und umfassenden Durchführung des Übereinkommens angenommen. Damit haben die Vertragsstaaten ihre Anerkennung und weitere Unterstützung dafür bekräftigt, dass die internationale Kampagne zum Verbot von Antipersonenminen (ICBL), das Internationale Komitee vom Roten Kreuz (IKRK), die Nationalen Gesellschaften vom Roten Kreuz und Roten Halbmond, die Internationale Föderation der Rotkreuz- und Rothalbmondgesellschaften (IFRC), die VN, das Genfer Internationale Zentrum für Humanitäre Minenräumung (GICHD), internationale und regionale Organisationen, Überlebende von Minenunfällen und ihre Organisationen sowie andere Organisationen der Zivilgesellschaft umfassend an der Durchführung des Übereinkommens beteiligt sind und dazu beitragen, wie es in Aktion Nr. 62 des Aktionsplans von Cartagena vorgesehen ist.
(8)
Am 3. Dezember 2010 haben die Vertragsstaaten Richtlinien für die Unterstützungseinheit des Übereinkommens (Implementation Support Unit im Folgenden „ISU“) verabschiedet, in denen sie übereingekommen sind, dass die Unterstützungseinheit ihnen Beratung und technische Unterstützung im Hinblick auf die Durchführung und weltweite Anwendung des Übereinkommens bereitstellen, die Kommunikation zwischen den Vertragsstaaten fördern und sowohl gegenüber Nichtvertragsstaaten und als auch gegenüber der Öffentlichkeit die Kommunikation und Information über das Übereinkommen verbessern sollte. Die ISU wurde beauftragt, gegebenenfalls Kontakt zu den an der Durchführung des Übereinkommens beteiligten einschlägigen internationalen Organisationen, einschließlich der ICBL, des IKRK, der IFRC und des GICHD, zu halten und sich mit ihnen abzustimmen.
(9)
Am 2. Dezember 2011 hat die Generalversammlung der Vereinten Nationen die Resolution 66/29 über die Durchführung des Übereinkommens über das Verbot des Einsatzes, der Lagerung, der Herstellung und der Weitergabe von Antipersonenminen und über deren Vernichtung verabschiedet. Die Generalversammlung hat darauf hingewiesen, dass die internationale Gemeinschaft auf der zweiten Konferenz zur Überprüfung des Übereinkommens die Durchführung des Übereinkommens geprüft hat und die Vertragsstaaten des Übereinkommens den Aktionsplan von Cartagena verabschiedet haben; gleichzeitig hat sie betont, wie wichtig die volle und wirksame Durchführung und Einhaltung des Übereinkommens, so auch durch die weitere Durchführung des Aktionsplans von Cartagena, sei. Die Vertragsstaaten des Übereinkommens haben alle Staaten, die das Übereinkommen noch nicht ratifiziert haben beziehungsweise ihm noch nicht beigetreten sind, ersucht dies zu tun, und alle Staaten nachdrücklich aufgefordert, sich auch weiterhin auf höchster politischer Ebene mit dieser Frage zu befassen und durch bilaterale, subregionale, regionale und multilaterale Kontakte, Informationstätigkeiten, Seminare und andere Mittel auf den Beitritt zu dem Übereinkommen hinzuwirken;
(10)
2012 und 2013 werden Tagungen der Vertragsstaaten des Übereinkommens stattfinden. Die internationale Gemeinschaft wird dann im Jahr 2014 zur dritten Konferenz zur Überprüfung des Übereinkommens zusammenkommen, um die Fortschritte zu bewerten, die bei der Durchführung des Aktionsplans von Cartagena erzielt wurden. Bis dahin wird erwartet, dass durch die Durchführung des Aktionsplans von Cartagena 2010-2014 wesentlich dazu beigetragen werden konnte, Fortschritte dabei zu erzielen, dem durch Antipersonenminen verursachten Leiden und Sterben ein Ende zu setzen -
HAT FOLGENDEN BESCHLUSS ERLASSEN:
Artikel 1
(1) Zur Unterstützung der Durchführung des von den Vertragsstaaten des Übereinkommens über das Verbot des Einsatzes, der Lagerung, der Herstellung und der Weitergabe von Antipersonenminen und über deren Vernichtung (im Folgenden „Übereinkommen“) vereinbarten Aktionsplans von Cartagena 2010-2014 (im Folgenden „Aktionsplan von Cartagena“) im Rahmen der Europäischen Sicherheitsstrategie und im Einklang mit den einschlägigen Beschlüssen der internationalen Gemeinschaft strebt die Union folgende Ziele an:
a)
Unterstützung der von den Vertragsstaaten des Übereinkommens unternommenen Anstrengungen zur Umsetzung der die Opferhilfe betreffenden Aspekte des Aktionsplans von Cartagena,
b)
Unterstützung der von den Vertragsstaaten des Übereinkommens unternommenen Anstrengungen zur Umsetzung der die Minenräumung betreffenden Aspekte des Aktionsplans von Cartagena,
c)
Förderung der weltweiten Anwendung des Übereinkommens,
d)
Veranschaulichung des anhaltenden Engagements der Union und ihrer Mitgliedstaaten für das Übereinkommen und ihrer Entschlossenheit, mit den Staaten, die bei der Erfüllung ihrer Verpflichtungen aus dem Übereinkommen der Unterstützung bedürfen, zusammenzuarbeiten und ihnen Hilfe zu leisten, sowie Ausbau der führenden Rolle der Union bei der Verfolgung des durch das Übereinkommen gesetzten Ziels, dem durch Antipersonenminen verursachten Leiden und Sterben definitiv ein Ende zu setzen.
