మోటార్‌సైకిల్‌ గతుకుల రోడ్డువెంట నిదానంగా ఊరి పొలిమేరలవైపు వెళుతుంది. చాలా ఏళ్ళయుంటుంది మా ఊళ్లో అడుగుపెట్టక. మొన్నీమధ్య కరీంనగర్‌లో కలిసిన రమణ నన్ను వాళ్ళింటికి ఒక్కసారైనా భోజనానికి రమ్మని పదేపదే పిలుస్తుంటే కాదనలేక బయలుదేరాను ఈరోజు.
మూడురోజుల్లో మళ్ళీ దుబాయ్‌ వెళ్ళబోతున్నాను. ఓసారి పుట్టినూరును చూసినట్లుంటుందీ రమణ కోరికా తీర్చినట్లుంటుంది అని బయలుదేరాను. నిజానికి రమణను చూస్తే జాలిపడాల్సిన జీవితమే. ఇప్పటికీ అదేదో మెడికల్‌ ఏజెన్సీలో గుమాస్తాగా రెండువేలకు పనిచేస్తున్నాడట.
నాకూ రమణకీ ఎంత తేడా! చిన్ననాటి స్నేహితుడైనా గత పదిహేనేళ్ళుగా పెద్దగా టచ్‌లో లేము. చదువులో ఇద్దరమూ వెనుకబడినా, కనీసం హైస్కూల్‌ చదువు కూడా ఇద్దరమూ పూర్తిచేయకపోయినా... అతనితో పోలిస్తే నేనెంత మెరుగు! నేనీమాత్రం స్థితిమంతుణ్ణి కాగలిగానంటే ఇప్పటికి మూడుసార్లు దుబాయ్‌ వెళ్ళిరావడమే కారణం.
కష్టపడే పనైనాసరే, పరాయిదేశంలో సంపాదించడం ఓ థ్రిల్‌. డబ్బు సంపాదించాలనే నా బలమైన కోరిక పదిహేనేళ్ళుగా నన్ను పరాయిదేశంలో గడిపేలా చేస్తోంది.
నెలరోజులకి దుబాయ్‌లో అడుగుపెట్టానంటే ఐదేళ్ళకోసారి చొప్పున మూడుసార్లే ఇండియా వచ్చింది. వచ్చిన ప్రతిసారీ ఒకటీ రెణ్ణెళ్ళుండి తిరిగి దుబాయ్‌ ఫ్లైట్‌ ఎక్కడమే. పిల్లలు రాజేశ్, నరేశ్‌లు కూడా నేను దుబాయ్‌లో ఉండగానే పుట్టారు. నా ప్రమేయం లేకుండానే పెరిగారు. ఇప్పటికీ నేను వాళ్ళకి అనుకోని అతిథినే. వచ్చి ముప్ఫై రోజులైంది. మరో మూడురోజుల్లో తిరిగి ఫ్లైట్‌ ఎక్కబోతున్నాను. నా లక్ష్యం అంతా డబ్బే. ఎవరికీ తీసిపోనంతగా సంపాదించాలి. హాయిగా ఎంజాయ్‌ చేయాలి.
పిల్లల పెంపకంలో రాధ చాలా కష్టపడుతుంది. కష్టమంటే అదేమంత కష్టమైంది కాదులే. అన్ని అవసరాలకూ సరిపడా డబ్బు పంపిస్తూనే ఉంటాను.
పోయిన దఫా వచ్చినప్పుడే పదిలక్షల్తో ఓ మోస్తరు బిల్డింగ్‌ కొనిచ్చి వెశ్ళాను. ఇద్దరు పిల్లలకి చెరో సెల్‌ఫోన్‌తో సహా. రాధను కూడా ఏదీ తక్కువ కాకుండా అడిగిందల్లా కొనుక్కొమ్మనే చెబుతుంటాను.
