విశ్వనాథ రెండు నవలికలు: తొలిపలుకు – Page 3 – ఈమాట
రచన: మైథిలి అబ్బరాజు
సత్యనారాయణ భావాలూ అభిప్రాయాలతో సంబంధం లేకుండా, కొన్నిసార్లు దుర్మార్గంగా కూడా ఉండే విమర్శలతో నిమిత్తం లేకుండా, ఆయన పుస్తకాలు అమ్ముడు పోయేవి. పుస్తకాల మీద వచ్చే ఆదాయం మీద చాలా భాగం ఆధారపడి జీవించిన తెలుగు రచయిత, బహుశా ఆయన ఒకరేనేమో. నిజానికి, అప్పటికి పుస్తకాల అమ్మకపు వ్యవస్థ పూర్తిస్థాయిలో నెలకొనలేదు. ప్రచురణ ఇంకా ఒక పరిశ్రమగా ఏర్పడని రోజులు అవి.
తన పుస్తకాలను తానే ముద్రించుకొనేవారు. కొందరు మధ్యతరగతి వారు కవి పండితులను సన్మానించే దాతలుగా జమిందారీ సంప్రదాయాన్ని కొనసాగించేవారు. అటువంటివారి నుంచి సత్యనారాయణకు సహాయం అందుతుండేది. పుస్తకాలను అంకితం తీసుకున్నవారు ముద్రణ ఖర్చులు భరించేవారు. ఆ దాతలనూ వారి కుటుంబాలనూ స్తుతిస్తూ పూర్వకవుల పద్ధతిలో[19] సత్యనారాయణ పద్యాలు రాసేవారు. అవి ఆ పుస్తకాల మొదటి పుటలో ముద్రించబడుతుండేవి. కాని ఆ దాతలను తాను చేయి చాచి అడుగుతున్నట్లుగా ఆ పద్యాలధోరణి ఉండేది కాదు. తాను ఎత్తున నిలబడి వారిని ఆశీర్వదిస్తున్నట్లుగానే సత్యనారాయణ భావించుకొనేవారు. కొన్ని గ్రంథాలను ప్రేమ కొద్దీ మిత్రులకు అంకితమిచ్చేవారు. అటువంటప్పుడు చెప్పిన పద్యాలు చమత్కారంగా ఉండేవి. చాలా పద్యాలు నిలిచిపోయాయి. గొప్ప చరిత్ర పరిశోధకుడైన మల్లంపల్లి సోమశేఖర శర్మ గురించి చెప్పిన పద్యాలు ప్రసిద్ధమైనవి. 'డిగ్రీలు లేని పాండిత్యంబు వన్నెకు రాని యీ పాడు కాలాన బుట్టి' అన్న వాక్యం వాటిలో ఒక పద్యం లోది. సోమశేఖర శర్మ ఎన్నో శిలాశాసనాలనూ రాగిరేకులనూ బహుశ్రమతో పరిశీలించి వాటిలోని సమాచారాన్ని నిగ్గు తేల్చినవారు. ఎందరో ఆంధ్రరాజుల చరిత్రలను ఆయన బయటికి తెచ్చారు. ఆ రంగంలో ఎందరికో మార్గదర్శకులు కాగల కృషి చేసి ఉన్నా కూడా ఏ విశ్వవిద్యాలయమూ ఆయనను బోధకుడుగా తీసుకోలేదు. శర్మకు చరిత్రలో పట్టా లేకపోవటమే దానికి కారణం. ఆ విషయం అప్పటి ఆంధ్రులందరికీ తెలిసినదే. సత్యనారాయణ మాటలు, ఇటువంటి వాక్యాలు, ఇంకా చాలా వ్యాప్తి లోకి వచ్చి సందర్భోచితంగా ఉదాహరించబడేవి. చాటు పద్యాల సంప్రదాయం ఆ విధంగా కొనసాగినట్లయింది.
ఆయనతో 1950ల నుంచీ నాకు పరిచయం ఉంది. అప్పట్లో చదువుకు కొంత విరామం ఇచ్చి ఉన్నాను. ఏవో చిన్నా చితక ఉద్యోగాలు చేస్తూ, ఆసక్తిగా అనిపించినదాన్నల్లా చదువుతూ ఉండేవాడిని. కవులతోనూ పండితులతోనూ గోష్ఠులలో పాల్గొనేవాడిని. ఆ కాలంలో సత్యనారాయణను చాలాసార్లు కలుసుకున్నాను. ఆయన ఉండే విజయవాడ నేను ఉంటున్న ఏలూరికి నలభై మైళ్ళ దూరంలో ఉండటం ఒక కారణం. ఆయన బాగా దగ్గరకు చేరనిచ్చేవారు. అది ఇంకొక కారణం. మార్క్సిస్ట్ సాహిత్య సిద్ధాంతాలతో నేను తీవ్రంగా ప్రభావితుడినై ఉన్న కాలం అది. శ్రీశ్రీకి గొప్ప అభిమానిని. మా తరంలో చాలామందిమి శ్రీశ్రీ విప్లవ కవిత్వంతో ప్రేరేపించబడిన వారమే. నాకు స్నేహితులూ పరిచయస్తులూ అయిన చాలా మందికి తెలుగు లోని ప్రాచీన సాహిత్యంతో పరిచయమే లేదు. అందువల్ల సత్యనారాయణను చేర్చుకొనే ప్రసక్తే ఉండేది కాదు. మార్క్స్, మావోల రచనలు చదువుతూ చర్చిస్తూ కాలం గడిపేవాళ్ళం. సార్త్ర, కాఫ్కా, హైన్, పిరాండెల్లో, ఉనామునో వంటి ఫ్రెంచ్, జర్మన్ కవులనూ రచయితలనూ చదివి ముచ్చటించుకోవటం మాకు బాగుండేది. సత్యనారాయణ పట్ల నా అభిరుచి నా స్నేహితులకు వింతగా ఉండేది. నాకోసం భరించేవారు. ఆయన పద్యాలను నేను పైకి చదివినప్పుడు వారికేమీ అర్థం కాకపోయినా కొన్నిసార్లు ఆస్వాదించగలిగేవారు. ఆ కవిత్వంలో ఏదో విశేషం ఉందని ఒప్పుకునేవారు. మరొక సాహిత్య బృందమూ ఉండేది నాకు. వాళ్ళు కొంత వయసు మీరినవారు, తెలుగునూ సంస్కృతాన్నీ మాత్రమే చదువుకుని ఆంగ్ల భాషతో బొత్తిగా పరిచయం లేకుండినవారు. ఒకదానికొకటి సంబంధం లేని, ఒకదాన్ని ఇంకొకటి పట్టించుకోని రెండు ప్రపంచాలలో అలా నేను జీవిస్తుండేవాడిని. ఆధునికులైన నా మిత్రులు సత్యనారాయణను కొంచెమైనా భరించగలిగేవారు కాని, అటువంటి తిరోగమన కవిత్వాన్ని నేనెందుకు చదువుతానో నా మార్క్సిస్ట్ స్నేహితులకు అర్థమయేది కాదు. ఆ మార్క్సిస్ట్ కవుల కవిత్వాన్ని నేను మెచ్చుకోవటం పండితులైనవారు లెక్క చేసేవారు కాదు. వారి దృష్టిలో అది కవిత్వమే కాదు. నేను మాత్రం సత్యనారాయణను చదువుతూనే వచ్చాను. ఏళ్ళు గడిచే కొద్దీ ఆయన సాహిత్యం ఇంకొంత లోతుగా అర్థమవుతూ వచ్చింది. రాజకీయం గానూ సామాజికం గానూ సత్యనారాయణ అభిప్రాయాలతో నేను ఏకీభవించకపోయినా అది సాధ్యమైంది. ఒక సందర్భంలో నేనూ ఆయనా ఒకే బహిరంగ వేదిక పైన మాట్లాడటం తటస్థించింది. ఆయన యథాప్రకారంగా పూర్వ కవులనూ ఋషులనూ సమర్థించారు. నేను నా కుర్రతనపు ఉత్సుకత కొద్దీ మార్క్సిస్ట్ కవులనూ వారి విప్లవసాహిత్యాన్ని గట్టిగా సమర్థిస్తూ మాట్లాడాను. ఆయన పట్ల నా గౌరవం ఏమాత్రమూ తగ్గలేదు. తక్కినవారంతా ఆయనలోని సంప్రదాయవాదిని చూస్తే నేను మాత్రం ఒక ఆధునిక కవినే చూస్తూ వచ్చాను.
అమెరికాకు వెళ్ళాక కూడా ఆయనను చాలా సార్లు కలుసుకున్నాను. ఆయన సాహిత్యంలో కొంత భాగాన్ని ఆంగ్లం లోకి అనువదిస్తానని అడిగాను. ఆయన సంతోషంగా ప్రోత్సహించారు. 1976లో ఆయన మరణించే లోపు ఏమీ చేయలేకపోవటం నాకొక వైఫల్యం. 2002లో డేవిడ్ షూల్మన్‌తో కలిసి నేను ప్రచురించిన ఇరవైయవ శతాబ్దపు తెలుగు కవిత్వం సంపుటంలో సత్యనారాయణవి కొన్ని పద్యాలను అనువదించి చేర్చగలిగాను. ఆయన పట్ల నాకున్న అవగాహన లోనూ ఆదరం లోనూ షూల్మన్ కూడా భాగం తీసుకున్నాడు[20].
