Jak zauważył Roland, książka Sand nie jest tak bardzo propozycyjna dla teorii, jak dekonstrukcyjna dla teorii o ludziach. Najcenniejsza część książki składa się z historii zupełnie normalnego historyka, czyli sił społeczno-ideologicznych wpływających na budowę współczesnej zbiorowej tożsamości żydowskiej. Przypomniał mi się Martin Bernal. Jego propozycyjna teoria, która jednak zajmowała znacznie więcej miejsca niż Sand poświęca Chazarom, była niemal oczywistą głupotą. Ale jego analiza w tomie 1 współczesnej historiografii starożytnej Grecji, ponieważ była ona pod wpływem teorii rasowej, jest nadal uważana za tour de force. Nikt nie wyrzuca dziecka z wodą. Jeśli chodzi o genetykę, sam Sand zajmuje się tym pp.273ff., a w zakresie, w jakim recenzje RS rzucają mu wyzwanie na ten temat, nie można ich wykluczyć, nawet jeśli, to tylko osobista opinia, wiele z tych recenzji jest niekompetentnych i wykazuje brak znajomości książki. Kryterium powinno polegać na tym, że krytyka genetyczna lub ocena Piasku powinna być przyjęta, jeśli Księga Piasku jest specjalnie ukierunkowana lub wymieniona przez te artykuły, a jeśli nie, to zignorowana. Co nie powinno się stać, to zastosowanie podwójnych standardów.