అప్పటివరకు కళ్ల ముందున్నవన్నీ హఠాత్తుగా అంతర్థానమవుతుంటే... చుట్టూ ఉన్న చెట్టు, పుట్టతో అన్నీ కాలగర్భంలో కలిసిపోతుంటే... ఒక రోజు కళ్లముందు గాఢాంధకారం అలముకుంటుంది... మనసంతా శూన్యమవుతుంది...
అప్పుడేం చేయాలి? అ వినాశనానికి దూరంగా ఎలా ఉండగలగాలి? అజ్ఞానాన్ని పోగొట్టుకుని జ్ఞానమార్గంలోకి ఎలా వెళ్లాలి? కమ్ముకున్న చిమ్మ చీకట్లను చీల్చుకుని వెలుగు బాటలోకి వెళ్లడం ఎలా?
వీటికి సమాధానం బృహదారణ్యకోపనిషత్తులో కనిపిస్తుంది.ఉపనిషత్తు మొదటి అధ్యాయం మూడో బ్రాహ్మణంలోని 28వ మంత్రం ఎంతో ప్రసిద్ధి చెందింది.
'అసతోమా సద్గమయ
మృత్యోర్మా అమృతంగమయ...'
అసత్యం నుంచి సత్యానికి, చీకటి నుంచి వెలుగులోకి, మృత్యువు నుంచి అమృతత్వానికి నన్ను నడిపించు...అని భగవంతుణ్ణి ప్రార్థించడమే అన్ని దుఃఖాల నుంచి ఉపశమనం కలిగిస్తుంది.
ఈ ప్రపంచం అశాశ్వతమన్న విషయాన్ని గ్రహించి సత్యమూ, నిత్యమూ అయిన పరబ్రహ్మను తనలోనే దర్శించినప్పుడు మనిషి అమృతత్వాన్ని పొందుతాడు. దానికి కావాల్సింది నిరంతర ప్రయత్నం. చిత్తశుద్ధి. అదే ఈ మంత్రార్థం.
appativaraku kalla mundunnavanni hataattugaa antarthaanamavutunte... chuttu unna chettu, puttatho annee kaalagarbhamlo kalisipotunte... oka roju kallamundu gaadaandhakaaram alamukuntundi... manasanta shoonyamavutundi...
appudem cheyali? a vinaasanaaniki dooramgaa ela undagalagaali? agnaanaanni pogottukuni ghnaanamaargamloki ela vellaali? kammukunna chimma cheekatlanu cheelchukuni velugu bataloki velladam ela?
veetiki samadhanam bruhadaaranyakopaniththu kanipistundi.upanishattu modati adhyayam moodo braahmanamlooni 28va mantram entho prasiddhi chendindi.
'asatoma sadgamaya
mrutyorma amrutangamaya...'
asatyam nunchi satyaaniki, cheekati nunchi veluguloki, mrutyuvu nunchi amrutatvaaniki nannu nadipinchu...ani bhagavantunni praarthinchadame anni dukkhala nunchi upasamanam kaligistundi.
ee prapancham asaaswatamanna vishayaanni grahinchi satyamuu, nityamuu ayina parabrahmanu tanalone darsinchinappudu manishi amrutatvaanni pondutaadu. daaniki kaavaalsindi nirantara prayatnam. chittasuddhi. adhe ee mantraartham.