అనగా అనగా....: సెప్టెంబర్ 2010
గోపూజ హిందూ జీవన విధానంలో ఓ భాగం. పుణ్యక్షేత్రదర్శనంలోనూ, శుక్రవారాల్లోనూ గోవుల్ని విశేషంగా పూజిస్తారు. ఇక పంటల పండుగ సంక్రాంతి మరునాడు కనుమపండుగ అంటూ పశువుల్ని పూజిస్తారు.
అందునా ఆరోజు ఆవుల్నీ, ఎద్దుల్నీ ముఖంగాక తోకని పూజిస్తారు. పశు సంతతి వృద్ధిని కోరుతూ, అలా పూజిస్తారని ఒక వాదన ఉంది. దీని గురించి మరో ఆసక్తికరమైన కధొకటి ఉంది.
అప్పటికి మనుష్యులు ఇంకా వ్యవసాయం నేర్చుకోలేదట. అస్థిర నివాసులై, ప్రకృతిలో దొరికినవి తింటూ కాలం వెళ్ళబుచ్చుకున్నారట.
అప్పుడోరోజు... మహాశివుడు నందీశ్వరుణ్ణి పిలిచి, "నందీ! భూలోకానికి వెళ్ళి మానవులకి, ముప్పొద్దులా స్నానం చెయ్యమనీ, ఒక పొద్దు తిండి తిన మనీ' చెప్పిరా!" అన్నాడట.
నందీశ్వరుడు అలాగే వెళ్ళొచ్చాడు. తిరిగి వచ్చిన నందీశ్వరుణ్ణి మహాశివుడు "నందీ! చెప్పి వచ్చావా?" అనడిగాడు.
"చెప్పాను స్వామీ!" అన్నాడు నంది.
"ఏం చెప్పావు?" అన్నాడు స్వామి.
" 'ముప్పొద్దులా తినండి. ఒకపొద్దు స్నానించండి' అని చెప్పాను స్వామీ" అన్నాడు నందీశ్వరుడు.
"ఏడ్చినట్లుంది! మూడు పొద్దులా తింటే తిండెక్కడ సరిపోతుంది?" అన్నాడు స్వామి.
నంది నాలుక్కరుచుకొని "పొరపాటయ్యింది స్వామీ" అన్నాడు.
"నువ్వే ఆ పొరపాటు దిద్దుదువు గాక! ఇక నుండీ... నీవు, భార్యా పుత్ర పుత్రీ సమేతంగా, భూలోకానికి పో! నీవూ, నీ పుత్రులూ దుక్కి దున్నటం దగ్గర నుండి పంట పండించీ, నీ భార్యాపుత్రికలు పాలిచ్చీ, మానవుల కడుపులు నింపండి, పొండి" అన్నాడట శివుడు.
ఆనాటి నుండి ఆవులూ, ఎద్దులూ మన కడుపులు నింపుతుండగా... మహాశివుడు, మనుష్యులకి వాటి ఆలనా పాలనా చూడవలసిన విధిని నిర్ణయించాడట.
కొన్నాళ్ళ తర్వాత, మనిషి పశుగణాల పరిరక్షణ సరిగా చేస్తున్నాడో లేదో తెలుసుకుందామని, అవుల్నీ, ఎద్దుల్నీ "మనిషి మిమ్మల్ని బాగా మేపుతున్నాడా?" అని మహాశివుడు అడిగితే, అవి లేదన్నట్లు తల అడ్డంగా ఊపి అబద్దం చెప్పాయట. అయితే తోకలని నిలువుగా ఊపి నిజం చెప్పాయట.
అప్పటి నుండీ మనుష్యులు, అబద్దం చెప్పిన ఆవు శిరస్సు కంటే, తోకని మరింత శ్రద్దగా పూజిస్తారని జానపద కథ.
ఏదేమైనా హిందువులు పశుగణాలని శ్రద్దగా పూజిస్తారన్నది మాత్రం నిజం.
వీరిచే పోస్ట్ చెయ్యబడింది amma odi వద్ద 12:20 PM 2 కామెంట్‌లు
ఆషామాషీగా తీర్పులు చెబితే ![భట్టి విక్రమాదిత్యుల కథల మాలిక – 24]
"యువరాణి పద్మావతి విషయంలో, తండ్రినైన నేను పక్షపాతరహితంగా న్యాయవిచారణ చేయలేను. కాబట్టి నీవే న్యాయం పరికించు" అన్నరాజుతో...
మంత్రి "ఓ మహారాజా! స్త్రీని చంపడం కంటె మహాపాపం ఇంకొకటి లేదు. కాబట్టి పద్మావతికి మరణ శిక్ష విధించలేం. కనుక ఆమెని దేశ బహిష్కారం చేద్దాం. అదే ఆమెకి తగిన శిక్ష!" అన్నాడు గంభీరంగా!
రాజు విచారంగా సైనికులను పిలిచి "ఓ భటులారా! రాణీ వాసం నుండి యువరాణీ పద్మావతిని తీసికెళ్ళి, దుర్గమారణ్యాల నడుమ విడిచి రండి" అని అజ్ఞపించాడు.
రాజభటులు రాజాజ్ఞను శిరసావహించి, పద్మావతిని అడవి మధ్యలో వదిలారు. భయ విహ్వలయైన పద్మావతి, తన విధిని నిందించుకుంటూ కన్నీరు మున్నీరుగా విలపించసాగింది.
అప్పుడామెని, ఆ అరణ్య మధ్యంలో దేవపురం యువరాజు వజ్రకూటుడు, మంత్రి కుమారుడు తమ నిజరూపాలతో కలుసుకున్నారు. ఆమె తన చెలికాడిని గుర్తించి, ఆశ్చర్య పోయింది. ప్రక్కనే ఉన్న మంత్రి కుమారుణ్ణి చూసి, అతణ్ణి చంపబూనిన తన పన్నాగం గుర్తొచ్చి, మన్నించమని మనస్ఫూర్తిగా వేడుకొంది.
వారామెని చిరునవ్వుతో ఆశ్వాసించి, జరిగినదంతా వివరించారు. తర్వాత వారంతా దేవపురం చేరారు. దేవపురం రాజు ప్రతాపవంతుడు, తన కుమారుడి ప్రేమ వృత్తాంతాన్ని అంగీకరించి, పద్మావతి వజ్రకూటుల వివాహం జరిపించాడు. వివాహ నేపధ్యంలో నేత్రపురానికి కబురు పంపేలోగా జరగాల్సిన ఘోరం జరిగిపోయింది.
అప్పుటికే... నేత్రపురంలో, పద్మావతి తండ్రియైన ఉత్తానపాదుడు, కుమార్తె విషయంలో జరిగిన వాటిని నమ్మలేక, ఆమె ఎడబాటును సహించలేక, దిగులుతో మరణించాడు. ఆమె తల్లి కూడా... భర్త మరణాన్ని, కుమార్తె దురదృష్టాన్ని తట్టుకోలేక మృతి చెందింది.
భేతాళుడు విక్రమాదిత్యునికి ఈ కథ చెప్పి, "విక్రమాదిత్యా! ఈ కథను సావధానుడవై విన్నావు కదా? ఇందులో రాజు ఉత్తాన పాదుడు, అతడి భార్య మరణాలకు సంబంధించిన పాపం ఎవరికి చెందుతుంది? ఈ ప్రశ్నకు నీవు జవాబు చెప్ప వలసి ఉంటుంది" అన్నాడు.
