Μια ζεστή Δευτέρα βράδυ χωρίς κλιματισμό. Οι τρεις μας (αρσενικό, περίπου 20) αποφασίσαμε να πάμε να ξαπλώσουμε στο γήπεδο του γκολφ πράσινα λίγα τετράγωνα μακριά στην κορυφή του λόφου. Στο δρόμο περνάμε έναν τύπο με σορτσάκια τένις και παπούτσια, μπλουζάκι στο χέρι. Δεν λέει τίποτα καθώς περνάμε. Λίγο περίεργο, αλλά είναι μια ζεστή νύχτα και είμαστε τρεις. Φτάνουμε στο πράσινο που μας άρεσε, ξαπλώνουμε και κουβεντιάζουμε για λίγο. Κάτι με κάνει να σηκώνομαι και βλέπω τον ίδιο τύπο στην κορυφή του λόφου, ίσως 250' μακριά. Τώρα είναι εντελώς γυμνός εκτός από τα παπούτσια του τένις. Το αναφέρω αυτό στους φίλους μου και χωρίς λέξη σηκώνονται και αρχίζουν να φεύγουν. Είμαστε όλοι λίγο νευρικοί όταν ένας από εμάς λέει κάτι σαν "χα χα, δεν θα ήταν αστείο αν δύο από εμάς έτρεχαν μακριά και άφησε έναν από εμάς εδώ μόνο με αυτόν τον τύπο!" Αυτό είναι το σύνθημα για τον άλλο τύπο στο ταξίδι μας να τρέξει για αυτό, αλλά μας άφησε και τους δύο. Χωρίς ζάρια. Γελάμε μεταξύ μας και ελέγχουμε τον τύπο στο λόφο. Ποιος τώρα, εντελώς σιωπηλά, τρέχει γυμνά με μεγάλη ταχύτητα προς εμάς. Με κάτι στο χέρι του. Όχι, όχι αυτό, έμοιαζε με μαχαίρι αλλά δεν περιμέναμε για να σιγουρευτούμε. Μας κυνηγάει μέχρι το σπίτι, σε ένα σημείο που τρέχει μέσα από ψηλό γρασίδι χωρίς να κλαίει. Ευτυχώς ξέραμε την περιοχή και μπορέσαμε να τον χάσουμε χωρίς να βρει το σπίτι μας. Πηγαίνουμε σπίτι και βλέπουμε τον τύπο να περπατάει μπρος-πίσω για μια ώρα αλλά ήταν πιθανώς 10 λεπτά, όπλο στο χέρι, εντελώς γυμνός, ψάχνοντας για εμάς. Μόλις έφυγε, πήγαμε στα κλαμπ αν και ήταν Δευτέρα. Πάντα ένιωθα λίγο στην τσίτα για το υπόλοιπο του χρόνου που έζησα εκεί.