Piloci RAF i Commonwealth wszyscy nosili spadochrony typu siedzenia, które pasowały do siedzenia standardowego pilota, podczas gdy pozostali członkowie załogi wszyscy nosili spadochrony wyposażone w klatkę piersiową. Pakiet spadochronowy został przyciśnięty do kołnierza z przodu (przy klatce piersiowej) i musiał być przymocowany bezpośrednio przed skokiem. W przypadku zamkniętych tylnych wież paczka była czasami przechowywana poza wieżą w korpusie, strzelec musiał tylko dotrzeć za nim, aby otworzyć dwa tylne drzwi wieży i dotrzeć do korpusu. Miejsce, w którym strzelec z ogona przechowywał spadochron, zależało od osobistych preferencji i w pewnym stopniu od jego rozmiaru fizycznego.

Wewnętrzne wymiary Lancasteru i jego wież były nieco niepotrzebne pod względem przestrzeni, jak gdy podstawowy samolot został zaprojektowany (jak Manchester) normalna odzież latająca była ograniczona do osiągnięcia stroju Sidcot i spadochronu. Wraz z rosnącym późniejszym użyciem takich ubrań jak kurtki Irvina i Mae Wests i innych impedimenta przeciętny członek załogi stał się znacznie większą figurą, co prowadziło do trudności w opuszczeniu samolotu w sytuacji awaryjnej, wymiary uchwytów ucieczki pozostały niezmienione. To prawdopodobnie odpowiada za wyższe straty załogi dla Lancaster w porównaniu do Halifax, który był również znacznie bardziej przestronny wewnątrz.