విక్రమాదిత్యుడు చిరునవ్వుతో తలాడించి, "భేతాళా! విను! దేవపుర యువరాజు వజ్రకూటుడు, మంత్రి కుమారుడు, నేత్రపుర యువరాణి పద్మావతి, తమతమ భావోద్వేగాల మేరకు ప్రవర్తించారు. ఉత్తానపాదుడు, అతడి భార్య కూడా, మానవ సహజమైన భావోద్రేకాల మేరకు బాధననుభవించి మరణించారు.
అయితే.... న్యాయం చెప్పవలసిన స్థానంలో ఉండి, నేత్రపురపు మంత్రి, పద్మావతి విషయంలో తన ధర్మాన్ని సరిగా పాటించలేదు. తన కుమార్తెను సందేహించవలసి ఉన్నందున, తీర్పు నిష్పక్షపాతంగా చెప్పలేనని తలచిన ఉత్తాన పాదుడు, ఆ బాధ్యతను మంత్రికి అప్పగించాడు.
మంత్రి, పద్మావతి విషయంలో ఏం జరిగిందో విచారించలేదు. పద్మావత కి సంజాయిషీ చెప్పుకునే అవకాశం కూడా ఇవ్వకుండా, ఏక పక్షంగా తాము విన్న వివరాల మీద ఆధారపడి తీర్పు చెప్పాడు. జరిగిన దేమిటో పూర్వాపరాలు తెలుసుకోకుండానే, పద్మావతిని శవాలను పీక్కుతినే దోషిగా నిర్ధారణ చేసి, శిక్షని నిర్ణయించాడు.
అందుచేత రాజు రాణిల అర్ధాంతర మృతికి సంబంధించిన పాపం అతడికి చెందుతుంది" అన్నాడు.
ఈ విధంగా భేతాళుడు ప్రశ్న సంధించాడు. విక్రమాదిత్యుడు సమాధానం అందించాడు. విక్రమాదిత్యుడి మౌనం భంగమైంది. మరుక్షణమే విక్రమాదిత్యుడి భుజం మీది శవంలో అవాహనుడైన భేతాళుడు, శవంతో సహా మాయమై, తిరిగి మోదుగు చెట్టెక్కాడు. విక్రమాదిత్యుడది గమనించి, వెనుదిరిగి శ్మశానం వైపు అడుగువేసాడు. దూరాన మోదుగ చెట్టుకు వేలాడుతూ శవం కనబడుతోంది. చుట్టూ చీకటి చిక్కబడుతోంది.
ఈ కథ మనకి న్యాయమూర్తి బాధ్యత ఎంత గురుతరమైనదో తెల్పుతుంది. తెలిసి గానీ, తెలియక గానీ, అధర్మతీర్పు చెబితే, ఆ పాపం అతడికే చుట్టుకుంటుందనే నమ్మకం అనివార్యంగా, న్యాయమూర్తి, నిష్పాక్షిక న్యాయం చేసేటట్లు, తగిన తీర్పు చెప్పేటట్లు చేస్తుంది.
అలాంటి స్థితి నుండి నేటి సమాజం ఎక్కడికి ప్రయాణించింది?
కక్షిదారుల నుండి డబ్బులు తీసుకుని తీర్పులు చెప్పే న్యాయమూర్తుల దాకా,
అందుకోసం న్యాయవాదులతో లోతట్టు స్నేహ సంబంధాలు కొనసాగించే న్యాయమూర్తుల దాకా,
పదోన్నతుల కోసం అధికార పార్టీకి అనుకూలంగా తీర్పులు వెలువరించే న్యాయమూర్తుల దాకా!
సంస్కృతినీ, నమ్మకాలనీ వదిలిపెట్టి, దమ్మిడీల కోసం పరుగులు పెడితే, సమాజం ఇక్కడికే ప్రయాణిస్తుంది. దమ్మిడీల పరుగులో వేగనిరోధకల్లాగా... ఇలాంటి కథలూ, ఇతిహాసాలూ పనిచేస్తాయి. అందుకే, పనిగట్టుకుని మరీ... కథలని, ప్రజల జీవితం నుండి తరిమేసి, గోచీపాతలు వేసుకునే నాయికల ప్రేమకథలతో, ప్రజా జీవితాలని కుమ్మేసే కుటిల యత్నాలు ముమ్మరంగా నడుస్తుంటాయి.
ఇలాంటి జవాబు చెప్పాడంటే మహారాజుగా న్యాయనిర్ధారణ చేసేటప్పుడు విక్రమాదిత్యుడు ఎంత జాగరూకుడై ఉంటాడో తెలుస్తోంది.
వీరిచే పోస్ట్ చెయ్యబడింది amma odi వద్ద 1:07 PM 5 కామెంట్‌లు
వీరిచే పోస్ట్ చెయ్యబడింది amma odi వద్ద 2:45 PM 4 కామెంట్‌లు
ఓ ఊళ్ళో ధనయ్య అనే నేతి వ్యాపారి ఉండేవాడు. అతడు వట్టి ఆశపోతు. మీదు మిక్కిలి పిసినారి కూడాను. లాభాల మీద ఆశకొద్దీ కల్తీ నెయ్యి అమ్మేవాడు.
ఓసారి ఊరికామందు ఇంట్లో పెళ్ళికి కూడా కల్తీనెయ్యి సరఫరా చేశాడు. ఆ నేతితో చేసిన మిఠాయిలు తిన్న చుట్టాలందరికీ వాంతులయ్యాయి.
దాంతో ఊరికామందు ధనయ్యని పిలిపించి పంచాయితీ పెట్టించాడు. నెయ్యి కల్తీదని ఋజువు కావటంతో ధనయ్యని దోషిగా నిర్ధారించాడు. దాంతో శిక్ష ఖరారయ్యింది.
వెయ్యి వరహాల జరిమానా విధించారు. పిసినారి ధనయ్య కట్టలేనన్నాడు.
వంద కొరడా దెబ్బలు విధించారు. దెబ్బలు తినలేనన్నాడు.
అయితే మణుగు నెయ్యి తాగమన్నారు. ఆశపోతు ధనయ్యకి ఈ శిక్ష లాభసాటిగా అన్పించింది. సరేనన్నాడు.
కానీ సగం నెయ్యి తాగేసరికీ గుడ్లు తేలేసాడు.
దాంతో కొరడాదెబ్బలు తింటానన్నాడు. కానీ యాభై దెబ్బలు తినేసరికీ బేర్ మన్నాడు.
నోరు మూసుకుని వెయ్యి వరహాలు జరిమానా కట్టి ఏడ్చుకుంటూ ఇంటికి పోయాడు.
వీరిచే పోస్ట్ చెయ్యబడింది amma odi వద్ద 4:28 PM 7 కామెంట్‌లు
పైన కోపం – లోన ప్రేమ ![భట్టి విక్రమాదిత్యుల కథల మాలిక – 22]
పదవకొండవ రోజున, పేదరాశి పెద్దమ్మకి మరిన్ని విలువైన కానుకలిచ్చి రకరకాలుగా ధైర్యం చెప్పి, పద్మావతికి సందేశం పంపారు. భయం భయంగానే అయినా, పేద రాశి పెద్దమ్మ పద్మావతి దగ్గరికి పోయి, పూల దండలిచ్చి, ఎవరూ లేకుండా చూసి గుసగుసగా దేవపురం యువరాజు వజ్రకూటుని గురించి చెప్పింది. అడవిలో సరస్సు దగ్గరి సంగతులు కూడా గుర్తు చేసింది.
