ఒక తల్లిదండ్రుల కథ – నా కుటీరం
ఒక తల్లిదండ్రుల కథ
నరేంద్ర లూథర్ ఆంధ్రప్రదేశ్ కాడర్ కి చెందిన ఇండియన్ అడ్మినిస్ట్రేటివ్ అధికారి. ఉమ్మడి ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్రానికి ప్రధాన కార్యదర్శి హోదాలో పదవీ విరమణ చేసారు. నేను ఉద్యోగంలో చేరిన కొత్తలో ఏదో ఒక సమావేశంలో ఆయన్ని ఒక్కసారే చూసాను. ఆయన హైదరాబాదు చరిత్రపట్లా, దక్కన్ పీఠభూమిలోని ప్రాచీన శిలలపట్లా గొప్ప మక్కువ కలిగిన మనిషి అని కూడా విన్నాను. నాకు ఆయన గురించి తెలిసింది అంతవరకే.
రెండేళ్ళ కిందట నా మిత్రుడూ, గొప్ప ఫొటోగ్రాఫరూ అయిన Venu Challa ఇండియా వచ్చినప్పుడు ఒక మధ్యాహ్నం మేమొక హోటల్లో లంచ్ చేస్తూండగా, అతడు నరేంద్ర లూథర్ తనకి మంచి మిత్రుడనీ, ఫొటోగ్రఫీ పట్ల ఇష్టం తమిద్దర్నీ కలిపిందనీ, తాను హైదరాబాదు ఎప్పుడు వచ్చినా ఆయన్ని కలవకుండా వెళ్ళననీ చెప్పాడు. అప్పుడే ఆయన గురించిన చాలా విషయాలు నాతో పంచుకుంటూ, ఆయన రాసిన A Bonsai Tree (2017) చదవమని చెప్పాడు. ఆ పుస్తకం కొన్నానుగానీ, ఆ రోజే ఆ కాపీ అట్లానే సోమయ్యగారికి ఇచ్చేసాను. తిరిగి ఇన్నాళ్ళకి మొన్న ఆ పుస్తకం మరొక కాపీ కొనుక్కోగలిగాను. నిన్న హైదరాబాదు నుంచి విజయవాడ వస్తూండగా, ఆ పుస్తకం తెరిచినవాణ్ణి, ముగించేదాకా పక్కన పెట్టలేకపోయాను. ముఖ్యంగా పుస్తకం చివరిపుటలకు వచ్చేటప్పటికి, కళ్ళనీళ్ళతో నా కళ్ళు మసకబారిపోయాయి. అందుకని, ఆ చివరి పేజీలు మాత్రం రాత్రికి గాని పూర్తిచెయ్యలేకపోయాను.
అది ఒక ఐ ఏ ఎస్ అధికారి ఆత్మకథ మాత్రమే అయి ఉండే ఆ పుస్తకం నాలో ఎటువంటి భావోద్వేగాన్నీ రేకెత్తించలేకపోయి ఉండేది. అందులో ఎక్కువపేజీలు ఆయన ఉద్యోగజీవితం గురించి లేకపోలేదుగాని, అది ప్రధాన ఇతివృత్తం కాదు. అది ముఖ్యంగా ఒక తండ్రి కథ. తన కొడుకు మద్యానికి బానిసగా మారడాన్ని కళ్ళారా చూస్తూ నిస్సహాయంగా నిలబడిపోయిన ఒక తండ్రి కథ. తన కుమార్తె ఆమె చిన్నతనంలోనే ఒక అబ్యూజ్ ను ఎదుర్కోవలసి వచ్చి, ఆ అనుభవం ఆమెను లోపల్లోపల ఛిద్రం చేసేస్తూ ఉంటే, ఆ సంగతి ఎన్నాళ్ళకో గాని తెలుసుకోలేకపోయిన ఒక తల్లిదండ్రుల కథ అది.
ఆరేడేళ్ళ కిందట డా. రఘురామ రాజు నన్ను హరిలాల్ గాంధి జీవితకథని తెలుగులోకి అనువదించమని అడిగినప్పుడు, ఆ పుస్తకం అనువాదం చేస్తున్నంతసేపూ నా కళ్ళు తడిసిపోతూనే ఉండేవి. రోజూ మిత్రుడు స్వామి మా ఇంటికి వచ్చి, పుస్తకం అనువాదం నేను చెప్తుంటే, కంప్యూటర్ మీద టైపు చేస్తూ ఉండేవాడు. చెప్పలేనంత దుఃఖంతో చాలాసార్లు మాట పెగలక నా గొంతు పూడుకుపోతుండేది. నేను చెప్తున్నంతసేపూ విజ్జి వంటగదిలో తన పని తాను చేసుకుంటూనే ఒక చెవి ఇటు వొగ్గి నేను చెప్తున్న కథ వింటూ తాను కూడా కన్నీళ్ళు గొంతులో కుక్కుకుంటూ ఉండేది.