(2) Die Verwirklichung der Ziele gemäß Absatz 1 wird so erfolgen, dass dadurch die im Rahmen des Übereinkommens traditionell gepflegte Kultur der Partnerschaft und Zusammenarbeit zwischen Staaten, Nichtregierungsorganisationen und anderen Organisationen und lokalen Partnern gestärkt wird, insbesondere indem eng mit den einschlägigen Akteuren zusammengearbeitet wird, um die konkreten Formen dieser Zusammenarbeit auszubauen.
(3) Zur Verwirklichung der Ziele gemäß Absatz 1 führt die Union folgende Projekte durch:
a)
Opferhilfe: Erbringung von technischer Unterstützung in bis zu acht Fällen, Erarbeitung von bis zu fünf Halbzeitbewertungen und Durchführung von bis zu fünf Folgemaßnahmen;
b)
Minenräumung: Erarbeitung von bis zu fünf Halbzeitbewertungen und Durchführung von bis zu fünf Folgemaßnahmen;
c)
weltweite Anwendung des Übereinkommens: Unterstützung einer hochrangigen Taskforce, Erstellung einer Studie zur Grenzsicherung ohne Antipersonenminen, Veranstaltung von bis zu drei Seminaren zur weltweiten Anwendung;
d)
Veranschaulichung des Engagements der Union: Durchführung von Einführungs- und Abschlussveranstaltungen, Gewährleistung der Zugänglichkeit der Website des Übereinkommens, Sicherstellung einer weiten Verbreitung der von den Vertragsstaaten des Übereinkommens bezüglich der Opferhilfe eingegangenen Verpflichtungen, Durchführung eines Pressebesuchs sowie Erstellung von Informationsmaterial und Veröffentlichungen.
Eine ausführliche Beschreibung der Projekte ist im Anhang enthalten.
Artikel 2
(1) Für die Durchführung dieses Beschlusses ist der Hohe Vertreter der Union für Außen- und Sicherheitspolitik (im Folgenden „Hoher Vertreter“) zuständig.
(2) Die technische Durchführung der in Artikel 1 Absatz 3 genannten Projekte wird der Unterstützungseinheit (Implementation Support Unit - im Folgenden „ISU“), vertreten durch das Genfer Internationale Zentrum für humanitäre Landminenräumung (GICHD), übertragen. Die ISU nimmt diese Aufgabe unter der Aufsicht des Hohen Vertreters wahr. Hierfür trifft der Hohe Vertreter die notwendigen Vereinbarungen mit dem GICHD.
Artikel 3
(1) Der finanzielle Bezugsrahmen für die Durchführung der in Artikel 1 Absatz 3 genannten Projekte beträgt 1 030 000 EUR.
(2) Die mit dem in Absatz 1 festgelegten Betrag finanzierten Ausgaben werden entsprechend den für den Gesamthaushaltsplan der Europäischen Union geltenden Verfahren und Vorschriften verwaltet.
(3) Die Kommission beaufsichtigt die ordnungsgemäße Verwaltung der in Absatz 1 genannten Ausgaben. Hierfür schließt sie ein Finanzierungsabkommen mit dem GICHD, in dem festgelegt wird, dass die ISU zu gewährleisten hat, dass dem Beitrag der Union die seinem Umfang entsprechende öffentliche Beachtung zuteil wird.
