జీవనస్రవంతి-16 – Jagriti Telugu Weekly
జీవనస్రవంతి-16
జీవన్‌ చీకటి పడకముందే కరణం గారి ఇల్లు చేరాడు. కరణం దంపతులు అతనిని ఆహ్వానించి ఆ రాత్రి స్నానం, భోజనం, పడక ఏర్పాట్లు చేసారు. కరణంగారు తెల్లారి జీవన్‌తో పని పూర్తయ్యేవరకు ఉండాలని, అప్పటి వరకు ఊరు చూడమని చెప్పారు. అంతలో లోపల ఏడుస్తున్న పసిపిల్లను తెచ్చి ఆడిస్తూ, కరణంగారు తన కూతురు జాహ్నవి దుస్థితి గురించి జీవన్‌తో చెప్పుకున్నారు. అది విని జీవన్‌ బాధపడ్డాడు. అతనికి ఒక ఉదాత్తమైన ఆలోచన వచ్చింది.
తన తల్లి కూడా సుమంగళిగా కనిపించాలన్న కోరిక జీవన్‌కి ఉండేది. ఆమె మాత్రం అలాంటి మార్పుకి సుతరామూ అంగీకరించలేదు. పెద్దలు చూపిన దారినే పోతాననీ, ఏ సంస్కరణకీ ఒప్పుకోననీ తెగేసి చెప్పేసింది కూడా! ఆ తల్లికి బిడ్డ తాను. కాబట్టి తన తల్లిలా చిన్న వయసులోనే వైధవ్యం ప్రాప్తించిన మరే అమ్మాయికైనా సాయపడితే బాగుంటుంది కదా! అని ఎప్పుడో అనిపించింది జీవన్‌కి. ఇప్పుడు, జాహ్నవికి మంచి జీవితం దొరకాలంటే, తాను తనకి చేతనైన సాయం తప్పక చెయ్యాలి అనుకున్నాడు అప్పటికప్పుడే.
కాని ఇప్పుడు తను నిరుద్యోగి, అన్నివిధాలా అసమర్ధుడు! మనసులోని మాట పైకి అనగల సమర్ధత తనకిప్పుడు ఏమాత్రం లేదు. కోపంలో అన్నా తన తల్లి నిజమే చెప్పింది, 'తా దూర కంత లేదు, మెడకో డోలుట!' అని. కాబట్టి ఇప్పుడు అది కుదిరేపని కాదు అనుకున్నాడు.
ముందుగానే లేనిపోని ఆదర్శాలకి పరుగెత్తి, అపహాస్యం పాలవ్వడం కన్న, కిరణ్‌ చెప్పినట్లు, తగిన సమయం కోసం ఎదురు చూడడమే మంచిది అనే నిర్ణయానికి వచ్చి జీవన్‌ మనసు కుదుట పరుచుకున్నాడు.
అలాగని పూర్తి ప్రేక్షక పాత్రకి పరిమితం కావడానికి మనస్కరించడం లేదు. 'అమ్మాయిగారిది మరీ చిన్నవయసు కదా, మళ్లీ వివాహం చెయ్యడమో, లేదంటే చదివించడమో బాగుంటుంది కదండీ!' అన్నాడు భయం భయంగానే.
కామేశంగారు, జీవన్‌ అనుకున్నట్లుగా కోపగించుకోలేదు. తన మనోవేదన వెల్లడించే గొప్ప అవకాశం ఇన్నాళ్లకు తనకు దక్కిందన్నట్లుగా మనసులో మాట చెప్పసాగారు..
'నువ్వు చెప్పిన మాట వినడానికి చాలా ఇంపుగా ఉంది బాబూ! నాకూ పెళ్లి చెయ్యాలనే ఉంది. కాని ఇద్దరు బిడ్డల తల్లిని పెళ్లి చేసుకుని ఆ పిల్లలకు తండ్రి అవ్వడానికి ఎవరు ఒప్పుకుంటారు చెప్పు? మాతత్వం అంటే ఏమిటో తెలిసిన ఆడదానికే సవతి పిల్లలంటే కిట్టదు, ఇక మగాడేం చూస్తాడు మారుటి పిల్లల్ని! ఒక మగాడు, తనవాళ్లు కాని ఇద్దరు బిడ్డలకి తండ్రి కావడానికి ఇష్టపడగలడంటావా?'
