మనం బావుంటే చాలు. మన పిల్లలు పైకొస్తే చాలు. ఇతరుల విషయాలు మనకెందుకు? అనే స్వార్థపరమైన మన ఆలోచనలు మారాలని స్వామీజీ మనకు గుర్తు చేస్తున్నారు. మనం సంఘజీవులం. సంఘంనుండి ఎంతో లాభం పొందుతున్నాం. ఎందరో శ్రమిస్తేనే కాని మన కడుపులు నిండవు. మనకు రోజు గడవదు. కానీ, ఆ శ్రమించేవారి బాగోగులను మనం ఒక్క క్షణమైనా పరిశీలిస్తున్నామా? వాళ్ళ కడుపులు నిండుతున్నాయా? వాళ్ళ పిల్లలకు చదువులు అందుతున్నాయా? వాళ్ళ రోగాలు నయమౌతున్నాయా? వాళ్ళకు కప్పుకొనేందుకు దుప్పటి, తలదాచుకుందుకు కప్పు ఉన్నాయా? అని మనం పట్టించుకుంటున్నామా? వారిని మన కుటుంబసభ్యులలాగానే మనం రక్షించుకోవటం మన కర్తవ్యం. అలా చేస్తేనే మన సంఘానికి ఆరోగ్యం.
manam bavunte chaalu. mana pillalu paikoste chaalu. itarula vishayaalu manakenduku? ane swaarthaparamaina mana aalochanalu maaraalani swamiji manaku gurtu chestunnaru. manam sanghajeevulam. sanghamnundi entho laabham pondutunnam. endaro shramistene kaani mana kadupulu nindavu. manaku roju gadavadu. cony, aa shraminchevaari bagogulanu manam okka kshanamainaa pariseelistunnaamaa? vaalla kadupulu nindutunnaya? vaalla pillalaku chaduvulu andutunnaya? vaalla rogaalu nayamoutunnaya? vaallaku kappukonenduku duppati, taladaachukunduku kappu unnaya? ani manam pattinchukuntunnama? vaarini mana kutumbasabhyulalaagaane manam rakshinchukovatam mana kartavyam. alaa chestene mana sanghaaniki aarogyam.