Hemm ukoll il-metafori konċettwali konvenzjonali li jieħdu l-ħajja permezz ta' elaborazzjoni ġdida, bħall-metafora tal-għolja jew it-telgħa li rridu nitilgħu jew il-metafora l-antika tad-dawl li Amanda Gorman tagħlaq il-poeżija tagħha biha. Naħseb li jagħmel sens li poeżija li trid tilħaq lil ħafna nies tinqeda b'metafori li jingħarfu minnufih, speċjalment jekk jingħataw bixra li timliehom b'forza ġdida. Imma forsi l-iktar ħaġa li laqtitni hija r-ritmu, il-mewġiet kuntrastanti u kumplimentari tiegħu, il-movimenti delikati u determinati tal-idejn li jidderieġu l-orkestra ta' ħsejjes u xbihat, ta' ħsus u inkwiet, ta' kundanna u tamiet. L-isplużjonijiet tad-diskors ta' mibegħda jiġbdu l-attenzjoni minnufih imma huma nar tat-tiben li kapaċi jkebbes nirien oħrajn imma mhux kapaċi jibqa' jħeġġeġ fit-tul. Huwa d-diskors ta' mħabba u tama li għandu dik il-ħila li jibqa' jħeġġeġ fit-tul, li ma jaħraqx lilu nnifsu. Id-diskors li jgħaqqad u jiġbor flimkien, li jfittex li jifhem u jagħder, id-diskors li jagħtina fiduċja fina nfusna bħala bnedmin li kapaċi nsawru, li kapaċi nilqgħu lil ħaddieħor, li kapaċi ngħożżu l-ħolqien. Il-kliem tal-poeżija ta' Amanda Gorman jinsab hawn: