విరించి కవిత్వంలో వెలుగుముద్దలు | దర్వాజ | www.NavaTelangana.com
విరించి కవిత్వంలో వెలుగుముద్దలు
ఏదైనా కవిత్వ పుస్తకం కొందామని కోఠివెళ్ళా. చేతిలో సరిగ్గా బస్సు చార్జీలకు సరిపోను వందంటే వందే ఉన్నాయి. ఏది కొందామా? అని ఒక్కొక్క పుస్తకాన్ని తిప్పేస్తుండగా అట్టచివర ఈ కవితా వాక్యాలు కనిపించాయి.
''ఈ పుస్తకం అల్మారాల్లో
ఒక మనిషినైనా చేయాల్సింది''
కవి ఎవరైతే నేం? కవిత మనసును హత్తుకుంది. చదివిన ఒకసారికే నాల్కపై నిలిచిపోయింది. ఇక వెనకాముందూ ఆలోచించకుండా పుస్తకం కొనేసి చదవడం మొదలు పెట్టా. నిజానికి ఈ సంపుటి అంతా చదివాక ఏ పేజినీ చింప బుద్ధి కాలేదు. అల్మరాల్లో జాగ్రత్తగా దాచుకోదగ్గ పుస్తకం. పదిమందికి చదివి వినిపించి మనిషితనాన్ని గుర్తుచేసే పుస్తకం. ఇంతకూ ఆ పుస్తకం పేరే చెప్పడం మర్చిపోయా కదూ! పేరు 'రెండో అధ్యాయానికి ముందుమాట'. కవి విరించి విరివింటి.
ఎంచుకున్న వస్తువు గురించి ఒకేసారి చెప్పకుండా, దానికి సంబంధించిన పదాలను ఒక్కొక్కటిగా పరిచయం చేస్తూ, అన్వయ లోపం లేకుండా ప్రతీకలతో, పదబంధాలతో దృశ్య కవితగా మలచడం వీరి శైలి.
''నీ బాధ నా నుండి ప్రవహించాలని/ ఈ అక్షర గునపాలతో
నాలో నేనే ఒక వాగు తవ్వుకుంటాను''
పై వాక్యాలు 'ఎవరు కవి' కవితలోని ప్రారంభ వాక్యాలు. కవి తన గురించి తాను చెప్పుకుంటున్నట్లు పైకి కనిపించినా గునపాలు, తవ్వుకుంటున్నాను అనే పదాలు కష్టజీవిని ముందే పరిచయం చేస్తాయి. ఈ రెండు పదాలు శ్రమకు సంకేతం. ఎండా వానలనక బతుకును ఎల్లదీసే కష్టజీవి కన్నా ఏ కవీ గొప్పవాడు కాదన్న సత్యాన్ని అందంగా, ఆర్ద్రంగా ఇలా ముగిస్తాడు.
''కాళ్ళీడుస్తూ నీవు రాసే కవిత్వం ముందు
ఖాళీ కాగితాల మీద ఈ కవిత్వం ఎంతటిదని
ఓ కష్టజీవీ.../ నీవే అసలు సిసలు కవివి''
ఇక్కడ 'కాళ్ళీడుస్తూ' పదంలో శ్రమజీవుల చెమట వాసన, పూట గడపడానికి వారు పడే శ్రమంతా ఆ పదంలో ధ్వనిస్తుంది. కష్టజీవుల పట్ల గౌరవాన్ని కల్గించే గొప్ప కవిత.
పెళ్ళిలో అప్పగింతల సందర్భాన్ని తీసుకొని, నాన్న ఔన్నత్యాన్ని మహోన్నతంగా చూపిన కవిత 'అప్పగింతలు'. అల్లారుముద్దుగా పెంచిన తన కూతుర్ని ఒక అయ్యచేతిలో పెట్టేటపుడు నాన్న మానసిక స్థితిని, కుటుంబంలోని ఆత్మీయతలను పరిచయం చేస్తుంది. నాన్నను ఎండిపోయిన చెరువుగా, దీపస్తంభంగా చెబుతూ మొద్దుబారిన చేతులను కన్నీటితో కడగడం వంటి దృశ్యంతో బాధామయ వాతావరణంలోకి తీసుకువెళ్తాడు కవి.
''ఆడపిల్లకి పెళ్ళంటే
అప్పగింతలంటే ఏమోకాదు
మొదటిసారి నాన్న కళ్ళలో నీళ్ళు చూడడమే!''
