ఊహల పల్లకీలో ఊరేగించనా....: July 2010
మనసున్న ప్రేమ Part 5
మనసున్న ప్రేమ Part 4
మనసున్న ప్రేమ Part 3
మర్యాద రామన్న పాటలు - రివ్యూ !
కాలేజ్ మొదలు అయ్యింది. ఎప్పటిలాగా ముందు పావని ఇంటికి వెళ్ళింది. తలుపు తట్టి లోపలకు వెళ్ళింది. అక్కడ పావని తండ్రి తాగి పడి ఉన్నాడు. ఆ గదంతా అదొక ఘాటైన వాసనతో నిండిపోయింది. ఆమెకు వాంతి అయ్యేంతగా వికారం పుట్టింది. ఇలాంటి ప్రదేశంలో రోజు ఎలా ఉండగలుగుతుందో పావని అనిపించింది. అక్కడే పావని తల్లి కనిపించి పలకరించి పావని పొద్దున్నే వెళ్ళిపోయింది అని చెప్పింది. తను రాకుండా ఎప్పుడు వెళ్ళదు .అలాంటిది మొదటి సారిగా ఇలా చేసింది. కాలేజ్ కి వెళ్ళినా ఏమి చెప్తున్నా ఆమెకు ఒక్క ముక్క ఎక్కలేదు. పావని కాలేజ్ కి రాకపోవడం వింతగా ఉంది. సాయంత్రం పావని ఇంటి దగ్గర కావ్య కోసం ఎదురు చూస్తోంది.
"ఎక్కడకు పోయావు రోజంతా కాలేజ్ కి కూడా రాలేదు? నేను ఎంత కంగారు పడ్డానో తెలుసా?" అంది కావ్య.
"అమ్మా తల్లీ అరవకు. అమ్మ అడిగితే కాలేజ్ నుండే వస్తున్నా అని చెప్పు. సెలవుల్లో ఎక్కువ బయటకు వెళ్ళనివ్వలేదు అమ్మ. అందుకే ఇలా వెళ్ళాల్సి వచ్చింది. మేము ఇద్దరం ఒకరినొకరు చూడకుండా ఉండలేకపోతున్నాము" అంది పావని సిగ్గుపడి మెలికలు తిరుగుతూ.
"అంటే రోజురోజుకి అబద్ధాల చిట్టా పెద్దది చేస్తున్నావు అన్నమాట" అంది కావ్య.
"కొన్ని సార్లు అబద్ధాలు చెప్పక తప్పదు" అంది పావని.
"కానీ ఇదంతా మీ వాళ్ళకి తెలిస్తే ఏమవుతుంది అని భయం లేదా నీకు?" అడిగింది కావ్య.
"తెలిసినా నా గురించి భాధపడతారని నేను అనుకోను. నేను కూడా మా అమ్మలాగా తయారవ్వలని అనుకోవట్లేదు. కావాలని అనుకున్నా అమ్మ నాకు ఎలాంటి సహాయం చెయ్యలేదు. నాన్న తెలివిగా ఉన్న కొంతసేపులో అమ్మతో దెబ్బలాడటమే సరిపోతుంది. నేను ఏం చెయ్యాలి అని నేనే నిర్ణయం తీసుకుంటాను" అంది పావని.
"కానీ నాకు ఈ ప్రేమలూ అవి సరికాదు అనిపిస్తుంది. అమ్మా నాన్నా చెప్పినట్టు విని జీవితం గడిపేస్తే హాయిగా ఉంటుంది అనిపిస్తుంది" అంది కావ్య.
"ఏమిటి పాత సినిమాల్లో హీరోయిన్ లాగా మాట్లాడుతున్నావు?" ఆశ్చర్యపడుతూ అడిగింది పావని.
"కొన్ని కొన్ని అనుభవాలు అలా మాట్లాడిస్తాయి" అంది కావ్య నిస్సారంగా.
కావ్య ఎదో చెప్పబోయేలోపు పావని అడ్డుపడింది. "నాకు ట్యూషన్ టైమ్ అయ్యింది. నీ బాధలు ఇంకెప్పుడైనా వింటాను. అయినా నీకేం బాధలు చెప్పు. ఉన్నా అవి నాకన్నా తక్కువే అయి ఉంటాయి."
"అంటే నాకేమి బాధలు ఉండవనా నీ ఉద్దేశ్యం, లేక నా బాధ బాధ కాకుండా పోతుందా?" అంది కావ్య కోపంగా.
"ఒప్పుకుంటాను సరేనా? రేపు మాట్లాడుదాం" అని పావని వెళ్ళిపోయింది.
కావ్యకు ఇప్పటివరకు చెక్కుచెదరని వాళ్ళిద్దరి స్నేహం మధ్యన ఎవరో వచ్చినట్లు అనిపించింది. ఎప్పుడూ తనకోసం ఇతరులతో పోట్లాట పెట్టుకునేది. ఇప్పుడు తన మాటలు వినే టైమ్ లేనట్టు వెళ్ళిపోయింది. కావ్య చాలా బాధ పడింది.
ఆ తరువాత మెల్ల మెల్లగా పావని పొద్దున్న కావ్య కన్నా ముందు వెళ్ళిపోవడం ప్రారంభించింది. మధ్యలో ఎన్నో సార్లు కాలేజ్ కి రాకపోవడం, తన కోసం కావ్య చేత అబద్దాలు చెప్పించటం చేసింది. ఇవన్నీ తప్పు అని తెలిసినా ఏమి చెప్పలేక మౌనంగా ఉండిపోయింది కావ్య. స్నేహంలో ఎన్నో రహస్యాలు దాస్తాము, ఎన్నో చెప్పుకుంటాము, అవి స్నేహితులతోనే రహస్యంగా ఉండిపోతాయి. కావ్య కూడా అలా పావని రహస్యాలను కాపాడుతూ వచ్చింది.
చూస్తూ చూస్తూనే వేసవి కాలం వచ్చేసింది. పెళ్ళి ముహూర్తాల జోరు. కావ్య పెద్ద బావ పెళ్ళి ముహూర్తం పెట్టినట్టు ఫోన్ చేసారు. ఒక పక్క ఆనందంగా ఉన్నా మళ్ళీ హరిణి ,మామయ్యకు ఎదురు పడటం ఇష్టం లేదు. ఏమి ఉన్నా లేకపోయినా ఆమెకు స్వాభిమానం పుట్టుకతోనే వచ్చింది. అనుకోకుండా అదృష్టం కలిసివచ్చినట్టు ఆమెకు పరిక్షల సమయంలోనే పెళ్ళి ముహూర్తం పెట్టారు. కార్ లో కావ్య మేనత్త ,మామయ్య పిలవడానికి వచ్చారు. ఇదివరకు ఉన్న ఉత్సాహం వాళ్ళలోనూ లేదు. ఏదో మార్పు ఉండడం కావ్య తండ్రి గమనించాడు. మేనత్త దగ్గరగా వచ్చి కావ్య నుదుటి మీద ముద్దు పెట్టుకుంది.
"ఎవరెలా మారినా నువ్వు మాత్రం ఇలానే ఉండు. ఈ అత్తయ్య మీద కోపం లేదుగా?" అంది ప్రేమగా.
కావ్యకు కళ్ళళ్ళో నీళ్ళు తిరిగాయి. "లేదు అత్తయ్య అదేం లేదు" అంది కావ్య.
"నిన్ను నా దగ్గర ఉంచేసుకోవాలనుకోవడం నా స్వార్దమే. కాని ఏం చెయ్యను? నాకు ఇష్టమైన వాళ్ళు నా దగ్గరే ఉండాలనుకున్నాను. నా వైపు నుండి ఆలోచించాను కాని నీ వైపు నుండి ఆలోచించలేదు. నన్ను క్షమించురా" అంటూ...
"నువ్వు ఈ పెళ్ళి విషయం నచ్చక కోపంగా వెళ్ళిపోయావని హరిణి ,వెంకట్ మాట్లాడుకోవడం విన్నాను. నాకు మనసులో విషయాలు దాచుకోవడం తెలియదు, నా మనసులో ఉన్నది ఉన్నట్టు చెప్పేస్తున్నాను" అని కొంచెం సేపు ఆగి...
"వెంకట్ కి నువ్వంటే ప్రాణం అని నాకు తెలుసు. ఒక తల్లిగా వాడు అనుకున్నది జరగాలని నా కోరిక. పైకి చెప్పక వాడు, మీ మామయ్య ముందు గెలవలేక నేను ఇద్దరం ఎప్పుడూ ఓడిపోతాము. ఆఖరివాడనో ఏమో నాకు వాడు బాధపడితే చూడలేను. నీ ఆలోచనల్లో ఏ మాత్రం మార్పు వచ్చినా నా కన్నా సంతోషించే వాళ్లు ఉండరు. ఇప్పుడు కూడా నేను ఇలా చెప్పాను అని తెలిస్తే వెంకట్ మండిపడతాడు .కాని వాడి కున్న ఓర్పు నాకు లేదు. అందుకే చెప్తున్నా. ఆలోచించు సరేనా?" అని లేచింది.
కావ్య తల అడ్డంగా మాత్రం ఊపింది. "కానీ ఎవరికి మాత్రం అర్దం అవుతుంది తన బాధ? తన కిష్టమైన వాళ్ళు బాధపడకూడదు అనే కదా తను ఇదంతా చేసింది" అని మనసులోనే తనకు తాను సముదాయించుకుంది.
పెళ్ళికి కావ్య వాళ్ళ నానమ్మ ,తండ్రి మాత్రం వెళ్ళి వచ్చారు. కావ్య పరీక్షలు సాకుతో ఊండిపోయింది. కావ్య కు తోడుగా ఆమె తల్లి ఉండిపోయింది. తండ్రి పెళ్ళికి వెళ్ళి వచ్చిన దగ్గర నుండి అదో రకంగా ఉండడం చూసింది కావ్య. తల్లి తండ్రి ఏదో మాట్లాడుకోవడం తను రాగానే తప్పించుకోవడం గమనించింది. ఇంట్లో ఎప్పుడూ లేని నిశబ్ద వాతావరణం ఏర్పడింది.
కావ్యకు తండ్రి వైపు చూడాలన్నా, ఏదన్నా మాట్లాడాలన్నా ఏదో బెరుకుగా ఉంది. ఎప్పుడూ ఆయనని ఇలా చూడలేదు కావ్య. ఆయన మొహంలో ఏదో తెలియని బాధ స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. అయనను బాధ పెట్టే విషయం ఏదో బావ పెళ్ళిలో జరిగింది అని మాత్రం అర్ధం అయ్యింది. అది ఏమయ్యుంటుందో కూడా కావ్యకు తెలిసినా ఆ విషయంలో తండ్రితో మాట్లాడే ధైర్యం లేదు.
కావ్యకు తండ్రి అంటే చాలా ఇష్టం. తల్లి ఎప్పుడైనా అడపా దడపా తిట్టడం చూసింది కాని తండ్రి ఎప్పుడూ గట్టిగా ఒక్క మాట అన్నది లేదు. చిన్నప్పటి నుండి డబ్బు లేకపోయినా ఎప్పుడూ సంతోషంగానే ఉన్నారు. కావ్యకి ఏ మాత్రం జ్వరం వచ్చినా రాత్రంతా పక్కనే కూర్చునేవారు నిద్రపోకుండా. ఏ చిన్న అలికిడి అయినా "ఏరా కావ్య ఏమయ్యింది?" అని పరిగెత్తుకొని వచ్చేవారు. ఆయన ఉన్నారు అని ఒక ధైర్యం ఎప్పుడూ కావ్యకు ఉండేది. కావ్య ఎప్పుడైనా దేనికైనా నిరాశపడినా ఆయన నవ్వుతూ "ఇదేమంత పెద్ద విషయమా?" అని ధైర్యం చెప్పినప్పుడల్లా ఎంతో ఊరట కలిగేది. కావ్యకు ఎప్పుడూ పెరిగి పెద్దవకుండా ఉండిపోతే బాగుండేది అనిపించింది.
కావ్యకు దేని మీద దృష్టి నిలవడం లేదు. ఆమెకున్న ఒకే ఒక ఆధారం తన స్నేహితురాలు. ఆమె కూడా దూరం అయిపోయినట్టు అనిపిస్తోంది. చదవటానికి పుస్తకాలు ముందేసుకుందే కాని ఒక్క ముక్క ఎక్కటం లేదు. ఆలోచనలతోనే సమయం గడిచిపోతోంది.
రోజులు చాలా నెమ్మదిగా గడుస్తున్నాయి. ఆ రోజు కావ్య బయటకు వెళ్ళి ఇంటికి వచ్చేసరికి ఇంటి బయట అత్తయ్య వాళ్ళ కార్ చూసింది. "మళ్ళీ ఏం జరగబోతుందో దేవుడా?" అని లోపలకు వెళ్ళింది. ముందు ఎవరూ కనిపించకపోయేసరికి వెనుక వరండాలోకి చూసింది. పడక కుర్చీలో తండ్రి, పక్కనే వెంకట్ కూర్చున్నారు. ఇంకొక పక్కన అమ్మ, నానమ్మ. తండ్రి కోపంగా మాట్లాడడం వినిపించింది.
"చూడు వెంకట్ నాకు నీ మీద, అమ్మ మీద కోపం లేదు. కానీ అక్కడ జరిగిన దానికి చాలా బాధగా ఉంది. నువ్వు వచ్చి క్షమాపణ చెప్పవలసిన అవసరం లేదు. ఏది ఎలా జరుగుతుందో అలా జరగని. నువ్వు ఎప్పటిలాగే రావచ్చు వెళ్ళచ్చు, కాని ఈ విషయంలో ఇంకా మాట్లాడద్దు" అనేసి వెళ్ళిపోయారు. కావ్య తల్లి కూడా అయన నిర్ణయమే తనది అన్నట్టు వెనుకాలే వెళ్ళిపోయింది.
వెంకట్ ఏమి చెప్పాలో తెలియక అలా ఉండిపోయాడు.కావ్య నానమ్మ మాత్రం వెంకట్ దగ్గరగా వచ్చి కూర్చుంది.
"వీళ్ళందరూ ఇంతేరా చచ్చినా మారరు. ఎవరి పట్టుదల వాళ్ళది. దేశం ఎక్కడికో వెళ్ళిపోవాలని, ఆకాశంలోకి దూసుకుపోవాలి అని అనుకోవడమేకానీ మనిషిగా మాత్రం ఎదగడానికి ప్రయత్నం చెయ్యరు. ఇలానే మూర్ఖంగా ఆలోచిస్తూ ఎన్ని యుగాలు మారనీ మళ్ళీ మొదటకు వస్తారు. తాము అనుకున్నదే నిజమని అదే అందరూ వినాలని అనుకొని పిచ్చివాళ్ళులా తిరిగి తిరిగి మొదట బయలుదేరిన చోటికే చేరుతారు. నువ్వెందుకు బాధపడతావు? కొన్ని రోజులు పోనీ అంతా సర్దుకుపోతుంది. లేదంటే నేనున్నాగా" అని ధైర్యం చెప్పింది.
లేవబోతున్న వెంకట్ కు కావ్య కనిపించింది. ఒక్కసారి ఇద్దరు చూపులు కలిసి అలా ఉండిపోయారు. ఎవరి మనసులో ఏముందో అని తెలుసుకోవాలనో ఏంటో.
"తనకు కావ్య మీద ఉన్న ప్రేమ కావ్యకు తన మీద ఉంటే ఇప్పటికి ఎవరిని అయినా ఒప్పించేవాడు" అని వెంకట్ అనుకున్నాడు మనసులో.
"బావ అందరిని పట్టుబట్టి ఒప్పించకూడదా? కనీసం నువ్వంటే నాకు చాలా ఇష్టం అని ఒక్కసారి చెప్పచ్చు కదా. కనీసం రోడ్డు మీద వెంటపడేవాళ్ళు కూడా సంవత్సరాలు తరబడి వెంటపడి ప్రేమ గురించి చెప్పాలని చూస్తారు. అలాంటిది కనీసం ఒక్కసారి చెప్పి చూడచ్చు కదా నేను ఏమంటానో తెలిసేది?" అని కావ్య అనుకుంది.
