జీవితం అమృతపానం
Published : 08/11/2019 00:27 IST
వృద్ధాప్యాన్ని నిరసించరాదు. నిరాకరించరాదు. జీవితంలో అదో అందమైన, పరిపక్వమైన ఫలవంతమైన దశ. ఒక పండు అలా ఆ దశకు చేరేముందు మొగ్గ పువ్వుగా, పువ్వు పిందెగా, పిందె కాయగా, అది పండుగా మారుతుంది. సహనం వహించక తప్పదు. ఇదో పరిణామ క్రమం. పుట్టిన ప్రతి జీవికీ ఈ పరిణామ పరిక్రమణ తప్పదు. అది అవసరం. దాన్ని అధిగమించలేం. ఈ క్రమంలో మొక్క నుంచి మొగ్గ వరకు, మొగ్గ నుంచి పండు వరకు చెట్టుకు చీడలు ఆశించకుండా, పశుతుల్యాలు పీడించకుండా చూసుకోవాలి.
మనిషి మనీషిగా మారే వృద్ధాప్య దశ కోసం మనిషి తనను తాను పోషించుకోవడమే కాదు- రక్షించుకోవాలి. అవసరమైతే శిక్షించుకోవాలి. పశువులా గడ్డి మేయకుండా జీవితమనే అమృతపానం చేయాలి. జీవితాన్ని జీవించటం అమృతపానమా? కచ్చితంగా... ఔను. అమృతపానం చేసేందుకే. అదీ క్రమ పరిణామంలో... బిందువు బిందువుగా మకరందాన్ని సేకరించుకుని పట్టును పెట్టుకునే తేటిలా అతి పవిత్రమైన, ధార్మికమైన జీవన శైలితో క్షణక్షణాన్నీ అమృత తుల్యంగా మలచుకోవడమే అమృతపానం. అమృతాన్ని సేవించినవారు మరణించలేరు... మరణించాలన్నా. అలాంటి జీవన విధానంతో ఆరోగ్యకరమైన, ఆధ్యాత్మికపరమైన జీవితాన్ని ఆస్వాదిస్తూ వస్తే- వృద్ధాప్యం సైతం కీలక ఘట్టమవుతుంది. పరిమళాలు ప్రోదిచేసుకుంటూ పండిన ఫలంలా అత్యంత మధురంగా, సురుచిరంగా పండుగకు సన్నద్ధమయ్యే గృహస్థుల్లా ఆ దశను ఆనందంగా స్వాగతిస్తారు. జీవితాన్ని ఎలా జీవించామన్నదానికంటే కూడా మరణ భయాన్ని వీడటంలో, మరణాన్నీ 'మహా పర్వం'లా పరిగణించి ఆహ్వానించడంలో విజయం, సంతృప్తి లభిస్తాయి. జీవితాన్ని ఎలా ఎంత ఉన్నతంగా జీవించామన్నదే మనకు మరణ భయ రహిత స్థితిని, ఆ స్థాయిని కల్పిస్తుంది.
మరణానికి ఎందుకు సంతోషపడాలి, మరణం సంతోషించదగ్గదా అనే ప్రశ్న ఉదయిస్తుంది. అరటిచెట్టు గెల వేశాక కొట్టివేస్తాం. దాని స్థానంలో మరో చెట్టు వస్తుందని. ఇది సహజం. ఏ చెట్టుకు పాత కొమ్మల్ని కత్తిరించినా అంతే. కొత్త కొమ్మలు, రెమ్మలు వస్తాయి... ఏదైనా అంతే. పాతవాటిని తొలగిస్తే ఆ స్థానంలో మరో కొత్త అంకురం లేదా చివుళ్లు వస్తాయి. మనిషైనా మరోటైనా అంతే. పాతదాన్ని, ముఖ్యంగా శిథిలమైనదాన్ని, చేతికి రానిదాన్ని, పసితనం పోయినదాన్ని తొలగించవలసిందే. నవనవలాడే నవ్య శోభతో విరాజిల్లేది కొత్త కాంతులీనుతుంది. పనికిరానిదాన్ని పట్టుకు వేళ్లాడటం కంటే కొత్త జీవాన్ని నింపుకొని 'కాస్త చోటివ్వండి. వస్తున్నా' నంటే అనుమతించాల్సిందే.స్వాగతించాల్సిందే. (ఇక్కడ మనుషుల వృద్ధాప్యాన్ని పరిగణనలోకి తీసుకోరాదు. వారిని సహజంగా సెలవు తీసుకోనివ్వాలి)
మరణం అంటే అంతం కాదు. కొత్త జీవితానికి ఆరంభం. మనం ఎన్ని బట్టలు మార్చుకోవటంలేదు? ఎన్ని ఇళ్లు మారటంలేదు? ఎన్ని ఊళ్లు, ఎన్ని రాష్ట్రాలు, దేశాలు మారడం లేదు? అవగాహన రాహిత్యమే ఈ బాధకు, భయానికి కారణం. మనల్ని మనం ఆత్మగా భావించినప్పుడు మాత్రమే, ఆత్మగా జీవించినప్పుడు మాత్రమే- వృద్ధులమై, పిదప మరణిస్తున్నది మనం కాదని, శిథిలమైన దేహమని, మనిషంటే ఆత్మ అని, దానికి మరణం లేదని, మరణం అంటే ఆత్మ వేసుకునే పాత దుస్తుల్ని వదిలివేసే సందర్భమని అవగతమవుతుంది. వృద్ధాప్యం అంటే ఆత్మ తాలూకు దేహపు దుస్తుల జీర్ణత్వం. మరణం అంటే దేదీప్యమానమైన ఆత్మజ్యోతి తాలూకు దులిపివేయవలసిన కొడి మాత్రమే.