జీవన్‌ ఏమని జవాబు చెప్పగలడు! తనకా సద్బుద్ధి ఉందిగాని, నిర్ధనుడు, నిరుద్యోగియైన తనకామాట పైకి ధైర్యంగా చెప్పే అర్హత లేదు – అన్నది అతనికి తెలుసు. కరణంగారి సవాలుకి జవాబు చెప్పలేక మౌనంగా ఉండిపోయాడు జీవన్‌.
పెద్దవాళ్ల సంభాషణలోని వేడి తెలియని పసిపాప జీవన్‌ చెక్కిలికి తన చెక్కిలి ఆనించి, ఒక రోజు పెరిగిన అతని గడ్డం గుచ్చుకుని గిలిగింతలు పెట్టినట్లు కాగా ముద్దుగా నవ్వింది. ఆ పాపను ఆప్యాయంగా దగ్గరకు తీసుకుని, హదయానికి హత్తుకున్నాడు జీవన్‌. ఈ పాప కూడా తనలాంటి అభాగ్యురాలే, పైగా ఆడపిల్ల! ముందుముందు ఈ పాపకు ఏమేమి అగచాట్లు రాసి ఉన్నాయో ఏమో పాపం – అన్నభావం ఆ పాపను అతనికి చేరిక చేసింది. దగ్గరగా తీసుకుని గుండెలకు హత్తుకున్నాడు జీవన్‌.
క్షణం ఆగి అడిగాడు జీవన్‌, 'ఏం పేరుపెట్టారు' అని.
'పేరా – పాడా? దీనిని 'చిట్టీ' అనీ, దీని అన్నని 'బాబూ' అనీ పిలుస్తాము. అవసరానికి ఏదో ఒక పేరు తప్పదు కదా! అంగరంగ వైభోగంగా నామకరణం జరగాలంటే, పీటలమీద కూర్చోవలసిన వాళ్లు చల్లగా ఉండాలి కదా బాబూ!' కరణంగారి కంఠంలో విరక్తి ధ్వనించింది.
మధ్యాహ్నం భోజనాలు అయ్యాక కొంతసేపు విశ్రాంతిగా పడుకుని లేచి, ఊరిలో పనుందంటూ వెళ్లారు కామేశంగారు. పిల్లలు నిద్రపోతున్నారు. జీవన్‌కి తోచనితనం మొదలయ్యింది. కాసేపలా ఉరిలో తిరిగివస్తే బాగుంటుందనిపించి సీతమ్మగారికి చెప్పాడు. కాని, అతడు ఒంటరిగా వెళ్లడానికి ఆమె ఒప్పుకోలేదు. పాలేరు మల్లేశు కొద్దిసేపటిలో వస్తాడనీ, ఇద్దరూ కలిసి వెళ్లవచ్చుననీ అభ్యంతరం చెప్పింది ఆమె. ఇక చేసేదేంలేక జీవన్‌ అరుగుమీద ఉన్న కుర్చీలో కూర్చుని, మల్లేశు రాకకోసం ఎదురుచూస్తూ, ఉదయం చదివిన పేపరునే మళ్లీ తిరగేస్తూ ఎలాగో కష్టపడి పొద్దుపుచ్చుతున్నాడు.
ఇంతలో ఒక అమ్మాయి, సుమారుగా పధ్నాలుగేళ్లు ఉంటాయి, పరుగులాంటి నడకతో, పరికిణీ కుచ్చిళ్లు రెపరెపలాడేలా విసవిసా నడుచుకుంటూ వచ్చి, గబగబా గుమ్మాలెక్కి లోపలకు వెళ్లింది. వెడుతూనే 'అక్కా' అంటూ గట్టిగా పిలిచింది.
