'అజ్ఞానం' అంటే 'ఈ ప్రపంచాన్ని నడిపిస్తున్నది దైవం' అనే సత్యాన్ని తెలుసుకోలేకపోవడం. ఈ సత్యం తెలియకపోవడం వల్లనే మనుషులు తప్పుడు మార్గాల్లో పడుతున్నారు. దైవం పట్ల తమ విశ్వాసాన్ని పెంచుకోలేకపోతున్నారు. దైవానికి దగ్గర కాలేకపోతున్నారు. అజ్ఞానం అనే చీకటి ఎన్నో ప్రలోభాలను కలిగిస్తుంది. ఎన్నో సుఖాలను చూపిస్తుంది. ఆలోచనలనూ, అంతఃకరణనూ కప్పేస్తుంది. వెలుగును చూడాలనే ఆలోచన లేకుండా చేస్తుంది. ప్రస్తుత స్థితే సుఖంగా, సంతోషంగా ఉందనే భ్రమ కలిగిస్తుంది. లోకంలో ప్రతిరోజూ సూర్యుడు ఉదయిస్తాడు. అస్తమిస్తాడు. సూర్యుడు అస్తమించిన తరువాత లోకమంతా చీకటై పోతుంది. మళ్ళీ సూర్యోదయం వరకూ ఆ చీకట్లు లోకాన్ని ఆక్రమిస్తాయి.
అయితే, అజ్ఞానం ఆక్రమించిన మనిషి జీవితం ఇలా ఉండదు. అది పూర్తిగా చీకట్లోనే ఉంటుంది. ఒకసారి 'జ్ఞానం' అనే దీపాన్ని హృదయంలో వెలిగించుకున్న తరువాత ఇక చీకటికి అవకాశం ఉండదు. హృదయం ఎల్లప్పుడూ వెలుగులతో నిండి ఉంటుంది. ఆ వెలుగు ఎక్కడుంటుంది? దాన్ని జీవితంలోకి ఎలా తెచ్చుకోవాలి? హృదయంలో దాన్ని ఎలా నిలుపుకోవాలి?
''ఈ లోకానికి నేను వెలుగును'' (యోహాను 8:12) అని ఏసు ప్రభువు స్పష్టంగా ప్రకటించాడు. మరి ఆ వెలుగును అందుకోవడం ఎలా? ''నన్ను అనుసరించిన వారు ఎన్నడూ అంధకారంలో నడవరు. వాళ్ళకి జీవాన్ని ఇచ్చే వెలుగు వారికి ఉంటుంది'' అని కూడా ఆయన స్పష్టం చేశాడు. విశ్వానికి వెలుగైన దైవ కుమారుడి దారి నుంచి వేరు పడినవారు, దూరమైనవారూ చీకటిలోనే మిగిలిపోతారు.
నిర్లక్ష్యంతో, అవివేకంతో చీకటిలోనే మిగిలిపోవాలనుకొనేవారికి చివరికి మిగిలేది నిస్సహాయత, నిస్పృహ మాత్రమే. సముద్రంలో ఉన్న నావ సురక్షితమైన ప్రయాణం కోసం చుక్కానిని అనుసరించినట్టు జీవితాన్ని సురక్షితంగా సాగించడానికి ఏసు ప్రభువును దారి దీపంగా చేసుకోవాలి. ఆయన తన జీవితం ద్వారా, బోధల ద్వారా చూపించిన మార్గాన్ని అనుసరించాలి.
'agnaanam' ante 'ee prapanchaanni nadipistunnadi daivam' ane satyaanni telusukolekapovadam. ee satyam teliyakapovadam vallane manushulu tappudu maargaallo padutunnaru. daivam patla tama vishwaasaanni penchukolekapotunnara. daivaniki daggara kaalekapotunnaaru. agnaanam ane cheekati enno pralobhaalanu kaligistundi. enno sukhaalanu choopistundi. aalochanalanuu, antahkarananuu kappestundi. velugunu chudalane aalochana lekunda chestundi. prastuta sthithe sukhamgaa, santoshamgaa undane bhrama kaligistundi. lokamlo pratiroju suuryudu udayistaadu. astamistaadu. suuryudu astaminchina taruvaata lokamanta cheekatai potundi. mallee suuryoodayam varakuu aa cheekatlu lokanni aakramistaayi.
ayithe, agnaanam aakraminchina manishi jeevitam ilaa undadu. adhi puurtigaa cheekatlone untundi. okasari 'ghnaanam' ane deepaanni hrudayamlo veliginchukunna taruvaata ika cheekatiki avakaasam undadu. hrudayam ellappuduu velugulatho nindi untundi. aa velugu ekkaduntundi? daanni jeevitamloki ela techukovali? hrudayamlo daanni ela nilupukovali?
''ee lokaniki nenu velugunu'' (yohanu 8:12) ani esu prabhuvu spashtamgaa prakatinchaadu. mari aa velugunu andukovadam ela? ''nannu anusarinchina vaaru ennaduu andhakaaramlo nadavaru. vaallaki jeevaanni iche velugu vaariki untundi'' ani kuudaa aayana spashtam cheshaadu. vishwaaniki velugaina daiva kumarudi daari nunchi vaeru padinavaaru, dooramainavaaruu cheekatilone migilipotaru.
nirlakshyamtho, avivekamtho cheekatilone migilipovalanukoneva chivariki migiledi nissahaayata, nispruha matrame. samudramlo unna naava surakshitamaina prayaanam kosam chukkaanini anusarinchinattu jeevitaanni surakshitamgaa saaginchadaaniki esu prabhuvunu daari deepangaa chesukovali. aayana tana jeevitam dwara, bodhala dwara chuupinchina maargaanni anusarinchaali.