ముందు వెంకట్ తేరుకొని నవ్వాడు.
కావ్య చెప్పులు విసురుగా విడుస్తూ కోపం నటించింది. "ఈ నవ్వుకేం తక్కువ లేదు. అందంగా ఒక నవ్వు విసిరేస్తాడు" అనుకుంది మనసులోనే.
వెంకట్ నేరుగా కావ్య దగ్గరకు వెళ్ళాడు.
"ఏయ్ కోతీ ఎప్పుడూ కొపమేనా? కాస్త అప్పుడప్పుడు నవ్వచ్చు కదా?" అన్నాడు చిన్నగా మొట్టికాయ మొట్టి.
"ఇదిగో నా దగ్గర ఇలా బెదిరిస్తే బెదిరిపోను. నువ్వు నీ పెళ్ళాం దగ్గర చూపించు ఇదంతా" కోపంగా అంది కావ్య.
ఈ చనువు కావ్యకు కేవలం వెంకట్ దగ్గరే సాధ్యం. కావ్య చిన్న పిల్లలా గారం పోవడం, దానికి వెంకట్ చిన్నగా నవ్వుతూ మైమరిచి ఆనందించడం చూస్తేనే ఎవరికైనా అర్ధం అవుతుంది వాళ్ళిద్దరి మధ్య ఉండే ప్రేమ చంటి పిల్లలా ఎంత స్వచ్చమైనదని. చాలా మందికి ప్రయత్నిస్తే కాని ఇలాంటి ప్రేమ దొరకదు. పుట్టి ఊహ తెలిసిన దగ్గర నుండి ఒకరిని ప్రేమించడం తన సొంతంగా భావించడం దేవుడిచ్చిన వరం.
"కావ్యా" అని బాధగా పిలిచాడు వెంకట్. ఇప్పుడే నవ్వుతూ మాట్లాడిన వెంకట్ గొంతులో ఏదో బాధ.
"నువ్వెప్పుడూ మారకుండా ఇలానే ఉంటావుగా? ఎక్కడ ఉండనీ గుర్తు పెట్టుకుంటావుగా?" అన్నాడు.
"ఏంటీ, ఎక్కడికో వెళ్ళిపోతున్నట్టు మాట్లాడుతున్నావు?" ఆంది కావ్య కంగారుగా.
"ఏమో ఇదివరకులాగా నేను ఇక్కడకు రావడం మామయ్యకు ఇష్టం ఉండకపోవచ్చు. చూస్తుంటే అందరిలో ఏదో మార్పు. ఏది ఎలా జరుగుతోందో అర్ధం కావట్లేదు. నేను అందరికి చెప్పేంత పెద్దవాడిని కాదు. ఇదంతా నిన్నూ కొంతవరకూ బాధపెడుతోందని తెలుసు. అన్నయ్య సింగపూర్ రమ్మని అంటున్నాడు. కొన్ని రోజులు వెళ్ళి వద్దామని అనుకుంటున్నాము." అన్నాడు వెంకట్ దిగులుగా.
"మళ్ళీ ఎప్పుడు వస్తావు బావా?" అడిగింది కావ్య.
"రెండు మూడు నెలలు పట్టచ్చు" జవాబిచ్చాడు వెంకట్.
కావ్య మౌనంగా ఉండిపోయింది.
"ఏయ్ కానీ నువ్వు మాత్రం నవ్వుతూ ఎప్పటిలాగే ఉండాలి. ఇవన్ని మామూలే అందరి ఇళ్ళలో. నీకు ఎప్పుడు మాట్లాడాలన్నా నాతో మాట్లాడచ్చు. నేనెప్పుడూ నీ గురించే ఆలోచిస్తూ ఉంటాను సరేనా?" అన్నాడు వెంకట్.
"బావా నీతో ఒకటి చెప్పాలి" అని ఎదో చెప్పబోయింది. లోపల నుంచి అమ్మ ,నానమ్మ రావడం చూసి మౌనంగా ఉండిపోయింది.
"నేను వెళ్ళొస్తాను" అని అందరికి చెప్పి కావ్య వైపు చూసాడు. ఆమె ప్రతిమలా నిలబడి ఉంది. కళ్ళతోనే చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు వెంకట్.
కావ్య ఏదో చెప్పాలని అనుకుంది కానీ చెప్పలేకపోయింది. ఒక మామూలు ఆడపిల్లకు ఉండే భయం బెరుకు ఆమెను మౌనంగా ఉండేలా చేసాయి. ఆమె ఒక అయోమయ పరిస్తితిలో ఉంది.
"ఎప్పుడూ బావ తనని ప్రేమిస్తున్నట్లు చెప్పలేదు. మరి తను ఇంతగా బాధపడదానికి కారణం ఏంటి? తనూ ఏనాడు ప్రేమ అని ఆలోచించలేదు. కానీ ఈ రోజు బావ వెళ్ళిపోతుంటే ఎందుకు ఇంత బాధగా ఉంది? ఏదో కోల్పోయినట్టు ఏదో వెలితిగా? పరిగెట్టుకొని వెళ్ళి బావని ఆపి కౌగలించుకోవాలని, వెళ్ళొద్దని బ్రతిమాలాలి అని ఏదేదో పిచ్చిగా ఆలోచనలు. కానీ ఇంత మంది తన వాళ్ళను బాధపెట్టి బావనే కావలనుకోవడం మంచిదా? దానివల్ల ఎవరికి మాత్రం సుఖం?" ఇలా అంతుబట్టని ఎన్నో ప్రశ్నలు. కావ్యకు సమాధానాలు చెప్పేవారు లేరు.
కావ్య జీవితంలో ఒక ఘట్టం ముగిసిపోయింది. బావ వెళ్ళిపోయాడు. అందరూ ఒక మామూలు స్దితికి వచ్చేసారు ఒక్క కావ్య, వెంకట్ తప్ప. మనసులో ఎన్ని ఉన్నా పైకి అందరికి కష్టం కలిగించకుండా ఉండడం అలవాటు చేసుకున్నారు.
ఒకరోజు కావ్య కాలేజ్ నుండి రాగానే తండ్రి ఏదో ఆలోచిస్తూ చాలా కోపంగా ఉండడం చూసింది. మామూలుగానే పుస్తకాలు పెట్టేసి లోపలకు వెళ్ళింది. ఈ మధ్య తండ్రి కళ్ళళ్ళోకి చూడాలన్నా ఏదో సంకోచం. ఆయనకు కలిగిన బాధకు తానే కారణం అని ఆమె భావించడం దానికి ఒక కారణం. తండ్రి మీదున్న అపారమైన ప్రేమ ఆమెను కొంతవరకు వెంకట్ గురించి తాత్కలికంగా మర్చీపోయేలా చేసింది. లోపలకు వెళ్ళిన కావ్యకు తల్లి బిందెలో నీళ్ళు పడుతూ కనిపించింది. "నానమ్మ గుడికెళ్ళినట్టు ఉంది" అనుకుంది కావ్య మనసులో.
"పద్దూ కాఫీ కావాలి" అంది ఎప్పటిలాగే. ఇటు తిరిగి చూసిన తల్లి కళ్ళలో కూడా ఏదో అపశృతి. నీళ్ళు పడుతున్న అమ్మ ఒక్కసారి కావ్య చెయ్యి పట్టుకొని పక్కకు తీసుకెళ్ళింది.
"ఏమయ్యింది అమ్మా ఎందుకు ఇంత కంగారు పడుతున్నావు?" అంది కావ్య తనూ కంగారు పడుతూ.
"కావ్యా ఈ ఉత్తరం చూడు" అని చెత్త బుట్టలో నుంచి ఒక ఉత్తరాన్ని తీసింది అమ్మ.
"ఏమిటిది? ఎవరు రాసారు?" అని అడిగింది కావ్య అయోమయంగా.
"అదే నిన్ను అడుగుతున్నాను. నీకు తెలియకుండా నీకెవరు రాస్తారు?" అంది తల్లి ఎదో అనుమానంగా.
"నాకు తెలియదమ్మ నిజంగా" అంది కావ్య కళ్ళలో తిరిగే కన్నీళ్ళను ఆపుకుంటూ.
కావ్య మరోసారి చూసింది. ఎవరో తనకు రాసిన ప్రేమలేఖ. తనకు చాలా తెలిసినట్టు రాసారు ఎవరో. ముందు ఎదురింటి శ్రీను గాడు ఏమో అని అనుమానించింది. కానీ వాడి చేతి రాత కాదు. ఎవరి చేతనైనా రాయించాడా? ఏమీ అర్ధం కాలేదు.
"అమ్మా నిజంగా అమ్మా నాకేమి తెలియదు. ఎవరో కావాలని చేసినట్టు ఉంది" అంది కావ్య వాళ్ళ అమ్మ
కళ్ళలోకి చూస్తూ.
Stories, మనసున్న ప్రేమ నవల | comments (3)
•Thursday, July 22, 2010
వెంకట్ నేరుగా వచ్చి అలమారలో ఏదో వెతుకుతున్నాడు. ముందు కాస్త ఓపికగా వెతికాడు. కొంచెం సేపు తరువాత కాస్త అత్రుతగా వెతకటం మొదలు పెట్టాడు. కావ్య తలుపు చాటు నుండి అంతా చూస్తూనే ఉంది. నవ్వు ఆపుకోలేక చిన్నగా నవ్వింది. వెంకట్ వెతుకుతున్నవాడల్లా ఆగి వెనక్కి చూసాడు. చేతులు వెనక్కి పెట్టుకొని ఏదో దాస్తూ కావ్య కనిపించింది.
"ఏయ్ దొంగా ఏం చేస్తున్నావు?" అన్నాడు కావ్య ఏం దాచిందో చూడాలని.
"ఏం వెతుకుతున్నావు బావా?" అంది తెలిసినా తెలియనట్టు.
"అయినా ఇక్కడేముంది తీసుకోడానికి పుస్తకాలు చెత్త తప్ప" అంది పుస్తకం మీద దుమ్ము దులుపుతూ.
నవ్వి ఊరుకున్నాడు వెంకట్.
"అవును బావా ఎప్పుడు చదువు, పుస్తకాలు అని ఉంటావు, నీకు జీవితం అంటూ లేదా? అంటే ఏవన్నా సరదాలు అవి ఇవీ, ప్రేమ దోమా లాంటివి" అంది కావ్య నవ్వుతూ.
ఒక్కసారి కావ్య వైపు దీక్షగా చూసాడు. ఈ సంభాషణ ఎటు వెళ్తుందో వెంకట్ కి తెలుసు.
"ఎందుకు లేవు? చిన్నప్పటి నుండి ఎంతో మందిని ప్రేమించాను" అన్నాడు ఉడికిస్తూ.
"అబ్బో ఫర్వాలేదే ఏదో బుద్ధావతారం అనుకున్నా, కొంచెం తెలివి ఉంది అని అర్ధం అయ్యింది" అంది కావ్య.
వెంకట్ దగ్గరగా వచ్చి కూర్చున్నాడు. కావ్య మొహంలోకి చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
"మరి నువ్వు?" అన్నాడు ఆసక్తిగా.
"నేనా అంది?" తడబడుతూ.
"నేను ప్రేమించాలి అంటే అతను తెల్ల గుర్రం మీద ఎగురుతూ రావాలి" అంది గట్టిగా నవ్వుతూ.
"అంటే తెల్ల గుర్రం మీద వస్తేగానీ కుదరదు అంటావు. సరేగానీ నీ చదువు సంగతి ఎలా ఉంది? అన్నాడు కొంచెం సీరియస్ గా.
"అబ్బా మళ్ళీ మొదలు పెట్టావా? ఏ సినిమా గురించో లేదా మబ్బులు గురించో లేదా వర్షం గురించో మాట్లాడచ్చు కదా?" అంది నుదురు మీద కొట్టుకుంటూ.
"సరే పోనీ నీ భవిష్యత్తుని ఎలా చూస్తున్నావు చెప్పగలవా?" అడిగాడు వెంకట్.
"నాకేం కావాలి? అమ్మా నాన్నా కావాలి. తెల్ల గుర్రం మీద వచ్చే పెళ్ళి కొడుకు, పెళ్ళి, పిల్లలు. వాళ్ళందరిని చూసుకుంటూ నా లైఫ్ హ్యాపీగా గడిపేస్తాను" అంది సింపల్ గా.
"అది కాదురా రేపు పెళ్ళి అయ్యి పిల్లలు వచ్చాక నీకు ఒక నలభై ఏళ్ళు వచ్చాక నేను లైఫ్ లో ఏమి చేసాను అని అనుకోకూడదు. మా అమ్మలాంటి వాళ్ళు ఎంతో మంది ఇలానే సర్దుకుని చివరకు ఎంత సుఖం ఉన్నా ఏదో కోల్పోయినట్లు ఫీల్ అవుతారు. నీకు కావల్సింది ఏమిటో నువ్వు తెలుసుకోవాలి. నీ కోసం ముందు నువ్వు జీవించాలి. అప్పుడే ఇంకొకరి కోసం జీవించగలవు" అన్నాడు.
"అబ్బా నీ వేదాంతం నాకు అర్ధం కాదు. కాని ఒక్కటి, నువ్వు చెప్పినట్టు నాకు ఇష్టమైనది నేను చదువుతాను సరేనా? మహప్రభో" అని దణ్ణం పెట్టింది కావ్య.
"సరే నువ్వు ఆ పని చేస్తే, నేను నీకు తెల్లగుర్రం మీద పెళ్ళికొడుకుని తెచ్చి పెడతాను" అన్నాడు వెంకట్.
వాళ్ళిద్దరు మాట్లాడుకోవడం దూరం నుంచి హరిణి ఆడపడుచు స్వప్న చూస్తోంది. వాళ్ళకి దగ్గరగా వచ్చి వాళ్ళిద్దరి సంభాషణ మధ్యలో వెంకట్ ని పిలిచింది. వాళ్ళకి అంతరాయం కలిగించడం ఆమెకు తప్పనిసరి అనిపించింది. ఒకరకంగా ఆమెకు వాళ్ళిద్దరిని అలా ఏకాంతంగా మాట్లాడుకోవటం చూసి అసూయ కలిగింది.
"రేపు ప్రయాణం గురించి మీతో మాట్లాడాలి కొంచెం" అంది కావ్య వంక చూస్తూ.
వెంకట్ కావ్య వంక తిరిగి "రేపు నేను స్వప్నని తీసుకొని కాకినాడ వెళ్ళి వస్తాను. నీకు తోచకపోతే ఈ పుస్తకాలు ఎవైనా చదువుకో సరేనా? నాకు చెప్పకుండా నాదేదీ దొంగిలించి ఇంకొకరికి ఇచ్చెయ్యకు" అన్నాడు కన్నుకొట్టి వెళ్ళిపోతూ.
కావ్య వాళ్ళు వెళ్ళిన వైపు చూస్తూ ఉండిపోయింది. బావ వెళ్ళిపోవడం ఆమెకు ఇష్టం లేదు. ఏదో భయంగా ఉంది. బావ, అత్తయ్య లేకపోతే ఇక్కడ మాట్లాడే వాళ్ళు ఉండరు. అమ్మో రేపు హరిణి వచ్చిందంటే మళ్ళీ ఏం తుఫాన్ వస్తుందో తెలియదు. ఇలా అలోచనలు ఆమె మనసులో రగులుతున్నాయి.
ఇందాక అలమార నుండి తీసిన ఫోటోను జాగ్రత్తగా గుండెల్లో దాచుకుంది.
