IL-POEZIJA U L-VERITA' Il-verita hija l-qbil, il-konformità bejn l-idea li wieħed għandu ta' ħaġa u r-realtà ta' dik il-ħaġa fiha nfisha u fil-moħħ t'Alla. Meta ngħid, per eżempju:— ''dil- karta hi bajda', dil-proposizjoni 'taqbel' ma' dil-karta. Għan- dna relazzjoni, mhux bejn ħaġa u oħra imma bejn ħaġa u pro- posizjoni. X'inhi dir-relazzjoni7 Il-karta hija materjal, darba biċċa minn siġra, il-proposizjoni hija mmaterjal, imma b'dana kollu jaqblu bejniethom, jikkorrispondu għax il-proposizjoni hi vera u jersqu lejn xulxin. Proposizjoni tersaq tista' imma qatt ma tista' ''ssir' il-ħaġa nnifisha. 'L-aktar li tersaq il-poeżija. Meta Aristotile qal li l-poeżija għandha turi l-affarijiet mhux kif inhuma imma kif għandhom ikunu kien qed igħid waħda mill-ftit ħmerijiet li qal f'ħajtu. Il-poeżija għandha tolqot dritt u intuitivament u tqajjem fil-bniedem esperjenzi mgħoddija ta' ħajtu, kemm esperjenzi mentali, kemm emozzjonali, kemm dawk tas-sensi. Il-poeżija klassika l-biċċa l-kbira tqajjimlek awtomatikament esperjenzi tal-ħars u tas-smigħ u esperjenzi emozzjonali, dik romantika u dawk emozzjonali u dawk tas- sensi speċjalment tax-xamm u tal-ħass, dik moderna ġġiblek f'moħħok esperjenzi ċerebrali l-aktar u wkoll emozzjonali u tas-sensi. Imma dawn huma ġeneralizzazjonijiet daqsxejn fier- għa. Wieħed mill-metodi vulgari imma effikaċi li bihom proposi- zjonijiet jitwaħħdu mal-ħaġa (l-esperjenza) hija l-onomatopeja. Il-ħniena li nħossu għall-għasafar żgħar sejrin ''pii… pii… mit- luqa fil-bejta jġibilna l-Pascoli bl-istess ħoss fil-vers: Issa l-Pascoli ta' surmast kbir li kien mhux biss tana l-ħoss għarwien imma billi l-aħħar tlett 'p'' huma mżellqin itik l-idea ta' ħoss qed jonqos u jonqos. Mod ieħor vulgari biex jitwaħħdu proposizjoni u l-ħaġa hu dak tal-futurista Franċiż Appollinaire li kien jikteb il-poeżija fil- forma materjali tal-ħaġa. Il-kobor tal-poeżija hu, li ħafna drabi mingħajr dal-mezzi evidenti, il-poeta jirnexxilu ma nafux sew għaliex iġiblek esperjenzi u jerġa' jgħaddik minn stati emozzjonali tal-passat.