Ten artykuł myli kilka różnych rodzajów amunicji antypersonalnej - pierwotnie nazywane "shrapnel" (po jego wynalazcy), "grape" i "cannister".  Shrapnel i kanister wydają się być głównie amunicją służby lądowej, podczas gdy "winnica" wydaje się być głównie morską.

Shrapnel został wynaleziony około 1800 roku, ale później w tym stuleciu był używany z bardziej nowoczesnymi powłokami.  Szkło szrapnela jest jak latający karabin, kulki są wyrzucane, podczas gdy szkło jest w lotu z małym ładunkiem i latają do przodu w stożku.  Ładunek jest inicjowany przez fuzję czasu (ogniferyjną w tym okresie) w nosie skorupy, która jest wybucha jasna, gdy kulki odchodzą.  Rozmiary kul różniły się, ale do I wojny światowej były zwykle stopami antymonu o wadze kilkuset kul na kilogram.

Cannister, w przeciwieństwie do tego, jest kulami w puszczy, a puszka wybuchnie, gdy zostanie wystrzelona.  Oznacza to, że kanister ma krótki zasięg.  Podczas gdy shrapnel był mało używany w II wojnie światowej, kanister został opracowany do różnych broni, w tym czołgów.  Australijskie czołgi Centurion w Wietnamie miały kanister 20-pdr.

Cannister był zawsze noszony przez brytyjską artylerię w swoich kampaniach XIX wieku i był szeroko stosowany. Czasami trzeba było je zebrać lokalnie ze starych puszek z wołowiny. Shrapnel pozostał ich główną bronią przeciwko personelowi w pierwszej wojnie światowej i zawsze amunicją wyboru przeciwko "siłom na świeżym powietrzu". W 1945 roku z powodzeniem przetestowali 95-milimetrowy szrapnel fuzed VT.

Pszczoła, poprawnie nazywana Splintex, została opracowana przez USA w okresie wietnamskim.  Jest to powłoka typu shrapnel - jest wyposażona w mechaniczną fuzję czasu, a flechety są wystrzeliwane z przodu z powłoki podczas lotu. Był dostępny dla 105mm arty, 106mm RCL, 90mm RCL i prawdopodobnie innych.  Amerykańska polityka polegała na tym, aby splintex był strzelany tylko przy bezpośrednim pożarze, to znaczy dla arty była to tylko lokalna obrona, prawdopodobnie ze strachu przed tym, że wrogowie ponownie wystrzelą ślimaki do IED.  Wydaje się jednak, że ZSRR później opracował 122 mm i 152 mm pocisków tego typu i użył ich do pośredniego ognia.