Φοβάμαι ότι δεν βοηθάω και πολύ εδώ. Γνωρίζω εδώ ότι ένας ενδιαφέρων παρατηρητής είναι μόνο. Με αυτό το σπάσιμο, θα απαντήσω στην ερώτηση δύο μερών.

Πρώτον, δεν γνωρίζω ένα βιβλίο αφιερωμένο στο θέμα της εξέγερσης του 1988 ή ακόμη και στα τέλη της δεκαετίας του 1980 μέχρι τις εκλογές του 1990. Ένα σημαντικό βιβλίο σχετικά με το θέμα θα πρέπει εν μέρει να περιέχει πληροφορίες που βασίζονται σε συνεντεύξεις με όσους εμπλέκονται από όλες τις πλευρές, όχι μόνο με βάση την εξορία. Δεδομένου ότι το πολιτικό κλίμα έχει μόλις βελτιωθεί, είμαι σίγουρος ότι ένα τόσο σημαντικό βιβλίο δεν έχει γραφτεί ακόμα. Τώρα, εξακολουθώ να πιστεύω ότι ο στρατός δεν θα τα πάει καλά ακόμα και σε ένα πιο ισορροπημένο φως. (Δεν υπάρχει δικαιολογία για να σκοτώσεις τους δικούς σου ανθρώπους, και να κλείσεις το εκπαιδευτικό σύστημα για μια δεκαετία. Μιλάμε για μια χαμένη γενιά. Μιλάμε για το κόψιμο της μύτης για να τσιμπήσει το πρόσωπο!)

Δεύτερον, ναι, άκουσα ότι κάποιοι στο στρατό ήθελαν μια συμφωνία τύπου Γκόλκαρ (δηλ. θεσμοποιημένος ρόλος του στρατού στο κοινοβούλιο/πολιτική) αλλά δεν γνωρίζω μια επίσημη δημόσια πρόταση. Δεν είμαι σίγουρος αν η πρόταση είχε ποτέ την υποστήριξη των κορυφαίων στρατιωτών. Στη συνέχεια, μπορώ επίσης να δω το DASSK να απορρίπτει μια τέτοια προσφορά τη δεκαετία του 1990. Όσο και αν θαυμάζω το προσωπικό της θάρρος και ακεραιότητα, πάντα πίστευα ότι θα έπρεπε να ήταν πιο ευέλικτη. Ποτέ δεν ήταν ένας φυσικός πολιτικός όπως ο πατέρας της που ήταν πραγματικός άνθρωπος και στην πραγματικότητα έκανε πράγματα. Δεν είμαι σίγουρος ποια Εθνοσυνέλευση εννοείς. AFAIK, ο στρατός έκανε περίπου ένα πρόσωπο μετά τις εκλογές του 1990 ότι οι εκλογές δεν επρόκειτο να συγκαλέσουν τη συνέλευση, αλλά να γράψουν ένα νέο σύνταγμα. HTH.