"

 Για την καλοσύνη της περιγραφής και του κακού της συνταγής 

Το άρθρο σχετικά με τη γραμματική δείχνει με πολλούς τρόπους ότι το να διδάσκουν οι άνθρωποι πώς να ακούν και να διαβάζουν είναι καλό, αλλά το να τους διδάσκουν πώς να μιλούν και να γράφουν είναι πονηρό. Οι γλωσσολόγοι λέγεται ότι ανησυχούν ""κανονικά"" με το πρώτο, υπονοώντας ότι υπάρχει κάτι αφύσικο σχετικά με το δεύτερο. Η έννοια ότι είμαστε όλοι ένοχοι όταν βοηθάμε τους ανθρώπους να αποφασίζουν πώς να επικοινωνούν, όταν αναζητούν τέτοια βοήθεια, και όταν παίρνουν αυτές τις αποφάσεις οι ίδιοι, δεν είναι μόνο διεστραμμένη και αξιοθρήνητη, αλλά και εντελώς εσφαλμένη. Ξεκινάμε τη ζωή μας ανίκανοι να μιλήσουμε. Είναι λάθος να αποκτήσεις την ικανότητα; Είναι σωστό να καλούμε την οδηγία για την εφαρμογή των κανόνων της γραμματικής μια άκυρη δραστηριότητα; Αποκλείοντας την προγραφική γραμματική από το γενικό άρθρο για τη γραμματική και υπονοώντας ότι είναι νόθο είναι σοβαρά λάθη, υποκινούμενα, υποψιάζομαι, από δειλία, τεμπελιά, ανευθυνότητα και άγνοια. Μόνο μια πεισματάρα, εσκεμμένη, αφοσιωμένη άγνοια μπορεί να ισχυριστεί ότι η ικανότητα στην αγγλική σύνθεση δεν πρέπει να διδάσκεται, ούτε να ονομάζεται κατάλληλα " "γραμματικός"."