మొక్కలు పెంచే కథ (కొత్తపల్లి)
భలే చెప్పారు- "అడవికి ఉత్తరం దిక్కున ఉన్న ఎడారిలో 125 మొక్కలు నాటాలి!" మనందరమూ కూడా చెయ్యాల్సిన పని కదూ, అది ?! రచన: జిల్లా పరిషత్ ఉన్నత పాఠశాల పిల్లలు, కంకణాల పల్లి, ప్రకాశం జిల్లా
అనగనగా కంకణాలపల్లిలో ప్రియ, లలిత అనే స్నేహితులు ఇద్దరు ఉండేవాళ్ళు. వాళ్ళ ఇంటికి దగ్గర్లోనే ఒక ఆట స్థలం, ఓ చిన్న తోట ఉండేవి. వాళ్ళు రోజూ ఆ తోట అంతా కలయ తిరిగి మైదానంలో ఆటలాడి వచ్చేవాళ్ళు.
ఒకరోజున వాళ్ళు వెళ్ళే సరికి ఎవరో‌ పెద్దవాళ్ళు కొందరు తోట అంచున మొక్కలు నాటుతూ కనబడ్డారు.
ప్రియ, లలితలు వెళ్లి అక్కడ నిలబడి చూస్తూంటే వాళ్లలో ఒకాయన వచ్చి "ఊరికే చూసేందెందుకు? మీరు కూడా ఒక మొక్కను నాటండి" అని ఒక మొక్కను తెచ్చి చేతిలో పెట్టాడు.
ప్రియ, లలితలు సిగ్గు పడుతూనే మొక్కను నాటారు.
వాళ్లకు మొక్కనిచ్చిన ఆయన వచ్చి, దానికి నీళ్ళు పోస్తూ, "ఊరికే మొక్కలు నాటి పోతే లాభం లేదమ్మాయిలూ, వీటిని జాగ్రత్తగా చూసుకోవాలి కూడాను. మీకు వీలైతే రోజూ దీనికి కాసిని నీళ్ళు పోసి పోతారా? ఒక్క ఏడాది కాపాడితే చాలు- ఇది బతుక్కుంటుంది" అన్నాడు.
ప్రియ, లలిత ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకొని 'సరే' అన్నారు. అప్పటినుండి వాళ్ళు ప్రతిరోజూ దానికి చెంబెడు నీళ్ళు పోయటం మొదలెట్టారు. ఆ మొక్క కూడా, విచిత్రం, చాలా తొందరగా, చక్కగా పెరిగింది. సంవత్సరం తిరిగేసరికి దానికి చిట్టి చిట్టి కాయలు కూడా కాయటం మొదలెట్టాయి!
ఒకరోజు సాయంత్రం ప్రియ, లలిత ఇద్దరూ మొక్కకు నీరు పోస్తుంటే "మీకు కృతజ్ఞతలు" అని ఎవరో వాళ్లకు దగ్గరనుండి అన్నట్టుగా వినిపించింది. ప్రియ, లలిత ఇద్దరూ ఉలిక్కిపడి చుట్టూ చూసారు. "ఎవ్వరూ లేరే!" అనుకొని మళ్ళీ మొక్కకు నీరు పోయసాగారు. ఇంతలో ఆ మొక్క ఊగుతూ "కంగారు పడకండి- నేనే, ఇందాక మీకు కృతజ్ఞతలు తెలిపింది" అన్నది.
ప్రియ, లలిత ఇద్దరూ నిర్ఘాంత పోయారు. "మొక్క మాట్లాడటం ఏమిటి?" అని గబుక్కున వెనుతిరిగి పారిపోయారు ఇద్దరూ.
అయితే ఆ మరునాడు సాయంత్రం వాళ్ళు తోటకు వెళ్ళే సమయానికే ఆ మొక్క దగ్గర ఒక దేవత ప్రత్యక్షమైంది. వీళ్ళు చూస్తూండగానే ఆమె మొక్కతో ఏదో మాట్లాడటం మొదలు పెట్టింది. కొద్ది సేపటికి ఆమె ఒక చేతి రుమాలు తీసి మెల్లగా కళ్ళ నీళ్ళు తుడుచుకున్నది!
