సాహితీ నందనం: పౌర్ణమి
డైరీ శీర్షికలో మంజీర గారి రచన ఈ పౌర్ణమి
ఎన్ని సార్లు అడిగాను, ఒక్క పౌర్ణమికైనా కలిసుందామని.
ఈ రోజు పౌర్ణమి !
రాత్రి పది గంటలకి ఆఫీసు మూసేసి వస్తూ ఉంటే, చల్లచల్లగా వెన్నెల, మంద్రంగా కొబ్బరాకులు, చుట్టూరా నిశ్శబ్దం. మనసంతానువ్వు. నువ్వెదురుగా ఉన్నావనుకో! చాలా బిజీగా ఉన్నట్లు కనిపించాలన్నట్లు, అంతసేపూ నువ్వు నాకోసం ఎదురు చూడాలన్నట్లు- అదో తపన.
నేను ఎదురుగా ఉన్నాననుకో నువ్వూ అంతే!
ఇన్ని రోజులలో ఒక్కసారైనా వీలు పడలేదు మనకి, ఒక్క పున్నమి రాత్రైనా వెన్నెల్లో తడవడానికి! రాత్రిపూట డిన్నర్ అయ్యాక అలా నడుద్దామని బయట అడుగు పెడితే ఎంత ప్రయత్నించినా నువ్వు కొన్న మువ్వల సవ్వడి అలజడి కలిగించకుండా వదలదు.
నిశ్శబ్దంలో నిన్నెలా దూరంగా ఉంచాలో నువ్వే చెప్పరాదూ!
ఎందుకు దగ్గరవుతాం మనుషులకి, మనసులకి. Why do we get attached to people? Why do we take shelter in that attachment? ఒక్కసారి మనసులోకి ఇంకి పోయాక ఎంత ప్రయత్నించినా పోరు కదా. పోన్లే అని గుండెల్లో పొదువుకుంటామా, చెప్పకుండానే భళ్ళున తలుపు తీసుకోని వెళ్ళిపోతారు. నాలోనే ఉండి పోతావు కదూ అని నిన్ను అడిగిన ప్రతిసారీ, నాలోని Insecurity బయట పడుతూంటుంది- ఊ…! అన్న నీ జవాబుతో పాటు.
నీతో గడిపిన ప్రతి రోజూ బోల్డంత ఫిలాసఫీ! నువ్వు చెప్పేది కొంత, నేను చూసి నేర్చుకునేది మరి కొంత; అన్నింటి కంటే ఎక్కువగా నాలో నీ వల్ల కలిగే ప్రతి స్పందనా ఒక్కో పాఠం నేర్పుతూంటుంది. (ఆ పాఠాలు గుర్తుంటాయా అని మాత్రం అడగకు!)
ఒక్కో చుక్కని చూస్తూ నడుస్తూంటే ఒక్కో జ్ఞాపకం, దూరంగా మెరుస్తూ.
ఆరోజుల్లో ఏదో శూన్యం. లోపలో, బయటో. ఎవరు నింపారో తెలీదు. లేక నేనే నింపుకున్నానో!
నాలో నుండి తను వెళ్ళి పోయాక, నడిచెళ్ళిపొయాక, The void that filled me once he had gone!
పనిలోనే విశ్రాంతి వెతుక్కునే రోజులు. అలాంటప్పుడే ఒక సాయంత్రం నీ పరిచయం. ఇంకా గుర్తు నాకు. పౌర్ణమి ముందు వచ్చిన ఒక ద్వాదశి రాత్రి, మధ్యరాత్రి పన్నెండు గంటలయినా నిద్ర పట్టలేదు. చాలా మంది మనుషులు చుట్టూరా ఉన్నా ఎంతో ఇష్టమైన ఒంటరితనం…అయినా ఎప్పుడూ భరించలేనంతగా లేదు. కాకపోతే రాత్రిళ్ళు వెన్నెల, నేలరాలిన పారిజాతం పూలు, మంచు కురవడం, చినుకుల్లో తడవడం, అర్ధరాత్రి ఆకుల చప్పుళ్ళూ, చుక్కల్లో ముగ్గులు, ఇవన్నీ మరిచిపోయి చాలా రోజులైంది- కావాలనే! ఒక కొత్త ప్రపంచంలో బ్రతకడం, అలసిపోయేట్టు పని చేయడం, మనసులోకి ఒక్క అంగుళం కూడా లోతుగా వెళ్ళకపోవడం – చాలా హాయిగా ఉండేది జీవితం, కనీసం అలా అనిపించేది.
