Sri Guru Datta Jai Guru Datta Jai Guru Datta: SwamiNarayan - Episode 17
SwamiNarayan - Episode 17
ఘనశ్యాం మహరాజ్ జైత్రయాత్ర
ఘనశ్యాంమహారాజ్ సరయూ నదిలో పడగానే, సరయూ మాత ఎంతో పులకించిపోయింది. ఆయన స్పర్శతో మహోగ్రంగా ఉన్న నది శాంతించింది. కాసేపటికి ఆయన క్షేమంగా అవతలి ఒడ్డుకి చేరుకున్నాడు. తన భక్తులను అనుగ్రహించడానికి, పాపాత్ములలో పరివర్తన కలిగించి సన్మార్గంలో పెట్టడానికి ప్రయాణం కొనసాగించిన ఆయన ఈ ప్రస్థానంలో వర్ణిరాజ్ గా పేరు గడించారు. సరయూ నది ఒడ్డు నుండి అలా నడుస్తూ ఒక అరణ్యంలోనికి ప్రవేశించాడు. అక్కడ ఎటు చూసినా పెద్ద పెద్ద వృక్షాలు, క్రూరమృగాలు; దారి తెన్ను లేనటువంటి ఆ అడవిలో ఆ రాత్రి ఒక తరుచ్చాయలో విశ్రమించారు. ఇక్కడ సుహాసిని వదినగారు ఘనశ్యాం మహారాజ్ గది సర్దుతూ ఆయన పడుకునే మంచం వద్దకు వచ్చి "నాయనా ఘనశ్యాం మహారాజ్, ఎంతో కోమలమయిన శరీరము నీది. ఆ అడవులలో నీవు కింద పడుకుంటున్నావేమో. అక్కడి రాళ్ళు, ముళ్ళు నీ శరీరానికి మాత్రమే కాదు మా మనసులకి కూడా గుచ్చుకుంటున్నాయి" అని దుఃఖముతో రోదించసాగింది.
వర్ణిరాజ్ పడుకున్న ఆ అరణ్య ప్రాంతం ఒక పెద్ద రాక్షసుని ఆధీనంలో ఉంది. ఆ రాక్షసుడికి ఒక పెద్ద పిశాచగణం అనుచరులుగా ఉన్నారు. వారు ఆ అడవిలోకి ఎవరైనా మానవులు ప్రవేశిస్తే వారిని నానా హింసలు పెట్టి, చంపి తినడం అలవాటుగా చేసుకున్నారు. ఘనశ్యాం ఆదమరిచి నిద్రపోతుండగా, సాక్షాత్తు హనుమంతుడు అక్కడ ప్రత్యక్షమయ్యి స్వామి వారికి కాపలా కాస్తున్నాడు. ఇంతలో ఆ పిశాచాల గుంపు అటువైపు వెళుతూ వారిలో కొందరికి నరవాసన తగిలి అక్కడే ఆగిపోయారు. వారి నాయకుడైన ఆ మహా రాక్షసుడు ముందుకు వచ్చి "ఓహో మనకి ఆహరం సిద్ధంగా ఉంది" అని వర్ణిరాజ్ ను చూస్తూ అన్నాడు. అప్పుడు ఆ పిశాచాలు "ప్రభూ ఒక మానవుడే కాదు, ఇక్కడ ఒక మహా వానరం కూడా ఉంది" అని హనుమంతుడిని ఆ రాక్షసుడికి చూపించగా అతను "అయితే నేను ఆ వానరాన్ని తింటాను, మీరు ఆ మానవుడిని ఆహారంగా తీసుకోండి" అని ఆదేశించి హనుమంతుని వైపు కదిలాడు. వారిని చూసి హనుమంతుడు శ్రీ రాముడిని మనసులోనే తల్చుకుని తన శరీరాన్ని అమాంతం పెద్దది చేసి తన వాలంతో ఆ రాక్షసగుంపుని ఒక్క దెబ్బ కొట్టాడు. ఆ దెబ్బకి ఆ పిశాచగణం భయపడి పారిపోగా ఆ రాక్షసుడు మాత్రం మిగిలాడు. అతడు తనకి తెలిసిన తాంత్రిక విద్యలతో రకరకాల ఆయుధాలు సృష్టించి హనుమంతుని మీదకు విసరసాగాడు. హనుమంతుడు కాసేపు అతనితో క్రీడించి తరువాత అతడిని చావబాదగా, వాడు కూడా ఆ అడవిని వదిలి పారిపోయాడు. ఇదంతా వర్ణిరాజ్ నిర్లిప్తంగా గమనిస్తూనే ఉన్నారు. ఆ రాక్షసులను తరిమికొట్టినందుకు స్వామి హనుమంతుని ఏమి అభినందించలేదు. ఇద్దరు మౌనముగా ఉండిపోయారు. తరువాత హనుమంతుడు ఎంతో భక్తిశ్రద్దలతో స్వామిని సమీపించి మధుర ఫలాలనిచ్చి ఆరగించమని కోరాడు.
