ఎనిమిదో సముద్రం – సారంగ
కథా సారంగసంచిక: 15 సెప్టెంబర్ 2018
ఎనిమిదో సముద్రం
ఒక వేళ స్మిత, ఇతడు చెప్పే సముద్రం వైపు వెళ్లిందేమో! అక్కడకి వెళ్లి వెతికితే దొరుకుతుందేమో!
నాపై ఎవరో కొరడా ఝళిపించిన చప్పుడు. కొస చెళ్లున తగిలింది. ఉలిక్కిపడి లేచాను. ఉన్నపళంగా మెలకువ రావటానికి కారణం? చీడపురుగులా విడవకుండా మెదడుని కొన్నాళ్లనుంచి తొలుస్తున్న ఒక పీడకల.
నాలో ఉన్న వెలుగేదో తేలిపోతూ, తొలగిపోతున్న అనుభూతి. ఇన్నాళ్లూ నాలో అంతర్భాగమయిన ఆమె నాకు వీడ్కోలు చెపుతున్న భావన. వెళ్లిపోతున్న విషయం నేను గమనిస్తున్నానో లేదో చూడటానికన్నట్లు, ఆమె మాటిమాటికీ వెనక్కి చూస్తోంది. వెళ్లకుండా ఆపటం కోసం ఆమె వెనక పరిగెడుతున్నాను. ఆమె దగ్గరకి చేరటానికి నా వేగం సరిపోవటం లేదు. నేను వేగం పెంచినకొద్దీ, తన వేగం రెట్టింపు అవుతోంది. దాంతో, క్షణక్షణానికీ మా ఇద్దరి మధ్య దూరం క్రమంగా పెరుగుతోంది. కొద్ది నిమిషాల తర్వాత ఆమె రూపం కనుమరుగయింది.
ఊపిరందక నేను ఉక్కిరిబిక్కిరవుతున్నాను. ఇక ముందుకు సాగలేక ఆగిపోయాను.
నా మనసును 'ఇక నేను ఒంటరిని' అన్న ఆలోచన ఒక్కసారిగా ఆవరించింది. ఉప్పెనలా దుఃఖం కమ్ముకుంది. దాన్ని ఆపటం నా వల్ల కాలేదు. గుండెలు బాదుకుంటూ ఏడుస్తున్నాను. గొంతు పగిలిపోతోంది. రక్త నాళాలు చిట్లిపోతున్నాయి. విషాదం ఇంత బీభత్సం సృష్టిస్తుందా?
మెలకువ వచ్చి కళ్లు తెరిచాను. తేరుకుని చుట్టూ చూశాను. ఇంటి తలుపులు వేసినవి వేసినట్లే ఉన్నాయి. తడిమి చూశాను. నాతో ఉండాల్సిన స్మిత స్పర్శ తగల్లేదు. మరోసారి కళ్లు నులుముకుని పరిసరాలని గమనించాను. అరచేతులకి తడి తగిలింది. అయితే నేను నిజంగానే ఏడ్చానన్నమాట! కలలో కలిగిన ఒక అనుభవానికి, కలలో ఉండి మానసికంగానే కాకుండా, వాస్తవంలో కూడా భౌతికంగా స్పందిస్తామా?
గబగబా మంచంమీంచి దిగి నిలువుటద్దంలో నా ప్రతిబింబం చూసుకున్నాను. ముక్కలు ముక్కలుగా కనపడుతున్న పీక్కుపోయిన ముఖం. కళావిహీనమైన కళ్లు. కళ్లక్రింద కన్నీటి చారికలు. తడారి పొడిబారిన పడ్డ పగిలిన పెదాలు. అడ్డదిడ్డంగా పెరిగిన గడ్డం. తైలసంస్కారం లేని జుట్టు. నన్ను నేనే గుర్తుపట్టేలా లేను. విరక్తిగా ఒక నవ్వు నవ్వుదామని ప్రయత్నించాను. విస్మతదేహభాషని వ్యక్తపరచటం నా వల్ల కాలేదు.
నాకు చెప్పకుండానే స్మిత, నన్ను నిజంగా వదిలి వెళ్లిపోయిందా? తెల్లవారుఝామున వచ్చిన కలలు నిజమవుతాయంటారు. నాకొచ్చిన కల వస్తూండగానే నిజమయిందా? ఎదురవబోయే నిజమే సమాంతరనైజంతో స్వప్నమయిందా? ఏది జరిగినా ఫలితమొకటే! నా మెదడు ఒక్కసారిగా స్తంభించినట్లనిపించింది.
నా జీవితంలో తాను తప్ప నా మనసుకు దగ్గరయిన వారు ఎవరూ లేరు. నేను హృ'దయ'పూర్వకంగా కావాలనుకున్న కరుణ నన్ను ఇష్టపడలేదు. నన్ను ఇష్టపడిన శాంతిని నేను వద్దనుకున్నాను. స్మితయినా నాతో మిగులుతుందనుకున్నాను. ఇప్పుడు ఆమె కూడా దూరమయింది. నన్ను వదిలేసి తాను ఎక్కడికి వెళ్తుంది? ఎక్కడికి వెళ్లుంటుంది? ఇప్పుడు తనకోసం ఎక్కడ వెతకాలి?
ఒకటొకటిగా మెదడులో బద్దకంగా ఒడలు విరుచుకుంటున్న తలపులు. ఆ విరుపుల్లో రాత్రి మా ఇద్దరికీ జరిగిన సంభాషణ గుర్తుకొచ్చింది.
ఉన్నదేదో తిని మంచం మీద వాలాను. నాలోకి పరీక్షగా చూస్తూ తాను.
"ఇంతకు ముందున్న ఉత్సాహం మీలో ఇప్పుడు కనపడటం లేదేం?" పరధ్యానంగా ఉన్న నా భుజం మీద చెయ్యి వేసి అడిగింది స్మిత.
