కథలకు ప్రాణం కథనం. చెప్పాల్సిన విషయాన్ని ఎక్కడ మొదలుపెట్టి ఎలా ముగిస్తే పాఠకుణ్ని ఆకట్టుకుంటుందో లక్ష్మిగారికి బాగా తెలుసు.
కథకి కావల్సినంత మేరనే భాషని వాడడం... ఆ భాష సరళంగా వుండడం చదువరిని కథలోకి తీసుకెళ్ళడానికి ఎలాంటి ఇబ్బందికి గురిచేయకుండా నల్లేరు మీద బండిలా సునాయాసంగా కథ వెంబడి మనల్ని పరుగులు తీయించడంలో లక్ష్మిగారు సఫలీకృతులయ్యారు.
సహజంగా హాస్య ప్రియత్వం వున్న లక్ష్మిగారు చాలా సార్లు నవ్వుతూ నన్ను ఆగిపోయేలా చేసేరు. మరి కొన్ని చోట్ల బాధతో హృదయం మెలిపడేలా చేసేరు. సమాజంలో జరుగుతున్న మార్పుల పట్ల సునిశిత దృష్టి, వాటి పట్ల ఒక అనుకూల దృష్టి.... వాటిని ఏ విధంగా సమర్థించుకుని సరికేసుకోవాలో అనే అవగాహనతో కథలన్నీ ముందుకు సాగేయి.
ఏదో ఒకటి చెప్పేద్దామని కాకుండా రచయిత్రిగా తనకున్న సామాజిక బాధ్యతని గుర్తెరిగి చాలా సామర్థ్యంతో ప్రతి కథ గుండెకు హత్తుకుని మనసుకి ఎత్తుకుని రాశారనిపించించి నాకు.
kathalaku praanam kathanam. cheppaalsina vishayaanni ekkada modalupetti ela mugiste paatakunni aakattukuntundo lakshmigaariki baga telusu.
kathaki kaavalsinanta merane bhashani vaadadam... aa bhasha saralamgaa vundadam chaduvarini kathaloki teesukelladaaniki elanti ibbandiki guricheyakunda nalleru meeda bandila sunayasanga katha vembadi manalni parugulu teeyinchadamlo lakshmigaaru safaleekrutulayyaaru.
sahajamgaa haasya priyatvam vunna lakshmigaaru chala saarlu navvutuu nannu agipoyela cheseru. mari konni chotla baadhatho hrudayam melipadela cheseru. samaajamlo jarugutunna maarpula patla sunisita drushti, vaati patla oka anukuula drushti.... vaatini e vidhamgaa samarthinchukuni sarikeskovalo ane avagaahanatho kathalannee munduku sageyi.
edho okati cheppeddamani kakunda rachayitrigaa tanakunna saamaajika baadhyatani gurterigi chala saamarthyamtho prati katha gundeku hattukuni manasuki ettukuni raasaaranipinchinchi naaku.