వాటిలో ఒక పండుని తీసుకుని స్వామి సేవిస్తూ ఉండగా ఆయనకు సుహాసిని వదిన గారు ఙ్ఞాపకం వచ్చారు. అక్కడ సుహాసిని వదినగారు సంసారాన్ని పట్టించుకోకుండా వర్ణిరాజ్ నే తలచుకుంటూ ఉదాసీనంగా ఉంటున్నారు. ఇది గమనించిన రాంప్రతాప్ ఒక రోజు "ఎందుకు నువ్విలా దుఃఖిస్తున్నావు, నీకు బాధ్యతలు ఉన్నాయి అవేమి పట్టించుకోకుండా నిత్యం నువ్విలా ఘనశ్యాం మహారాజ్ ని తల్చుకుని బాధపడటం సమంజసమా? అని శాంతవచనాలు పలికాడు. దానికి సుహాసిని "అవును నిజమే, ఇక్కడ నాకు ఇంతమంది ఉన్నా నాకు ఘనశ్యాం మహారాజ్ పదే పదే గుర్తుకువస్తున్నాడు. చిన్న పిల్లవాడు, ఒంటరిగా అరణ్యాలలోకి వెళ్ళిపోయాడు. ఏమైనా తిన్నాడో లేదో, ఎలా పడుకుంటున్నాడో అని నా మనసు పదే పదే అతనినే తల్చుకుంటోంది" అనగా అప్పుడు రాంప్రతాప్ "సుహాసిని నాన్నగారు చెప్పినది మర్చిపోయావా, ఘనశ్యాం మహారాజ్ అంటే ఎవరనుకున్నావు ఆయన సాక్షాత్తు మన ఇంట్లో పూజిస్తున్న భగవంతుడే. అటువంటి భగవంతునికి నువ్వు మనింట్లో పెడుతున్న ప్రసాదాలు చేరవంటావా, అన్ని తెలిసి కూడా నువ్వు మాయలో పడిపోతున్నావు" అనగా ఒక్కసారి సుహాసిని ఆలోచనలో పడింది "నిజమే కదా, నేను పెట్టే నైవేద్యాలు ఆయనకి చేరతాయి కదా!" అని తమ పూజ మందిరంలోకి వెళ్లి అక్కడున్న ఫలహారాలను భగవంతునికి నైవేద్యం పెట్టి "ఘనశ్యాం మహారాజ్ ఈ ఫలహారాలను స్వీకరించి నీ ఆకలి తీర్చుకో" అని ప్రార్ధించింది. సరిగ్గా స్వామి పండు తింటున్న సమయంలోనే ఆమె తమ పూజామందిరంలో దేవునికి నైవేద్యం పెట్టిన ప్రసాదాలన్ని మాయమైపోయాయి. ఇది చూసి ఆమె తమ ఘనశ్యాం మహారాజే అవన్నీ ఆరగించినట్లుగా భావించి ఎంతో ఆనందించింది. మరునాడు ఉదయం హనుమాన్ అంజలి ఘటించి "ఈ అడవిలో మీకు నేను రక్షణగా ఉంటాను" అని ప్రార్ధించాడు. దానికి సమాధానంగా వర్ణిరాజ్ "హనుమా! నేను తపస్సు చేసుకోవడానికి వెళుతున్నాను, నాకు ఏ రక్షా అవసరం లేదు. ఒకవేళ నిజంగా అవసరమైతే నీ సహాయం తప్పక తీసుకుంటాను" అని చెప్పారు. హనుమంతుడు స్వామికి నమస్కరించి అదృశ్యమైనాడు.