వెంటనే జాహ్నవి పలికింది, 'ఏమిటే గాయత్రీ! ఉరమని పిడుగులా ఇలా హఠాత్తుగా ఊడిపడ్డావు, ఏమిటా హడావిడి? ఒగరుస్తున్నావు కూడా, మంచి నీళ్లు తెస్తానుండు' అంది సావడిలోకి వస్తూనే.
'ఏమీ వద్దక్కా! ముందీ మాట విను – 'హితైషిణి' వీక్లీలో ఈ వారం చిరంజీవి కథ పడింది, తెలుసా!' అంది గాయత్రి తెగ ఉబలాటపడిపోతూ.
జాహ్నవి నవ్వింది, 'దానికంత బ్రహ్మాండం చేస్తున్నావేమిటి? చిరంజీవి రాసిన కథలు ఏదో ఒక పత్రికలో తరచూ పడుతూనే ఉంటాయిగా' అంది.
'చిరంజీవి' అన్నపేరు వినగానే ఉలికిపడినట్లై, కుర్చీలో వెనక్కి జారగిలబడి ఉన్నవాడల్లా నిఠారుగా లేచి కూర్చున్నాడు జీవన్‌. సావడిలో సాగుతున్న సంభాషణ అతనికి చక్కగా వినిపిస్తోంది.
'అబ్బా! కాస్త ఆగక్కా! నేను చెప్పిందంతా విన్నాక నీకే తెలుస్తుందిలే, నే నెందుకంత ఇదవుతున్నానో! ఈ వారం చిరంజీవి కథ అచ్చం నీ కథలాగే ఉంది. నీ సంగతంతా తెలిసి ఉన్నవాళ్లే, ఎవరో పనిగట్టుకుని రాసినట్లుగా ఉంది. నిజం అక్కా, నీ తోడు! ఇకపోతే, ముగింపు – అది నాకు చాలా చాలా నచ్చింది. అది చదివాక ఇక ఉండబట్టలేక ఇటు పరుగెత్తుకొచ్చా, తెలుసా?' గాయత్రి ఆత్రం పట్టలేక గుటకలు మింగింది.
'ఏదీ, పత్రిక తెచ్చావా? నాకింకా రాలేదు, మాకైతే పోష్టులో రావాలి కదా, కొద్దిగా ఆలస్యమౌతుంది' అంది జాహ్నవి.
'తేలేదక్కా. అన్నయ్య, వదిన చదువుతున్నారు. అన్నయ్య నిన్నేదో పనిమీద రాజోలు వెళ్ళాడు. అక్కడి బుక్‌ స్టాల్‌కి అప్పుడే వచ్చాయిట 'హితైషిణి' పత్రికలు. బండిల్‌ విప్పగానే తొలి పుస్తకం అన్నయ్యే కొనితెచ్చాడుట! దాన్ని నేను ముందుగా లాక్కుని చదివేశా! కథ ముగింపు నాకు బాగా నచ్చింది. అది నీకు చెప్పాలనిపించింది. వెంటనే ఇలా వచ్చా. ఈ సాయంత్రం పుస్తకం తెస్తాలే!'.
'అబ్బా! సాయంత్రం దాకా ఆగాలా నేను? పోనీ, ముగింపు చాలా బాగుందన్నావు కదా, అదొక్కటీ చెప్పు' అంది జాహ్నవి.
'చిరంజీవి రాసిన కథకు 'ముగింపు బాగుందా' అని వేరే అడగాలా ఏమిటి! ఎప్పుడూ అది బాగానే ఉంటుంది. ఈ కథ ముగింపు సింప్లీ, సుపర్బు! చదువరుల హదయాలకు హత్తుకుపోయేలా ఉంది!'.
'సరే! అదే చెప్పు!'