మద్యపానం, సెక్సువల్ అబ్యూజింగ్ ప్రవృత్తి- ఈ రెండూ ఒక మనిషినే ఆవహిస్తే అది హరిలాల్ గాంధీ అవుతాడు. హరిలాల్-మహాత్ముడి పెద్దకొడుకు. ఒకరోజు స్వామి టైపు చేసి వెళ్ళిపోయిన తరువాత, నేనట్లానే ఆ కంప్యూటర్ టేబుల్ దగ్గర కూచుని ఉండగా విజ్జి నా దగ్గరకు వచ్చి అంది: 'గాంధీ గారి గురించి నాకేమీ తెలీదు. కానీ ఆయన కొడుకు గురించిన ఈ సంగతులన్నీ వింటూంటే, ఆయన పట్ల నాకు అపారమైన గౌరవం, చెప్పలేనంత జాలీ కలుగుతున్నాయి. తన కొడుకుజీవితం తన కళ్ళముందే నాశనమవుతుంటే ఆయనంత నిబ్బరంగా ఎలా ఉండగలిగాడు. తక్కినవాళ్ళ కోసం ఎలా ఆలోచించగలిగారు! ' అని.
ఇప్పుడు నరేంద్ర లూథర్ ఆత్మకథ చదువుతూ ఉంటే మరొకసారి నా హృదయం రుద్ధమై పోయింది. కాని, ఈయన గాంధీ కన్నా అదృష్టవంతుడు. గాంధీదంపతులకి లభించని భాగ్యం లూథర్ దంపతులకి లభించింది. మద్యానికి బానిసగా మారిన తమ కొడుకు ముప్పై ఏళ్ళ పాటు సాగించిన పోరాటంలో చివరికి విజయం సాధించడమే కాక ఆల్కొహాలిక్ ల పునరావాసం కోసం ఒక సంస్థ నడిపే స్థాయికి చేరుకోగలిగాడు. ఆ రకంగా ఇది ఒక Prodigal son కథ మాత్రమే కాదు, Paradise Regained కూడా.
మద్యం తాగడం, సెక్సువల్ అబ్యూజ్- ఈ రెండూ ఈ రోజు మన యువతని పట్టుకున్న వ్యాథులు. ఈ రెండింటికీ ప్రధాన స్ఫూర్తి మన సినిమాలే. ఏ కమర్షియల్ చిత్రమైనా చూడండి- ప్రతి పావుగంటకీ తాగే సీను ఒకటి తప్పనిసరిగా ఉంటుంది. ముప్పై నలభయ్యేళ్ళ కింద సినిమాల్లో ఆ దృశ్యాలు చాలా అరుదుగా ఉండేవి. ఉన్నా కూడా అదేదో ఇతివృత్తం కోసం చూపిస్తున్నట్టుగా, కథాగమనంలో భాగమన్నట్టుగా ఉండేవి. కాని ఇప్పుడు సినిమాల్లో చూపించే తాగుడు దృశ్యాలు చూడండి. ఆ తాగడంలో కేవలం ఒక వ్యసనం మాత్రమే కాదు, చెప్పలేనంత వైల్డ్ నెస్ కనిపిస్తుంది. హీరో తాగుతాడు. అతడి పోకిరీ మిత్రులు తాగుతారు. విలన్ తాగుతాడు. వాడి దగ్గర ఉండే కిరాయి గూండాలు తాగుతారు. హీరో తండ్రి తాగుతాడు. అతడి బావమరిది తాగుతాడు. వెరసి మొత్తం సినిమా అంతా తాగుడే ఉంటుంది.
తాగడం మంచిది కాదని ఇప్పుడెవరూ చెప్పేవాళ్ళు లేరు. ఒకప్పుడు ఉపాధ్యాయులు చెప్పేవారు. సంస్కర్తలు చెప్పేవారు, కవులూ, రచయితలూ చెప్పేవారు. కాని గత ఇరవయ్యేళ్ళుగా ఒక సాహిత్య సభ జరగ్గానే ఆ తర్వాత మరొక సభ, సభానంతర సభ, జరక్కుండా ఉండే దృశ్యాలు నేను చూసినవి చాలా తక్కువ.
ఒకప్పుడు మా ఊరినుంచి కాకినాడ లేదా రాజమండ్రి వెళ్ళేటప్పుడు రాత్రి తొమ్మిది దాటాక ఏ దుకాణాలూ కనిపించేవి కావు. ఇప్పుడు రాత్రి తొమ్మిది దాటాక మద్యదుకాణాలు తప్ప మరేవీ కనిపించవు. ఇంత మద్యం ఎవరు తాగుతున్నారు? ఆ కుటుంబాలు ఎవరివి? ఎవరి ఇళ్ళల్లో పెద్దలు, పిల్లలు ఆ మద్యానికి బానిసలై తమ జీవితాల్ని ధ్వంసం చేసుకుంటున్నారు? మద్యం ఏరులై పొంగిపొర్లిన తరువాతి ఘట్టం సెక్సువల్ అబ్యూజ్, అత్యాచారం, ఇప్పుడు కొత్తగా, ప్రతి అత్యాచారం తర్వాతా ఒక హత్య.