అరణ్యంలో అలా పయనిస్తూ కొండలు, గుట్టలు, నదులు దాటుకుంటూ మెల్లగా హిమాలయా పర్వత శిఖరాల్లో ఉన్నటువంటి పులస్యుని ఆశ్రమానికి చేరుకున్నారు. ఆ ఆశ్రమం నేపాల్ మరియు టిబెట్ సరిహద్దులో ఉంది. దీనినే "ముక్తిధాం" అని అంటారు. అక్కడ ఎంతోమంది యోగులు, మహాత్ములు తపస్సు చేసుకుంటూ ఉన్నారు. ఇది చాలా పవిత్రమైనటువంటి ఆశ్రమం. పూర్వం బ్రహ్మదేవుని కుమారుడైన పులస్యుడు, తండ్రిని ఒక వరం కోరాడు. తండ్రీ! నాకు వివాహం చేసుకోవాలని లేదు, తపస్సు చేసుకుంటాను, నాకు అనువైన ప్రదేశం చూపించమని కోరాడు. ఆయన తపస్సుకి మెచ్చి పరమశివుడు ప్రత్యక్షమయ్యి ఏదైనా వరం కోరుకోమనగా "స్వామీ ఎవరైతే ఈ ప్రదేశంలో తపస్సు చేసుకుంటారో వారికి ముక్తిని ప్రసాదించండి" అని కోరుకోగా, "తధాస్తు, నేనే ఇక్కడ ముక్తినాధుడిగా వెలుస్తాను. ఇక్కడకు నిజమైన సాధకులు వచ్చి తపస్సు చేస్తే వారికి ముక్తి కలుగుతుంది." అని వరమిచ్చారు. ఆ ప్రదేశమే "ముక్తిధాం"గా ప్రసిధ్ధి చెందింది. ఇది చాలా చల్లని ప్రదేశం. అటువంటి చోట వర్ణిరాజ్ మొలకు చిన్న అంగవస్త్రం చుట్టుకుని నదీస్నానం చేసి బయటకు వచ్చి ముక్తినాధుని దర్శించి తరువాత ఏకాగ్రతతో ఒంటి కాలిపై తపస్సు చేయసాగారు. అలా ఎన్నో రోజులు గడిచాయి. అక్కడి వాతావరణానికి తట్టుకోలేక ఎంతోమంది సాధకులు తమ సాధనను విరమించుకున్నారు. వర్ణిరాజ్ మాత్రం ఎటువంటి స్పృహ లేకుండా ఏకాగ్రతతో తన సాధనను కొనసాగించారు.
ఇంత చిన్నవయసులో ఆ కఠోర తపస్సు చేస్తున్న స్వామిని చూసిన మిగతా ఋషులు, దేవతలు ఆశ్చర్యపోయారు. ఆరు నెలల తరువాత ఒక రోజు సూర్య భగవానుడు ప్రత్యక్షమయ్యి స్వామికి నమస్కరించి "స్వామీ, మీ కఠోర తపస్సుకి నేను తట్టుకోలేకపోతున్నాను, దయచేసి మీ తపస్సుని విరమించండి" అని కోరాడు. అప్పుడు స్వామి కళ్ళు తెరచి "సూర్యదేవా! నేను ఒక కోరికతో ఈ తపస్సు మొదలుపెట్టాను. తపః ఫలం పొందకుండా ఎలా విరమించను". అప్పుడు సూర్యుడు "మీ కోరికేమిటి స్వామీ" అని అడుగగా "నాకు వైరాగ్యాన్ని ప్రసాదించండి", అని అనగా "మీరు సాక్షాత్తు భగవత్స్వరూపులు కదా, నేను మీకు వరమివ్వడమేమిటి, వైరాగ్య స్వరూపమే మీరు కదా" అని అన్నాడు.