ఎప్పుడైనా ఒక్కసారి నిద్రపట్టని రాత్రుల్లో ఓ నిమిషం పాటు ఎవరైనా నా భాష అర్థమయ్యేవాళ్ళు ఉంటే బావుణ్ణు అని, బయటకు వచ్చే ఫీలింగ్ ని నేనే లోపలకు తోసేసేదాన్ని. ఇలాంటి సందర్భాల్లో మనసుకి నచ్చిన పుస్తకాల్లో తల దూర్చడం అలవాటైంది. అలా అలా పెరిగిన ప్రపంచంలో పరిచయమైన కొందరు రైటర్సు ఎలా మన మనసులో తొంగిచూసినట్లు రాసేస్తారో అనిపించేది. వాళ్ళే చాలా దగ్గరగా అనిపించే వాళ్ళు, అక్షర బంధం తప్ప మరేం లేకుండా. ఎక్కడో చదివాను " When something is destined to happen, all molecules in the universe push you in that direction".
నువ్వెవరివి? ఆర్యూ వన్ సచ్ మాలిక్యూల్ ఆర్ ద డెస్టినీ ఆర్ మై ఫైనల్ డెస్టినేషన్? Will I ever find this out in my journey of life? (అబ్బా! మళ్ళీ ఫిలాసఫీ….)
మనుషులకి మాటలు అర్థమవుతాయి కాని నిశ్శబ్దంలో కూడా ఎలా వినిపిస్తూంది నీకు నా మనసులో మాట.
I spoke to you more through the silence between the words than through the mere words. I spoke to you more through the gaps of my voice than through the voice itself. నీ నోటి నుండి వచ్చే తర్వాతి పదం తెలుస్తూంది నాకు- నువ్వు చెప్పకుండానే.
అయ్యో! మబ్బులు కమ్మేసాయి… వర్షం పడుతుందేమో. పోయిన సంవత్సరం నాలుగు జల్లులు ఇదే టైమ్ లో. ఈసారి ఇంత డ్రైగా ఉంది అనుకుంటున్నప్పుడే ఇలా అనుకోకుండా వర్షం. ఆకాశాన్ని, భూమినీ కలుపుతూ- వాటి మధ్య ఉన్న ఒకే ఒక్క చానెల్ ఆఫ్ కమ్యూనికెషన్ లా. ఈ రెండింట్లో ఏది దేనికోసం ఎదురు చూస్తూందో ఎప్పుడూ ప్రశ్నే నాకు( ప్రాపంచిక బంధాల్లో కూడా!).
ఏదో చాలా ప్రత్యేకంగా ఇవ్వాలి అని అనిపించినప్పుడు, ఏదివ్వాలో తెలియనప్పుడు, ఎదురు చూడకుండా కమ్మేసే వాన. ప్రతి చినుకూ నీకోసమే అని చెప్పాలనుంది ఇప్పుడు. ఇంతకంటే స్వచ్ఛమైంది ఏమివ్వగలను?
ఒక సూర్యోదయం, నాలుగు రాలిన పువ్వులు, సాయంత్రపు నీరెండ, నిశ్సబ్దపు సూర్యాస్తమయం, అందులో మారే రంగులు కలిపిన ఒక పెయింటింగ్, ఆకాశపు కాన్వాస్ మీద- వీటిని మించినవి ఏమున్నాయి నాదగ్గర ఇచ్చేందుకు. అందుకే నీ ప్రతి పుట్టిన రోజునా ఒకే ప్రశ్న నాకు. ఏమివ్వాలని, ఏది బాగా గుర్తుంటుందనీ- వచ్చే పుట్టిన రోజుదాకా.
నీతో గడిపిన క్షణాల్లో ఏం చేశానో గుర్తు తెచ్చుకుందామనుకుంటానా… ఉహు, కానీ మనసు నిండి పోతుంది. లోపలే కాదు. బయట కూడా. ఇదేంటి "మనోబుధ్యహంకార చిత్తాని నాహం…" అని శంకరాచార్య గుర్తొస్తున్నారు.శివోహం అంటూ నీవల్ల కలిగే ప్రతి స్పందనలొనూ అంతర్లీనంగా ఒక ఫిలాసఫీ వినిపిస్తుంది.
నా మనసునిండా నువ్వా, లేక నీలో నేనా?
"…అహం నిర్వికల్పి నిరాకార రూపి." ఉహు…వద్దు…" విబుధ్వాశ్చ సర్వత్ర సర్వేంద్రియాణామ్…"
అబ్బా, ఏంటీ పెండ్యులమ్? "…శివోహమ్"
Why did you enter my life? To lighten the romantic side of my heart, or to enlighten me through its reflection?
ఎప్పుడొస్తావు? నీకోసం ఎదురు చూసి చూసి, తలుపులేసి వెనక్కి తిరిగిన ప్రతిసారీ అనుకుంటాను. ఇంకా ఇలా ఎదురుచూడకూడదని, డిటాచ్ మెంట్ తెచ్చుకోవాలనీ (వెన్నెల తగ్గిపోతోంది).