ఇన్ని రోజులూ ప్రేమను దాచుకున్న నాన్న, గంభీరంగా కనిపించిన నాన్న, కూతురు అత్తారింటికి వెళ్తుందంటే ఏ నాన్నైనా భళ్ళున కురిసే వానౌతాడు.
విరించి గారు ప్రతి కవితలోనూ బలమైన కవిత్వం వినిపించారు. పర్సనిఫికేషన్‌ నిర్మాణంలో రాసిన 'చీకటివరం' కవిత వారిలోని ఊహాశక్తిని పరిచయం చేస్తుంది. చీకటి పడుతుండగా ఆకాశంలోకి నక్షత్రాలు వచ్చాయి అన్న విషయాన్ని ఇట్లా కవిత్వీకరించారు.
''పగలంతా ఎండలో దాగుడుమూతలాడి
అలసిపోయిన నక్షత్రాలపుడు
ముఖం కడుక్కోని
అలంకరించుకోవడం మొదలెడతాయి''
మానవ లక్షణాలైన అలసిపోవడం, ముఖం కడుక్కోవడం అనే లక్షణాలను నక్షత్రాలకు ఆపాదించి కవిత్వం చేశారు. బలమైన కవిత్వం వినిపించడానికి ఈ నిర్మాణం తోడ్పడింది.
తాజాగా, నూతన అభివ్యక్తితో కూడిన భావచిత్రాలు ఎన్నో ఉన్నాయి. సిద్దప్రతీకలు ఎక్కడా కనిపించవు. విరించి గారిలోని కవిని అర్థం చేసుకోవడానికి, వ్యక్తీకరణలో నవ్యత ఉందనడానికి ఈ కవితావాక్యాలు సాక్ష్యం.
1) ఈ రోజు మధ్యాహ్నం
ఆకాశాన్ని పిడకల మీద కాల్చినట్టుంది
2) లోవెలుగుల లోతు తెలియాలంటే
ఈ రెండు కళ్ళదివిటీలు ఏ మాత్రం సరిపోవు.
కవితా శీర్షికలు కూడా కొత్తగా కనిపిస్తాయి. సిరాపూత, వెలుగుముద్దలు, చీకటి వరం మొదలైన అచ్చమైన తెలుగుపదాలతో కొన్ని ఉంటే మరికొన్ని రెం (=జువీ), ప్రాస్టిట్యూట్‌, కామన్‌ మాన్‌... మొదలైన ఆంగ్లపదాలనూ శీర్షికలుగా ఉంచారు.
మనుషుల గురించి చెప్పాలంటే అక్షరాలను ఆశ్రయిస్తాం. మరి అక్షరాల గురించి చెప్పాలంటే వేటిని పోలికగా తీసుకోవాలి? కవి ఇక్కడ మనిషినే పోలికగా తీసుకొని 'అక్షరాలూ కవితలూ' కవితను నడిపిన విధానం అందరినీ ఆకట్టుకుంటుంది.
''మనుషుల్లానే అక్షరాలునూ/ గుంపులుగా ఒకచోట చేరాయంటే/
నిశ్శబ్దంగా ఉండనే ఉండవు''
ఇక్కడ ఒకేసారి మనుషుల, అక్షరాల స్వభావం తేటతెల్లమౌతుంది.
వీరి కవితలూ అంతే! ఒకసారి చదివితే కుదురుగ కూర్చోనివ్వవు. మనిషిలా మనతో సంభాషిస్తాయి. కరచాలనం చేస్తాయి.
మారుతున్న మనిషి తీరును చిత్రించిన కవిత 'మూగ జంతువు'. ఏదో మూగ జంతువు గూర్చి చెబుతున్నాడేమో అని భ్రమ పడతాం మొదట. సమాజంలోని మనుషులతో ఓడిపోయి, విషపూరిత మాటల మధ్య నలిగిపోయి మూగజీవులతో స్నేహం చేస్తాడు కవి.
''మాటల్లో మంటల్ని/ కరచాలనాల్లో కరవాలాల్ని
చిరునవ్వుల్లో విద్వేషాల్ని/ బహిరంగ రహస్యాల్లా దాచేస్తాము''
నోటితో నవ్వుతూ మాట్లాడుతున్నా నొసటితో వెక్కిరించే మనుషులు లేకపోలేదు. పైకి అనురాగం చూపిస్తున్నట్టుగా కనిపించినా లోలోన ఎన్నో పగల సెగలు మండుతూనే ఉంటాయి. అందుకే కవి ఓ మాటంటాడు.
