"

Ξέρεις, μόλις έκανα αυτή τη συζήτηση στη σελίδα των ομιλιών μου.  Ενδιαφέρον.  Αυτό που έχουμε επί του παρόντος στο project είναι ένα είδος προφυλακτικόυ συστήματος μπάντας, το οποίο μπορεί να μοιάζει με οποιοδήποτε άλλο σύστημα (επειδή τα στοιχεία όλων των εξελιγμένων πολιτικών συστημάτων είναι παρόντα "στο bud" στις κοινωνικές ζώνες). Υπάρχουν ορισμένα στοιχεία της φυλετικής κοινωνίας που αναπτύσσονται (Arbcom και διαχειριστές γεμίζουν ένα ρόλο "φυλετικοί πρεσβύτεροι" σε χαλαρά μεγέθη φυλών, πολιτική και κατευθυντήριες γραμμές παίρνουν έναν σχεδόν μυστικιστικό/καθοριστικό ρόλο σε ορισμένες συζητήσεις), αλλά σε μεμονωμένες σελίδες εξακολουθεί να συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με συγκρούσεις μεταξύ μικρών ιδεολογικά νησιωτικών ομάδων που αγωνίζονται για τον έλεγχο ενός πόρου.  Η αριστοκρατία με οποιαδήποτε έννοια του όρου θα ήταν ένα ανώτερο σύστημα · με την έννοια του Αριστοτέλη θα ήταν πολύ ανώτερη.  

Θα παραδεχτώ ότι είμαι μεγάλος οπαδός των συστημάτων συναίνεσης (ζω για τη διαλεκτική δημοκρατία...), αλλά τα συστήματα συναίνεσης είναι δύσκολα: παίρνουν πολλή αυτοανάκλαση, πολλή αυτοδιαμόρφωση, και τόσο την προθυμία όσο και την ικανότητα να παραμερίσουν μικρές προσωπικές ανησυχίες υπέρ των μεγάλων δημοσίων ανησυχιών.  Τα χαρακτηριστικά αυτά λείπουν αισθητά από πολλές από τις πιο αμφιλεγόμενες συζητήσεις για το σχέδιο.  Εάν δεν είμαστε διατεθειμένοι να λάβουμε τα μέτρα για την επίτευξη ενός συστήματος συναίνεσης που θα λειτουργεί σωστά, τότε θα κάνουμε πραγματικά καλύτερα να προσπαθήσουμε για μια άλλη λιγότερο ανοικτή προσέγγιση, επειδή τα δυσλειτουργικά συστήματα συναίνεσης είναι άσχημα, άσχημα, άσχημα ζώα.  Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Αριστοτέλης θεωρούσε τη "δημοκρατία" τη χειρότερη μορφή διακυβέρνησης (επειδή η κατανόησή του για τη δημοκρατία ήταν περισσότερο-ή-άσχετη διακυβέρνηση από τις αδαείς και συναισθηματικά ασταθείς μάζες).  Ludwigs2 "