"ఏం లేదు. అలసటగా ఉంటోంది," నిస్సత్తువగా నేను జవాబు చెప్పాను. అపస్వరాలు పలుకుతున్న నా స్వరంలో నా మానసిక పరిస్థితి నాకే తెలుస్తోంది.
వారం రోజుల్నుంచీ ప్రతిరోజూ సాయంత్రం తానలా అడుగుతూనే ఉంది. ఏదో ఒక జవాబు చెప్పి నేను తప్పించుకుంటున్నాను. ఇంతకు ముందు నేను చెప్పింది ప్రశాంతంగా వినేది. 'నువ్వు చెప్పేది నిజం కాదని నాకూ తెలుసు' అన్నట్లు చూసి ఊరుకునేది. అంతకు మించి రెట్టించేది కాదు. ఈ రోజు పరిస్థితి మారింది.
"ఇన్నాళ్లనుంచి నేను మీతో ఉంటున్నాను. అలసటకీ, నిరుత్సాహానికీ తేడా తెలుసుకోలేనా?" అడిగింది. ఆమె గొంతులో నా పట్ల సహానుభూతి.
"అసలు విషయం చెప్పేద్దామా?" అని ఒక్క క్షణం అనిపించింది. చెపితే తాను తట్టుకోగలదా?
"మన భవిష్యత్ గురించే నా ఆందోళనంతా!"
"ఇప్పుడేమయిందని?"
"ఏం కాలేదని అడుగు," అన్నాను.
"ఇలా ఉన్నాం, చాలు అనుకుంటే దిగులే లేదు. అలా ఎందుకు లేం? అన్న ప్రశ్న వేసుకుంటేనే సమస్య. ఉండటం అనేది సాపేక్షికం. లేదు అనుకుంటే ఎంతైనా సరిపోదు,"
"నువ్వు చెప్పినంత తేలిక కాదు, అలా అనుకోవటం,"
"నా సహాయం తీసుకోండి. ఏ సమస్యనైనా తేలిగ్గా తీసుకోగలరు,"
నా గుండె బరువుని దించుకోవటానికి ఎన్నాళ్లు తనమీద ఆధారపడటం? వేరే గత్యంతరం లేదా? నా నిస్సహాయత మీద నాకే కోపం వచ్చింది. దాంతో పాటు ఆపుకోలేనంత దుఃఖం కూడా వచ్చింది. తాను ఏమనుకుంటుందో అని కూడా చూడకుండా కాసేపు వెక్కివెక్కి ఏడ్చాను.
"ఇప్పుడేం కొంపలు మునిగిపోయాయని అంతలా ఏడుస్తున్నారు. అలా ఏడవకండి! నేను మీ తోడుగా ఉండటానికి సిద్ధంగా ఉన్నప్పుడు మీరా పని చేయటం నాకు నచ్చదు," ఓదార్చటానికి ప్రయత్నించింది.
అయినా నా కన్నీళ్లు ఆగలేదు. ఒకప్పుడయితే, నా దుఃఖం ముందే తెలుసుకుని, కన్నీళ్లు బయటికి రాకుండా అడ్డుపడేది. ఈసారి తనవైపునుంచి అలాంటి ప్రయత్నం ఏమీ లేదు. నాతో తాను విసిగిపోయిందా? తనకి తెలియకుండా నేను తలకెత్తుకున్న మోయలేని బరువు నా అంతట నేను దించుకోటానికి ఒక అవకాశం ఇస్తోందా? ఇంక నన్ను ఓదార్చటం తన శక్తికి మించిన పని అనుకుంటోందా? నాకేమీ అర్థం కాలేదు. తాను మాత్రం మౌనంగా చూస్తూ నాకు దూరంగా జరిగింది. అది జాలో, సానుభూతో నాకు తెలీలేదు.
నిన్నటి జ్ఞాపకంలోంచి నేటి అనుభవంలోకి వచ్చి పడ్డాను. కట్టుకున్న లుంగీ లాగి మంచం మీద పడేసి గబగబా బట్టలు మార్చుకున్నాను. ఉన్నా లేకపోయినా ఒకటే అనిపించే తాళం వేసి మేడ మీద ఉన్న నా గదిలోంచి బయటపడ్డాను. మెట్ల మీదనుంచి దూకుతున్నట్లుగా క్రిందకు దిగాను.
ఇంటావిడ గేటు ముందు ముగ్గు వేస్తోంది. స్మిత వెళ్లటం తాను చూసిందేమో? అడిగి చూస్తే?
"స్మిత కనపడటం లేదు. ఎటు వెళ్లిందో తెలీదు. తాను మెట్లు దిగి వెళ్లటం మీరేమన్నా చూశారా?"
"లేదే! వారం రోజుల క్రితం నీతో చూడటమే ఆమెని. అయినా నువ్వు లేకుండా తాను ఒంటరిగా ఎక్కడికీ వెళ్లదుగా," నా వంక అనుమానంగా చూస్తూ జవాబిచ్చింది ఆమె.
"నిజమే! నాకూ అదే ఆశ్చర్యంగా ఉంది," అంటూ నడక సాగించాను. నాలుగు అడుగులు వేసి ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి చూశాను. అప్పటిదాకా నాతో మాట్లాడిన ఇంటావిడ ఇప్పుడక్కడ లేదు. ఆమె గీసిన ముగ్గూ కనపడటం లేదు. 'చిత్రంగా ఉందే' అనుకుంటూ క్షణాల్లో మెయిన్ రోడ్డు మీదకి చేరుకున్నాను.