ఈ సంపుటిలో రెండు నవలికలు ఉన్నాయి: హా హా హూ హూ, విష్ణుశర్మ ఇంగ్లీషు చదువు. వీటి రచనా కాలం నిశ్చయంగా తెలియదు. ఆయన సాహిత్యపు పట్టికను క్రోడీకరించినవారు హా హా హూ హూ 1932లో రచించబడిందని అంటారు. సత్యనారాయణ కుమారుడు 1952లో అని చెప్తారు. విష్ణుశర్మ ఇంగ్లీష్ చదువు 1961లో పుస్తకరూపంలో వచ్చింది. కాని అంతకు చాలా ముందే కృష్ణాపత్రికలో[21] ధారావాహికంగా వచ్చింది. ఆ తేదీలు స్పష్టంగా తెలియవు. ఇది సత్యనారాయణను పరిచయం చేసే ఒక వినమ్రమైన ప్రయత్నం. బహుశా కాలాతీతం కూడా అయిందేమో. ఇది చదివినాక ఇంగ్లీష్ చదివే పాఠకులకు ఆయన రచనలను ఇంకొంత దగ్గరగా పరిశీలించాలనిపిస్తే నా ప్రయత్నం కొంత నెరవేరినట్లే.
హా హా హూ హూ
హిందూ పురాణాలలో కనిపించే మానవాతీత జాతులలో ఒకటి గంధర్వజాతి. ఇది ఒక గంధర్వుడి కథ. గంధర్వులు అర్థదివ్యులు. వాళ్ళకి గుర్రం తలా మనిషి శరీరమూ రెక్కలూ ఉంటాయి. ఆకాశంలో ఎగురుతూ ఆ గంధర్వుడు స్పృహ తప్పి లండన్ ట్రఫాల్గర్ స్క్వేర్‌లో పడిపోతాడు. అదేదో వింత జంతువు అనుకొని చుట్టూ జనం మూగుతారు. అది ఏమిటై ఉంటుందా అని తర్కించుకుంటారు. ఆ తర్వాత రక్షక భటులు వచ్చి, గంధర్వుడు ఎవరికీ హాని చేయకుండా చుట్టూ ఒక బోను నిర్మిస్తారు. గంధర్వుడు మేలుకొని ప్రాకృతంలో మాట్లాడటం ప్రారంభిస్తాడు. ఆయన ఏం చేస్తున్నాడో ఏం మాట్లాడుతున్నాడో ఎవరికీ అంతు పట్టదు. దగ్గరగా వింటే మాటలు విడివిడిగా తెలియక కేవలం పెద్ద ధ్వని లాగా వినిపిస్తుంది. లండన్ విశ్వవిద్యాలయం లోని సంస్కృత పండితులు దూరం నుంచి విని ఆ భాష సంస్కృతానికి దగ్గరగా ఉన్నదని కనిపెడతారు. వాళ్ళు ఆయనని సంస్కృతంలో 'ఏమిటి అంటున్నావు?' అని ప్రశ్నిస్తారు. గంధర్వుడు స్వచ్ఛమైన సంస్కృతంలో 'అత్ర సమీపే అస్తి వా కచ్చిన్నదీ — స్నాతుమిచ్ఛామి.' (దగ్గరలో ఏదైనా నది ఉన్నదా? స్నానం చేయగోరుతున్నాను) అని సమాధానం ఇస్తాడు.
ఈ రెండవ నవలలో కూడా మంచి కల్పనా చాతుర్యం ఉంటుంది. పదమూడవ శతాబ్దంలో మహాభారతాన్ని పదిహేను పర్వాలు తెలుగు చేసిన తిక్కన, రాజకుమారులకు జంతువుల కథల ద్వారా రాజనీతిని నేర్పిన విష్ణుశర్మ – కోస్తా ఆంధ్ర రాష్ట్రం లోని విజయవాడలో ఒక తెలుగు ఉపన్యాసకుడి కలలోకి వచ్చి ఇంగ్లీష్ నేర్పమని అడుగుతారు. దేవతలకు రాజూ స్వర్గానికి అధిపతీ అయిన ఇంద్రుడు వాళ్ళని పంపించినట్లు చెబుతారు. మళ్ళీ మళ్ళీ వచ్చే కలలలో కథ జరుగుతూ ఉంటుంది. బోధకుడికీ విద్యార్థులకీ మధ్యన సంభాషణలు ఉల్లాసంగా నడుస్తాయి. ముగింపు అనూహ్యంగా ఉంటుంది.
సత్యనారాయణ చాలా అరుదుగా మాత్రమే చేతితో రాసేవారు. దాదాపు అన్ని నవలలనూ నోటి చెబుతూండగా లేఖకులు రాసేవారు. తరచుగా చాలా చిన్న వాక్యాలను చెప్పేవారు. హఠాత్తుగా ఆపేసినట్లు అనిపిస్తుంది. మధ్య మధ్యలో సుదీర్ఘమైన సంస్కృత సమాసాలు ఉంటాయి. కానీ ఈ రెండు నవలలో భాష సరళంగా ఉంటుంది. పెద్ద పెద్ద సంస్కృత పదాలూ తక్కువే. మొదటి నవల హా హా హూ హూలో శైలి సాఫీగా సాగుతుంది. వాక్యనిర్మాణమూ పేరాలను విడగొట్టటమూ అక్కడక్కడా సరిగ్గా లేదనిపిస్తుంది కానీ ఆ రెండు ఇబ్బందులకూ ముద్రణా దోషాలు కూడా కారణం అయి ఉండవచ్చు. విష్ణుశర్మ ఇంగ్లీష్ చదువు దగ్గరికి వచ్చేసరికి సత్యనారాయణకు కొంత అజాగ్రత్త వచ్చింది. ఒకేసారి పది పన్నెండు నవలలను, వంతులవారీగా పనిచేసే లేఖకులకు చెబుతూ వచ్చారు. తన ఇష్టానుసారం వాక్యాలు చెప్పుకుపోతుండేవారు. లేఖకులు ఏమి రాశారో గమనించి సరిచేయటం ఉండేది కాదు. ఉన్నవి ఉన్నట్లు గానే ఆ రాత ప్రతులు ముద్రణశాలలకు వెళ్ళేవి. ఎవరూ వాటిని పరిష్కరించి సవరించటం గానీ అచ్చయిన చిత్తు ప్రతిని దిద్దటం గానీ జరిగేవి కావు. ఒక్కొక్కసారి పేరాగ్రాఫులు పేజీల కొద్దీ సాగి కనబడతాయి. లేఖకుడికి కొత్త పేరా మొదలు పెట్టమని చెప్పి ఉండకపోవటం కారణమై ఉండచ్చు. విరామచిహ్నాలు ఒక క్రమపద్ధతిలో ఉండవు, వర్ణక్రమం అతి స్వతంత్రంగా ఉంటుంది. ఆ లేఖకుల గురించీ రాయటంలో వారి అలవాట్ల గురించీ సంపూర్ణమైన సమాచారం లభించటం లేదు. అందువల్ల ఆ వర్ణక్రమాన్ని రచయిత ఉద్దేశించారా లేక లేఖకులు అలా రాశారా అనే విషయం ఇదమిద్ధంగా తెలియదు.
నేను వీటిని మౌఖిక నవలలు అని అంటాను. రాసిన నవలలకూ వీటికీ ఒకే రకమైన అనుశాసన సూత్రాలు వర్తించవు. వాటిలో ఉన్న ఆ ప్రత్యేక లక్షణాన్ని నా అనువాదం లోకి తీసుకురావాలని ప్రయత్నించాను. కాకపోతే నా అనువాదాలలోకి ఎంతో కొంతగా రాత నవలల పద్ధతి వచ్చి తీరుతుంది. ఎందుకంటే నేను వీటిని స్వయంగా రాస్తున్నాను, ఎవరికీ చెప్పి రాయించటం లేదు.
ఇరవైయవ శతాబ్దపు తొలి దశాబ్దాలలో, ఏ మాండలిక భాషలో రాయాలనే సంగతి మీద వేడివేడిగా వాదోపవాదాలు జరిగేవి. అప్పటివరకూ తెలుగు సాహిత్యం ఇంచుమించు పూర్తిగా పద్యరూపం లోనే ఉండేది. వాటికి ఛందస్సు నియమాలు ఖచ్చితంగా వర్తించేవి. ఏ విధమైన మార్పులూ చేర్పులూ అంగీకరించబడేవి కావు. ఛందస్సు, ప్రాస నియమాలు, పదాల పొందిక – ఇవి ఉన్న పద్ధతులలో ఏదో ఒక విధంగా మాత్రమే ఉండి తీరాలి కనుక కావ్యభాష అమిశ్రితంగానే ఉంటూ వచ్చింది. తొమ్మిది వందల ఏళ్ళ పాటు అలాగే జరగటం ఏ భాషాచరిత్ర లోనైనా పెద్ద విశేషం. సంస్కృతాన్ని మాట్లాడటం మానివేసిన వేయి ఏళ్ళ వరకూ అది కావ్యభాష గానే నిలిచి ఉండిన తీరు కూడా తెలుగును ప్రభావితం చేసి ఉండచ్చు. రకరకాల మాండలికాలు మాట్లాడే భాషలో ఉన్నా రాసే భాష ఒకటిగానే ఉండిపోయింది.
