Όταν ήμουν έφηβη, είχα έναν φίλο που ήταν παθολογικός ψεύτης. Θα έλεγε ψέματα για οτιδήποτε, δεν έχω ιδέα γιατί. Ήμασταν στο σαλόνι του μια μέρα και κρατούσα το ιγκουάνα του και μου είπε, πολύ σοβαρά. "Φίλε, πρόσεχε, μου δάγκωσε το δάχτυλο τις προάλλες. Ήμουν τυχερός επειδή μεγάλωσε πίσω, αλλά πονάει. Μην πεις ότι δεν σε προειδοποίησα." Μόλις τον κοίταξα με δυσπιστία. Αυτό το παιδί νομίζει ότι τα ανθρώπινα άκρα αναγεννώνται, όπως πραγματικά πιστεύει. Ουάου. Σταματήσαμε να είμαστε φίλοι μετά από αυτό. Δεν με νοιάζει αν είχε καλό χόρτο.