ఈ సారీ పద్మావతి కోపమే చూపించింది. కుడిచేతి మూడువేళ్ళు ఎర్రని కుంకుమలో ముంచి, ముసలిదాని గుండెల మీద, పమిటపైన మూడు గుర్తులు పడేలా ఓ పోటు పొడిచింది. సుతారంగా తిడుతూ, తన మందిరపు దొడ్డివాకిలి ద్వారా పూటకూళ్ళ ముసలమ్మని వెళ్ళగొట్టింది.
పేదరాశి పెద్దమ్మ ఏడుస్తూ పోయి, యువరాజుకూ, మంత్రి కుమారుడికీ జరిగిందంతా చెప్పింది. ఆమెకు మరిన్ని కానుకలిచ్చి సంతోషపరిచాడు మంత్రి కుమారుడు. పద్మావతి ఇలా కోపం చూపించటం, రెండోసారి కూడా జరిగే సరికి, యువరాజుకి నిరాశ తోచింది. చింత పడ్డాడు.
మంత్రి కుమారుడు యువరాజుని ఓదార్చి, ఉత్సాహపరిచాడు "నా ప్రియమైన మిత్రుడా, యువరాజా! దిగులుపడకు! యువరాణి నిన్ను తన అంతఃపురపు వెనక గుమ్మం ద్వారా రమ్మనీ, అదీ మూడురోజుల తర్వాత రమ్మనీ కబురు పంపింది. ఆమె ఇప్పుడు ఋతు క్రమంలో ఉన్నందున, నిన్ను మూడు రోజుల గడువు కోరింది. అది నీకు సంకేతంగా ఉండేందుకే, ఎర్రని కుంకుమ గుర్తులు పడే విధంగా ముసలమ్మ పమిట మీద కొట్టి, వెనుక గుమ్మం ద్వారా పంపింది" అని విడమరిచాడు.
[పైకి చూడటానికి యువరాణి కోపం చూపించినట్లే ఉంటుంది. అందులో నుండే యువరాజుకు సందేశం పంపింది. ఈ ముసలి దానికి మాత్రం అదేమీ తెలియదు. జీవిత కాలం పాటు యువరాణి కోపమే గుర్తుండి పోతుంది. అదీ సంకేత భాషలో సౌలభ్యం!]
యువరాజుకి ఎంతో సంతోషం కలిగింది. మూడు రోజులు ఎలాగో ఓపిక పట్టాడు. నాలుగో రోజు చీకటి పడినాక దేవపురం యువరాజు వజ్రకూటుడు... అభ్యంగన స్నానమాచరించి, పట్టు పీతంబరాలు రత్నాభరణాలు ధరించి, పద్మావతి మందిరానికి, వెనుక గుమ్మం ద్వారా వెళ్లాడు. రహస్యంగా ఆమె అతణ్ణి కలుసుకుంది.
ఆనాటి నుండి ఆమెతో యువరాజు 10 రోజుల పాటు ఆనందంగా గడిపాడు. ఎవరికీ తెలియకుండా, తన అంతరంగిక మందిరంలో అతణ్ణి రహస్యంగా దాచి ఉంచింది పద్మావతి. ఆమె ఆటపాటలతో, సాన్నిహిత్యంతో... యువరాజుకు రోజులు క్షణాల్లా గడిచిపోయాయి.
అందమైన పద్మావతి... పలుకనేర్చిన చిన్నారి, పలు కళలు నేర్చిన వయ్యారి కావటంతో, ఆమె ప్రేమలో బడి యువరాజు, తన ప్రాణస్నేహితుడైన మంత్రి కుమారుణ్ణి కూడా మరిచిపోయాడు. ఇలా పది రోజులు గడిచేసరికి, ఓ రోజు రాజకుమారుడికి తన మిత్రుడు గుర్తుకొచ్చి బెంగ తోచింది.
"ఎంత చెడ్డవాడిని నేను? చిన్న నాటి నుండీ... నేనూ, మంత్రి కుమారుడూ, కన్నూ కనురెప్ప వలె కలిసి యుంటిమి కదా? కలిసి విద్యలు నేర్చి, కలిసి తిరిగి, కలిసి బ్రతికినాము. ఇప్పటి వరకు అతడినొక్క దినమైననూ విడిచి యుండలేదు. నేటికి, ఈ సుందర నారితో వలపు రీత్యా, నా ప్రియమిత్రుణ్ణి మరచినాను గదా?" అని ఆలోచిస్తూ యువరాజు చింతా క్రాంతుడయ్యాడు.
దాంతో నిరుత్సాహంగా ఒక మూల కూర్చొండి పోయాడు. యువరాణి పద్మావతి ఇదంతా గమనించింది. అతడి దరిచేరి, "ఓ ప్రియా! యువరాజా! నీవీ రోజు మునుపటి లా లేవు. ఏదో దిగులుతో, నిరుత్సాహంతో ఉన్నావు. నీకు నా సాన్నిహిత్యము విసుగు కలిగించి నదా? నా ప్రేమ నీకు చేదైనదా?" అని అడిగింది.
యువరాజు; "లేదు ప్రేయసీ! అలా అనుకోకు. నాకు నీవనిన ఎంతో ప్రేమ! నాకు చిన్ననాటి నెచ్చెలి యెకడు కలడు. అతడు మా మంత్రి కుమారుడు. బాల్యము నుండీ మేమిరువురమూ ఒకే కంచం, ఒకే మంచము మాదిరి కలిసిమెలిసి యుంటిమి. అతడి సాయముతోనే, నేను నిన్ను కలుసుకోగలిగితిని. మీ నగరమునకునూ ఇద్దరం కలిసే వచ్చి యున్నాము. ఇప్పుడు పది రోజులుగా అతడి ఊసైననూ ఎత్తక, నీ సాంగత్యమున బడి అతనిని వదిలి ఉంటిని. ఇది తలంచి నాకు తప్పు చేసినట్లని పించుచున్నది. లజ్జా భావము కలుగుచున్నది. అంతే! అందుకే దిగులుగా నుంటిని" అన్నాడు.
అది వినగానే పద్మావతి మనస్సులో అసంతృప్తి, అసూయ కలిగాయి. తన ప్రియునికి తనకంటే అతని బాల్య మిత్రుడే ఎక్కువ కావటం ఆమెకి క్రోధం కలిగించింది. అయితే ఇవేవీ ఆమె బయట పెట్టలేదు. కొన్ని క్షణాల తర్వాత, తనకు అత్యంత నమ్మకస్తురాలైన చెలికత్తెను పిలిచి, పాయసము చేసి తెమ్మన్నది. చెలికత్తె తెచ్చిన పాయసంలో విషం కలిపి, యువరాజు దగ్గరికి వచ్చింది.
"ఓ యువరాజా! నా ప్రియ సఖా! నీవు దిగులు చెందకు. మీ స్నేహితుడు నాకునూ ఆదర పాత్రుడే! నా కానుకగా ఈ పాయసమును తీసికెళ్ళి నీ మిత్రుని కిమ్ము. అతడీ పాయసమును ఆరగించిన పిదప, అతనితో కొంత సమయము సంతోషముగా గడిపి రమ్ము" అంటూ పాయసము గిన్నెను యువరాజు కిచ్చింది.