పందొమ్మిదవ శతాబ్దంలో అచ్చు యంత్రం కనిపెట్టబడటంతో వచనానికి అవసరం ఎక్కువైంది. ఈస్టిండియా కంపెనీ కొలువులో ఉండిన తెలుగు పండితుడు పరవస్తు చిన్నయ సూరి తెలుగు భాషకు వ్యాకరణాన్ని రాశారు. సంస్కృతంలో ఉన్న గొప్ప నిర్ణాయిక వ్యాకరణాలను అనుసరిస్తూనే ఆ తెలుగు వ్యాకరణం ఏర్పడింది. తొమ్మిది వందల ఏళ్ళుగా తెలుగు కావ్యాలలో ఉపయోగించిన భాషనంతటినీ చిన్నయ సూరి తన వ్యాకరణం లోకి చేర్చారు. అదే వ్యాకరణం వచనానికి కూడా వర్తిస్తుందని ఆయన భావించారు. కానీ అన్ని వందల ఏళ్ళ నుంచీ వ్యాఖ్యానాలలోనూ వ్యాపారపు లావాదేవీల లోనూ వాడుతుండిన వచనం ఒకటి ఉంది. దాన్ని చిన్నయ సూరి విస్మరించారు. ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ అధికారులే తెలుగు భాషాబోధనను పర్యవేక్షించేవారు కనుక చిన్నయసూరి వ్యాకరణాన్నే వారు పాఠశాలలలో ప్రవేశ పెట్టారు. కానీ వాక్య నిర్మాణం లోనూ వర్ణక్రమం లోనూ విద్యావంతులు మాట్లాడే భాష వ్యాకరణంలో లాగా కాక పూర్తిగా వేరేగా ఉండేది. ఆ రెండూ వేరు వేరు భాషలని అనిపించేంత అంతరం వాటి మధ్య కనిపించేది. విద్యార్థీ విద్యార్థినులు తాము అప్పటివరకూ రాస్తుండిన భాషను వ్యాకరణ విరుద్ధమైనదని వదిలిపెట్టి, చిన్నయ సూరి వ్యాకరణం లోని సూత్రాలకు లోబడి ఉండే కొత్త భాషను నేర్చుకోవలసి వచ్చింది.
ఆధునిక విద్యావేత్త గిడుగు రామమూర్తి (1863-1940) ఆ రాత భాషను మార్చి తీరాలని తీవ్రంగా ఉద్యమించారు. చిన్నయ సూరి వ్యాకరణం లోని భాషను ఆయన గ్రాంథిక భాష అన్నారు. విద్యావంతులు మాట్లాడే వ్యావహారిక భాషకే (శిష్ట వ్యావహారికం) మద్దతు ఇవ్వాలని ఆయన ప్రకటించారు.
ఆయన వాదంలో చాలా సబబు ఉంది. ఎప్పుడో రాసి ఉన్న కావ్యాల లోని భాషను ఇప్పుడు రాస్తున్న వచనానికి ఉపయోగించమనటం కృత్రిమంగా తోచింది. అయితే, చిన్నయ సూరి వ్యాకరణాన్ని గిడుగు రామమూర్తి తిరస్కరించటం, అసలు వ్యాకరణమే అవసరం లేదని అర్థం చేసుకోబడింది. ఏ నియమాలూ లేకుండా ఎలా మాట్లాడితే అలాగే రాయవచ్చుననే అభిప్రాయం ఏర్పడింది. తెలుగు సాహిత్య ప్రపంచం రెండు వర్గాలుగా చీలింది. చిన్నయ సూరి వ్యాకరణాన్ని సమర్థించే సంప్రదాయవాదులు, ఆ నియమాలు భాషా స్వేచ్ఛను హరించి వేస్తాయనే ఆధునికులు – వీరి మధ్యన ఎడ తెగని వివాదాలు భీషణంగా కొనసాగినాయి. ఆ వివాదాలలో భావస్పష్టత లేకపోవటం దురదృష్టం.
అంత గొప్ప పండితుడైన గిడుగు రామమూర్తి తాను సమర్థించే శిష్ట వ్యావహారికానికి వేరే నియమ నిబంధనలు కావాలని చెప్పలేకపోయారు. అసలు ఆ శిష్ట వ్యావహారిక భాషాస్వరూపాన్ని ఆయన సమగ్రంగా నిర్వచించనూ లేకపోయారు. ఫలితంగా ఎలా మాట్లాడితే అలాగే రాయవచ్చుననే కల్లోలపు పరిస్థితి ఏర్పడింది. ప్రపంచంలో ఎక్కడా కూడా మాట్లాడే భాషను యథాతథంగా రాయరని, రాత భాషకి ఉండే నియమాలు కాలానుగుణంగా మారుతూ వస్తాయి గాని అసలు లేకుండా పోవని, ఆ అయోమయంలో ఎవరికీ బోధపడలేదు.
సత్యనారాయణ ఈ విషయంలో సంప్రదాయవాదుల వైపే ఉన్నారు. ఆయన రాసేది ఎక్కువ భాగం కవిత్వమే కనుక ఆ దృక్పథాన్ని అర్థం చేసుకోవచ్చు. విచిత్రమేమిటంటే, సమకాలీన పరిస్థితులను చిత్రించే నవలలలో కూడా ఆయన అదే భాషను ఉపయోగించేవారు. అయితే, నవలను చెప్పి రాయించేవారు కనుక రాను రాను వ్యావహారిక భాష లోని ప్రయోగాలు వాటిలోకి అప్రయత్నంగా వచ్చేసేవి. ఆయన చివరి నవలలలో పాత కొత్త భాషల ప్రయోగాలు పరస్పర విరుద్ధంగా కలబోసుకొని ఉంటాయి. వర్ణక్రమం అనేక విధాలుగా – అటు సాంప్రదాయిక వ్యాకరణాన్ని గాని, ఇటు మాట్లాడే భాషను గాని అనుసరించకుండా ఉంటుంది. అయినా కూడా ఆయన వాక్యనిర్మాణం సంభాషణాశైలి లోకి అద్భుతంగా ఒదుగుతుంది. భావ వ్యక్తీకరణ లోనూ ఆయన వాక్యాలు అతి ప్రబలమైనవి. కాలదోషం పట్టిన వ్యాకరణాన్ని అనుసరించ పూనుకోవటం ఆయన సృజనశక్తిని అడ్డుకోలేకపోయింది. ఆఖరికి జరిగినదేమంటే, తనదే అయిన ఒక వినూత్న భాషతో విలక్షణమైన వాతావరణమొకటి ఆయన నవలలలో విస్తరించింది. ఆ వచనపు శైలి ఆయన ముద్రగా నిలబడిపోయింది.
నవలలను చెప్పి రాయించటం ఇంకొన్ని సమస్యలను కూడా తెచ్చి పెట్టింది. చెబుతూ ఉన్న విషయాన్ని వదిలి వేరే వైపుకి ఆయన వాగ్ధార వెళ్ళిపోయేది. అది కొన్నిసార్లు చాలాదూరమే వెళ్ళిపోయి ఆ సమయంలో తను అనుకుంటున్నవన్నీ పాత్రల మధ్య సుదీర్ఘ సంభాషణలు గానో, ఆ సందర్భానికి రచయిత చేసే విస్తృత వ్యాఖ్యానం గానో, నవల లోకి వచ్చి పడేవి. ఈ అప్రస్తుత సంభాషణలు, వ్యాఖ్యానాలు కూడా ఆయన నవలలకు ఒక ఆకర్షణని తెచ్చిపెట్టాయి. వాటిని చాలా ఇష్టంగా చదువుకొనే అభిమానులూ ఉన్నారు.
హా హా హూ హూలో అటువంటివి తక్కువ. దాన్ని అనువదించటంలో నేను దాదాపు పూర్తిగా మూలవిధేయంగానే ఉన్నాను. కాని విష్ణుశర్మ ఇంగ్లీషు చదువు విషయంలో కొంత స్వేచ్ఛను అవలంబించాను. ఆ నవలను చెబుతూన్న కాలంలో రచయిత బుద్ధి ఏయే విధాల ప్రసరించిందో తెలుసుకొనే ఆసక్తి ఉన్న విమర్శకులకు పర్వాలేదు గానీ అదంతా తెలుగు రాని పాఠకుడికి శ్రమగా ఉంటుంది. నిజానికి తెలుగు పాఠకుడికి కూడా శ్రమే అవుతుందేమో. అంతే కాకుండా, స్థానికమైన విషయాల ప్రస్తావనను ఉన్నది ఉన్నట్లుగా అనువదిస్తే అనంతమైన సంఖ్యలో పదసూచికలను ఇవ్వవలసి వస్తుంది. ఈ నవలికను నేను కొంతవరకు క్లుప్తీకరించాను. అప్రస్తుత వ్యాఖ్యానాలను అనువదించలేదు. కొన్ని చోట్ల యథాతథంగా కాక భావానువాదాన్ని మాత్రమే చేశాను. ఇలా చేయటం వల్ల నవలకు ఉన్న మౌఖిక స్వరూపం మారిపోవచ్చునని నాకు తెలుసు. అయితే పూర్తిగా రాత నవలే అయిపోకుండా కొంతయినా మౌఖికంగా అనిపిస్తుందని ఆశిస్తున్నాను. చేసిన మార్పులను చిన్నవి గానూ నవల సమగ్రతను దెబ్బతీయనివి గానూ ఉండేలాగా జాగ్రత్త వహించాను. నవలిక లోని ప్రాథమిక శిల్పాన్ని భంగపరచలేదు. కలల క్రమాన్నీ వివరాన్ని శ్రద్ధగా భద్రపరచాను.
[ఈ వ్యాసంలో ఉదాహరించిన గ్రంథసూచి.]
C.Chandrasekhar	 on April 2, 2017 at 8:36 am
Overall a good introduction – (1) there are too many generalisations in the earlier part (2) to my mind there are no inconsistencies or linguistic errors on account of Vishwanatha's dictation – those who knew him know that he had fabulous memory, and the writers who took down the dictation were also scholars and poets in their own right (3) an understated fact – both the novels are highly satirical – a style that was popular in contemporary English / European literature, but was rarely found in Indian languages.
Akella Suryanaryana Murthy	 on April 4, 2017 at 5:13 am
విష్ణుశర్మ ఇంగ్లీష్ చదువు, హహ హూ హూ 1974 లో చదివేను, అప్పుడే కాలేజీ వాతావరణం, కానీ రెండూ చాలా నచ్చేయి. తెలుగునీ, ఏ ఇతర భారతీయ భాషనీ చులకన చెయడం మెకాలే ప్రభావం. ఇంగ్లీష్ గొప్పదనీ కష్టమనే అభిప్రాయం కలగజేయడం ప్రధాన ఉద్దేశ్యం. ఏవైనా బానిస బతుకులు అంతేనేమో.
