Όπως παρατήρησε αντιληπτικά ο Ρόλαντ, το βιβλίο της Σαντ δεν είναι τόσο θετικό μιας θεωρίας, όσο καταστροφικές θεωρίες για έναν λαό. Το πιο ανεκτίμητο μέρος του βιβλίου αποτελείται από μια απόλυτα φυσιολογική ιστορία ιστορικού, δηλαδή των κοινωνικοϊδεολογικών δυνάμεων που επηρεάζουν την κατασκευή μιας σύγχρονης συλλογικής εβραϊκής ταυτότητας. Σε αυτό μου θυμίζει τον Μάρτιν Μπερνάλ. Η θετική θεωρία του, η οποία όμως πήρε πολύ περισσότερο χώρο από ό, τι η άμμος αφιερώνει στους Khazars, ήταν σχεδόν αυτονόητα ανόητη. Αλλά η ανάλυση του στον τόμο 1 της σύγχρονης ιστοριογραφίας της αρχαίας Ελλάδας, όπως αυτή επηρεάστηκε από τη φυλετική θεωρία, εξακολουθεί να θεωρείται περιοδεία. Κανείς δεν πετάει το μωρό έξω με το μπαρφγουότερ. Όσον αφορά τη γενετική, ο ίδιος ο Sand ασχολείται με αυτό το pp.273ff., και στο βαθμό που οι κριτικές της RS τον αμφισβητούν σε αυτό, δεν μπορούν να αποκλειστούν, ακόμα και αν, είναι απλώς μια προσωπική άποψη, πολλές από αυτές τις κριτικές είναι ανίκανες και δείχνουν έλλειψη εξοικείωσης με το βιβλίο. Το κριτήριο θα πρέπει να είναι, γενετική κριτική ή αξιολόγηση της Sand πρέπει να γίνει δεκτό εάν το βιβλίο της Sand είναι ειδικά στοχευμένο ή αναφέρεται από τα έγγραφα αυτά, και αγνοείται εάν όχι. Αυτό που δεν πρέπει να συμβεί είναι η εφαρμογή ενός διπλού προτύπου.