తాగుడు ఏమి చెయ్యగలదో హరిలాల్ గాంధీ జీవితకథ చదివితే తెలుస్తుంది. ఒక తల్లి, ఒక తండ్రి, ఒక కొడుకు- ఈడెన్ ఉద్యానంలాంటి ఒక కుటుంబంలో, సైతాను ఆపిల్ పండుతో కాదు, ఒక మద్యం సీసాతో ప్రవేశిస్తాడు. ఆ తర్వాత ఆ కుటుంబం ఎంత నరకం అనుభవిస్తుందో ఇదిగో ఇటువంటి కథలు చదివితే తెలుస్తుంది. నరేంద్ర లూథర్ తల్లిదండ్రులు దేశవిభజన సమయంలో రావల్పిండి నుండి అమృత సర్ కి కాందిశీకులుగా వచ్చారు. యాభై కిలోమీటర్ల ప్రయాణం మూడు రోజుల పాటు ప్రాణాలు అరచేతపట్టుకుని ప్రయాణించిన ఆ అనుభవం నరేంద్ర లూథర్ తన జీవితం పొడుగునా గుర్తుపెట్టుకునే ఉన్నాడు. ఆ హత్యాకాండని కూడా అతడు తప్పించుకోగలిగాడుగాని, చాపకింద నీరులాగా తన ఇంట్లోకి ప్రవేశించి మద్యం ఒక రాక్షసిలాగా తన కన్నకొడుకు జీవితాన్ని తన కళ్ళముందే ఛిద్రం చేస్తూ ఉంటే చూడకుండా తప్పించుకోలేకపోయాడు.
కాని, ఇది ఒక అద్భుతమైన కథ. మద్యమో , మరొకటో చేతికి అందివస్తారనుకున్న పిల్లలు ఏదో ఒక వ్యసనం బారినపడ్డప్పుడు ఆ తల్లిదండ్రులు ఎంత నిబ్బరంగా నిలబడాలో చెప్పే కథ. తమ మానవత్వాన్ని కాపాడుకుంటూనే తమ పిల్లల్నెలా కాపాడుకోవాలో చెప్పే కథ. ప్రతి ఒక్క తల్లీ, ప్రతి ఒక్క తండ్రీ చదవవలసిన కథ. 'లెక్కకు వచ్చేవిక్కడ ఒక కిరణం, ఒక నవ్వని, ఒక పువ్వని ' అంటాడు బైరాగి. అంతిమంగా మనిషి జీవితంలో మిగిలేది, నిజమైన ఆనందాన్నిచ్చేది, తన పిల్లాపాపల్తో, ఒక సాయంకాలం కలిసి భోంచెయ్యగలగడం, మామూలు మాటలు మామూలుగా మాట్లాడుకోగలగడం, తండ్రి కొడుకునీ, కొడుకు తండ్రినీ చూసుకోగలగడం, ఒకరి సన్నిధిని మరొకరు కోరుకోగలగడం.
'తాగకండి, మద్యానికి దూరంగా ఉండండి' అని చెప్తే అది బళ్ళో గోడమీద నీలిరంగులో రాసిన నీతివాక్యంలాగా ఎవరికీ పట్టదు, ఎవరికీ వినిపించదు. అందుకని ఇప్పుడెవరూ ఆ మాటలు చెప్పడానికి సాహసించడం లేదు. కాని 'తాగండి, విచ్చలవిడిగా తాగండి, తాగుతూ ఉద్యోగం చెయ్యండి, తాగుతూ ప్రేమించండి, తాగుతూ హీరోలుగా మారండి' అని సినిమాలు బిగ్గరగా రంగురంగుల్తో చెప్తూ ఉంటే మనమేం చెయ్యాలి? ఏమి చెయ్యగలమో నాకు తెలియదుగాని, ఇదిగో, ఇటువంటి ఒక్క జీవితకథ చాలు, ఒక ఇండుగపిక్కలాగా, మన చుట్టూ ఉన్న కలుషజలాల్ని శుభ్రం చెయ్యడానికి.