విశ్వనాథ సత్యన్నారాయణ గారంటే నాకు చాలా గౌరవం ఇష్టం కూడా, అందుకనే ఆయనను సంబోధించేటప్పుడు పేరు చివర గారు లేకపొవడం నాకు నచ్చలేదు.
Bhaskar Kompella	 on April 11, 2017 at 11:02 pm
సత్యనారాయణగారు పాతకాలం మనిషి. ఆయన నేను ఆధునికుణ్ణోయ్ అని ఎలుగెత్తి ఎప్పుడూ చాటలేదు. ఆయన కొత్తకాలంవాడు కాదోయ్ అని ఎందుకు గొంతు చించుకోవాలో అర్ధం కాదు. అరసవిరససారసావేశులంతా ఆయన భావాల్ని మెచ్చలేకపోయినా, భాషాసరస్వతిని కాదలేకపోయారు. అలా ఒప్పుకోవడం నామోషీ అనిపించిన జనాలు ఆ కారణాలూ ఈ కారణాలూ వెతుక్కున్నారు.
ఈ శీర్షిక వ్రాసిన వెల్చేరు నారాయణరావుగారి మాటల్లోనే … "చెబుతూ ఉన్న విషయాన్ని వదిలి వేరే వైపుకి ఆయన వాగ్ధార వెళ్ళిపోయేది. అది కొన్నిసార్లు చాలాదూరమే వెళ్ళిపోయి ఆ సమయంలో తను అనుకుంటున్నవన్నీ… ఈ అప్రస్తుత ప్రశంసలు…"
ఇది నారాయణరావుగారు వ్రాసిన ఈ ఉపోద్ఘాతంలో ఉన్న అప్రస్తుత ప్రశంసలకీ వర్తిస్తుంది. ఆ విషయం తప్పితే, మిగిలినదంతా బాగుంది.
k.krishnamoorthy	 on April 13, 2017 at 5:40 am
శ్రీ విశ్వనాధ సత్యనారాయణ గారి రామాయణం గురించి తెలియనివెన్నో తెలిపారు. ధన్యవాదములు. కాలానికి ఎదురీది నిలవడం వారికే చెల్లింది.
భవభూతి	 on April 13, 2017 at 4:54 pm
మూలంలో ఏం ఉందోగాని, అనువాదకురాలు రాసిన "అప్రస్తుత ప్రశంస" అన్నది సరైన అనువాదం కాదేమోనని నా అనుమానం. అది "అప్రస్తుత ప్రసంగం" అయి ఉండాలని నా అనుమానం. మైథిలిగారు వివరించగలరు.
సురేశ్ కొలిచాల	 on April 13, 2017 at 8:08 pm
భాస్కర్ కొంపెల్ల గారు,
భారతదేశంలో ఆధునికత గురించి వెల్చేరు నారాయణరావు గారు చేసిన సిద్ధాంతాల గురించి మీకు అంతగా పరిచయం ఉన్నట్టుగా లేదు. ఆయన పరిశోధనా గ్రంథాల గురించి కె. వి. ఎస్. రామారావు గారు రాసిన ఈ పరిచయవ్యాసం మీకు ఉపయోగపడవచ్చునేమో చూడండి:
స్థూలంగా చెప్పాలంటే, బ్రిటిష్ వారి పాలన తరువాత మనకు తెలిసిన మన సంస్కృతి, దానిలో తప్పులు, అంతా బ్రిటీషు వారు నేర్పించిందే. వారి రాక వల్లనే మనం ఆధునికులమైనామనీ, వారు వచ్చి మనల్ని సంస్కరించే ముందు మనమంతా చీకటిలో ఉన్నామనీ వారు చెబితే విని నేర్చుకున్నది. మన సాహిత్యం అశ్లీలమనీ, మనకు చారిత్రక స్పృహ లేదనీ, మన సారస్వతం కేవలం పుక్కిటి పురాణాలనీ వారు నమ్మి మనల్ని నమ్మించారు. మన సాహితీసంపద నుంచి మనల్ని దూరం చేశారు.
అయితే, వెల్చేరు గారి సిద్ధాంతం ప్రకారం, ఆధునికత 19వ శతాబ్దంలో బ్రిటీష్ పాలకులు మనకు ఇచ్చిన వరం కాదు. ఆధునికతా చైతన్యం మనకు ఇంకా ఎంతో ముందే వచ్చింది. వెల్చేరు గారు తన సహపరిశోధకులతో కలిసి, 'ఆధునికత'కి నిర్దిష్టమైన లక్షణాలు ప్రతిపాదించారు. శ్రీనాథుడు, అన్నమయ్య, పింగళి సూరన, క్షేత్రయ్య, గురజాడ, విశ్వనాథల రచనలలో ఈ ఆధునికత పరిణామ క్రమాన్ని వెలికితీసి మనందరికీ చూపించారు.
ఇంకా ఈ సిద్ధాంతంపై ఆసక్తి ఉన్న పాఠకులు పైన పేర్కొన్న రచయితల గురించి వెల్చేరుగారు రాసిన పుస్తకాలలో ముందుమాటలు, వెనుకమాటలలో ఉన్న విపులమైన విశ్లేషణను పరిశీలించగలరని మనవి.
భవభూతి భాస్కర్ గారు: వెల్చేరు వారు మూలంలో వాడిన పదం digression. దానిని 'అప్రస్తుత ప్రశంస'గా అనువాదం చెయ్యడం వల్ల మూలంలోని భావానికి భంగం కలిగింది. ఈ కింది పారాగ్రాఫ్‌కు ఆంగ్లమూల పాఠం ఆ దిగువన పొందుపరిచాను, చూడండి:
నవలలను చెప్పి రాయించటం ఇంకొన్ని సమస్యలను కూడా తెచ్చి పెట్టింది. చెబుతూ ఉన్న విషయాన్ని వదిలి వేరే వైపుకి ఆయన వాగ్ధార వెళ్ళిపోయేది. అది కొన్నిసార్లు చాలాదూరమే వెళ్ళిపోయి ఆ సమయంలో తను అనుకుంటున్నవన్నీ పాత్రల మధ్య సుదీర్ఘ సంభాషణలు గానో, ఆ సందర్భానికి రచయిత చేసే విస్తృత వ్యాఖ్యానం గానో, నవల లోకి వచ్చి పడేవి. ఈ అప్రస్తుత ప్రశంసలు కూడా ఆయన నవలలకు ఒక ఆకర్షణని తెచ్చిపెట్టాయి. వాటిని చాలా ఇష్టంగా చదువుకొనే అభిమానులూ ఉన్నారు.
Dictating the novels caused other problems as well. As Satyanarayana dictated, he tended to digress frequently from the context of the narrative. Often the digressions were so far-out that whatever he was thinking at the moment found place in the novel, either as a part of the conversation between characters or as a long commentary by the author on the situation at hand. His novels acquired a charm of their own because of these digressions and are loved by his admirers.
kalluri bhaskaram	 on April 13, 2017 at 10:31 pm
భాస్కర్ గారు వ్యక్తపరచింది చిన్న సందేహం… 'అప్రస్తుత ప్రశంస' అన్నది సరైన అనువాదం అవుతుందా అని! మూల పాఠంలో ఉన్న digression అనే మాటకు 'అప్రస్తుత ప్రశంస', 'అప్రస్తుత ప్రసంగం' రెండూ సరైన పదాలు కావు. అప్రస్తుత మనుకునే ప్రతి విషయంలోనూ ప్రశంస ఉండాలనేమీ లేదు. ఇక 'అప్రస్తుత ప్రసంగం' అనే మాట, పైన ఉటంకించిన ఆంగ్ల పాఠంలోని ఉద్దేశిత అర్థం రీత్యానే కాక; మొత్తం వ్యాసం విశ్వనాథపై వ్యక్తపరచిన వైఖరి రీత్యా కూడా రచయిత పట్లా, ఆయన సందర్భం నుంచి పక్కకు వెళ్ళి చెప్పిన విషయాలపట్లా అమర్యాదను సూచిస్తుంది. కనుక digression అనే మాటను ఇక్కడ విషయాంతరంగా అనువదించుకోవడం సమంజసమనిపిస్తోంది.
Madhav	 on April 14, 2017 at 7:36 am
ఇది సంపాదకుల వ్యాసపరిష్కరణ సమయంలో జరిగిన చిన్న పొరపాటు. Digression అన్నపదానికి బ్రౌన్ నిఘంటువు అప్రస్తుత ప్రశంస అనే అర్థాన్నిచ్చింది. బహుశా అందువల్ల అనువాదకురాలు ఆ పదాన్ని వాడివుండచ్చు. ఐతే ప్రశంస అనేది సామాన్యార్థంలో ఆ ఉద్దేశ్యంలో వాడం కాబట్టి మూలార్థం విశదమయేట్టుగా ఆ పదాన్ని మార్చాం. ఇది గమనించి ఎత్తి చూపినందుకు కృతజ్ఞతలు.
Bhaskar Kompella	 on April 14, 2017 at 10:24 am
నాకు నారాయణరావుగారి పరిశోధనల గురించి తెలియదు. నేనెప్పుడూ చదవలేదు. ఆయన ప్రతిభావ్యుత్పత్తుల మీద అనుమానం కాని, ఆయనకి వి.స. మీద అభిప్రాయాలేమిటన్నది కాని ఇక్కడ చర్చనీయాంశం కాదు. 'ఆంగ్ల పాఠకుడికి ఏమి అందుతోంది ఇది చదివితే' అన్నదే నేను చూస్తున్నది.