దాంతో యువరాజుకి ఆమె మీద మరింత ప్రేమ కలిగింది. ఆమెతో కొన్ని క్షణాలు మురిపాలాడి, పాయసం గిన్నె తీసుకొని, స్నేహితుడి దగ్గరికి బయలు దేరాడు. పద్మావతి మీద గల అనురాగం కొద్దీ, అతడేదీ శంకించలేదు.
స్నేహితుణ్ణి చూడగానే సంతోషంగా పలకరించి, పాయసం గిన్నె ఇచ్చాడు. ఎంతో ప్రేమతో కబుర్లు చెబుతూ, పాయసం తాగ మన్నాడు. మంత్రి కుమారుడు గిన్నెలోకి తీక్షణంగా చూసి "యువరాజా! నీ బాల్య మిత్రుణ్ణయిన నన్ను చంపటానికి, పాయసంలో విషం కలిపి తెచ్చావా?" అన్నాడు.
అది విని యువరాజు బిత్తర పోయాడు. 'ఎందుకిలా అంటున్నాడతడు? ఎంతో ప్రేమతో నేను పాయసం తీసుకు వస్తే..., నేనెంతో ప్రేమతో తెచ్చానో, తానంత ప్రేమతో దాన్ని ఆరగించక, ఇలా సందేహిస్తున్నాడేమిటి? ఇతడికి నా మీద స్నేహం తగ్గి పోయిందా?'... అనుకుంటూ అలాగే చూడసాగాడు.
మంత్రి కుమారుడిదంతా గమనిస్తూనే ఉన్నాడు. పాయసపు పాత్రతో వీధిలోనికి వచ్చి, ఊరకుక్కని పిలిచి, పాత్ర దాని ముందుంచాడు. పాయసం తిన్న కుక్క మరుక్షణం క్రిందపడి, గిలగిల కొట్టుకుని ప్రాణాలు విడిచింది.
వీరిచే పోస్ట్ చెయ్యబడింది amma odi వద్ద 10:51 AM 1 కామెంట్‌లు
మూగ బాసల అర్ధాలేమిటి? [భట్టి విక్రమాదిత్యుల కథల మాలిక – 21]
భేతాళుడు మొదటి కథ ప్రారంభించాడు.
ఒకప్పుడు దేవాపురం అనే నగరం ఉండేది. ఆ నగరాధీశుడి పేరు ప్రతాపవంతుడు. అతడికొక కుమారుడు; పేరు వజ్రకూటుడు. ప్రతాప వంతుడి మంత్రికీ ఒక కుమారుడున్నాడు. రాజు, మంత్రి కుమారులిద్దరూ సమ వయస్కులు. ప్రాణ స్నేహితులు కూడా! అనతి కాలంలోనే గురుకులంలో విద్యాభ్యాసం పూర్తి చేసి, ఇరువురూ నగరానికి తిరిగి వచ్చారు.
నెలకో రోజు ఇద్దరూ కలిసి, సపరివార సమేతంగా వేటకై అడవికి వెళ్ళేవారు.
అదే విధంగా, ఓ రోజు యువరాజు, మంత్రి కుమారుడూ వేట కెళ్ళారు. అడవిలో వేటాడుతుండగా వాళ్ళకొక సుందర సరోవరం కనబడింది. ఆ సరస్సులో అందమైన యువతి ఒకామె జలకాలాడుతోంది. ఆమెని చూడగానే యువరాజు ముగ్ధుడై పోయాడు. తొలి చూపులోనే ప్రేమలో పడి పోయాడు. ఒడ్డుకు చేరుకున్న ఆమె కూడా యువరాజుని చూసింది. అతడి అందమైన రూపానికి ఆమె కూడా ముగ్దురాలై, ప్రేమలో పడింది.
చెంపలు ఎర్రబడగా తల దించుకొంది. యువరాజు రెప్పలార్పక ఆమెనే చూస్తున్నాడు. ఆ యువతి క్రిందికి వంగి, కొలనులో నుండి పద్మాన్ని కోసింది. పద్మాన్ని తన రెండూ కళ్ళకూ తాకించుకొంది. దాన్ని మునిపంట కొరికి, పాదాల మీద వేసుకుంది. మరోసారి కొలనులో నుండి కలువ పూవు నొకదాన్ని కోసింది. ఆ పూవును సున్నితంగా ముద్దాడి, హృదయానికి తాకించుకుంది. ఆపైన సిగలో పెట్టుకొని, రాకుమారుడి వైపు క్రీగంట చూసి, ముసిముసి నవ్వులతో అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయింది.
ఆమె అందాన్నీ, చేతల్నీ చూసి యువరాజు దిమ్మెర పోయాడు. మంత్రి కుమారుడితో "మిత్రుడా! ఆ యువతి నా మనస్సు హరించింది. చూడగా ఆమె చేతలకేదో సంకేతార్ధమున్నట్లు తోచుచున్నది. ఆమె చర్యల కేది అర్ధమై ఆలోచించి చెప్పు" అన్నాడు.
మంత్రి కుమారుడు కొన్ని క్షణాలు ఆలోచించి "యువరాజా! ఆమె పద్మాన్ని కనులకి తాకించుకొంది. ఆ విధంగా ఆమె తన నివాసం ఈ దాపులనే ఉన్న నేత్రపురమని చెప్పింది. పద్మాన్ని మునిపంట కొరికింది. ఆ విధంగా ఆమె తన పేరు పద్మావతి అని చెప్పింది. పిదప పద్మాన్ని పాదాల మీద పడవేసింది. అంటే ఆమె తండ్రి పేరు ఉత్తాన పాదుడన్న మాట.
ఆమె కలువ పూవును ముద్దాడి, హృదయానికి తాకించుకొంది. కలువ పూవు చంద్రుని ప్రేయసి. ప్రేమకు చిహ్నం. ఆ విధంగా, ఆమె తాను మిమ్మల్ని ప్రేమిస్తున్నానని సంకేతమిచ్చింది. కలువని సిగలో తురిమి, మిమ్మల్ని ఓరకంట చూసి, ముసిముసిగా నవ్వి వెళ్ళిపోయిందంటే అర్ధం, మీరు తనని రహస్యంగా వచ్చి కలుసుకోమని. ఇవీ ఆమె చర్యలకు అర్ధాలు" అన్నాడు సాలోచనగా!
యువరాజుకి పట్టలేనంత సంతోషం కలిగింది. వేట చాలించి, పరివారంతో కలిసి దేవపురానికి తిరిగి వెళ్ళారు. తర్వాత ఇద్దరే మారువేషాల్లో బయలు దేరి, నేత్రపురం వెళ్లారు. అక్కడికి వెళ్ళి వాకబు చేస్తే తేలిందేమంటే - ఉత్తాన పాదుడు నేత్రపురాధీశుడు. పద్మావతి అతడి కుమార్తె.