ఇప్పుడిక లలిత, ప్రియ ఇద్దరూ‌ ధైర్యంగా ఆమె దగ్గరికి వెళ్లి "అమ్మా! ఎవరమ్మా నువ్వు? ఎందుకు వచ్చావు ఇక్కడికి? ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు?" అని అడిగారు.
ఆ దేవత- "నేను ఒక దేవతనమ్మా! ఇంద్ర లోకంలో ఉంటాను. నా శ్రీ స్వామిని వెతుకుంటూ వచ్చాను అక్కడినుండే" అని జవాబిచ్చింది, మళ్ళీ కళ్లు తుడుచు-కుంటూ. "మరి మీ శ్రీ స్వామి దొరికారామ్మా? ఎక్కడ ఉన్నారు? ఏం చేస్తున్నారు ఆయన?" అడిగారు పిల్లలిద్దరూ.
"ఈ మొక్కేనమ్మా, నా శ్రీ స్వామి" చెప్పింది ఆ దేవత!
ప్రియ, లలిత ఇద్దరూ ఆశ్చర్యపోయి- "ఈ మొక్కనా మీ శ్రీ స్వామి! అదేమమ్మా?! స్వామి ఇట్లా చెట్టులాగా ఎందుకుంటారు?" అని అడిగారు.
ఆ దేవత మళ్ళీ‌ ఒకసారి కళ్ళ నీళ్ళు తుడుచుకొని "ఏం చెప్పమంటారు?! సంవత్సరం క్రితం ఒక రోజు నేను-నా శ్రీ స్వామి ఇద్దరం భూలోక విహారానికి వచ్చాము. కులాసాగా మాట్లాకుంటూ ఆ కనిపిస్తోందే, పవిత్రమైన అడవి- అందులోకి వెళ్లాము.
ఆ సమయంలో బాగా చలిగా ఉంది. నేను వణికి పోతూన్నాను. అప్పుడు నా శ్రీ స్వామి నవ్వుతూ అక్కడున్న ఒక పచ్చని చెట్టును కొమ్మలతో సహా నరికి ముక్కలు చేసి, వాటితోటే మంట వేసారు. నేను వద్దంటూనే ఉన్నాను, కానీ ఆయన విననేలేదు!
అంతలోనే అక్కడికొక్క మహాముని వచ్చాడు- 'మూర్ఖుడా! పచ్చని చెట్టును కొట్టి ఎనలేని పాపం మూటగట్టుకున్నావు. నీకే శక్తి ఉందన్న ధీమాతో ఆ పచ్చని చెట్టునే తగలబెట్టావు. నా తపస్సుకు భంగం కలిగించావు. ఇందుకు ఫలితం అనుభవించకపోతే నీకు బుద్ధిరాదు. నువ్వు కూడా ఒక మొక్కగా మారిపో! నీకు, నీ భార్యకు ఎన్ని మంత్ర శక్తులున్నా అవేవీ‌ మీకు ఉపయోగపడకుండుగాక!' అని శపించాడు.
నేను వెంటనే ఆయన కాళ్ల మీద పడి కరుణించమని వేదుకున్నాను.
ఆ మహానుభావుడు చల్లబడి, 'తల్లీ! చేసిన పాపం ఊరికే పోదు. ఈ అడవికి ఉత్తరం దిక్కులో ఉన్న ఒక ఎడారిలో 125మొక్కలు నాటితే నీ స్వామికి విమోచనం‌ అవుతుంది. ఐతే ఆ పని నువ్వు చేయలేవు- ఎవరైనా మానవులు, మీ మీద ప్రేమతో ఆపని చేసి పెట్టినప్పుడే నీ‌ భర్తకు విముక్తి" అని సెలవిచ్చాడు'" చెబుతుంటే దేవత కళ్ళలో నీళ్ళు సుడులు తిరిగాయి. "నువ్వేమీ‌ బాధ పడకమ్మా! మేం నీకు సాయం చేస్తాం. మేం వెళ్ళి ఆ మొక్కలు నాటుతాంగా, ఈ వారంలోనే!" అని ఆమెకు ధైర్యం చెప్పారు.
