Δεν είναι μόνο αυτή η περίπτωση... είναι πάντα ενοχλητική. Τις προάλλες η δασκάλα ανέφερε τις λέξεις "μπαμπάς ζάχαρης" ως παράδειγμα σε κάποια επιχειρηματική έννοια (όπου το άτομο δεν κάνει τίποτα αλλά εξακολουθεί να έχει εξουσία στην εταιρεία) και ήταν η ** μόνο ** κορίτσι σε εκείνη την τάξη που χαχανίζει. Δυνατά.  Προσπαθεί να γίνει αυτό το χαριτωμένο, αστείο, δημοφιλές κορίτσι αλλά πέφτει στο πρόσωπό της. Πολύ επιφανειακό.  Θυμάμαι από την αρχή, την είδα στο σταθμό του τρένου που πηγαίνω μετά το σχολείο. Της μίλησα μερικές φορές. Τελικά, αποφάσισα να περπατήσω μαζί της από τότε που είχαμε την τελευταία μας τάξη μαζί εκείνη τη μέρα. Άρχισε να βγάζει τα ακουστικά της από τα καρφιά της και να τα ξεαγκαλιάζει. Νόμιζα ότι ήταν λίγο παράξενο, αλλά τέλος πάντων. Τους βάζει στα αυτιά της, αρχίζει να τηλεφωνεί καθώς περπατάει μαζί μου, χωρίς να πει τίποτα. Σκέφτηκα εντάξει, ίσως δεν θα διαρκέσει πολύ. Πόσο λάθος έκανα.   Συνέχισε να μιλάει και να μιλάει. Τελικά περπάτημα όλο και πιο γρήγορα, και πήγε σε ένα διαφορετικό μέρος του σταθμού. Δεν έχω μιλήσει με την σκύλα από τότε, ούτε σκοπεύω ποτέ, ξανά.