Był 31 sierpnia 2012 roku i koniec naprawdę strasznego tygodnia. Zdecydowanie jeden z najniższych punktów w moim życiu. W rzeczywistości jedyną rzeczą w moim życiu, na którą mogłem się spodziewać, była moja wizyta u mojego brata w innej części kraju. Tak więc tam byłem, czekając na mój lot o 6 rano z Idaho Falls do Salt Lake City w piątek wieczorem. Tego wieczoru nad Salt Lake panowała burza, więc samolot spóźnił się do IFRA. W związku z tym starcie było znacznie opóźnione i ponieważ musieliśmy latać wokół tej samej burzy, lądowanie w SLC zostało jeszcze bardziej opóźnione. W momencie, gdy wysiadłem z samolotu, mój lot połączenia już dawno minął. Nie miałem innego wyjścia, jak zatrzymać się na noc w mieście i złapać najwcześniejszy lot następnego ranka. Hotel, w którym się zatrzymaliśmy, był jak najnowszy. Miał bardzo nowoczesny design, a krajobraz jeszcze nie został ukończony. Nie marnowałam czasu na dotarcie do mojego pokoju. Położyłem wszystkie swoje rzeczy na krześle, wsiadłem do łóżka i przez kilka minut oglądałem Real Time z Billem Maherem i Next Top Model Ameryki. Postanowiłam po prostu po prostu położyć się spać. Nie byłem zmęczony (było niesamowicie wcześnie dla mnie), ale miałem lot do złapania rano i nic nie zasługuje na moją uwagę. Następnego ranka szybko się przygotowałam i wyszłam z pokoju. Śniadanie zjedliśmy spokojnie w lobby. Po podwójnym sprawdzeniu, czy prom jest w drodze, usiadłem na krawędzi krzesła salonowego z łokciami na kolanach i spojrzeniem na podłogę. Parę stóp zbliżył się i przyszedł odpocząć tuż przed mną. Spojrzałem w górę, aby zobaczyć mężczyznę, który wydawał się być w latach trzydziestych, stojącego przede mną. Z wyraźnym obcym akcentem mówi: „Cześć. Przepraszam Cię Wyglądasz na depresyjnego. Czy jest coś, co mogę zrobić, aby pomóc?” Był człowiekiem azjatyckim. Gdybym musiał, przypuszczałbym, że jest Japończykiem, ale nigdy nie będę w stanie dowiedzieć się na pewno. Uśmiechnąwszy się do mojego najlepszego fałszywego uśmiechu, odpowiedziałem, że jestem w porządku, chociaż dobrze wiedziałem, że to kłamstwo. Odpowiedział mu: „Tylko zmęczony?” Zmuszałem się, powtarzając: „Tylko zmęczony”, wciąż zmuszając do przekonującego uśmiechu, i wciąż bardzo kłamie. Właśnie dostałem swój pierwszy pełen nocny odpoczynek od co najmniej tygodnia. Na tym zakończyła się nasza krótka rozmowa i wkrótce przyjechał prom. Spędziłem tę krótką podróż myśląc o wymianie - jak dziwne było to dla mnie, ale także jak bardzo podziwiałem jego życzliwość wobec absolutnego obcego. Zrobiłem to do moich bram bez żadnych problemów, zabezpieczając co najmniej 50 minut przed rozpoczęciem lądowania samolotu. Znalazłem się na miejscu w zaskakująco pustej sali. Nie wiem, dlaczego byłam zaskoczona, było jeszcze wczesnym rankiem. Rozejrzałem się i zauważyłem, że tylko garstka ludzi zajmuje rzędy krzeseł na lotnisku. Zauważyłem też młodą kobietę, która siedziała kilka rzędów od siebie i stała przede mną. Biorąc pod uwagę obfitość pustych siedzeń, miałem nieograniczoną, jasną linię