ప్రొద్దున్నే వెంకట్ స్వప్నని తీసుకుని కాకినాడ వెళ్ళిపోయాడు. సాయంత్రం ఎప్పుడవుతుందా అని కావ్యకి పిచ్చెక్కినట్టు ఉంది. ఇంతలో కారులో హరిణి వాళ్ళు వచ్చారు. గుమ్మంలో కావ్యని చూస్తూనే ఇద్దరు మొహాలు మాడినట్లు అనిపించింది. కనీసం చిన్న నవ్వు కూడా కనిపించలేదు. కావ్యకు ఏమీ అర్ధం కాలేదు. ఏదో వాళ్ళకు ప్రయాణం అలసట ఏమో అని అనుకుని ఊరుకుంది.
కావ్య నానమ్మ దగ్గరకు వెళ్ళి ఒళ్ళో పడుకుంది.
"ఏంటో బెంగగా ఉంది. అమ్మ గుర్తుకు వస్తోంది." దిగులుగా అంది కావ్య.
నానమ్మ ప్రేమగా కావ్య తల నిమురుతూ ఉండి పోయింది.
కావ్యకి బావ అలా వెళ్ళిపోవడం, హరిణి, మామయ్య మొహంలో తనని చూస్తే చిరాకు, ఎందుకో మొదటిసారిగా తను పరాయి ఇంట్లో ఉన్నట్లు అనిపించింది. చిన్న వయసులో ఎన్నో సార్లు తను వచ్చింది. ఎప్పుడూ సరదాగా హరిణితో చిన్న చిన్న పంతాలు కాని, ఈ సారి ఎందుకు ఇలా అనిపిస్తుందో, ఈ మార్పు ఎందుకో అర్ధం కాలేదు. చిన్నప్పుడు ఉండే అమాయకత్వం తొలగి ఇప్పుడే మనుషుల మనసులో ఉండే స్వార్ధాలు తొలిసారిగా చూడగలుగుతోంది.
నానమ్మ నిద్రపోవడం చూసి నెమ్మదిగా బయటకు వచ్చింది. ఏమీ తోచట్లేదు, ఏం చెయ్యాలో అని అనుకుంటుండగా హరిణి మాటలు వినిపించాయి. హరిణి తల్లితో ఏదో గట్టిగా చెప్తోంది.
"అమ్మా నేను ఎప్పుడో చెప్పాను ఇలా ముందుగానే అన్నీ అనేసుకోవద్దు అని. ఇప్పుడు చూడు ఏమయ్యిందో" అంది అన్నీ తెలిసినట్లు.
వెంకట్ తండ్రి మౌనంగా కూర్చున్నవాడల్లా లేచి వచ్చాడు.
"చూడు కృష్ణా! కావ్య జాతకంలో దోషం ఉందని చెప్పారు గురువుగారు. నాకు హరిణి చెప్పగా తెలిసింది నువ్వు అత్తయ్యగారు కలిసి వెంకట్ కు కావ్య కు పెళ్ళి చెయ్యాలని అలోచన చేస్తున్నారని. మీరు ఏమనుకుంటున్నారో నాకు తెలియదు. ఇప్పుడు ఈ విషయం తెలిసాక నాకు ఇది ఏమాత్రం ఇష్టం లేదు. నీకు కాని మీ అన్నయ్య వాళ్ళకు కానీ ఇలాంటి అభిప్రాయం ఉంటే ఇప్పుడే మార్చుకోండి" అని గట్టిగా తన నిర్ణయం చెప్పేసాడు ఆయన.
"అది కాదండి పిల్లల మనసు కూడా తెలుసుకోవాలి కదా. పెద్దవాళ్ళుగా మనకు వాళ్ళు గౌరవం ఇస్తున్నప్పుడు మన బాధ్యతగా వారి మనసు తెలుసుకుని ఉండడంలో, వారికి నచ్చినది మనం చెయ్యడంలో తప్పేముంది?" అని ఎప్పుడు లేని దైర్యం తెచ్చుకుని అడిగేసింది కృష్ణవేణి.
"జాతకాలు కలవనిదే ఈ విషయంలో మాట్లాడేది లేదు .వాళ్ళు చిన్న పిల్లలు మీరే పెద్దవాళ్ళు వాళ్ళ మనసులో ఇలాంటివి కల్పించకండి. వాళ్ళిద్దరి మనసులో ఇలాంటి ఆలోచన రాకుండా చెయ్యడం మీ బాధ్యత. హరిణి ఈ విషయం చెప్పడం వల్ల మంచిదయ్యింది. లేకుంటే అనర్ధం జరిగేది. ఈ విషయంలో ఇంకెవరు ఏదీ మాట్లాడకూడదు. మీ అన్నయ్య వాళ్ళని కూడా లేని పోనీ ఆశలు పెట్టుకోవద్దని చెప్పు" అని కోపంగా చెప్పి ఆయన అక్కడనుండి వెళ్ళిపోయారు.
హరిణి తన ప్లాన్ సరిగ్గా పనిచేసినందుకు ఆనందించింది. తండ్రితో ఒంటరిగా వెళ్ళినప్పుడు తను అందరి మీద కల్పించి చెప్పి ఆయనను నమ్మించింది. గురువుగారు చెప్పిన చిన్న దోషాన్ని పెద్దది చేసి చూపించగలిగింది. ఎవరి చేత చెప్పిస్తే అందరు వింటారో అదే చేసింది.
కృష్ణవేణికి ఏం చెయ్యాలో తోచట్లేదు. అనుకోకుండా ఇలా అవుతుందని అనుకోలేదు.
హరిణి ఇంకా ఎదో చెప్తూనే ఉంది. "అమ్మా! అందుకే కావ్య మాటిమాటికి ఇక్కడకు రావడం నాకు నచ్చలేదు. మామయ్య వాళ్ళకు పెళ్ళి చేసే తాహతు లేదు కదా అని పైసా ఖర్చు లేకుండా చేసేద్దామని అనుకుంటూన్నారో ఏంటో, కావాలంటే డబ్బు సహాయం చేద్దాము. నాన్నతో నేను మాట్లాడుతాను" అంది పొగరుగా.
"హరిణీ!!!" అని అరిచింది ఆమె తల్లి కోపంగా.
"నోటికొచ్చినట్లు మాట్లాడకు. మీ నాన్నగారు ఇచ్చిన అలుసు వల్లే నువ్వు కొంచెం కూడా ఎదుటి వాళ్ళ మనసులు అర్ధం చేసుకోకుండా మాట్లాడుతున్నావు. నీలాగే నాకు వెంకట్, కావ్యలు కూడా ముఖ్యం. ఏది ఎలా చెయ్యాలో మాకు తెలుసు. నువ్వు అనవసరంగా ఇందులో కల్పించుకోకు." అంది బాధపడుతూ.
బయటనుంచి అంతా వింటున్న కావ్యకి మతి పోయినట్టు అనిపించింది. జరుగుతున్నది కలా నిజమా అన్నది అర్ధం కాలేదు. జీవితం లో మొదటిసారి తట్టుకోలేని బాధ ఏదో అంతా ఆవహించింది.
హరిణి బయటకు వస్తూ కావ్యని చూసింది. తనతో రమ్మని బయటకు తీసుకెళ్ళింది. కావ్య మౌనంగా వెనుకే నడిచింది.
"చూడు కావ్యా, మేము నీ శత్రువులం కాదు. నువ్వంతా వినే ఉంటావు. అమ్మకు తెలియని ఒక విషయం నీకు ఒకటి చెప్పాలి. ఇవన్నీ నీకెందుకు చెప్తున్నానంటే నువ్వు మాత్రమే నాకు, ఈ ఇంటికి సహాయం చెయ్యగలవు." అంది కావ్య మొహంలోకి చూస్తూ.
కావ్య ఏమీ చెప్పే పరిస్తితిలో లేదు. నేల వంక చూస్తోంది. ఇదే టైమ్ అనుకొని హరిణి అందుకొంది.
"నీ జాతకంలో దోషం ఉంది కదా? దానివల్ల నీకు వెంకట్ కి గానీ పెళ్ళి అయితే అమ్మకు ప్రాణగండం అని గురువుగారు చెప్పారు. మరి వెంకట్ కు అమ్మ అంటే ఎంత ఇష్టమో నీకు తెలుసు కదా? ఆ విషయం అమ్మకి గాని వెంకట్ కు గాని చెప్తే వాళ్ళు బాధపడతారు, లేదా ఇవేమి పట్టించుకోకుండా ఈ పెళ్ళి చేస్తారు. అప్పుడు అమ్మకేదైనా అయితే అప్పుడు అది ఎవరి తప్పు అవుతుంది? అందువల్ల నేను నిన్ను ఒకటి అడుగుదాం అనుకుంటున్నా." అంది కాసేపు ఆగి.
"ఏంటి వదినా చెప్పు?" అని మాత్రం అనగలిగింది కావ్య.
"ఈ విషయం నీకు నాకు తప్ప ఇంకెవరికి తెలియకూడదు. నేను ఎవరికీ చెప్పను. నువ్వు అమ్మ క్షేమం కోరేదానివైతే నువ్వు చెప్పకూడదు. ఒకవేళ అమ్మా వాళ్ళు పెళ్ళి అని బలవంతం చేస్తే నీకు ఈ పెళ్ళి అస్సలు ఇష్టం లేదు అని చెప్పాలి సరేనా?" అంది హరిణి.
కావ్య మౌనాంగా ఉండటం చూసి "ఏంటి ఏమి మాట్లాడవు? అమ్మ కోసం ఆ మాత్రం చెయ్యలేవా?" అడిగింది హరిణి.
"అయ్యొ వదినా లేదు. నువ్వు చెప్పినట్టే చేస్తాను. నువ్వు చెప్పకపోయినా నేను అదే చెసేదాన్ని. అత్తయ్య నాకు ముఖ్యమే. నేను అంత స్వార్ధపరురాలిని కాదు." అంది కావ్య వచ్చే కన్నీళ్ళను దిగమింగుతూ.
"థాంక్స్ కావ్య" అని లోపలకు వెళ్ళిపోయింది హరిణి.
కావ్యకు ప్రేమ అంటే ఏంటో తెలిసే ముందే అంతా అయిపోయింది. తనకి ఇప్పటి వరకు వెంకట్ ఇంత ముఖ్యమని అనుకోలేదు. ఇప్పుడే తనకు అర్ధం అవుతోంది. కావ్య ఉయ్యాల బల్ల వైపు చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఒక్కరోజులో అంతా మారిపోయింది. ఇక్కడ ఎవ్వరు తనకు సొంతం కాదు అని చెప్పక చెప్పి వెళ్ళిపోయింది హరిణి. ఇంక ఒక్క నిముషం అక్కడ ఉండబుద్ది కాలేదు. ముళ్ళ మీద ఉన్నట్టు అనిపించింది. ఒకప్పుడు ఎంతగానో నచ్చిన ప్రదేశం ఇప్పుడు ఎందుకో అంత గొప్పదేమి కాదు అనిపించింది.
తాము ఉండే రెండు గదుల ఇల్లే స్వర్గంలా తోచింది. సాయంత్రం ఎలాగైనా నానమ్మతో చెప్పి ఇంటికి వెళ్ళిపోవాలి అని అనుకుంది. వెంకట్ రాకుండానే వెళ్ళిపోవాలి అని నిర్ణయం తీసుకుంది.
కావ్య చెప్పడమే తరువాయి హరిణి స్వయంగా టికెట్స్ తెప్పించింది. కావ్యకు వాళ్ళ అత్తయ్య, నానమ్మ నచ్చచెప్పాలని చూసారు. "ఎందుకే ఈ హడావుడి? సెలవులు ఇంకా ఉన్నాయి కదా ?" అని.
అయినా కావ్య ఒప్పుకోలేదు. అమ్మను చూడాల్సిందే అని పట్టు పట్టింది. కనీసం వెంకట్ వచ్చేవరకు ఉండమని అడిగింది కృష్ణవేణి.
దేనికి ఒప్పుకోలేదు కావ్య. మొండిగా ఇలా ఎందుకు పట్టు పట్టిందో ఇద్దరికీ అర్ధం కాలేదు. పెళ్ళి ముహూర్తం పెట్టగానే చెప్పమని నానమ్మ కృష్ణవేణికి చెప్పి బయలుదేరింది.
వాళ్ళు వెళ్ళిన పది నిముషాలకు వెంకట్ వాళ్ళు వచ్చారు. ఎక్కడా కావ్య, అమ్మమ్మ కనిపించకపోయేసరికి అక్కడే కూర్చున్న హరిణి ని అడిగాడు. ఎప్పుడు విషయం చెప్దామా అని కూర్చుంది హరిణి.
"ఏముందిరా అమ్మ నాన్న మీ పెళ్ళి విషయంలో గొడవ పడ్డారు. అది కావ్య విన్నట్లు ఉంది. నాకు ఇష్టం లేకుండా మీరందరు ఎలా నిర్ణయాలు తీసుకోగలరు అని కోపంగా నాతో టికెట్లు తెప్పించుకొని వెళ్ళిపోయింది. నేను నువ్వు వచ్చే వరకు ఉండమని చెప్పాను. అయినా వినిపించుకోలేదు. నాకిష్టంలేని పెళ్ళి ఎలా చేస్తారు అని కోపగించుకొని వెళ్ళిపోయింది" అంది.
"అమ్మకు ఎన్నిసార్లు చెప్పినా అంతే. తొందర పడద్దు అని చెప్పినా వినిపించుకోరు. సరే నేను స్టేషన్ వెళ్ళి వస్తాను" అని హరిణి అరుస్తున్నా వినిపించుకోకుండా వెళ్ళిపోయాడు వెంకట్.
ఇంకా ట్రైన్ ఐదు నిముషాలలో బయలుదేరుతుంది అనగా వచ్చాడు వెంకట్ స్టేషన్ కి కావ్య వాళ్ళను వెతుక్కుంటూ. హడావుడిగా అన్ని పెట్టెల్లోకి వెతుకుతున్నాడు. కావ్య దూరం నుంచి వెంకట్ రావడం చూసింది. ఆమె గుండెలు వేగంగా కొట్టుకోవడం ప్రారంభించింది. ఎవరినైతే తప్పించుకోవాలని తను హడావుడిగా బయలుదేరిందో తన కళ్ళ ముందు కనిపించేసరికి ఆమెకు ఏం చెయ్యాలో తోచలేదు. తను చూడనట్టు ఇంకొకవైపు తిరిగి కూర్చుంది. అమ్మమ్మా అంటూ వెంకట్ వచ్చేసరికి ట్రైన్ సిగ్నల్ ఇచ్చేసాడు.
"ఏమిట్రా ఇది, ఇలా పరిగెత్తుకొని వస్తున్నావు? ఏమయ్యింది?" అని కంగారు పడింది నానమ్మ.
"కావ్య ఏది నేను ఒక్కసారి మాట్లాడాలి" అన్నాడు ఆయాసపడుతూ వెంకట్.
"ఏది ఇక్కడే ఉండాలి ఎక్కడకు పోయింది" అని తిరిగి చూసింది. అక్కడ కావ్య కనిపించలేదు.
"నేను చూస్తాను అమ్మమ్మ నువ్వు కూర్చో" అని చెప్పి లోపలకు ఎక్కాడు వెంకట్. ఎక్కి పక్కకు తిరుగుతుండగా కావ్య అటు తిరిగి నిలుచిని ఉంది. ఎవరో వెనకాలే ఉండడం గమనించి తిరిగి చూసింది. ఎదురుగా వెంకట్ నవ్వుతూ కనిపించాడు. అక్కడ నుంచి వెళ్ళిపోతున్న కావ్య చెయ్యి పట్టుకున్నాడు.
"కావ్య చెప్పకుండా వెళ్ళిపోతున్నావా?" అన్నాడు భాధగా.
"లేదు బావా అమ్మను చూడాలి అనిపించింది అందుకే ఇలా" అంది కావ్య.
"నా మీద కోపం లేదుగా?" అడిగాడు వెంకట్ చెయ్యి వదలకుండానే.
"ఊఁహూ " అంది తల అడ్డంగా ఊపుతూ.