(4) Die Kommission bemüht sich, das in Absatz 3 genannte Finanzierungsabkommen so bald wie möglich nach Inkrafttreten dieses Beschlusses zu schließen. Sie unterrichtet den Rat über etwaige diesbezügliche Schwierigkeiten und den Zeitpunkt, zu dem das Finanzierungsabkommen geschlossen wird.
Artikel 4
Der Hohe Vertreter unterrichtet den Rat auf der Grundlage regelmäßiger Berichte, die von der ISU zu erstellen sind, über die Durchführung dieses Beschlusses. Die Berichte bilden die Grundlage für die Bewertung durch den Rat. Die Kommission liefert Informationen über die finanziellen Aspekte der Durchführung dieses Beschlusses.
Artikel 5
Dieser Beschluss tritt am Tag seiner Annahme in Kraft.
Die Geltungsdauer des Beschlusses endet 24 Monate nach dem Abschluss des in Artikel 3 Absatz 3 genannten Finanzierungsabkommens oder sechs Monate nach Inkrafttreten dieses Beschlusses, wenn innerhalb dieser Zeit kein Finanzierungsabkommen geschlossen wurde.
Geschehen zu Brüssel am 13. November 2012.
DEĊIŻJONI TAL-KUNSILL 2012/700/PESK
tat-13 ta’ Novembru 2012
fil-qafas tal-Istrateġija Ewropea ta’ Sigurtà b’appoġġ għall-implimentazzjoni tal-Pjan ta’ Azzjoni ta’ Kartaġena 2010-2014, adottat mill-Istati Parti għall-Konvenzjoni tal-1997 dwar il-Projbizzjoni tal-Użu, il-Kumulazzjoni, il-Produzzjoni u t-Trasferiment ta’ Mini Kontra l-Persunal u dwar id-Distruzzjoni Tagħhom
IL-KUNSILL TAL-UNJONI EWROPEA,
Wara li kkunsidra t-Trattat dwar l-Unjoni Ewropea, u b’mod partikolari l-Artikoli 26(2) u 31(1) tiegħu,
Billi:
(1)
L-Unjoni għandha timmira għal grad għoli ta’ kooperazzjoni fl-oqsma kollha tar-relazzjonijiet internazzjonali, sabiex, fost l-oħrajn, iżżomm il-paċi, tipprevjeni l-konflitti u ssaħħaħ is-sigurtà internazzjonali, f’konformità mal-għanijiet u l-prinċipji tal-Karta tan-Nazzjonijiet Uniti.
(2)
Fit-12 ta’ Diċembru 2003, l-Kunsill Ewropew adotta l-Istrateġija Ewropea ta’ Sigurtà li tidentifika sfidi u theddid globali, u tappella għal ordni internazzjonali bbażata fuq id-dritt u fuq multilateraliżmu effettiv u istituzzjonijiet internazzjonali li jiffunzjonaw tajjeb.
(3)
L-Istrateġija Ewropea ta’ Sigurtà tirrikonoxxi l-Karta tan-Nazzjonijiet Uniti bħala l-qafas fundamentali għar-relazzjonijiet internazzjonali u tiddefendi t-tisħiħ tan-Nazzjonijiet Uniti (“in-NU”) u l-għoti ta’ strumenti biex dawn ikunu jistgħu jwettqu r-responsabbiltajiet tagħhom u jaġixxu b’mod effettiv.
(4)
Ir-Riżoluzzjoni 51/45 tal-Assemblea Ġenerali tan-Nazzjonijiet Uniti tal-10 ta’ Diċembru 1996 ħeġġet lill-Istati kollha biex isegwu vigorożament ftehim internazzjonali effettiv, li jorbot legalment biex jiġu pprojbiti l-użu, il-kumulazzjoni, il-produzzjoni u t-trasferiment ta’ mini kontra l-persunal.
(5)
Il-Konvenzjoni dwar il-Projbizzjoni tal-Użu, il-Kumulazzjoni, il-Produzzjoni u t-Trasferiment ta’ Mini Kontra l-Persunal u dwar id-Distruzzjoni Tagħhom (“il-Konvenzjoni”) infetħet għall-iffirmar fit-3 ta’ Diċembru 1997 u daħlet fis-seħħ fl-1 ta’ Marzu 1999. Hija tikkostitwixxi l-uniku strument internazzjonali komprensiv li jittratta l-aspetti kollha ta’ mini kontra l-persunal, inkluż l-użu, il-kumulazzjoni, il-produzzjoni, il-kummerċ, it-tneħħija u l-għajnuna għall-vittmi tagħhom.
