బాగా ఉక్కబోస్తున్నప్పుడు, అలా కిటికీ లోంచి మెత్తని గాలి ముఖాన్నితాకి వెళ్ళిపోతుందే, అలా ఏదో ఒక భావన మనసుని తాకి వెళ్ళి పోతుంది. కాస్సేపు కూడా నిలవదు. దానిని పట్టుకోలేను. విడవ లేను. అనుభవించటం తప్ప వేరే ఏమీ చేయలేను. అదుగో అలాంటి భావనలే ఇలా ’పదచిత్రాలు’ అయ్యాయి. పొందింది, పొందినట్లు పొందుపరిచాను. నేను కొన్ని దినపత్రికలకు సంపాదకుడిగా వున్నప్పడు, ఎడతెరపిలేని రాజకీయ వార్తలూ, విశ్లేషణలూ, సంపాదకీయాల మధ్య, ఈ ఊహలే నన్ను సేద తీర్చేవి.
baga ukkabostunnappudu, alaa kitiki lonchi mettani gaali mukhaannitaaki vellipotunde, alaa edho oka bhavana manasuni taaki velli potundi. kassepu kuudaa nilavadu. daanini pattukolenu. vidava lenu. anubhavinchatam tappa vere emi cheyalenu. adugo alanti bhavanale ilaa yepadachitraali ayyai. pondindi, pondinatlu ponduparichaanu. nenu konni dinapatrikalaku sampaadakudigaa vunnappadu, edatherapileni rajakeeya vaartaluu, vislaeshanhaluu, sampadakiyala madhya, ee oohale nannu sedha teerchevi.