»
Ok, argument dotyczący klasy Brandenburskiej jest następujący: Co odróżnia typ Dreadnought od pre-Dreadnought? Jak rozumiem z artykułu jedynym wymogiem jest jednolita bateria główna w średnicy wiertarki i długości baryłek. Istnieje cała lista, jakie są zalety, a jedynymi, które klasa Brandenburga nie spełniła ze względu na różnicę długości baryłek jest maksymalny zasięg (różnica jest prawie nieistotna w 1890 roku ze względu na zdolności kontroli ognia) prędkość ślizgu, a tym samym czas lotu i rozróżnienie ślizgu (nieistotne ze względu na niską liczbę różnych karabinów i brak centralnej kontroli ognia w tym czasie). Statki z etykietą Dreadnought miały 6-calowe karabiny jako uzbrojenie wtórne, podczas gdy Brandenburg miał tylko 4-calowe karabiny jako kolejne największe po głównych karabinach. Maksymalizacja mocy uderzeniowej na długim zasięgu musi być widziana w kontekście czasu, długim zasięgu jest maksymalna ilość karabinów i kontroli ognia, a także moc HE nie zależy od prędkości migawki, ale od kalibru (jak użyto w artykule, który był taki sam dla wszystkich 6 karabinów) a nawet Japończycy używali HE 15 lat później ze swoimi dużymi karabinami...
Pozostałe zalety uzbrojenia opierają się na "kalibrze" jak użyto w artykule (patrz "#Main armament power and caliber"), a nie na długości baryłek, jak logistyczna prostota. Zaletą kontroli pożaru od strzałów jest tylko 6 karabinów, a jeśli 2 pożary przybędą nawet trochę później, to jeszcze lepiej jest odróżnić strzały od niecentralnej kontroli pożarowej używanej w tym czasie. Wskaźnik pożarów był jednolity i około 2 pocisków na minutę, jak stwierdzono w artykule z Brandenburga, nie ma też problemów.
A co z resztą cech konstrukcyjnych Dreadnought według artykułu? Centralna kontrola pożaru nie została wdrożona we wszystkich "typach Dreadnought" i jeśli była używana, to w bardzo różnych stopniach. Pozycja głównego uzbrojenia na samym Dreadnought nie była optymalna z wieżami skrzydłowymi, Brandenburg był bardziej zaawansowany z tylko wieżami środkowej linii. To, że były problemy, takie jak uszkodzenie wybuchu nie było rzadkie, statki Dreadnought miały mokre karabiny i tak dalej. Broń uległa poważnym zmianom przed i po Dreadnought, klasa Brandenburga miała zbroję kompozytową, schemat „wszystko lub nic” przyszedł później niż Dreadnought, a pokład zbrojeń (pożar) był grubszy na Brandenburgu niż na Dreadnought 15 lat później. Turbina nie była używana przez wczesne amerykańskie Dreadnoughty, a węgiel był używany na znacznie późniejszych brytyjskich statkach.
Ciekawe, jak statki nie mające nawet tego samego kalibru (jak w artykule bez długości baryłek) są wymienione jako półdreadnoughty, a klasa Brandenburga 15 lat wcześniej tylko brakuje jednolitej długości baryłek, ale zbliżając się o wiele bliżej do "opisu Dreadnought" w wielu innych aspektach niż rzeczywisty wczesny Dreadnought jest całkowicie pominięty... "