jeevitam amrutapaanam
Published : 08/11/2019 00:27 IST
vruddhaapyaanni nirasincharaadu. niraakarincharaadu. jeevitamlo adho andamaina, paripakvamaina phalavantamaina dasha. oka pandu alaa aa dasaku cheremundu mogga puvvugaa, puvvu pindegaa, pinde kayaga, adhi pandugaa maarutundi. sahanam vahinchaka tappadu. idho parinaama kramam. puttina prati jeevikee ee parinaama parikramana tappadu. adhi avasaram. daanni adhigaminchalem. ee kramamlo mokka nunchi mogga varaku, mogga nunchi pandu varaku chettuku cheedalu aasinchakundaa, pasutulyaalu peedinchakundaa chusukovali.
manishi maneeshigaa mare vruddhaapya dasha kosam manishi tananu taanu poshinchukovadame kaadu- rakshinchukovali. avasaramaite sikshinchukovali. pasuvula gaddi meyakunda jeevitamane amrutapaanam cheyali. jeevitaanni jeevinchatam amrutapanama? kachitamgaa... aunu. amrutapaanam chesenduke. adhee krama parinaamamlo... binduvu binduvugaa makarandaanni sekarinchukuni pattunu pettukune tetila athi pavitramaina, dhaarmikamaina jeevana sailitoe kshanakshanaannii amruta tulyamgaa malachukovadame amrutapaanam. amrutaanni sevinchinavaaru maraninchaleru... maraninchaalannaa. alanti jeevana vidhaanamtho aarogyakaramaina, aadhyaatmikaparamaina jeevitaanni aasvaadistuu vaste- vruddhaapyam saitam keelaka ghattamavutundi. parimalaalu prodichesukuntu pandina phalamla atyanta madhuramgaa, suruchiramgaa pandugaku sannaddhamayye gruhasthulla aa dasanu aanandamgaa swaagatistaaru. jeevitaanni ela jeevinchaamannadaanikante kuudaa marana bhayanni veedatamlo, maranaannii 'mahaa parvam'laa pariganinchi aahvaaninchadamlo vijayam, santrupti labhistaayi. jeevitaanni ela entha unnatamgaa jeevinchaamannade manaku marana bhaya rahita sthitini, aa sthaayini kalpistundi.
maranaaniki enduku santoshapadaali, maranam santoshinchadaggadaa ane prasna udayistundi. aratichettu gela vesaaka kottivestam. daani sthaanamlo maro chettu vastundani. idhi sahajam. e chettuku paata kommalni kattirinchinaa anthe. kotta kommalu, remmalu vastaayi... edaina anthe. paatavaatini tolagiste aa sthaanamlo maro kotta ankuram leda chivullu vastaayi. manishaina marotaina anthe. paatadaanni, mukhyamgaa sithilamainadaanni, chetiki raanidaanni, pasitanam poyinadaanni tolaginchavalasinde. navanavalade navya shobhatho virajilledi kotta kaantuleenutundi. panikiraanidaanni pattuku vellaadatam kante kotta jeevaanni nimpukoni 'kaasta chotivvandi. vastunna' nante anumatinchaalsinde.swaagatinchaalsinde. (ikkada manushula vruddhaapyaanni parigananaloki teesukoraadu. vaarini sahajamgaa selavu teesukonivvali)
maranam ante antam kaadu. kotta jeevitaaniki aarambham. manam enni battalu marchukovatamledu? enni illu maaratamledu? enni oollu, enni rashtralu, deshaalu maaradam ledu? avagaahana rahityame ee baadhaku, bhayaniki kaaranam. manalni manam aatmagaa bhaavinchinappudu matrame, aatmagaa jeevinchinappudu matrame- vruddhulamai, pidapa maranistunnadi manam kaadani, shidhilamaina dehamani, manishante aatma ani, daaniki maranam ledani, maranam ante aatma vesukune paata dustulni vadilivese sandarbhamani avagatamavutundi. vruddhaapyam ante aatma taaluuku dehapu dustula jeernatvam. maranam ante deediipyamaanamaina aatmajyoti taaluuku dulipiveyavalasina kodi matrame.