"సముద్రం! సముద్రం!" అరుస్తున్నాడు ఒకతను ఒక రథం పక్కన నిలబడి. సారథి అనుకుంటాను. రథం నిండా రకరకాల వయసున్న జనం క్రిక్కిరిసి ఉన్నారు. వాళ్ల రూపాలు విషాదానికి ప్రతిరూపాల్లా ఉన్నాయి. రథానికి పూన్చిన కాలవర్ణ జవనాశ్వాలు పరిగెట్టటానికి ఆయత్తమవుతున్నాయి.
ఇదేంటి? ఇతనిలా అరుస్తున్నాడు. సముద్రం వైపు రథం వెళ్తోందనీ, అటు వైపు వెళ్లదలుచుకున్నవాళ్లు తన రథం ఎక్కొచ్చనా అతని ఉద్దేశం. ఈ ఊర్లో సముద్రమే లేదు. అది కూడా తెలీదా? ఇతడికి.
"ఈ ఊళ్లో సముద్రం ఎక్కడుంది?" అడిగానతన్ని. అడుగుతూ అతని కళ్ల వైపు ఒక్కసారి చూశాను. అవి మూతపడటం లేదు. నా ప్రశ్న విని, నా వంక అదోలా చూశాడు. తర్వాత వికృతంగా నవ్వాడు.
"సముద్రం ఎక్కడుంటుంది? అది ఊళ్లో ఉంటే జనం ఉండలేరు. అది తనకి ఇష్టం ఉండదు. అందుకని ఊరు బయట ఉంటుంది. అంతమాత్రం తెలీదా?" అతడి దగ్గర్నుంచి ఎదురుప్రశ్న ఎదురయింది.
"నాదిదే ఊరు. నాకు తెలిసి ఈ ఊళ్లో కాదు కదా, వంద కిలోమీటర్ల దరిదాపులో ఎక్కడా సముద్రం లేదు. నిన్నటి దాకా లేని సముద్రం ఒక్క రాత్రిలో ఎక్కడ్నుంచి పుట్టుకొచ్చింది?" అన్నాను.
"నిన్న లేనిది ఇవ్వాళ ఉండకూడదని లేదు. నిన్న ఉన్నది ఇవ్వాళ ఉండాలనీ లేదు. నిత్యనిరంతరపరిణామం ప్రకృతిసహజం. మీరు లేదనుకునే సముద్రం ప్రజలు ఉన్న ప్రతి ఊర్లోనూ ఉంటుంది. నా మాట నమ్మండి. అనవసరమయిన అనుమానాలూ, అందులోంచి పుట్టుకొచ్చిన ప్రశ్నలు. అనవసర కాలయాపన. మీరు అక్కడకి వెళ్లాలనుకుంటే రథం ఎక్కండి. అక్కడ మిమ్మల్ని దింపే పూచీ నాది," అతడు విసుగ్గా అన్నాడు.
నా మనసులో ఒక ఆశ తళుక్కున మెరిసింది. ఒక వేళ స్మిత, ఇతడు చెప్పే సముద్రం వైపు వెళ్లిందేమో! అక్కడకి వెళ్లి వెతికితే దొరుకుతుందేమో! మనసు బలహీనమయినపుడు అనుమానం విశ్వాసం అవుతుంది.
రథం ఎక్కి కూచున్నాను. నా చుట్టూ ఇరుక్కుని కూచున్న వాళ్లని పరీక్షగా చూశాను. కొందరు ఒంటరిగా. మరికొందరు చిన్నచిన్న గుంపులుగా. మూసపోసినట్లు, అందరి మొహాల్లోనూ ఒకేరకమయిన హావభావాలు.
మధ్యలో ఓసారి రథం ఆపి సారథి క్రిందకు దిగాడు. ఆకాశం వంక తేరిపార చూశాడు. అలా ఎందుకు చూస్తున్నాడో నాకు అర్థం కాలేదు. ఓ నిమిషం తర్వాత వచ్చి మళ్లీ రథం ఎక్కాడు.
"ఎందుకు ఆకాశం వంక చూశారు?' అడిగాను.
"భూకంపం వస్తుందో లేదో తెల్సుకోటానికి," జవాబిచ్చాడు.
నేను నిర్ఘాంతపోయాను. పది నిమిషాల్తర్వాత రథం ఆగింది.
తోసుకుంటూ, ఒకళ్లనొకళ్లు తొక్కుకుంటూ రథం లోపలి జనం క్రిందకు దిగుతున్నారు. దిగినవాళ్లు దిగినట్లు సముద్రం వైపు పరిగెడుతున్నారు.
"ఈ ఊళ్లో సముద్రమే లేదన్నారుగా! చూడండి ఎంత పెద్దగా ఉందో?" సారథి రథం ఆపి నా వంక చూస్తూ అంటున్నాడు. జనం అందరూ దిగిపోయింతర్వాత, రథం వెనక్కి తిప్పుకుని ఎక్కుపెట్టిన విల్లునుంచి విడివడినట్లు శరవేగంగా వెళ్లిపోయాడు. సారథి చూపెట్టిన వైపు తేరిపారా చూశాను.
అతడు చెప్పింది నిజమే! నాకెదురుగా వినీల విశాల సముద్రం. ఎడతెగని నిద్రలో కలల్లా ఎగసిపడుతోన్న అలలు. విఫలమైన ఆశల్లా ఇసుకతిన్నెలు. కొంతమంది మిగిలిన వాళ్లకి దూరంగా ఒంటరిగా మునిగి తేలుతున్నారు. మరికొందరు సమూహంగా ఒక్కసారిగా మునిగి బయటకి వస్తున్నారు.
సముద్రం జనసముద్రంలా ఉంది. రోదన లాంటి రొద మిన్నంటుతోంది.
"మీరు రారా లోపలికి," నా చెయ్యి పట్టుకుని ఒకతను దీనంగా అడుగుతున్నాడు.