'కథానాయిక పేరు సౌభాగ్య! కాని, నేతిబీరకాయలో నెయ్యి ఎంతో ఆమె జీవితంలో సౌభాగ్యమూ అంతే! మొదట్లో అలాగే అనిపిస్తుంది. కాని చివరకొచ్చేసరికి ఆమెకు తగినపేరే పెట్టినట్లు మనకు తెలుస్తుంది. 'నేనింకా చదువుకుంటాను' అంటూ, అచ్చం నీలాగే ఘొల్లున గోలపెడుతున్న పిల్లకు, గొప్ప జమీందారీ సంబంధం, తప్పిపోకూడదు – అంటూ బలవంతంగా మెడలు వంచి మరీ పెళ్లి చేస్తారు పెద్దవాళ్లు..'
చెపుతున్న గాయత్రికి జాహ్నవి అడ్డొచ్చింది, 'పూస గుచ్చినట్లు మరీ అంత ఇదిగా చెప్పొద్దు, ముఖ్యమైనది ముగింపు. అది మాత్రం చెప్పు. కథంతా రేపు వివరంగా చదువుకుంటాలే' అంది.
'సరే, విను. ఆమె భర్త అకస్మాత్తుగా మరణిస్తాడు. ఆ సమయానికి వాళ్లకు ఒక కొడుకు ఉన్నాడు. ఆమె ఆ బిడ్డను తన తల్లిదండ్రుల దగ్గర విడిచివెళ్లి హాస్టల్లో ఉండి చదువుకుంటుంది. పెద్దచదువులు చదివి ఉద్యోగస్తురాలౌతుంది. ఆమె సహోద్యోగి ఒకడు, ఆమెను ప్రేమించి, ఆమె కొడుకును తన స్వంత కొడుకుగా చూసుకుంటానని వాగ్దానం చేసి మరీ ఆమెను పెళ్లాడుతాడు! తన పేరు, తనగోత్రం ఆ పిల్లాడికి ఇవ్వడం కోసం లీగల్‌గా వాడిని దత్తత తీసుకుంటాడు. కథ సుఖాంతం! అక్కా! ఎండింగ్‌ చాలా బాగుంది కదూ! చిరంజీవి రాసిన కథలు చదువుతూంటే, అతడు మంచి ఆదర్శాలున్నవాడు అనిపిస్తుంది కదూ!' అంటూ జాహ్నవి వైపు చూసింది గాయత్రి.
'పోవే! నీకన్నీ గొప్పగానే కనిపిస్తాయి! 'పిల్లకాకికేం తెలుసు ఉండేలు దెబ్బ' అన్నట్లుగా, ఇంకా నువ్వు చిన్నపిల్లవి కదా, నీకెలా తెలుస్తుంది చెప్పు, ఈ లోకపు తీరుతెన్నులు! కథలు నిజాలు కావు, కేవలం కల్పితాలు! ఆ కల్పనలనీ, కథలనీ చదివి, వాస్తవాలు కూడా అట్లాగే ఉంటాయనుకోడం శుద్ధ తెలివితక్కువ పని. రచయితలు ఏవేవో ఉహించి రాస్తూంటారు, చదువేవాళ్ల మెప్పుకోసం. అవన్నీ అభూత కల్పనలు! కథల్లో ఆదర్శాలని కనీసం కథ రాసినవాళ్లు కూడా పాటించలేకపోవచ్చు. సినిమాలో శ్రీరామచంద్రుని పాత్ర ధరించిన వ్యక్తి నిజ జీవితంలో శ్రీరామచంద్రుడిలా ఉంటాడనుకుంటావా ఏమిటి? ఎంతమాత్రం అనుకోలేవు కదా! ఇదీ అంతే. ఆదర్శాలు కథల వరకే పరిమితం, రచయిత జీవితం రచయితదే!'.
'అంతేనంటావా అక్కా !' గాయత్రి గొంతుకలో అంతులేని నిరాశ.
జీవన్‌కి వాళ్ల మాటలన్నీ చక్కగా వినిపించాయి. జాహ్నవి విశ్లేషణ అతని మనస్సుని చివుక్కుమనేలా చేసింది. కాని, ఆమె మాటలు కూడా నూటికి తొంభై పాళ్లు సబబైనవే కదా – అనుకుని మనసు సరిపెట్టుకున్నాడు.