widzenia. Myślałam, że jest piękna. Myślałam też, że mogłaby na mnie spojrzeć raz czy dwa razy. Zawsze byłem introwertykiem, więc zbliżanie się do ładnej dziewczyny nie jest w moim repertuarze. Rozpoczęcie rozmowy z nieznajomym stanowi zasadniczo łagodne tortury. Ale nie odrzuciłem go tak, jak zawsze. Ja się zastanowiłem. Nie było mi trudno stwierdzić, że nie mam nic do stracenia, biorąc pod uwagę charakter poprzedniego tygodnia. To nie jest gorsze niż rock-bottom. Moja alternatywa wydawała się być 50 minutami pisania wiadomości do mojego taty, ponieważ sen był zdecydowanie poza pytaniem. Mimo to, to nie wystarczyło, aby zmobilizować chronicznego introwerta. Potrzebowałam tylko jednej rzeczy: odwagi. Następnie pomyślałem o mężczyźnie w hotelu – o tym, który wyjdzie z drogi, aby zbliżyć się do całkowitego nieznajomego bez powodu, oprócz okazywania życzliwości. Na pewno mogłabym zebrać wystarczająco dużo, aby porozmawiać z dziewczyną. I tak powstał mój umysł. Wziąłem dwie torby, szedłem po labiryncie krzeseł na lotnisku i usiadłem obok tej pięknej dziewczyny. Nie miałam pojęcia, co powiedzieć. Powiedziałem jej, że rozmowa z nieznajomym nie jest moją sprawą, ale wydawało mi się, że jest to dobry czas, aby spróbować. W ciągu następnych 40 minut dowiedzieliśmy się wiele o sobie nawzajem: gdzie mieszkaliśmy, gdzie chodziliśmy do szkoły, gdzie dorastaliśmy, jak wyglądały nasze rodziny. Nigdy nie nazywa się to imieniem drugiego człowieka. Kiedy nadszedł czas, aby wsiadła do samolotu, powiedzieliśmy pożegnanie i odeszła. Nie obserwowałam jej odchodzenia. Spojrzałem w czasie, aby zobaczyć ją, gdy dotarła do jej bramy, ale kiedy spojrzałem chwilę później, była już nieobecna. Przez następne kilka minut po prostu marynowałem na rozmowie. Wiedziałam, że nigdy nie otrzymałam jej imienia. Wiedziałem, że jeśli kiedykolwiek chciałem ją znaleźć, jedyną użyteczną informacją była jej uczelnia i że pochodzi z Arizony i że jej ojciec był kiedyś w marynarce. Długa strzała w najlepszym razie. Przyznałem, że to zbyt nierealne, a zamiast tego doceniłem to spotkanie za to, co było: miłą rozmowę z kompletnym nieznajomym. Nie żałowałam tego. Czekam, aż mój samolot zacznie lądować. Kiedy osoba siedzi sama, on lub ona od czasu do czasu dostanie spontaniczny popęd, aby rozejrzeć się, zwłaszcza z tyłu. A może to tylko ja. W każdym razie, dostałem to bardzo pilne, gdy czekałem na pokład. A kiedy spojrzałem bezpośrednio za sobą, znalazłem coś dziwnego. Na bramie, w której młoda kobieta wsiadła do samolotu, była linia. Z dużą linią. I była w tej linii. Ona nie odeszła. To jeszcze nie koniec. Zrobiłem to, co najgładsze, co mogłem w tym momencie przygotować. Wziąłem stary paszport z poprzedniej nocy, poszedłem prosto do młodej pani, dałem jej go, powiedziałem, że może mnie spojrzeć, jeśli kiedykolwiek ze mną chce porozmawiać, a potem wsiadłem do mojego samolotu. W ten sposób poznałem moją żonę. TL;DR: Rozmawiałem z dziewczyną na międzynarodowym lotnisku w Salt Lake i później się z nią ożeniłem. Edycja: Spacing Paragraph