":::Το 1917, ο Λόρδος Curzon, μέλος του βρετανικού υπουργικού συμβουλίου, ως μέρος των συζητήσεων σχετικά με το τι θα ήταν γνωστό ως Διακήρυξη Balfour, έγραψε ένα μνημόνιο που εκφράζει ανησυχία για το τι θα γινόταν από τους Άραβες κατοίκους της Παλαιστίνης που είχαν "κατέλαβε τη χώρα για το καλύτερο μέρος των 1.500 ετών"" και "δεν θα ήταν ικανοποιημένοι είτε να απαλλοτριωθούν για τους Εβραίους μετανάστες, είτε να ενεργούν απλώς ως πύργοι ξύλου και συρτάρια νερού για τους τελευταίους."" [1][η ουδετερότητα αμφισβητείται][απαιτείται] Το βρετανικό υπουργικό συμβούλιο ενέκρινε τη Διακήρυξη Balfour, η οποία δήλωσε την κυβερνητική υποστήριξη για "την εγκατάσταση στην Παλαιστίνη ενός Εθνικού Οίκου για τον Εβραϊκό λαό [με την κατανόηση ότι] τίποτα δεν θα γίνει για να υπονομεύσουν τα πολιτικά και θρησκευτικά δικαιώματα των υφιστάμενων μη εβραϊκών κοινοτήτων στην Παλαιστίνη"."[1][2] Η Κοινωνία των Εθνών επιβεβαίωσε αυτή τη δέσμευση το 1922 καθιερώνοντας την εντολή της Παλαιστίνης με το προνόμιο να εκτελέσει τη Διακήρυξη Balfour.[3] Ούτε η διχοτόμηση ούτε η κρατική υπόσταση αναφέρθηκε ως το μέσο για την επίτευξη του Εθνικού Σπιτιού.  

"