'చాలామంది రచయితలు, రాజకీయవేత్తల్లాగే ఒకటి చెప్పి వేరొకటి చేస్తూంటారు. రచయితలు తమ రచనల్లో చెప్పే మాటలకీ, నిజజీవితంలో వాళ్లు చేసే చేతలకీ పొంతన ఉండదు. ఒకటి చెప్పి, వేరొకటి చేస్తూంటారు. అలాంటివారి సంఖ్య ఎక్కువే కావచ్చు, కాని తను మాత్రం అలా కాదు. తను, అన్నమాట అన్నట్లుగా నిలబెట్టుకోవాలని శాయశక్తులా ప్రయత్నిస్తాడు. తను అన్నమాటకు తానే విలువ నివ్వకపోతే, తనమాటను ఇంకెవరు పట్టించు కుంటారు! తనకు ఆ అవకాశం రావాలేగాని, ఆమెకు తను తప్పక మేలు చేస్తాడు. పాపం! ఆ అమ్మాయి జాహ్నవి, జీవితంలో పెద్ద దెబ్బ తిని ఉండడం వల్ల అలా మాట్లాడింది. ఆమె అనుభవం అటువంటిది, అందులో ఆమె తప్పేమీ లేదు' అనుకున్నాడు జీవన్‌.
సాయంకాలమౌతోంది. ఎండ తగ్గింది. చల్లబడింది. పిట్టలు నెమ్మదిగా గూళ్లకు చేరే ప్రయత్నంలో పడ్డాయి కాబోలు, కరణంగారి ఇంటి చూరుకు కట్టిన వడ్లకంకులను పొడుచుకు తినే ఊరపిచ్చుకల సంఖ్య క్రమంగా తగ్గసాగింది.
పశువుల్ని మళ్లేసుకు రాగానే సీతమ్మగారు చెప్పారు గావును, 'రండి అబ్బాయిగోరూ! మనం కుంచేపలా తిరిగొద్దాం' అంటు వచ్చాడు మల్లేశు జీవన్‌ దగ్గరకు. ఇద్దరూ బయలుదేరి రోడ్డుమీదికి వచ్చి కలిసి నడవసాగారు.
ఆ ఊళ్లో అక్కడక్కడ ఒకో డాబా ఇల్లు కనిపించినా, చాలావరకూ పెంకుటిళ్లే. అరుదుగా ఒక్కో పాత మండువా లోగిలి కూడా కనిపిస్తూ వచ్చింది. ఈ ఇళ్లన్నీ దాటాక విశాలమైన పెరడులో రెండంతస్తుల మేడ ఒకటి కనిపించింది. దాని పక్కనున్న ప్లేగ్రౌండ్‌లో పిల్లలు ఆడుకుంటున్నారు. ఆ మేడ ఆ ఊరి హైస్కూలని, ఆ మేడకి ఉన్న బోర్డుని చదివి తెలుసుకున్నాడు జీవన్‌. అంతేకాదు, ఆ పేరును బట్టి దాన్ని యాజులుగారే ఆ ఊరి హైస్కూలుకి విరాళంగా ఇచ్చారని కూడా అర్థం చేసుకున్నాడు.
ఒక మనిషిని ఊరిజనం ఇన్నేళ్లు ప్రాణంగా గుర్తుపెట్టుకున్నారంటే, అది ఊరకే ఎలా జరుగుతుంది! దానికి తగిన కారణం ఉండి తీరుతుంది.
jeevanasravanti-16 – Jagriti Telugu Weekly
jeevanasravanti-16
jeevan cheekati padakamunde karanam gaari illu cheraadu. karanam dampatulu atanini aahvaaninchi aa raatri snaanam, bhojanam, padaka erpaatlu chesaru. karanamgaaru tellari jeevanntho pani puurtayyeevaraku undaalani, appati varaku ooru chudamani cheppaaru. antalo lopala edustunna pasipillanu tecchi aadistuu, karanamgaaru tana koothuru jahnavi dusthiti gurinchi jeevanntho cheppukunnaru. adhi vini jeevan badhapaddadu. ataniki oka udaattamaina aalochana vachindi.
