Ήταν 31 Αυγούστου 2012, και το τέλος μιας πραγματικά τρομερής εβδομάδας. Σίγουρα ένα από τα χαμηλότερα σημεία της ζωής μου. Στην πραγματικότητα, το μόνο πράγμα στη ζωή μου που έπρεπε να περιμένω ήταν η επίσκεψή μου στον αδελφό μου σε ένα άλλο μέρος της χώρας. Οπότε ήμουν εκεί, περιμένοντας την πτήση των 6 μ.μ. από το Άινταχο Φολς για το Σολτ Λέικ Σίτι την Παρασκευή το βράδυ. Υπήρχε μεγάλη καταιγίδα πάνω από το Σολτ Λέικ εκείνο το βράδυ, οπότε το αεροπλάνο άργησε να φτάσει στην IFRA. Κατά συνέπεια, η απογείωση καθυστέρησε σημαντικά και δεδομένου ότι έπρεπε να πετάξουμε γύρω από την ίδια καταιγίδα, η προσγείωση στην SLC καθυστέρησε ακόμη περισσότερο. Μέχρι να βγω από το αεροπλάνο, η πτήση μου είχε φύγει προ πολλού. Δεν είχα άλλη επιλογή από το να μείνω το βράδυ στην πόλη και να προλάβω την πρωινή πτήση το επόμενο πρωί. Το ξενοδοχείο που έμεινα ήταν τόσο νέο όσο θα μπορούσε να είναι. Είχε ένα πολύ σύγχρονο σχέδιο και τοπίο δεν είχε τελειώσει ακόμη. Δεν έχασα χρόνο να πάω στο δωμάτιό μου. Έβαλα όλα μου τα υπάρχοντα σε μια καρέκλα, σκαρφάλωσα στο κρεβάτι, και για λίγα λεπτά παρακολούθησα το Real Time με τον Bill Maher και το Next Top Model της Αμερικής. Επέλεξα απλά να κοιμηθώ. Δεν ήμουν κουρασμένος (ήταν απίστευτα νωρίς για μένα), αλλά είχα μια πτήση να προλάβω το πρωί και τίποτα που να αξίζει την προσοχή μου. Το επόμενο πρωί ετοιμάστηκα γρήγορα και έφυγα από το δωμάτιό μου. Έφαγα ένα μικρό πρωινό ήσυχα στο λόμπι. Μετά από διπλό έλεγχο ότι η άκατο ήταν στο δρόμο της, κάθισα στην άκρη μιας καρέκλας με τους αγκώνες στα γόνατα και το βλέμμα μου σταθερό στο πάτωμα. Ένα ζευγάρι πόδια πλησίασε και ήρθε να ξεκουραστεί ακριβώς μπροστά μου. Κοίταξα επάνω για να δω έναν άντρα που φαινόταν να είναι στα 30 του, κοιτάζοντας εμένα. Με καθαρή ξένη προφορά, λέει, "Γεια σας. Με συγχωρείτε. Φαίνεσαι μελαγχολική. Μπορώ να κάνω κάτι για να βοηθήσω;" Ήταν Ασιάτης. Αν έπρεπε, θα φανταζόμουν ότι ήταν Γιαπωνέζος, αλλά ποτέ δεν θα μπορέσω να ξέρω με σιγουριά. Κάνοντας το καλύτερο ψεύτικο χαμόγελό μου, απάντησα ότι ήμουν μια χαρά, αν και ήξερα καλά ότι ήταν ψέμα. Απάντησε, "Απλά κουρασμένος;" Σας υποχρέωσα, επαναλαμβάνω, "Απλά κουρασμένος," εξακολουθώ να αναγκάζω ένα πειστικό χαμόγελο, και ακόμα ψεύδομαι πάρα πολύ. Μόλις είχα ξεκουραστεί για πρώτη φορά σε μια βδομάδα. Με αυτό, η σύντομη συζήτησή μας τελείωσε και η άκατος έφτασε λίγο αργότερα. Πέρασα αυτή τη σύντομη βόλτα σκεπτόμενος την ανταλλαγή... πόσο παράξενο ήταν για μένα, αλλά επίσης πόσο θαύμαζα την καλοσύνη του προς έναν εντελώς ξένο. Κατάφερα να φτάσω στην πύλη μου χωρίς κανένα πρόβλημα, εξασφαλίζοντας τουλάχιστον 50 λεπτά πριν το αεροπλάνο αρχίσει να επιβιβάζεται. Βρήκα μια θέση στην εκπληκτικά άδεια συνουσία. Δεν ξέρω γιατί ξαφνιάστηκα, ήταν ακόμα νωρίς το πρωί. Κοίταξα τριγύρω και παρατήρησα ότι υπήρχαν μόνο μια χούφτα άνθρωποι που καταλάμβαναν αραιά τις σειρές των καρέκλες του αεροδρομίου. Επίσης πρόσεξα μια νεαρή γυναίκα να κάθεται σε πολλές σειρές και να με κοιτάει. Δεδομένης της πληθώρας των κενών θέσεων, είχα μια ανεμπόδιστη, καθαρή οπτική