సమాజం తనకి నిర్దేశించిన పాత్రలో వొదిగిపోయి అస్తిత్వాన్ని కోల్పోయిన కాలం తరువాత, అస్తిత్వం స్పృహ పెంచుకుని తనను తను ప్రతిష్టించుకునే పోరాటంలో, కొంత విజయం సాధించిన స్త్రీలు, ఆ పైన ప్రంచీకరణతో మరింత సంక్లిష్టమైపోయిన జీవన పోరాటంలో ఉక్కిరి బిక్కిరైపోతున్న స్త్రీలూ పురుషులూ, వారి ఆశలు, ఆరాట పోరాటాలు, విజయాలు, వైఫల్యాలు, శ్రీఘ్రగతిన మారుతున్న ఆర్థిక రాజకీయ పరిస్థితుల్లో తరిగిపోతున్న మానవీయ విలువలను కాపాడుకునే ప్రయత్నాలు, ఆ క్రమంలో సంఘర్షణలు సత్యవతి కథల నిండా కనపడతాయి. జీవితాన్ని తడిమేదే సాహిత్యం అని నమ్మే సత్యవతి కథలు ఒక ఆశావాదంతో ముగుస్తాయి. జీవితంపట్ల ఆశను, ప్రేమను వెలిగిస్తాయి.
samajam tanaki nirdesinchina paatralo vodigipoyi astitvaanni kolpoina kaalam taruvaata, astitvam spruha penchukuni tananu tanu pratishtinchukune poraatamlo, kontha vijayam saadhinchina streelu, aa paina prancheekaranatho marinta sanklishtamaipoyina jeevana poraatamlo ukkiri bikkiraipotunna streeluu purushuluu, vaari aasalu, aaraata poraataalu, vijayaalu, vaiphalyalu, srighragatina maarutunna aardhika rajakeeya paristhitullo tarigipotunna manaveeya viluvalanu kaapaadukune prayatnaalu, aa kramamlo sangharshanalu satyavati kathala ninda kanapadataayi. jeevitaanni tadimede saahityam ani namme satyavati kathalu oka aasaavaadamtoe mugustaayi. jeevitampatla aashanu, premanu veligistaayi.