Niektóre źródła Starčevicia w jego polemice pogardzają ideologią Wielkiej Serbii

Starożytna historiografia :
http://en.wikisource.org/wiki/De_Administrando_Imperium

w Chorwacji
.........

Ale Chorwaci w tamtym czasie mieszkali poza Bawarią, gdzie obecnie znajdują się Belokroci. Od nich rozdzieliła się rodzina pięciu braci, Kloukas i Lobelos i Kosentzis i Mouchlo i Chrobatos, oraz dwie siostry, Touga i Bouga, którzy przybyli ze swoimi ludźmi do Dalmacji i znaleźli Awarów w posiadaniu tej ziemi. Po tym, jak przez kilka lat walczyli ze sobą, Chorwaci zwyciężyli i zabili niektórych Awarów, a resztę zmusili do poddania się im. I tak od tego czasu ten kraj został posiadany przez Chorwatów, a wciąż są w Chorwacji niektórzy, którzy są pochodzenia Avar i są uznawane za Avars. Pozostali Chorwaci zatrzymali się przeciwko Francji, a teraz nazywają się Belokroci, czyli Białorusini, i mają własnego księcia; są poddani Otto, wielkiego króla Francji, lub Saksonii, i są niechrzczeni, i ślubują się i są przyjaźni z Turkami. Od Chorwatów, którzy przybyli do Dalmacji część rozdzieliła się i posiadali Illyricum i Pannonia; oni również mieli suwerennego księcia, który utrzymywał przyjacielski kontakt, choć tylko za pośrednictwem posłańców, z księciem Chorwacji. Przez wiele lat również Chorwaci Dalmacji byli poddani Frankom, tak jak wcześniej byli w swoim własnym kraju; ale Franki traktowali ich tak brutalnie, że zabijali chorwackie niemowlęta na piersi i rzucali je psom. Chorwaci, którzy nie byli w stanie wytrzymać takiego traktowania Franków, zbuntowali się przeciwko nim i zabili tych, których uważali za książąt. Na tym, duża armia z Francji wyruszyła przeciwko nim, a po tym, jak walczyli ze sobą przez siedem lat, Chorwaci wreszcie zdołali zwyciężyć i zniszczyli wszystkich Franków z ich przywódcą, który nazywał się Kotzilis. Od tego czasu pozostają niezależne i autonomiczne.
..................
Ci ochrzczeni Chorwaci nie będą walczyć z obcymi krajami poza własnymi granicami; otrzymali bowiem pewnego rodzaju oracularną odpowiedź i obietnicę od papieża Rzymu, który za czasów Herakleusza, cesarza Rzymian, wysłał kapłanów i ich ochrzcił. Albowiem po chrzcie Chorwaci zawarli przymierze, potwierdzone własnymi rękami i przysięgami pewnymi i wiążącymi w imieniu św. Piotra Apostoła, że nigdy nie pójdą na obcy kraj i nie będą na nim walczyć, ale raczej będą żyć w pokoju ze wszystkimi, którzy chcieli to zrobić; i otrzymali od tego samego papieża Rzymu błogosławieństwo w tym celu, że jeśli któryś z pogan przyjdzie na kraj tych samych Chorwatów i sprowadzi na niego wojnę, to niech Bóg Chorwatów walczy za Chorwatów i chroni ich, a Piotr uczeń Chrystusa da im zwycięstwa.
...............
Znowu Symeon wysłał inną armię przeciw księciu Zachariaszowi, pod Kninosem, Himnikosem i Itzbokliasem, a wraz z nimi posłał także Czeesława. Potem Zachariasz się przestraszył i uciekł do Chorwacji, a Bułgarzy wysłali do „zupanów” wiadomość, że powinni przyjść do nich i przyjąć Tzeesława za swego księcia; i, oszukując ich przysięgą i wyprowadzając ich aż do pierwszej wioski, natychmiast ich uwięzili, i weszli do Serbii i zabierali z nimi cały lud, zarówno starych, jak i młodych, i zabierali ich do Bułgarii, chociaż niektórzy uciekli i weszli do Chorwacji; a kraj został opuszczony. Teraz, w tym czasie, ci sami Bułgarzy pod Alogobotourem wkroczyli do Chorwacji, aby prowadzić wojnę, i tam wszyscy zostali zabici przez Chorwatów.

w Serbii
............

Ale gdy dwaj bracia następcy ojca w rządzie Serbii, jeden z nich, biorąc część ludu, domagał się ochrony Heraklius, cesarz Rzymian, i ten sam cesarz Heraklius przyjął go i dał mu miejsce w prowincji Tesaloniki, aby osiedlić się w, a mianowicie Serbia, która od tego czasu nabyła tę denominację. "Serbs" w języku rzymskim jest słowem dla "niewolników", stąd słowne "serbula" dla butów menialnych, a "tzerboulianoi" dla tych, którzy noszą tanie, szorstkie obuwie. Nazwa ta pochodzi od tego, że Serbowie byli niewolnikami cesarza rzymskiego. Teraz, po pewnym czasie, ci sami Serbowie postanowili odejść do swoich domów, a cesarz wysłał ich. Ale gdy przekroczyli Dunaj, zmienili zdanie i wysłali prośbę do cesarza Herakliusza, za pośrednictwem wojskowego gubernatora rządzącego Belgradem, że da im inną ziemię do osiedlenia się. A ponieważ to, co jest teraz Serbią i Paganią, i tak zwana ziemia Zachlumi i Terbounia, i ziemia Kanalitów, znajdowały się pod panowaniem cesarza Rzymian, i ponieważ te kraje zostały zniszczone przez Awarów (ponieważ wyrzucili ich z ziemi).