» Kolonializm
Sekcja o kolonializmie jest bardzo niewystarczająca.  Źródła nie są cytowane. Zalecamy dodanie następującego:

Mówienie o „wściekłości dla Afryki” oznacza rozpoczęcie wielowiekowej debaty. W słowach Roberta Collinsa, „wyjaśnienia [dla kolonizacji Afryki] są prawie tak samo niezadowalające, jak są liczne.  Nieporozumienia są tak trwałe, jak są błędne.  Dla uczonych i studentów poszukiwanie zrozumienia tego dynamicznego okresu, który doprowadził do europejskiego panowania kolonialnego w Afryce i dramatycznie zmienił przyszłość ogromnego kontynentu, jest problemem podziału Afryki.Robert O. Collins, Historyczne problemy Afryki Cesarskiej (Princeton: Markus Wiener Publishers, 1994)

Do 1870 roku wiele krajów europejskich zainteresowało się afrykańskim wnętrzem i zaczęło poruszać się po rzekach.  Ogólnie rzecz biorąc, z wyjątkiem kilku przypadków, mocarstwa zagraniczne nie mogły wykraczać poza „małe enklawy przybrzeżne”. Kevin Shillington, History of Africa: Revised Second Edition, (New York: Macmillian Publishers Limited, 2005), 301 Ale od lat 1880-1900, europejskie imperialne mocarstwa zaangażowały się w duży spór terytorialny i zajęły większość kontynentu, tworząc wiele państw narodowych kolonialnych, pozostawiając tylko dwa niezależne narody: Liberię, niezależne państwo częściowo osiedlone przez Afroamerykanów; i prawosławną chrześcijańską Etiopię (znaną Europejczykom jako "Abyszyna" ). Rządy kolonialne przez Europejczyków trwały aż po zakończeniu II wojny światowej, kiedy wszystkie państwa kolonialne stopniowo uzyskały formalną niepodległość.

Powstanie nowego świata pochodzi z starej Europy.  Do tej pory Wielka Brytania była niekwestionowanym liderem w dziedzinie przemysłu.  Mogą produkować więcej wyprodukowanych towarów niż jakikolwiek inny kraj i za najniższą cenę.  Wielka Brytania promowała ideę "wolnego handlu" w Afryce, ideę, że żadne państwa europejskie nie będą się nawzajem ingerować podczas swobodnego handlu w Afryce.  Wielka Brytania nie miała żadnych obaw do 1860 roku, kiedy „Francja, Niemcy i Stany Zjednoczone wyprzedziły Wielką Brytanię pod względem technologii przemysłowej i produkcji”. Kevin Shillington, History of Africa: Revised Second Edition, (New York: Macmillian Publishers Limited, 2005), 301 

W wyniku tej industrializacji świata, brakowało rynków do sprzedaży.  W rezultacie wiele krajów europejskich postrzegało Afrykę jako potencjalnego klienta. Niektórzy wierzyli, że kiedy diamenty zostały odkryte w 1869 roku, "stworzyły one zachętę i kapitał dla dużego napływu Europejczyków."Robert O. Collins, Historyczne problemy Afryki Imperialnej, (Princeton: Markus Wiener Publishers, 1994), 7 Utworzenie Kanału Sueskiego "nie tylko uczyniło wybrzeże Afryki Wschodniej bardziej dostępnym, ale stało się również wielkim punktem zwrotnym w brytyjskiej strategii imperialnej.7 Przede wszystkim musimy patrzeć na ten świat imperialny pragmatycznie, a nie ideologicznie. Do tego momentu „wojskowe i polityczne stosunki między Afrykanami a Europejczykami wskazują, że Afrykanie kontrolowali naturę swoich interakcji z Europą.  Europejczycy nie posiadali siły wojskowej, by zmusić Afrykanów do jakiegokolwiek rodzaju handlu, w którym ich przywódcy nie chcieli się zaangażować”. John Thornton, Afryka i Afrykanci w tworzeniu Atlantyku, 1400-1800, drugie wydanie (New York: Cambridge University Press, 1998), 7

Ale nowy świat, jak wspomniano powyżej, zaczął się.  Ze względu na nową konkurencję w branżach handlowych Europy i Ameryki, Wielka Brytania miała teraz rywali w handlu w Afryce.  Nawet mniejsze kraje czasami chciały zaangażować się w poszukiwanie szybkich pieniędzy i znaleźć sposoby na utrzymanie swoich krajów.  W gronie narodów europejskich znajdował się ideał „narodowego prestiżu”, idea, że posiadanie afrykańskich kolonii zwiększyłoby potęgę narodu.Kevin Shillington, History of Africa: Revised Second Edition, (New York: Macmillian Publishers Limited, 2005), 303 Nowa technologia również w postaci „repeater rifle” i „maxim-gun” dała Europejczykom nowe przewagi nad Afryką. Przed tą erą istniał handel bronią z Afryką, ale jak powiedział Hilaire Belloc:

Cokolwiek się dzieje, mamy

Kevin Shillington, History of Africa: Revised Second Edition, (New York: Macmillian Publishers Limited, 2005), 301     

Ale najważniejsze pytanie, które musimy podjąć, to jak zaczął się podział Afryki. Jaki był główny katalizator dla „The Scramble?”  Ronald Robinson i John Gallagher twierdzą, że brytyjska okupacja Egiptu rozpoczęła ten proces.Ronald Robinson i John Gallagher z Denny Alice, Afryka i Wiktorowie: Oficjalny umysł imperializmu (Londyn: Macm