Byłem w sześciu. Moja gruczoł chrapania był bardzo słabo rozwinięty. Pamiętam, że byłem trochę podekscytowany, bo mogłem pomóc. Podniosłem rękę, czując się jak mały autorytet i dzieląc się tym, co wiedziałem o tym, jak tam mieszkać, ponieważ właśnie stamtąd przyjechałem trzy miesiące wcześniej.