అంతఃపురంలో ఉండే యువరాణి నెలా కలవటం? రాజు, మంత్రి కుమారులిద్దరూ, పద్మావతి దాసదాసీ జనుల వివరాలు సేకరించారు. యువరాణి పద్మావతికి పూమాలికలు అల్లి తీసికెళ్ళే దాసీ గురించి తెలుసుకున్నారు. ఆమె పూటకూళ్ళ ఇల్లు కూడా నడిపే పేదరాశి పెద్దమ్మ. పూలదండలని వైనవైనాలుగా అల్లే ఆమె చాతుర్యం రీత్యా, ప్రతీరోజూ యువరాణికి ఆమె పూలమాలలు తీసికెళ్ళి ఇచ్చేందుకు నియమింపబడింది.
రాజు, మంత్రి కుమారులిద్దరూ పూటకూళ్ళ అవ్వ ఇంట బస చేసారు. [పూర్వకాలపు హోటళ్ళనే పూటకూళ్ళ ఇళ్ళనే వాళ్ళు. అక్కడ డబ్బులిస్తే బస, ఆహారం దొరుకుతాయి.] విలువైన కానుకలిచ్చి, పూటకూళ్ళ అవ్వను బాగా మంచి చేసుకున్నారు. రెండు రోజులున్నాక అవ్వకు అన్ని విషయాలు చెప్పి, ఆమె ద్వారా పద్మావతికి తన రాక గురించి సందేశం పంపించాడు యువరాజు.
పూటకూళ్ళ అవ్వ యువరాణికి పూదండలిచ్చాక, ఎవరూ లేకుండా చూసి, యువరాజు రాక గురించీ, ఇతర వివరాలన్నీ చెప్పింది. అదంతా వినగానే పద్మావతి కోపంతో భగ్గుమంది. తన పదివేళ్ళనీ తెల్లని చల్లని చందనంలో ముంచి, ముసలవ్వ బుగ్గల మీద పదివేళ్ళ గుర్తులు పడేలాగా, చెంపల మీద సున్నితంగా కొట్టింది.
ఆపైన తిట్టి వెళ్ళగొట్టింది. పేద రాశి పెద్దమ్మ, యువరాణి కోపాన్ని చూసి, తిట్లు వినీ, దెబ్బలు తినీ, భయంతో ప్రాణాలు అర చేతిలో పెట్టుకుని పారిపోయి వచ్చింది. పులి పంజా నుండి తప్పించుకొచ్చిన లేడి కూనలా గజగజా వణుకుతూ, రాజు, మంత్రి కుమారులకి చెంపమీద వేళ్ళ గుర్తులు చూపిస్తూ పొగిలి పొగిలి ఏడ్చింది. యువరాజు ఏదో చెప్పబోయాడు.
అవ్వ"చాలు నాయనలారా చాలు! బహుశః ఇలా జరుగుతుందని మీకు ముందే తెలుసు కాబోలు. అందుకే అమాయకపు ముసలి దాన్ని నన్నెంచుకున్నారు. ఇంత వయస్సు వచ్చి, మీ చేతుల్లో ఇలా మోసగించబడ్డాను. ఇంతకూ మిమ్మల్నన పనేమిటి? ఇందులో మీ తప్పేం లేదు. తప్పంతా నాది. మిమ్మల్ని నమ్మి, ఈ వయస్సులో ఇలా భంగపడ్డాను!" అంటూ అంగలార్చింది.
పేదరాసి పెద్దమ్మ పెడబొబ్బలు విని యువరాజు మ్రాన్పుడిపోయాడు. యువరాణి పద్మావతికి కోపం రావట మేమిటని నిర్ఘాంతపడ్డాడు. పాపం, యువరాజుకి బెంగ కూడా వేసింది.
మంత్రి కుమారుడు యువరాజును ఊరడించి, ఏకాంత ప్రదేశానికి తీసుకుపోయాడు. "ఓ యువరాజా! ఆమె సామాన్యురాలు కాదు. ఎంత అందమైనదో, అంత తెలివైనది. ఆమె పేదరాశి పెద్దమ్మ చెంపల మీద, తెల్లని గంధంలో ముంచిన పదివేళ్ళ గుర్తులు పడేలా సున్నితంగా కొట్టింది. నిజంగా కోపం ఉన్నదే అయితే సున్నితంగా కొట్టదు. చెంపలు వాతలు తేలేలా కొట్టి ఉండేది. అంతే కాదు, కేవలం తిట్లతో సరిపెట్టేది కాదు, రాజు గారితో చెప్పి ముసలవ్వకు శిక్ష వేయించేది. కాబట్టి, ఆమెకు నీ మీద ప్రేమలేదని బెంగపడకు.
ఒక ప్రత్యేక సంకేతాన్నిచ్చేందుకే ఆమె ఇలా చేసింది" అన్నాడు. యువరాజు ఆతృతగా "అవునా? ఏమిటా సంకేతం?" అనడిగాడు.
మంత్రి కుమారుడు "ఇప్పుడున్నవి శుక్ల పక్షపు రోజులు. ఈ రోజు పంచమి. రానున్న రోజులన్నీ వెన్నెల రోజులే! నేటికి పదవ రోజున పున్నమి. తర్వాత కృష్ణ పక్షపు రోజులొస్తాయి. అప్పుడంతా చీకటిగా ఉంటుంది. కాబట్టి, మిమ్మల్ని పదిరోజులు పాటు వేచి ఉండమన్న సంకేతం పంపింది." అని విడమరిచి చెప్పాడు. యువరాజు స్థిమితపడ్డాడు. పదిరోజులు పది యుగాలుగా గడిపాడు. నిరీక్షణ అంతూ దరీ లేనట్లు తోచింది. పదిరోజులు గడిచాయి. పదకొండవ రోజున…
anagaa anagaa....: september 2010
gopuja hindu jeevana vidhaanamlo oo bhagam. punhyakshetradarshanamla, sukravaaraalloonuu govulni visaeshamgaa poojistaaru. ika pantala panduga sankraanti marunadu kanumapanduga antuu pasuvulni poojistaaru.
anduna aaroju aavulnee, eddulnee mukhangaaka thokani poojistaaru. pashu santati vruddhini korutu, alaa poojistaarani oka vaadana undi. deeni gurinchi maro aasaktikaramaina kadhokati undi.
appatiki manushyulu inka vyavasaayam nerchukoledata. asthira nivaasulai, prakrutilo dorikinavi tintuu kaalam vellabuchukunnarata.
appudoroju... mahasivudu nandeeswarunni pilichi, "nandee! bhuulokaaniki velli maanavulaki, muppoddula snaanam cheyyamanee, oka poddu tindi tina manee' cheppira!" annadata.
nandeeswarudu alaage vellochadu. tirigi vachina nandeeswarunni mahasivudu "nandee! cheppi vachava?" anadigaadu.
"cheppaanu swami!" annadu nandi.
"yem cheppavu?" annadu swami.
" 'muppoddula tinandi. okapoddu snaaninchandi' ani cheppaanu swami" annadu nandeeswarudu.
"edchinatlundi! moodu poddulaa tinte tindekkada saripotundi?" annadu swami.
nandi naalukkaruchukoni "porapaatayyindi swami" annadu.