మరునాటినుండీ ప్రియ, లలిత ఇద్దరూ మంచి మంచి మొక్కల్ని సేకరించటం మొదలెట్టారు. పెద్దగా పెరిగేవి, ఎండల్ని తట్టుకునేవి, పశువులకు ఉపయోగపడేవి- ఇట్లా రకరకాల మొక్కలు సంపాదించారు. అన్నిటినీ ఉత్తరం దిక్కున ఉన్న ఇసుక భూమిలోకి చేర్చారు.
మరుక్షణం అక్కడొక ఇసుక తుపాను మొదలైంది. వీళ్ళు చూస్తూండగానే అక్కడో‌ సుడిగాలి, అందులో ఒక ఇసుక భూతం‌ ప్రత్యక్షమైనాయి. పిల్లలిద్దరూ ఆ భూతాన్ని చూసి జడుసుకున్నారు.
అది వికవికా నవ్వుతూ "ఏమనుకున్నారు! మీరు ఇక్కడ మొక్కలు పెట్టలేరు! ఇక్కడ నీళ్ళు లేవు! నేను ఈ మొక్కల్ని ఉండనివ్వను! అన్నిటినీ చంపేస్తాను" అని అరిచింది.
"అందుకనే, నువ్వు భూతంలాగా ఉండిపోయావు! మొక్కలు లేని చోట్ల ఉండేది భూతాలే" అన్నది లలిత.
"అవును! ఆలోచించు!‌ నీ భూతంరూపు పోవాలంటే నువ్విక్కడ మొక్కలు నాటాలి. ఊరికే నాటటమే‌కాదు- వాటికి రోజూ నీళ్ళు పోసి పోషించాలి" అన్నది ప్రియ.
"మేము ఇప్పుడు ఆ పనే చెయ్యబోతున్నాం! అది నీకూ మేలే! నీకు ఈ భూతపు రూపం పోవాలంటే మాకు సాయం చెయ్యాలి నువ్వు. లేదంటే ఇక నీ పని ఇంతే" బెదిరించింది లలిత.
ఇసుక భూతం కొంచెం సేపు ఆలోచిస్తున్నట్లుగా నిలబడి, ఒక్కసారి కెవ్వున అరిచి మాయమైపోయింది. ఆ వెంటనే మేఘాలు వచ్చి చక్కని వానకూడా ఒకటి మొదలైంది!
లలిత, ప్రియ ఇద్దరూ సంతోషంగా గుంతలు త్రవ్వి మొక్కలన్నీ నాటారు. ఇసుకభూతం వాటికి సరిపడా వాన కురిపిస్తూ వచ్చింది. నెల రోజుల్లో ఆ మొక్కలన్నీ‌ నిలద్రొక్కుకున్నాయి! వాళ్ళు వాటిని చూసి మురిసిపోతుండగా అక్కడ ముగ్గురు దేవతలు ప్రత్యక్షం అయ్యారు-
"ప్రియా! లలితా! మీకిద్దరికీ ధన్యవాదాలు! మీ మూలంగా మాకు ముగ్గురికీ శాపవిమోచనమైంది. ఇసుక భూతంగా పడి ఉన్న నాకు మీరు విముక్తి నిచ్చారు. నోరులేని మొక్కగా ఉన్న ఈయనకు ప్రాణం పోసారు. ఆయనకు ఏమీ సాయం చేయలేక కుమిలిపోతున్న దేవతకూ మీ మూలాన శాంతి లభించింది. మీరు చాలా మంచి పిల్లలు. ఏదైనా వరం కోరుకోండి ఇస్తాం" అన్నారు వాళ్ళు.
