Ο άντρας μου δεν έχει μιλήσει στους γονείς του από ένα τεράστιο φιάσκο που άρχισε με τον πατέρα του να με χτυπάει στο πρόσωπο. Ο άντρας και ο πατέρας μου τσακώθηκαν. Οι μπάτσοι είχαν εμπλακεί, και τα πεθερικά μου διέπραξαν ψευδορκία στο δικαστήριο, μας κατηγόρησαν για διάρρηξη (είχαν κλειδί και μας προσκάλεσαν), και προσπάθησαν να πείσουν τον εισαγγελέα να αποσύρει τις κατηγορίες επίθεσης στον πεθερό μου υπέρ της δίωξης -με- για "προσβολή φόνου." Η πεθερά μου τηλεφώνησε στο σύζυγό μου 237 φορές σε μια μέρα, του έστειλε ένα αισχρό ποσό από τρελά μηνύματα, και του έγραψε μια επιστολή τριών σελίδων για το πώς χρειαζόταν να με χωρίσει επειδή επρόκειτο να τον δολοφονήσω κάποια μέρα. Και πάνω απ' όλα, ο γαμπρός άρχισε να παρενοχλεί τους φίλους μας για τους οποίους μπορούσε να βρει αριθμούς, μέχρι το σημείο που έπρεπε να αλλάξουν τους αριθμούς τους, και ένας από αυτούς μάλιστα - μετακινήθηκε-. Η τελευταία φορά που ακούσαμε γι' αυτούς ήταν πριν από μερικά χρόνια, όταν ο πεθερός μου συνάντησε ένα κορίτσι που ήξερε ότι κάναμε παρέα όλη την ώρα, και της ζήτησε να πει στον άντρα μου ότι η μητέρα του είχε πεθάνει. Έκανε πάρτι όταν του το είπαν. Η οικογένειά μου, από την άλλη, (εκτός από έναν θείο που λυπάμαι που δεν βρίσκω στοιχεία επικοινωνίας) είναι μια ομάδα από τους πιο απατεώνες, πισώπλατους ανθρώπους που θα έβρισκες ποτέ. Όχι υλικό ψευδορκίας, αλλά κοντά. Όταν πέθανε η μητέρα μου, ήρθαν να την δουν στο νοσοκομείο, και η πλειοψηφία της συζήτησης είχε να κάνει με το πόσο φρικτή δουλειά πρέπει να έκανα για να την φροντίσω, γιατί δεν είχα υπερήρωα μακριά από τον καρκίνο του εγκεφάλου της. Όταν ο σύζυγός μου και εγώ μετακομίσαμε στην Καλιφόρνια για να προσπαθήσουμε να βρούμε δουλειά, και να βοηθήσουμε στη φροντίδα της γιαγιάς μου, η οποία είχε σοβαρή άνοια και αλτζχάιμερ, η οικογένεια που υποτίθεται ότι την φρόντιζε εξαφανίστηκε, εμφανίζεται μόνο μία φορά την εβδομάδα για να μιλήσει στη γιαγιά για τα διάφορα προβλήματά τους. Όταν φτάσαμε εκεί, η κατάσταση της ζωής της ήταν τόσο κακή, αν δεν μετακόμιζα, θα είχα καλέσει πρεσβυτέρους. Νόμιζε ότι το νερό στο σπίτι της δεν ήταν πόσιμο, ότι το ντους της δεν δούλεψε (έτσι δεν πίστευε ότι μπορούσε να κάνει μπάνιο) τα νύχια της ήταν γελοία μακρύ, τα μαλλιά της δεν είχαν νοιαστεί για, και είχαν, ανησυχούν ότι μπορεί να προσπαθήσει να οδηγήσει, να αποσυνδέσει την μπαταρία στο φορτηγό της. Ζούσε σε μια έκταση 25 στρεμμάτων, μόνη της, χωρίς κοντινούς βοηθούς, και κάποιος της τηλεφώνησε μια φορά το βράδυ για να βεβαιωθεί ότι ήταν ακόμα καλά. Τους πρώτους μήνες που ήμασταν εκεί, ο σύζυγός μου και εγώ έπρεπε να κλειδώσουμε την πόρτα του σπιτιού που ήμασταν μέσα (ήταν δύο στο ακίνητο) επειδή κατέβηκε σε όλες τις ώρες της ημέρας και της νύχτας και προσπαθούσε να καθαρίσει, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα να πεταχτούν τα μισά τρόφιμα μας, να σκάψουμε τα μισά πράγματά μας που δεν αναγνώριζε από τα σκουπίδια, και μια από τις πιο τρομακτικές περιπτώσεις, όταν δουλεύαμε πάνω στη σηπτική δεξαμενή, εμφανίστηκε ξαφνικά από το πουθενά και σχεδόν μπήκε στην τρύπα στο τανκ. Δεν μπόρεσα να βρω δουλειά εκεί, και έπρεπε να επιστρέψουμε στην πόλη, και λιγότερο από 2 μήνες αργότερα, πήρα ένα μήνυμα ότι είχε πεθάνει. Όταν ρώτησα τι συνέβη, μου είπαν ότι "δεν μπορούσε να αντέξει άλλο," το οποίο, γνωρίζοντας ότι είχαν αποσυνδέσει την μπαταρία του φορτηγού της, δεν είχαν αφαιρέσει τα όπλα από το σπίτι της, ρώτησα τη θεία μου αν είχε αυτοκτονήσει. Μου είπε ότι πρέπει να είμαι χαρούμενη που ήμουν σε διαφορετική κατάσταση, γιατί αν είχα το θράσος να της το ζητήσω κατάμουτρα, θα μου είχε "χτυπήσει το κεφάλι." Καταλαβαίνω ότι η θλίψη κάνει τους ανθρώπους να θυμώνουν, αλλά λαμβάνοντας υπόψη όλα τα άλλα, είχα βαρεθεί, και δύο από τους τρεις ανθρώπους που μου άρεσε - στην πραγματικότητα - μου άρεσε έξω από την οικογένειά μου ήταν νεκρός, έτσι δεν είχα πραγματικά το νόημα να το ανεχτώ πια. Έχω σχεδόν 6 χρόνια να τα ψάξω στο ίντερνετ.