Autorka popełnia ten sam błąd, który popełnia każdy, kto narzeka na mówienie o fałszywych oskarżeniach: odrzuca to jako tak niezwykłe, że każdy, kto się o to troszkę martwi, jest patetycznym, prawdopodobnie misogynistycznym przegranym.   Feministki nie chcą o tym rozmawiać. Uczucia mężczyzn nie są ważne, chyba że feministki je zatwierdzą. Jest to po prostu bardziej feministyczne nieszczęście.