నేను చదివిన మిడిల్‌క్లాస్‌ చదువుకి నా తోటివాళ్ళలో ఎవరికీ తక్కువ కాకుండా సంపాదించాను. బంధువులందర్లో కూడా ఆర్థికంగా నేనే మెరుగ్గా ఉంటాను.
ఒకరకంగా నాది విలాసవంతమైన జీవితమే. కాకపోతే, చిన్ననాడు నాతో కలిసి చదువుకున్నవాళ్ళలో ఉద్యోగం చేస్తున్నవాళ్ళు కూడా ఈరోజు కష్టపరిస్థితుల్లో బతుకుతున్నారన్నది నాకు తెలియంది కాదు.
నేను దుబాయ్‌ నుండి వచ్చిన సందర్భంగా మొన్నీమధ్య టీచరుగా పనిచేస్తున్న శంకరం భోజనానికి పిలిచాడు. ఎనిమిదోక్లాసు వరకు అతనూ నాతోపాటు చదువుకున్నవాడే. కాకపోతే నేను అంతటితో చాలించాను. శంకరం కొసెల్లా చదివేశాడు. దాంతో పంతులయ్యాడు.
అయితేమాత్రం, భోజనానికెళ్ళిన రోజు గమనించానుగా... ఇంకా అద్దెకొంపలో ఉండే ఉద్యోగం చేసుకుంటున్నాడు. భార్య మెడలో ఏమంత బంగారం లేదు. నా ఇంట్లో ఉన్న వస్తువుల్లో సగంకూడా లేవు. అంతెందుకు, చిన్నపిల్లలిద్దరూ ఇంటిముందుకొచ్చిన ఐస్‌క్రీమ్‌ కొనిపెట్టమంటే కొనేందుకు తటపటాయించేంత ఇబ్బందికర పరిస్థితిలో నెగ్గుకొస్తున్నాడని వాళ్ళ సంసారం చూస్తే తెలిసొచ్చింది.
మా పిల్లలైతే అర్ధరాత్రి మూడొచ్చినా ఫాస్ట్‌ఫుడ్‌ సెంటర్లోకి వెళ్ళి తినొస్తారు. ఇంకా పదోతరగతన్నా కాలేదు, మావాడు వెళ్ళని రెస్టారెంటు లేదు. అదీ ఉన్నంతలో ప్రస్తుత మా స్థితి.
పాత మిత్రత్వంకొద్దీ ఎలాగూ నేను ఈ స్థాయికి ఎదిగాను కాబట్టే గుర్తింపుగా భోజనానికి ఆహ్వానించాడు. నిజానికి ఇది కూడా అతనికి ఎంతోకొంత భారం కలిగించేదే!
నాకెందుకో ఇలాంటి పాతమిత్రులూ బంధువుల్నీ పిలిచి, నేను వెళ్ళేలోపు పెద్దఎత్తున ‘దావత్‌’ ఇవ్వాలనిపించింది.
ఇండియాలో ఉండి ఈడ్చుకుంటున్నదానికీ నేను పరాయిదేశంలో సంపాదిస్తూ ఓ వెలుగు వెలుగుతున్నదానికీ తేడా వాళ్ళకూ అర్థమవుతుంది. నేను ఇండియాలో ఉన్న రెణ్ణెల్లూ ఏ పనీ ముట్టుకోను. నాకా అవసరం లేదు కూడా. ఇక్కడంతా బంధువుల్నీ మిత్రుల్నీ కలుస్తూ ఎంజాయ్‌ చేయడమే. ఏ పనైనా మళ్ళీ దుబాయ్‌ వెశ్ళాకే. రాయల్‌ లైఫ్‌ మెయింటెయిన్‌ చేయడమే ఇక్కడ.
ఎందుకంటే బతికినన్నాళ్ళూ ఏ లోటూ లేకుండా హాయిగా, ఎంజాయ్‌చేస్తూ జీవించాలన్నదే నా తత్వం. ఏది కొనాలన్నా ఆలోచిస్తూ కుంచించుకుపోయి బతకడం నావల్లకాదు. ఆలోచనల్లో ఉండగానే రమణ ఇల్లు వచ్చింది.