''మన మధ్య మాటలెందుకో
మనల్ని కలపాలని ఎపుడూ అనుకోవు''
అంటూ దగ్గరగా ఉన్న మనుషుల మధ్య దూరం ఎందుకు ఏర్పడుతుందో ప్రశ్నిస్తారు. ఎవరు గొప్ప వారు చెప్పుకోవడంలోనే మొత్తం సమయం గడిచిపోతుంది. ఒకరిని మనస్ఫూర్తిగా ఆలింగనం చేసుకుందామంటే అహం అడ్డొస్తుంది. మనుషుల మధ్య విద్వేషాలు రాజ్యమేలుతున్నప్పుడు మూగజీవులను ఆశ్రయించడమే మంచిదని భావిస్తాడు.
విరించి గారి కవితల్లో ఎంతో ప్రత్యేకమైనది 'ఈక్వాలిటీ కండెమ్డ్‌' (జునబaశ్రీఱ్‌y షశీఅసవఎఅవస). విరించి అనే పేరు వినగానే మనకు గుర్తొచ్చే కవిత ఇది. స్త్రీ గొంతుకను బలంగా వినిపించే కవిత ఇది. కవిత మొత్తం ఉదహరించినా తప్పులేదనుకుంటా. నేడు ప్రతీరంగంలో మగువలు మగవారితో సమానంగా పోటీపడుతున్నారు. అబలగా ముద్రపడిన స్త్రీలు బస్సు, విమానాలు నడుపుతున్నారు. శిఖరాలు అధిరోహిస్తున్నారు. కాబట్టి మనం ఆడవాళ్ళు మగవాళ్ళతో సమానం అంటాం. కానీ స్త్రీ పురుషుని కంటే సమానం కాదంటాడు కవి. ప్రతీదాంట్లో పురుషునికంటే ఎక్కువే అంటాడు.
''వాళ్ళంటారు/ బస్సులు విమానాలు నడుపుతున్నందుకు
నేను వాళ్ళతో సమానమని/ కానీ వాళ్ళకు తెలియదు
డ్యూటీలో చంటిపిల్లలు గుర్తొచ్చినపుడల్లా
స్తనాలు రెండూ బరువెక్కుతాయని''
ఇలా ఒక్కొక్క స్టాంజాలో ఆమె అతడితో ఎందుకు సమానం అవుతుందో చెబుతాడు.
చదువుల్లో ర్యాంకులు సాధిస్తున్నందుకు, యుద్ధంలో శత్రువులతో పోరాడుతున్నందుకు, ఉద్యోగాల్లో క్రీడల్లో ముందున్నందుకు సమానమని అంటాం. కానీ వాళ్ళు ఆయా పనులు చేస్తున్నప్పుడు ఎదుర్కొనే ఇబ్బందులు మీకెవరికీ తెలియదంటుంది. ఈ కవితలో ప్రత్యేక కవితాశిల్పం కనిపిస్తుంది.
''వాళ్ళంటారు/ నేను వాళ్ళతో సమానమని
కానీ వాళ్ళకు తెలియదు''
అనే పంక్తులు పలుమార్లు పునరుక్తిగా వాడడం వలన కవితకు మరింత బలం, సొగసు చేకూరింది. ఒక ప్రవాహంలా సాగిపోవడానికి ఎంతో ఉపయోగపడ్డాయి. ముందు ముందు ఏం చెబుతాడో అనే ఆసక్తి కూడా ఏర్పడుతుంది.
ఇక చివరలో సాధారణ పడతిగా కనిపించిన స్త్రీ, ఆదిపరాశక్తిగా రూపం దాల్చినట్లుగా రౌద్రంగా ఇలా గర్జిస్తుంది.
''స్త్రీత్వం నా ఒంటినిండా పులుముకున్నప్పుడు
ఆ గర్వం మనసునిండా పొంగుతున్నప్పుడు
తల పైకెత్తి, నీ గల్లా పట్టుకుని అడగాలని వుంటుంది
నేను నీతో ఎట్టా సమానంరా....!!!'' అని.
విరించిగారు వృత్తిరీత్యా డాక్టర్‌ అని ముందుమాటలో చదివా. కాబట్టి వైద్యరంగంలోకి భాషాపదాలు ఈ కవితలో ఔచిత్యంగా వాడారు. రక్తస్రావం, ప్రిమోల్టన్‌ మాత్రలు, ఓసీ పిల్స్‌ పదాలు అందుకు ఉదాహరణ. స్త్రీవాదాన్ని ప్రతిఫలించే మరిన్ని 'పదసోదరీ', 'ప్రియసఖీ', కవితలను చెప్పుకోవచ్చు. ఇంకా ఎన్నో కవితల గురించి చెప్పుకోవచ్చు.
