Βαρέθηκα να κάνω κήρυγμα από άνεργους, τελειόφοιτους φοιτητές, που ποτέ δεν είχαν κάτι να συνεισφέρουν εκτός από SJWish rants, ταξίδια ενοχής και απαιτήσεις για δωρεάν πράγματα. Την άφηνα να μένει στο σπίτι μου 3 μέρες την εβδομάδα γιατί ήταν πολύ ηλίθια για να πάει σε ένα πανεπιστήμιο κοντά στο μέρος που ζούσε, ή να μετακομίσει, οπότε της έδωσα 3 μέρες δωρεάν κρεβάτι και τραπέζι. Ποτέ δεν ζήτησα χρήματα για τα διπλά χαρτονομίσματα ή τα τρόφιμα που εξαφανίζονται (με ειλικρινή, καταπληκτικό ρυθμό). Το τελευταίο καλαμάκι ήταν που έλεγε "άσε να βγούμε για δείπνο" και στο τέλος "έχετε αρκετά, σωστά;" Δεν της τηλεφώνησα ξανά, αλλά πήρα δύο μηνύματα ρωτώντας αν θα μπορούσε να έρθει και να μείνει και πάλι, δεν απάντησα σε κανένα από τα δύο και αυτό ήταν όλο.