ఇది మా పుట్టినూరైనా ఈవైపు రాక చాలాకాలమే అయింది. మొదట్నుండీ నా భార్యాపిల్లలు కరీంనగర్‌లోనే ఉంటున్నారు.
మోటార్‌సైకిల్‌ రమణ ఇంటిముందు ఆపి ఆశ్చర్యపోయాను. అదే ఇల్లు... అవే ఆనవాళ్ళు. అప్పుడెప్పుడో పది, పదిహేనేళ్ళక్రితం చూసిన పెంకుటిల్లు, ఇంకొంచెం శిథిలమైనట్లు కనిపించింది తప్ప ఎలాంటి ప్రగతీ లేదు. రమణలో కూడా ఎలాంటి మార్పూలేదు. అంతే సన్నగా, అదే వాలకం. అయినా ఆహ్లాదంగా ఉన్నాడు. నన్ను చూడగానే నవ్వుతూ ఎదురొచ్చాడు. పిల్లల్ని స్కూల్‌కి రెడీ చేస్తున్న అతని భార్య లలిత కూడా నవ్వుతూ ఆహ్వానించింది ఇంట్లోకి.
వేపచెట్టుకింద బైక్‌ నిలిపి ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టాను. రెండుగదులు, వరండా ఉన్న పాతకాలపు పెంకుటిల్లు. పిత్రార్జితంగా వచ్చిన సొంతిల్లది. మొదటి గదిలో రెండు ఫైబర్‌ చెయిర్లుంటే ఒకదాన్లో కూర్చుండిపోయాను. గదిలో ఓపక్క చెక్కబల్ల, మంచం, ఓ మూల టేబుల్‌ ఫ్యాను. ఇంకే వస్తువులూ లేవు.
రమణకు ఇద్దరు పిల్లలు. ఒకమ్మాయి, ఒకబ్బాయి. స్కూలు బ్యాగులు సర్దుకుంటూనే ‘‘నమస్తే అంకుల్‌’’ అన్నారు. నాకు ముచ్చటేసింది. నాకూ ఇద్దరు మగపిల్లలు. రాకడేగానీ పోకడలేదు.
ఇంకా ఈరోజుల్లో సర్కారు బడికి... తెలుగు మీడియం చదువులు. ఊళ్లో రెండు ప్రైవేటు బడులున్నా వాటిలోకి పంపే స్తోమత ఎక్కడిది రమణకు? అతడిది రెండువేల సంపాదన. భార్య బీడీలు చుడుతుంది.
వెళ్ళబోతూ నా దగ్గరగా వచ్చి చిన్నగా చెప్పింది. ‘‘మా అన్నయ్య ఎప్పుడూ క్లాస్‌ ఫస్టే! నేను మా క్లాస్‌లో సెకండ్‌. ఈసారి నేను కూడా క్లాస్‌ ఫస్ట్‌ రావాలని కష్టపడి చదువుతున్నాను తెల్సా?’’
నాకు ఆశ్చర్యంవేసింది. ఎంత వినయం పిల్లల్లో. ఇద్దరూ బ్యాగులు భుజాన వేసుకొని పెళ్ళికి వెళ్తున్నంత సంతోషంగా వెళ్తున్నారు స్కూలుకు.
వేలకువేలు ఫీజులు కట్టి, కార్పొరేట్‌ స్కూల్లో చదివిస్తూ, అడిగిందల్లా కొనిస్తూ, అవసరానికి మించినవన్నీ సమకూరుస్తున్నా ఏనాడూ సరిగా స్కూలుకు వెళ్ళరని తెల్సు. ఇద్దరికి ఇద్దరూ దొంగలే! టీచర్స్‌ నుండి ఎప్పుడూ కంప్లైంట్సే. చదివేది కూడా ఏమీలేదు. అంత పెద్ద స్కూలైనా ఎప్పుడూ పాస్‌మార్కులు వచ్చిందిలేదు. ఇదంతా ఒకెత్తైతే వినయం, విధేయతలు, క్రమశిక్షణ అనేవి మచ్చుకైనా లేవు. అంతెందుకు, తల్లిదండ్రులపట్ల కూడా భయం, భక్తీ, గౌరవం ఏ కోశానా లేవు. పైగా మితిమీరిన పొగరు. వాళ్ళెలా దారికొస్తారో తెలియడంలేదు.