మొత్తం 53 కవితల్లో దేనికదే విభిన్నమైనది. ఈ పుస్తకానికి సవివరంగా, విశ్లేషణాత్మకంగా దర్భశయనం శ్రీనివాసాచార్య ఏకంగా ఐదు పేజీల ముందుమాట రాశారు. విరించి కవిత్వాన్ని సమగ్రంగా అర్థం చేసుకోవడానికి ఈ ముందుమాట ఎంతో తోడ్పడుతుంది.
చివరగా ప్రధాన శీర్షికగా ఉన్న 'రెండో అధ్యాయానికి ముందుమాట' కవిత గురించి రెండు మాటలు చెప్పి ఆపేస్తా. ఈ వాక్యాలు చెప్పకపోతే అసంపూర్ణ వ్యాసంలాగే తోస్తుంది నాకు.
కవికి, పాఠకునికి మధ్య ఒక అవినాభావ సంబంధం ఉంటుంది. ఆ బంధం ప్రతీ రచనలో ఉండక పోవచ్చు. ఒక్కోసారి పాఠకుడు కవితో ఏకీభవించకపోవచ్చు.
ఇంకా వారిమధ్య సంబంధం ఎలా ఉంటుందో మీరే చూడండి.
''తరువాత వొచ్చే అధ్యాయాల్లో
మనిద్దరికీ ఒక యుద్ధమే జరగొచ్చు
చెమటతో నేను కట్టిన ఈ పదాలు
నీకు ముచ్చెమటలు పట్టీయొచ్చు''
ఇలా పాఠకుడికీ, కవికీ ఏకాభిప్రాయం కుదరకపోయినా కవిగారు సహృదయతతో ఇలా ముగిస్తారు.
''నీవు నన్ను ఎలా అర్ధం చేసుకున్నా నేను మాత్రం నిన్ను
నా ప్రియ పాఠకుడా అనే/ సంబోధించాల్సి వుంటుంది''
విరించి గారు సమాజం వణికిపోతుంటే స్పందించి, కాలిపోతూ కవిత్వం రాసే కవి.
మనిషి జాడ కనుమరుగు కావొద్దని కాంక్షించే కవి. మనం కూడా వారిని 'నా ప్రియకవీ' అని ఆత్మీయంగా కౌగిలించుకుందాం. వారి అక్షరాన్ని ప్రేమిద్దాం.
virinchi kavitvamlo velugumuddalu | darwaja | www.NavaTelangana.com
virinchi kavitvamlo velugumuddalu
edaina kavitva pustakam kondamani kotivella. chetilo sarigga bassu chaarjeelaku sariponu vandante vande unnaayi. edhi kondama? ani okkokka pustakaanni tippestundagaa attachivara ee kavita vaakyaalu kanipinchaayi.
''ee pustakam almarallo
oka manishinainaa cheyalsindi''
kavi evaraithe nem? kavita manasunu hattukundi. chadivina okasarike naalkapai nilichipoyindi. ika venakaamunduu alochinchakunda pustakam konesi chadavadam modalu petta. nijaaniki ee samputi antaa chadivaka e pagini chimpa buddhi kaaledu. almaraallo jaagrattagaa dachukodagga pustakam. padimandiki chadivi vinipinchi manishitanaanni gurtuchese pustakam. intakuu aa pustakam pere cheppadam marchipoya kadhuu! paeru 'rendo adhyaayaaniki mundumata'. kavi virinchi virivinti.
enchukunna vastuvu gurinchi okesari cheppakunda, daaniki sambandhinchina padaalanu okkokkatigaa parichayam chestu, anvaya lopam lekunda prateekalatho, padabandhaalatho drushya kavitagaa malachadam veeri saili.
''nee baadha naa nundi pravahinchaalani/ ee akshara gunapalatho
naalo nene oka vaagu tavvukuntaanu''
pai vaakyaalu 'evaru kavi' kavitaloni praarambha vaakyaalu. kavi tana gurinchi taanu cheppukuntunnatlu paiki kanipinchinaa gunapalu, tavvukuntunnaanu ane padaalu kashtajeevini munde parichayam chestayi. ee rendu padaalu shramaku sanketam. enda vaanalanaka batukunu elladeese kashtajeevi kanna e kavi goppavaadu kaadanna satyaanni andamgaa, aardramgaa ilaa mugistaadu.