అప్పుడు వర్ణిరాజ్ "అయితే మీరు నాకు కావలసిన వరాన్ని ప్రసాదించరన్న మాట. నేను కోరుకున్నది సాధించే వరకు నా సాధన ఆగదు, మీరిక వెళ్లిరండి దానికి సూర్యభగవానుడు "మహానుభావా ఆగ్రహించకండి. మీరు కోరినట్లుగానే మీకు వైరాగ్యం అనే తపః ఫలాన్ని ప్రసాదిస్తున్నాను" అని ఆశీర్వదించి అంతర్ధానమయ్యారు. తరువాత వర్ణిరాజ్ ముక్తినాధుడికి, మిగిలిన దేవతామూర్తులకి నమస్కరించి నెమ్మదిగా అక్కడినుండి ముందుకు కదిలారు. మానవులు తమ లక్ష్యసాధన కోసం ప్రయత్నించేటపుడు ఏదైనా ఆటంకం ఎదురైతే కృంగిపోతుంటారు, కాని స్థితప్రఙ్ఞులు తమ పట్టుదలతో లక్ష్యాన్ని సాధిస్తారు అని వర్ణిరాజ్ నిరూపించారు. అంతే కాకుండా ఆయన సాక్షాత్తు భగవంతుని రూపం అయ్యుండి, తను కోరుకున్నది సాధించిన తరువాత కూడా కించిత్తు గర్వం అనేది లేకుండా ఎంతో వినమ్రంగా అన్ని దేవతలకి నమస్కారం చేసి ఆయన తన భక్తులకి అహంకారం అనేది ఉండకూడదు అని మార్గదర్శకం చేసారు.
Sri Guru Datta Jai Guru Datta Jai Guru Datta: SwamiNarayan - Episode 17
SwamiNarayan - Episode 17
ghanasyam maharaj jaitrayaatra
ghanasyammaharaj sarayuu nadilo padagaane, sarayuu maata entho pulakinchipoyindi. aayana sparsatho mahogramgaa unna nadi saantinchindi. kasepatiki aayana kshemangaa avatali odduki cherukunnadu. tana bhaktulanu anugrahinchadaaniki, paapaatmulalo parivartana kaliginchi sanmaargamlo pettadaaniki prayaanam konasaaginchina aayana ee prasthaanamlo varniraj gaa paeru gadinchaaru. sarayuu nadi oddu nundi alaa nadustuu oka aranyamlooniki pravesinchaadu. akkada etu chusina pedda pedda vrukshaalu, krooramrugaalu; daari tennu lenatuvanti aa adavilo aa raatri oka taruchaayalo vishraminchaaru. ikkada suhasini vadinagaaru ghanasyam maharaj gadi sardutuu aayana padukune mancham vaddaku vachi "nayana ghanasyam maharaj, entho komalamayina sareeramu needi. aa adavulalo neevu kinda padukuntunnavemo. akkadi raallu, mullu nee sariiraaniki matrame kaadu maa manasulaki kuudaa guchukuntunnayi" ani dukkhamutho rodinchasaagindi.