స్నేహితుడి పిల్లల వినయం, అణకువ, చదువుపట్ల శ్రద్ధ చూశాక మనసులో ఆక్రోశం పెల్లుబికింది. అణచుకోలేక వెళ్ళగక్కాను.
ఇంటివెనక పెరట్లో కాసిన లేతవంకాయకూరతో చారు కలుపుకొని రమణతో కల్సి చేసిన భోజనం చాలా సంతృప్తినిచ్చింది. భోజనం అయ్యాక వరండాలోనే కాస్త నడుం వాల్చాం. రెండుగంటల తర్వాత లేచి వెశ్తానంటే ససేమిరా అన్నారిద్దరూ.
పిల్లల్తో కల్సి సాయంత్రం భోజనం చేస్తేనే అసలైన భోజనమంటాడు రమణ. అదయ్యాక రాత్రి ఉండి పొద్దున్నే వెశ్ళాలని పట్టుబట్టింది లలిత.
నేనొక్కణ్ణీ ఏం చేస్తానని రమణతో కల్సి బయలుదేరాను మార్కెట్‌కు. దార్లో రమణతో కబుర్లు వింత అనుభూతిని మిగిల్చాయి. పిల్లలూ కుటుంబంతో తన అనుబంధాన్ని వివరిస్తుంటే నాలో ఏదో తెలియని వెలితి.
సాయంత్రం స్కూలు నుండి పిల్లలొచ్చారు. రాగానే కాసేపు నాతో స్కూలు కబుర్లు చెప్పారు. ఆ తర్వాత బుద్ధిగా కూర్చొని హోంవర్కు చేసుకున్నారు ఎవరూ చెప్పాల్సిన అవసరం లేకుండానే.
చీకటిపడుతుంటే అందరం భోజనానికి కూర్చున్నాం వరండాలో. మాంసాహారంతో భోజనం. చాలా కష్టంగా వెళ్ళదీసుకొస్తున్న కుటుంబమైనా భోజనం ఏర్పాట్లు మాత్రం సంతృప్తిగా చేశారు. భార్యా పిల్లలతో కబుర్లు చెబుతూ, లలిత కొసరికొసరి వడ్డిస్తుంటే నాతో కలిసి భోజనం చేస్తున్న రమణ ముఖంలోని సంతృప్తిని చూస్తుంటే నాలో ఏదో అసంతృప్తి.
కావాలని ఆ రాత్రి బయట వరండాలో మంచం వేయించుకొని పడుకున్నాను. పిల్లలూ రమణా మొదటిగదిలో పడుకొంటే లలిత వంటింట్లో పడుకుంది. బయట చల్లటిగాలికి నేను వెంటనే నిద్రలోకి జారుకున్నాను.
అర్ధరాత్రి దాటుతుందేమో... ఉన్నట్టుండి చటుక్కున మెలకువ వచ్చింది. మెల్లగా ఏవేవో ఆలోచనలు ముసురుకుంటున్నాయి. మనసులో ఏదో అసంతృప్తి. ఏదో అలజడి! ఏదో కోల్పోతున్న భావన! అన్నీ ఉన్నా ఏమీలేనివాడి ఫీలింగ్‌. ఎక్కడో వెలితి, ఏదో లోటు. మరో రెండ్రోజుల్లో ప్రయాణం. ఎన్నాళ్ళీ పరుగు? ఎందాకీ పరుగు? ఎవరికొరకీ పరుగు? నేనేం చేయాలి?! అసలు నాకేం కావాలి??