పుస్తకంలోంచి ఒకటి రెండు పేరాలు నా తెలుగులో:
…నా చుట్టూ జరుగుతున్నదాన్ని చూడకుండా ఉండటానికి నా కళ్ళు మూసుకోవడం అలవాటు చేసుకున్నాను. రకరకాలుగా నన్ను నేను బిజీగా ఉంచుకోడానికి ప్రయత్నిస్తూ వచ్చాను. ముఖ్యంగా నా రచనావ్యాసంగంలో కూరుకుపోవాలని చూసాను. కాని రాహుల్ మద్యవ్యసనం నా పక్కకొచ్చి నిలబడి నన్నొకటే సాధిస్తూ ఉండేది. దాని తీవ్రత ముందు నా వ్యాపకాలేవీ నిలబడలేకపోయాయి. మేమెక్కడ ఉన్నా కూడా రాహుల్ గురించిన ఆలోచనలు మమ్మల్ని నీడలాగా వెంబడించేవి. కాదు, నీడలు కూడా మన బయటే ఉంటాయి. కాని ఈ నీడ మాత్రం మాలోపల పడేది. మేము ఏ కవచం తొడుక్కున్నా కూడా ఆ నీడదానిలోకి చొచ్చుకు వచ్చేసేది. అది ఎక్కడ పడితే అక్కడ ఆ ప్రాంతాన్ని తినేసేది. అట్లాంటి ఎన్ని నీడల్ని మాలోకి మేము ఇంకించుకున్నామని? బయట సమాజం ఎదట మాత్రం మేము దర్పంగా, నిటారుగా నిలబడేవాళ్ళం. చిరునవ్వుతుండేవాళ్ళం. చుట్టూ ఉన్నవాళ్ళతో ఏదో ఒక లోకాభిరామాయణం మాట్లాడుతుండేవాళ్ళం. మామూలు మనుషుల్లాగా కనిపించడానికి మేమేమి చెయ్యాలో అదంతా చేస్తూండేవాళ్ళం. కాని మా గాయం చాలా లోతైనది. మేమెక్కడికి వెళ్ళినా మాతో పాటే ఒక శాపాన్ని రహస్యంగా మోసుకుంటూపోయేవాళ్ళం. మేము మోస్తున్న బరువు నానాటికీ పెరుగుతూ దాన్ని మొయ్యలేక అలసిపోయి ఎక్కడన్నా కొద్దిసేపు పక్కన పెడదామా అనుకుంటే అది పెట్టడానికి చోటే కనబడేది కాదు. 'ఆశకి రెక్కలుంటాయి ' అన్నది ఎమిలీ డికిన్ సన్. మేం మోస్తూ వచ్చిన బరువుకి ఆ రెక్కలు పూర్తిగా ఉడిగిపోయాయి.'
రాహుల్ తిరిగి మళ్ళా మామూలు మనిషై, తాను ఒకప్పుడు విడాకులు ఇచ్చిన తన భార్యనే మళ్ళా పెళ్ళి చేసుకుని, ఆల్కహాలిక్ లకు పునరావాస కేంద్రం నడుపుతూ, ఆ కేంద్రం ఆర్థికంగా కూడా నిలదొక్కుకున్నాక, ఒక పేరా-
'రాహుల్, రాజేశ్వరి మా పట్ల చూపిన ప్రేమ మమ్మల్నెన్నో విధాలుగా మైమరిపించింది. మా వివాహజీవితం యాభై ఏళ్ళు పూర్తిచేసుకున్న సందర్భంలో వాళ్ళు మాకోసం ఒక పండగలాగా చేసారు. దగ్గరవాళ్ళనీ, దూరంవాళ్ళనీ అందరినీ పిలిచారు. అట్లాంటిదేదో వాళ్ళు చేయబోతున్నారని ఉప్పందగానే మేం అలాంటిదేమీ చెయ్యొద్దన్నాం. అటువంటి ఆడంబరాల కోసం మేమెన్నడూ వ్యయం చేసి ఎరగం. కాని మమ్మల్ని పట్టించుకునే పిల్లలున్నారనే ఊహ మాకు చెప్పలేనంత సంతోషాన్నిచ్చింది…
2007 లో నేనూ, నా భార్య బిందీ చీనా యాత్రకి వెళ్ళేటప్పుడు, రాహుల్ నా జేబులో వెయ్యి డాలర్లు పెట్టాడు. అక్కణ్ణుంచి తనకోసమేమన్నా తేవాలా అని అడిగాను. కాదు, అది మేం కర్చుపెట్టుకోడానికే అని చెప్పాడు. ఏళ్ళతరబడి మాకు అలవాటైపోయిన పొదుపు మమ్మల్ని ఆ డబ్బుకి అనర్హుల్ని చేసింది. మేము ఆ పాకెట్ అట్లానే ముట్టుకోకుండా వెనక్కి తెచ్చేసాం. కాని ఆ దంపతులిద్దరూ ఆ డబ్బు మా నుంచి తీసుకోడానికి ససేమిరా వల్లకాదన్నారు.