అప్పుడే ఒక కొత్త గులాబీ పూస్తుంది, ఒక మంచి పాట వినిపిస్తుంది, కుండపోతగా వాన పడుతుంది. ఇవేమీ జరగక పోతే, నీనుండి ఒక పలకరింపు వస్తుంది. పాత పుస్తకాల్లోనుండి ఏదో ఉత్తరం జారి పడుతుంది. లేదా నీకోసం రాసుకున్న ఇలాంటి డైరీ లోని పేజీ నన్ను ఆపేస్తుంది. చేస్తున్న పని నుండి. ఇందులో ఏది మిస్ అయినా. కలలోనైనా కనిపించకుండా ఉండవు గదా నువ్వు! ఏదీ డిటాచ్ మెంట్?
ఇంత ఆలస్యంగా ఎందుకొచ్చావు అని అడగాలనిపించిన ప్రతిసారీ నా అహం అడ్డొస్తుంది. అడగను, ఉహు… అలవాటైపోతావన్న భయం. కనీసం నీకోసం చూస్తూన్నట్టు నీకు తెలియకూడదన్నతపన.
I don't want to get used to you, possess you and fight with in myself.
కాని, ఒక్క వెన్నెల రాత్రైనా ఇవన్నీ అలొచిస్తాను. నాలొ జరిగే ఘర్షణ కాసేపే అయినా తరవాత సద్దు మణుగుతుంది. అందుకే కదా నా చుట్టూ నువ్వున్నావనిపించినపుడల్లా ఎవరో ఒక ఫిలాసఫర్ బయట పడుతూ ఉంటారు, ఏదోటి గుర్తు చేస్తూ. I don't mind getting lost here.
వర్షం వెలిసింది. ఎదురుగా తడిసి ముద్దయి పోయి నువ్వు! ఏం చెప్పను, ఇప్పటిదాకా ఎలా ఎదురు చూసానో, ఏమాలోచించానో చెప్పాలంటే… ఏదీ, ఒక్కటీ గుర్తు రాదే?
saahitii nandanam: pournami
diry sheershikalo manjeera gaari rachana ee pournami
enni saarlu adigaanu, okka pournamikainaa kalisundaamani.
ee roju pournami !
raatri padi gantalaki aafiisu moosesi vastuu unte, challachallagaa vennela, mandramgaa kobbarakulu, chuttura nissabdam. manasantaanuvvu. nuvvedurugaa unnavanuko! chala bijiga unnatlu kanipinchaalannatlu, antasepuu nuvvu nakosam eduru chudalannatlu- adho tapana.
nenu edurugaa unnaananuko nuvvuu anthe!
inni rojulalo okkasaraina veelu padaledu manaki, okka punnami ratraina vennello tadavadaaniki! raatripuuta dinner ayyaka alaa naduddamani bayata adugu pedithe entha prayatninchinaa nuvvu konna muvvala savvadi alajadi kaliginchakunda vadaladu.
nissabdamlo ninnela dooramgaa unchaalo nuvve chepparaaduu!
enduku daggaravutam manushulaki, manasulaki. Why do we get attached to people? Why do we take shelter in that attachment? okkasari manasuloki inki poyaka entha prayatninchinaa poru kada. ponle ani gundello poduvukuntama, cheppakundaane bhalluna talupu teesukoni vellipotaaru. nalone undi potavu kadhuu ani ninnu adigina pratisaarii, naloni Insecurity bayata paduthoontundi- oe! anna nee javabutho paatu.
neetho gadipina prati roojoo boldanta philasafy! nuvvu cheppedi kontha, nenu chusi nerchukunedi mari kontha; anninti kante ekkuvagaa naalo nee valla kalige prati spandana okko paatham neerputuuntundi. (aa paataalu gurtuntaya ani maatram adagaku!)
okko chukkani chustuu nadustunte okko ghnaapakam, dooramgaa merustuu.
aarojullo edho shoonyam. lopalo, bayato. evaru nimparo teleedu. leka nene nimpukunnano!
naalo nundi tanu velli poyaka, nadichellipoyaaka, The void that filled me once he had gone!
panilone vishraanti vetukkune rojulu. alantappude oka saayantram nee parichayam. inka gurtu naaku. pournami mundu vachina oka dwaadasi raatri, madhyaraatri pannendu gantalayina nidra pattaledu. chala mandi manushulu chuttura unna entho ishtamaina ontaritannayina eppuduu bharinchalenantagaa ledu. kakapothe raatrillu vennela, neelaraalina paarijaatam poolu, manchu kuravadam, chinukullo tadavadam, ardharaatri aakula chappulluu, chukkallo muggulu, ivannee marichipoyi chala rojulaindi- kavalane! oka kotta prapanchamlo bratakadam, alasipoyettu pani cheyadam, manasuloki okka angulam kuudaa lothugaa vellakapovadam – chala haayigaa undedi jeevitam, kaneesam alaa anipinchedi.