అసంతృప్తి, అలజడులతో నిద్ర ఎప్పుడో దూరంగా పారిపోయింది. అసహనంతో పొర్లుతూ ఎంతసేపు గడిచిందో తెలియదు. లేచి ఇంటి వెనుకవైపు నడిచాను మూత్ర విసర్జన కోసం.రెండోగది కిటికీ సందునుండి లైటు వెలుగుతూ కనిపించింది. చిన్నగా లలిత మాటలు వినవస్తున్నాయి. ‘‘అన్నయ్య సాయంతో నువ్వూ దుబాయ్‌ వెళ్తే?!’’ అంటోంది.
‘‘నిన్నూ పిల్లల్నీ ఎప్పుడూ కళ్ళల్లో పెట్టుకుని చూసుకుంటూ ఉండటంలో ఉన్న సంతృప్తి నాకు దేంట్లో ఉంటుంది? లక్షలాది రూపాయలూ విలాసాలకంటే నాకు నా భార్యాపిల్లలూ వాళ్ళ బాగోగులే ముఖ్యం. నా పిల్లల నడవడికా చదువూ నాకు అన్నిటికన్నా ముఖ్యం’’.
‘‘అవును. నా స్నేహితుణ్ణే చూడు, తన పిల్లలకి పుట్టుకనుండి ఇప్పటివరకు దూరంగానే ఉంటున్నాడు. ఎప్పుడో అయిదేళ్ళకోసారి అలా అతిథిలా వస్తాడు, వెశ్తాడు. పిల్లల్తో అనుబంధం, ప్రేమ ఎట్లా ఏర్పడుతుంది? పిల్లలకి ఏమేం సమకూర్చాం అన్నదికాదు... వాళ్ళతో ఎంత సమయం గడుపుతున్నాం అన్నది ముఖ్యం. అదీగాక పిల్లలకు అవసరానికిమించి విలాసాలు కల్పించి, తండ్రి దగ్గరుండి నియంత్రించే అవకాశం లేకపోతే కచ్చితంగా అదుపు తప్పుతారు. అలాంటివాళ్ళకు మంచీ మర్యాదా పద్ధతులూ జీవితమూ దాని విలువా ఏం తెలుస్తాయి? కుటుంబానికి దూరంగా ఉండి లక్షలు సంపాదించినా... ఇక్కడ భార్యా పిల్లల్తో కోల్పోయేది అంతకు పదిరెట్లు ఎక్కువ. నేనది కోల్పోనందుకు చాలా సంతోషంగానే ఉన్నాను’’ అంటూ లలిత మొహాన్ని తన మొహం పైకి లాక్కున్నాడు. నేను చటుక్కున కిటికీ దగ్గర్నుంచి పక్కకి
జరిగాను. వచ్చి మంచంమీద కూర్చున్నా రమణ మాటలే చెవిలో మారుమోగుతున్నాయి. ఏవేవో ఆలోచనలు. కాసేపటికి... నా మనసు పొరలపై కమ్ముకున్న మంచు విడిపోతున్నట్లనిపించింది. నెమ్మదినెమ్మదిగా సందిగ్ధత తొలగిపోతూ రేపటి వెలుగుకు ఒక స్పష్టత ఏర్పడుతుంటే... మిగిలిన జీవితానికైనా అసలైన అర్థం దొరికినట్లనిపించింది.
నేనేం చేయాలో, నాకేం కావాలో స్పష్టమైంది. నిర్ణయం బలపడింది. మెల్లగా మంచంమీద వెనక్కు వాలాను. ఆందోళన తొలగి మనసు రిలాక్స్‌ అవుతుంటే... హాయిగా నిద్రలోకి జారుకున్నాను.
motaresikile gatukula rodduventa nidaanamgaa oori polimeralavaipu velutundi. chala ellayuntundi maa oollo adugupettaka. monneemadhya kareemnagarelo kalisina ramana nannu vaallintiki okkasaraina bhojananiki rammani padepade pilustunte kaadanaleka bayaluderaanu eeroju.