కాని, రెండు నవలల అనువాదం ముందు, రచయితని పరిచయం చేస్తూ, ఆయన వ్రాసినది కొంత అటూ ఇటూ పోయింది.
కవి, రచయిత అయిన వి.స ఏమిటో చెప్పడంకన్న మిగతా విషయాలు ఎక్కువ చెప్పారు. నేనే ఆంగ్లపాఠకుణ్ణయితే "ఈ సోది ఏమిట్రా. అసలీ రచయిత వి.స. ఎవరు? ఏమి రాసారు? కథాశిల్పాన్ని ఎలా పోషించారు? అసలు ఈ నవల ఎందుకు రాయబడింది? " అన్నదే ఆలోచిస్తాను. నాకు శ్రీశ్రీ ఏమన్నాడు, జరుక్ ఏమన్నాడు అన్నది అవసరంలేదు. అసలు వి.స. యే ఎవరో తెలియదు. మిగిలినవాళ్ళంతా అప్రస్తుతం. ఉదాహరణకి "విష్ణుశర్మ ఇంగ్లీష్ చదువు" తీసుకుంటే – 'భాషల నిర్మాణంలో ఉన్న తేడాలు, తిక్కనగారి మనస్తత్వం, విష్ణుశర్మ చాకచక్యం, వాళ్ళు రచించిన గ్రంథాల ప్రభావం వాళ్ళ ప్రవర్తన తీరుతెన్నుల మీద ఎలా పడింది? తిక్కన గొప్పతనం' … ఇలాంటివి ధ్యేయంగా వ్రాసిన నవల. (ఇంకా నాకుతెలియనివి చాలా ఉంటాయి). ఈ విషయాలు వె.నా.రా. ఆంగ్లపాఠకుడికి ముందుగా తెలియజెప్పాలి. అప్పుడే ఆ అనువాదితనవలలో ఒక అర్ధం పరమార్ధం చూస్తాడు పాఠకుడు. ఈ దిశగా వె.నా.రా ఏమీ చేసినట్టనిపించలేదు. మూడువందల పంక్తుల ఉపోద్ఘాతంలో "కట్టే – కొట్టె-తెచ్చె" అని మూడు ముక్కల్లో కథ రాసారు. ఇలాంటి అనువాదం చెయ్యడం రెండు సంస్కృతులకి వారధి కట్టడం. అందువల్ల పాఠకులకి మంచి పరిచయం కావాలి. ఊరికే "బోధకుడికీ విద్యార్థులకీ మధ్యన సంభాషణలు ఉల్లాసంగా నడుస్తాయి. " అని చెపితే అనువాదం చదివినవాడికి ఉల్లాసం కలుగుతుందా? నాలాంటివాడు అనకాపల్లిలో కూర్చుని "Shakespearean Comedies" చదివినట్టుంటుంది.
ఆంగ్లపాఠకుడికి కావలసిన దినుసులకన్న, తెలుగు పాఠకులకి కావలసిన మసాలా ఎక్కువ కుమ్మారు వె.నా.రా. అని నాకు అనిపించింది. అది ఎంతవరకూ నిజమో ఆంగ్లపాఠకులే చెప్పాలి.
Bh. కామేశ్వరరావు	 on April 21, 2017 at 6:46 pm
ఈ అప్రస్తుతప్రశంస గురించి యింత ప్రసంగం అప్రస్తుతం! 🙂
ప్రశంస అంటే పొగడడం అనే అర్థంతో పాటు ప్రసక్తి అనే అర్థం కూడా ఉంది. అప్రస్తుతప్రశంస అనే ఒక అలంకారం ఉంది, అక్కడ ప్రశంస అంటే ప్రసక్తి అనే అర్థమే. వాడుకలో కూడా అప్రస్తుత విషయాన్ని ప్రస్తావించడాన్ని అప్రస్తుత ప్రశంస అని అనడమూ ఉంది. అంచేత ఈ అనువాదంలో నాకు పెద్ద దోషమేమి కనిపించ లేదు.
ఇంకా తప్పుపట్టాలి అంటే "అతి మనోబుద్ధ్యహంకృతుల్" అనే పద్యానికిచ్చిన అర్థాన్ని తప్పుపట్టాలి. "ఉపనిషత్తులకూ వేదాలకూ ఆకృతి ఇచ్చిన వారు" అనే అర్థం పద్యంలో కానీ, ఇంగ్లీషు అనువాదంలో కానీ లేదు.
వేలూరి వేంకటేశ్వర రావు	 on April 26, 2017 at 10:34 pm
I have read the translation carefully and the relevant comments. I am not privy to the original preface or the afterword for the novellas, and as such I could not comment on the translation. There might have been a couple of places where the translator/editors might have missed, and that need not create a big debate. (We seem to get lost with a word or two in all our comments.)
What is the motivation to translate the preface of a book that is going to be published in 2018?
If there is a secret and sacred reason, I would not dwell on it any further.
If I were to learn and understand something about the novellas, I must admit that it is impossible to do so by reading the translation of the preface alone. At this point I have to agree with Kompella Bhaskar.
It is my experience that Velcheru Narayana Rao usually writes his 'thesis' in the Afterword. In almost all his translations thus far, it is the Afterword that enlightens the reader and makes the reader think. Sometimes, he postulates controversial views, usually that run contrary to the existing run-of the mill-type. That makes his afterwords worth reading, even if one disagrees.
I am aware of the editor's note that the translation of the Afterword would be published in the forthcoming issue. But, that still does not answer my primary question.
I repeat. What is the motivation to translate the preface and afterword of a book primarily intended for the English-reading or the Western audiences?
Finally, if it makes any sense, please re-publish an article entitled " Horse –Headed Gods and White-Skinned Men: A Second Look at Viswanatha Satyanarayana's HA HA HU HU written by Velcheru Narayana Rao in the Journal of South Asian Literature (1981), which would give quite a load of information about one of the novellas that the Penguins are scheduled to publish.
Kodakandla Nitin	 on May 17, 2017 at 9:53 am
First, I wish to thank the magazine for making this introduction available. It was an interesting read.
I am confused about something though. Is this translation an abridged version of the original? Or have some paragraphs been left out? The endnotes marked in the published text go only up to 21. But the notes in the attached endnotes page go up to 26. The notes 22-26 refer to things that are not there in the text presented. I then also realised that the text itself ends abruptly. So, the last few paragraphs are missing in this translation? If so, could you please publish it with the translation of the afterword in the next edition.
vishwanaatha rendu navalikalu: tolipaluku – Page 3 – eemaata
rachana: maithili abbaraju
satyanarayana bhaavaaluu abhipraayaalato sambandham lekunda, konnisaarlu durmaargamgaa kuudaa unde vimarsalatoe nimittam lekunda, aayana pustakaalu ammudu poyevi. pustakaala meeda vache aadaayam meeda chala bhagam aadhaarapadi jeevinchina telugu rachayita, bahusa aayana okarenemo. nijaaniki, appatiki pustakaala ammakapu vyavastha puurtisthaayiloo nelakonaledu. prachurana inka oka parisramagaa erpadani rojulu avi.
tana pustakaalanu taane mudrinchukonevaaru. kondaru madhyataragati vaaru kavi panditulanu sanmaaninche daatalugaa jamindari sampradaayaanni konasaginchevaru. atuvantivaari nunchi satyanaaraayanaku sahayam andutundedi. pustakaalanu ankitam teesukunnavaaru mudrana kharchulu bharinchevaaru. aa daatalanuu vaari kutumbaalanuu stutistuu puurvakavula paddhatilo[19] satyanarayana padyaalu rasevaru. avi aa pustakaala modati putalo mudrinchabadutundevi. kaani aa daatalanu taanu cheyi chaachi adugutunnatlugaa aa padyaaladhorani undedi kaadu. taanu ettuna nilabadi vaarini aasiirvadistunnatlu satyanarayana bhavinchukonevaru. konni grandhaalanu prema koddi mitrulaku ankitamichevaaru. atuvantappudu cheppina padyaalu chamatkaaramgaa undevi. chala padyaalu nilichipoyayi. goppa charitra parisodhakudaina mallampally somasekhara sharma gurinchi cheppina padyaalu prasiddhamainavi. 'degreelu laeni paandityambu vanneku raani yee paadu kaalaana butti' anna vaakyam vaatilo oka padyam lodi. somasekhara sharma enno silaasaasanaalanuu raagirekulanuu bahushramatho pariseelinchi vaatilooni samaachaaraanni niggu telchinavaaru. endaro aandhraraajula charitralanu aayana bayatiki tecchaaru. aa rangamlo endariko maargadarsakulu kaagala krushi chesi unna kuudaa e vishwavidyaalayamuu aayananu bodhakudugaa teesukoledu. sarmaku charitralo patta lekapovatame daaniki kaaranam. aa vishayam appati aandhrulandarikii telisinade. satyanarayana maatalu, ituvanti vaakyaalu, inka chala vyaapti loki vachi sandarbhochitamgaa udaharinchabadevi. chaatu padyaala sampradaayam aa vidhamgaa konasaginatlayindi.
