Kienet is-sena 1825, jew xi ħaġa hekk, meta fil-ħwienet ġol-isqaqien Pariġini fejn kienu jinġabru nies mill-klassi tal-ħaddiema biex jixorbu u jissoċjalizzaw bdiet tieħu l-popolarità żifna ġdida misluta mill-kwadrilja. Żgħażagħ irġiel fi gruppi ta' erbgħa, xi drabi aktar, kienu jinfexxu f'żifna sfrenata mar-ritmu ta' mużika allegra u mgħaġġla akkumpanjata minn għajjat u twerżiq; żifna li titlob ħafna enerġetika u akrobatika b'riġlejn jixxejru 'l fuq, anzi l-ogħla possibbli, u qabża fl-ajru u nżul b'sabta mal-art filwaqt li ssir il-famuża qasma (split) li kienet iġġib iż-żifna fi tmiemha. Lejn l-1830 in-nisa li kienu jiffrekwentaw dawn il-ħwienet iddeċidew li ma jibqgħux sempliċiment spettaturi u bdew jimitaw liż-żgħażagħ irġiel u jiżfnu dik li bdiet tissejjaħ La Chahut jew Cancan. L-interpretazzjoni femminili qajmet għagħa sħiħa; dbielet itiru fl-arja esponew qliezet ta' taħt 'il fuq mill-irkoppa u takkalji kkuluriti mehmuża jżommu kalzetti suwed inkaxxati ma' koxox jogħlew u jduru ġo wiċċ kulħadd. Iż-żifna brijuża u suġġestiva tqieset wisq erotika, insolenti u saħansitra skandaluża u ħafna ppruvaw iwaqqfuha. Fl-istess waqt ħafna oħrajn bdew jiffullaw u jimbuttaw biex isibu rokna fil-ħwienet tax-xorb u swali taż-żfin mimlija daqs bajda ħalli jitpaxxew u japplawdu dal-fenomenu ġdid. Fil-verità l-Cancan kien qed iwaqqa' l-ħitan bejn il-klassijiet soċjali għall-fatt li sinjur u fqir. Fi kliem ieħor, irġiel minn kullimkien kienu jitħalltu u jħokku spalla ma' spalla biex jaraw id-dbielet iperpru. Jingħad li l-ewwel żeffiena nisa aktarx kienu l-prostituti li qabel kienu jitlajjaw fl-istess ħwienet. Lil dawn il-Cancan fetħilhom it-triq għal professjoni totalment ġdida li biha bdew jagħmlu ammonti ta' flus li qatt qabel ma setgħu jimmaġinaw li jaqilgħu. Skont Nadege Maruta, eks żeffiena u koreografa tal-Cancan modern, l-ewwel żeffiena nisa bdew jużaw din iż-żifna bħala ribelljoni kontra istituzzjonijiet tal-istat u tal-kleru li dejjem ikkundannawhom għal dak li kienu jagħmlu minflok ma għarfu l-faqar li wassalhom hemm. Dan u aktar Nadege tirrakkuntah fil-ktieb tagħha L'Incroyable Histoire du Cancan Rebelles et Insolentes, les Parisienne menent la Dance (L-Istorja Inkredibbli tal-Cancan Ribelluż u Insolenti, in-Nisa Pariġini wara ż-Żifna). Sal-1870 żeffiena rġiel fi gruppi jew solisti għamlu suċċessi u taw wirjiet barra minn Franza akkumpanjati dejjem minn silta mużikali meħudha mill-operetta Orphee aux Enfers (Orfeus fl-Infern) ta' Jacques Offenbach, li saret sinonima mal-Cancan. Madankollu, ż-żeffiena nisa baqgħu l-aktar imfittxija u bdew jilħqu livelli ta' popolarità li għamluhom stilel. Lejn tmiem is-seklu 19 Franza kienet qed tesperjenza żmien ta' progress u innovazzjoni li b'nostalġija kbira baqa' magħruf bħala Belle Epoque jew l-epoka sabiħa; perjodu ta' paċi u tendenzi avangardisti li ġabu magħhom ġid