"nuvve aa porapaatu didduduvu gaaka! ika nundi... neevu, bharya putra putri sametamgaa, bhuulokaaniki poo! neevoo, nee putruluu dukki dunnatam daggara nundi panta pandinchii, nee bhaaryaaputrikalu palichi, maanavula kadupulu nimpandi, pondi" annadata shivudu.
aanaati nundi aavuluu, edduluu mana kadupulu nimputundagaa... mahasivudu, manushyulaki vaati alana palana chudavalasina vidhini nirnayinchaadata.
konnaalla tarvaata, manishi pasuganaala parirakshana sarigaa chestunnado ledho telusukundaamani, avulnee, eddulnee "manishi mimmalni baga meputunnada?" ani mahasivudu adigithe, avi ledannatlu tala addamgaa oopi abaddam cheppayata. ayithe thokalani niluvugaa oopi nijam cheppayata.
appati nundi manushyulu, abaddam cheppina aavu shirassu kante, thokani marinta shraddagaa poojistaarani jaanapada katha.
edemaina hinduvulu pasuganaalani shraddagaa poojistaarannadi maatram nijam.
veeriche post cheyyabadindi amma odi vadda 12:20 PM 2 commentlu
aashaamaashiigaa teerpulu chebithe ![bhatti vikramaadityula kathala maalika – 24]
"yuvarani padmavati vishayamlo, tandrinaina nenu pakshapaatarahitamgaa nyaayavichaarana cheyalenu. kabatti neeve nyaayam parikinchu" annarajuto...
mantri "oo maharaja! streeni champadam kante mahapapam inkokati ledu. kabatti padmaavatiki marana shiksha vidhinchalem. kanuka aameni desha bahishkaaram cheddam. adhe aameki tagina shiksha!" annadu gambheeramgaa!
raju vichaaramgaa sainikulanu pilichi "oo bhatulara! raanii vasam nundi yuvarani padmaavatini teesikelli, durgamaaranyaala naduma vidichi randi" ani agnapinchaadu.
rajabhatulu raajaagnanu sirasaavahinchi, padmaavatini adavi madhyalo vadilaaru. bhaya vihvalayaina padmavati, tana vidhini nindinchukuntuu kanneeru munneerugaa vilapinchasaagindi.
appudaameni, aa aranya madhyamlo devapuram yuvaraju vajrakuutudu, mantri kumarudu tama nijaroopaalato kalusukunnaru. aame tana chelikaadini gurtinchi, aascharya poyindi. prakkane unna mantri kumarunni chusi, atanni champabuunina tana pannagam gurtochi, manninchamani manasphoorthigaa vedukondi.
vaaraameni chirunavvutho aaswaasinchi, jariginadantaa vivarinchaaru. tarvaata vaarantaa devapuram cheraaru. devapuram raju prataapavantudu, tana kumarudi prema vruttaantaanni angeekarinchi, padmavati vajrakuutula vivaham jaripinchaadu. vivaha nepadhyamlo netrapuraaniki kaburu pampelogaa jaragaalsina ghoram jarigipoyindi.
apputike... netrapuramlo, padmavati tandriyaina uttaanapaadudu, kumarte vishayamlo jarigina vaatini nammaleka, aame edabaatunu sahinchaleka, digulutho maraninchaadu. aame talli kuudaa... bharta maranaanni, kumarte duradrushtaanni tattukoleka mruti chendindi.
bhetaludu vikramaadityuniki ee katha cheppi, "vikramaditya! ee kathanu saavadhaanudavai vinnavu kada? indulo raju uttaana paadudu, atadi bharya maranaalaku sambandhinchina paapam evariki chendutundi? ee prasnaku neevu jawabu cheppa valasi untundi" annadu.
vikramaadityudu chirunavvutho talaadinchi, "bhetala! vinu! devapura yuvaraju vajrakuutudu, mantri kumarudu, netrapura yuvarani padmavati, tamatama bhavodvegala meraku pravartinchaaru. uttaanapaadudu, atadi bharya kuudaa, manava sahajamaina bhavodrekala meraku baadhananubhavinchi maraninchaaru.
ayithe.... nyaayam cheppavalasina sthaanamlo undi, netrapurapu mantri, padmavati vishayamlo tana dharmanni sarigaa paatinchaledu. tana kumaartenu sandehinchavalasi unnanduna, teerpu nishpakshapaatamgaa cheppalenani talachina uttaana paadudu, aa baadhyatanu mantriki appaginchaadu.
mantri, padmavati vishayamlo yem jarigindo vichaarinchaledu. padmaavata ki sanjaishi cheppukune avakaasam kuudaa ivvakunda, eka pakshamgaa taamu vinna vivaraala meeda aadhaarapadi teerpu cheppaadu. jarigina demito puurvaaparaalu telusukokundane, padmaavatini savaalanu peekkutine doshigaa nirdhaarana chesi, shikshani nirnayinchaadu.
anducheta raju raanila ardhaantara mrutiki sambandhinchina paapam atadiki chendutundi" annadu.
ee vidhamgaa bhetaludu prasna sandhinchaadu. vikramaadityudu samadhanam andinchaadu. vikramaadityudi mounam bhangamaindi. marukshaname vikramaadityudi bhujam meedi shavamlo avaahanudaina bhetaludu, shavamtho sahaa mayamai, tirigi modugu chettekkaadu. vikramaadityudadi gamaninchi, venudirigi shmasaanam vaipu aduguvesadu. dooraana moduga chettuku vaelaadutuu shavam kanabadutondi. chuttu cheekati chikkabadutondi.
ee katha manaki nyaayamuurti baadhyata entha gurutaramainado telputundi. telisi gaanee, teliyaka gaanee, adharmatirpu chebithe, aa paapam atadike chuttukuntundane nammakam anivaaryamgaa, nyaayamuurti, nishpaakshika nyaayam chesetatlu, tagina teerpu cheppetatlu chestundi.
alanti sthiti nundi neti samajam ekkadiki prayaaninchindi?
kakshidaarula nundi dabbulu teesukuni teerpulu cheppe nyaayamuurtula daka,
andukosam nyaayavaadulatoe lothattu sneha sambandhaalu konasaginche nyaayamuurtula daka,
padonnatula kosam adhikara paarteeki anukuulamgaa teerpulu veluvarinche nyaayamuurtula daka!
samskrutinii, nammakaalanee vadilipetti, dammideela kosam parugulu pedithe, samajam ikkadike prayaanistundi. dammideela parugulo veganirodhakallaga... ilanti kathaluu, itihaasaaluu panichestaayi. anduke, panigattukuni mari... kathalani, prajala jeevitam nundi tarimesi, gocheepaatalu vesukune naayikala premakathalatho, praja jeevitaalani kummese kutila yatnaalu mummaramgaa nadustuntaayi.
ilanti jawabu cheppadante maharajuga nyaayanirdhaarana chesetappudu vikramaadityudu entha jagarukudai untado telustondi.
veeriche post cheyyabadindi amma odi vadda 1:07 PM 5 commentlu
veeriche post cheyyabadindi amma odi vadda 2:45 PM 4 commentlu
oo oollo dhanayya ane nethi vyaapaari undevaadu. atadu vatti aasapotu. meedu mikkili pisinari kuudaanu. labhala meeda aasakoddii kaltee neyyi ammevadu.
osaari oorikaamandu intlo pelliki kuudaa kaltiineyyi sarafara cheshaadu. aa netito chesina mitaayilu tinna chuttaalandarikii vaantulayyaayi.
daamto oorikaamandu dhanayyani pilipinchi panchaayitii pettinchaadu. neyyi kalteedani rujuvu kaavatamtho dhanayyani doshigaa nirdhaarinchaadu. daamto shiksha khararayyindi.
veyyi varahala jarimana vidhinchaaru. pisinari dhanayya kattalenannadu.
