Trochę spóźniony do trasy, ale tak czy inaczej. Kiedy zbliżałem się do końca mojej siódmej klasy, mój ojciec jeździł na rowerze po mostku na pobliskiej ścieżce. Do dziś nie wiadomo, dlaczego, ale nosił tylko kapelusz zamiast zwykłego hełmu. On jest typem osoby, która zawsze nosi pas, zawsze robi, że mój brat i ja nosimy nasze hełmy, a on zawsze starał się dać przykład, aby nosić je również. Podczas gdy schodził z mostu, jego kapelusz odleciał i pamięta, że odwrócił się, aby go złapać, będąc ciężkim facetem, który był i nadal jest dzisiaj, przewrócił się na rowerze i wylądował pierwszy, na szczęście była osoba, z którą jeździł, która widziała to wszystko i mogła natychmiast wezwać pomoc. Po przyjeździe do szpitala miał niewiele oznak ewentualnego powrotu do zdrowia. Był w śpiączce i po tygodniu do dwóch tygodni lekarze mówili nam, że jest bardzo mała szansa, że wyjdzie z śpiączki, a nawet gdyby się dowiedział, że najprawdopodobniej będzie miał bardzo małą pamięć o tym, kim jesteśmy lub jak wykonywać podstawowe funkcje. Obudził się po 2-3 tygodniach w śpiączce. Nie mógł chodzić, jeść stałych pokarmów i wiele innych rzeczy. Zmienił się drastycznie po śpiączce, co oczekuje się od osoby, która miała poważne urazy głowy. Odzyskał zdrowie po kilku miesiącach różnych terapii. Po "odzyskaniu" jego jedynymi wspomnieniami o jego śpiączce było to, że powiedział, że rzeczywiście może nas usłyszeć i być w stanie powiedzieć, że byliśmy tam, odwiedzając go i że nie miał kontroli nad wstaniem. Pamiętamy jeszcze, że gdybyśmy wycisnęli mu rękę, wycisnąłby się z powrotem, nie ciężko, ale zawsze było miło wiedzieć, że gdzieś tam jest. Teraz jest zupełnie inną osobą po uszkodzeniu mózgu. Trudno sobie wyobrazić, że ktoś, kogo tak dobrze znasz, może się zmienić tylko z jednej decyzji. On też to rozpoznaje i naprawdę żałuje, że nie nosi hełmu. Przed wypadkiem rowerowym był w wypadku samochodowym i twierdzi, że nie byłby żywy, gdyby nie nosił pasów.