Το άρθρο αυτό συγχέει διάφορους τύπους πυρομαχικών κατά προσωπικού - που αρχικά αποκαλούνταν "θραύσμα" (μετά τον εφευρέτη του), "grape" και "cannister."  Το θραύσμα και το κανίς φαίνεται να ήταν κυρίως πυρομαχικά εδάφους ενώ το "grape" φαίνεται να ήταν κυρίως ναυτικό.

Το σράπνελ εφευρέθηκε γύρω στο 1800, αλλά αργότερα εκείνος ο αιώνας χρησιμοποιήθηκε με πιο σύγχρονα κοχύλια.  Ένα κέλυφος από θραύσματα είναι σαν ιπτάμενο καραμπίνα, οι σφαίρες εκτοξεύονται ενώ το κέλυφος πετάει με μικρή φόρτιση και πετάει προς τα εμπρός με κώνο.  Η φόρτιση ξεκινάει από ένα time fuze (απαράδεκτο αυτή την περίοδο) στη μύτη του κελύφους, το οποίο ανατινάζεται καθώς οι σφαίρες φεύγουν.  Τα μεγέθη των σφαιρών ποικίλλουν, αλλά κατά WW1 ήταν συνήθως κράμα μολύβδου με μερικές εκατοντάδες σφαίρες ανά κιλό βάρους.

Ο Κάννιστερ, αντίθετα, είναι σφαίρες σε κονσέρβα και η κονσέρβα εκρήγνυται καθώς εκτοξεύεται.  Αυτό σημαίνει ότι ο Κάννιστερ είναι κοντός.  Ενώ τα θραύσματα χρησιμοποιήθηκαν ελάχιστα στο WW2, το κανίς αναπτύχθηκε για διάφορα όπλα, συμπεριλαμβανομένων των δεξαμενών.  Τα τανκς του Αυστραλιανού εκατόνταρχου στο Βιετνάμ είχαν 20-pdr κανίστερ.

Ο Κάννιστερ κουβαλούσε πάντα το βρετανικό πυροβολικό στις εκστρατείες του 19ου αιώνα και χρησιμοποιούσε αρκετά ευρέως. Μερικές φορές έπρεπε να συναρμολογηθεί τοπικά από παλιούς τενεκεδένιους κουβάδες. Το Shrapnel παρέμεινε το κύριο αντιπροσωπικό όπλο τους στο WW1, και πάντα τα πυρομαχικά της επιλογής εναντίον "στρουπιών στο ύπαιθρο." Το 1945 δοκίμασαν με επιτυχία 95 χιλιοστών οστρακόδερμα με αφαίμαξη VT.

Η κυψέλη, που σωστά ονομάζεται Splintex, αναπτύχθηκε από τις ΗΠΑ κατά την περίοδο του Βιετνάμ.  Είναι ένα κέλυφος τύπου θραύσμα - είναι εξοπλισμένο με ένα μηχανικό fuze χρόνου και οι φλετσέτες εκτοξεύονται προς τα εμπρός από το κέλυφος κατά τη διάρκεια της πτήσης. Ήταν διαθέσιμο για 105mm arty, 106mm RCL, 90mm RCL, και πιθανώς άλλα.  Η πολιτική των ΗΠΑ ήταν να πυροδοτηθεί ο Σλίντεξ μόνο σε άμεση φωτιά, δηλαδή για την τέχνη ήταν μόνο τοπική άμυνα, προφανώς από φόβο μήπως ανακυκλωθούν οι τυφλοί από τον εχθρό σε IED.  Ωστόσο, η ΕΣΣΔ φαίνεται να ανέπτυξε στη συνέχεια 122mm και 152mm κοχύλια αυτού του τύπου και τα χρησιμοποίησε για έμμεση πυρκαγιά.