aayanatho 1950la nunchi naaku parichayam undi. appatlo chaduvuku kontha viraamam ichi unnaanu. evo chinna chitaka udyogaalu chestu, aasaktigaa anipinchinadaannallaa chaduvutuu undevaadini. kavulathonu panditulatoonuu goshtulalo palgonevadini. aa kaalamlo satyanaaraayananu chaalaasaarlu kalusukunnanu. aayana unde vijayavada nenu untunna eluriki nalabhai mailla dooramlo undatam oka kaaranam. aayana baga daggaraku cheranichevaaru. adhi inkoka kaaranam. marxist saahitya siddhaantaalatoe nenu teevramgaa prabhaavitudinai unna kaalam adhi. srisriiki goppa abhimaanini. maa taramlo chalamandimi srishree viplava kavitvamtho prerepinchabadina varame. naaku snehituluu parichayastuluu ayina chala mandiki telugu loni praacheena saahityamtho parichayame ledu. anduvalla satyanaaraayananu cherchukone prasakte undedi kaadu. marks, mavola rachanalu chaduvutuu charchistuu kaalam gadipevallam. saartra, cafca, hain, piraandello, unamuno vanti french, jarman kavulanuu rachayitalanuu chadivi muchatinchukovatam maaku bagundedi. satyanarayana patla naa abhiruchi naa snehitulaku vintagaa undedi. nakosam bharinchevaaru. aayana padyaalanu nenu paiki chadivinappudu vaarikemi artham kakapoyina konnisaarlu aasvaadinchagaligevaaru. aa kavitvamlo edho visesham undani oppukunevaaru. maroka saahitya brundamuu undedi naaku. vaallu kontha vayasu meerinavaaru, telugunuu samskrutaannii matrame chaduvukuni aangla bhaashato bottigaa parichayam lekundinavaaru. okadaanikokati sambandham laeni, okadaanni inkokati pattinchukoni rendu prapanchaalalo alaa nenu jeevistundevaadini. aadhunikulaina naa mitrulu satyanaaraayananu konchemaina bharinchagaligevaaru kaani, atuvanti tirogamana kavitvaanni nenenduku chaduvutano naa marxist snehitulaku ardhamayedi kaadu. aa marxist kavula kavitvaanni nenu mechukovatam panditulainavaaru lekka chesevaaru kaadu. vaari drushtilo adhi kavitvame kaadu. nenu maatram satyanaaraayananu chaduvutune vachanu. ellu gadiche koddi aayana saahityam inkonta lothugaa ardhamavutuu vachindi. rajakeeyam gaanuu saamaajikam gaanuu satyanarayana abhipraayaalato nenu ekibhavinchakapoyina adhi saadhyamaindi. oka sandarbhamlo nenuu aayanaa oke bahiranga vedika paina matladatam tatasthinchindi. aayana yathaaprakaaramgaa puurva kavulanuu rushulanuu samarthinchaaru. nenu naa kurratanapu utsukata koddi marxist kavulanuu vaari viplavasaahityaanni gattigaa samarthistuu matladanu. aayana patla naa gowravam emaatramuu taggaledu. takkinavaarantaa aayanaloni sampradaayavaadini chuste nenu maatram oka aadhunika kavine chustuu vachanu.
americaku vellaaka kuudaa aayananu chala saarlu kalusukunnanu. aayana saahityamlo kontha bhaagaanni aanglam loki anuvadistaanani adigaanu. aayana santoshamgaa prothsahinchaaru. 1976loo aayana maraninche lopu emi cheyalekapovatam nakoka vaiphalyam. 2002loo david shoolmannetho kalisi nenu prachurinchina iravaiyava sataabdapu telugu kavitvam samputamlo satyanaaraayanavi konni padyaalanu anuvadinchi cherchagaligaanu. aayana patla naakunna avagaahana lonoo aadaram lonoo shoolman kuudaa bhagam teesukunnadu[20].
ee samputilo rendu navalikalu unnaayi: haa haa hooo hooo, vishnusarma ingleeshu chaduvu. veeti rachana kaalam nischayamgaa teliyadu. aayana saahityapu pattikanu krodikarinchinavaaru haa haa hooo hooo 1932loo rachinchabadindani antaaru. satyanarayana kumarudu 1952loo ani cheptaaru. vishnusarma ingleesh chaduvu 1961loo pustakaroopamlo vachindi. kaani antaku chala munde krushnaapatrikalo[21] dharavahikamga vachindi. aa tedeelu spashtamgaa teliyavu. idhi satyanaaraayananu parichayam chese oka vinamramaina prayatnam. bahusa kaalaatiitam kuudaa ayindemo. idhi chadivinaka ingleesh chadive paatakulaku aayana rachanalanu inkonta daggaragaa pariseelinchaalanipiste naa prayatnam kontha neraverinatle.
haa haa hooo hooo
hindu puraanaalalo kanipinche maanavaatiita jaatulalo okati gandharvajaati. idhi oka gandharvudi katha. gandharvulu ardhadivyulu. vaallaki gurram talaa manishi sareeramuu rekkaluu untaayi. aakaasamlo egurutuu aa gandharvudu spruha tappi landan trafalger skverelo padipotadu. adedo vinta jantuvu anukoni chuttu janam moogutaaru. adhi emitai untundaa ani tarkinchukuntaaru. aa tarvaata rakshaka bhatulu vachi, gandharvudu evariki haani cheyakunda chuttu oka bonu nirmistaaru. gandharvudu melukoni praakrutamlo matladatam praarambhistaadu. aayana yem chestunnado yem matladutunnado evariki antu pattadu. daggaragaa vinte maatalu vidividigaa teliyaka kevalam pedda dhwani laga vinipistundi. landan vishwavidyaalayam loni samskruta panditulu dooram nunchi vini aa bhasha samskrutaaniki daggaragaa unnadani kanipedataaru. vaallu aayanani samskrutamlo 'emiti antunnavu?' ani prasnistaaru. gandharvudu swachchamaina samskrutamlo 'atra sameepe asti waa kachinnadi u snaatumichchaami.' (daggaralo edaina nadi unnada? snaanam cheyagorutunnanu) ani samadhanam istaadu.
ee rendava navalalo kuudaa manchi kalpana chaaturyam untundi. padamudava sataabdamlo mahaabhaarataanni padihenu parvaalu telugu chesina tikkana, raajakumaarulaku jantuvula kathala dwara raajaneetini nerpina vishnusarma – kosta aandhra rashtram loni vijayavaadalo oka telugu upanyasakudi kalaloki vachi ingleesh nerpamani adugutaaru. devatalaku rajoo swargaaniki adhipati ayina indrudu vaallani pampinchinatlu chebutaaru. mallee mallee vache kalalalo katha jarugutuu untundi. bodhakudiki vidyaarthulakii madhyana sambhaashanalu ullaasamgaa nadustaayi. mugimpu anoohyamgaa untundi.
satyanarayana chala arudugaa matrame chetito rasevaru. daadaapu anni navalalanuu noti chebutuundagaa lekhakulu rasevaru. tarachugaa chala chinna vaakyaalanu cheppevaaru. hataattugaa aapesinatlu anipistundi. madhya madhyalo sudeerghamaina samskruta samaasaalu untaayi. cony ee rendu navalalo bhasha saralamgaa untundi. pedda pedda samskruta padaaluu takkuve. modati navala haa haa hooo hoolo saili saffiga saagutundi. vaakyanirmaanamuu paeraalanu vidagottatamuu akkadakkada sarigga ledanipistundi cony aa rendu ibbandulakuu mudrana doshalu kuudaa kaaranam ayi undavacchu. vishnusarma ingleesh chaduvu daggariki vachesariki satyanaaraayanaku kontha ajaagratta vachindi. okesari padi pannendu navalalanu, vantulavaareegaa panichese lekhakulaku chebutuu vachaaru. tana ishtanusaram vaakyaalu cheppukupotundevaaru. lekhakulu emi rasaro gamaninchi saricheyatam undedi kaadu. unnavi unnatlu gaane aa raata pratulu mudranasaalalaku vellevi. evaruu vaatini parishkarinchi savarinchatam gaanee achchayina chittu pratini diddatam gaanee jarigevi kaavu. okkokkasaari peragraphulu paejeela koddi saagi kanabadataayi. lekhakudiki kotta pera modalu pettamani cheppi undakapovatam kaaranamai undachhu. viraamachihnaalu oka kramapaddhatilo undavu, varnakramam athi swatantramgaa untundi. aa lekhakula gurinchi raayatamlo vaari alavatla gurinchi sampoornamaina samacharam labhinchatam ledu. anduvalla aa varnakramaanni rachayita uddesinchara leka lekhakulu alaa rasara ane vishayam idamiddhamgaa teliyadu.
nenu veetini moukhika navalalu ani antaanu. raasina navalalakuu veetikee oke rakamaina anusasana suutraalu vartinchavu. vaatilo unna aa pratyeka lakshanaanni naa anuvaadam loki teesukuraavaalani prayatninchaanu. kakapothe naa anuvaadaalaloki entho kontagaa raata navalala paddhati vachi teerutundi. endukante nenu veetini swayamgaa raastunnaanu, evariki cheppi raayinchatam ledu.
iravaiyava sataabdapu toli dasaabdaalalo, e maandalika bhashalo rayalane sangati meeda vedivedigaa vaadopavaadaalu jarigevi. appativarakuu telugu saahityam inchuminchu puurtigaa padyaroopam lone undedi. vaatiki chhandassu niyamaalu khachitamgaa vartinchevi. e vidhamaina maarpuluu cherpuluu angeekarinchabadevi kaavu. chhandassu, prasa niyamaalu, padaala pondika – ivi unna paddhatulalo edho oka vidhamgaa matrame undi tiiraali kanuka kavyabhasha amishritamgaane untuu vachindi. tommidi vandala ella paatu alaage jaragatam e bhashacharitra lonaina pedda visesham. samskrutaanni matladatam maanivesina veyi ella varakuu adhi kavyabhasha gaane nilichi undina teeru kuudaa telugunu prabhaavitam chesi undachhu. rakarakaala mandalikalu matlade bhashalo unna rase bhasha okatigaane undipoyindi.
