Δεν υπάρχει τίποτα άβολο σε αυτό. Μια από τις αγαπημένες μου ταινίες είναι η Downfall, η γερμανική ταινία για το τέλος του τρίτου Ράιχ και είναι πολύ ζοφερή αλλά μπόρεσα να την ξαναδώ γιατί είναι τόσο συναρπαστική. Ο πιανίστας είναι μια καταπληκτική ταινία αλλά πάρα πολλές από τις σκηνές με πληγώνουν με έναν τρόπο που δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να αντέξω ξανά. Διαφορετικοί άνθρωποι έχουν διαφορετικούς τύπους ανοχής. Μπορώ να δω μια ταινία του Τοντ Σόλιντζ και να γελάω ενώ άλλοι γυρνάνε μακριά με αηδία, αλλά δεν μπορώ να δω φρίκη. Νομίζω ότι είναι υπέροχο που μπορείς να ξαναδείς ταινίες του Ολοκαυτώματος και να ξαναδείς αυτή τη συναισθηματική αντίδραση. Μετά από όλα, αυτό είναι ό, τι οι ταινίες έχουν σκοπό να κάνουν.