ఇప్పుడు నాకనిపిస్తోంది, ఒకప్పుడు మాకొక చిన్నారి బిడ్డ ఒకడు ఉండేవాడనీ, ప్రేమాస్పదుడైన ఆ బిడ్డ బంగారు భవిష్యత్తు గురించి మాకు కొన్ని కలలుండేవనీ. ఆ బంగారు బొమ్మని, అపురూపమైన ఆ చిత్రాన్ని మానుంచి ఎవరో తస్కరించి ముప్పై ఏళ్ళ పాటు ఏ చెత్తకుప్పకిందనో దాచేసారు. దారుణమైన దుఃఖంతోనూ, బాధతోనూ, సుదీర్ఘకాలం పాటు వెతుక్కుంటూ, తవ్వుకుంటూ ఉండగా, ఇన్నాళ్ళకు మళ్ళా మాకా బొమ్మ దొరికింది. అది కూడా, శుభ్రపరిచి మరీ, పూర్తిగా చికిలీ చేసి, దాని పూర్వపు రూపానికి దాన్ని తీసుకొచ్చి మరీ మాకప్పగించారు. అత్యంత ప్రేమాస్పదుడిగా రాహుల్ మాకిప్పుడు కనిపిస్తున్నట్టుగా గతంలో మేమెప్పుడూ చూసి ఉండలేదు. మాకు ఏమేమి అవసరమని అతడు అనుకుంటాడో అదల్లా మేమడక్కుండానే మా కోసం తీసుకొస్తాడు. ఎప్పటికప్పుడు మమ్మల్నేదో విధంగా సంతోషచకితుల్ని చేస్తూనే ఉంటాడు. రోజూ పొద్దున్నే తన ఆఫీసుకు వెళ్ళేటప్పుడో, లేదా సాయంకాలం వచ్చేటప్పుడో మాదగ్గరికి వచ్చి మమ్మల్ని చూసి వెళ్తుంటాడు. మేము మాట్లాడుకునేవి చాలా మామూలు విషయాలు. అతడి పిల్లలగురించి, అంటే మా మనవల గురించిన చిన్న చిన్న విషయాలు. రోజు రోజుకీ వాళ్ళెట్లా ఎదుగుతున్నారో ఆ సంగతులు.. అప్పుడప్పుడు తన పని గురించిన కొత్త ప్రయత్నాలూ, కొత్త ప్రణాళికలూ మాతో పంచుకుంటూ ఉంటాడు. ఒక్కొక్క సాయంకాలం హటాత్తుగా మమ్మల్నేదన్నా సినిమాకో, లేదా డిన్నర్ కో లాక్కుపోతుంటాడు..
పై పేరా తెలుగు చేస్తూండగా నాకు మళ్ళా కన్నీళ్ళు ఆగడం లేదు. ఒకప్పుడు అబ్దుల్ కలాం జీవిత కథని తెలుగు చేస్తుంటే ఇట్లా కళ్ళ నీళ్ళు ప్రవహించాయి. మళ్ళా గాంధీగారి పెద్దకొడుకు జీవితాన్ని తెలుగు చేస్తుంటే. ఇప్పుడు మళ్ళా.
నేను కోరుకునేది, ఎదురుచూసేది ఇటువంటి కథల గురించి, ఇటువంటి జీవితాల గురించి. మానవ జీవితానికి అద్భుతమైన స్వర్ణభవిష్యత్తు ఉందని చెప్పే మాటల్లో నాకేమీ నమ్మకం లేదు, ఉత్సాహం లేదు. రేపెన్నడో ఒక ఉజ్జ్వల భవిష్యత్తు రానున్నదని నమ్ముతూ ఈ రోజు తాగుడుతో గడిపే కవుల, రచయితల రచనలనుంచి నాకు స్ఫూర్తి లభించడం మానేసి చాలా ఏళ్ళే అయింది. నాకు కావలసింది మామూలు మనుషులు, పొరుగువాళ్ళని కూడా ప్రేమించనవసరం లేదు, తమ తల్లిదండ్రుల్నీ, తమ పిల్లల్నీ, తమ అన్నదమ్ముల్నీ ప్రేమిస్తో వాళ్ళతో మామూలు సాయంకాలాలు మామూలు మాటల్తో మామూలుగా గడపగలిగే మామూలు మనుషులు కావాలి నాకు.
oka tallidandrula katha – naa kutiram
oka tallidandrula katha
narendra luther andhrapradesh kadar ki chendina indian administrative adhikari. ummadi andhrapradesh rashtraniki pradhaana kaaryadarsi hodalo padavee viramana chesaru. nenu udyogamlo cherina kottalo edho oka samavesamlo aayanni okkasare chusanu. aayana haidaraabaadu charitrapatla, dakkan peethabhoomiloni praacheena silalapatla goppa makkuva kaligina manishi ani kuudaa vinnaanu. naaku aayana gurinchi telisindi antavarake.