pandommidava sataabdamlo achu yantram kanipettabadatamto vachanaaniki avasaram ekkuvaindi. eestindia company koluvulo undina telugu panditudu paravastu chinnaya suuri telugu bhashaku vyaakaranaanni raasaaru. samskrutamlo unna goppa nirnaayika vyaakaranaalanu anusaristune aa telugu vyaakaranam erpadindi. tommidi vandala ellugaa telugu kaavyaalalo upayoginchina bhaashanantatinii chinnaya suuri tana vyaakaranam loki cherchaaru. adhe vyaakaranam vachanaaniki kuudaa vartistundani aayana bhaavinchaaru. cony anni vandala ella nunchi vyaakhyaanaalalonuu vyaapaarapu lavadevila lonoo vaadutundina vachanam okati undi. daanni chinnaya suuri vismarinchaaru. eest india company adhikaarule telugu bhashabodhananu paryavekshinchevaaru kanuka chinnayasuri vyaakaranaanne vaaru paatasaalalalo pravesha pettaaru. cony vaakya nirmaanam lonoo varnakramam lonoo vidyaavantulu matlade bhasha vyaakaranamlo laga kaaka puurtigaa veregaa undedi. aa rendoo vaeru vaeru bhashalani anipinchenta antaram vaati madhya kanipinchedi. vidyaarthii vidyaarthinulu taamu appativarakuu raastundina bhashanu vyaakarana viruddhamainadani vadilipetti, chinnaya suuri vyaakaranam loni suutraalaku lobadi unde kotta bhashanu nerchukovalasi vachindi.
aadhunika vidyaavetta gidugu ramamurthy (1863-1940) aa raata bhashanu marchi tiiraalani teevramgaa udyaminchaaru. chinnaya suuri vyaakaranam loni bhashanu aayana granthika bhasha annaru. vidyaavantulu matlade vyaavahaarika bhashake (shishta vyaavahaarikam) maddatu ivvaalani aayana prakatinchaaru.
aayana vaadamlo chala sababu undi. eppudo rasi unna kaavyaala loni bhashanu ippudu raastunna vachanaaniki upayoginchamanatam krutrimamgaa thochindi. ayithe, chinnaya suuri vyaakaranaanni gidugu ramamurthy tiraskarinchatam, asalu vyaakaraname avasaram ledani artham chesukobadindi. e niyamaaluu lekunda ela matladithe alaage rayavachunane abhiprayam erpadindi. telugu saahitya prapancham rendu vargaalugaa cheelindi. chinnaya suuri vyaakaranaanni samarthinche sampradaayavaadulu, aa niyamaalu bhasha swechhanu harinchi vestayane aadhunikulu – veeri madhyana eda tegani vivaadaalu bheeshanamgaa konasaginayi. aa vivaadaalalo bhaavaspashtata lekapovatam duradrushtam.
anta goppa panditudaina gidugu ramamurthy taanu samarthinche shishta vyaavahaarikaaniki vere niyama nibandhanalu kaavaalani cheppalekapoyaru. asalu aa shishta vyaavahaarika bhaashaasvaruupaanni aayana samagramgaa nirvachinchanuu lekapoyaru. phalitamgaa ela matladithe alaage rayavachunane kallolapu paristhiti erpadindi. prapanchamlo ekkada kuudaa matlade bhashanu yathaathathamgaa rayarani, raata bhashaki unde niyamaalu kaalaanugunamgaa maarutuu vastaayi gaani asalu lekunda povani, aa ayomayamlo evariki bodhapadaledu.
satyanarayana ee vishayamlo sampradaayavaadula vaipe unnaaru. aayana rasedi ekkuva bhagam kavitvame kanuka aa drukpathaanni artham chesukovachhu. vichitramemitante, samakaaleena paristhitulanu chitrinche navalalalo kuudaa aayana adhe bhashanu upayoginchevaaru. ayithe, navalanu cheppi raayinchevaaru kanuka raanu raanu vyaavahaarika bhasha loni prayogaalu vaatiloki aprayatnamgaa vachesevi. aayana chivari navalalalo paata kotta bhashala prayogaalu paraspara viruddhamgaa kalabosukoni untaayi. varnakramam aneka vidhaalugaa – atu saampradaayika vyaakaranaanni gaani, itu matlade bhashanu gaani anusarinchakundaa untundi. aina kuudaa aayana vaakyanirmaanam sambhaashanaasaili loki adbhutamgaa odugutundi. bhaava vyakteekarana lonoo aayana vaakyaalu athi prabalamainavi. kaladosham pattina vyaakaranaanni anusarincha poonukovatam aayana srujanasaktini addukolekapoyindi. aakhariki jariginademante, tanade ayina oka vinuutna bhaashato vilakshanamaina vaataavaranamokati aayana navalalalo vistarinchindi. aa vachanapu saili aayana mudragaa nilabadipoyindi.
navalalanu cheppi raayinchatam inkonni samasyalanu kuudaa tecchi pettindi. chebutuu unna vishayaanni vadili vere vaipuki aayana vaagdhaara vellipoyedi. adhi konnisaarlu chaladurame vellipoyi aa samayamlo tanu anukuntunnavanni paatrala madhya sudeergha sambhaashanalu gano, aa sandarbhaaniki rachayita chese vistruta vyaakhyaanam gano, navala loki vachi padevi. ee aprastuta sambhaashanalu, vyaakhyaanaalu kuudaa aayana navalalaku oka aakarshanani tecchipettaayi. vaatini chala ishtamgaa chaduvukone abhimaanuluu unnaaru.
haa haa hooo hoolo atuvantivi takkuva. daanni anuvadinchatamlo nenu daadaapu puurtigaa moolavidheyamgaane unnaanu. kaani vishnusarma ingleeshu chaduvu vishayamlo kontha swechhanu avalambinchaanu. aa navalanu chebutunna kaalamlo rachayita buddhi eye vidhaala prasarinchindo telusukone aasakti unna vimarsakulaku parvaaledu gaanee adanta telugu raani paatakudiki shramagaa untundi. nijaaniki telugu paatakudiki kuudaa shrame avtundemo. anthe kakunda, sthaanikamaina vishayaala prastaavananu unnadi unnatlugaa anuvadiste anantamaina sankhyalo padasuuchikalanu ivvavalasi vastundi. ee navalikanu nenu kontavaraku klupteekarinchaanu. aprastuta vyaakhyaanaalanu anuvadinchaledu. konni chotla yathaathathamgaa kaaka bhaavaanuvaadaanni matrame cheshaanu. ilaa cheyatam valla navalaku unna moukhika swaroopam maaripovachhunani naaku telusu. ayithe puurtigaa raata navale aipokunda kontayina moukhikamgaa anipistundani aasistunnaanu. chesina maarpulanu chinnavi gaanuu navala samagratanu debbateeyanivi gaanuu undelaagaa jaagratta vahinchaanu. navalika loni praathamika shilpaanni bhangaparachaledu. kalala kramaannii vivaraanni shraddhagaa bhadraparachaanu.
[ee vyaasamlo udaaharinchina grandhasuuchi.]
C.Chandrasekhar	 on April 2, 2017 at 8:36 am
Overall a good introduction – (1) there are too many generalisations in the earlier part (2) to my mind there are no inconsistencies or linguistic errors on account of Vishwanatha's dictation – those who knew him know that he had fabulous memory, and the writers who took down the dictation were also scholars and poets in their own right (3) an understated fact – both the novels are highly satirical – a style that was popular in contemporary English / European literature, but was rarely found in Indian languages.
Akella Suryanaryana Murthy	 on April 4, 2017 at 5:13 am
vishnusarma ingleesh chaduvu, haha hooo hooo 1974 loo chadivenu, appude callagy vaataavaranam, cony rendoo chala nacheyi. telugunee, e itara bhaarateeya bhashani chulakana cheyadam mekale prabhaavam. ingleesh goppadanee kashtamane abhiprayam kalagajeyadam pradhaana uddesyam. evaina banisa batukulu antenemo.
vishwanaatha satyannarayana garante naaku chala gowravam ishtam kuudaa, andukane aayananu sambodhinchetappudu paeru chivara gaaru lekapovadam naaku nachaledu.
Bhaskar Kompella	 on April 11, 2017 at 11:02 pm
satyanaaraayanagaaru paatakaalam manishi. aayana nenu aadhunikunnoy ani elugetti eppuduu chaataledu. aayana kottakaalamvaadu kadoy ani enduku gontu chinchukovalo ardham kaadu. arasavirasasaarasaavesamlanta aayana bhaavaalni mechalekapoyina, bhaashaasarasvatini kaadalekapoyaaru. alaa oppukovadam namoshi anipinchina janaalu aa kaaranaaluu ee kaaranaaluu vetukkunnaru.
ee sheershika vraasina velcheru narayanaraogari matallone u "chebutuu unna vishayaanni vadili vere vaipuki aayana vaagdhaara vellipoyedi. adhi konnisaarlu chaladurame vellipoyi aa samayamlo tanu anukuntunnavanni ee aprastuta prasamsaluna"
idhi narayanaraogarugaaru vraasina ee upodghaatamlo unna aprastuta prasamsalakee vartistundi. aa vishayam tappite, migilinadantaa bagundi.
k.krishnamoorthy	 on April 13, 2017 at 5:40 am
shree vishwanaadha satyanarayana gaari ramayanam gurinchi teliyanivenno telipaaru. dhanyavaadamulu. kaalaaniki edureedi nilavadam vaarike chellindi.
bhavabhooti on April 13, 2017 at 4:54 pm
moolamlo yem undogaani, anuvaadakuraalu raasina "aprastuta prasamsa" annadi saraina anuvaadam kademonani naa anumanam. adhi "aprastuta prasangam" ayi undaalani naa anumanam. maithiligaaru vivarinchagalaru.