moodurojullo mallee dubi vellabotunnanu. osaari puttinoorunu chusinatluntundii ramana korika teerchinatluntundi ani bayaluderaanu. nijaaniki ramananu chuste jaalipadaalsina jeevitame. ippatikee adedo medicalle agencylo gumastaga renduvelaku panichestunnadata.
naakuu ramanakee entha teda! chinnanati snehitudainaa gatha padihenellugaa peddagaa tachalo lemu. chaduvulo iddaramuu venukabadina, kaneesam hyscooley chaduvu kuudaa iddaramuu poorticheyakapoyinaa... athanitho poliste nenentha merugu! neeneemaatram sthitimantunni kagaliganante ippatiki moodusaarlu dubi velliravadame kaaranam.
kashtapade panainasare, paraayidesamlo sampaadinchadam oo thrille. dabbu sampaadinchaalane naa balamaina korika padihenellugaa nannu paraayidesamlo gadipela chestondi.
nelarojulaki dubaaylo adugupettanante aidellakosari choppuna moodusarle india vachindi. vachina pratisaarii okati rennellundi tirigi dubi flite ekkadame. pillalu rajesh, nareshalu kuudaa nenu dubaaylo undagaane puttaaru. naa prameyam lekundane perigaaru. ippatikee nenu vaallaki anukoni atithine. vachi mupfai rojulaindi. maro moodurojullo tirigi flite ekkabotunnanu. naa lakshyam antaa dabbe. evariki teesiponantagaa sampaadinchaali. haayigaa enjey cheyali.
pillala pempakamlo raadha chala kashtapadutundi. kashtamante ademanta kashtamaindi kaadule. anni avasaraalakuu saripada dabbu pampistune untaanu.
poyina dafa vachinappude padilakshaltho oo mostaru bildingli konichi veslaanu. iddaru pillalaki chero selephone sahaa. raadhanu kuudaa edhee takkuva kakunda adigindalla konukkommane chebutuntaanu.
nenu chadivina middelklessa chaduvuki naa thotivaallalo evariki takkuva kakunda sampaadinchaanu. bandhuvulandarlo kuudaa aardhikamgaa nene merugga untaanu.
okarakamgaa naadi vilaasavantamaina jeevitame. kakapothe, chinnanadu naatho kalisi chaduvukunnavallalo udyogam chestunnavallu kuudaa eeroju kashtaparisthitullo batukutunnarannadi naaku teliyandi kaadu.
nenu dubi nundi vachina sandarbhamgaa monneemadhya teecharugaa panichestunna sankaram bhojananiki pilichaadu. enimidoklasu varaku athanuu naatopaatu chaduvukunnavade. kakapothe nenu antatitho chaalinchaanu. sankaram kosella chadivesadu. daamto pantulayyaadu.
ayitematram, bhojanaanikellina roju gamaninchaanugaa... inka addekompalo unde udyogam chesukuntunnadu. bharya medalo emantha bangaram ledu. naa intlo unna vastuvullo sagankuda levu. antenduku, chinnapillaliddaru intimundukochina isecreame konipettamante konenduku tatapataayinchenta ibbandikara paristhitilo neggukostunnadani vaalla samsaaram chuste telisochindi.
maa pillalaithe ardharaatri moodochinaa fasteafud centerloki velli tinostaaru. inka padotaragatanna kaaledu, maavaadu vellani restarentu ledu. adhee unnantalo prastuta maa sthiti.
paata mitratvankoddii elaaguu nenu ee sthaayiki edigaanu kabatte gurtimpugaa bhojananiki aahvaaninchaadu. nijaaniki idhi kuudaa ataniki entokonta bharam kaliginchede!
naakenduko ilanti paatamitruluu bandhuvulnee pilichi, nenu vellelopu peddaettuna yedavatri ivvaalanipinchindi.