tana talli kuudaa sumangaligaa kanipinchaalanna korika jeevanki undedi. aame maatram alanti maarpuki sutaraamuu angeekarinchaledu. peddalu chuupina daarine potanani, e samskaranakee oppukonani tegesi cheppesindi kuudaa! aa talliki bidda taanu. kabatti tana tallila chinna vayasulone vaidhavyam praaptinchina mare ammayikaina saayapadithe baguntundi kada! ani eppudo anipinchindi jeevanki. ippudu, jaahnaviki manchi jeevitam dorakalante, taanu tanaki chetanaina saayam tappaka cheyyali anukunnadu appatikappude.
kaani ippudu tanu nirudyogi, annividhala asamardhudu! manasuloni maata paiki anagala samardhata tanakippudu ematram ledu. kopamlo anna tana talli nijame cheppindi, 'taama dhoora kanta ledu, medako doluta!' ani. kabatti ippudu adhi kudirepani kaadu anukunnadu.
mundugaane leniponi aadarsaalaki parugetti, apahasyam palavvadam kanna, kiranni cheppinatlu, tagina samayam kosam eduru chudadame manchidi ane nirnayaaniki vachi jeevan manasu kuduta paruchukunnadu.
alaagani puurti prekshaka paatraki parimitam kaavadaaniki manaskarinchadam ledu. 'ammaayigaaridi mari chinnavayasu kada, malli vivaham cheyyadamo, ledante chadivinchadamo baguntundi kadandi!' annadu bhayam bhayamgaane.
kaamesamgaaru, jeevan anukunnatlugaa kopaginchukoledu. tana manovedana velladinche goppa avakaasam innaallaku tanaku dakkindannatlugaa manasulo maata cheppasaagaaru..
'nuvvu cheppina maata vinadaaniki chala impugaa undi baaboo! naakuu pelli cheyyaalane undi. kaani iddaru biddala tallini pelli chesukuni aa pillalaku tandri avvadaaniki evaru oppukuntaaru cheppu? maatatvam ante emito telisina aadadaanike savati pillalante kittadu, ika magadem chustadu maaruti pillalni! oka magaadu, tanavaallu kaani iddaru biddalaki tandri kaavadaaniki ishtapadagaladantava?'
jeevan emani jawabu cheppagaladu! tanaka sadbuddhi undigaani, nirdhanudu, nirudyogiyaina tanakamata paiki dhairyamgaa cheppe arhata ledu – annadi ataniki telusu. karanamgaari savaluki jawabu cheppaleka mounamgaa undipoyaadu jeevan.
peddavaalla sambhaashanalooni vedi teliyani pasipapa jeevan chekkiliki tana chekkili aaninchi, oka roju perigina athani gaddam guchukuni giligintalu pettinatlu kaga muddugaa navvindi. aa paapanu aapyaayamgaa daggaraku teesukuni, hadayaniki hattukunnadu jeevan. ee paapa kuudaa tanalanti abhagyurale, paiga aadapilla! mundumundu ee paapaku ememi agachaatlu rasi unnayo emo paapam – annabhaavam aa paapanu ataniki cherika chesindi. daggaragaa teesukuni gundelaku hattukunnadu jeevan.
kshanam aagi adigaadu jeevan, 'yem perupettaaru' ani.
'pera – pada? deenini 'chitty' any, deeni annani 'baaboo' any pilustaamu. avasaraaniki edho oka paeru tappadu kada! angaranga vaibhogamgaa namakaranam jaragalante, peetalameeda koorchovalasina vaallu challaga undaali kada baaboo!' karanamgaari kanthamlo virakti dhwaninchindi.
madhyaahnam bhojanaalu ayyaka kontasepu vishraantigaa padukuni lechi, oorilo panundantuu vellaaru kaamesamgaaru. pillalu nidrapotunnaru. jeevanki thochanitanam modalayyindi. kasepala urilo tirigivaste baguntundanipinchi seetammagaariki cheppaadu. kaani, atadu ontarigaa velladaaniki aame oppukoledu. paaleru malleshu koddisepatilo vastaadanii, iddaruu kalisi vellavacchunanii abhyantaram cheppindi aame. ika chesedemleka jeevan arugumeeda unna kurcheelo kuurchuni, malleshu rakakosam eduruchustuu, udayam chadivina peparune malli tiragestuu elago kashtapadi poddupuchutunnada.
