Widzę, że lubisz myśleć o danych jako o czymś namacalnym. Ja też robię. Na przykład nie podoba mi się sposób, w jaki uczy się Lambda Calculus w niektórych szkołach. Wiesz, mówiąc, że Lambda jest jedyną rzeczą, którą trzeba zaprojektować. W czystym modelu matematycznym jest to oczywiste. Ale w prawdziwym komputerze funkcja behawioralna (ogólna czysta funkcja, która zmienia się za każdym razem, gdy system uczy się od zewnętrznego słowa) musi być w jakiś sposób zmaterializowana. Sposób, w jaki się to materializuje, jest w rzeczywistości dużym problemem, zwłaszcza jeśli szukasz wytrwałości. Naivną próbą byłoby zdefiniowanie całego zachowania systemu w pojedynczym pliku płaskiego kodu źródłowego, jak plik "behavior.lisp" skopiowany surowo na jakimś dysku twardym. Ten plik będzie musiał być poprawiony przy każdej iteracji systemu. Tak naiwnie jak powiedziałem. Obecny sposób pracy polega na dzieleniu zachowania między plików płaskich tylko do odczytu na dysku (kod oprogramowania i zasoby) i czytanie / pisanie pól, które wypełnia się zmiennymi wartościami (dane użytkownika i różne ustawienia). W konsekwencji zachowanie systemu jest w 90% zasilane, a pozostałe 10% to małe pudełka wypełnione wejściami. Moje myśli dotyczą znalezienia ostatecznego sposobu przechowywania funkcji behawioralnej systemu. Chciałbym, aby był on w pełni plastikowy i samodzielnie indeksowany. Początkowo miałem zamiar zrobić jeszcze jedną bazę obiektów. Ale ostatecznie zdałem sobie sprawę, że zastąpienie plików niektórymi zestawami par slot-wartości (lub bazy danych relacji jednostkowych, lub etykietowanych wykresów lub predykatów) zasadniczo nic nie zmieniło, z wyjątkiem lepszej granularności danych. Człowiek wciąż stoi w obliczu głupiego systemu, który nie może odebrać i manipulować większością informacji, które posiada. Ponieważ obiekty slot-wartości, relacyjna baza danych, etykietowane wykresy, predykaty, pliki XML, RDF i wszelkie istniejące magazyny danych, które odkryłem w Google, opierają się na jednym przodku: metamodelu pola / wartości, co jest błędne. Dlaczego? Chodzi o „reifikację”, czyli Więcej rzeczy do zrobienia, aby system mógł z nimi pracować. W systemie opartym na polach/wartościach można dedup i hashmap wartości, ale nie można dedup polach (ponieważ ich zawartość nie może być udostępniona między kontekstami) i nie można ani dedup ani hashmap "niektóre wartości w niektórych polach" informacji w ogóle. Ta ostatnia - relacja - nie jest *tangible* dla systemu. A jednak, jak powiedziałem wcześniej, to tutaj znajduje się znaczenie, ponieważ bity same w sobie są bezsensowne. Jeśli odrzucisz wykresy, ale przyjmujesz struktury strzałek (które faktycznie zastępują wykresy akademickie), teraz możesz wyszukiwać system dla takiego związku, takiego jak (kolorowo-żółty) i uzyskać wszystkie konteksty, w których ta relacja jest zaangażowana. Obecnie ten związek jest obywatelem pierwszej klasy. Możesz go użyć jako sędziego (głowa) lub odsyłacza (w kolejce), aby zbudować znaczące informacje. Teraz komputery mogą natywnie pracować nad znaczeniem danych, które przechowują. Właściwie myślę, że to jest to, co odczuwam w umyśle.