indialo undi eedchukuntunnadaaniki nenu paraayidesamlo sampaadistuu oo velugu velugutunnadaanikii teda vaallakuu ardhamavutundi. nenu indialo unna rennelluu e panee muttukonu. naka avasaram ledu kuudaa. ikkadanta bandhuvulnee mitrulnee kalustuu enjey cheyadame. e panaina mallee dubi veshlaake. rayale laife maintainie cheyadame ikkada.
endukante batikinannaalluu e lotoo lekunda haayigaa, enjaaychestuu jeevinchaalannade naa tatvam. edhi konalanna aalochistuu kunchinchukupoyi batakadam naavallakaadu. aalochanallo undagaane ramana illu vachindi.
idhi maa puttinurainaa eevaipu raaka chalakalame ayindi. modatnundii naa bhaaryaapillalu kareemnagarelone untunnaru.
motaresikile ramana intimundu aapi aascharyapoyaanu. adhe illu... ave aanavaallu. appudeppudo padi, padihenellakritam chusina penkutillu, inkonchem shidhilamainatlu kanipinchindi tappa elanti pragatee ledu. ramanalo kuudaa elanti maarpuuledu. anthe sannagaa, adhe vaalakam. aina aahlaadamgaa unnaadu. nannu chudagaane navvutuu edurochaadu. pillalni schoolliki redy chestunna athani bharya lalita kuudaa navvutuu aahvaaninchindi intloki.
vepachettukinda baike nilipi intloki adugupettaanu. rendugadulu, varanda unna paatakaalapu penkutillu. pitraarjitamgaa vachina sontilladi. modati gadilo rendu fiberi cheyirlunte okadaanlo koorchundipoyanu. gadilo opakka chekkaballa, mancham, oo muula table fyaanu. inke vastuvuluu levu.
ramanaku iddaru pillalu. okammai, okabbai. skoolu byaagulu sardukuntune ennamaste ankulee annaru. naaku muchatesindi. naakuu iddaru magapillalu. raakadegaanii pokadaledu.
inka eerojullo sarkaaru badiki... telugu meedium chaduvulu. oollo rendu praivetu badulunna vaatiloki pampe stomata ekkadidi ramanaku? atadidi renduvela sampaadana. bharya beedeelu chudutundi.
vellabotuu naa daggaragaa vachi chinnagaa cheppindi. ema annayya eppuduu classe faste! nenu maa classelo seconde. eesaari nenu kuudaa classe fusse ravalani kashtapadi chaduvutunnanu telsa?yu
naaku aascharyamvesindi. entha vinayam pillallo. iddaruu byaagulu bhujana vesukoni pelliki veltunnanta santoshamgaa veltunnaaru skooluku.
velakuvelu feejulu katti, carporate schoollo chadivistuu, adigindalla konistuu, avasaraaniki minchinavannii samakuurustunnaa enaaduu sarigaa skooluku vellarani telsu. iddariki iddaruu dongale! teacherse nundi eppuduu complintesse. chadivedi kuudaa emeeledu. anta pedda schoolina eppuduu paasmaarkulu vachindiledu. idantaa okettaite vinayam, vidheyatalu, kramasikshana anevi machukaina levu. antenduku, tallidandrulapatla kuudaa bhayam, bhakti, gowravam e koshana levu. paiga mitimeerina pogaru. vallela daarikostaaro teliyadamledu.
snehitudi pillala vinayam, anakuva, chaduvupatla shraddha chushaka manasulo aakrosam pellubikindi. anachukoleka vellagakkaanu.
intivenaka peratlo kaasina letavankaayakuuratoe chaaru kalupukoni ramanatho kalsi chesina bhojanam chala santruptinichindi. bhojanam ayyaka varandaalone kaasta nadum valcham. rendugantala tarvaata lechi vestaanante sasemira annaariddaruu.
pillaltho kalsi saayantram bhojanam chestene asalaina bhojanamantadu ramana. adayyaka raatri undi poddunne veslaalani pattubattindi lalita.
