Την ημέρα που έμαθα ότι προέρχομαι από μια μακρά σειρά απατεώνων και κλεφτών.... Έτσι, αυτή η ιστορία αρχίζει τις μέρες που η ξυλεία ήταν η βιομηχανία. Η οικογένειά μου ζούσε σε μια μικρή πόλη, οπότε όλοι δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να δουλεύουν για ένα αγρόκτημα ή μια ξυλαποθήκη, αλλά αυτή ήταν επίσης μια εποχή κατά την οποία κυριολεκτικά ολόκληρη η χώρα δούλευε ακόμα στη γη. Τώρα, δεν ισχυρίζομαι ότι είμαι ειδικός σε αυτή την επιχείρηση ή τις επιχειρήσεις της, το μόνο που ξέρω είναι ότι ο προπάππους μου (στην πλευρά της μητέρας μου) δούλευε γι' αυτόν τον τύπο που είχε αυτή την ξύλινη αυλή αυτή τη στιγμή. Στη συνέχεια, ο προπάππους μου καλείται να πάρει μια παραγγελία από μια άλλη ξύλινη αυλή επάνω στη Νέα Υόρκη (γιατί αυτό βγάζει νόημα, δεν ξέρω). Οπότε, το αφεντικό του του δίνει τα λεφτά για την παραγγελία και μετά του λέει να πάει στη Νέα Υόρκη και να τα πάρει. Ο μεγάλος μου λέει "Εντάξει, κανένα πρόβλημα." Κόψε κάνα δυο βδομάδες αργότερα. Η μεγάλη επιστροφή μου στο αφεντικό του με άδεια χέρια, χωρίς ξυλεία, χωρίς λεφτά, τίποτα. Λέει στο αφεντικό του "Λυπάμαι, δεν ξέρω τι να σου πω, με λήστεψαν. Τα λεφτά χάθηκαν και δεν έχω τίποτα να δείξω γι' αυτό." Το αφεντικό δεν είναι χαρούμενο, αλλά καταλαβαίνει ότι συμβαίνει. Τότε σταματάει να εμφανίζεται στη δουλειά και πέφτει από το δίκτυο για καμιά βδομάδα περίπου. Το επόμενο πράγμα που ξέρεις, ο προπάππους μου είναι να αγοράσει το δικό του οικόπεδο και να ανοίξει τη δική του ξύλινη αυλή. Και, μέχρι σήμερα, η οικογένειά μου έχει παλιά χρήματα που έχουν επιβιώσει για γενιές από τα κέρδη από την επιχείρηση ξυλείας. Δεν είμαστε απαραίτητα πλούσιοι τώρα αλλά η οικογένειά μου ως σύνολο έχει λίγες ανησυχίες για τις βασικές ανάγκες και αυτό το είδος της παρηγοριάς δεν προέρχεται από το μισθό του δασκάλου που βγάζει η μαμά μου.