vanda korada debbalu vidhinchaaru. debbalu tinalenannadu.
ayithe manugu neyyi taagamannaaru. aasapotu dhanayyaki ee shiksha labhasatiga anpinchindi. sarenannadu.
cony sagam neyyi tagesariki gudlu telesadu.
daamto koradadebbalu tintaanannaadu. cony yabhai debbalu tinesariki bear mannadu.
noru moosukuni veyyi varahalu jarimana katti edchukuntu intiki poyadu.
veeriche post cheyyabadindi amma odi vadda 4:28 PM 7 commentlu
paina kopam – lona prema ![bhatti vikramaadityula kathala maalika – 22]
padavakondava rojuna, paedaraasi peddammaki marinni viluvaina kaanukalicchi rakarakaalugaa dhairyam cheppi, padmaavatiki sandesam pampaaru. bhayam bhayamgaane aina, pedha raasi peddamma padmavati daggariki poyi, poola dandalichi, evaruu lekunda chusi gusagusagaa devapuram yuvaraju vajrakuutuni gurinchi cheppindi. adavilo sarassu daggari sangatulu kuudaa gurtu chesindi.
ee saarii padmavati kopame choopinchindi. kudicheti mooduvellu errani kunkumalo munchi, musalidaani gundela meeda, pamitapaina moodu gurtulu padela oo potu podichindi. sutaaramgaa tidutuu, tana mandirapu doddivaakili dwara pootakoolla musalammani vellagottindi.
paedaraasi peddamma edustu poyi, yuvaraajukuu, mantri kumarudiki jarigindantaa cheppindi. aameku marinni kaanukalicchi santoshaparichaadu mantri kumarudu. padmavati ilaa kopam choopinchatam, rendosari kuudaa jarige sariki, yuvarajuki niraasa thochindi. chinta paddaadu.
mantri kumarudu yuvarajuni odaarchi, utsaahaparichaadu "naa priyamaina mitruda, yuvaraja! digulupadaku! yuvarani ninnu tana antahpurapu venaka gummam dwara rammani, adhee moodurojula tarvaata rammani kaburu pampindi. aame ippudu ruthu kramamlo unnanduna, ninnu moodu rojula gaduvu korindi. adhi neeku sanketamgaa undenduke, errani kunkuma gurtulu pade vidhamgaa musalamma pamita meeda kotti, venuka gummam dwara pampindi" ani vidamarichaadu.
[paiki chudataniki yuvarani kopam choopinchinatle untundi. andulo nunde yuvarajuku sandesam pampindi. ee musali daaniki maatram ademi teliyadu. jeevita kaalam paatu yuvarani kopame gurtundi potundi. adhee sanketha bhashalo soulabhyam!]
yuvarajuki entho santosham kaligindi. moodu rojulu elago opika pattaadu. naalugo roju cheekati padinaka devapuram yuvaraju vajrakuutudu... abhyangana snaanamaacharinchi, pattu peetambaraalu ratnaabharanaalu dharinchi, padmavati mandiraaniki, venuka gummam dwara vellaadu. rahasyamgaa aame atanni kalusukundi.
aanaati nundi aametho yuvaraju 10 rojula paatu aanandamgaa gadipadu. evariki teliyakunda, tana antarangika mandiramlo atanni rahasyamgaa daachi unchindi padmavati. aame aatapaatalato, saannihityamtho... yuvarajuku rojulu kshanalla gadichipoyayi.
andamaina padmavati... palukanerchina chinnari, palu kalalu nerchina vayyari kaavatamtho, aame premalo badi yuvaraju, tana praanasnehitudaina mantri kumarunni kuudaa marichipoyadu. ilaa padi rojulu gadichesariki, oo roju rajakumarudiki tana mitrudu gurtukochi benga thochindi.
"entha cheddavaadini nenu? chinna naati nundi... nenuu, mantri kumarudu, kannoo kanureppa vale kalisi yuntimi kada? kalisi vidyalu nerchi, kalisi tirigi, kalisi bratikinaamu. ippati varaku atadinokka dinamainanuu vidichi yundaledu. netiki, ee sundara naaritho valapu reetya, naa priyamitrunni marachinaanu gadaa?" ani aalochistuu yuvaraju chinta kraantudayyaadu.
daamto nirutsaahamgaa oka muula koorchondi poyadu. yuvarani padmavati idantaa gamaninchindi. atadi daricheri, "oo pria! yuvaraja! neevee roju munupati laa levu. edho digulutho, nirutsaahamto unnaavu. neeku naa saannihityamu visugu kaliginchi nadaa? naa prema neeku chedainada?" ani adigindi.
yuvaraju; "ledu prayasee! alaa anukoku. naaku neevanina entho prema! naaku chinnanati neccheli yekadu kaladu. atadu maa mantri kumarudu. balyamu nundi memiruvuramuu oke kancham, oke manchamu maadiri kalisimelisi yuntimi. atadi saayamuthone, nenu ninnu kalusukogaligitini. mee nagaramunakunuu iddaram kalise vachi yunnamu. ippudu padi rojulugaa atadi oosainanuu ettaka, nee saangatyamuna badi atanini vadili untini. idhi talanchi naaku tappu chesinatlani pinchuchunnadi. lajja bhavamu kaluguchunnadi. anthe! anduke digulugaa nuntini" annadu.
adhi vinagaane padmavati manassulo asantrupti, asuya kaligayi. tana priyuniki tanakante athani balya mitrude ekkuva kaavatam aameki krodham kaliginchindi. ayithe ivavi aame bayata pettaledu. konni kshanaala tarvaata, tanaku atyanta nammakasturaalaina chelikattenu pilichi, payasamu chesi temmannadi. chelikatte tecchina paayasamlo visham kalipi, yuvaraju daggariki vachindi.
"oo yuvaraja! naa priya sakha! neevu digulu chendaku. mee snehitudu naakunuu aadara paatrude! naa kaanukagaa ee paayasamunu teesikelli nee mitruni kimmu. atadii paayasamunu aaraginchina pidapa, athanitho kontha samayamu santoshamugaa gadipi rammu" antuu payasamu ginnenu yuvaraju kicchindi.
daamto yuvarajuki aame meeda marinta prema kaligindi. aametho konni kshanaalu muripaladi, payasam ginne teesukoni, snehitudi daggariki bayalu deraadu. padmavati meeda gala anuraagam koddi, atadedi sankinchaledu.
snehitunni chudagaane santoshamgaa palakarinchi, payasam ginne ichadu. entho prematho kaburlu chebutuu, payasam taaga mannadu. mantri kumarudu ginneloki teekshanamgaa chusi "yuvaraja! nee balya mitrunnayina nannu champataniki, paayasamlo visham kalipi techava?" annadu.
adhi vini yuvaraju bittara poyadu. 'endukila antunnaadatadu? entho prematho nenu payasam teesuku vaste..., nenentho prematho techano, taananta prematho daanni aaraginchaka, ilaa sandehistunnademita? itadiki naa meeda sneham taggi poinda?'... anukuntu alaage chudasagadu.
mantri kumarudidanta gamanistune unnaadu. paayasapu paatratho veedhilooniki vachi, oorakukkani pilichi, paatra daani mundunchaadu. payasam tinna kukka marukshanam krindapadi, gilagila kottukuni praanaalu vidichindi.
