"
Θα πρέπει να ρίξω μια πιο προσεκτική ματιά στην τρέχουσα έκδοση του άρθρου, επειδή έχω μια δυσάρεστη αίσθηση ότι η απάντηση βρίσκεται στην πραγματικότητα σε ένα από τα επικουρικά άρθρα, όπως η Lydian mode. Η σύντομη απάντηση είναι ότι η σύνδεση μεταξύ της ελληνικής αρμονίας και των μεσαιωνικών τρόπων είναι πιο τετριμμένη από ό, τι φαίνεται να πιστεύετε, και η σύνδεση μεταξύ μεσαιωνικών και σύγχρονων τρόπων είναι αρκετά απλή. Το ""μοντέρνο σύστημα"" είναι στην πραγματικότητα αυτό της Κοινής Πρακτικής Τονικότητας, και ""τροπική" χρήση μέσα σε αυτό το πλαίσιο αρχίζει να καθιερωθεί ως μια ξεχωριστή ιδέα κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα. Η κύρια διαφορά από τη μεσαιωνική πρακτική είναι μια πιο άκαμπτη προσκόλληση στις διατονικές νότες της κλίμακας. Για παράδειγμα, στο μεσαιωνικό σύστημα, δεν υπάρχει πρακτική διαφορά μεταξύ της Λυδιανής κλίμακας και αυτού που αποκαλούμε μεγάλη κλίμακα, ή μεταξύ του Δωριανού και αυτού που αποκαλούμε μικρή κλίμακα. Για να διαφοροποιηθεί το ""τροπική γεύση"" από τη χρωματική ευελιξία του άνω μισού της μικρής κλίμακας, για παράδειγμα, ήταν απαραίτητο να επιμένουμε να χρησιμοποιούμε πάντα το μικρό-έβδομο βαθμό, ειδικά στην ανάβαση στο τονωτικό, και ο έκτος βαθμός έπρεπε πάντα να είναι σημαντικός για την αναγνώριση του Ντόριαν, και πάντα μικρός για την αναγνώριση του Αεολιανού. Δεν υπήρχε τέτοια πρακτική μέχρι τον 16ο αιώνα, και μάλιστα μόνο με τον Γλαριανό στα μέσα του 16ου αιώνα έγινε μια θεωρητική διαφορά μεταξύ Δωριανού και Αεολιανού από τη μια πλευρά, και Λύδιαν και Ιόνιο από την άλλη. Θα δω τι μπορώ να κάνω για να το ξεκαθαρίσω αυτό (χρησιμοποιώντας αξιόπιστες πηγές, φυσικά).