równowagi  

The Making of Humanity Robert Briffault Wydawca G. Allen & Unwin ltd., 1919 Oryginalny z University of California Cyfryzowany 18 października 2007
Trzeba przyznać, że w odwrocie od ogólnego spisku milczenia naszych historii, kilku pisarzy, którzy starali się udowodnić twierdzenia kultury arabskiej, przesadziło w pewnym stopniu osiągnięcia arabskiej nauki. Sprzeciwiano się temu, że nauka arabska nie wyprodukowała żadnego przewyższającego geniuszu i żadnego transcendentnego odkrycia; że pochodziła z obcych źródeł. Jest to prawdą, ale całkowicie nieistotne. Astronomia arabska nie przewidywała Kopernika ani Newtona, choć bez niego nie byłoby Kopernika ani Newtona. Chociaż złożoność systemu ptolemańskiego była wielokrotnie krytykowana przez astronomów maurytów, chociaż Al-Zarkyal oświadczył, że orbity planetarne są elipsami, a nie kręgami, chociaż orbita Merkurego jest w tabelach Al-Farani rzeczywiście przedstawiona jako elipska, chociaż Muhammad Ibn Musa w swoich pracach na temat ruchu astralnego i Siły Przyciągania spojrzał na prawo powszechnej grawitacji, te zanurzenia prawdy nie były owocem jakiejkolwiek wielkiej reformy. Jedyne ważne fakty ujawnione przez astronomię arabską, odkrycie ruchów szczytu słońca przez Al-Batani'ego i wtórnych wariantów ruchu księżyca przez Abu '1-Wafa, nie miały żadnego odczuwalnego wpływu na przebieg badań i musiały zostać ponownie odkryte przez Tycho. Ibn Sina mówi się, że użył termometru powietrza, a Ibn Yunis z pewnością użył pendulum do pomiaru czasu; ale żadne z tych urządzeń, które zostały niezależnie ponownie wprowadzone przez Galileusza, nie może być uznane za wkład w rozwój nauki.

Jest to jednak zupełnie poza punktem. Zadłużenie naszej nauki wobec Arabów nie polega na zdumiewających odkryciach czy rewolucyjnych teorii; nauka zawdzięcza o wiele więcej kulturze arabskiej, zawdzięcza jej istnienie. Starożytny świat był, jak widzieliśmy, pre-naukowy. Astronomia i matematyka Greków były zagranicznym importerem, który nigdy nie był w pełni aklimatyzowany w kulturze greckiej. Grecy systematyzowali, uogólniali i teoretyzowali, ale cierpliwe sposoby badań, gromadzenie pozytywnego poznania, drobne metody nauki, szczegółowe i długotrwałe obserwacje, eksperymentalne śledztwo, były zupełnie obce dla greckiego temperamentu. Tylko w hellenistycznej Aleksandrii było jakiekolwiek, podejście do pracy naukowej prowadzonej w starożytnym świecie klasycznym. To, co nazywamy nauką, powstało w Europie w wyniku nowego ducha badań, nowych metod badań, metody eksperymentowania, obserwacji, pomiaru, rozwoju matematyki w postaci nieznanej Grekom. Ten duch i te metody zostały wprowadzone do świata europejskiego przez Arabów.
Czy pisanie Briffaulta jest wp:npov? Nie tylko w kontekście, tylko w kontekście. Nacisk w tym cytacie jest mój, ale wp:rs pokaże, że systemy i teorie nauki w średniowieczu są tymi Arystotelesa, Archimedeusza, Galen, Ptolemeusza i Euclidesa. Jeśli chodzi o ducha i metody, potrzebujemy bardziej neutralnego tonu.