intalo oka ammai, sumaruga padhnaalugellu untaayi, parugulanti nadakatho, parikinii kuchillu reparepaladela visavisa naduchukuntu vachi, gabagaba gummalekki lopalaku vellindi. vedutuune 'akka' antuu gattigaa pilichindi.
ventane jahnavi palikindi, 'emite gayatri! uramani pidugula ilaa hataattugaa oodipaddaavu, emita hadavidi? ogarustunnavu kuudaa, manchi neellu testaanundu' andi saavadiloki vastune.
'emi vaddakka! mundee maata vinu – 'hitaishini' veekleelo ee vaaram chiranjeevi katha padindi, telusa!' andi gayatri tega ubalaatapadipotuu.
jahnavi navvindi, 'daanikanta brahmandam chestunnavemiti? chiranjeevi raasina kathalu edho oka patrikalo tarachuu paduthoone untaayigaa' andi.
'chiranjeevi' annaperu vinagaane ulikipadinatlai, kurcheelo venakki jaragilabadi unnavadalla nitaarugaa lechi kuurchunnaadu jeevan. saavadilo saagutunna sambhaashana ataniki chakkaga vinipistondi.
'abba! kaasta agakka! nenu cheppindantaa vinnaka neeke telustundile, nee nendukanta idavutunnano! ee vaaram chiranjeevi katha acham nee kathalaage undi. nee sangatantaa telisi unnavalle, evaro panigattukuni rasinatluga undi. nijam akka, nee thodu! ikapothe, mugimpu – adhi naaku chala chala nachindi. adhi chadivaka ika undabattaleka itu parugettukochaa, telusa?' gayatri aatram pattaleka gutakalu mingindi.
'edhee, patrika techava? nakinka raledu, maakaithe poshtulo ravali kada, koddigaa aalasyamoutundi' andi jahnavi.
'teledakka. annayya, vadina chaduvutunnaru. annayya ninnedo panimeeda rajolu vellaadu. akkadi buke stalleki appude vachayita 'hitaishini' patrikalu. bandilli vippagaane toli pustakam annayye konitechaduta! daanni nenu mundugaa laakkuni chadivesa! katha mugimpu naaku baga nachindi. adhi neeku cheppalanipinchindi. ventane ilaa vachha. ee saayantram pustakam testale!'.
'abba! saayantram daka agala nenu? ponee, mugimpu chala bagundannavu kada, adokkati cheppu' andi jahnavi.
'chiranjeevi raasina kathaku 'mugimpu bagunda' ani vere adagala emiti! eppuduu adhi bagane untundi. ee katha mugimpu sympley, suparbu! chaduvarula hadayalaku hattukupoyela undi!'.
'sare! adhe cheppu!'
'kathaanaayika paeru soubhagya! kaani, netibeerakaayalo neyyi entho aame jeevitamlo soubhaagyamuu anthe! modatlo alaage anipistundi. kaani chivarakochesariki aameku taginapere pettinatlu manaku telustundi. 'neninka chaduvukuntanu' antuu, acham neelaage gholluna golapedutunna pillaku, goppa jameendaarii sambandham, tappipokudadu – antuu balavantamgaa medalu vanchi mari pelli chestaaru peddavaallu..'
cheputunna gaayatriki jahnavi addochindi, 'puusa guchinatlu mari anta idigaa cheppoddu, mukhyamainadi mugimpu. adhi maatram cheppu. kathantaa repu vivaramgaa chaduvukuntale' andi.