suresh kolichala on April 13, 2017 at 8:08 pm
bhaskar kompella gaaru,
bhaaratadesamlo aadhunikata gurinchi velcheru narayanarao gaaru chesina siddhaantaala gurinchi meeku antagaa parichayam unnattugaa ledu. aayana parisodhanaa grandhaala gurinchi ke. vi. es. ramarao gaaru raasina ee parichayavyaasam meeku upayogapadavachhunemo chudandi:
sthoolamgaa cheppalante, british vaari paalana taruvaata manaku telisina mana samskruti, daanilo tappulu, antaa britishu vaaru nerpinchinde. vaari raaka vallane manam aadhunikulamainaamanii, vaaru vachi manalni samskarinche mundu manamanta cheekatilo unnaamanee vaaru chebithe vini neerchukunnadi. mana saahityam aslilamani, manaku chaaritraka spruha ledanee, mana saarasvatam kevalam pukkiti puraanaalanii vaaru nammi manalni namminchaaru. mana saahitiisampada nunchi manalni dooram chesaru.
ayithe, velcheru gaari siddhaantam prakaaram, aadhunikata 19va sataabdamlo british paalakulu manaku ichina varam kaadu. aadhunikataa chaitanyam manaku inka entho munde vachindi. velcheru gaaru tana sahaparisodhakulatho kalisi, 'aadhunikata'ki nirdishtamaina lakshanaalu pratipaadinchaaru. srinathudu, annamayya, pingali suurana, kshetrayya, gurajada, viswanaathala rachanalalo ee aadhunikata parinaama kramaanni velikiteesi manandarikee chuupimchaaru.
inka ee siddhaantampai aasakti unna paatakulu paina perkonna rachayitala gurinchi velcherugaaru raasina pustakaalalo mundumaatalu, venukamaatalalo unna vipulamaina vislaeshananu pariseelinchagalarani manavi.
bhavabhooti bhaskar gaaru: velcheru vaaru moolamlo vaadina padam digression. daanini 'aprastuta prasamsa'gaa anuvaadam cheyyadam valla moolamlooni bhavaniki bhangam kaligindi. ee kindi paaraagraafku aanglamoola paatham aa diguvana ponduparichaanu, chudandi:
navalalanu cheppi raayinchatam inkonni samasyalanu kuudaa tecchi pettindi. chebutuu unna vishayaanni vadili vere vaipuki aayana vaagdhaara vellipoyedi. adhi konnisaarlu chaladurame vellipoyi aa samayamlo tanu anukuntunnavanni paatrala madhya sudeergha sambhaashanalu gano, aa sandarbhaaniki rachayita chese vistruta vyaakhyaanam gano, navala loki vachi padevi. ee aprastuta prasamsalu kuudaa aayana navalalaku oka aakarshanani tecchipettaayi. vaatini chala ishtamgaa chaduvukone abhimaanuluu unnaaru.
Dictating the novels caused other problems as well. As Satyanarayana dictated, he tended to digress frequently from the context of the narrative. Often the digressions were so far-out that whatever he was thinking at the moment found place in the novel, either as a part of the conversation between characters or as a long commentary by the author on the situation at hand. His novels acquired a charm of their own because of these digressions and are loved by his admirers.
kalluri bhaskaram	 on April 13, 2017 at 10:31 pm
bhaskar gaaru vyaktaparachindi chinna sandehame 'aprastuta prasamsa' annadi saraina anuvaadam avutundaa ani! muula paatamlo unna digression ane maataku 'aprastuta prasamsa', 'aprastuta prasangam' rendoo saraina padaalu kaavu. aprastuta manukune prati vishayamloonuu prasamsa undaalanemii ledu. ika 'aprastuta prasangam' ane maata, paina utankinchina aangla paatamlooni uddesita artham reetyaane kaaka; mottam vyaasam vishwanaathapai vyaktaparachina vaikhari reetya kuudaa rachayita patla, aayana sandarbham nunchi pakkaku velli cheppina vishayalapatla amaryaadanu suuchistumdi. kanuka digression ane maatanu ikkada vishayaantaramgaa anuvadinchukovadam samanjasamanipistondi.
Madhav	 on April 14, 2017 at 7:36 am
idhi sampaadakula vyaasaparishkarana samayamlo jarigina chinna porapaatu. Digression annapadaaniki broun nighantuvu aprastuta prasamsa ane ardhaannichindi. bahusa anduvalla anuvaadakuraalu aa padaanni vaadivundachchu. aithe prasamsa anedi saamaanyaarthamlo aa uddesyamlo vaadam kabatti moolaartham visadamayettugaa aa padaanni marcham. idhi gamaninchi etti chuupinanduku krutagnatalu.
Bhaskar Kompella	 on April 14, 2017 at 10:24 am
naaku narayanaraogari parisodhanala gurinchi teliyadu. neneppuduu chadavaledu. aayana pratibhaavyutpattula meeda anumanam kaani, aayanaki vi.sa. meeda abhipraayaalemitannadi kaani ikkada charchaneeyaamsam kaadu. 'aangla paatakudiki emi andutondi idhi chadivite' annade nenu chustunnadi.
kaani, rendu navalala anuvaadam mundu, rachayitani parichayam chestu, aayana vraasinadi kontha atuu itoo poyindi.
kavi, rachayita ayina vi.sa emito cheppadankanna migata vishayaalu ekkuva cheppaaru. nene aanglapaatakunnayite "ee sodi emitra. asali rachayita vi.sa. evaru? emi rasaru? kathaasilpaanni ela pooshinchaaru? asalu ee navala enduku rayabadindi? " annade aalochistaanu. naaku srishree emannadu, jaruk emannadu annadi avasaramledu. asalu vi.sa. yee evaro teliyadu. migilinavallanta aprastutam. udaaharanaki "vishnusarma ingleesh chaduvu" teesukunte – 'bhashala nirmaanamlo unna tedaalu, tikkanagaari manastatvam, vishnusarma chaakachakyam, vaallu rachinchina grandhaala prabhaavam vaalla pravartana teerutennula meeda ela padindi? tikkana goppatanam' u ilantivi dhyeyamgaa vraasina navala. (inka naakuteliyanivi chala untaayi). ee vishayaalu ve.naa.raa. aanglapaatakudiki mundugaa teliyajeppali. appude aa anuvaaditanavalalo oka ardham paramaardham chustadu paatakudu. ee disagaa ve.naa.raa emi chesinattanipinchaledu. mooduvandala panktula upodghaatamlo "katte – kotte-tecche" ani moodu mukkallo katha rasaru. ilanti anuvaadam cheyyadam rendu samskrutulaki vaaradhi kattadam. anduvalla paatakulaki manchi parichayam kavali. oorike "bodhakudiki vidyaarthulakii madhyana sambhaashanalu ullaasamgaa nadustaayi. " ani chepithe anuvaadam chadivinavadiki ullasam kalugutunda? nalantivadu anakaapallilo kuurchuni "Shakespearean Comedies" chadivinattuntundi.
aanglapaatakudiki kaavalasina dinusulakanna, telugu paatakulaki kaavalasina masala ekkuva kummaru ve.naa.raa. ani naaku anipinchindi. adhi entavarakuu nijamo aanglapaatakule cheppali.
Bh. kameshwararaokay on April 21, 2017 at 6:46 pm
ee aprastutaprasamsa gurinchi yinta prasangam aprastutam! u
prasamsa ante pogadadam ane ardhamtho paatu prasakti ane artham kuudaa undi. aprastutaprasamsa ane oka alankaram undi, akkada prasamsa ante prasakti ane arthame. vaadukalo kuudaa aprastuta vishayaanni prastaavinchadaanni aprastuta prasamsa ani anadamuu undi. anchetha ee anuvaadamlo naaku pedda doshamemi kanipincha ledu.
inka tappupattaali ante "athi manobuddhyahankruthul" ane padyaanikicchina arthaanni tappupattaali. "upanishattulakuu vaedaalakuu aakruti ichina vaaru" ane artham padyamlo cony, ingleeshu anuvaadamlo cony ledu.
veluri venkateshwara ravi on April 26, 2017 at 10:34 pm
I have read the translation carefully and the relevant comments. I am not privy to the original preface or the afterword for the novellas, and as such I could not comment on the translation. There might have been a couple of places where the translator/editors might have missed, and that need not create a big debate. (We seem to get lost with a word or two in all our comments.)
What is the motivation to translate the preface of a book that is going to be published in 2018?
If there is a secret and sacred reason, I would not dwell on it any further.
If I were to learn and understand something about the novellas, I must admit that it is impossible to do so by reading the translation of the preface alone. At this point I have to agree with Kompella Bhaskar.
It is my experience that Velcheru Narayana Rao usually writes his 'thesis' in the Afterword. In almost all his translations thus far, it is the Afterword that enlightens the reader and makes the reader think. Sometimes, he postulates controversial views, usually that run contrary to the existing run-of the mill-type. That makes his afterwords worth reading, even if one disagrees.
I am aware of the editor's note that the translation of the Afterword would be published in the forthcoming issue. But, that still does not answer my primary question.
I repeat. What is the motivation to translate the preface and afterword of a book primarily intended for the English-reading or the Western audiences?
Finally, if it makes any sense, please re-publish an article entitled " Horse –Headed Gods and White-Skinned Men: A Second Look at Viswanatha Satyanarayana's HA HA HU HU written by Velcheru Narayana Rao in the Journal of South Asian Literature (1981), which would give quite a load of information about one of the novellas that the Penguins are scheduled to publish.
Kodakandla Nitin	 on May 17, 2017 at 9:53 am
First, I wish to thank the magazine for making this introduction available. It was an interesting read.
I am confused about something though. Is this translation an abridged version of the original? Or have some paragraphs been left out? The endnotes marked in the published text go only up to 21. But the notes in the attached endnotes page go up to 26. The notes 22-26 refer to things that are not there in the text presented. I then also realised that the text itself ends abruptly. So, the last few paragraphs are missing in this translation? If so, could you please publish it with the translation of the afterword in the next edition.