అతనికేం జవాబు చెప్పాలో తెలీలేదు నాకు. అతని చెయ్యి విదిలించుకుని, నాడుల్లో ఉన్న బలమంతా కూడదీసుకుని నడవటం మొదలు పెట్టాను. ఎంత వేగంగా నడుద్దామని ప్రయత్నిస్తున్నా కుదరటం లేదు. అలా బరువుగా అడుగులేస్తూనే కాసేపు తిరుగుతూ వెతికాను. వెతుకుతూ తిరిగాను. ఫలితం కనపడలేదు. ఇక చేతకాక నడవటం ఆపేశాను. ఇక స్మిత తనకు ఇక్కడ కనపడనట్లే!
చెలియలికట్ట. అక్కడిదాకా వేగంగా వచ్చి వెనక్కి మళ్లుతున్న అలలు. నా అన్వేషణకి, తుది ఫలితానికీ ఇది పోలికా? సాగరఘోష కన్నా ఎక్కువగా భవిష్యత్ భయపెడుతోంది.
చివరికొక చోట కూలబడ్డాను. ఏడ్పు రాబోయి గొంతులోనే ఆగిపోతోంది.
ఎవరో భుజం మీద చెయ్యి వేసినట్లనిపించి పక్కకి తిరిగి చూశాను. ఓ అపరిచిత.
"మీరు ఎవరికోసం వెతుకుతున్నారో నాకు తెలుసు," అంది ఆమె.
"నీకు తెలుసా?" విస్మయంగా అడిగాను.
"నేను మిమ్మల్ని మీరు అంటున్నాను,"
"మీకు తెలుసా?"
"తె…లు…సు," అక్షరాలని వొత్తి పలుకుతూ చెప్పింది.
"ఇంతకుముందు ఆమే, నేనూ మీతోనే ఉండేవాళ్లం. నిజానికి ఆమె లేకుండా నేను లేను. తాను బయటికి కనపడేది. నేను కనపడేదాన్ని కాను. నా ఉనికికి మీరు క్రమంగా విలువ లేకుండా చేయడంతో వారం క్రితం మీకు తెలీకుండానే మీలోంచి బయటపడ్డాను. అప్పటినుంచే మీలో మార్పు మొదలయింది. ఆ తర్వాత మీ ప్రవర్తన చూసి, ఆమె కూడా విసిగిపోయింది. నా నిష్క్రమణం తర్వాత మీ దగ్గర తన అస్థిత్వానికి అర్థం లేదని గ్రహించింది. అందుకనే, మీకు చెప్పకుండా ఈ ఉదయం మిమ్మల్నొదిలేసి అయిష్టంగానే బయటికి వచ్చింది,"
ఈ అపరిచిత నాలో ఉండేదా? నాకు తెలీకుండా బయటికి వచ్చేసిందా? అదెలా సాధ్యం? అంతా అయోమయంగా ఉంది. అది తర్వాత తేల్చుకోవచ్చు. ముందుగా తెలుసుకోవాల్సింది స్మిత గురించి.
"ఇప్పుడు తానెక్కడుందో మీకు తెలుసా?"
"తెలుసు. ఈ రోజు ప్రొద్దున్నే నా దగ్గరకి వచ్చింది. ఆమె కళ్లల్లో ఇంతకుముందు నేనెన్నడూ చూడని భయం. అయోమయం. వ్యగ్రగా మారినట్లు, వ్యాకులచిత్తంతో ఉన్నట్లు అనిపించింది. 'ఏంటి? అతడిని వదిలేసి ఇటు వైపు వచ్చావు' అని లాలనగా అడిగాను. మిమ్మల్ని లొంగతీసుకుని, తన్ను కనుమరుగు చేయటానికి ఇన్నాళ్లుగా ప్రయత్నిస్తున్న ఆగర్భశత్రువుతో ఇక పోరాడలేనని అంది. దానికి లొంగిపోయి మీనుంచి శాశ్వతంగా దూరమవుతానని చెప్పింది. ఆమెని ఆపటానికి నా శాయశక్తులా ప్రయత్నించాను. మీ నుంచి అదృశ్యం కావాలనుకున్న ఆమె నిర్ణయాన్ని ఆఖరి క్షణంవరకూ ప్రయత్నించి అతికష్టం మీద మార్చగలిగాను,"
విభ్రాంతినుంచి తేరుకుని "ఇప్పుడెక్కడ ఉంది?" అని అడిగాను.
"నా రక్షణలోనే ఉంది. విశ్రాంతి తీసుకుంటోంది. ఒకసారి చూస్తారా?"
"చూడటం కోసమేగా వెతుక్కుంటూ వచ్చింది," అంటూ, "మీరామెను ఒంటరిగా ఎందుకు వదిలేశారు? మీరు వద్దని వారించిన ప్రయత్నం ఆమె మళ్లీ చేస్తే?" అడిగాను.
"ఆ ఆలోచన మానేస్తానని వాగ్దానం చేసింది. తన మనస్తత్వం నాకు బాగా తెలుసు. అన్న మాట తప్పదు," అపరిచిత గొంతులో అంతులేని నమ్మకం ధ్వనించింది.
అనుమానంగానే అపరిచిత వెంట నడిచాను. ఇసుకతిన్నెల మీద మున్నెన్నడూ నా చూపులు చవి చూడని వన్నెచిన్నెల వెలుగు. వాటి మధ్యలో నాకు చిరపరిచిత సుపరిచిత రూపం. అపరిచిత నిజమే చెప్పింది. స్మిత బ్రతికే ఉంది. నా వంక అనిమేషంగా చూస్తోంది. ఒక్కసారిగా వెళ్లి ఆమెని అక్కున చేర్చుకున్నాను.
