Το ίδιο συνέβη και στην κόρη μου το 2012. Είχε ένα τρομερό στομαχόπονο για λίγες μέρες. Ήταν απαίσιο. Μετά τη δεύτερη ή την τρίτη μέρα ήξερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και την πήγα στα επείγοντα. Την έκαναν να περιμένει ώρες ενώ έκανε εμετό παντού. Τελικά τα παρατήσαμε και πήγαμε σπίτι επειδή κανείς δεν φαινόταν να το παίρνει στα σοβαρά. Με το ζόρι αντέξαμε μια ώρα όταν γυρίσαμε σπίτι. Αποφάσισα να την πάω πίσω στα Επείγοντα και να την πάω εκεί πάνω και να ζητήσω να την δουν και ανέφερα τη λέξη "απενδικίτιδα." Μόλις το έκανα αυτό, την έσπευσαν να γυρίσει πίσω. Σίγουρα, έκαναν κάποιες εξετάσεις και τι όχι και βρήκαν ότι η σκωληκοειδίτιδα της είχε τρυπηθεί και ήταν μόνο λίγες ώρες μακριά από τη δηλητηρίαση του σώματός της θανάσιμα. Πέρασε από την εγχείρηση και όλα πήγαν καλά, αλλά ήταν μια τρομερή στιγμή για μένα ως μαμά και ειδικά για τον περιττό πόνο που έπρεπε να περάσει επειδή το νοσοκομείο δεν θα έκανε τίποτα στην αρχή.