W Kanadzie =

W Kanadzie, po konsultacjach ze wszystkimi głównymi grupami religijnymi, ustawa o rozwodzie została zmieniona w 1985 roku, aby dodać sekcję 21.1, aby dać sądom uprawnienia do odrzucenia wszelkich wniosków i odrzucenia wszelkich prośb i zeznań złożonych przez małżonka, który nie usunął religijnych barier w ponownym małżeństwie drugiego małżonka. Ustawodawstwo miało na celu:
małżonków na bardziej równych warunkach w postępowaniu cywilnym w sprawie rozwodu;
zachęcać w szczególności kobiety do pełnego korzystania ze swoich praw wynikających z prawa; oraz
zachowanie integralności ustawy o rozwodzie z 1985 r., pomagając zapewnić, że odmowa przyjęcia lub udzielenia rozwodu religijnego nie była wykorzystywana jako narzędzie negocjacyjne w celu uzyskania niesprawiedliwych ustępstw dotyczących opieki nad dziećmi i dostępu do nich lub wsparcia pieniężnego. 
To odzwierciedla ogólną silną reakcję na szczeblu federalnym na wszelkie elementy surowego lub nieuzasadnionego wpływu w systemie prawa cywilnego.

Bruksela V. Marcowitz

Uzasadnienie umowy cywilnej z overtonezą religijną jest obecnie testowane w Sądzie Najwyższym w sprawie Bruker przeciwko Marcovitz. Kanadyjskie Stowarzyszenie Wolności Obywatelskich. http://www.ccla.org/pos/legalne/

W 1969 roku pary wzięły ślub w ceremonii prawosławnej.  W ciągu następnych 11 lat adoptowali dwoje dzieci po tym, jak pani Bruker nie była w stanie począć.  W kwietniu 1980 roku pani Bruker wszczęła postępowanie rozwodowe.   Link do bazy danych dotyczącej decyzji znajduje się pod adresem http://www.jugements.qc.ca/ a pełną decyzję można znaleźć za pomocą wyszukiwania tekstowego „Użytkownik” w zakładce „Sąd Apelacyjny”

W 1980 roku pan Marcovitz zgodził się na wyrok w sprawie zgody na rozwód, aby natychmiast pojawić się przed władzami rabinickimi w celu przyznania religijnego Get.  Wkrótce po rozwodzie cywilnym pani Bruker, osobiście i za pośrednictwem różnych adwokatów i rabinów, poprosiła pana Marcovitza o udzielenie gotówki, ale pan Marcovitz odmówił. Pan Marcovitz twierdził, że odmówił przestrzegania przepisów, ponieważ postrzegał zachowanie pani Bruker od czasu rozwodu jako molestowanie i próbę oddzielenia go od dzieci.  

Pani Bruker pozwała pana Marcovitz w 1989 roku, domagając się odszkodowania w wysokości 500 000 dolarów „za to, że została powstrzymana od kontynuowania życia od dekretu Nisi [...], za to, że została powstrzymana od ponownego małżeństwa zgodnie z wiarą żydowską [i] za to, że została powstrzymana od posiadania dzieci””.
 Marcovitz vs. Bruker (500-09-013353-032; 20 września 2005)

W 1995 r. świadectwo rozwodu zostało wydane przez sąd rabiniczny w Montrealu za zgodą pana Marcovitz i uczestnictwem w getcie.  Pomimo otrzymania odszkodowania, pani Bruker zmieniła swoje działanie, aby zwiększyć kwotę roszczonych szkód do 1 350 000 dolarów i włączyć odszkodowania "za utratę konsorcjum". 

Ponieważ pan Marcovitz naruszył orzeczenie sądu cywilnego, niższy sąd uznał, że sprawa mogła zostać rozpatrzona przed sądami cywilnymi i że pan Marcovitz naruszył swój zobowiązanie umowne do "pojawienia się przed władzami rabinickimi".  Nagrodził panią Bruker 47 500 dolarów odszkodowań.

Po odwołaniu, sędzia Hilton, pisząc dla trzech członków sądu, odwołał wyrok sądu niższej instancji.  Sąd apelacyjny orzekł, że zobowiązanie ma charakter religijny i dlatego nie może być rozpatrywane przez sądy cywilne.

 "Nie ma znaczenia, że obowiązek został określony w zgodzie, że Sąd Najwyższy ratyfikował, ponieważ Sąd Najwyższy nigdy nie mógł rozpatrzyć wniosku o ulgę corollary na podstawie art. 17 ustawy o rozwodzie, aby zażądać wydania ghetta. Nie jest niczym niezwykłym, że strony porozumienia w sprawie ulgi prawnej zobowiązują się do wypełnienia różnych zobowiązań, które nie są, ściśle mówiąc, możliwe do uzyskania niezależnie, ale które są jednak pożądane w zakresie, w jakim sprzyjają przyjacielskiemu otoczeniu po rozwodzie”.

„Chociaż uznaję za przydatne włączenie zobowiązań tego rodzaju do umów o rozwód, nie wynika z tego, że wszystkie z nich automatycznie podlegają nadzorowi i kontroli jurysdykcyjnej, czy to w odniesieniu do określonego wykonania, czy też odszkodowania w przypadku naruszenia. Moim zdaniem, aby takie klauzule były egzekwowalne, muszą one być bezpośrednio związane z jednym z podmiotów