Όταν ήμουν περίπου σε εκείνη την ηλικία, όταν ήμουν υιοθετημένος κοιτούσα το σκοτάδι της κρεβατοκάμαράς μου φτιάχνοντας τις αδύναμες γραμμές των γωνιών και την περίμετρο της πόρτας και του ράφι βιβλίων και παρακολουθώντας έγχρωμα φώτα να ζουμάρουν γύρω τους σαν κάτι κατ 'ευθείαν έξω από τον Τρον. Επίσης, δεν είχα ξαναδεί μια ταινία σαν αυτή ή εκείνα τα φώτα Νέον που φώτιζαν σταδιακά τους σωλήνες που ήταν μέσα. Μιας και το έφερε η κουβέντα, πώς λέγονται και γιατί δεν υπάρχουν πια; Pixelated ή LED οδήγησε φως δείχνει ότι "αναπτύξτε" με διακριτικό τρόπο φαίνονται συγκριτικά σκατά. Θυμάμαι επίσης την ακριβή μέρα και ώρα που σταμάτησε. Είχα μόλις αναρωτηθεί στο μυαλό μου, *γιατί το βλέπω αυτό αν δεν είναι αληθινό* - τότε τα χρώματα εξαφανίστηκαν από το όραμά μου και παρακάλεσα τον εαυτό μου να δεχτεί ότι θα μπορούσα να απολαύσω βλέποντας πράγματα που επινόησα στο μυαλό μου και δεν ξαναγύρισαν στο όραμά μου. Από την ίδια άποψη, ποτέ δεν είχα μη ρεαλιστικά όνειρα καθώς με έκαναν να ξυπνήσω αμέσως ή να συνειδητοποιήσω ότι ονειρεύομαι και ότι με τη σειρά μου με ξυπνάει γρήγορα. Πιστεύω ότι πραγματικά φανταζόμουν αυτά τα πράγματα και προφανώς δεν ήταν αληθινά. Στην πραγματικότητα, όλη την ώρα που θα μπορούσα να τις παραισθήσεις ήξερα ότι δεν ήταν - ήταν ακριβώς στην ηλικία των 6 ή έτσι που συνειδητά σκέφτηκα ότι δεν είναι πραγματικό, ενώ παρακολουθώντας τους που τους έκανε να σταματήσουν.