"హమ్మయ్య ఎక్కడ కోపంగా వెళ్ళిపోతావో అని భయపడ్డాను. సరే కాని అమ్మ ఏదో అంది అనుకో ఇలా వెళ్ళిపోవడమేనా? పెద్దవాళ్ళు ఏదో అంటారు. నీకు ఇష్టం లేని పని ఎవ్వరు చెయ్యరు. నేను చెప్పానుగా నేనే నీకు స్వయంగా తెల్ల గుర్రం మీద పెళ్ళికొడుకుని తెస్తాను అని. నువ్వేం భయపడకు సరేనా?" అన్నాడు చేతిని నెమ్మదిగా వదిలేస్తూ.
ట్రైన్ నెమ్మదిగా కదులుతోంది.వెంకట్ దిగి చెయ్యి ఊపుతున్నాడు. కావ్య ఎదో చెప్పబోయింది.కాని మాటలు రాలేదు.ట్రైన్ నెమ్మదిగా వేగం పుంజుకుంది.చూస్తూ చూస్తూనే వెంకట్ దూరమయ్యిపోయాడు.
మొదట్లో ప్రతి విషయంలో ఆమెకు వెంకట్ గుర్తుకు వచ్చేవాడు. నెమ్మది నెమ్మదిగా తనను తాను మొండిగా మార్చుకొంది. ప్రేమ ఒక వైరస్ లాంటిది. అది తగ్గినట్టే తగ్గుతుంది కనపడకుండా పోతుంది. కాని మనకే తెలియకుండా ఏదో ఒక టైమ్ లో పైకొచ్చి మనలను భాధ పెట్టి పోతుంటుంది అని సరిపెట్టుకుంది కావ్య.
సెలవులు అయ్యాక ముందు వెళ్ళి పావనిని కలవాలి అని అనుకుంది కావ్య. అన్ని విషయాలు చెప్పాలి అని తెగ ఆరాటంగా ఉంది. పావనికి తప్ప ఇంకెవరికి చెప్పుకోగలదు? ఆమె తల్లిదండ్రులు ఒక మామూలు మధ్యతరగతి తల్లిదండ్రులు. వాళ్ళు అన్నీ జీవితంలో సాఫీగా గడిచిపోవాలి అనుకునే మనుషులు. ఏ మాత్రం చిన్న ఇబ్బంది వచ్చినా తట్టుకోలేని వాళ్ళు. ఇదేమి జీవన్మరణ సమస్య కాకపోయినా కావ్యకు అదే ఆమె జీవితంలో ఇప్పటివరకు ఎప్పుడూ చూడని, అనుభవించని భాధ.
ఆమె ఆలోచనలకు అంతరాయం కలిగిస్తూ ఫోన్ మోగింది. వినిపించినా వినిపించనట్టు ఊరుకుంది.
"ఏమిటే ఫోన్ అలా మోగుతుంటే ఎత్తవు?" అని విసుక్కుంటూ అమ్మ ఎత్తేలోపు అది మ్రోగటం ఆగిపోయింది.
"ఏమిటో పిల్ల ఎక్కడో ఊహల్లో తేలుతుంటుంది" అనుకుంటూ వెళ్ళిపోయింది.
కావ్యకు ఎక్కడ తన బావ ఫోన్ చేస్తాడో ఎక్కడ మాట్లాడాల్సి వస్తుందో అని ఆలోచిస్తోంది. ఎప్పుడు ఫోన్ మోగుతుందా అని చూసే తనకి ఇప్పుడు మోగకుండా ఉంటే బాగుండు అని ప్రార్ధిస్తోంది. ఆలోచిస్తూ ఏదో తగిలినట్టు అనిపించి కిందకు చూసింది. ఏదో కాగితం చుట్టబెట్టి ఉంది. ఎక్కడ నుండి వచ్చిందా అని చుట్టూ చూసింది. ఎదురుంటి శ్రీనుగాడు వెకిలిగా నవ్వుతున్నాడు.
"ఇప్పటికి ఇది ఏభైయ్యో లవ్ లెటర్. ఎందుకు విసురుతాడో ఈ పనికిమాలిన కవిత్వాలు. బయటకు వస్తే చాలు రడీ అయిపోతాడు. తన ఇంట్లో వాళ్ళో, వాళ్ళ ఇంట్లో వాళ్ళో చూస్తే ఎంత రభస? రేపు మళ్ళీ మొహాలు చూసుకోగలమా" అని మనసులో అనుకుని వాడి ఎదురుగానే చించి పారేసి అటు చూడకుండా లోపలకు వచ్చేసింది.
Stories, మనసున్న ప్రేమ నవల | comments (2)
•Thursday, July 15, 2010
హైదరాబాద్ లో ట్రాఫిక్ అంటేనే ఒక మహా సముద్రం. అందులో ఆటోలో స్టేషన్ చేరే సరికి సగం ప్రయాణం అయినట్టే. కావ్య నానమ్మతో ట్రైన్ లోకి నడిచింది. టిఫిన్ తినేసి బెర్త్ మీదకి ఎక్కేసారు. నానమ్మ లోయర్ లో కావ్య అప్పర్ లో ఎక్కారు. మధ్య బెర్త్ లో బావ ఏం చేస్తున్నాడో అని కిందకు తొంగి చూసింది. తలకింద చెయ్యి పెట్టుకొని ఆలోచిస్తున్నాడు.
"ఏం బావా నిద్రపోలేదా?" అంది కావ్య తొంగి చూస్తు.
"లేదురా నిద్ర రాలేదు.కాపలా కాయాలిగా?" అన్నాడు వెంకట్.
"దేనికి కాపలా? ఈ సామానుల్లో ఏముంది.తీసుకుపోతే తీసుకుపోని" అంది కావ్య.
"సామానులు కాదు నిన్ను ఎవరన్నా ఎత్తుకెళ్ళిపోతారు అని" అన్నాడు నవ్వుతూ వెంకట్.
"ఆహా నువ్వేదో సినిమా హీరో లాగా ఫైటింగ్ చేద్దామనా?" కవ్విస్తూ అంది కావ్య.
వెంకట్ నవ్వి ఊరుకున్నాడు. కావ్య మాట్లాడుతూనే నిద్రలోకి జారుకుంది. వెంకట్ మాత్రం అలోచిస్తూనే ఉన్నాడు. అమ్మా నాన్న తరువాత కావ్య గురించే ఎక్కువగా అలోచిస్తాడు. ఏదో తెలియని బంధం. అన్నయ్య, అక్కయ్య వాళ్ళ వాళ్ళ జీవితాలు చూసుకున్నారు. తను మాత్రం అమ్మకు దగ్గరగా ఉండాలి అని అక్కడే లెక్చరర్ గా చేరిపోయాడు. కావ్య వేసిన ప్రతీ అడుగూ ప్రత్యేకంగా గుర్తుపెట్టుకున్నాడు. ఎప్పుడు అది ప్రేమగా మారిందో తనకే తెలియదు. కానీ ఏనాడు కావ్యకి చెప్పలేదు. తనకి తానుగా నిర్ణయాలు తీసుకునే దాకా చెప్పకూడదు అని అనుకున్నాడు.
ఎప్పుడు నిద్రలోకి వెళ్ళాడో తెలియదు. మెళుకువ వచ్చేసరికి కొవ్వూరు చేరుకున్నారు. కావ్య అప్పుడే లేచి, కూర్చుని గోదావరి చూస్తోంది. ట్రైన్ నెమ్మదిగా గోదావరి బ్రిడ్జ్ మీదగా వెళ్తోంది. దూరంగా పడవలు చూడటానికి ఎంతో బాగున్నాయి. పిల్లలు అందరూ కిటికీ దగ్గరకు చేరి కూర్చున్నారు. కొంతమంది దణ్ణం పెట్టుకొని డబ్బులు వేస్తున్నారు. ట్రైన్ రాజమండ్రి చేరుకుంది.
ఇంటికి వెళ్ళడంతోనే వెంకట్ కావ్యకు ఇష్టమైనవన్ని తెప్పించాడు. ఎప్పుడు పైన కట్టేసి ఉండే ఉయ్యాల బల్ల తీసి బిగించాడు. కావ్య రోజంతా పూలు, మొక్కలు అని తిరుగుతూనే ఉంది. ఎంతో ప్రేమగా తన బావ పెంచుకున్న పావురాలు, చిలకలతో ఆడుకుంది, ప్రపంచంలోని సంతోషం అంతా ఇక్కడే ఉంది అన్నట్టు. చిన్న చిన్న కోరికలు చిన్న ప్రపంచం అందులో ప్రేమ, ఆప్యాయత. తను పువ్వుల్లో పువ్వుగా,ఒక పావురమై ఈ తోటలో ఉండిపోతే బాగుండు అనిపిస్తోంది కావ్యకు.
రాత్రి భోజనాలు అయ్యేసరికి రాత్రి పది అయ్యింది. అందరు డాబా ఎక్కారు. మామయ్య పక్కన కూర్చుని చిన్న పిల్లలాగా ఎదో కబుర్లు చెప్తోంది కావ్య. ఇంకొక వైపు నానమ్మ, వెంకట్ తల్లి కృష్ణవేణి కూర్చున్నారు. వెంకట్ వచ్చి పక్కనే కూర్చున్నాడు.
"ఏంటమ్మా అంత దీక్షగా చూస్తున్నావు" అడిగాడు వెంకట్.
"ఏం లేదురా, కావ్య వచ్చిందంటే సందు చివరి దాక వినిపిస్తుంది దాని గోల. ఎప్పుడూ నిశ్శబ్దం గా ఉండే ఇల్లు కొత్తగా కళకళలాడుతూ ఉంటుంది. మన దగ్గరే ఉండిపోతే బాగుండు అనిపిస్తుంది. చూడు మీ నాన్నగారితో మాట్లాడే ధైర్యం ఎవరికి ఉంది? అయనతో కూడ కలగలిపి మాట్లాడే అమాయకత్వం తనలో ఉంది.కల్మషం లేకుండా కలగొలుపుగా ఉంటుంది " అంది అమ్మ.
"దానిదేముందే కృష్ణా, మీ అన్నయ్యతో నేను మాట్లాడతాను పెద్దాడి పెళ్ళి అయ్యాక వీళ్ళకీ చేసేద్దాం" అంది నానమ్మ.
"అమ్మమ్మా అలాంటి పనులు చెయ్యకు. మీకు ఎప్పుడు చూసినా ఎవరు పెళ్ళి చేద్దామా అని ప్లాన్ వేస్తుంటారు. ఇప్పుడు పెళ్ళి అని దాని చదువు పాడు చెయ్యొద్దు. కావ్య బాగా చదువుకుని తను స్వంతంగా నిర్ణయాలు తీసుకునే వరకు ఎవ్వరు ఏమీ మాట్లాడద్దు" అన్నాడు వెంకట్ సీరియస్ గా.
"అది చదువుకుని ఏం ఉద్యోగాలు చెయ్యాలి?" అంది కృష్ణవేణి.
"ఉద్యోగాలు చెయ్యాలి అని కాదమ్మా ఒక గృహిణిగా ఉన్నా, లేక ఉద్యోగానికి వెళ్ళినా ఏదైనా సరే చదువు ముఖ్యం. రేపు పిల్లలకు ఏదన్నా చెప్పాలన్నా తనకు తానుగా ఏదన్నా నిర్ణయం తీసుకోవాలన్నా అన్నీ తెలుసుకొని ఉండడం అవసరం. తనకంటూ ఒక ఐడెంటిటి ఏర్పరుచుకోవాలి. అదీ కాకుండా ఈ వయసులో స్నేహితులు, కాలేజి అని ఎన్ని సరాదాలు ఉంటాయి. అన్ని అనుభవాలు చూసి తనకంటూ ఒక సొంత అభిప్రాయం ఏర్పరుచుకునే రోజు రావాలి. మీకు చాన్స్ ఇస్తే ఇప్పుడే పెళ్ళి చేసేసి ఇంకో సంవత్సరానికి ఒక పిల్లని కనిచ్చెయ్యమని అంటారు" అన్నాడు వెంకట్ నవ్వుతూ.
"అవునురా, మీరు తెలివైన ఈ కాలపు పిల్లలు. మీకున్న తెలివి మాకు ఎక్కడిది. ఏదో మాకు మా పెద్దలు చెప్పిన విధంగా మేము నడుచుకుంటున్నాము. ఆ కాలంలో ఒక అబ్బాయితో నవ్వుతూ మాట్లాడితే తప్పు అనేవాళ్ళు కాని ఎందుకో చెప్పేవాళ్ళు కాదు. మాకు అని సొంత అభిప్రాయాలూ ఉండేవా? ఇప్పుడెన్నో ఆలోచనలు ఎన్నో మార్పులు" ఆంది వెంకట్ తల్లి ఏదో కొల్పోయినట్లు.
దానితో నానమ్మ అందుకొంది. "నాకు నా పదవ యేట పెళ్ళి చేసారు. పదహారు ఏళ్ళు వచ్చేదాకా మా అమ్మగారింట్లోనే ఉన్నా. అప్పుడప్పుడు మీ తాతగారు వచ్చి పోతుండేవారు. కాని అందరి ముందే మాట్లాడడం. ఒంటరిగా కలవడం కుదరక ఒక రోజు నేను ఆడుకుంటుంటే సైకిల్ మీద వచ్చి వెనకాల కూర్చోపెట్టుకుని సినిమాకి తీసుకెళ్ళారు".
పక్కనే కావ్య వచ్చి కూర్చుంటూ, "ఏంటి నేను లేకుండా ఏదో చెప్పేసుకుంటున్నారు" అంది.
"ఏం లేదు అమ్మమ్మ తన లవ్ స్టొరీ చెప్తోంది" అన్నాడు వెంకట్ తలగడ మీద పడుకుంటూ.
"చెప్పు నానమ్మా నేనూ వింటాను" అంది కావ్య ఇంటరెస్టింగా.
నానమ్మ మళ్ళి చెప్పడం మొదలు పెట్టింది...
"మేము సినిమా కి వెళ్ళిన సంగతి వాళ్ళ నాన్నగారికి తెలిసినట్టు ఉంది. చితకబాదారట ఆయన్ని, తరువాత నా మరిది చెప్పగా తెలిసింది. రెండు వారాలకు చూసాను మళ్ళీ, పాపం దూరం నుంచే చూసి వెళ్ళిపోయారు. పదహారు ఏళ్ళకు తాతయ్యగారింటికి వెళ్ళాను. ఆయనకు అప్పుడు ఇరవై. చదువుకోసమని వైజాగ్ వెళ్ళాల్సి వచ్చింది. నేను లేనిదే వెళ్ళనని గొడవ చేసి తీసుకెళ్ళారు. ఇంక అప్పటి నుంచి అయన చనిపోయేవరకు నన్ను ఎంతో ప్రేమగా చూసుకున్నారు. తొమ్మిదవ తరగతితో ఆగిపొయింది నా చదువు. ఆయన వల్ల పుస్తకాలు చదివేదాన్ని ఎప్పుడైనా. ఇద్దరు పిల్లలు పుట్టాక కూడా అయన చదువుకున్నారు. ఆ తరువాత లా పూర్తి చేసారు. నేను పిల్లల పెంపకంలో మునిగిపోయాను. ఊళ్ళో ఆయన తమ్ముళ్ళు కష్టపడి పొలాలు చూసుకొని ఈయనకు డబ్బు పంపేవారు. అప్పుడదే స్వర్గం అనిపించేది. నాకైతే ఇద్దరే పిల్లలు కానీ నా తోటి స్నేహితురాళ్ళకు పది మంది పైనే పిల్లలు. ఒక్కొక్క బిడ్డకు ఒక రెండు సంవత్సరాలు వేసుకున్నా ఒక ఇరవై సంవత్సరాలు అందులోనే గడిచిపోయేవి. ఇంక స్వంత అభిప్రాయాలకు ఆలోచనలకు చోటెక్కడ ఉంటుంది?" అంది ఇంక ముగించేసినట్టు.
