"

 Η WIKIPEDIA ΕΙΝΑΙ COMMUNISM!!!!! 

Έχουν περάσει έξι χρόνια από τότε που είχαμε αποφοιτήσει από το κολέγιο, και για πρώτη φορά από την αποφοίτηση, και οι τρεις μας ήμασταν πάλι μαζί. Από τις ενθουσιώδεις αγκαλιές στο αεροδρόμιο και στη συνέχεια τη συζήτηση και το γέλιο κατά τη διάρκεια του δείπνου που μοιραστήκαμε σε ένα τοπικό εστιατόριο στο δρόμο προς το σπίτι μου, ήταν σαφές ότι ενώ είχε περάσει αρκετός χρόνος και είχαμε κρατήσει σε επαφή, η άνεση και η έλξη μεταξύ των τριών μας όταν όλοι μαζί στην ίδια φυσική τοποθεσία ήταν ακόμα αναμφισβήτητη.

Έχοντας επιστρέψει στο άνετο, ημιαπομονωμένο σπίτι μου στα προάστια, καθίσαμε όλοι στο σαλόνι, πίναμε κρασί και συνεχίζαμε τις ιστορίες της ζωής μας. Με τις εξαιρέσεις της τοποθεσίας ένα σπίτι και την παρουσία αλκοόλ, θα μπορούσε να ήταν οποιοδήποτε από τα δύο τελευταία χρόνια του κολεγίου μας μαζί: Οι τρεις μας, σφιχτά-δεμένοι φίλοι-με-βοήθεια, καθισμένος και κουβεντιάζοντας και μοιράζονται ένα ποτό μαζί. Στη συνέχεια, η Justine και η Beth ήταν συγκάτοικοι ενώ ζούσα σε έναν άλλο κοιτώνα σε όλη την κεντρική τετράδα; τώρα, ήταν πολύ καλεσμένοι που ευτυχώς είχαν καταφέρει να καθαρίσουν χρόνο στα ταραχώδη τους προγράμματα για να έρθουν και να με επισκεφτούν για ένα Σαββατοκύριακο.

Καθώς καθόμουν στην ανάκλινδρο και έπινα άλλη μια γουλιά κρασί, άφηνα τα μάτια μου να στέκονται στην Τζαστίν καθώς έλεγε στην Μπεθ για μια πρόσφατη κατάσταση στη δουλειά. Ο ήλιος της Φλόριντα είχε σίγουρα προσθέσει μια λάμψη στο δέρμα της Τζαστίν, και μπορεί επίσης να ήταν υπεύθυνος για την ελαφρύτερη απόχρωση των καστανών μαλλιών του ώμου της. Όπως όταν ήμασταν μαζί στο κολέγιο, φορούσε σχεδόν καθόλου μακιγιάζ, απλά ένα λεπτό γυαλιστερό στα χείλη της ένα δελεαστικό άρωμα φράουλας, όπως είχα ανακαλύψει όταν την συνάντησα στο αεροδρόμιο νωρίτερα το βράδυ και κόκκινα νύχια. Το κόκκινο φόρεμά της ήταν πράγματι κομψό, με μια πεταλούδα που γλίστρησε στη λαιμόκοψη που επέτρεπε μια πολύ ευπρόσδεκτη επίδειξη του ντεκολτέ της, μια επίδειξη την οποία η Μπεθ και εγώ εκτιμούσαμε σίγουρα και οι δύο. Η μακριά σχισμή της φούστας του φόρεμα αποκάλυψε ότι φορούσε κάλτσες που κρατιόταν από μια ζώνη καλτσοδέτας, ένα από τα κατηφορικά λευκά λουριά της σίγουρα αισθητή ενάντια στο καλοδεμένο μηρό. Τα κόκκινα τακούνια παρείχαν αρκετή αντίθεση ώστε οι λευκές κάλτσες να προσελκύσουν πραγματικά τα μάτια. Παραδόξως, όμως, φορούσε σκουλαρίκια από χούπες, κάτι που δεν είχε φορέσει ποτέ κατά τη διάρκεια του κολεγίου από φόβο ότι θα τραβούσαν τα αυτιά της και θα άνοιγαν τις τρύπες που διαπερνούσαν περισσότερο από ό, τι θεωρούνταν ασφαλείς.