rendella kindata naa mitruduu, goppa photographaru ayina Venu Challa india vachinappudu oka madhyaahnam memoka hotallo lanch chestundagaa, atadu narendra luther tanaki manchi mitrudanee, photography patla ishtam tamiddarni kalipindanii, taanu haidaraabaadu eppudu vachina aayanni kalavakunda vellananee cheppaadu. appude aayana gurinchina chala vishayaalu naatho panchukuntuu, aayana raasina A Bonsai Tree (2017) chadavamani cheppaadu. aa pustakam konnaanugaanii, aa roje aa kaapi atlane somayyagaariki ichesaanu. tirigi innaallaki monna aa pustakam maroka kaapi konukkogaligaanu. ninna haidaraabaadu nunchi vijayavada vastuundagaa, aa pustakam terichinavaanni, muginchedaka pakkana pettalekapoyanu. mukhyamgaa pustakam chivariputalaku vachetappatiki, kallaneellatho naa kallu masakabaripoyayi. andukani, aa chivari paejeelu maatram raatriki gaani poorticheyyalekapoyaana.
adhi oka ai e es adhikari aatmakatha matrame ayi unde aa pustakam naalo etuvanti bhavodveganni rekettinchalekapoyi undedi. andulo ekkuvapejeelu aayana udyogajeevitam gurinchi lekapoledugaani, adhi pradhaana itivruttam kaadu. adhi mukhyamgaa oka tandri katha. tana koduku madyaaniki banisaga maaradaanni kallara chustuu nissahaayamgaa nilabadipoyina oka tandri katha. tana kumarte aame chinnatanamlone oka abuse nu edurkovalasi vachi, aa anubhavam aamenu lopallopala chidram chesestu unte, aa sangati ennaallako gaani telusukolekapoyina oka tallidandrula katha adhi.
aaredella kindata daa. raghurama raju nannu harilal gaandhi jeevitakathani teluguloki anuvadinchamani adiginappudu, aa pustakam anuvaadam chestunnantasepu naa kallu tadisipotune undevi. roojoo mitrudu swami maa intiki vachi, pustakam anuvaadam nenu cheptunte, computer meeda taipu chestu undevaadu. cheppalenanta dukkhamto chaalaasaarlu maata pegalaka naa gontu poodukupotundedi. nenu cheptunnantasepu vijji vantagadilo tana pani taanu chesukuntune oka chevi itu voggi nenu cheptunna katha vintuu taanu kuudaa kanneellu gontulo kukkukuntu undedi.
madyapanam, sexuval abusing pravrutti- ee rendoo oka manishine aavahiste adhi harilal gaandhi avutaadu. harilal-mahatmudi peddakoduku. okaroju swami taipu chesi vellipoyina taruvaata, nenatlaane aa computer table daggara kuuchuni undagaa vijji naa daggaraku vachi andi: 'gaandhi gaari gurinchi nakemi teleedu. cony aayana koduku gurinchina ee sangatulannee vintoonte, aayana patla naaku apaaramaina gowravam, cheppalenanta jaalii kalugutunnayi. tana kodukujeevitam tana kallamunde naasanamavutunte aayananta nibbaramgaa ela undagaligaadu. takkinavalla kosam ela aalochinchagaligaaru! ' ani.
ippudu narendra luther aatmakatha chaduvutuu unte marokasari naa hrudayam ruddhamai poyindi. kaani, eeyana gaandhi kanna adrushtavantudu. gaandheedampatulaki labhinchani bhagyam luther dampatulaki labhinchindi. madyaaniki banisaga maarina tama koduku muppai ella paatu saaginchina poraatamlo chivariki vijayam saadhinchadame kaaka alcohalic la punaravasam kosam oka samstha nadipe sthaayiki cherukogaligadu. aa rakamgaa idhi oka Prodigal son katha matrame kaadu, Paradise Regained kuudaa.
madyam taagadam, sexuval abuse- ee rendoo ee roju mana yuvatani pattukunna vyaathulu. ee rendintikii pradhaana sphurthy mana cinemale. e comersial chitramaina chudandi- prati paavugantakii taage seenu okati tappanisarigaa untundi. muppai nalabhayyella kinda cinemallo aa drushyaalu chala arudugaa undevi. unna kuudaa adedo itivruttam kosam chuupistunnattugaa, kathaagamanamlo bhagamannattuga undevi. kaani ippudu cinemallo choopinche taagudu drushyaalu chudandi. aa taagadamlo kevalam oka vyasanam matrame kaadu, cheppalenanta wiled ness kanipistundi. heero taagutaadu. atadi pokiri mitrulu taagutaaru. vilan taagutaadu. vaadi daggara unde kirai goondaalu taagutaaru. heero tandri taagutaadu. atadi baavamaridi taagutaadu. verasi mottam sinima antaa tagude untundi.