(6)
Fit-23 ta’ Ġunju 2008 l-Kunsill adotta l-Azzjoni Konġunta 2008/487/PESK (1) b’appoġġ għall-universalizzazzjoni u l-implimentazzjoni tal-Konvenzjoni. Mill-1 ta’ Ottubru 2012, 160 Stat esprimew il-kunsens tagħhom li jintrabtu bil-Konvenzjoni.
(7)
Fit-3 ta’ Diċembru 2009, l-Istati Parti għall-Konvenzjoni adottaw il-Pjan ta’ Azzjoni ta’ Kartaġena 2010-2014 (“il-Pjan ta’ Azzjoni ta’ Kartaġena”) rigward l-universalizzazzjoni u l-implimentazzjoni tal-Konvenzjoni fl-aspetti kollha tagħha. B’hekk huma rrikonoxxew u ħeġġu aktar il-parteċipazzjoni sħiħa u l-kontribut għall-implimentazzjoni tal-Konvenzjoni mill-Kampanja Internazzjonali għall-Projbizzjoni ta’ Mini tal-Art (“l-ICBL”), il-Kumitat Internazzjonali tas-Salib l-Aħmar (“l-ICRC”), is-Soċjetajiet nazzjonali tas-Salib l-Aħmar u tan-Nofs Qamar l-Aħmar, il-Federazzjoni Internazzjonali tas-Soċjetajiet tas-Salib l-Aħmar u tan-Nofs Qamar l-Aħmar (“l-IFRC”), in-NU, iċ-Ċentru Internazzjonali ta’ Ġinevra għat-Tneħħija ta’ Mini għal skopijiet Umanitarji (“il-GICHD”), organizzazzjonijiet internazzjonali u reġjonali, superstiti ta’ mini u l-organizzazzjonijiet tagħhom, u organizzazzjonijiet oħra tas-soċjetà ċivili, kif previst fl-azzjoni Nru. 62 tal-Pjan ta’ Azzjoni ta’ Kartaġena.
(8)
Fit-3 ta’ Diċembru 2010, l-Istati Parti għall-Konvenzjoni adottaw id-“Direttiva tal-Istati Parti għall-Unità ta’ Appoġġ għall-Implimentazzjoni” (“l-ISU”) li fiha l-Istati Parti qablu li l-ISU għandha tipprovdi parir u appoġġ tekniku lill-Istati Parti dwar l-implimentazzjoni u l-universalizzazzjoni tal-Konvenzjoni, tiffaċilita l-komunikazzjoni fost l-Istati Parti, u tippromwovi l-komunikazzjoni u l-informazzjoni rigward il-Konvenzjoni kemm għal Stati li mhumiex parti għall-Konvenzjoni kif ukoll għall-pubbliku. L-ISU ngħatat il-mandat li tikkollega u tikkoordina kif adatt mal-organizzazzjonijiet internazzjonali rilevanti li jipparteċipaw fil-ħidma tal-Konvenzjoni, inklużi l-ICBL, l-ICRC, l-IFRC, in-NU u l-GICHD.
(9)
Fit-2 ta’ Diċembru 2011 l-Assemblea Ġenerali tan-Nazzjonijiet Uniti adottat ir-Riżoluzzjoni 66/29 dwar l-implimentazzjoni tal-Konvenzjoni dwar il-Projbizzjoni tal-Użu, il-Kumulazzjoni, il-Produzzjoni u t-Trasferiment ta’ Mini kontra l-Persunal u dwar id-Distruzzjoni Tagħhom. L-Assemblea Ġenerali fakkret li fit-Tieni Konferenza ta’ Reviżjoni tal-Konvenzjoni l-komunità internazzjonali kienet eżaminat mill-ġdid l-implimentazzjoni tal-Konvenzjoni, u li l-Istati Parti għall-Konvenzjoni kienu adottaw il-Pjan ta’ Azzjoni ta’ Kartaġena, filwaqt li enfasizzat l-importanza tal-implimentazzjoni sħiħa u effettiva tal-Konvenzjoni u l-konformità magħha, inkluż permezz tal-implimentazzjoni ta’ dan il-Pjan ta’ Azzjoni ta’ Kartaġena. L-Istati Parti għall-Konvenzjoni stiednu lill-Istati kollha li kienu għadhom ma rratifikawx jew ma aderixxewx għall-Konvenzjoni biex jagħmlu dan, u ħeġġet lill-Istati kollha biex jibqgħu qrib il-kwistjoni fl-ogħla livell politiku u biex jippromwovu l-aderenza għall-Konvenzjoni permezz ta’ kuntatti bilaterali, subreġjonali, reġjonali u multilaterali, attivitajiet ta’ komunikazzjoni, seminars u mezzi oħra.