eppudaina okkasari nidrapattani raatrullo oo nimisham paatu evaraina naa bhasha ardhamayyevaallu unte baavunnu ani, bayataku vache feeling ni nene lopalaku tosesedanni. ilanti sandarbhaallo manasuki nachina pustakaallo tala doorchadam alavaataindi. alaa alaa perigina prapanchamlo parichayamaina kondaru raitersu ela mana manasulo tongichusinatlu rasestaro anipinchedi. vaalle chala daggaragaa anipinche vaallu, akshara bandham tappa marem lekunda. ekkado chadivaanu " When something is destined to happen, all molecules in the universe push you in that direction".
nuvvevarivi? aaryuu van sach malicule ar da destiny ar mai final destination? Will I ever find this out in my journey of life? (abba! mallee philasafi.)
manushulaki maatalu ardhamavutaayi kaani nissabdamlo kuudaa ela vinipistuundi neeku naa manasulo maata.
I spoke to you more through the silence between the words than through the mere words. I spoke to you more through the gaps of my voice than through the voice itself. nee noti nundi vache tarvaati padam telustuundi naaku- nuvvu cheppakundaane.
ayyo! mabbulu kammesai varsham padutundemo. poyina samvatsaram naalugu jallulu ide time loo. eesaari inta draiga undi anukuntunnappude ilaa anukokunda varsham. aakaasaanni, bhoominee kaluputuu- vaati madhya unna oke okka chanel af communication laa. ee rendintlo edhi denikosam eduru chustundo eppuduu prasne naaku( praapanchika bandhaallo kuudaa!).
edho chala pratyekamgaa ivvali ani anipinchinappudu, edivvaalo teliyanappudu, eduru chudakunda kammese vaana. prati chinukuu neekosame ani cheppaalanundi ippudu. intakante swachchamaindi emivvagalanu?
oka suuryoodayam, naalugu raalina puvvulu, saayantrapu neerenda, nissabdapu suuryaastamayam, andulo mare rangulu kalipina oka painting, aakaasapu conwas meeda- veetini minchinavi emunnai nadaggara ichenduku. anduke nee prati puttina rojuna oke prasna naaku. emivvalani, edhi baga gurtuntundanii- vache puttina rojudaka.
neetho gadipina kshanaallo yem cheshano gurtu techukundamanukunta uhu, cony manasu nindi potundi. lopale kaadu. bayata kuudaa. identi "manobudhyahankara chittaani naham" ani sankaracharya gurtostunnaru.shivoham antuu neevalla kalige prati spandanaloonuu antarleenamgaa oka philasafy vinipistundi.
naa manasuninda nuvwa, leka neelo nena?
"eaam nirvikalpi nirakara roopi." uhivadduna" vibudhwascha sarvatra sarvendriyaname"
abba, anty pendulam? "keshivoham"
Why did you enter my life? To lighten the romantic side of my heart, or to enlighten me through its reflection?
eppudostavu? neekosam eduru chusi chusi, talupulesi venakki tirigina pratisaarii anukuntaanu. inka ilaa eduruchudakudadani, ditach ment techukovalanii (vennela taggipotondi).
appude oka kotta gulabi poostundi, oka manchi paata vinipistundi, kundapotagaa vaana padutundi. ivemi jaragaka pothe, neenundi oka palakarimpu vastundi. paata pustakaallonundi edho uttaram jaari padutundi. leda neekosam rasukunna ilanti diry loni pagy nannu aapestundi. chestunna pani nundi. indulo edhi mis aina. kalalonaina kanipinchakunda undavu gadaa nuvvu! edhee ditach ment?
inta aalasyamgaa endukochavu ani adagaalanipinchina pratisaarii naa aham addostundi. adaganu, uhi alavataipotavanna bhayam. kaneesam neekosam chustunnattu neeku teliyakudadannatapana.
I don't want to get used to you, possess you and fight with in myself.
kaani, okka vennela ratraina ivannee alochistaanu. naalo jarige gharshana kasepe aina taravaata saddu manugutundi. anduke kada naa chuttu nuvvunnavalanipchina evaro oka philasapher bayata paduthoo untaaru, edoti gurtu chestu. I don't mind getting lost here.
varsham velisindi. edurugaa tadisi muddayi poyi nuvvu! yem cheppanu, ippatidaka ela eduru chusano, emalochinchano cheppalante edhee, okkati gurtu raade?