veeriche post cheyyabadindi amma odi vadda 10:51 AM 1 commentlu
mooga basala ardhalemiti? [bhatti vikramaadityula kathala maalika – 21]
bhetaludu modati katha praarambhinchaadu.
okappudu devapuram ane nagaram undedi. aa nagaradheesudi paeru prataapavantudu. atadikoka kumarudu; paeru vajrakuutudu. prataapa vantudi mantrikee oka kumarudunnadu. raju, mantri kumaaruliddaruu sama vayaskulu. praana snehitulu kuudaa! anathi kaalamlone gurukulamlo vidyaabhyaasam puurti chesi, iruvuruu nagaraniki tirigi vachaaru.
nelako roju iddaruu kalisi, saparivaara sametamgaa vetakai adaviki vellevaaru.
adhe vidhamgaa, oo roju yuvaraju, mantri kumarudu veta kellaaru. adavilo vetaadutundagaa vaallakoka sundara sarovaram kanabadindi. aa sarassulo andamaina yuvati okame jalakaalaadutoondi. aameni chudagaane yuvaraju mugdhudai poyadu. toli choopulone premalo padi poyadu. odduku cherukunna aame kuudaa yuvarajuni chusindi. atadi andamaina roopaaniki aame kuudaa mugduraalai, premalo padindi.
chempalu errabadagaa tala dinchukondi. yuvaraju reppalaarpaka aamene chustunnadu. aa yuvati krindiki vangi, kolanulo nundi padmaanni kosindi. padmaanni tana rendoo kallakuu taakinchukondi. daanni munipanta koriki, paadaala meeda vesukundi. marosari kolanulo nundi kaluva poovu nokadaanni kosindi. aa poovunu sunnitamgaa muddadi, hrudayaaniki taakinchukundi. aapaina sigalo pettukoni, rakumarudi vaipu kreeganta chusi, musimusi navvulatho akkadi nundi vellipoyindi.
aame andaannii, chetalnee chusi yuvaraju dimmera poyadu. mantri kumaruditho "mitruda! aa yuvati naa manassu harinchindi. chudagaa aame chetalakedo sanketaardhamunnatlu tochuchunnadi. aame charyala kedi ardhamai aalochinchi cheppu" annadu.
mantri kumarudu konni kshanaalu aalochinchi "yuvaraja! aame padmaanni kanulaki taakinchukondi. aa vidhamgaa aame tana nivasam ee daapulane unna netrapuramani cheppindi. padmaanni munipanta korikindi. aa vidhamgaa aame tana paeru padmavati ani cheppindi. pidapa padmaanni paadaala meeda padavesindi. ante aame tandri paeru uttaana paadudanna maata.
aame kaluva poovunu muddadi, hrudayaaniki taakinchukondi. kaluva poovu chandruni preyasi. premaku chihnam. aa vidhamgaa, aame taanu mimmalni premistunnaanani sanketamichindi. kaluvani sigalo turimi, mimmalni orakanta chusi, musimusigaa navvi vellipoyindante ardham, meeru tanani rahasyamgaa vachi kalusukomani. ivee aame charyalaku ardhaalu" annadu saalochanagaa!
yuvarajuki pattalenanta santosham kaligindi. veta chaalinchi, parivaaramtho kalisi devapuraaniki tirigi vellaaru. tarvaata iddare maaruveshaallo bayalu deri, netrapuram vellaaru. akkadiki velli vaakabu cheste telindemante - uttaana paadudu netrapuraadheesudu. padmavati atadi kumarte.
antahpuramlo unde yuvarani nela kalavatam? raju, mantri kumaaruliddaruu, padmavati dasadasi janula vivaraalu sekarinchaaru. yuvarani padmaavatiki poomaalikalu alli teesikelle daasee gurinchi telusukunnaru. aame pootakoolla illu kuudaa nadipe paedaraasi peddamma. pooladandalani vainavainaalugaa alle aame chaaturyam reetya, pratiiroojuu yuvaraniki aame poolamaalalu teesikelli ichenduku niyamimpabadindi.
raju, mantri kumaaruliddaruu pootakoolla avva inta basa chesaru. [puurvakaalapu hotallane pootakoolla illane vaallu. akkada dabbuliste basa, aahaaram dorukutaayi.] viluvaina kaanukalicchi, pootakoolla avvanu baga manchi chesukunnaru. rendu rojulunnaka avvaku anni vishayaalu cheppi, aame dwara padmaavatiki tana raaka gurinchi sandesam pampinchaadu yuvaraju.
pootakoolla avva yuvaraniki poodandalichaaka, evaruu lekunda chusi, yuvaraju raaka gurinchi, itara vivaraalannii cheppindi. adanta vinagaane padmavati kopamtho bhaggumandi. tana padivellanee tellani challani chandanamlo munchi, musalavva buggala meeda padivella gurtulu padelaagaa, chempala meeda sunnitamgaa kottindi.
aapaina titti vellagottindi. pedha raasi peddamma, yuvarani kopanni chusi, titlu vinee, debbalu tinee, bhayamto praanaalu ara chetilo pettukuni paaripoyi vachindi. puli panja nundi tappinchukochina ledi koonalaa gajagaja vanukutuu, raju, mantri kumarulaki chempameeda vaella gurtulu chuupistuu pogili pogili edchindi. yuvaraju edho cheppaboyadu.
avva"chaalu nayanalara chaalu! bahusah ilaa jarugutundani meeku munde telusu kaabolu. anduke amayakapu musali daanni nannenchukunnaaru. inta vayassu vachi, mee chetullo ilaa mosaginchabaddaanu. intakuu mimmalnana panemiti? indulo mee tappem ledu. tappanta naadi. mimmalni nammi, ee vayassulo ilaa bhangapaddaanu!" antuu angalaarchindi.
pedarasi peddamma pedabobbalu vini yuvaraju mraanpudipoyaadu. yuvarani padmaavatiki kopam ravata memitani nirghaantapaddaadu. paapam, yuvarajuki benga kuudaa vesindi.
mantri kumarudu yuvarajunu ooradinchi, ekanta pradesaaniki teesukupoyaadu. "oo yuvaraja! aame saamaanyuraalu kaadu. entha andamainado, anta telivainadi. aame paedaraasi peddamma chempala meeda, tellani gandhamlo munchina padivella gurtulu padela sunnitamgaa kottindi. nijamgaa kopam unnade ayithe sunnitamgaa kottadu. chempalu vaatalu telela kotti undedi. anthe kaadu, kevalam titlatho saripettedi kaadu, raju gaaritho cheppi musalavvaku shiksha veyinchedi. kabatti, aameku nee meeda premaledani bengapadaku.
oka pratyeka sanketannichenduke aame ilaa chesindi" annadu. yuvaraju aatrutagaa "avuna? emita sanketam?" anadigaadu.
mantri kumarudu "ippudunnavi shukla pakshapu rojulu. ee roju panchami. raanunna rojulanni vennela rojule! netiki padava rojuna punnami. tarvaata krishna pakshapu rojulostaayi. appudanta cheekatigaa untundi. kabatti, mimmalni padirojulu paatu vechi undamanna sanketam pampindi." ani vidamarichi cheppaadu. yuvaraju sthimitapaddaadu. padirojulu padi yugaluga gadipadu. nireekshana antuu darii lenatlu thochindi. padirojulu gadichayi. padakondava rojuna