"తాతయ్య చాలా రొమాంటిక్ కదా నానమ్మ?" అంది కావ్య మైమరిచి వింటూ.
"అవన్ని నాకు తెలియదు కానీ, అయన చనిపోయేవరకు కూడా ప్రతి అదివారం తప్పకుండా హోటల్ కి తీసుకెళ్ళి ఆ తర్వాత సినిమా చూపించేవారు" అంది నానమ్మ ప్రపంచంలో తనంత అదృష్టవంతురాలు లేనట్టు.
వెంకట్ అమాయకంగా చెప్పుకుంటూ పోతున్న అవిడ దగ్గరగా వచ్చి రెండు బుగ్గలు పట్టుకొన్నాడు చిన్నపిల్లను ముద్దు చేస్తున్నట్టు. "ఈ సారి నుంచి నేను తీసుకెళ్తాను నిన్ను సినిమాకి" అన్నాడు ప్రేమగా.
ఆ వయసులో వాళ్ళను ఎక్కువగా పట్టించుకునేవాళ్ళు తక్కువే. ఏదో టీవి సీరియల్ చూసుకుంటూనో లేక ఎవరన్నా మాట్లాడేవాళ్ళు ఉంటారా అని చూస్తుంటారు. ఆవిడ కళ్ళల్లో తడి ఎవరన్నా గమనించారో లేదో కాని వెంకట్ మాత్రం గమనించాడు.
"రేపు ప్రొద్దున్నే హరిణి వాళ్ళ ఆడపడుచుతో వస్తోంది. ఈ కబుర్లు మళ్ళీ ఎప్పుడైనా చెప్పుకోవచ్చు వెళ్ళి పడుకోండి" అంది వెంకట్ తల్లి.
హరిణి వచ్చిన హడావిడితో ఇల్లంతా నిండిపోయింది. మనుషులు ఎక్కువ అవడంతో వంటలు రకరకాలు పురమాయించింది కృష్ణవేణి. పెళ్ళి హడావుడి అప్పుడే మొదలు అయినట్టు ఉంది. వంటింట్లో ఆడవాళ్ళు చేరితే ఇంక వేరే చెప్పక్కర్లేదు.
"అమ్మా, వాళ్ళు వచ్చే రెండు నెలల్లో మంచి ముహూర్తం చూసి ఫోన్ చేస్తాము అని చెప్పారు. మిగతా విషయాలు అన్నీ మాట్లాడేసాను. ముహూర్తం పెట్టాక పెళ్ళి బట్టలు కొనాలి అంతే" అని హడావిడిగా చెప్పేసింది హరిణి.
"అదంతా నువ్వే చూసుకోవాలి.నాకు కాలు చెయ్యి ఆడదు. ఇంతకీ మీ ఆడపడుచుకి కాఫీ కావాలేమో చూసిరా" అంది కృష్ణవేణి.
"తను అప్పుడే లేవదులేమ్మా. పాపం ప్రయాణం చేసి అలసిపోయింది. బెంగుళూరు నుండి రావడం అంటే తేలికా? తనకి ఈ పల్లెటూళ్ళు అంటే అంతగా నచ్చవు. కానీ కాకినాడలో ఎదో పని ఉంది అంటే నాతో రమ్మన్నాను. మీరు కూడా ఒకసారి చూస్తారు అని. రేపు వెంకట్ ని ఒకసారి కాకినాడ తీసుకెళ్ళి రమ్మను" అంది హరిణి.
ఇంతలో కావ్య పరిగెత్తుకుని వచ్చింది. "అత్తయ్య నాకు ఒక కాఫి " అని హరిణి వైపు తిరిగి "హాయ్ వదినా ఎలా ఉన్నావు? ఏంటి కొంచెం గుండుగా తయరయ్యావు?" అంది కొంటెగా.
"నువ్వెప్పుడు తగలడ్డావు?" అంది హరిణి విసుగ్గా.
"నీ కన్నా ముందే వచ్చాను వదినా. ఇదిగో ఈ వడ తిను. ఎంత బాగుందో అత్తయ్య చేసింది" అంది కావ్య.
"అది నువ్వేం చెప్పక్కర్లేదు. మా అమ్మ సంగతి నాకు తెలుసు" అంది హరిణి విసురుగా.
"ఎందుకే దానిమీద మండిపడతావు వచ్చి రాగానే" అంది నానమ్మ.
"ప్రతిసారీ దాన్నెందుకు వెంటేసుకొని వస్తావు. అది వచ్చి ఇప్పుడు ఏం చెయ్యాలి అని, పెళ్ళి టైమ్ కి వస్తే సరిపోదా?" చిరాకుగా అంది హరిణి.
"దానికి ఇక్కడకు వచ్చే హక్కు, అధికారం ఉంది. ఏం నీ వయ్యారి ఆడపడుచు రాగా లేనిది కావ్య వస్తే ఏంటి?" అంది నానమ్మ సనుక్కుంటూ.
"అమ్మమ్మా! మా ఆడపడుచుని ఇంకోమాట అంటే ఊరుకునేదిలేదు" అంది హరిణి కోపంగా. కావ్య వైపు ఒకసారి విసురుగా చూసి అక్కడనుండి వెళ్ళిపోయింది.
"అబ్బబ్బా! ఇద్దరికీ ఒక్క క్షణం పడదు కదా" అని తల కొట్టుకుంది కృష్ణవేణి.
"అమ్మా దాని సంగతి తెలుసు కదా. తెలిసి ఎందుకు దానితో గొడవ?" అంది కృష్ణవేణి.
"సరేలే " అని చిన్న పిల్లలను కోపగించుకున్నట్టు మొహం పెట్టింది నానమ్మ.
వెంకట్ తండ్రికి జాతకాలలో చాలా నమ్మకం ఎక్కువ. ఏపనైనా మంచిరోజు చూస్తేగాని చెయ్యరు. అన్నీ ఆయన గురిగా నమ్మే గురువుగారు చెప్తే కాని చెయ్యరు. నమ్మకాలు ఎక్కువే. తన కూతురు హరిణి పుట్టగానే తనకు ఐశ్వర్యం కలిసి వచ్చింది అని ఆయన గట్టి నమ్మకం. అందుకే హరిణి గారాబంగాను మొండిగాను పెరిగింది. ఇక్కడ ఉన్న తన ప్రత్యేకత తన అత్తవారింట్లో కూడా ఉండాలి అని ఆశించింది. అది అక్కడ దొరక్క ఆమె తనని తనే మర్చిపోయి తన చుట్టూ ఒక పరిధిని ఏర్పరచుకొని అదే ప్రపంచం అనుకుని ఉంటుంది. అన్నయ్యకి తను చెప్పిన తన అత్తగారి వైపు సంబంధం కుదిర్చింది. ఇప్పుడు తమ్ముడు కి తనకు వరుసకు ఆడపడుచు అయిన స్వప్నను ఇచ్చి చెయ్యాలని ఆలోచన. ఈ విధంగా తనకు ఒక ప్రత్యేకత ఉంటుంది అని ఆమె ఆశ.
తండ్రితో పాటూ హరిణి కూడా వాళ్ళ గురువు గారి దగ్గరకు బయలుదేరింది. పెళ్ళి కాబోయే వాళ్ళ జాతకాలు చూపించి రావాలని ఆయన ఉద్దేశం. కావ్య నానమ్మ తన కూతురు కృష్ణవేణిని రహస్యంగా పిలిచి కావ్య జాతకం కూడా చూపించమని చెప్పింది. ఆ పని ఆవిడ హరిణికి అప్పగించింది. హరిణి ఒక నిశ్చయంతో ముందుకు నడిచింది.
Stories, మనసున్న ప్రేమ నవల | comments (4)
ఇంతకు ముందు కూడా హాస్య నటులని ప్రధాన పాత్రధారులుగా ( హీరోలు ) గా చేసి తీసిన సినిమాలు చాలానే వచ్చాయి కానీ ఈ సారి సునీల్ తో యాక్షన్ సినిమాల స్పెషలిస్ట్ రాజమౌళి అనగానే ఎలా తీస్తాడో అన్న కుతూహలం చాలా మంది ఉండే ఉంటుంది. సినిమా సెట్స్ మీద ఉన్నంత వరకు గోప్యం గా ఉంచి, విడుదలకు కాస్త ముందు కుతూహలం పెంచేలా మార్కెటింగ్ చెయ్యటం లో జక్కన్న సిద్దహస్తుడు. ఇప్పటివరకు ఓటమి ఎరుగని రాజమౌళి సినిమా అనగానే సినిమా ప్రియులు ఆత్రుత గానే ఎదురు చూస్తున్నారు. రాజమౌళి సినిమా మొత్తం గా చూస్తే లోపాలు కనిపిస్తున్నా, అద్భుతం అనిపించేలా ఉండకపోయినా, సినిమాలో రెండు మూడూ సీన్స్ ప్రేక్షకుల ఎమోషన్స్ ని తారాస్థాయికి వెళ్ళేలా చేస్తాయి. ఇక్కడే రాజమౌళి గెలిచేది. హింస, శృంగారం పాళ్ళు ఎక్కువే ఉన్నా, కమర్షియల్ సినిమాకి ఆ మాత్రం హంగులు అద్దాలేమో !
రాజమౌళి అన్ని సినిమాలకీ తన బాబాయి కీరవాణి నే సంగీత దర్శకుడిగా పెట్టుకున్నారు, ఎప్పటిలాగే ఇప్పుడు కూడాను. రాజమౌళి అనగానే క్యాచీ ట్యూన్స్ ఇస్తారో లేక కీరవాణి దగ్గర తనకు కావాల్సిన క్యాచీ ట్యూన్స్ ను రాజమౌళీ నే సెలెక్ట్ చేసుకుంటారో కానీ, దాదాపు అన్ని సినిమాల విజయం లో కీరవాణి సంగీతానికి సింహభాగం ఉంది. పాటల సంగీతం తో పాటు బ్యాగ్రౌండ్ స్కోర్ కూడా చాలా బాగా ఇస్తారు కీరవాణి.
ఇక మర్యాద రామన్న పాటల విషయానికొస్తే. దీంట్లో అయిదు పాటలున్నాయి. పాటలన్నీ మొదటిసారి వినగానే నచ్చేసాయి. ఈ పాటల్లో ముఖ్యం గా నచ్చింది సాహిత్యం. మామూలుగా రోజు వారీ మాటలతో పాటుగా చక్కని తెలుగు సాహిత్యం ఈ పాటల్లో కనిపిస్తుంది.
1. అమ్మాయి కిటికీ పక్కన
కారుణ్య గొంతు చాలా రోజుల తరువాత విన్నాను మళ్ళీ. కారుణ్య తో పాటు చైత్ర గొంతు కలిపారు ఈ పాటకి. చైత్ర గొంతు తన పేరులాగే ప్రత్యేకం గా ఉంది. సరదాగా ఉంది ఈ పాట. ఏదో నలుపు తెలుపు కాలం నాటి పాటల అనిపిస్తుంది, అయినా బాగుంది సూతింగ్ గా..చక్కని వాడుక భాషలో సాహిత్యం బాగుంది. ముఖ్యం గాయకుల ఉచ్చారణ స్పష్ఠం గా వింటానికి చెవుల్లో తేనె పోసినంత చల్లగా ఉంది. అనంత శ్రీరాం సాహిత్యాన్ని అందించారు.
2. ఉద్యోగం పోయింది
రామజోగయ్య శాస్త్రి గారు సరదా మాటలతో ఉద్యోగం పోవడాన్ని కూడా నవ్వుకునేలా వ్రాశారు. మాటలతో ఆడుకున్నారు అసలు. రంజిత్ పాడారు ఈ పాట. బాగుంది సరదాగా !
3. తెలుగమ్మాయి
ఇదేదో గ్రూప్ ఫొటో సాంగ్ లా ఉంది. ఏ సందర్భం లో వస్తుందో మరి. కీరవాణి గీతా మాధురితో కలిసి పాడారు. అనంత శ్రీరాం సాహిత్యం ఇచ్చారు. గీతా మాధురి, కీరవాణి గొంతులకి అభిమానిని కాకపోయిన ఈ పాటకి సరిపోయేలా చక్కగానే పాడారు. కీరవాణి బానే పాడతారు కానీ, హీరో గొంతు మెటీరియల్ కాదనిపిస్తుంది. హుషారుగా పాడినా ఏదో బాధపడుతూ పాడినట్లుంటుంది. పల్లవి వేగం గా ఉండటం, పాటలో ఉండే వేరియేషన్స్ వలన ఈ పాట కూడా నాకు నచ్చేసింది.
4. రాయే రాయే
రాజమౌళి సినిమాల్లో ఒక ఐటం సాంగ్ ఉండాల్సిందే. మసాలా బాగా దట్టించి వదులుతారు. కొన్ని పదాలు సెన్సార్ కోతకి గురౌతాయి కూడా, ఉదా: విక్రమార్కుడిలోని కాలేజీ పాపల బస్సు, ఛత్రపతి లోని మన్నేల తింటివిరా కృష్ణా.. అంత ఘాటు ఈ పాటలో లేదులెండి. బంపర్ ఆఫర్ లోని రమణమ్మ పాట ఎఫెక్ట్ కాబోలు, రఘు కుంచె తోనే ఈ పాటని పాడించారు. గీతా మాధురి తో కలిసి పాడారు రఘు. మాంచి మాస్ మాసాలా సాంగ్. ఎవరో చైతన్య ప్రసాద్ అనే అతను సాహిత్యాన్ని అందించారు. ఇలాంటి పాటల్లో సాహిత్యాన్ని వినక్కర్లేదు. మ్యూజిక్ లో ఉండే బీట్ మాత్రమే గుర్తుండిపోతుంది.
5. పరుగులు తీయి
ఈ పాట హీరో పరుగుల వెనక వచ్చే పాట లా ఉంది. Background song. బాలు గారు పాడారు, కొంచెం ఎక్కువ ఆవేశం తోనే పాడారు. వయసు ప్రభావమేమో గొంతు అలసిపోతుంది.
మొత్తమ్మీద చూస్తే నాకు మొదటి మూడు పాటలు నచ్చాయి బాగా, మిగతా రెండిటిలో మసాలా పాట కూడా పర్లెదు, చివరది తెర మీద బాగుంటుందేమో మరి.
oohala pallakeelo ooreginchanaa....: July 2010
manasunna prema Part 5
manasunna prema Part 4
manasunna prema Part 3
maryaada ramanna paatalu - rivyuu !
calage modalu ayyindi. eppatilaagaa mundu paavani intiki vellindi. talupu tatti lopalaku vellindi. akkada paavani tandri taagi padi unnaadu. aa gadanta adoka ghaataina vaasanatho nindipoyindi. aameku vaanti ayyentagaa vikaaram puttindi. ilanti pradesamlo roju ela undagalugutundo paavani anipinchindi. akkade paavani talli kanipinchi palakarinchi paavani poddunne vellipoyindi ani cheppindi. tanu rakunda eppudu velladu .alantidi modati saarigaa ilaa chesindi. calage ki vellinaa emi cheptunna aameku okka mukka ekkaledu. paavani calage ki rakapovadam vintagaa undi. saayantram paavani inti daggara kaavya kosam eduru chustondi.
"ekkadaku poyavu rojanta calage ki kuudaa raledu? nenu entha kangaaru paddano telusa?" andi kaavya.
"amma talli aravaku. amma adigithe calage nunde vastunna ani cheppu. selavullo ekkuva bayataku vellanivvaledu amma. anduke ilaa vellalsi vachindi. memu iddaram okarinokaru chudakunda undalekapotunnamu" andi paavani siggupadi melikalu tirugutuu.
"ante rojurojuki abaddhaala chitta peddadi chestunnavu annamata" andi kaavya.
"konni saarlu abaddhaalu cheppaka tappadu" andi paavani.
"cony idantaa mee vaallaki teliste emavutundi ani bhayam leda neeku?" adigindi kaavya.