varniraj padukunna aa aranya praantam oka pedda raakshasuni aadheenamlo undi. aa raakshasudiki oka pedda pisaachaganam anucharulugaa unnaaru. vaaru aa adaviloki evaraina maanavulu pravesiste vaarini nana himsalu petti, champi tinadam alavaatugaa chesukunnaru. ghanasyam aadamarichi nidrapotundagaa, saakshaattu hanumantudu akkada pratyakshamayyi swami vaariki kapala kaastunnaadu. intalo aa pisaachaala gumpu atuvaipu velutuu vaarilo kondariki naravasana tagili akkade aagipoyaaru. vaari naayakudaina aa mahaa rakshasudu munduku vachi "oho manaki aaharam siddamgaa undi" ani varniraj nu chustuu annadu. appudu aa pisaachaalu "prabhoo oka manavude kaadu, ikkada oka mahaa vaanaram kuudaa undi" ani hanumantudini aa raakshasudiki chuupimchagaa atanu "ayithe nenu aa vaanaraanni tintaanu, meeru aa maanavudini aahaaramgaa teesukondi" ani aadesinchi hanumantuni vaipu kadilaadu. vaarini chusi hanumantudu shree ramudini manasulone talchukuni tana sariiraanni amaantam peddadi chesi tana vaalamtho aa raakshasagumpuni okka debba kottaadu. aa debbaki aa pisaachaganam bhayapadi paaripogaa aa rakshasudu maatram migiladu. atadu tanaki telisina taantrika vidyalatho rakarakaala aayudhaalu srushtinchi hanumantuni meedaku visarasaagaadu. hanumantudu kasepu athanitho kreedinchi taruvaata atadini chavabadaga, vaadu kuudaa aa adavini vadili paaripoyaadu. idantaa varniraj nirliptamgaa gamanistune unnaaru. aa raakshasulanu tarimikottinanduku swami hanumantuni emi abhinandinchaledu. iddaru mounamugaa undipoyaaru. taruvaata hanumantudu entho bhaktisraddalato swaamini sameepinchi madhura phalaalanichi aaraginchamani koradu.
vaatilo oka panduni teesukuni swami sevistuu undagaa aayanaku suhasini vadina gaaru ghnaapakam vachaaru. akkada suhasini vadinagaaru samsaaraanni pattinchukokunda varniraj nee talachukuntu udaaseenamgaa untunnaru. idhi gamaninchina rampratap oka roju "enduku nuvvila dukkhistunnavu, neeku baadhyatalu unnaayi avemi pattinchukokunda nityam nuvvila ghanasyam maharaj ni talchukuni badhapadatam samanjasama? ani saantavachanaalu palikaadu. daaniki suhasini "avunu nijame, ikkada naaku intamandi unna naaku ghanasyam maharaj pade pade gurtukuvastunnadu. chinna pillavadu, ontarigaa aranyaalaloki vellipoyaadu. emaina tinnado ledho, ela padukuntunnado ani naa manasu pade pade atanine talchukuntondi" anagaa appudu rampratap "suhasini naannagaaru cheppinadi marchipoyava, ghanasyam maharaj ante evaranukunnavu aayana saakshaattu mana intlo poojistunna bhagavantude. atuvanti bhagavantuniki nuvvu manintlo pedutunna prasaadaalu cheravantava, anni telisi kuudaa nuvvu maayalo padipotunnavu" anagaa okkasari suhasini aalochanalo padindi "nijame kada, nenu pette naivedyaalu aayanaki cheratayi kada!" ani tama pooja mandiramloki velli akkadunna phalahaaraalanu bhagavantuniki naivedyam petti "ghanasyam maharaj ee phalahaaraalanu sweekarinchi nee aakali teerchuko" ani praardhinchindi. sarigga swami pandu tintunna samayamlone aame tama poojaamandiramlo devuniki naivedyam pettina prasaadaalanni mayamaipoyayi. idhi chusi aame tama ghanasyam maharaje avannee aaraginchinatlugaa bhavinchi entho aanandinchindi. marunadu udayam hanuman anjali ghatinchi "ee adavilo meeku nenu rakshanagaa untaanu" ani praardhinchaadu. daaniki samaadhaanamgaa varniraj "hanuma! nenu tapassu chesukovadaniki velutunnaanu, naaku e raksha avasaram ledu. okavela nijamgaa avasaramaite nee sahayam tappaka teesukuntaanu" ani cheppaaru. hanumantudu swaamiki namaskarinchi adrusyamainadu.