''kaalliidustuu neevu rase kavitvam mundu
khaalii kaagitaala meeda ee kavitvam entatidani
oo kashtajeevi.../ neeve asalu sisalu kavivi''
ikkada 'kaalliidustuu' padamlo shramajeevula chemata vasana, poota gadapadaaniki vaaru pade shramanta aa padamlo dhvanistundi. kashtajeevula patla gowravanni kalginche goppa kavita.
pellilo appagintala sandarbhaanni teesukoni, naanna aunnatyaanni mahonnatamgaa chuupina kavita 'appagintalu'. allaarumuddugaa penchina tana koothurni oka ayyachetilo pettetapudu naanna maanasika sthitini, kutumbamloni aatmeeyatalanu parichayam chestundi. naannanu endipoyina cheruvugaa, deepastambhamgaa chebutuu moddubaarina chetulanu kanneetitho kadagadam vanti drushyamtho badhamaya vaataavaranamloki teesukuveltaadu kavi.
''aadapillaki pellante
appagintalante emokadu
modatisaari naanna kallalo neellu chudadame!''
inni rojuluu premanu daachukunna naanna, gambheeramgaa kanipinchina naanna, koothuru attaarintiki veltundante e nannaina bhalluna kurise vaanoutaadu.
virinchi gaaru prati kavitaloonuu balamaina kavitvam vinipinchaaru. parsanifikeshanki nirmaanamlo raasina 'cheekativaram' kavita vaarilooni oohaashaktini parichayam chestundi. cheekati padutundagaa aakaasamloki nakshatraalu vachayi anna vishayaanni itla kavitveekarinchaaru.
''pagalanta endalo daagudumuutalaadi
alasipoyina nakshatraalapudu
mukham kadukkoni
alankarinchukovadam modaledataayi''
manava lakshanaalaina alasipovadam, mukham kadukkovadam ane lakshanaalanu nakshatraalaku aapaadinchi kavitvam chesaru. balamaina kavitvam vinipinchadaaniki ee nirmaanam todpadindi.
taajaagaa, noothana abhivyaktitho kuudina bhaavachitraalu enno unnaayi. siddaprateekalu ekkada kanipinchavu. virinchi gaarilooni kavini artham chesukovadaniki, vyakteekaranalo navyata undanadaaniki ee kavitaavaakyaalu saakshyam.
1) ee roju madhyaahnam
aakaasaanni pidakala meeda kaalchinattundi
2) lovelugula lothu teliyaalante
ee rendu kalladivitilu e maatram saripovu.
kavita sheershikalu kuudaa kottagaa kanipistaayi. siraapuuta, velugumuddalu, cheekati varam modalaina achchamaina telugupadaalato konni unte marikonni rem (=juvi), prostitute, kamanni maan... modalaina aanglapadaalanuu sheershikalugaa unchaaru.
manushula gurinchi cheppalante aksharaalanu aasrayistaam. mari aksharaala gurinchi cheppalante vaetini polikagaa teesukovali? kavi ikkada manishine polikagaa teesukoni 'aksharaaluu kavitaluu' kavitanu nadipina vidhaanam andarinee aakattukuntundi.
''manushullaane aksharaalunuu/ gumpulugaa okachota cherayante/
nissabdamgaa undane undavu''
ikkada okesari manushula, aksharaala swabhaavam tetatellamoutundi.
veeri kavitaluu anthe! okasari chadivite kuduruga koorchonivvavu. manishila manatho sambhaashistaayi. karachaalanam chestayi.
maarutunna manishi teerunu chitrinchina kavita 'mooga jantuvu'. edho mooga jantuvu goorchi chebutunnademo ani bhrama padatam modata. samaajamlooni manushulatho odipoyi, vishapuurita maatala madhya naligipoyi moogajeevulatho sneham chestaadu kavi.
''maatallo mantalni/ karachaalanaallo karavalalni
chirunavvullo vidveshaalni/ bahiranga rahasyalla dachestamu''
notitho navvutuu matladutunna nosatito vekkirinche manushulu lekapoledu. paiki anuraagam chuupistunnattugaa kanipinchinaa lolona enno pagala segalu mandutune untaayi. anduke kavi oo matantadu.
