ప్రకృతి అందాలకు పరవశించి మనోల్లాసం పొందని ప్రాణి ఈ సృష్టిలో కానరాదు. అతి ముఖ్యంగా వసంత కాలంలో కోయిలల పిలుపులు, చిగురుటాకుల సవ్వడులు, పచ్చదనం పరిచినట్టు ఉండే సహజమైన మార్పులకు తనువులు పులకించక మానవు. ప్రేమికుల మధ్యన కలిగే భావావేశ స్పందనలు ఇటువంటి వాతావరణంలో రెట్టింపు అవుతాయి. ఆ భావావేశాలకు అక్షర రూపం కల్పించి, మహాకవి, నాటి ప్రముఖ గేయ రచయిత పింగళి గారు ఈ పాటను రచించగా, పెండ్యాల గారు తమ స్వరకల్పనతో ఆ భావాలకు మరింత వన్నెను, వెన్న వలె అద్ది మనోహరంగా మనకు అందించారు. ఇక ఘంటసాల, సుశీల గార్లు తమ గాత్ర సంపదతో మన చెవులకు వీనుల విందు కల్గించారు.
prakruti andaalaku paravasinchi manollasam pondani praani ee srushtilo kaanaraadu. athi mukhyamgaa vasanta kaalamlo koyilala pilupulu, chigurutaakula savvadulu, pachadanam parichinattu unde sahajamaina maarpulaku tanuvulu pulakinchaka maanavu. premikula madhyana kalige bhavavesha spandanalu ituvanti vaataavaranamlo rettimpu avtayi. aa bhaavaavesaalaku akshara roopam kalpinchi, mahakavi, naati pramukha geya rachayita pingali gaaru ee paatanu rachinchagaa, pendyaala gaaru tama swarakalpanatho aa bhaavaalaku marinta vannenu, venna vale addi manoharamgaa manaku andinchaaru. ika ghantasala, susheela gaarlu tama gatra sampadatho mana chevulaku veenula vindu kalginchaaru.