(10)
Fl-2012 u l-2013 ser isiru Laqgħat tal-Istati Parti għall-Konvenzjoni. Il-komunità internazzjonali mbagħad ser tiltaqa’ fl-2014 għat-Tielet Konferenza ta’ Reviżjoni tal-Konvenzjoni biex tivvaluta l-progress fl-implimentazzjoni tal-Pjan ta’ Azzjoni ta’ Kartaġena 2010-2014. Sa dak inhar ser ikun mistenni li l-implimentazzjoni tal-Pjan ta’ Azzjoni tkun tat kontribut sostanzjali għal progress biex jintemmu s-sofferenza u l-korrimenti kkaġunati minn mini kontra l-persunali,
ADOTTA DIN ID-DEĊIŻJONI:
Artikolu 1
1. Bil-ħsieb li tappoġġa l-implimentazzjoni tal-Pjan ta’ Azzjoni ta’ Kartaġena 2010-2014 (“Pjan ta’ Azzjoni ta’ Kartaġena”) adottat mill-Istati Parti għall-Konvenzjoni tal-1997 dwar il-Projbizzjoni tal-Użu, il-Kumulazzjoni, il-Produzzjoni u t-Trasferiment ta’ Mini Kontra l-Persunal u dwar id-Distruzzjoni Tagħhom (“il-Konvenzjoni”), fil-qafas tal-Istrateġija Ewropea ta’ Sigurtà u f’konformità mad-deċiżjonijiet rilevanti tal-komunità internazzjonali, l-Unjoni għandha ssegwi l-objettivi li ġejjin:
(a)
jiġu appoġġati l-isforzi tal-Istati Parti għall-Konvenzjoni biex jimplimentaw l-aspetti tal-Pjan ta’ Azzjoni ta’ Kartaġena li jirrigwardaw għajnuna għall-vittmi;
(b)
jiġu appoġġati l-isforzi tal-Istati Parti għall-Konvenzjoni biex jimplimentaw l-aspetti tal-Pjan ta’ Azzjoni ta’ Kartaġena li jirrigwardaw it-tneħħija ta’ mini;
(c)
il-promozzjoni tal-universalizzazzjoni tal-Konvenzjoni;
(d)
jintwera l-impenn attwali tal-Unjoni u l-Istati Membri tagħha għall-Konvenzjoni u d-determinazzjoni tagħhom li jikkooperaw ma’, u jestendu l-assistenza tagħhom għal, dawk l-Istati li jeħtieġu appoġġ biex jissodisfaw l-impenji tagħhom taħt il-Konvenzjoni, u jsaħħu r-rwol ewlieni tal-Unjoni bil-mira li tintlaħaq il-viżjoni tal-Konvenzjoni li jintemmu definittivament is-sofferenza u l-korrimenti kkawżati minn mini kontra l-persunal.
2. L-objettivi kollha mesmmija fil-paragrafu 1 għandhom jiġu segwiti b’tali mod li huma jirrinforzaw il-kultura storika tal-Konvenzjoni ta’ sħubija u kollaborazzjoni bejn Stati, organizzazzjonijiet mhux governattivi u oħrajn u sħab lokali, b’mod partikolari permezz ta’ ħidma mill-qrib ma’ atturi rilevanti biex jissaħħu manifestazzjonijiet speċifiċi ta’ tali kollaborazzjoni.
