»

 Różnica między tradycyjnymi datami żydowskimi a datami akademickimi 

Użytkownik: PiCo, zrezygnuję z edycji w tym bieżącym artykule, ponieważ uważam, że mój wkład może być błędny lub zakłócający, a to oczywiście nie byłoby moim zamiarem. Należy jednak pamiętać, że istnieje ogromna różnica między tradycyjną żydowską metodą kalibracji lat opartą na starannie strzeżonej tradycji ustnej, w przeciwieństwie do nowoczesnych metod stosowanych głównie przez chrześcijan, którzy silnie polegają na nowoczesnych metodach akademickich stosowanych w chronologii datowania. Obydwa są nadal pogodne, ale zajmie to ogromną ilość wysiłku i osobę "długiego wiatru" (cierpliwość) i skrajnej staranności, aby nawet zacząć wyjaśniać, gdzie rozbieżności "przykręcają się" do starożytnych chronologii. Żydzi twierdzą, że w Egipcie było tylko 210 lat niewolnictwa, chociaż 430 lat wymienionych w Biblii Hebrajskiej liczy się tylko od czasu narodzin Izaaka, aż do wyjścia Izraela z Egiptu. Widzisz, „obcokrajowcy w kraju, który nie jest ich własnym”, naprawdę zaczyna się od potomstwa Abrahama w ziemi Kanaan. W każdym razie moim zdaniem nie jest to przerwanie twojej pracy, ale pozwolenie jej na postęp. Chciałbym jednak, abyś więcej wspomniał o „innej metodzie” praktykowanej przez judaizm, niezależnie od tego, czy jest ona akceptowana przez chrześcijańskie czy akademickie kręgi. To dałoby większą równowagę w obecnym artykule. Mam wrażenie, że ktoś w końcu zacznie inny artykuł dotyczący tylko żydowskiej tradycji chronologii biblijnej.

Gdybym mógł powiedzieć, dla nas Scroll of Antiochus jest uważany za wiarygodne źródło.

 Niektóre zalety nowoczesnej edukacji:
 
Chciałbym zwrócić uwagę na współczesne stypendia, o których uważam, że powinniśmy wiedzieć. Badania zostały przeprowadzone we Francji przez pewnego chrześcijanina Robina i André Lemaire na temat 
Królowa Sheby i król Salomon.
 
André Lemaire napisał: „Hipoteza Sheby w Arabii Północnej na początku pierwszego tysiąclecia p.n.e. (Noth 1968: 223-224; Würthwein 1977: 121; Eph’al 21984: 88-89, 227-229; Garbini 1984; Sarkiö 1994:190; Mulder 1998: 509-510) nie ma podstawy i jest powszechnie porzucana (Robin 1992: col. 1109-1110, 1118; Avanzini 1996: 13; Kitchen 1997b: 128).
 
Pisał również: „Pierwsza wzmianka o Szebie w tekstach neosyryjskich pochodzi z połowy 8 wieku p.n.e. z opowieścią o karawanie 200 wielbłądów pochodzących z Taymy i Szeby do Hindanu (Middle-Euphrates) (Cavigneaux – Ismaïl 1990: 339-357; Frame 1995: 300; Younger 2003: 279-282; Holladay 2006: 319-321).”
 
W przeciwieństwie do współczesnego stypendium, należy tutaj zauważyć, że w żydowskiej tradycji król Salomon nie rozpoczął swego panowania w około 1000 roku p.n.e., jak twierdzi nowoczesne stypendium, ale raczej w około 843 roku p.n.e., jak znajdziemy w tradycji żydowskiej. Podobnie, w tradycji żydowskiej, pierwsza Świątynia została zniszczona w 422 r. p.n.e., a nie w błędnej datie używanej przez uczonych świata zachodniego, aby naprawić jej zniszczenie, tj. W 586 p.n.e. Współcześni naukowcy całkowicie ignorują żydowską tradycję i błędnie umieszczają wydarzenia historyczne co najmniej 200 lat wcześniej, co odpowiada za rozbieżności w kalibracji tych ważnych wydarzeń i nie znalezienie historycznych zapisów do udowodnienia tych wydarzeń.
 
Jedną z głównych wad w ich krytycznym spojrzeniu na teksty żydowskie jest przekonanie, że jeśli nie mogą znaleźć archeologicznego dokumentu potwierdzającego pewne wydarzenie wymienione w Biblii, dla nich jest tak, jakby zdarzenie nigdy się nie wydarzyło. Jest to fałsz w logice.

Aby zacząć radzić sobie z tą ogromną trudnością współczesnej nauki i żydowskiej tradycji, musimy najpierw ustanowić przesłankę, która będzie nam towarzyszyć przez całą tę dyskusję, a mianowicie fakt, że historyczne zapisy są przechowywane przez Żydów od czasów starożytnych, i często zachowały te bardzo pisemne opowiadania o wydarzeniach, oznaczając swoje daty w liczeniu ery seleucydów. Jest to ważne, ponieważ bez tych informacji praktycznie nie będzie możliwe określenie sekwencji zdarzeń i poprawne ich porównanie z datami w kalendarzach juliańskich i gregoriańskich. 

Aramski "Skrzydło Antiochus", znany w języku hebrajskim jako "Megillath Benei Hašmonai" (Skrzydło synów Asamoneusza), jest ciekawym dokumentem, twierdząc, że Rabbi Saadia Gaon w jego Wprowadzenie do "Ha-Eggron" został napisany przez starszych szkół Hillel i Shammai w języku chaldańskim, co oznacza, dokument, który sięga wcześniej niż książka Seder Olam, skomponowany przez Rabbi Yose b. Halpetha w 2 wieku n.e. W tej książce, w „Skroleniu Antiochusza”, znajdujemy ten niezwykły komentarz, a mianowicie, że „od odbudowy II Świątyni aż do 23 roku panowania Antiochusza Eupatora, syna Antiochusza Epifana, który wkroczył do Judei, minęło łącznie 213 lat”.

 