taagadam manchidi kaadani ippudevaruu cheppevallu leru. okappudu upaadhyaayulu cheppevaaru. samskartalu cheppevaaru, kavuluu, rachayitaluu cheppevaaru. kaani gatha iravayyellugaa oka saahitya sabha jaraggaane aa tarvaata maroka sabha, sabhaanantara sabha, jarakkunda unde drushyaalu nenu chusinavi chala takkuva.
okappudu maa oorinunchi kakinada leda rajamandri velletappudu raatri tommidi daataaka e dukaanaaluu kanipinchevi kaavu. ippudu raatri tommidi daataaka madyadukaanaalu tappa marevi kanipinchavu. inta madyam evaru taagutunnaaru? aa kutumbaalu evarivi? evari illallo peddalu, pillalu aa madyaaniki baanisalai tama jeevitaalni dhwamsam chesukuntunnaru? madyam erulai pongiporlina taruvaati ghattam sexuval abuse, atyaachaaram, ippudu kottagaa, prati atyaachaaram tarvata oka hatya.
taagudu emi cheyyagalado harilal gaandhi jeevitakatha chadivite telustundi. oka talli, oka tandri, oka koduku- eeden udyaanamlaanti oka kutumbamlo, saitaanu apil pandutho kaadu, oka madyam seesaatho pravesistaadu. aa tarvaata aa kutumbam entha narakam anubhavistundo idigo ituvanti kathalu chadivite telustundi. narendra luther tallidandrulu desavibhajana samayamlo ravalpindi nundi amruta sar ki kaandiseekulugaa vachaaru. yabhai kilometerla prayaanam moodu rojula paatu praanaalu arachetapattukuni prayaaninchina aa anubhavam narendra luther tana jeevitam podugunaa gurthupettukune unnaadu. aa hatyaakaandani kuudaa atadu tappinchukogaligaadugaa, chaapakinda neerulaagaa tana intloki pravesinchi madyam oka rakshasilaga tana kannakoduku jeevitaanni tana kallamunde chidram chestu unte chudakunda tappinchukolekapoyadu.
kaani, idhi oka adbhutamaina katha. madyamo , marokato chetiki andivastaaranukunna pillalu edho oka vyasanam barinapaddappudu aa tallidandrulu entha nibbaramgaa nilabadaalo cheppe katha. tama maanavatvaanni kaapaadukuntuune tama pillalnela kapadukovalo cheppe katha. prati okka talli, prati okka tandri chadavavalasina katha. 'lekkaku vachevikkada oka kiranam, oka navvani, oka puvvani ' antaadu bairagi. antimamgaa manishi jeevitamlo migiledi, nijamaina aanandaannichedi, tana pillapapaltho, oka saayankaalam kalisi bhoncheyyagalagadam, maamuulu maatalu maamuulugaa matladukogalagadam, tandri kodukunee, koduku tandrinee chusukogalagadam, okari sannidhini marokaru korukogalagadam.
'tagakandi, madyaaniki dooramgaa undandi' ani chepte adhi ballo godameeda neelirangulo raasina neetivaakyamlaagaa evariki pattadu, evariki vinipinchadu. andukani ippudevaruu aa maatalu cheppadaaniki saahasinchadam ledu. kaani 'taagandi, vichchalavidigaa taagandi, taagutuu udyogam cheyyandi, taagutuu preminchandi, taagutuu heerolugaa marandi' ani cinimaalu biggaragaa rangurangultho cheptuu unte manamem cheyyali? emi cheyyagalamo naaku teliyadugaani, idigo, ituvanti okka jeevitakatha chaalu, oka indugapikkalaagaa, mana chuttu unna kalushajalaalni subhram cheyyadaaniki.
pustakamlonchi okati rendu paeraalu naa telugulo:
enaa chuttu jarugutunnadaanni chudakunda undataaniki naa kallu moosukovadam alavaatu chesukunnanu. rakarakaalugaa nannu nenu bijiga unchukodaaniki prayatnistuu vachanu. mukhyamgaa naa rachanaavyaasamgamlo kuurukupoevaalani chusanu. kaani rahul madyavyasanam naa pakkakochi nilabadi nannokate saadhistuu undedi. daani teevrata mundu naa vyaapakaaleevii nilabadalekapoyayi. memekkada unna kuudaa rahul gurinchina aalochanalu mammalni needalaagaa vembadinchevi. kaadu, needalu kuudaa mana bayate untaayi. kaani ee needa maatram malopala padedi. memu e kavacham todukkunna kuudaa aa needadaaniloki chochuku vachesedi. adhi ekkada padithe akkada aa praantaanni tinesedi. atlanti enni needalni maloki memu inkinchukunnamani? bayata samajam edata maatram memu darpamgaa, nitaarugaa nilabadevallam. chirunavvutundevalla. chuttu unnavaallatoe edho oka lokabhiramayanam matladutundevallam. maamuulu manushullaagaa kanipinchadaaniki mememi cheyyaalo adanta chestundevallam. kaani maa gaayam chala lotainadi. memekkadiki vellinaa maatho pate oka saapaanni rahasyamgaa mosukuntupoyevallam. memu mostunna baruvu naanaatikii perugutuu daanni moyyaleka alasipoi ekkadanna koddisepu pakkana pedadama anukunte adhi pettadaaniki chote kanabadedi kaadu. 'aasaki rekkaluntaayi ' annadi emily dicin sun. mem mostu vachina baruvuki aa rekkalu puurtigaa udigipoyayi.'