"మీరిద్దరూ కాక ఇంకొకళ్లు ఇక్కడ ఉన్నారు," అపరిచిత సున్నితంగా హెచ్చరించింది.
స్మితకి దూరంగా జరిగి ఆమె వైపు తల తిప్పాను. "మీకు ఎలా కృతజ్ఞతలు చెప్పాలో అర్థం కావటం లేదు," గద్గదస్వరంతో హృదయపూర్వకంగా అన్నాను.
స్మిత నెమ్మదిగా తన గొంతు విప్పింది.
"తనకి మీ కృతజ్ఞతలు అవసరం లేదు," అనునయంగా అంది.
"అలాగే! పద, మన ఇంటికి వెళ్దాం," ఆమె చెయ్యి పట్టుకుని లాగాను.
"వస్తాను కాని ఒక షరతు మీద. నాతో పాటు అపరిచిత కూడా మీతో వస్తుంది. ఇంతకుముందు లానే, తాను కూడా మనతో కలిసే ఉంటుంది. మీరు ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ ఆమెని త్యజించకూడదు,"
"సరే!" అప్రయత్నంగా అన్నాను.
"మాటవరసకి మాట ఇవ్వకూడదు. ఇచ్చిన మాట నిలబెట్టుకోవాలి,"
"నిలబెట్టుకుంటే…"
"తానూ, నేనూ మీ దగ్గర్నుంచి వెళ్లటం, మీరు మా కోసం వెతుక్కోవటం, ఈ తిప్పలేవీ ఉండవు," అంది. అవునన్నట్లు తల ఊపింది అపరిచిత. కుదరదని చెప్తే బాగుండు అన్నట్లు నా వంక ఆకలిగా, ఆత్రంగా చూస్తోంది నాకు ఎదురుగా నోరు తెరుచుకునున్న ఎనిమిదో సముద్రం.
ప్రేమకథలు – 2
తెలంగాణ సాయుధ పోరాటానికి ఎత్తిన ఎర్రజెండా!
కథ బావుంది సర్, స్మిత అంటే చిరునవ్వూ, అపరిచిత పేరు సంతోషమూనా?
టి. చంద్రశేఖర రెడ్డి says:
ఆరో పేరాలో విస్మృతదేహభాష బదులు విస్మతదేహభాష అని ఉంది. అక్షరదోషాన్ని సవరించి చదువుకోవాల్సిందిగా సహపాఠకులకి మనవి.
భవానీ ఫణి గారికి,
కథ నచ్చినందుకు సంతోషం. మీ అంచనాలో రెండో భాగం కథ ముగింపుకి నేననుకున్నది కాకుండా మరో పార్శ్వం కల్పించింది. కృతజ్ఞతలు.
యాళ్ల అచ్యుతరామయ్య says:
సరి కొత్త ఆలోచనలను రేకెత్తించే మంచి కథను అందించినందుకు మిత్రులు శ్రీ టి. చంద్ర శేఖరరెడ్డి గారికి అభినందనలు! ఈ కథలో Allegory టెక్నిక్ ని వాడటం జరిగింది. కాబట్టి – ఈ ప్రతీకలకు 'కరెక్ట్ ' అర్థం ఏమిటని ఆలోచించడం అర్థం లేని పని. ప్రతీకలు వాడటం ద్వారా రకరకాల వ్యాఖ్యలకు తలుపులు తెరవడం జరిగింది.
ఈ కథను చదివి శ్రీమతి భవానీ ఫణి గారికి ఒక అర్థం తోచింది. అలానే ఇతర పాఠకులు కూడా వారికి తోచిన అర్థాలను వెతుక్కుంటారు. ఇవేవీ కథారచయిత ఉద్దేశించిన అర్థం తో సరిపోవాల్సిన అవసరం లేదు. రచయిత ఉద్దేశించిన అర్థం కూడా మరో పాఠకుడి ఇంటర్ ప్రిటేషన్ లాంటిదే! రచయిత ఉద్దేశించిన అర్థానికి అంతకంటే ఎక్కువ విలువ ఇవ్వాల్సిన అవసరం లేదు.
ఒకే పాఠకుడు ఇలాంటి కథలను మరొక సారి చదివి భిన్నమైన ఇంటర్ ప్రిటేషన్లలకు రావచ్చు. అందువలన వీటికి కరెక్ట్ అయిన ఇంటర్ ప్రిటేషన్లు అంటూ ఉండటానికి వీలులేదు. అదే ఈ టెక్నిక్ లోని బలమూ, బలహీనతా కూడా!
enimido samudram – saaranga
kathaa saarangasanchika: 15 september 2018
enimido samudram
oka vaela smita, itadu cheppe samudram vaipu vellindemo! akkadaki velli vetikithe dorukutundemo!
naapai evaro korada jhalipinchina chappudu. kosa chelluna tagilindi. ulikkipadi lechaanu. unnapalamgaa melakuva raavataaniki kaaranam? cheedapurugula vidavakunda medaduni konnaallanunchi tolustunna oka peedakala.
naalo unna velugedo telipothu, tolagipotunna anubhooti. innaalluu naalo antarbhaagamayina aame naaku veedkolu cheputunna bhavana. vellipotunna vishayam nenu gamanistunnano ledho chudatanikannatlu, aame matimatiki venakki chustondi. vellakunda aapatam kosam aame venaka parigedutunnaanu. aame daggaraki cherataniki naa vegam saripovatam ledu. nenu vegam penchinakoddii, tana vegam rettimpu avutondi. daamto, kshanakshanaanikii maa iddari madhya dooram kramangaa perugutondi. koddi nimishaala tarvaata aame roopam kanumarugayindi.
oopirandaka nenu ukkiribikkiravutuna. ika munduku saagaleka aagipoyaanu.
