Φίλε, όταν εκπαιδεύτηκα να είμαι RNMH ένα πράγμα που τόνισε πάνω από οτιδήποτε ήταν ότι η διανοητική αναπηρία σίγουρα δεν είναι μια ιατρική κατάσταση. Στην πραγματικότητα, ένα από τα κύρια πράγματα που μας δίδαξε ήταν ότι το ιατρικό μοντέλο ήταν ένα φτωχό μοντέλο για τη φροντίδα των ατόμων με διανοητική αναπηρία, επειδή το μοντέλο βασίζεται στη θεραπεία, και τα άτομα με διανοητική αναπηρία δεν μπορούν να θεραπευτούν. Ένα μοντέλο βασισμένο στην ομαλοποίηση ή την κοινωνική αξιοποίηση του ρόλου είναι πιο κατάλληλο. Πώς μπορεί μια τέτοια τεράστια συγκέντρωση διαταραχών/ικανοτήτων να είναι μια ενιαία ιατρική κατάσταση; Δεν θέλω να φανώ αντίθετος, και πρέπει να παραδεχτώ ότι έφυγε από το επάγγελμα πριν 14 χρόνια. 20:00, 3 Ιουν 2005 (UTC)