"telisina naa gurinchi bhaadhapadataarani nenu anukonu. nenu kuudaa maa ammalaga tayaaravvalani anukovatledu. kaavaalani anukunna amma naaku elanti sahayam cheyyaledu. naanna telivigaa unna kontasepulo ammatho debbaladatame saripotundi. nenu yem cheyyali ani nene nirnayam teesukuntaanu" andi paavani.
"cony naaku ee premaluu avi sarikaadu anipistundi. amma nanna cheppinattu vini jeevitam gadipeste haayigaa untundi anipistundi" andi kaavya.
"emiti paata cinemallo heroin laga matladutunnavu?" aascharyapadutuu adigindi paavani.
"konni konni anubhavaalu alaa matladistayi" andi kaavya nissaaramgaa.
kaavya edo cheppaboyelopu paavani addupadindi. "naaku tusion time ayyindi. nee baadhalu inkeppudaina vintaanu. aina neekem baadhalu cheppu. unna avi nakanna takkuve ayi untaayi."
"ante nakemi baadhalu undavanaa nee uddesyam, leka naa baadha baadha kakunda potunda?" andi kaavya kopanga.
"oppukuntaanu sarena? repu matladudam" ani paavani vellipoyindi.
kaavyaku ippativaraku chekkuchedarani valliddari sneham madhyana evaro vachinatlu anipinchindi. eppuduu tanakosam itarulatho potlata pettukunedi. ippudu tana maatalu vine time lenattu vellipoyindi. kaavya chala baadha padindi.
aa taruvaata mella mellagaa paavani poddunna kaavya kanna mundu vellipovadam praarambhinchindi. madhyalo enno saarlu calage ki rakapovadam, tana kosam kaavya chetha abaddaalu cheppinchatam chesindi. ivannee tappu ani telisina emi cheppaleka mounamgaa undipoyindi kaavya. snehamlo enno rahasyaalu daastaamu, enno cheppukuntaamu, avi snehitulatone rahasyamgaa undipotaayi. kaavya kuudaa alaa paavani rahasyaalanu kaapaadutuu vachindi.
chustuu chustune vesavi kaalam vachesindi. pelli muhurtaala joru. kaavya pedda baava pelli muhurtam pettinattu fon chesaru. oka pakka aanandamgaa unna mallee harini ,maamayyaku eduru padatam ishtam ledu. emi unna lekapoyina aameku swaabhimaanam puttukathone vachindi. anukokunda adrushtam kalisivacchinattu aameku parikshala samayamlone pelli muhurtam pettaaru. car loo kaavya menatta ,mamayya pilavadaaniki vachaaru. idivaraku unna utsaaham vaallaloonuu ledu. edho maarpu undadam kaavya tandri gamaninchaadu. menatta daggaragaa vachi kaavya nuduti meeda muddu pettukundi.
"evarela marina nuvvu maatram ilaane undu. ee attayya meeda kopam ledugaa?" andi premagaa.
kaavyaku kallallo neellu tirigaayi. "ledu attayya adem ledu" andi kaavya.
"ninnu naa daggara unchesukovalanukovadam naa swardame. kaani yem cheyyanu? naaku ishtamaina vaallu naa daggare undaalanukunnaanu. naa vaipu nundi aalochinchaanu kaani nee vaipu nundi aalochinchaledu. nannu kshaminchura" antuu...
"nuvvu ee pelli vishayam nachaka kopanga vellipoyavani harini ,venkat matladukovadam vinnaanu. naaku manasulo vishayaalu dachukovadam teliyadu, naa manasulo unnadi unnattu cheppestunnanu" ani konchem sepu aagi...
"venkat ki nuvvante praanam ani naaku telusu. oka talligaa vaadu anukunnadi jaragaalani naa korika. paiki cheppaka vaadu, mee mamayya mundu gelavaleka nenu iddaram eppuduu odipotamu. aakharivaadano emo naaku vaadu baadhapadithe chudalenu. nee aalochanallo e maatram maarpu vachina naa kanna santoshinche vaallu undaru. ippudu kuudaa nenu ilaa cheppaanu ani teliste venkat mandipadataadu .kaani vaadi kunna orpu naaku ledu. anduke cheptunna. aalochinchu sarena?" ani lechindi.
kaavya tala addamgaa maatram oopindi. "cony evariki maatram ardam avutundi tana baadha? tana kishtamaina vaallu badhapadakudadu ane kada tanu idantaa chesindi" ani manasulone tanaku taanu samudaayinchukundi.
pelliki kaavya vaalla nanamma ,tandri maatram velli vachaaru. kaavya pareekshalu saakutho oondipoyindi. kaavya ku thodugaa aame talli undipoyindi. tandri pelliki velli vachina daggara nundi adho rakamgaa undadam chusindi kaavya. talli tandri edho matladukovadam tanu ragane tappinchukovadam gamaninchindi. intlo eppuduu laeni nisabda vaataavaranam erpadindi.
kaavyaku tandri vaipu chudalanna, edanna matladalanna edho berukugaa undi. eppuduu aayanani ilaa chudaledu kaavya. aayana mohamlo edho teliyani baadha spashtamgaa kanipistondi. ayananu baadha pette vishayam edho baava pellilo jarigindi ani maatram ardham ayyindi. adhi emayyuntundo kuudaa kaavyaku telisina aa vishayamlo tandritho matlade dhairyam ledu.
kaavyaku tandri ante chala ishtam. talli eppudaina adapa dadapa tittadam chusindi kaani tandri eppuduu gattigaa okka maata annadi ledu. chinnappati nundi dabbu lekapoyina eppuduu santoshamgaane unnaaru. kaavyaki e maatram jwaram vachina raatrantaa pakkane kuurchuneevaaru nidrapokunda. e chinna alikidi aina "era kaavya emayyindi?" ani parigettukoni vachevaaru. aayana unnaaru ani oka dhairyam eppuduu kaavyaku undedi. kaavya eppudaina denikaina niraasapadinaa aayana navvutuu "idemanta pedda vishayama?" ani dhairyam cheppinappudalla entho oorata kaligedi. kaavyaku eppuduu perigi peddavakunda undipothe bagundedi anipinchindi.
kaavyaku deni meeda drushti nilavadam ledu. aamekunna oke oka aadhaaram tana snehituraalu. aame kuudaa dooram ayipoinattu anipistondi. chadavataniki pustakaalu mundesukunde kaani okka mukka ekkatam ledu. aalochanalathone samayam gadichipotondi.
rojulu chala nemmadigaa gadustunnayi. aa roju kaavya bayataku velli intiki vachesariki inti bayata attayya vaalla car chusindi. "mallee yem jaragabotundo devuda?" ani lopalaku vellindi. mundu evaruu kanipinchakapoyesariki venuka varandaaloki chusindi. padaka kurcheelo tandri, pakkane venkat kuurchunnaaru. inkoka pakkana amma, nanamma. tandri kopanga matladadam vinipinchindi.
"chudu venkat naaku nee meeda, amma meeda kopam ledu. cony akkada jarigina daaniki chala badhaga undi. nuvvu vachi kshamaapana cheppavalasina avasaram ledu. edhi ela jarugutundo alaa jaragani. nuvvu eppatilaage raavacchu vellachhu, kaani ee vishayamlo inka matladaddu" anesi vellipoyaaru. kaavya talli kuudaa ayana nirnayame tanadi annattu venukaale vellipoyindi.
venkat emi cheppalo teliyaka alaa undipoyaadu.kaavya nanamma maatram venkat daggaragaa vachi koorchundi.
"veellandaruu intera chachina maararu. evari pattudala vaalladi. desham ekkadiko vellipovalani, aakaasamloki doosukupovali ani anukovadamekani manishigaa maatram edagadaaniki prayatnam cheyyaru. ilaane moorkhamgaa aalochistuu enni yugaalu maaranii mallee modataku vastaaru. taamu anukunnade nijamani adhe andaruu vinaalani anukoni picchivallula tirigi tirigi modata bayaluderina chotike cherutaaru. nuvvenduku baadhapadataavu? konni rojulu ponee antaa sardukupotundi. ledante nenunnaga" ani dhairyam cheppindi.
levabotunna venkat ku kaavya kanipinchindi. okkasari iddaru chuupulu kalisi alaa undipoyaaru. evari manasulo emundo ani telusukovalano ento.
"tanaku kaavya meeda unna prema kaavyaku tana meeda unte ippatiki evarini aina oppinchevaadu" ani venkat anukunnadu manasulo.
"baava andarini pattubatti oppinchakudadaa? kaneesam nuvvante naaku chala ishtam ani okkasari cheppachhu kada. kaneesam roddu meeda ventapadevallu kuudaa samvatsaraalu tarabadi ventapadi prema gurinchi cheppaalani chustaru. alantidi kaneesam okkasari cheppi chudachu kada nenu emantano telisedi?" ani kaavya anukundi.
mundu venkat terukoni navvaadu.
kaavya cheppulu visurugaa vidustuu kopam natinchindi. "ee navvukem takkuva ledu. andamgaa oka navvu visirestaadu" anukundi manasulone.
venkat nerugaa kaavya daggaraku vellaadu.
"yey kothee eppuduu kopamena? kaasta appudappudu navvachhu kada?" annadu chinnagaa mottikaya motti.
"idigo naa daggara ilaa bediriste bediriponu. nuvvu nee pellaam daggara chuupinchu idantaa" kopanga andi kaavya.
ee chanuvu kaavyaku kevalam venkat daggare saadhyam. kaavya chinna pillala gaaram povadam, daaniki venkat chinnagaa navvutuu maimarichi aanandinchadam chustene evarikainaa ardham avutundi valliddari madhya unde prema chanti pillala entha swachchamainadani. chala mandiki prayatniste kaani ilanti prema dorakadu. putti ooha telisina daggara nundi okarini preminchadam tana sontamgaa bhavinchadam devudichina varam.
"kavya" ani badhaga pilichaadu venkat. ippude navvutuu matladina venkat gontulo edho baadha.
"nuvveppuduu marakunda ilaane untaavugaa? ekkada undanee gurtu pettukuntavugaa?" annadu.
"anty, ekkadiko vellipotunnattu matladutunnavu?" aandi kaavya kangaarugaa.
"emo idivarakulaagaa nenu ikkadaku ravadam maamayyaku ishtam undakapovachhu. chustunte andarilo edho maarpu. edhi ela jarugutondo ardham kaavatledu. nenu andariki cheppenta peddavaadini kaadu. idantaa ninnoo kontavarakuu baadhapedutondani telusu. annayya singapur rammani antunnadu. konni rojulu velli vaddaamani anukuntunnamu." annadu venkat digulugaa.
"mallee eppudu vastaavu bava?" adigindi kaavya.
"rendu moodu nelalu pattachhu" javaabichaadu venkat.
kaavya mounamgaa undipoyindi.
"yey cony nuvvu maatram navvutuu eppatilaage undaali. ivanni maamoole andari illalo. neeku eppudu matladalanna naatho matladachu. neneppuduu nee gurinche aalochistuu untaanu sarena?" annadu venkat.
"bava neetho okati cheppali" ani edo cheppaboindi. lopala nunchi amma ,nanamma ravadam chusi mounamgaa undipoyindi.
"nenu vellostaanu" ani andariki cheppi kaavya vaipu chusadu. aame pratimalaa nilabadi undi. kallathone cheppi vellipoyaadu venkat.
kaavya edho cheppaalani anukundi cony cheppalekapoyindi. oka maamuulu aadapillaku unde bhayam beruku aamenu mounamgaa undela chesai. aame oka ayomaya paristitilo undi.
"eppuduu baava tanani premistunnatlu cheppaledu. mari tanu intagaa baadhapadadaaniki kaaranam enti? tanuu enaadu prema ani aalochinchaledu. cony ee roju baava vellipotunte enduku inta badhaga undi? edho kolpoinattu edho velitigaa? parigettukoni velli bavani aapi kaugalinchukovaalani, velloddani bratimaalaali ani ededo picchigaa aalochanalu. cony inta mandi tana vaallanu badhapetti bavane kavalanukovadam manchida? daanivalla evariki maatram sukham?" ilaa anthubattani enno prasnalu. kaavyaku samaadhaanaalu cheppevaaru leru.
kaavya jeevitamlo oka ghattam mugisipoyindi. baava vellipoyaadu. andaruu oka maamuulu sditiki vachesaaru okka kaavya, venkat tappa. manasulo enni unna paiki andariki kashtam kaliginchakunda undadam alavaatu chesukunnaru.
okaroju kaavya calage nundi ragane tandri edho aalochistuu chala kopanga undadam chusindi. maamuulugaane pustakaalu pettesi lopalaku vellindi. ee madhya tandri kallalloki chudalanna edho sankocham. aayanaku kaligina baadhaku taane kaaranam ani aame bhavinchadam daaniki oka kaaranam. tandri meedunna apaaramaina prema aamenu kontavaraku venkat gurinchi taatkalikamgaa marchipoyela chesindi. lopalaku vellina kaavyaku talli bindelo neellu paduthoo kanipinchindi. "nanamma gudikellinattu undi" anukundi kaavya manasulo.
"padduu coffy kavali" andi eppatilaage. itu tirigi chusina talli kallalo kuudaa edho apashruthi. neellu padutunna amma okkasari kaavya cheyyi pattukoni pakkaku teesukellindi.
"emayyindi amma enduku inta kangaaru padutunnavu?" andi kaavya tanuu kangaaru paduthoo.
"kavya ee uttaram chudu" ani chetta buttalo nunchi oka uttaraanni teesindi amma.
"emitidi? evaru rasaru?" ani adigindi kaavya ayomayamgaa.
"adhe ninnu adugutunnanu. neeku teliyakunda neekevaru raastaaru?" andi talli edo anumaanamgaa.
"naaku teliyadamma nijamgaa" andi kaavya kallalo tirige kanneellanu aapukuntuu.
kaavya marosari chusindi. evaro tanaku raasina premalekha. tanaku chala telisinattu rasaru evaro. mundu edurinti srinu gaadu emo ani anumaaninchindi. cony vaadi cheti raata kaadu. evari chetanaina rayinchada? emi ardham kaaledu.
"amma nijamgaa amma nakemi teliyadu. evaro kaavaalani chesinattu undi" andi kaavya vaalla amma
kallaloki chustuu.
Stories, manasunna prema navala | comments (3)
•Thursday, July 22, 2010
venkat nerugaa vachi alamaaralo edho vetukutunnadu. mundu kaasta opikagaa vetikaadu. konchem sepu taruvaata kaasta atrutagaa vetakatam modalu pettaadu. kaavya talupu chaatu nundi antaa chustune undi. navvu aapukoleka chinnagaa navvindi. venkat vetukutunnavaadlaal aagi venakki chusadu. chetulu venakki pettukoni edho daastuu kaavya kanipinchindi.
"yey dongaa yem chestunnavu?" annadu kaavya yem dachindo chuudaalani.
"yem vetukutunnavu bava?" andi telisina teliyanattu.
"aina ikkademundi teesukodaaniki pustakaalu chetta tappa" andi pustakam meeda dummu duluputuu.
navvi oorukunnaadu venkat.
"avunu bava eppudu chaduvu, pustakaalu ani untaavu, neeku jeevitam antuu leda? ante evanna saradaalu avi ivee, prema doma lantivi" andi kaavya navvutuu.
okkasari kaavya vaipu deekshagaa chusadu. ee sambhaashana etu veltundo venkat ki telusu.
"enduku levu? chinnappati nundi entho mandini preminchaanu" annadu udikistuu.
"abbo farvalede edho buddhaavataaram anukunna, konchem telivi undi ani ardham ayyindi" andi kaavya.
venkat daggaragaa vachi kuurchunnaadu. kaavya mohamloki chustuu undipoyaadu.
"mari nuvvu?" annadu aasaktigaa.
"nena andi?" tadabadutuu.
"nenu preminchaali ante atanu tella gurram meeda egurutuu ravali" andi gattigaa navvutuu.
