Είναι το πρώτο άτομο που σκέφτεσαι όταν ξυπνάς και το τελευταίο άτομο που σκέφτεσαι τη νύχτα. Μια μέρα χωρίς κάποια μορφή επαφής, είτε σωματική επαφή είτε με άλλα μέσα, αισθάνεται σαν μια μέρα που είναι άδεια. Πηγαίνοντας στο κρεβάτι χωρίς αυτούς δίπλα σου αισθάνεσαι λάθος. Στην αρχή κάθε φορά που τους σκέφτεσαι είναι λαγνεία και αγαλλίαση - υπάρχει ενθουσιασμός, υπάρχει επιθυμία, υπάρχει λαχτάρα. Είναι πηγή πάθους και έντασης. Αργότερα, μετά από λίγο καιρό μαζί, τα πράγματα γίνονται πιο ασφαλή. Μπορεί να υπάρχει λιγότερος πόθος, αλλά υπάρχει πιο ήρεμος σεβασμός. Μπορεί να υπάρχει λιγότερη σεξουαλική ένταση (ή όχι, καλό για σένα) αλλά υπάρχει περισσότερη άνεση. Το πάθος είναι ακόμα εκεί, αλλά γίνονται το άλλο σου μισό, και είναι πιο μεταλλαγμένο και βασισμένο σε μακροπρόθεσμους στόχους τότε στο αρχικό στάδιο του ανέμου. Οι ανάγκες τους γίνονται εξίσου σημαντικές με τις δικές σας, αν όχι περισσότερο. Το να είσαι ευτυχισμένος σε κάνει ευτυχισμένο, και θα έκανες πρόθυμα πράγματα που δεν απολαμβάνεις τόσο πολύ όσο αυτά για να τους δεις να χαμογελούν. Νομίζεις ότι είμαστε "εμείς," όχι "εγώ κι αυτοί." Όταν δεν μπορείς να φανταστείς τη ζωή χωρίς αυτούς, και ξέρεις ότι τα θέλεις στη ζωή σου για το ποιοι είναι αντί για το τι μπορούν να σου δώσουν, τότε αυτό είναι αληθινή αγάπη.