చుక్కలు పొడిచిన నొప్పిని వెన్నెల నవ్వుల మాటున భరించే రాతిరి, సౌందర్యవతి, ప్రేమమూర్తి అయిన రాత్రి, సోమరిగా కూలబడిన నన్ను ఊరడించాలని చూసీ చూసీ అలసిపోయింది. తన కోమలశీతలస్పర్శ నా నుండి దూరం జరిగిపోతోందన్న స్పృహ కలిగేసరికే ఆలస్యమైపోయింది. తన నీలోత్తరీయాన్ని నా వేలికి ముడివేసి, ఆమె వెళ్ళిపోయింది. నీడలునీడలుగా కొన్ని మాటలింకా ఇక్కడే తచ్చాడుతున్నాయి. నీటిబుడగల్లాంటి కలల్లో నిజాన్ని వెదుక్కునే పనిలో పడ్డ నన్ను కాలం ముల్లులా గుచ్చి మేల్కొల్పుతుంది. పల్చని పసుపు వెలుతురు కూడా కళ్ళకు భారమైపోతుంది. వసంతోత్సవైశ్వర్యం పొందకుంటే నిరుపేదలేనన్న మాటలు తల్చుకుని, బెంగటిల్లే హృదయం బయటకు చూస్తుంది. ఇంకా రాలని మంచుముద్దై శిశిరం అద్దపు తలుపుల అంచులను పెనవేసుకుని నిద్రిస్తూనే ఉంది. లేఎండ పొడకు మెల్లిగా కరిగిన మంచుపొర ఒకటి ఎండుకొమ్మని వెలిగించి జారిపోతుంది. రాదారుల మీద ఉప్పురాళ్ళనూ మంచురవ్వలనూ వేరు చేసి చూడలేని చూపు నిశ్చలత్వాన్నెరుగని లోలకమై కదిలి అలసిపోతుంది. బాహ్యస్పృహని వదిలించుకుని సౌందర్యంలో లీనమైపోలేని శాపంతో, వచ్చేపోయే వాహనాల వెలుగుల్లో చిక్కుపడి ఆలోచన కదిలిపోతుంది. విసురుగా తగిలి, అద్దాలను ఊపేస్తుంది గాలి. కంపించీ కుదురుకునే హృదయం పట్టుబడని రహస్యాల కోసం ఊపిరి బలంగా తీసుకుంటుంది. చూపుడువేలితో అద్దాల మీద దారులు గీసుకుని, ఆకశపు సౌందర్యం ఆ హద్దులు దాటి విస్తరించడాన్ని చూపులతో వెంబడిస్తుంటాను. అంతూదరీ లేని అందమంతా సొంతమయ్యీ కానట్టుంటుంది. ఆగీఆగి ఉబికే ఆనందం ఏ దిక్కు నుండి వస్తుందో నాకే అర్థం కాకుండా ఉంది. నీకూ ఈ పద్యమర్థం కాకుంటే, ఈ చలి ఉదయంలో తలుపులు తీసి, నిన్ను నా పక్కకు ఆహ్వానించడం వినా మరేమీ చెయ్యలేను. ఎందుకంటే, ఈ ఉదయం నాకున్నదంతా ఈ చిన్ని అద్దపు తునక! దీని మీద నీకోసమేమీ ఈవేళ రాయలేనిక!
chukkalu podichina noppini vennela navvula maatuna bharinche raatiri, soundaryavati, premamurthy ayina raatri, somarigaa koolabadina nannu ooradinchaalani chusi chusi alasipoyindi. tana komalaseetalasparsa naa nundi dooram jarigipotondanna spruha kaligesarike aalasyamaipoyindi. tana neelottareeyaanni naa veliki mudivesi, aame vellipoyindi. needaluneedalugaa konni matalinka ikkade tachadutunnaayi. neetibudagallaanti kalallo nijaanni vedukkune panilo padda nannu kaalam mullula guchi melkolputundi. palchani pasupu veluturu kuudaa kallaku bhaaramaipotundi. vasantotsavaishwaryam pondakunte nirupedalenanna maatalu talchukuni, bengatille hrudayam bayataku chustundi. inka raalani manchumuddai sisiram addapu talupula anchulanu penavesukuni nidristune undi. land podaku melliga karigina manchupora okati endukommani veliginchi jaaripotundi. raadaarula meeda uppuraallanuu manchuravvalanuu vaeru chesi chudaleni chuupu nischalatvaannerugani lolakamai kadili alasipotundi. bahyaspruhani vadilinchukuni soundaryamlo leenamaipoleni saapamto, vachepoye vahanala velugullo chikkupadi aalochana kadilipotundi. visurugaa tagili, addaalanu oopestundi gaali. kampinchi kudurukune hrudayam pattubadani rahasyala kosam oopiri balangaa teesukuntundi. chuupuduveelitoe addaala meeda daarulu geesukuni, aakasapu soundaryam aa haddulu daati vistarinchadaanni chuupulathoo vembadistuntaanu. antudari laeni andamanta sontamayyee kaanattuntundi. aagiaaai ubike aanandam e dikku nundi vastundo naake artham kakunda undi. neekuu ee padyamartham kakunte, ee chali udayamlo talupulu teesi, ninnu naa pakkaku aahvaaninchadam vina maremi cheyyalenu. endukante, ee udayam naakunnadantaa ee chinni addapu tunaka! deeni meeda neekosamemi eevelha rayalenika!