3. Sabiex jinkisbu l-objettivi msemmijin fil-paragrafu 1, l-Unjoni għandha twettaq il-proġetti li ġejjin:
(a)
Għajnuna għall-vittmi: jiġi pprovdut appoġġ tekniku lil sa tmien każijiet, jitwettqu sa ħames evalwazzjonijiet ta’ nofs it-term u jiġu eżegwiti sa ħames azzjonijiet ta’ segwitu;
(b)
Tneħħija ta’ mini: jitwettqu sa ħames evalwazzjonijiet ta’ nofs it-term u jiġu eżegwiti sa ħames azzjonijiet ta’ segwitu;
(c)
Universalizzazzjoni tal-Konvenzjoni: tiġi appoġġata task force ta’ livell għoli, isir studju dwar sigurtà fil-fruntieri mingħajr mini kontra l-persunal, u jiġu organizzati sa tliet sessjonijiet ta’ ħidma marbuta mal-universalizzazzjoni;
(d)
Manifestazzjoni tal-impenn tal-Unjoni: jixxandru avvenimenti ta’ tnedija u ta’ konklużjoni, tiġi żgurata l-aċċessibbiltà għas-sit elettroniku tal-Konvenzjoni, jitpoġġew disponibbli b’mod ġenerali l-impenji tal-Istati Parti għall-għajnuna għal vittmi, tiġi organizzata żjara għall-istampa, u jiġu prodotti materjal ta’ komunikazzjoni u pubblikazzjonijiet.
Deskrizzjoni dettaljata tal-proġetti tinsab fl-Anness.
Artikolu 2
1. Ir-Rappreżentant Għoli tal-Unjoni għall-Affarijiet Barranin u l-Politika ta’ Sigurtà (“ir-Rappreżentant Għoli”) għandu jkun responsabbli għall-implimentazzjoni ta’ din id-Deċiżjoni.
2. L-implimentazzjoni teknika tal-proġetti msemmijin fl-Artikolu 1(3) għandha titwettaq mill- Unità ta’ Appoġġ għall-Implimentazzjoni” (“l-ISU”), irrappreżentata miċ-Ċentru Internazzjonali ta’ Ġinevra għat-Tneħħija ta’ Mini għal skopijiet Umanitarji (“il-GICHD”). L-ISU għandha twettaq dawn il-kompiti taħt il-kontroll tar-Rappreżentant Għoli. Għal dan il-għan, ir-Rappreżentant Għoli għandu jidħol fl-arranġamenti meħtieġa mal-GICHD.
Artikolu 3
1. L-ammont ta’ referenza finanzjarja għall-implimentazzjoni tal-proġetti msemmija fl-Artikolu 1(3) għandu jkun ta’ EUR 1 030 000.
2. L-infiq iffinanzjat mill-ammont stabbilit fil-paragrafu 1 għandu jkun ġestit skont il-proċeduri u r-regoli applikabbli għall-baġit ġenerali tal-Unjoni.
3. Il-Kummissjoni għandha tissorvelja l-ġestjoni adatta tal-infiq msemmi fil-paragrafu 1. Għal dan l-għan, hija għandha tikkonkludi ftehim ta’ finanzjament mal-GICHD, li jistipula li l-ISU għandha tiżgura viżibbiltà tal-kontribuzzjoni tal-Unjoni. adatta għad-daqs tagħha.
4. Il-Kummissjoni għandha tagħmel ħilitha biex tikkonkludi l-ftehim ta’ finanzjament imsemmi fil-paragrafu 3 mill-aktar fis possibbli wara d-dħul fis-seħħ ta’ din id-Deċiżjoni. Hija għandha tinforma lill-Kunsill dwar kwalunkwe diffikulta f’dak il-proċess u dwar id-data tal-konklużjoni tal-ftehim ta’ finanzjament.
Artikolu 4
Ir-Rappreżentant Għoli għandu jirrapporta lill-Kunsill dwar l-implimentazzjoni ta’ din id-Deċiżjoni abbażi ta’ rapporti regolari li għandhom jitħejjew mill-ISU. Dawk ir-rapporti għandhom jifformaw il-bażi għall-evalwazzjoni mill-Kunsill. Il-Kummissjoni għandha tipprovdi informazzjoni dwar l-aspetti finanzjarji tal-implimentazzjoni ta’ din id-Deċiżjoni.
Artikolu 5
Din id-Deċiżjoni għandha tidħol fis-seħħ fil-jum tal-adozzjoni tagħha.
Hija għandha tiskadi 24 xahar wara d-data tal-konklużjoni tal-ftehim ta’ finanzjament imsemmi fl-Artikolu 3(3) jew sitt xhur wara d-data tad-dħul fis-seħħ tagħha jekk l-ebda ftehim ta’ finanzjament ma jkun ġie konkluż f’dak il-perijodu.
Magħmul fi Brussell, it-13 ta’ Novembru 2012.