naa manasunu 'ika nenu ontarini' anna aalochana okkasariga aavarinchindi. uppenala dukkham kammukundi. daanni aapatam naa valla kaaledu. gundelu baadukuntuu edustunnanu. gontu pagilipotondi. rakta naalaalu chitlipotunnayi. vishaadam inta beebhatsam srushtistundaa?
melakuva vachi kallu terichaanu. terukuni chuttu chushanu. inti talupulu vesinavi vesinatle unnaayi. tadimi chushanu. naatho undaalsina smita sparsa tagalledu. marosari kallu nulumukuni parisaraalani gamaninchaanu. arachetulaki tadi tagilindi. ayithe nenu nijamgaane edchanannamata! kalalo kaligina oka anubhavaaniki, kalalo undi maanasikamgaane kakunda, vaastavamlo kuudaa bhoutikamgaa spandistama?
gabagaba manchammeenchi digi niluvutaddamlo naa pratibimbam chusukunnanu. mukkalu mukkalugaa kanapadutunna peekkupoyina mukham. kalaaviheenamaina kallu. kallakrinda kanneeti chaarikalu. tadaari podibaarina padda pagilina pedaalu. addadiddamgaa perigina gaddam. tailasamskaaram laeni juttu. nannu nene gurtupattela lenu. viraktigaa oka navvu navvudaamani prayatninchaanu. vismatadehabhaashani vyaktaparachatam naa valla kaaledu.
naaku cheppakundaane smita, nannu nijamgaa vadili vellipoyinda? tellavaarujaamuna vachina kalalu nijamavutaayantaaru. naakochina kala vastuundagaane nijamayinda? eduravaboye nijame samaantaranaijamto swapnamayindaa? edhi jarigina phalitamokate! naa medadu okkasariga stambhinchinatlanipinchi.
naa jeevitamlo taanu tappa naa manasuku daggarayina vaaru evaruu leru. nenu hu'daya'puurvakamgaa kavalanukunna karuna nannu ishtapadaledu. nannu ishtapadina saantini nenu vaddanukunnaanu. smitayina naatho migulutundanukunnaana. ippudu aame kuudaa dooramayindi. nannu vadilesi taanu ekkadiki veltundi? ekkadiki velluntundi? ippudu tanakosam ekkada vetakaali?
okatokatigaa medadulo baddakamgaa odalu viruchukuntunna talapulu. aa virupullo raatri maa iddarikee jarigina sambhaashana gurtukochindi.
unnadedo tini mancham meeda vaalaanu. naloki pareekshagaa chustuu taanu.
"intaku mundunna utsaaham meelo ippudu kanapadatam ledem?" paradhyaanamgaa unna naa bhujam meeda cheyyi vesi adigindi smita.
"yem ledu. alasatagaa untondi," nissattuvagaa nenu jawabu cheppaanu. apaswaraalu palukutunna naa swaramlo naa maanasika paristhiti naake telustondi.
vaaram rojulnunchii pratiroju saayantram taanalaa adugutune undi. edho oka jawabu cheppi nenu tappinchukuntunnaanu. intaku mundu nenu cheppindi prasaantamgaa vinedi. 'nuvvu cheppedi nijam kaadani naakuu telusu' annatlu chusi oorukunedi. antaku minchi rettinchedi kaadu. ee roju paristhiti maarindi.
"innaallanunchi nenu meetho untunnaanu. alasataki, nirutsaahaanikii teda telusukolena?" adigindi. aame gontulo naa patla sahaanubhooti.
"asalu vishayam cheppeddama?" ani okka kshanam anipinchindi. chepithe taanu tattukogalada?
"mana bhavishyat gurinche naa aandolananta!"
"ippudemayindani?"
"yem kaaledani adugu," annaanu.
"ilaa unnam, chaalu anukunte digule ledu. alaa enduku lem? anna prasna vesukuntene samasya. undatam anedi saapekshikam. ledu anukunte entainaa saripodu,"
"nuvvu cheppinanta telika kaadu, alaa anukovatam,"
"naa sahayam teesukondi. e samasyanaina teliggaa teesukogalaru,"
naa gunde baruvuni dinchukovataaniki ennaallu tanameeda aadhaarapadatam? vere gatyantaram leda? naa nissahaayata meeda naake kopam vachindi. daamto paatu aapukolenanta dukkham kuudaa vachindi. taanu emanukuntundo ani kuudaa chudakunda kasepu vekkivekki edchaanu.
"ippudem kompalu munigipoyayani antalaa edustunnaru. alaa edavakandi! nenu mee thodugaa undataaniki siddamgaa unnappudu meera pani cheyatam naaku nachadu," odaarchataaniki prayatninchindi.
aina naa kanneellu aagaledu. okappudayithe, naa dukkham munde telusukuni, kanneellu bayatiki rakunda addupadedi. eesaari tanavaipununchi alanti prayatnam emi ledu. naatho taanu visigipoyinda? tanaki teliyakunda nenu talakettukunna moyaleni baruvu naa antata nenu dinchukotaniki oka avakaasam istonda? inka nannu odaarchatam tana saktiki minchina pani anukuntonda? nakemi artham kaaledu. taanu maatram mounamgaa chustuu naaku dooramgaa jarigindi. adhi jaalo, saanubhootho naaku teleeledu.
ninnati ghnaapakamloonchi neti anubhavamloki vachi paddaanu. kattukunna lungee laagi mancham meeda padesi gabagaba battalu maarchukunnaanu. unna lekapoyina okate anipinche taalam vesi meda meeda unna naa gadilonchi bayatapaddaanu. metla meedanunchi dookutunnatlugaa krindaku digaanu.
intavida getu mundu muggu vestondi. smita vellatam taanu chusindemo? adigi chuste?
