W 1917 roku Lord Curzon, członek brytyjskiego gabinetu, w ramach rozważań na temat tego, co będzie znane jako Deklaracja Balfoura, napisał memorandum wyrażające zaniepokojenie tym, co stanie się z arabskimi mieszkańcami Palestyny, którzy „okupowali kraj przez najlepszą część 1500 lat” i „nie będą zadowoleni ani z tego, że zostaną wywłaszczeni dla żydowskich imigrantów, ani z tego, że będą działać tylko jako dźwignie drewna i zbiorniki wody dla tych ostatnich”. [1] Brytyjski rząd zatwierdził Deklarację Balfour, w której stwierdzono, że rząd popiera „ustalenie w Palestynie narodowego domu dla narodu żydowskiego [z rozumieniem, że] nic nie powinno być zrobione, aby zaszkodzić prawom obywatelskim i religijnym istniejących społeczności nieżydowskich w Palestynie”.[1] [2] Liga Narodów potwierdziła to zobowiązanie w 1922 roku, ustanawiając Mandat Palestyny z prerogatywą realizacji Deklaracji Balfoura.[3] Ani podział, ani państwowość nie zostały wymienione jako środki do osiągnięcia Domu Narodowego.  

»