"మేమిద్దరం ఎప్పుడూ స్నేహితులుగా ఉండి, అన్నీ‌ మంచి పనులే చెయ్యాలి" అని వరం కోరుకున్నారు లలిత-ప్రియ. దేవతలు వాళ్లకి ఆ వరం ప్రసాదించి మాయమైపోయారు!
mokkalu penche katha (kottapalli)
bhale cheppaaru- "adaviki uttaram dikkuna unna edaarilo 125 mokkalu natali!" manandaramuu kuudaa cheyyalsina pani kadhuu, adhi ?! rachana: jilla parishat unnata paatasaala pillalu, kankanaala palli, prakaasam jilla
anaganagaa kankanaalapallilo priya, lalita ane snehitulu iddaru undevallu. vaalla intiki daggarlone oka aata sthalam, oo chinna thota undevi. vaallu roojoo aa thota antaa kalaya tirigi maidaanamlo aatalaadi vachevaallu.
okarojuna vaallu velle sariki evari peddavaallu kondaru thota anchuna mokkalu naatutuu kanabaddaru.
priya, lalitalu velli akkada nilabadi chustunte vaallalo okaayana vachi "oorike chusendenduku? meeru kuudaa oka mokkanu naatandi" ani oka mokkanu tecchi chetilo pettaadu.
priya, lalitalu siggu paduthoone mokkanu naataaru.
vaallaku mokkanicchina aayana vachi, daaniki neellu postu, "oorike mokkalu naati pothe laabham ledammaayiluu, veetini jaagrattagaa chusukovali kuudaanu. meeku veelaithe roojoo deeniki kaasini neellu posi potara? okka edaadi kaapaadithe chaalu- idhi batukkuntundi" annadu.
priya, lalita okari mukham okaru chusukoni 'sare' annaru. appatinundi vaallu pratiroju daaniki chembedu neellu poyatam modalettaaru. aa mokka kuudaa, vichitram, chala tondaragaa, chakkaga perigindi. samvatsaram tirigesariki daaniki chitti chitti kaayalu kuudaa kaayatam modalettaayi!
okaroju saayantram priya, lalita iddaruu mokkaku neeru postunte "meeku krutagnatalu" ani evaro vaallaku daggaranundi annattugaa vinipinchindi. priya, lalita iddaruu ulikkipadi chuttu chusaru. "evvaruu lere!" anukoni mallee mokkaku neeru poyasagaru. intalo aa mokka oogutuu "kangaaru padakandi- nene, indaaka meeku krutagnatalu telipindi" annadi.
priya, lalita iddaruu nirghaanta poyaru. "mokka matladatam emiti?" ani gabukkuna venutirigi paaripoyaaru iddaruu.
ayithe aa marunadu saayantram vaallu thotaku velle samayanike aa mokka daggara oka devata pratyakshamaindi. veellu chustundagane aame mokkatho edho matladatam modalu pettindi. koddi sepatiki aame oka cheti rumalu teesi mellagaa kalla neellu tuduchukunnadi!
ippudika lalita, priya iddaru dhairyamgaa aame daggariki velli "amma! evaramma nuvvu? enduku vachaavu ikkadiki? enduku edustunnavu?" ani adigaaru.
aa devata- "nenu oka devatanamma! indra lokamlo untaanu. naa shree swaamini vetukuntuu vachanu akkadinunde" ani javaabichindi, mallee kallu tuduchu-kuntu. "mari mee shree swami dorikaramma? ekkada unnaaru? yem chestunnaru aayana?" adigaaru pillaliddaruu.
"ee mokkenamma, naa shree swami" cheppindi aa devata!
priya, lalita iddaruu aascharyapoyi- "ee mokkana mee shree swami! ademamma?! swami itla chettulaagaa endukuntaaru?" ani adigaaru.
aa devata mallee okasari kalla neellu tuduchukoni "yem cheppamantaaru?! samvatsaram kritam oka roju nenu-naa shree swami iddaram bhooloka vihaaraaniki vachamu. kulasaga matlakuntu aa kanipistonde, pavitramaina adavi- anduloki vellaamu.
