సందర్భము: పురస్కారాలే ప్రధానంగా భావించే కవుల వద్దనుండి కవిత్వం క్రమంగా పలాయనం చిత్తగిస్తుంది. వారు సన్మానాలగురించే ఆలోచిస్తూ వాటికే అలవాటు పడిపోతారు. కవిత్వంలో మరింత లోతుకు వెళ్ళటంగురించి ఆలోచించరు.
(అంటే పేరు ప్రచారాలకోసమే సమయ మంతా వెచ్చిస్తూ సారస్వ తాధ్యయనానికి సమయా న్నీయరు. వాళ్ళ కెంతసేపూ సన్మానాలూ శాలువలూ ఫోటోలూ వాట్సపులూ.. వీటిమీదే వుంటుంది కదా! ఇలాంటి కవులే ఈ నా డనేకులు.)
sandarbhamu: puraskarale pradhaanamgaa bhavinche kavula vaddanundi kavitvam kramangaa palaayanam chittagistundi. vaaru sanmaanaalagurinche aalochistuu vaatike alavaatu padipotaru. kavitvamlo marinta lotuku vellatangurinchi aalochincharu.
(ante paeru pracharalakosame samaya mantaa vecchistuu saraswa taadhyayanaaniki samaya nneeyaru. vaalla kentasepu sanmaanaaluu saaluvaluu photolu vaatsapuluu.. veetimeede vuntundi kada! ilanti kavule ee naa danekulu.)