'sare, vinu. aame bharta akasmaattugaa maranistaadu. aa samayaniki vaallaku oka koduku unnaadu. aame aa biddanu tana tallidandrula daggara vidichivelli haastallo undi chaduvukuntundi. peddachaduvulu chadivi udyogasturaalautundi. aame sahodyogi okadu, aamenu preminchi, aame kodukunu tana swanta kodukugaa chusukuntanani vaagdaanam chesi mari aamenu pellaadutaadu! tana paeru, tanagotram aa pillaadiki ivvadam kosam leegalnigaa vaadini dattata teesukuntaadu. katha sukhantam! akka! endingli chala bagundi kadhuu! chiranjeevi raasina kathalu chaduvutunte, atadu manchi aadarsaalunnavaadu anipistundi kadhuu!' antuu jahnavi vaipu chusindi gayatri.
'pove! neekannee goppagaane kanipistaayi! 'pillakakikem telusu undelu debba' annatlugaa, inka nuvvu chinnapillavi kada, neekela telustundi cheppu, ee lokapu teerutennulu! kathalu nijaalu kaavu, kevalam kalpitaalu! aa kalpanalanee, kathalanee chadivi, vaastavaalu kuudaa atlage untayanukodam suddha telivitakkuva pani. rachayitalu evevo uhinchi raastuuntaaru, chaduvevalla meppukosam. avannee abhoota kalpanalu! kathallo aadarsaalani kaneesam katha raasinavaallu kuudaa paatinchalekapovachhu. cinemalo sriraamachandruni paatra dharinchina vyakti nija jeevitamlo sriramachandrudila untadanukuntava emiti? entamaatram anukolevu kada! idhee anthe. aadarsaalu kathala varake parimitam, rachayita jeevitam rachayitade!'.
'antenantava akka !' gayatri gontukalo antuleni niraasa.
jeevanki vaalla maatalannee chakkaga vinipinchaayi. jahnavi vislaeshana athani manassuni chivukkumanela chesindi. kaani, aame maatalu kuudaa nootiki tombhai paallu sababainave kada – anukuni manasu saripettukunnadu.
'chaalaamandi rachayitalu, raajakeeyavettallaage okati cheppi verokati chestuntaru. rachayitalu tama rachanallo cheppe matalaki, nijajeevitamlo vaallu chese chetalakee pontana undadu. okati cheppi, verokati chestuntaru. alantivari sankhya ekkuve kaavachhu, kaani tanu maatram alaa kaadu. tanu, annamata annatlugaa nilabettukovalani saayasaktulaa prayatnistaadu. tanu annamaataku taane viluva nivvakapothe, tanamaatanu inkevaru pattinchu kuntaaru! tanaku aa avakaasam raavaalegaani, aameku tanu tappaka melu chestaadu. paapam! aa ammai jahnavi, jeevitamlo pedda debba tini undadam valla alaa matladindi. aame anubhavam atuvantidi, andulo aame tappemi ledu' anukunnadu jeevan.
saayamkaalamoutoondi. enda taggindi. challabadindi. pittalu nemmadigaa goollaku chere prayatnamlo paddai kaabolu, karanamgaari inti chuuruku kattina vadlakankulanu poduchuku tine oorapicchukala sankhya kramangaa taggasaagindi.
pasuvulni mallesuku ragane seetammagaaru cheppaaru gaavunu, 'randi abbaigoru! manam kunchepala tirigoddam' antu vachaadu malleshu jeevan daggaraku. iddaruu bayaluderi roddumeediki vachi kalisi nadavasaagaaru.
aa oollo akkadakkada oko daba illu kanipinchinaa, chaalaavarakuu penkutille. arudugaa okko paata manduwa logili kuudaa kanipistuu vachindi. ee illannee daataaka visaalamaina peradulo rendantastula meda okati kanipinchindi. daani pakkanunna plageroundelo pillalu aadukuntunnaru. aa meda aa oori haiskuulani, aa medaki unna borduni chadivi telusukunnadu jeevan. antekaadu, aa paerunu batti daanni yajulugare aa oori haiskuuluki viraalamgaa icharani kuudaa artham chesukunnadu.
oka manishini oorijanam innellu praanamgaa gurtupettukunnar, adhi oorake ela jarugutundi! daaniki tagina kaaranam undi teerutundi.