nenokkanni yem chestaanani ramanatho kalsi bayaluderaanu marketeaku. daarlo ramanatho kaburlu vinta anubhootini migilchayi. pillaluu kutumbamtho tana anubandhaanni vivaristunte naalo edho teliyani veliti.
saayantram skoolu nundi pillalochaaru. ragane kasepu naatho skoolu kaburlu cheppaaru. aa tarvaata buddhigaa kuurchoni homvarku chesukunnaru evaruu cheppaalsina avasaram lekundane.
cheekatipadutunte andaram bhojananiki kurchunnam varandaalo. maamsaahaaramtho bhojanam. chala kashtamgaa velladeesukostunna kutumbamaina bhojanam erpaatlu maatram santruptigaa chesaru. bharya pillalatho kaburlu chebutuu, lalita kosarikosari vaddistunte naatho kalisi bhojanam chestunna ramana mukhamlooni santruptini chustunte naalo edho asantrupti.
kaavaalani aa raatri bayata varandaalo mancham veyinchukoni padukunnanu. pillaluu ramana modatigadilo padukonte lalita vantintlo padukundi. bayata challatigaaliki nenu ventane nidraloki jaarukunnaanu.
ardharaatri daatutundemo... unnattundi chatukkuna melakuva vachindi. mellagaa evevo aalochanalu musurukuntunnaayi. manasulo edho asantrupti. edho alajadi! edho kolpotunna bhavana! annee unna emilenivadi feelinge. ekkado veliti, edho lotu. maro rendrojullo prayaanam. ennaallii parugu? endaaki parugu? evarikoraki parugu? nenem cheyali?! asalu naakem kavali??
asantrupti, alajadulatho nidra eppudo dooramgaa paaripoyindi. asahanamtho porlutuu entasepu gadichindo teliyadu. lechi inti venukavaipu nadichaanu mootra visarjana kosam.rendogadi kitiki sandunundi laitu velugutuu kanipinchindi. chinnagaa lalita maatalu vinavastunnaayi. emanyayya saayamtho nuvvuu dubi velte?!yu antondi.
neninnuu pillalni eppuduu kallallo pettukuni chusukuntu undatamlo unna santrupti naaku dentlo untundi? lakshalaadi roopaayaluu vilasalakante naaku naa bhaaryaapillaluu vaalla bagogule mukhyam. naa pillala nadavadika chaduvuu naaku annitikanna mukhyim.
kehvunu. naa snehitunne chudu, tana pillalaki puttukanundi ippativaraku dooramgaane untunnadu. eppudo ayidellakosari alaa atithilaa vastaadu, vestaadu. pillaltho anubandham, prema etla erpadutundi? pillalaki emem samakurcham annadikaadu... vaallatho entha samayam gaduputunnam annadi mukhyam. adeegaaka pillalaku avasaraanikiminchi vilaasaalu kalpinchi, tandri daggarundi niyantrinche avakaasam lekapothe kachitamgaa adupu tapputaaru. alaantivaallaku manchi maryada paddhatuluu jeevitamuu daani viluwa yem telustaayi? kutumbaaniki dooramgaa undi lakshalu sampaadinchinaa... ikkada bharya pillaltho kolpoyedi antaku padiretlu ekkuva. nenadi kolponanduku chala santoshamgaane unnanu antuu lalita mohanni tana moham paiki laakkunnaadu. nenu chatukkuna kitiki daggarnunchi pakkaki
jarigaanu. vachi manchammeeda kurchunna ramana matale chevilo maarumogutunnaayi. evevo aalochanalu. kasepatiki... naa manasu poralapai kammukunna manchu vidipotunnatlanipim. nemmadinemmadigaa sandigdhata tolagipotu repati veluguku oka spashtata erpadutunte... migilina jeevitaanikainaa asalaina artham dorikinatlanipinchinda.
nenem cheyalo, naakem kaavaalo spashtamaindi. nirnayam balapadindi. mellagaa manchammeeda venakku vaalaanu. aandolana tolagi manasu relaxee avtunte... haayigaa nidraloki jaarukunnaanu.