"ante tella gurram meeda vastegaanii kudaradu antavu. saregani nee chaduvu sangati ela undi? annadu konchem seerius gaa.
"abba mallee modalu pettava? e sinima gurincho leda mabbulu gurincho leda varsham gurincho matladachu kada?" andi nuduru meeda kottukuntu.
"sare ponee nee bhavishyattuni ela chustunnavu cheppagalava?" adigaadu venkat.
"naakem kavali? amma nanna kavali. tella gurram meeda vache pelli koduku, pelli, pillalu. vaallandarini chusukuntu naa life happiga gadipestaanu" andi simpal gaa.
"adhi kadura repu pelli ayyi pillalu vachaka neeku oka nalabhai ellu vachaka nenu life loo emi chesanu ani anukokudadu. maa ammalanti vaallu entho mandi ilaane sardukuni chivaraku entha sukham unna edho kolpoinatlu feel avutaaru. neeku kaavalsindi emito nuvvu telusukovali. nee kosam mundu nuvvu jeevinchaali. appude inkokari kosam jeevinchagalavu" annadu.
"abba nee vedaantam naaku ardham kaadu. kaani okkati, nuvvu cheppinattu naaku ishtamainadi nenu chaduvutaanu sarena? mahaprabho" ani dannam pettindi kaavya.
"sare nuvvu aa pani cheste, nenu neeku tellagurram meeda pellikodukuni tecchi pedataanu" annadu venkat.
vaalliddaru matladukovadam dooram nunchi harini aadapaduchu swapna chustondi. vaallaki daggaragaa vachi valliddari sambhaashana madhyalo venkat ni pilichindi. vaallaki antaraayam kaliginchadam aameku tappanisari anipinchindi. okarakamgaa aameku vaalliddarini alaa ekaantamgaa matladukovatam chusi asuya kaligindi.
"repu prayaanam gurinchi meetho matladali konchem" andi kaavya vanka chustuu.
venkat kaavya vanka tirigi "repu nenu swapnani teesukoni kakinada velli vastaanu. neeku thochakapothe ee pustakaalu evaina chaduvuko sarena? naaku cheppakunda naadeedii dongilinchi inkokariki icheyyaku" annadu kannukotti vellipotuu.
kaavya vaallu vellina vaipu chustuu undipoyindi. baava vellipovadam aameku ishtam ledu. edho bhayamgaa undi. baava, attayya lekapothe ikkada matlade vaallu undaru. ammo repu harini vachindante mallee yem tufan vastundo teliyadu. ilaa alochanalu aame manasulo ragulutunnaayi.
indaaka alamara nundi teesina photonu jaagrattagaa gundello daachukundi.
proddunne venkat swapnani teesukuni kakinada vellipoyaadu. saayantram eppudavutundaa ani kaavyaki picchekkinattu undi. intalo kaarulo harini vaallu vachaaru. gummamlo kaavyani chustune iddaru mohalu maadinatlu anipinchindi. kaneesam chinna navvu kuudaa kanipinchaledu. kaavyaku emi ardham kaaledu. edho vaallaku prayaanam alasata emo ani anukuni oorukundi.
kaavya nanamma daggaraku velli ollo padukundi.
"ento bengagaa undi. amma gurtuku vastondi." digulugaa andi kaavya.
nanamma premagaa kaavya tala nimurutuu undi poyindi.
kaavyaki baava alaa vellipovadam, harini, mamayya mohamlo tanani chuste chiraaku, enduko modatisaarigaa tanu paraayi intlo unnatlu anipinchindi. chinna vayasulo enno saarlu tanu vachindi. eppuduu saradaagaa harinito chinna chinna pantaalu kaani, ee saari enduku ilaa anipistundo, ee maarpu enduko ardham kaaledu. chinnappudu unde amaayakatvam tolagi ippude manushula manasulo unde swaardhaalu tolisaarigaa chudagalugutondi.
nanamma nidrapovadam chusi nemmadigaa bayataku vachindi. emi thochatledu, yem cheyyaalo ani anukuntundagaa harini maatalu vinipinchaayi. harini tallitho edho gattigaa cheptondi.
"amma nenu eppudo cheppaanu ilaa mundugaane annee anesukovaddu ani. ippudu chudu emayyindo" andi annee telisinatlu.
venkat tandri mounamgaa kurchunnavadalla lechi vachaadu.
"chudu krishna! kaavya jaatakamlo dosham undani cheppaaru guruvugaaru. naaku harini cheppagaa telisindi nuvvu attayyagaaru kalisi venkat ku kaavya ku pelli cheyyaalani alochana chestunnarani. meeru emanukuntunnaro naaku teliyadu. ippudu ee vishayam telisaka naaku idhi ematram ishtam ledu. neeku kaani mee annayya vaallaku cony ilanti abhiprayam unte ippude marchukondi" ani gattigaa tana nirnayam cheppesadu aayana.
"adhi kaadandi pillala manasu kuudaa telusukovali kada. peddavaallugaa manaku vaallu gowravam istunnappudu mana baadhyatagaa vaari manasu telusukuni undadamlo, vaariki nachinadi manam cheyyadamlo tappemundi?" ani eppudu laeni dairyam tecchukuni adigesindi krishnaveni.
"jaatakaalu kalavanide ee vishayamlo matladedi ledu .vaallu chinna pillalu meere peddavaallu vaalla manasulo ilantivi kalpinchakandi. valliddari manasulo ilanti aalochana rakunda cheyyadam mee baadhyata. harini ee vishayam cheppadam valla manchidayyindi. lekunte anardham jarigedi. ee vishayamlo inkevaru edhee matladakudadu. mee annayya vaallani kuudaa laeni ponee aasalu pettukovaddani cheppu" ani kopanga cheppi aayana akkadanundi vellipoyaaru.
harini tana plan sarigga panichesinanduku aanandinchindi. tandritho ontarigaa vellinappudu tanu andari meeda kalpinchi cheppi aayananu namminchindi. guruvugaaru cheppina chinna doshanni peddadi chesi choopinchagaligindi. evari chetha cheppiste andaru vintaro adhe chesindi.
krushnaveniki yem cheyyaalo thochatledu. anukokunda ilaa avutundani anukoledu.
harini inka edo cheptune undi. "amma! anduke kaavya maatimaatiki ikkadaku ravadam naaku nachaledu. mamayya vaallaku pelli chese taahatu ledu kada ani paisa kharchu lekunda cheseddamani anukuntunnaro ento, kavalante dabbu sahayam cheddamu. naannatho nenu maatlaadutaanu" andi pogarugaa.
"harini!!!" ani arichindi aame talli kopanga.
"notikochinatlu matladaku. mee naannagaaru ichina alusu valle nuvvu konchem kuudaa eduti vaalla manasulu ardham chesukokunda matladutunnavu. neelaage naaku venkat, kaavyalu kuudaa mukhyam. edhi ela cheyyaalo maaku telusu. nuvvu anavasaramgaa indulo kalpinchukoku." andi baadhapadutuu.
bayatanunchi antaa vintunna kaavyaki mathi poinattu anipinchindi. jarugutunnadi kalaa nijama annadi ardham kaaledu. jeevitam loo modatisaari tattukoleni baadha edho antaa aavahinchindi.
harini bayataku vastuu kaavyani chusindi. tanatho rammani bayataku teesukellindi. kaavya mounamgaa venuke nadichindi.
"chudu kavya, memu nee satruvulam kaadu. nuvvanta vine untaavu. ammaku teliyani oka vishayam neeku okati cheppali. ivannee neekenduku cheptunnanante nuvvu matrame naaku, ee intiki sahayam cheyyagalavu." andi kaavya mohamloki chustuu.
kaavya emi cheppe paristitilo ledu. neela vanka chustondi. ide time anukoni harini andukondi.
"nee jaatakamlo dosham undi kada? daanivalla neeku venkat ki gaanee pelli ayithe ammaku praanagandam ani guruvugaaru cheppaaru. mari venkat ku amma ante entha ishtamo neeku telusu kada? aa vishayam ammaki gaani venkat ku gaani chepte vaallu baadhapadataaru, leda ivemi pattinchukokunda ee pelli chestaaru. appudu ammakedaina ayithe appudu adhi evari tappu avutundi? anduvalla nenu ninnu okati adugudam anukuntunna." andi kasepu aagi.
"enti vadina cheppu?" ani maatram anagaligindi kaavya.
"ee vishayam neeku naaku tappa inkevariki teliyakudadu. nenu evariki cheppanu. nuvvu amma kshemam koredanivaite nuvvu cheppakudadu. okavela amma vaallu pelli ani balavantam cheste neeku ee pelli assalu ishtam ledu ani cheppali sarena?" andi harini.
kaavya mounaamgaa undatam chusi "enti emi matladavu? amma kosam aa maatram cheyyaleva?" adigindi harini.
"ayyo vadina ledu. nuvvu cheppinatte chestaanu. nuvvu cheppakapoyina nenu adhe chesedaanni. attayya naaku mukhyame. nenu anta swaardhaparuraalini kaadu." andi kaavya vache kanneellanu digamingutuu.
"thanks kaavya" ani lopalaku vellipoyindi harini.
kaavyaku prema ante ento telise munde antaa ayipoyindi. tanaki ippati varaku venkat inta mukhyamani anukoledu. ippude tanaku ardham avutondi. kaavya uyyala balla vaipu chustuu undipoyindi. okkarojulo antaa maaripoyindi. ikkada evvaru tanaku sontam kaadu ani cheppaka cheppi vellipoyindi harini. inka okka nimusham akkada undabuddi kaaledu. mulla meeda unnattu anipinchindi. okappudu entagaano nachina pradesam ippudu enduko anta goppademi kaadu anipinchindi.
taamu unde rendu gadula illey swargamla thochindi. saayantram elagaina naanammatho cheppi intiki vellipovali ani anukundi. venkat rakundane vellipovali ani nirnayam teesukundi.
kaavya cheppadame taruvai harini swayamgaa tickets teppinchindi. kaavyaku vaalla attayya, nanamma nachacheppaalani chusaru. "enduke ee hadavudi? selavulu inka unnaayi kada ?" ani.
aina kaavya oppukoledu. ammanu chudalsinde ani pattu pattindi. kaneesam venkat vachevaraku undamani adigindi krishnaveni.
deniki oppukoledu kaavya. mondigaa ilaa enduku pattu pattindo iddarikee ardham kaaledu. pelli muhurtam pettagaane cheppamani nanamma krushnaveniki cheppi bayaluderindi.
vaallu vellina padi nimushaalaku venkat vaallu vachaaru. ekkada kaavya, ammamma kanipinchakapoyesariki akkade kuurchunna harini ni adigaadu. eppudu vishayam chepdama ani koorchundi harini.
"emundira amma naanna mee pelli vishayamlo godava paddaaru. adhi kaavya vinnatlu undi. naaku ishtam lekunda meerandaru ela nirnayaalu teesukogalaru ani kopanga naatho tiketlu teppinchukoni vellipoyindi. nenu nuvvu vache varaku undamani cheppaanu. aina vinipinchukoledu. naakishtamleni pelli ela chestaaru ani kopaginchukoni vellipoyindi" andi.
"ammaku ennisaarlu cheppina anthe. tondara padaddu ani cheppina vinipinchukoru. sare nenu station velli vastaanu" ani harini arustunna vinipinchukokunda vellipoyaadu venkat.
inka trine aidu nimushaalalo bayaluderutundi anagaa vachaadu venkat station ki kaavya vaallanu vetukkuntu. hadavudiga anni pettelloki vetukutunnadu. kaavya dooram nunchi venkat ravadam chusindi. aame gundelu vegamgaa kottukovadam praarambhinchindi. evarinaithe tappinchukovaalani tanu hadavudiga bayaluderindo tana kalla mundu kanipinchesariki aameku yem cheyyaalo thochaledu. tanu chudanattu inkokavaipu tirigi koorchundi. ammamma antuu venkat vachesariki trine signal ichesadu.
"emitra idhi, ilaa parigettukoni vastunnavu? emayyindi?" ani kangaaru padindi nanamma.
"kaavya edhi nenu okkasari matladali" annadu aayaasapadutuu venkat.
"edhi ikkade undaali ekkadaku poyindi" ani tirigi chusindi. akkada kaavya kanipinchaledu.
"nenu chustaanu ammamma nuvvu kurcho" ani cheppi lopalaku ekkaadu venkat. ekki pakkaku tirugutundagaa kaavya atu tirigi niluchini undi. evaro venakaale undadam gamaninchi tirigi chusindi. edurugaa venkat navvutuu kanipinchaadu. akkada nunchi vellipotunna kaavya cheyyi pattukunnadu.
"kaavya cheppakunda vellipotunnava?" annadu bhadhaga.
"ledu bava ammanu chudali anipinchindi anduke ilaa" andi kaavya.
"naa meeda kopam ledugaa?" adigaadu venkat cheyyi vadalakundaane.
"oehoo " andi tala addamgaa ooputuu.
"hammaiah ekkada kopanga vellipotavo ani bhayapaddaanu. sare kaani amma edho andi anuko ilaa vellipovadamena? peddavaallu edho antaaru. neeku ishtam laeni pani evvaru cheyyaru. nenu cheppaanugaa nene neeku swayamgaa tella gurram meeda pellikodukuni testaanu ani. nuvvem bhayapadaku sarena?" annadu chetini nemmadigaa vadilestuu.
trine nemmadigaa kadulutondi.venkat digi cheyyi ooputunnaadu. kaavya edo cheppaboindi.kaani maatalu raledu.trine nemmadigaa vegam punjukundi.chustuu chustune venkat dooramayyipoyaadu.
modatlo prati vishayamlo aameku venkat gurtuku vachevaadu. nemmadi nemmadigaa tananu taanu mondigaa maarchukondi. prema oka virus lantidi. adhi tagginatte taggutundi kanapadakunda potundi. kaani manake teliyakunda edho oka time loo paikochi manalanu bhaadha petti potuntundi ani saripettukundi kaavya.
selavulu ayyaka mundu velli paavanini kalavali ani anukundi kaavya. anni vishayaalu cheppali ani tega aaraatamgaa undi. paavaniki tappa inkevariki cheppukogaladu? aame tallidandrulu oka maamuulu madhyataragati tallidandrulu. vaallu annee jeevitamlo saffiga gadichipovali anukune manushulu. e maatram chinna ibbandi vachina tattukoleni vaallu. idemi jeevanmarana samasya kakapoyina kaavyaku adhe aame jeevitamlo ippativaraku eppuduu chudani, anubhavinchani bhaadha.
aame aalochanalaku antaraayam kaligistuu fon mogindi. vinipinchinaa vinipinchanattu oorukundi.
"emite fon alaa mogutunte ettavu?" ani visukkuntu amma ettelopu adhi mrogatam aagipoyindi.
"emito pilla ekkado oohallo telutuntundi" anukuntu vellipoyindi.
kaavyaku ekkada tana baava fon chestado ekkada matladalsi vastundo ani aalochistondi. eppudu fon mogutunda ani chuse tanaki ippudu mogakunda unte bagundu ani praardhistoondi. aalochistuu edho tagilinattu anipinchi kindaku chusindi. edho kaagitam chuttabetti undi. ekkada nundi vachinda ani chuttu chusindi. edurunti srinugaadu vekiligaa navvutunnadu.
"ippatiki idhi ebhaiyyo lav leter. enduku visurutaado ee panikimaalina kavitvaalu. bayataku vaste chaalu rady ayipotadu. tana intlo vaallo, vaalla intlo vaallo chuste entha rabhasa? repu mallee mohalu chusukogalama" ani manasulo anukuni vaadi edurugaane chinchi paresi atu chudakunda lopalaku vachesindi.
Stories, manasunna prema navala | comments (2)
•Thursday, July 15, 2010
hyderabad loo trafic antene oka mahaa samudram. andulo autolo station chere sariki sagam prayaanam ayinatte. kaavya naanammatho trine loki nadichindi. tiffin tinesi berth meedaki ekkesaaru. nanamma loyar loo kaavya appar loo ekkaaru. madhya berth loo baava yem chestunnado ani kindaku tongi chusindi. talakinda cheyyi pettukoni aalochistunnadu.