aa samayamlo baga chaligaa undi. nenu vaniki pothoonnaanu. appudu naa shree swami navvutuu akkadunna oka pachani chettunu kommalatho sahaa nariki mukkalu chesi, vaatithote manta vesaaru. nenu vaddantune unnaanu, cony aayana vinaneledu!
antalone akkadikokka mahamuni vachaadu- 'moorkhuda! pachani chettunu kotti enaleni paapam mootagattukunnavu. neeke sakti undanna dheemaatho aa pachani chettune tagalabettavu. naa tapassuku bhangam kaliginchavu. induku phalitam anubhavinchakapothe neeku buddhiraadu. nuvvu kuudaa oka mokkagaa maripo! neeku, nee bhaaryaku enni mantra saktulunna avevi meeku upayogapadakundugaaka!' ani sapinchaadu.
nenu ventane aayana kaalla meeda padi karuninchamani vedukunnanu.
aa mahanubhavudu challabadi, 'talli! chesina paapam oorike podu. ee adaviki uttaram dikkulo unna oka edaarilo 125mokkalu naatithe nee swaamiki vimochanam avutundi. aithe aa pani nuvvu cheyalevu- evaraina maanavulu, mee meeda prematho aapani chesi pettinappude nae bhartaku vimukti" ani selavichaadu'" chebutunte devata kallalo neellu sudulu tirigaayi. "nuvvemi baadha padakamma! mem neeku saayam chestam. mem velli aa mokkalu naatutaamgaa, ee vaaramloonae!" ani aameku dhairyam cheppaaru.
marunatinundi priya, lalita iddaruu manchi manchi mokkalni sekarinchatam modalettaaru. peddagaa perigevi, endalni tattukunevi, pasuvulaku upayogapadevi- itla rakarakaala mokkalu sampaadinchaaru. annitinee uttaram dikkuna unna isuka bhoomiloki cherchaaru.
marukshanam akkadoka isuka tupaanu modalaindi. veellu chustundagane akkado sudigaali, andulo oka isuka bhootham pratyakshamainaayi. pillaliddaruu aa bhuutaanni chusi jadusukunnaru.
adhi vikavika navvutuu "emanukunnaru! meeru ikkada mokkalu pettaleru! ikkada neellu levu! nenu ee mokkalni undanivvanu! annitinee champestanu" ani arichindi.
"andukane, nuvvu bhuutamlaagaa undipoyavu! mokkalu laeni chotla undedi bhootaale" annadi lalita.
"avunu! aalochinchu!u nee bhootamroopu povalante nuvvikkada mokkalu natali. oorike naatatamekaadu- vaatiki roojoo neellu posi pooshinchaali" annadi priya.
"memu ippudu aa pane cheyyabotunnam! adhi neekuu mele! neeku ee bhootapu roopam povalante maaku saayam cheyyali nuvvu. ledante ika nee pani inthe" bedirinchindi lalita.
isuka bhootam konchem sepu aalochistunnatlugaa nilabadi, okkasari kevvuna arichi maayamaipoyindi. aa ventane meghaalu vachi chakkani vanakuda okati modalaindi!
lalita, priya iddaruu santoshamgaa guntalu travvi mokkalanni naataaru. isukabhootam vaatiki saripada vaana kuripistuu vachindi. nela rojullo aa mokkalanni niladrokkukunnaayi! vaallu vaatini chusi murisipotundagaa akkada mugguru devatalu pratyaksham ayyaru-
"pria! lalita! meekiddarikii dhanyavaadaalu! mee moolamgaa maaku mugguriki saapavimochanamaindi. isuka bhootamgaa padi unna naaku meeru vimukti nicchaaru. noruleni mokkagaa unna eeyanaku praanam posaru. aayanaku emi saayam cheyaleka kumilipotunna devatakuu mee muulaana saanti labhinchindi. meeru chala manchi pillalu. edaina varam korukondi istam" annaru vaallu.
"memiddaram eppuduu snehitulugaa undi, anni manchi panule cheyyali" ani varam korukunnaru lalita-priya. devatalu vaallaki aa varam prasaadinchi mayamaipoyaru!