»

Kodeks, str. 60
Podam konkretny cytat z oryginalnego tekstu, który wydaje się być nieco zmieniony []:

Błogosławionego Zahariego przyjął Święty Narodowy. Ten, który był naczelnikiem Joanniny, młody w podeszłym wieku, nie miał przyjemności słyszeć, jak chrześcijanie mówią w języku albańskim. Przyjaciół jest bardzo dużo. Dwadzieścia pięć lat przeżył. Następnie nie znosił języka albańskiego w wioskach swojej prowincji, chętnie złożył rezygnację i opuścił...

Tekst dodany w artykule tłumaczy ten wpis jako: W wpisie kościelnym... zauważył, że niektóre z chrześcijańskich greckich duchownych miały trudności językowe w administrowaniu do swojego zgromadzenia, ponieważ chrześcijańscy chłopcy mieszkający w regionie Delvinë byli językiem albańskim.

Trudno wywnioskować z oryginalnego tekstu, że wioski były w ogóle monolingwalne, w rzeczywistości twierdzi, że język albański był obecny i w znacznej liczbie (nie stwierdza również, że wszystkie wioski były językiem albańskim). Co więcej, fakt, że spowodowało to trudności językowe w administracji kościelnej, jest czymś, co można wywnioskować tylko pośrednio, ponieważ Kodeks wspomina, że „specjalny biskup, który przybył ze Smyrny, nie znalazł przyjemności w słuchaniu swojego stada, mówiącego po albańsku, z powodu albańskich wiosek na jego peryferiach, i zrezygnował po 25 latach lokalnej służby”.  »