#ปรปักษ์จำนน 
#ซ่งจู่เอ๋อร์  รับบท โฉมสะคราญล่มเมือง 'เสี่ยวเฉียว' สตรีผู้ฟื้นขึ้นมาพร้อมความทรงจำสองชาติภพ เฉลียวฉลาด รู้จักประเมินสถานการณ์ อ่อนนอกแข็งใน อ่อนโยนแต่ไม่อ่อนแอ 
*Spoil เนื้อหาในนิยายบางส่วน*

เสี่ยวเฉียวตัวแข็งที่อในทันที นางสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงกระไอหนาวยะเยือกที่แทรกซึมเข้ามาเมื่อคมกระบี่แนบกับผิวเนื้อบนลำคอของตน ซึ่งเป็นความรู้สึกที่แตกต่างจากไอหนาวในอากาศโดยสิ้นเชิง นางถึงกับสูดได้กลิ่นหวานปนสนิมจางๆ เสี่ยวเฉียวรู้ว่านี่คือกลิ่นของโลหิต นางค่อยๆหันหน้ามาสบกับดวงตาของเขา

ในนั้นยังคงมีเส้นเลือดสีแดงที่เล็กละเอียดกระจายตัวอยู่ ทั้งยังแผ่ซ่านรังสีเข่นฆ่าอันบางเบาออกมา

“ข้ารู้สึกหนาวอยู่บ้าง เมื่อครู่เพียงคิดหยิบผ้าห่มมาเท่านั้น ไม่คาดว่าจะรบกวนท่าน” นางกล่าวด้วยสุ่มเสียงที่ฟังดูเยือกเย็น ทั้งที่นางแน่ใจว่าตนไม่ได้แตะถูกเขาเลยสักนิดจริงๆ

เว่ยเซ่าเพ่งมองนางชั่วอึดใจ ก่อนเบือนหน้าเหลียวมองห้องซึ่งถูกตกแต่งเป็นสีแดงไปทั่ว ชายหนุ่มคล้ายเพิ่งตระหนักอะไรขึ้นได้ เขาหลับตายกมืออีกข้างขึ้นนวดหน้าผาก ค่อยๆ ลดกระบี่ลงในที่สุด ก่อนที่สายตาจะย้อนกลับมาจับนิ่งบนตวงหน้าของเสี่ยวเฉียวโดยไม่ละวาง

**เนื้อหาตรงส่วนนี้เป็นฉากคืนเข้าหอ ที่ต่างฝ่ายต่างเพิ่งเจอกัน และแน่นอนว่าเป็นครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายที่อิพี่มันเอากระบี่จ่อคอน้อง เอาจริงนี่ถ้าฉันเป็นหมานหมานคงสติแตกไปแล้วคงกลัวแบบไม่กล้าเข้าใกล้ แต่ในแง่ของเว่ยเซ่าก็คือเข้าใจมันอยู่ ตามประสาคนระวังตัวและขี้ระแวง ความสัมพันธ์ของครอบครัวทั้งคู่มันไม่น่าบรรจบกันได้ถ้าว่าตามหลัก ตอนอ่านเล่มแรกคือกุมหัวรอเลย แต่พออ่านจริงๆสนุกจนวางไม่ลง มันมีช่วงหนักช่วงเบา อาจจะมีความสุดโต่งบ้างบางครั้งแต่สุดท้ายมันสามารถยืดหยุ่นได้**
#ปรปักษ์จำนน #ซ่งจู่เอ๋อร์