"===Καναδάς===

Στον Καναδά, μετά από διαβούλευση με όλες τις μεγάλες θρησκευτικές ομάδες, ο νόμος περί διαζυγίου τροποποιήθηκε το 1985 για να προστεθεί το άρθρο 21.1 για να δοθεί στα δικαστήρια η εξουσία να απορρίψουν κάθε αίτηση και να ακυρώσουν κάθε δήλωση και ένορκη κατάθεση που κατέθεσε ένας σύζυγος ο οποίος απέτυχε να άρει τα θρησκευτικά εμπόδια για τον εκ νέου γάμο του άλλου συζύγου. Ο νομοθέτης είχε ως σκοπό:
να θέτει τους συζύγους σε πιο ισότιμη βάση στις αγωγές πολιτικών διαζυγίων·
να ενθαρρύνουν ιδίως τις γυναίκες να ασκούν πλήρως τα δικαιώματά τους βάσει του νόμου· και
Διατηρήστε την ακεραιότητα του Νόμου περί Διαζυγίου 1985 βοηθώντας ώστε να διασφαλιστεί ότι η άρνηση αποδοχής ή χορήγησης θρησκευτικού διαζυγίου δεν χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο διαπραγμάτευσης για την απόκτηση αθέμιτων παραχωρήσεων για την επιμέλεια και την πρόσβαση των παιδιών ή τη νομισματική υποστήριξη. 
Αυτό αντανακλά μια γενική ισχυρή αντίδραση σε ομοσπονδιακό επίπεδο σε οποιαδήποτε στοιχεία πίεσης ή αδικαιολόγητης επιρροής εντός του συστήματος του αστικού δικαίου.

Bruker κατά Marcovitz

Το δίκαιο ενός αστικού συμβολαίου με θρησκευόμενους τόνους δοκιμάζεται τώρα στην υπόθεση του Ανώτατου Δικαστηρίου Μπρούνκερ εναντίον Μάρκοβιτς. Βλέπε Καναδική Ένωση Πολιτικών Ελευθεριών. http://www.ccla.org/pos/legal/

Το 1969, τα κόμματα παντρεύτηκαν σε μια ορθόδοξη τελετή.  Τα επόμενα 11 χρόνια υιοθέτησαν δύο παιδιά μετά την αδυναμία της κας Μπρούκερ να συλλάβει.  Τον Απρίλιο του 1980, η κα Bruker κίνησε τη διαδικασία διαζυγίου.   Μια σύνδεση με τη βάση δεδομένων απόφασης είναι http://www.jugages.qc.ca/ και η πλήρης απόφαση μπορεί να βρεθεί με αναζήτηση κειμένου για την αναζήτηση κειμένου στο πλαίσιο του προγράμματος "Μπρούνκερ" στο πλαίσιο του προγράμματος "Cour d-appel"

Το 1980, ο κ. Μάρκοβιτς συμφώνησε σε απόφαση συναίνεσης για το διαζύγιο να εμφανιστεί αμέσως ενώπιον των Ραββινικών αρχών με σκοπό τη χορήγηση του θρησκευτικού Get.  Λίγο μετά το πολιτικό διαζύγιο, η κα Μπρούνκερ, προσωπικά και μέσω διαφόρων δικηγόρων και Ραββίνων, ζήτησε από τον κ. Μάρκοβιτς να δώσει το εισιτήριο, αλλά ο κ. Μάρκοβιτς αρνήθηκε. Ο κ. Μάρκοβιτς δήλωσε ότι αρνήθηκε να συμμορφωθεί επειδή θεωρούσε τη συμπεριφορά της κας Μπρουκέρ από τότε που το διαζύγιο ήταν παρενόχληση και απόπειρα της να τον αποξενώσει από τα παιδιά του.  

Η κ. Bruker μήνυσε τον κ. Marcovitz το 1989, ζητώντας αποζημίωση στο ποσό των 500.000 δολαρίων ""για τον περιορισμό του να συνεχίσει τη ζωή της μετά το διάταγμα Nisi [...], επειδή έχει περιοριστεί να ξαναπαντρευτεί σύμφωνα με την εβραϊκή πίστη [και] για τον περιορισμό του να έχει παιδιά."
 Marcovitz εναντίον Bruker (500-09-01330332, 20 Σεπτεμβρίου 2005)

Το 1995, εκδόθηκε πιστοποιητικό διαζυγίου από το Ραββινικό Δικαστήριο του Μόντρεαλ με τη συγκατάθεση του κ. Μάρκοβιτς και τη συμμετοχή του στην απόκτηση.  Παρά τη λήψη, η κα Bruker τροποποίησε τη δράση της για να αυξήσει το ποσό των ζημιών που διεκδικούνται σε $1,350.000 και να συμπεριλάβει τις ζημιές ""για την απώλεια της κοινοπραξίας." " 

Δεδομένου ότι ο κ. Μάρκοβιτς παραβίαζε μια απόφαση του αστικού δικαστηρίου, το κατώτερο δικαστήριο διαπίστωσε ότι το ζήτημα μπορούσε να αμφισβητηθεί ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίων και ότι ο κ. Μάρκοβιτς είχε παραβιάσει τη συμβατική του υποχρέωση να "εμφανιστεί ενώπιον των Ραββινικών Αρχών.  Έδωσε στην κα Bruker 47, 500 δολάρια αποζημίωση.

Σε έφεση, ο δικαστής Χίλτον, γράφοντας για τα τρία μέλη του δικαστηρίου, ανέτρεψε την απόφαση του κατώτερου δικαστηρίου.  Το εφετείο έκρινε ότι η υποχρέωση ήταν θρησκευτική και έτσι δεν μπορούσε να κριθεί από τα πολιτικά δικαστήρια.

 ""Δεν έχει σημασία ότι η υποχρέωση αυτή είχε δηλωθεί με τη συναίνεση ότι το Ανώτερο Δικαστήριο επικύρωσε, δεδομένου ότι το Ανώτερο Δικαστήριο δεν θα μπορούσε ποτέ να δεχθεί αίτηση για απαλλαγή δυνάμει του άρθρου 17 του Νόμου περί Διαζυγίου για να απαιτήσει την έκδοση ενός γκετ. Δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο να βλέπουμε τα μέρη σε συμφωνία σχετικά με την απαλλαγή να αναλαμβάνουν την εκτέλεση διαφόρων υποχρεώσεων που δεν είναι, αυστηρά, εφικτές ανεξάρτητα, αλλά είναι επιθυμητές, ωστόσο, στο βαθμό που προωθούν ένα φιλικό περιβάλλον μετά το διαζύγιο."

""Ενώ αναγνωρίζω τη χρησιμότητα της συμπερίληψης των υποχρεώσεων αυτού του είδους στις συμφωνίες διαζυγίου, δεν έπεται ότι όλες υπόκεινται αυτόματα σε θεραπευτική εποπτεία και έλεγχο, είτε για συγκεκριμένες επιδόσεις είτε για ζημιές σε περίπτωση παραβίασης. Κατά τη γνώμη μου, προκειμένου οι ρήτρες αυτές να είναι εκτελεστές, πρέπει να συνδέονται άμεσα με ένα από τα