γραμμή. Νόμιζα ότι ήταν όμορφη. Σκέφτηκα επίσης ότι μπορεί να με κοίταξε μια-δυο φορές. Πάντα ήμουν εσωστρεφής, οπότε το να πλησιάζω ένα όμορφο κορίτσι δεν είναι στο ρεπερτόριο μου. Η έναρξη της συνομιλίας με έναν ξένο αποτελεί βασικά ήπιο βασανισμό. Αλλά δεν το απέρριπτα όπως πάντα. Σκέφτηκα. Δεν ήταν δύσκολο για μένα να συμπεράνω ότι δεν είχα τίποτα να χάσω, δεδομένης της φύσης της προηγούμενης εβδομάδας. Δεν γίνεται χειρότερο κι απ' το βράχο. Η εναλλακτική μου φαίνεται να είναι 50 λεπτά από το να στείλω μήνυμα στον πατέρα μου, αφού ένας υπνάκος ήταν σίγουρα έξω από το θέμα. Ακόμα κι έτσι, αυτό δεν ήταν αρκετό για να κινητοποιήσει έναν χρόνιο εσωστρεφή. Χρειαζόμουν ακόμα ένα πράγμα: θάρρος. Μετά σκέφτηκα τον άνθρωπο στο ξενοδοχείο... αυτόν που θα πήγαινε έξω από το δρόμο του για να πλησιάσει έναν εντελώς ξένο χωρίς λόγο, εκτός από το να δείξει καλοσύνη. Σίγουρα θα μπορούσα να συγκεντρωθώ αρκετά για να μιλήσω σε ένα κορίτσι. Και έτσι αποφάσισα. Πήρα τις δύο τσάντες μου, περπάτησα γύρω από το λαβύρινθο των καρέκλες του αεροδρομίου, και κάθισα δίπλα στην όμορφη κοπέλα. Δεν είχα ιδέα τι να πω. Της είπα ότι το να χτυπήσω μια συζήτηση με έναν ξένο δεν ήταν το φόρτε μου, αλλά φαινόταν τόσο καλή στιγμή όσο κάθε άλλο να προσπαθήσω. Στα επόμενα 40 λεπτά μάθαμε πολλά ο ένας για τον άλλον: όπου ζούσαμε, όπου πηγαίναμε σχολείο, όπου μεγαλώσαμε, πώς ήταν οι οικογένειές μας. Ποτέ το όνομα του άλλου, όμως. Όταν ήρθε η ώρα να επιβιβαστεί στο αεροπλάνο της, είπαμε αντίο και έφυγε. Δεν την είδα να φεύγει. Έριξα μια ματιά πάνω στο χρόνο για να την δω καθώς έφτασε στην πύλη της, αλλά όταν κοίταξα μια στιγμή αργότερα είχε φύγει. Για τα επόμενα δύο λεπτά απλά μαρινάρισα στη συζήτηση. Ήξερα πλήρως ότι ποτέ δεν πήρα το όνομά της. Ήξερα ότι αν ποτέ ήθελα να τη βρω, η μόνη χρήσιμη πληροφορία ήταν το πανεπιστήμιο της και ότι ήταν από την Αριζόνα και ότι ο πατέρας της ήταν κάποτε στο Ναυτικό. Είναι απίθανο στην καλύτερη περίπτωση. Παραδέχτηκα ότι αυτό ήταν υπερβολικά εξωπραγματικό και αντ' αυτού εκτιμούσα τη συνάντηση για αυτό που ήταν: μια ωραία συζήτηση με έναν εντελώς ξένο. Δεν το μετάνιωσα. Και έτσι περίμενα το αεροπλάνο μου να αρχίσει να επιβιβάζεται. Όταν ένα άτομο κάθεται μόνο του, αυτός ή αυτή μερικές φορές θα πάρει την αυθόρμητη ορμή ματιά γύρω, ειδικά πίσω. Ή ίσως είμαι μόνο εγώ. Όπως και να 'χει, είχα αυτή την παρόρμηση καθώς περίμενα να επιβιβαστώ. Και όταν κοίταξα ακριβώς πίσω μου, βρήκα κάτι περίεργο. Στην πύλη όπου η νεαρή γυναίκα επιβιβάστηκε στο αεροπλάνο της ήταν μια γραμμή. Μια μεγάλη ατάκα. Και ήταν σ' αυτή τη γραμμή. Δεν είχε φύγει. Δεν είχε τελειώσει ακόμα. Έκανα ό,τι ομαλότερο μπορούσα να επινοήσω αυτή τη στιγμή. Πήρα την παλιά κάρτα επιβίβασης μου από το προηγούμενο βράδυ, πήγα κατευθείαν στη νεαρή κυρία, της την έδωσα, είπε ότι θα μπορούσε να με ψάξει αν ήθελε να μου μιλήσει ξανά, και μετά επιβιβάστηκε στο αεροπλάνο μου. Έτσι γνώρισα τη γυναίκα μου. TL;DR: Μίλησα με ένα κορίτσι στο Διεθνές Αεροδρόμιο Salt Lake και αργότερα την παντρεύτηκε. Επεξεργασία: Διαπόσταση παραγράφου