Η συζήτηση γύρισε πίσω σε μένα, αλλά λίγα λεπτά αργότερα, οι δύο όμορφες νεαρές γυναίκες ξαναμιλούσαν κυρίως μεταξύ τους. Ακολούθησα την ευκαιρία να μελετήσω και πάλι την Μπεθ, και εντυπωσιάστηκα εξίσου. Ενώ ήταν αξιοσημείωτα κοντύτερη από την Τζαστίν, η Μπεθ ήταν επίσης πιο χλωμή στην επιδερμίδα, μια απόδειξη ότι ζούσε στο βόρειο Καναδά από τότε που αποφοίτησε και ξόδευε σχεδόν κάθε στιγμή μέσα της για να διεξάγει την έρευνά της. Όπως και στο κολέγιο, η Μπεθ προτιμούσε το μαύρο χρώμα για τα ρούχα της: ένα κάπως σφιχτό πουλόβερ, παντελόνι και ένα ζευγάρι χαμηλά τακούνια. Τέσσερα μικροσκοπικά σκουλαρίκια στολίζουν το κάθε αυτί, καθώς και ένα μικρό λαμπερό καρφί στο αριστερό ρουθούνι της. Τα μαύρα μαλλιά της Μπεθ έτρεχαν πάνω από τους ώμους της και κάτω από το μέτωπο της, και χωρίς να έχει στριφογυρίσει αρκετά νήματα γύρω από ένα δάχτυλο καθώς άκουγε την Τζαστίν.

Ένιωσα τόσο ωραία που ήμουν και πάλι μπροστά τους. Ειδικά εφόσον και οι τρεις μας είχαμε αποτυχημένες σχέσεις από τότε που αποφοίτησα από το κολέγιο, ήμουν ευγνώμων που είχα σκεφτεί να τους προσκαλέσω να περάσουν το Σαββατοκύριακο μαζί μου. Δεν είχα καμία απολύτως αμφιβολία ότι η φλυαρία μας τελικά θα δώσει τη θέση της στην οικειότητα, αλλά προς το παρόν, ήμουν αρκετά ικανοποιημένος απλά να καθίσω πίσω στην ανάκλινδρο και να θαυμάσω ανοιχτά τις δύο εκπληκτικές ομορφιές σκαρφαλωμένες στον καναπέ.

Η οικειότητα ξεκίνησε όταν τελικά πήγαμε για ύπνο... μαζί. Ήμουν στην πλάτη κάτω από τα σκεπάσματα, με ένα πολύ θηλυκό κεφάλι να αναπαύεται απαλά σε κάθε ώμο. Ένα χέρι τυλιγμένο γύρω από κάθε μία από αυτές, κρατούσα τις δύο γυναίκες κοντά μου καθώς χωρίς να χτυπήσουν το γυμνό μου στήθος, έβαζαν ένα δάχτυλο στον ομφαλό μου, βούρτσιζα τους μηρούς μου μέσα από το παντελόνι που φορούσα συνήθως στο κρεβάτι, χαϊδεύοντας τον σκληρό μου ανδρισμό. Τα μάτια μου έκλεισαν, αποκάλυψα στις πινελιές τους: έμφυτα οικεία, αλλά γεμάτη ανακάλυψη λόγω του μακρινού πέρασμα του χρόνου.

Δεν χρειάζονταν λόγια. Και καθώς τα χέρια τους κατά καιρούς ήρθαν σε επαφή μαζί μου, χαμογέλασα στον εαυτό μου στο σκοτάδι, βλέποντας πάντα την Μπεθ και την Τζαστίν στις προσωπικές τους συναντήσεις. Αλλά τελικά, οι πινελιές τους επιβραδύνθηκαν και τελικά έπαψαν, η αναπνοή τους πέφτει στην κανονικότητα που σχετίζεται με τον ύπνο. Έμεινα ξύπνιος λίγο περισσότερο, απολαμβάνοντας πάρα πολύ τη στενή σχέση με δύο από τους ανθρώπους που ήταν πιο σημαντικοί στη ζωή μου.

Ξύπνησα το πρωί με τη μυρωδιά του Γαλλικού καφέ ψητό, λιποθύμησα αλλά αλάνθαστος. Η Τζαστίν είχε φύγει, προφανώς αυτή που είχε φτιάξει το πρωινό νέκταρ, ενώ η Μπεθ κι εγώ κρατιόμασταν ο ένας τον άλλο καθώς κοιμόταν. Η αίσθηση του στήθους της πιτζάμα εναντίον μου ήταν μια ευχάριστη αίσθηση, καθώς h