"smita kanapadatam ledu. etu vellindo teleedu. taanu metlu digi vellatam meeremanna chusara?"
"lede! vaaram rojula kritam neetho chudatame aameni. aina nuvvu lekunda taanu ontarigaa ekkadiki velladugaa," naa vanka anumaanamgaa chustuu javaabichindi aame.
"nijame! naakuu adhe aascharyamgaa undi," antuu nadaka saaginchaanu. naalugu adugulu vesi okkasari venakki tirigi chushanu. appatidaka naatho matladina intavida ippudakkada ledu. aame geesina muggu kanapadatam ledu. 'chitramgaa unde' anukuntu kshanaallo main roddu meedaki cherukunnanu.
"samudram! samudram!" arustunnadu okatanu oka ratham pakkana nilabadi. saarathi anukuntaanu. ratham ninda rakarakaala vayasunna janam krikkirisi unnaaru. vaalla roopaalu vishaadaaniki pratiruupaallaa unnaayi. rathaaniki poonchina kaalavarna javanaaswaalu parigettataaniki aayattamavutunnaayi.
identi? itanilaa arustunnadu. samudram vaipu ratham veltondanii, atu vaipu velladaluchukunnavall tana ratham ekkochanaa athani uddesam. ee oorlo samudrame ledu. adhi kuudaa teleedaa? itadiki.
"ee oollo samudram ekkadundi?" adigaanatanni. adugutuu athani kalla vaipu okkasari chushanu. avi moothapadatam ledu. naa prasna vini, naa vanka adola chushadu. tarvaata vikrutamgaa navvaadu.
"samudram ekkaduntundi? adhi oollo unte janam undaleru. adhi tanaki ishtam undadu. andukani ooru bayata untundi. antamaatram teleedaa?" atadi daggarnunchi eduruprasna edurayindi.
"naadide ooru. naaku telisi ee oollo kaadu kada, vanda kilometerla daridaapulo ekkada samudram ledu. ninnati daka laeni samudram okka raatrilo ekkadnunchi puttukochindi?" annaanu.
"ninna lenidi ivvaala undakudadani ledu. ninna unnadi ivvaala undaalanee ledu. nityanirantaraparinam prakrutisahajam. meeru ledanukune samudram prajalu unna prati oorloonuu untundi. naa maata nammandi. anavasaramayina anumaanaaluu, andulonchi puttukochina prasnalu. anavasara kaalayaapana. meeru akkadaki vellaalanukunte ratham ekkandi. akkada mimmalni dimpe poochee naadi," atadu visuggaa annadu.
naa manasulo oka aasha talukkuna merisindi. oka vaela smita, itadu cheppe samudram vaipu vellindemo! akkadaki velli vetikithe dorukutundemo! manasu balaheenamayinapudu anumanam vishwaasam avutundi.
ratham ekki kuuchunnaanu. naa chuttu irukkuni kuuchunna vaallani pareekshagaa chushanu. kondaru ontarigaa. marikondaru chinnachinna gumpulugaa. moosaposinatlu, andari mohallonu okerakamayina haavabhaavaalu.
madhyalo osaari ratham aapi saarathi krindaku digaadu. aakaasam vanka teripara chushadu. alaa enduku chustunnado naaku artham kaaledu. oo nimisham tarvaata vachi malli ratham ekkaadu.
"enduku aakaasam vanka chusaru?' adigaanu.
"bhookampam vastundo ledho telsukotaniki," javaabichaadu.
nenu nirghaantapooyaanu. padi nimishaaltarvaata ratham aagindi.
tosukuntu, okallanokallu tokkukuntu ratham lopali janam krindaku digutunnaru. diginavaallu diginatlu samudram vaipu parigedutunnaaru.
"ee oollo samudrame ledannaruga! chudandi entha peddagaa undo?" saarathi ratham aapi naa vanka chustuu antunnadu. janam andaruu digipoyintarvaata, ratham venakki tippukuni ekkupettina villununchi vidivadinatlu saravegamgaa vellipoyaadu. saarathi chuupettina vaipu teripara chushanu.
atadu cheppindi nijame! naakedurugaa vineela visaala samudram. edategani nidralo kalalla egasipadutonna alalu. viphalamaina ashalla isukatinnelu. kontamandi migilina vaallaki dooramgaa ontarigaa munigi telutunnaru. marikondaru samuuhamgaa okkasariga munigi bayataki vastunnaaru.
samudram janasamudramla undi. rodana lanti roda minnantutondi.
"meeru rara lopaliki," naa cheyyi pattukuni okatanu deenamgaa adugutunnadu.
atanikem jawabu cheppalo teleeledu naaku. athani cheyyi vidilinchukuni, naadullo unna balamanta kuudadeesukuni nadavatam modalu pettaanu. entha vegamgaa naduddamani prayatnistunnaa kudaratam ledu. alaa baruvugaa adugulestune kasepu tirugutuu vetikaanu. vetukutuu tirigaanu. phalitam kanapadaledu. ika chetakaka nadavatam aapesaanu. ika smita tanaku ikkada kanapadanatle!
cheliyalikatta. akkadidaka vegamgaa vachi venakki mallutunna alalu. naa anveshanaki, tudi phalitaanikii idhi polika? sagaraghosha kanna ekkuvagaa bhavishyat bhayapedutondi.
chivarikoka chota koolabaddaanu. edpu raboi gontulone aagipotondi.
evaro bhujam meeda cheyyi vesinatlanipinchi pakkaki tirigi chushanu. oo aparichita.
"meeru evarikosam vetukutunnaro naaku telusu," andi aame.
"neeku telusa?" vismayamgaa adigaanu.
"nenu mimmalni meeru antunnaanu,"
"meeku telusa?"
"teelunsu," aksharaalani votti palukutuu cheppindi.
