Φαίνεται ότι το ρητό που αναφέρετε μιλάει ενάντια στην έκθεση που είναι φιλο-μαρτυριακή. Τέλος πάντων, η έκθεση δεν βασίζεται στην προϋπόθεση ότι ο περιθωριισμός είναι σωστός, μάλλον απλώς το παίρνει σοβαρά και μετά το απορρίπτει εκτός ελέγχου. Και το Νέο Σχολείο είναι αρκετά ανορθόδοξο με ένα μείγμα Μαρξιανών και Μετα-Κεϋνσιανών οικονομολόγων. Ενώ νομίζει ότι κάποιοι σαν τον Τζεβόν και τον Γουάλας είναι διορατικοί, δεν νομίζω ότι θεωρεί ανθρώπους σαν τον Ρικάρντο ή τον Μαρξ άσχετους. Και αν διαβάσετε στην Paretian Revival κάποια από τα θέματα που αναφέρονται στο απόσπασμα εξετάζονται. Παρόλα αυτά... Μπορούμε να βάλουμε κάτι σαν το απόσπασμα στο τμήμα κριτικής: αυτή η χρησιμότητα είναι ανυπόληπτη. ότι η χρησιμότητα δεν είναι μετρήσιμη (αυτό είναι πραγματικά ρεαλιστικό κατά τη γνώμη μου - η διαφορά μεταξύ του καρδινάλιου και της συνήθους χρησιμότητας). ότι η χρησιμότητα είναι γενικά μη δοκιμασμένη (αν και οι προβλέψεις που προκύπτουν από την οριακή θεωρία είναι σίγουρα). Και πραγματικά δεν καταλαβαίνω όλα αυτά τα πράγματα για τον αέρα και το νερό. Η περιθωριακή χρησιμότητα του λίγο αέρα είναι ουσιαστικά μηδενική. Ως εκ τούτου, η τιμή του είναι ουσιαστικά μηδενική. Και τυχαίνει να θέλω και να πληρώνω για νερό.