It-triq għall-Indipendenza ma kinitx waħda faċli, u għalhekk is-sodisfazzjon tal-poplu fil-ġurnata tal-21 ta’ Settembru, 1964. Għal għexieren ta’ snin l-Ingliżi kienu jirrifjutaw li jagħtu xi forma ta’ għarfien lill-poplu Malti biex imexxi mqar l-affarijiet interni tiegħu. Għal xi żmien fis-snin 50, il-Prim Ministru Dom Mintoff kien laħħam l-idea tal-‘integration’ mar-Renju Unit. Proposta li kienet maħsuba biex tegħleb il-problemi ekonomiċi, il-qgħad, u trażżan l-emigrazzjoni. Iżda wara li din falliet, iż-żewġ partiti l-kbar ħadmu għall-Indipendenza. Tliet partiti żgħar oħra u anki l-Knisja Kattolika kienu kontra. Wara negozjati twal li damu diversi xhur, l-Ingliżi aċċettaw li jagħtu l-indipendenza lil Malta. Tfasslet kostituzzjoni. Intlaħaq ftehim dwar it-Trattat tad-Difiża u dwar il-ftehim finanzjarju mal-Ingliżi. Malta kienet se tibqa’ Monarkija. Imma għall-ewwel darba f’eluf ta’ snin, il-Maltin kienu se jibdew imexxu lilhom infushom. Kien fl-ewwel snin ta’ wara l-indipendenza li tqiegħdu l-pedamenti ta’ ekonomija moderna. B’investimenti fl-industrija tal-manifattura, fit-turiżmu u fl-infrastruttura u Malta ħadet postha għall-ewwel darba b’vuċi, b’ideat u bi proposti innovattivi madwar il-mejda tan-Nazzjonijiet Magħquda.