aranyamlo alaa payanistuu kondalu, guttalu, nadulu daatukuntuu mellagaa himalaya parvata sikharaallo unnatuvanti pulasyuni aasramaaniki cherukunnaru. aa aashramam nepal mariyu tibet sarihaddulo undi. deenine "muktidham" ani antaaru. akkada entomandi yogulu, mahaatmulu tapassu chesukuntu unnaaru. idhi chala pavitramainatuvanti aashramam. puurvam brahmadevuni kumaarudaina pulasyudu, tandrini oka varam koradu. tandri! naaku vivaham chesukovalani ledu, tapassu chesukuntanu, naaku anuvaina pradesam chuupinchamani koradu. aayana tapassuki mecchi paramasivudu pratyakshamayyi edaina varam korukomanaga "swami evaraithe ee pradesamlo tapassu chesukuntaro vaariki muktini prasaadinchandi" ani korukoga, "tadhaastu, nene ikkada muktinaadhudigaa velustaanu. ikkadaku nijamaina saadhakulu vachi tapassu cheste vaariki mukti kalugutundi." ani varamichaaru. aa pradesame "muktidham"gaa prasidhi chendindi. idhi chala challani pradesam. atuvanti chota varniraj molaku chinna angavastram chuttukuni nadeesnaanam chesi bayataku vachi muktinaadhuni darsinchi taruvaata ekagratatho onti kaalipai tapassu cheyasagaru. alaa enno rojulu gadichayi. akkadi vaataavaranaaniki tattukoleka entomandi saadhakulu tama saadhananu viraminchukunnaaru. varniraj maatram etuvanti spruha lekunda ekagratatho tana saadhananu konasaaginchaaru.
inta chinnavayasulo aa kathora tapassu chestunna swaamini chusina migata rushulu, devatalu aascharyapoyaaru. aaru nelala taruvaata oka roju suurya bhagavanudu pratyakshamayyi swaamiki namaskarinchi "swami, mee kathora tapassuki nenu tattukolekapotunna, dayachesi mee tapassuni viraminchandi" ani koradu. appudu swami kallu terachi "suryadeva! nenu oka korikatho ee tapassu modalupettaanu. tapah phalam pondakunda ela viraminchanu". appudu suuryudu "mee korikemiti swami" ani adugagaa "naaku vairaagyaanni prasaadinchandi", ani anagaa "meeru saakshaattu bhagavatswaroopulu kada, nenu meeku varamivvadamemiti, vairagya swaroopame meeru kada" ani annadu.
appudu varniraj "ayithe meeru naaku kaavalasina varaanni prasaadincharanna maata. nenu korukunnadi saadhinche varaku naa saadhana aagadu, meerika vellirandi daaniki suuryabhagavaanudu "mahanubhava aagrahinchakandi. meeru korinatlugaane meeku vairagyam ane tapah falaanni prasaadistunnaanu" ani aasiirvadimchi antardhaanamayyaaru. taruvaata varniraj muktinaadhudiki, migilina devatamurtulaki namaskarinchi nemmadigaa akkadinundi munduku kadilaaru. maanavulu tama lakshyasaadhana kosam prayatninchetapudu edaina aatankam eduraithe krungipotuntaaru, kaani sthitappanlu tama pattudalatoe lakshyaanni saadhistaaru ani varniraj niruupinchaaru. anthe kakunda aayana saakshaattu bhagavantuni roopam ayyundi, tanu korukunnadi saadhinchina taruvaata kuudaa kinchittu garvam anedi lekunda entho vinamramgaa anni devatalaki namaskaram chesi aayana tana bhaktulaki ahankaram anedi undakudadu ani maargadarsakam chesaru.