"intakumundu aame, nenuu meethone undevallam. nijaaniki aame lekunda nenu lenu. taanu bayatiki kanapadedi. nenu kanapadedaanni kaanu. naa unikiki meeru kramangaa viluva lekunda cheyadamtho vaaram kritam meeku teleekundaane meelonchi bayatapaddaanu. appatinunche meelo maarpu modalayindi. aa tarvaata mee pravartana chusi, aame kuudaa visigipoyindi. naa nishkramanam tarvaata mee daggara tana asthithvaaniki artham ledani grahinchindi. andukane, meeku cheppakunda ee udayam mimmalnodilesi ayishtamgaane bayatiki vachindi,"
ee aparichita naalo undeda? naaku telikunda bayatiki vachesinda? adela saadhyam? antaa ayomayamgaa undi. adhi tarvaata telchukovachhu. mundugaa telusukovalsindi smita gurinchi.
"ippudu taanekkadundo meeku telusa?"
"telusu. ee roju proddunne naa daggaraki vachindi. aame kallallo intakumundu nenennaduu chudani bhayam. ayomayam. vyagragaa maarinatlu, vyaakulachittamto unnatlu anipinchindi. 'enti? atadini vadilesi itu vaipu vachaavu' ani laalanagaa adigaanu. mimmalni longateesukuni, tannu kanumarugu cheyataniki innaallugaa prayatnistunna aagarbhasatruvuto ika poradalenani andi. daaniki longipoyi meenunchi saasvatamgaa dooramavutaanani cheppindi. aameni aapataaniki naa saayasaktulaa prayatninchaanu. mee nunchi adrushyam kavalanukunna aame nirnayaanni akhari kshanamvarakuu prayatninchi atikashtam meeda maarchagaligaanu,"
vibhraantinunchi terukuni "ippudekkada undi?" ani adigaanu.
"naa rakshanalone undi. vishraanti teesukuntondi. okasari chustara?"
"chudatam kosamega vetukkuntu vachindi," antuu, "meeraamenu ontarigaa enduku vadilesaaru? meeru vaddani vaarinchina prayatnam aame malli cheste?" adigaanu.
"aa aalochana maanestaanani vaagdaanam chesindi. tana manastatvam naaku baga telusu. anna maata tappadu," aparichita gontulo antuleni nammakam dhwaninchindi.
anumaanamgaane aparichita venta nadichaanu. isukatinnela meeda munnennaduu naa chuupulu chavi chudani vannechinnela velugu. vaati madhyalo naaku chiraparichita suparichita roopam. aparichita nijame cheppindi. smita bratike undi. naa vanka animeshamgaa chustondi. okkasariga velli aameni akkuna cherchukunnaanu.
"meeriddaruu kaaka inkokallu ikkada unnaaru," aparichita sunnitamgaa heccharinchindi.
smitaki dooramgaa jarigi aame vaipu tala tippaanu. "meeku ela krutagnatalu cheppalo artham kaavatam ledu," gadgadaswaramtho hrudayapuurvakamgaa annaanu.
smita nemmadigaa tana gontu vippindi.
"tanaki mee krutagnatalu avasaram ledu," anunayamgaa andi.
"alaage! pada, mana intiki veldaam," aame cheyyi pattukuni laagaanu.
"vastaanu kaani oka sharatu meeda. naatho paatu aparichita kuudaa meetho vastundi. intakumundu laane, taanu kuudaa manatho kalise untundi. meeru etty paristhitulloonuu aameni tyajinchakudadu,"
"sare!" aprayatnamgaa annaanu.
"matavarasaki maata ivvakudadu. ichina maata nilabettukovali,"
"nilabettukunte"
"taanuu, nenuu mee daggarnunchi vellatam, meeru maa kosam vetukkovatam, ee tippalevi undavu," andi. avunannatlu tala oopindi aparichita. kudaradani chepte bagundu annatlu naa vanka aakaligaa, aatramgaa chustondi naaku edurugaa noru teruchukununna enimido samudram.
premakathalu – 2
telamgaana saayudha poraataaniki ettina errajenda!
katha bavundi sar, smita ante chirunavvuu, aparichita paeru santoshamuunaa?
ti. chandrasekhara reddi says:
aaro peraalo vismrutadehabhasha badulu vismatadehabhasha ani undi. aksharadoshaanni savarinchi chaduvukovalsindiga sahapaatakulaki manavi.
bhawani phani gaariki,
katha nachinanduku santosham. mee anchanaalo rendo bhagam katha mugimpuki nenanukunnadi kakunda maro paarshvam kalpinchindi. krutagnatalu.
yaalla achyutaramayya says:
sari kotta aalochanalanu rekettinche manchi kathanu andinchinanduku mitrulu shree ti. chandra sekharareddy gaariki abhinandanalu! ee kathalo Allegory technic ni vaadatam jarigindi. kabatti – ee prateekalaku 'correct ' artham emitani aalochinchadam artham laeni pani. prateekalu vaadatam dwara rakarakaala vyaakhyalaku talupulu teravadam jarigindi.
ee kathanu chadivi srimati bhawani phani gaariki oka artham thochindi. alaane itara paatakulu kuudaa vaariki thochina ardhaalanu vetukkuntaaru. ivavi kathaarachayita uddesinchina artham thoo saripovalsina avasaram ledu. rachayita uddesinchina artham kuudaa maro paatakudi inter pritation lantide! rachayita uddesinchina ardhaaniki antakante ekkuva viluva ivvaalsina avasaram ledu.
oke paatakudu ilanti kathalanu maroka saari chadivi bhinnamaina inter pretationlalaku raavacchu. anduvalana veetiki correct ayina inter pretationlu antuu undataaniki veeluledu. adhe ee technic loni balamuu, balaheenataa kuudaa!