Dlaczego tak trudno jest uznać solipsyzm za błędny? 

Jeśli nawet akceptując to super wątpliwe stwierdzenie, że "Jedyne, co wiem, że istnieje, to mój umysł"[1], a nawet dalej, akceptując (ślepo) koncepcję "Cały świat może być moją iluzją", a następnie zdając sobie sprawę, że nie cały świat jest bezpośrednio kontrolowany, myślisz, że istnieje "BUM". Ale przestań, nie możesz wiedzieć, czy „BUM” istnieje. Następnie solipsysta mówi: „Świat jest moją iluzją”, ale jak można wiedzieć, że iluzja istnieje? Jeśli stwierdzimy, że jedyną rzeczą, która ISTNIEJE, jest twój umysł, nie możesz iść i stwierdzić, że istnieje coś innego, jak nawet dzieła tego umysłu. Jeśli mówisz [1], żyjesz w niczym, ale jak części niczego mogą się od siebie różnić?
Ale ponieważ otrzymasz stwierdzenie „Jedyne, co wiem, że istnieje, to mój umysł” i wniosek „Myślę, dlatego jestem”, mogę zadać cztery pytania:
Dlaczego jeśli myślę, to jestem?
Dlaczego mówi się, że myślimy?
Dlaczego wiem, że mój umysł istnieje?
Skąd mam wiedzieć, że mój umysł istnieje?
Można je podsumować z:
Dlaczego mój umysł powinien być jedyną rzeczą, która istnieje?
Dlaczego wiem, że istnieje tylko jedna rzecz?
Dlaczego mój umysł jest tym jedynym, co istnieje? etc
Jak widać, solipsizm nie jest w stanie odpowiedzieć na żadne z tych pytań, ponieważ dotyczy tylko tych stwierdzeń i wniosków.  82.209.225.33