"

Μπορούμε να έχουμε υλικό χωρισμένο σε τρία άρθρα, αν αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να το κάνουμε.  Ή μπορούμε να έχουμε δύο άρθρα, με επαναπροσανατολισμό από τον νέο αντισημιτισμό στον σύγχρονο αντισημιτισμό, ή αντίστροφα.  Το πλεονέκτημα πολλών άρθρων είναι ότι δίνει μεγαλύτερη έμφαση σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα.  Το μειονέκτημα είναι η επικάλυψη.  

Το πρόβλημα που έχω με το παρόν άρθρο είναι ότι δεν είναι σαφές για μένα ποια είναι η διάκριση μεταξύ του νέου αντισημιτισμού και του "παλαιού" αντισημιτισμού, ή ακόμη και αν υπάρχει.  Κάποια επικάλυψη είναι εντάξει, αλλά όταν δεν έχω τρόπο να αποφασίσω τι θα πρέπει να μπει σε νέο αντισημιτισμό και τι θα πρέπει να πάει στον αντισημιτισμό, νομίζω ότι υπάρχει ένα πρόβλημα.  Το πλεονέκτημα του σύγχρονου αντισημιτισμού έναντι του νέου αντισημιτισμού είναι ότι έχει αρκετά σαφή ορισμό.  Το πλεονέκτημα του νέου αντισημιτισμού έναντι του σύγχρονου αντισημιτισμού θα μπορούσε να είναι ότι ο νέος αντισημιτισμός δεν είναι απλώς αντισημιτισμός εδώ και τώρα, αλλά κατά κάποιο τρόπο κάτι διαφορετικό.  Ότι έχουμε μια ιστορία νέου αντισημιτισμού υποδηλώνει ότι υπάρχει μια διαφορά, αλλά δεν βλέπω ποια είναι αυτή η διαφορά.

Η σημερινή εισαγωγή λέει ότι ο νέος αντισημιτισμός είναι "το κύμα του αντισημιτισμού που κλιμακώθηκε, ιδιαίτερα στη Δυτική Ευρώπη, μετά τη δεύτερη Ιντιφάντα το 2000, η αποτυχία των συμφωνιών του Όσλο και οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001." Αλλά στη συνέχεια λέει ότι αυτό που είναι διαφορετικό σχετικά με το νέο αντισημιτισμό είναι ότι ο παλιός αντισημιτισμός "ήταν σε μεγάλο βαθμό συνδεδεμένος με το πολιτικό δικαίωμα."  Οπότε είμαι μπερδεμένος.  Είναι ο διακριτικός παράγοντας ο συγχρονισμός, ή μήπως σχετίζεται περισσότερο με την πηγή, στην οποία περίπτωση ίσως θα έπρεπε να μιλάμε όχι για νέο αντισημιτισμό, αλλά για νέα αντισημιτικά, μια νέα χορωδία που τραγουδάει ένα παλιό τραγούδι;  Στην εισαγωγή αναφέρουμε παρεμπιπτόντως τον αντικοινωνισμό, αλλά δεν ξεκαθαρίζουμε ποια είναι η σχέση μεταξύ αυτού και του νέου αντισημιτισμού, απλώς λέμε ότι υπάρχει μία.

Το τμήμα ιστορίας μιλάει για ένα σοβιετικό νέο αντισημιτισμό, και λέει ότι αυτός ο αντισημιτισμός ήταν "κοντά στη σύγχρονη μορφή του."  Αλλά αυτό δεν εξηγεί τι σημαίνει κοντά.  Προφανώς υπάρχουν σημαντικοί τρόποι με τους οποίους είναι παρόμοιοι και τρόποι με τους οποίους διαφέρει, αλλά το άρθρο δεν εξηγεί τι είναι.

Πιο κάτω, φαίνεται ότι εξισώνουμε τον νέο αντισημιτισμό με τον αντι-σιωνισμό.  Ίσως αυτή είναι η ουσία των προβλημάτων μου με αυτό το άρθρο.  Έχουμε αντι-σιωνισμό, μίσος/αντίθεση σε εβραϊκό κράτος.  Έχουμε αντισημιτισμό, μίσος/αντίθεση στην εβραϊκή φυλή (κοινή χρήση). Τεχνικά οι αρραβώνες είναι επίσης squates, αλλά ας μην πάμε εκεί τώρα).   Μπορούμε επίσης να προσδιορίσουμε το αντι-Ισραήλ συναίσθημα· εναντίωση σε ορισμένες ή σε όλες τις πτυχές του Ισραήλ.  Όλα αυτά τα πράγματα επικαλύπτονται, αλλά είναι δύσκολο να πω ότι κάποιο από αυτά είναι το ίδιο, ή ένα υποσύνολο του άλλου.  Για παράδειγμα, υπήρχαν Εβραίοι που εναντιώνονταν στη δημιουργία του Ισραήλ, επειδή ήταν φτιαγμένο από άνθρωπο, όχι δημιουργημένο από τον Θεό.  Και κάποια αντιπάθεια του Ισραήλ είναι αντισημιτική, αλλά όχι όλα αυτά.  Τα όρια είναι θολή, αλλά για κάθε μία από αυτές τις έννοιες υπάρχει ένας σαφής και αλάνθαστος πυρήνας.  Δεν μπορώ να το πω αυτό για νέο αντισημιτισμό.  Δεν μπορώ να αναγνωρίσω τον νέο αντισημιτισμό που δεν είναι παλιός αντισημιτισμός.

Για μένα, ο νέος αντισημιτισμός φαίνεται να είναι μια σακούλα αρπαγής μιας έκφρασης που αναμειγνύει κάποια διαφορετικά ζητήματα: 1. η φαινομενική αναζωπύρωση στον αντισημιτισμό, την οποία προτείνω να ανήκει σωστά στον σύγχρονο αντισημιτισμό, 2. η δυσκολία στη διάκριση μεταξύ της νόμιμης και της αυθεντικής κριτικής του ισραήλ, την οποία προτείνω να ανήκει εδώ, ή ενδεχομένως στον αντισημιτισμό, και 3. η μεταβαλλόμενη φύση του αντισημιτισμού (αριστερά/δεξιά/αρρώστια/εσωτερικό/ρωσικό/...) που προτείνω να ανήκει στον σύγχρονο αντισημιτισμό ή/και στον αντισημιτισμό.  Χαιρετισμούς, Μπεν Έβελινγκ "