Έκτρωση
Ένα από τα πιο δύσκολα ερωτήματα που αντιμετωπίζει το δικαίωμα στη ζωή αφορά τον ακριβή ορισμό του όρου "ανθρώπινη ζωή" - πότε ακριβώς αρχίζει και τελειώνει η ζωή; Αυτό το αμφιλεγόμενο ζήτημα επικεντρώνεται στο ακριβές σημείο της έναρξης της ανθρώπινης ζωής. Αν ένα αγέννητο παιδί αντιμετωπίζεται ως ζωντανό άτομο, τότε θα του παραχωρούσε το δικαίωμα της ζωής σύμφωνα με το σύνταγμα. Έτσι, οι νόμοι σχετικά με την έκτρωση θα καταστούν ουσιαστικά αντισυνταγματικοί.

Στη Σιγκαπούρη, ο Ποινικός Κώδικας ορίζει τις κυρώσεις που επιβάλλονται εάν κάποιος δεν συμμορφωθεί με τον Νόμο περί Λήξης της Κύησης- ο οποίος περιορίζει την έκτρωση σε ασθενείς που δεν έχουν μείνει έγκυες για περισσότερο από 24 εβδομάδες. Στη Μαλαισία, ο Ποινικός Κώδικας δηλώνει ότι η έκτρωση επιτρέπεται εντός 120 ημερών από τη σύλληψη, μόνο εάν η εγκυμοσύνη επρόκειτο να αποτελέσει απειλή για μια αναμενόμενη μητέρα για τη σωματική ή ψυχική υγεία.  Αυτό δείχνει ότι σε αυτές τις δύο δικαιοδοσίες, τα κράτη είναι απρόθυμα να δώσουν το δικαίωμα στη ζωή σε έμβρυα μικρότερα από τις καθορισμένες περιόδους. Η νομοθεσία εκεί έχει δώσει μεγαλύτερο βάρος στην ασφάλεια και την ασφάλεια της αναμονής των μητέρων που απειλούνται από το αγέννητο παιδί τους, και έχει φροντίσει για την επιβίωσή τους.[ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΑΣ^^]

Αυτό είναι σε αντίθεση με την προσέγγιση που ακολουθείται σε άλλες σύγχρονες δικαιοδοσίες, όπως οι Φιλιππίνες, η οποία προβλέπει ότι το κράτος θα προστατεύσει εξίσου τη ζωή της μητέρας και τη ζωή των αγέννητων από τη σύλληψη. Η Τσεχική Δημοκρατία δηλώνει επίσης ότι η ανθρώπινη ζωή αξίζει να προστατεύεται πριν από τη γέννηση. Είναι αξιοσημείωτο ότι οι δύο τελευταίες δικαιοδοσίες έχουν κατά κύριο λόγο Καθολική πλειοψηφία, οι οποίες είναι σταθερά υπέρ της ζωής. Ως εκ τούτου, οι πιθανότητες μιας παγκόσμιας συναίνεσης σε αυτό το ζήτημα είναι ελάχιστες λόγω της δυσκολίας καθορισμού της αρχής της ζωής.[PROF**]

Αυτοκτονία