Κάτι στο οποίο είμαι ικανός να λογοδοτήσω. Οι γονείς μου σχεδόν κυριολεκτικά μισούσαν ο ένας τον άλλον από τότε που γεννήθηκε η μικρή μου αδερφή (Circa 2000) μέχρι τη στιγμή που τελικά χώρισαν το καλοκαίρι. Ήταν η μεγαλύτερη ανακούφιση της ζωής μου. Τώρα, η κατάσταση όλων είναι διαφορετική (δεν φαίνεται να τσακώνεστε με τον σύζυγό σας τόσο πολύ όσο οι γονείς μου προς το τέλος, αλλά ξεκίνησαν στην κατάστασή σας, απλά συμπεριφέρονται σαν να αγαπούν ακόμα ο ένας τον άλλον), αλλά προέρχονται από μια οικογένεια όπως αυτή, υπάρχει μια πολύ καλή πιθανότητα τα παιδιά σας να γνωρίζουν ότι η μαμά και ο μπαμπάς δεν είναι πραγματικά στην επάνω-up. Συνήθως είναι έξυπνοι έτσι. Θα έλεγα, αν δεν είσαι πραγματικά ευχαριστημένος με τη σχέση, το μόνο πράγμα που πρέπει να κάνεις είναι να το κάνεις με όσο πιο ήρεμο και ειλικρινή τρόπο μπορείς, και να βεβαιωθείς ότι η επίσκεψη είναι ομαλή, εύκολη και οργανωμένη ώστε να μπορούν να διατηρούν μια καλή σχέση και με εσένα και τον πατέρα τους. Αυτή τη στιγμή είμαι 2 ώρες με αεροπλάνο από τον πατέρα μου και την μικρή μου αδερφή, και είναι πραγματικά περίεργο για τη σχέση μας, αλλά δεν είναι τόσο άσχημα από τότε που τους βλέπω αρκετά συχνά (κλείνουμε διακοπές/διαλείμματα κάθε χρόνο, και τους επισκέπτομαι τα μεγάλα Σαββατοκύριακα όταν δεν υπάρχουν διακοπές για λίγο). Η μαμά μου, όμως, είναι πιο ευτυχισμένη από τότε που μετακόμισε με τον εαυτό μου και τη μεγαλύτερη αδελφή μου, και δείχνει πραγματικά, και νιώθω πολύ πιο άνετα σαν άνθρωπος εξαιτίας του. Ακόμα και βλέποντας κάποιους από την οικογένειά μου λιγότερο μας άφησε όλους να πλησιάσουμε με μικρούς τρόπους. Ήμουν καταθλιμμένη και ανήσυχη επί χρόνια απλώς επειδή έπρεπε να είμαι κοντά στους γονείς μου τόσο συχνά. Βλέποντάς τους να προσπαθούν να το περάσουν σαν όλα να ήταν μια χαρά ήταν εξοργιστικό και τρομακτικό, και μισούσα το συναίσθημα ότι έπρεπε να περπατάω σε κέρατα αυγών ή κάτι θα έσπαγε και ένας από αυτούς θα εξαγριωνόταν άσκοπα από όλα αυτά τα συναισθήματα σε όλο το μέρος. Πήγα από το να κόψω το λύκειο και να δουλέψω σκληρά για να μπω στο κολέγιο, γιατί με την έλλειψη άγχους, το μέλλον μου δεν φαινόταν τόσο δυσοίωνο πια. Υποθέτω ότι το θέμα είναι ότι αυτό δεν είναι κάτι που πρέπει να το αφήσεις μόνο για χάρη των παιδιών σου. Αν τα μεγαλώσεις σωστά, και δεν κάνεις τίποτα δραστικό, όλα θα πάνε μια χαρά, και ειλικρινά πιθανότατα θα ζήσουν καλύτερες ζωές γι' αυτό.