u l-moda ta' tbaħrid f'ristoranti u stabbilimenti tal-ispettaklu li bdew jinbtu ma' kull rokna. Wieħed mill-binjiet, monument ta' dan iż-żmien uniku għal Pariġi kien il-Moulin Rouge li fetaħ il-bibien tiegħu fis-6 ta' Ottubru 1889; stabbiliment tal-kabarè fit-tarf tad-distrett ta' Montmartre li diffiċli ma tintebaħx bih bil-mitħna kbira fuq is-saqaf tiegħu u kollu kemm hu miżbugħ aħmar. Għall-kuntrarju ta' stabbilimenti bħalu, l-Moulin Rouge tlibbes b'lussu stravaganti u beda jtella' spettakli daqstant lussużi biex kull lejla ġibed lejh mijiet ta' spettaturi Franċiżi u barranin li bdew iħallu gliegel ta' flus fi bwiet is-sidien Charles Zidler u Joseph Oller. Moulin Rouge għolla fuq il-quċċata tal-popolarità lix-xantużi tal-Cancan (kif kienu jissejħu ż-żeffiena) u għamilhom divi. Jane Avril, La Goulue, Nini Patte en l'Air, Yvette Guilbert, Mistinguett huma ftit mill-ismijiet jew laqmijiet tal-istilel tal-Cancan l-aktar imfittxija minn spettaturi għonja u nobbli li kienu joħonqu s-swali tal-Moulin. Henri de Toulouse-Lautrec, l-artist ta' nisel nobbli li kien jispeċjalizza fil-litografija mmortalizza bil-pittura l-ispettakli tal-Moulin Rouge, ix-xantużi u l-klijenti tagħhom, b'mod speċjali Jane Avril u La Goulue li kienu ħbieb intimi tiegħu. Lautrec għex il-ħajja adulta qasira tiegħu fil-Moulin Rouge u stabbilimenti simili ta' billejl iħażżeż, jixrob u jixxala sakemm miet fl-1901 ta' 37 sena. Toulouse-Lautrec ħalla lid-dinja kollezzjoni ta' pitturi u litografiji meqjusa patrimonju nazzjonali li jagħtu stampa ddettaljata tal-intriċċi notturni Pariġini; uħud mix-xogħlijiet huma mixħutin fuq l-ironiku bħal qisu ried jgħid li mhux dejjem kienet ward u żahar ħajjet ix-xantużi. Il-Gwerra l-Kbira li faqqgħet fl-1914 tefgħet lil Franza f'perjodu mill-aktar imdallam. Il-Pariġini għexu mumenti koroh f'biża' kontinwa ta' invażjoni mill-għadu Ġermaniż. Biex tkompli tagħqad, fl-1915 il-Moulin Rouge ħa n-nar u nqered għalkollox. Il-briju tal-Cancan siket. Malli spiċċat il-gwerra beda x-xogħol ta' ristorazzjoni u l-Moulin Rouge reġa' fetaħ bil-kbir il-bibien tiegħu fl-1921. Iż-żfin tal-Cancan ma kien jieqaf qatt u saret regola ġenerali li x-xantużi jilbsu kostumi bil-blu, abjad u aħmar għall-unur ta' Franza. Magħhom żifnu u kantaw l-aqwa stilel tat-teatru u taċ-ċinema Franċiżi, fosthom Maurice Chevalier, Jean Gabin u aktar tard Yves Montand. Żfin aktar modern bħaċ-Charleston u Swing beda'jidħol fl-għalqa tal-Cancan, però wara tant niket li ġabet magħha t-Tieni Gwerra Dinija, il-Franċiżi riedu jibdew ħajjithom mill-ġdid mingħajr ma jinsew dik l-epoka sabiħa ta' qabel iż-żewġ gwerer. Kien għalhekk li ikonizzaw, jekk mhux innazzjonalizzaw, l-ispettaklu tal-Cancan. Illum mawra ġewwa Pariġi, il-belt tal-pjaċiri, mhijiex kompluta jekk ma żżurx imqar stabbiliment wieħed tad-divertiment; sintendi għal żifna brijuża tal-Cancan.