''mana madhya matalenduko
manalni kalapaalani epuduu anukovu''
antuu daggaragaa unna manushula madhya dooram enduku erpadutundo prasnistaaru. evaru goppa vaaru cheppukovadamlone mottam samayam gadichipotundi. okarini manasphoorthigaa aalinganam chesukundamante aham addostundi. manushula madhya vidveshaalu rajyamelutunnappuda moogajeevulanu aasrayinchadame manchidani bhaavistaadu.
virinchi gaari kavitallo entho pratyekamainadi 'eekwality condemed' (junabaashreey shishiasavayavasa). virinchi ane paeru vinagaane manaku gurtoche kavita idhi. stree gontukanu balangaa vinipinche kavita idhi. kavita mottam udaharinchinaa tappuledanukunta. nedu prateerangamlo maguvalu magavaarito samaanamgaa potiipadutunnaaru. abalaga mudrapadina streelu bassu, vimaanaalu naduputunnaru. sikharaalu adhirohistunnaru. kabatti manam aadavaallu magavaallato samanam antam. cony stree purushuni kante samanam kaadantaadu kavi. prateedaantlo purushunikante ekkuve antaadu.
''vaallantaaru/ bassulu vimaanaalu naduputunnanduku
nenu vaallatho samaanamani/ cony vaallaku teliyadu
duteelo chantipillalu gurtochinapudalla
stanaalu rendoo baruvekkutaayani''
ilaa okkokka stanjalo aame atadito enduku samanam avutundo chebutaadu.
chaduvullo ryaankulu saadhistunnanduku, yuddhamlo satruvulatoe poraadutunnanduku, udyogaallo creedallo mundunnanduku samaanamani antam. cony vaallu aayaa panulu chestunnappudu edurkone ibbandulu meekevarikee teliyadantundi. ee kavitalo pratyeka kavitasilpam kanipistundi.
''vaallantaaru/ nenu vaallatho samaanamani
cony vaallaku teliyadu''
ane panktulu palumaarlu punaruktigaa vaadadam valana kavitaku marinta balam, sogasu chekurindi. oka pravahamla saagipovadaaniki entho upayogapaddaayi. mundu mundu yem chebutado ane aasakti kuudaa erpadutundi.
ika chivaralo saadhaarana padatigaa kanipinchina stree, aadiparaasaktigaa roopam daalchinatlugaa roudramgaa ilaa garjistundi.
''streetvam naa ontininda pulumukunnappudu
aa garvam manasuninda pongutunnappudu
tala paiketti, nee galla pattukuni adagaalani vuntundi
nenu neetho etta samanamra....!!!'' ani.
virinchigaaru vruttireetyaa dactor ani mundumaatalo chadiwa. kabatti vaidyarangamloki bhaashaapadaalu ee kavitalo auchityamgaa vaadaaru. raktasraavam, premoltonni maatralu, osee pilles padaalu anduku udaaharana. striivaadaanni pratiphalinche marinni 'padasodari', 'priyasakhee', kavitalanu cheppukovachhu. inka enno kavitala gurinchi cheppukovachhu.
mottam 53 kavitallo denikade vibhinnamainadi. ee pustakaaniki savivaramgaa, vislaeshanhaatmakamgaa darbhasayanam srinivasacharya ekamgaa aidu paejeela mundumata raasaaru. virinchi kavitvaanni samagramgaa artham chesukovadaniki ee mundumata entho todpadutundi.
chivaragaa pradhaana sheershikagaa unna 'rendo adhyaayaaniki mundumata' kavita gurinchi rendu maatalu cheppi aapesta. ee vaakyaalu cheppakapothe asampurna vyaasamlaage tostundi naaku.
kaviki, paatakuniki madhya oka avinabhava sambandham untundi. aa bandham pratee rachanalo undaka povachu. okkosari paatakudu kavitho ekibhavinchakapovachhu.
inka vaarimadhya sambandham ela untundo meere chudandi.
''taruvaata voche adhyaayaallo
maniddarikii oka yuddhame jaragochu
chematatho nenu kattina ee padaalu
neeku muchematalu patteeyochhu''
ilaa paatakudikii, kaviki ekabhiprayam kudarakapoyina kavigaaru sahrudayatato ilaa mugistaaru.
''neevu nannu ela ardham chesukunna nenu maatram ninnu
naa priya paatakudaa ane/ sambodhinchaalsi vuntundi''
virinchi gaaru samajam vanikipotunte spandinchi, kaalipotuu kavitvam rase kavi.
manishi jaada kanumarugu kaavoddani kankshinche kavi. manam kuudaa vaarini 'naa priyakavee' ani aatmeeyamgaa kaugilinchukundaam. vaari aksharaanni premiddam.