Όλοι οι πιλότοι της RAF και της Κοινοπολιτείας φορούσαν αλεξίπτωτα τύπου καθίσματος που τοποθετούνταν στο κάθισμα του πιλότου, ενώ τα άλλα μέλη του πληρώματος φορούσαν θωρακισμένα αφαιρούμενα αλεξίπτωτα. Η συσκευασία του αλεξίπτωτου κόλλησε στην καλωδίωση στο μπροστινό μέρος (στήθος) και χρειαζόταν μόνο να προσκολληθεί αμέσως πριν πηδήξει. Για περιορισμένους οπίσθιους πυργίσκους η συσκευασία μερικές φορές αποθηκεύτηκε έξω από τον πυργίσκο στην άτρακτο, ο πυροβολητής χρειάζεται μόνο να φτάσει πίσω του για να ανοίξει τις δύο πίσω πόρτες του πυργίσκου και να φτάσει στην άτρακτο. Εκεί που ο πυροβολητής στοιβάζει το αλεξίπτωτό του εξαρτιόταν από την προσωπική του προτίμηση και σε κάποιο βαθμό, από το φυσικό του μέγεθος.

Οι εσωτερικές διαστάσεις του Λάνκαστερ και των πυργίων του ήταν κάπως απαραίτητες από την άποψη του χώρου, όπως όταν το βασικό αεροσκάφος είχε σχεδιαστεί (όπως το Μάντσεστερ) το κανονικό ιπτάμενο ρούχο περιορίστηκε ίσως σε ένα κοστούμι Sidcot και ένα αλεξίπτωτο. Με την αυξανόμενη μεταγενέστερη χρήση των ενδυμάτων όπως τα σακάκια Irvin και Mae Wests και άλλα εμπόδια, το μέσο μέλος του πληρώματος έγινε ένα πολύ πιο ογκώδες σχήμα, οδηγώντας σε δυσκολίες εξόδου από το αεροσκάφος σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, οι διαστάσεις των καταπακτών διαφυγής παραμένουν αμετάβλητες. Αυτό πιθανόν να οφείλεται στις υψηλότερες απώλειες πληρώματος για τον Λάνκαστερ σε σύγκριση με το Χάλιφαξ, το οποίο ήταν επίσης πολύ πιο ευρύχωρο μέσα.