rahul tirigi mallaa maamuulu manishai, taanu okappudu vidaakulu ichina tana bharyane mallaa pelli chesukuni, alcahalic laku punaravasa kendram naduputuu, aa kendram aardhikamgaa kuudaa niladokkukunnaaka, oka pera-
'rahul, rajeshwari maa patla chuupina prema mammalnenno vidhaalugaa maimaripinchindi. maa vivaahajeevitam yabhai ellu poortichesukunna sandarbhamlo vaallu makosam oka pandagalaagaa chesaru. daggaravaallanii, dooramvaallanee andarinee pilichaaru. atlantidedo vaallu cheyabotunnarani uppandagaane mem alantidemi cheyyoddannam. atuvanti aadambaraala kosam memennadu vyayam chesi eragam. kaani mammalni pattinchukune pillalunnarane ooha maaku cheppalenanta santoshaannichindi
2007 loo nenuu, naa bharya bindee cheenaa yaatraki velletappudu, rahul naa jebulo veyyi daalarlu pettaadu. akkannunchi tanakosamemanna tevala ani adigaanu. kaadu, adhi mem karchupettukodanike ani cheppaadu. ellatarabadi maaku alavaataipoyina podupu mammalni aa dabbuki anarhulni chesindi. memu aa packet atlane muttukokunda venakki techesam. kaani aa dampatuliddaruu aa dabbu maa nunchi teesukodaaniki sasemira vallakaadannaaru.
ippudu naakanipistondi, okappudu makoka chinnari bidda okadu undevaadanii, premaaspadudaina aa bidda bangaaru bhavishyattu gurinchi maaku konni kalalundevanee. aa bangaaru bommani, apuroopamaina aa chitraanni maanunchi evaro taskarinchi muppai ella paatu e chettakuppakindano dachesaru. daarunamaina dukkhamtoonuu, baadhathoonuu, sudiirghakaalam paatu vetukkuntu, tavvukuntu undagaa, innaallaku mallaa maka bomma dorikindi. adhi kuudaa, subhraparichi mari, puurtigaa chikili chesi, daani puurvapu roopaaniki daanni teesukochi mari maakappaginchaaru. atyanta premaspadudiga rahul makippudu kanipistunnattugaa gatamlo memeppuduu chusi undaledu. maaku ememi avasaramani atadu anukuntado adalla memadakkundane maa kosam teesukostaadu. eppatikappudu mammalnedo vidhamgaa santoshachakitulni chestune untaadu. roojoo poddunne tana aafiisuku velletappudo, leda saayankaalam vachetappudo maadaggariki vachi mammalni chusi veltuntaadu. memu matladukunevi chala maamuulu vishayaalu. atadi pillalagurinchi, ante maa manavala gurinchina chinna chinna vishayaalu. roju rojuki valletla edugutunnaro aa sangatulu.. appudappudu tana pani gurinchina kotta prayatnaaluu, kotta pranaalikaluu maatho panchukuntuu untaadu. okkokka saayankaalam hataattugaa mammalnedanna cinemaco, leda dinner koo lakkupotuntadu..
pai pera telugu chestundagaa naaku mallaa kanneellu aagadam ledu. okappudu abdul kalaam jeevita kathani telugu chestunte itla kalla neellu pravahinchaayi. mallaa gaandheegaari peddakoduku jeevitaanni telugu chestunte. ippudu mallaa.
nenu korukunedi, eduruchusedi ituvanti kathala gurinchi, ituvanti jeevitaala gurinchi. manava jeevitaaniki adbhutamaina swarnabhavishyattu undani cheppe maatallo nakemi nammakam ledu, utsaaham ledu. repennado oka ujjwala bhavishyattu raanunnadani nammutuu ee roju taagudutoe gadipe kavula, rachayitala rachanalanunchi naaku sphurthy labhinchadam manesi chala elle ayindi. naaku kaavalasindi maamuulu manushulu, poruguvaallani kuudaa preminchanavasaram ledu, tama tallidandrulni, tama pillalni, tama annadammulni premisto vaallatho maamuulu saayankaalaalu maamuulu maataltho maamuulugaa gadapagalige maamuulu manushulu kavali naaku.