"yem bava nidrapoleda?" andi kaavya tongi chustu.
"ledura nidra raledu.kapala kayaliga?" annadu venkat.
"deniki kapala? ee saamaanullo emundi.teesukupothe teesukuponi" andi kaavya.
"saamaanulu kaadu ninnu evaranna ettukellipotaru ani" annadu navvutuu venkat.
"aahaa nuvvedo sinima heero laga fiting cheddamana?" kavvistuu andi kaavya.
venkat navvi oorukunnaadu. kaavya maatlaadutuunae nidraloki jaarukundi. venkat maatram alochistune unnaadu. amma naanna taruvaata kaavya gurinche ekkuvagaa alochistaadu. edho teliyani bandham. annayya, akkayya vaalla vaalla jeevitaalu chusukunnaru. tanu maatram ammaku daggaragaa undaali ani akkade lecturer gaa cheripoyadu. kaavya vesina pratee aduguu pratyekamgaa gurtupettukunnada. eppudu adhi premagaa maarindo tanake teliyadu. cony enaadu kaavyaki cheppaledu. tanaki taanugaa nirnayaalu teesukune daka cheppakudadu ani anukunnadu.
eppudu nidraloki vellado teliyadu. melukuva vachesariki kovvuru cherukunnaru. kaavya appude lechi, kuurchuni godavari chustondi. trine nemmadigaa godavari bridge meedagaa veltondi. dooramgaa padavalu chudataniki entho bagunnayi. pillalu andaruu kitiki daggaraku cheri kuurchunnaaru. kontamandi dannam pettukoni dabbulu vestunnaru. trine rajamandri cherukundi.
intiki velladamtone venkat kaavyaku ishtamainavanni teppinchaadu. eppudu paina kattesi unde uyyala balla teesi biginchaadu. kaavya rojanta poolu, mokkalu ani tirugutune undi. entho premagaa tana baava penchukunna paavuraalu, chilakalatho aadukundi, prapanchamloni santosham antaa ikkade undi annattu. chinna chinna korikalu chinna prapancham andulo prema, aapyaayata. tanu puvvullo puvvugaa,oka paavuramai ee thotalo undipothe bagundu anipistondi kaavyaku.
raatri bhojanaalu ayyesariki raatri padi ayyindi. andaru daba ekkaaru. mamayya pakkana kuurchuni chinna pillalaagaa edo kaburlu cheptondi kaavya. inkoka vaipu nanamma, venkat talli krishnaveni kuurchunnaaru. venkat vachi pakkane kuurchunnaadu.
"entamma anta deekshagaa chustunnavu" adigaadu venkat.
"yem ledura, kaavya vachindante sandu chivari daaka vinipistundi daani gola. eppuduu nissabdam gaa unde illu kottagaa kalakalalaadutuu untundi. mana daggare undipothe bagundu anipistundi. chudu mee naannagaarito matlade dhairyam evariki undi? ayanatho kuuda kalagalipi matlade amaayakatvam tanalo undi.kalmasham lekunda kalagolupugaa untundi " andi amma.
"daanidemunde krishna, mee annayyatho nenu maatlaadataanu peddadi pelli ayyaka veellakee cheseddam" andi nanamma.
"ammamma alanti panulu cheyyaku. meeku eppudu chusina evaru pelli cheddama ani plan vestuntaaru. ippudu pelli ani daani chaduvu paadu cheyyoddu. kaavya baga chaduvukuni tanu swantamgaa nirnayaalu teesukune varaku evvaru emi matladaddu" annadu venkat seerius gaa.
"adhi chaduvukuni yem udyogaalu cheyyali?" andi krishnaveni.
"udyogaalu cheyyali ani kadamma oka gruhinigaa unna, leka udyogaaniki vellinaa edaina sare chaduvu mukhyam. repu pillalaku edanna cheppalanna tanaku taanugaa edanna nirnayam teesukovalanna annee telusukoni undadam avasaram. tanakantu oka identity yerparuchukovali. adhee kakunda ee vayasulo snehitulu, kaleji ani enni saraadaalu untaayi. anni anubhavaalu chusi tanakantu oka sonta abhiprayam erparuchukune roju ravali. meeku chans iste ippude pelli chesesi inko samvatsaraaniki oka pillani kanicheyyamani antaaru" annadu venkat navvutuu.
"avunura, meeru telivaina ee kaalapu pillalu. meekunna telivi maaku ekkadidi. edho maaku maa peddalu cheppina vidhamgaa memu naduchukuntunnamu. aa kaalamlo oka abbaito navvutuu matladithe tappu anevallu kaani enduko cheppevallu kaadu. maaku ani sonta abhipraayaaluu undeva? ippudenno aalochanalu enno maarpulu" aandi venkat talli edho kolpoinatlu.
daanitho nanamma andukondi. "naaku naa padava yeta pelli chesaru. padahaaru ellu vachedaka maa ammagarintlone unna. appudappudu mee taatagaaru vachi pothundevaaru. kaani andari munde matladadam. ontarigaa kalavadam kudaraka oka roju nenu aadukuntunte saikil meeda vachi venakaala koorchopettukuni sinimaki teesukellaaru".
pakkane kaavya vachi kuurchuntuu, "enti nenu lekunda edho cheppesukuntunnaru" andi.
"yem ledu ammamma tana lav story cheptondi" annadu venkat talagada meeda padukuntu.
"cheppu nanamma nenuu vintaanu" andi kaavya interestingaa.
nanamma malli cheppadam modalu pettindi...
"memu sinima ki vellina sangati vaalla naannagaariki telisinattu undi. chitakabadarata aayanni, taruvaata naa maridi cheppagaa telisindi. rendu vaaraalaku chusanu mallee, paapam dooram nunche chusi vellipoyaaru. padahaaru ellaku taatayyagaarintiki vellaanu. aayanaku appudu iravai. chaduvukosamani wizag vellalsi vachindi. nenu lenide vellanani godava chesi teesukellaaru. inka appati nunchi ayana chanipoyevaraku nannu entho premagaa chusukunnaru. tommidava taragatito aagipoyindi naa chaduvu. aayana valla pustakaalu chadivedaanni eppudaina. iddaru pillalu puttaka kuudaa ayana chaduvukunnaru. aa taruvaata laa puurti chesaru. nenu pillala pempakamlo munigipoyanu. oollo aayana tammullu kashtapadi polaalu chusukoni eeyanaku dabbu pampevaaru. appudade swargam anipinchedi. naakaithe iddare pillalu cony naa thoti snehituraallaku padi mandi paine pillalu. okkokka biddaku oka rendu samvatsaraalu vesukunna oka iravai samvatsaraalu andulone gadichipoyevi. inka swanta abhipraayaalaku aalochanalaku chotekkada untundi?" andi inka muginchesinattu.
"taatayya chala romantic kada nanamma?" andi kaavya maimarichi vintuu.
"avanni naaku teliyadu cony, ayana chanipoyevaraku kuudaa prati adivaaram tappakunda hotal ki teesukelli aa tarvaata sinima chupinchevaaru" andi nanamma prapanchamlo tananta adrushtavanturaalu lenattu.
venkat amaayakamgaa cheppukuntu potunna avida daggaragaa vachi rendu buggalu pattukonnadu chinnapillanu muddu chestunnattu. "ee saari nunchi nenu teesukeltaanu ninnu sinimaki" annadu premagaa.
aa vayasulo vaallanu ekkuvagaa pattinchukunevallu takkuve. edho teevi seerial chusukuntunoo leka evaranna matladevallu untara ani chustuntaaru. aavida kallallo tadi evaranna gamanincharo ledho kaani venkat maatram gamaninchaadu.
"repu proddunne harini vaalla aadapaduchutho vastondi. ee kaburlu mallee eppudaina cheppukovachhu velli padukondi" andi venkat talli.
harini vachina hadaviditho illanta nindipoyindi. manushulu ekkuva avadamtho vantalu rakarakaalu puramaayinchindi krishnaveni. pelli hadavudi appude modalu ayinattu undi. vantintlo aadavaallu cherithe inka vere cheppakkarledu.
"amma, vaallu vache rendu nelallo manchi muhurtam chusi fon chestamu ani cheppaaru. migata vishayaalu annee matladesanu. muhurtam pettaka pelli battalu konali anthe" ani hadavidiga cheppesindi harini.
"adanta nuvve chusukovali.naaku kaalu cheyyi aadadu. intakee mee aadapaduchuki coffy kavalemo chusira" andi krishnaveni.
"tanu appude levadulemma. paapam prayaanam chesi alasipoyindi. benguluru nundi ravadam ante telika? tanaki ee palletoollu ante antagaa nachavu. cony kaakinaadalo edo pani undi ante naatho rammannanu. meeru kuudaa okasari chustaru ani. repu venkat ni okasari kakinada teesukelli rammanu" andi harini.
intalo kaavya parigettukuni vachindi. "attayya naaku oka kaafi " ani harini vaipu tirigi "haay vadina ela unnaavu? enti konchem gundugaa tayarayyaavu?" andi kontegaa.
"nuvveppudu tagaladdavu?" andi harini visuggaa.
"nee kanna munde vachanu vadina. idigo ee vada tinu. entha bagundo attayya chesindi" andi kaavya.
"adhi nuvvem cheppakkarledu. maa amma sangati naaku telusu" andi harini visurugaa.
"enduke daanimeeda mandipadatavu vachi ragane" andi nanamma.
"pratisaarii daannenduku ventesukoni vastaavu. adhi vachi ippudu yem cheyyali ani, pelli time ki vaste saripoda?" chiraakugaa andi harini.
"daaniki ikkadaku vache hakku, adhikaaram undi. yem nee vayyari aadapaduchu raga lenidi kaavya vaste enti?" andi nanamma sanukkuntu.
"ammamma! maa aadapaduchuni inkomata ante oorukunediledu" andi harini kopanga. kaavya vaipu okasari visurugaa chusi akkadanundi vellipoyindi.
"abbabba! iddarikee okka kshanam padadu kada" ani tala kottukundi krishnaveni.
"amma daani sangati telusu kada. telisi enduku daanitho godava?" andi krishnaveni.
"sarele " ani chinna pillalanu kopaginchukunnattu moham pettindi nanamma.
venkat tandriki jaatakaalalo chala nammakam ekkuva. epanaina manchiroju chustegani cheyyaru. annee aayana gurigaa namme guruvugaaru chepte kaani cheyyaru. nammakaalu ekkuve. tana koothuru harini puttagaane tanaku aishwaryam kalisi vachindi ani aayana gatti nammakam. anduke harini gaaraabamgaanu mondigaanu perigindi. ikkada unna tana pratyekata tana attavaarintlo kuudaa undaali ani aasinchindi. adhi akkada dorakka aame tanani tane marchipoyi tana chuttu oka paridhini erparachukoni adhe prapancham anukuni untundi. annayyaki tanu cheppina tana attagaari vaipu sambandham kudirchindi. ippudu tammudu ki tanaku varusaku aadapaduchu ayina swapnanu ichi cheyyaalani aalochana. ee vidhamgaa tanaku oka pratyekata untundi ani aame aasha.
tandritho paatuu harini kuudaa vaalla guruvu gaari daggaraku bayaluderindi. pelli kaboye vaalla jaatakaalu chuupinchi ravalani aayana uddesam. kaavya nanamma tana koothuru krushnavenini rahasyamgaa pilichi kaavya jaatakam kuudaa chuupinchamani cheppindi. aa pani aavida hariniki appaginchindi. harini oka nischayamtho munduku nadichindi.
Stories, manasunna prema navala | comments (4)
intaku mundu kuudaa haasya natulani pradhaana paatradhaarulugaa ( heerolu ) gaa chesi teesina cinimaalu chalane vachayi cony ee saari suneel thoo action cinimala specialist rajamouli anagaane ela teestado anna kutuhalam chala mandi unde untundi. sinima sets meeda unnanta varaku gopyam gaa unchi, vidudalaku kaasta mundu kutuhalam penchela marcheting cheyyatam loo jakkanna siddahastudu. ippativaraku otami erugani rajamouli sinima anagaane sinima priyulu aatruta gaane eduru chustunnaru. rajamouli sinima mottam gaa chuste lopalu kanipistunna, adbhutam anipinchela undakapoyina, cinemalo rendu muuduu seans prekshakula emotions ni taaraasthaayiki vellelaa chestayi. ikkade rajamouli gelichedi. himsa, shrungaaram paallu ekkuve unna, comersial sinimaki aa maatram hangulu addalemo !
rajamouli anni cinemalaki tana babai keeravaani nee sangeeta darsakudigaa pettukunnaru, eppatilaage ippudu kuudaanu. rajamouli anagaane catchy tunes istaro leka keeravaani daggara tanaku kaavaalsina catchy tunes nu rajamouli nee select chesukuntaro cony, daadaapu anni cinimala vijayam loo keeravaani sangeetaaniki simhabhaagam undi. paatala sangeetam thoo paatu baground score kuudaa chala baga istaaru keeravaani.
ika maryaada ramanna paatala vishayaanikoste. deentlo ayidu paatalunnaayi. paatalannee modatisaari vinagaane nachesai. ee paatallo mukhyam gaa nachindi saahityam. maamuulugaa roju vaarii maatalatho paatugaa chakkani telugu saahityam ee paatallo kanipistundi.
1. ammai kitiki pakkana
kaarunya gontu chala rojula taruvaata vinnaanu mallee. kaarunya thoo paatu chaitra gontu kaliparu ee paataki. chaitra gontu tana paerulaage pratyekam gaa undi. saradaagaa undi ee paata. edho nalupu telupu kaalam naati paatala anipistundi, aina bagundi soothing gaa..chakkani vaaduka bhashalo saahityam bagundi. mukhyam gaayakula uchchaana spashtam gaa vintaaniki chevullo tene posinanta challaga undi. ananta sriram saahityaanni andinchaaru.
2. udyogam poyindi
ramajogayya saastri gaaru sarada maatalatho udyogam povadaanni kuudaa navvukunela vraasaaru. maatalatho aadukunnaaru asalu. ranjit paadaaru ee paata. bagundi saradaagaa !
3. telugammaayi
idedo groop foto sang laa undi. e sandarbham loo vastundo mari. keeravaani geetaa maadhuritho kalisi paadaaru. ananta sriram saahityam icharu. geetaa madhuri, keeravaani gontulaki abhimaanini kaakapoyina ee paataki saripoyela chakkagaane paadaaru. keeravaani baane paadataaru cony, heero gontu material kaadanipistundi. husharuga padina edho baadhapadutuu paadinatluntundi. pallavi vegam gaa undatam, paatalo unde variations valana ee paata kuudaa naaku nachesindi.
4. raaye raaye
rajamouli cinemallo oka ainam sang undalsinde. masala baga dattinchi vadulutaaru. konni padaalu sensar kotaki gurautaayi kuudaa, udaa: vikramaarkudilooni callagy paapala bassu, chhatrapati loni mannela tintivira krishna.. anta ghaatu ee paatalo ledulendi. bampar affer loni ramanamma paata effect kaabolu, raghu kunche thone ee paatani paadinchaaru. geetaa madhuri thoo kalisi paadaaru raghu. maanchi mas masala sang. evaro chaitanya prasad ane atanu saahityaanni andinchaaru. ilanti paatallo saahityaanni vinakkarledu. music loo unde beat matrame gurtundipotundi.
5. parugulu teeyi
ee paata heero parugula venaka vache paata laa undi. Background song. baalu gaaru paadaaru, konchem ekkuva aavesam thone paadaaru. vayasu prabhaavamemo gontu alasipotundi.
mottammeeda chuste naaku modati moodu paatalu nachayi baga, migata renditilo masala paata kuudaa parledu, chivaradi tera meeda baguntundemo mari.