Surpriseee canımlar! Bizim yayla evi sahnesinin 3. partı geldi! #HalZey #HudutsuzSevda 

Zeynep, Halil’in sözlerinin ağırlığını ve öpücüğünün yankısını hissederek birkaç adım geri çekildi. Nefesi hala düzensizdi, ama içinde yükselen duyguları kontrol etmeye çalışarak kollarını göğsünde birleştirdi. “Böyle mi düzelteceksin her şeyi Halil İbrahim?”

Halil, olduğu yerde durarak derin bir nefes aldı. Gözleri Zeynep’ten ayrılmıyordu. “Sana hissettiklerimi söylemekten yoruldum, Zeynep. Sözcükler yetmiyor. Seni sevdiğimi nasıl anlatabilirim başka?”

Zeynep, gözlerini devirdi ama yüzündeki karışıklık saklanamıyordu. “Keşke bu kadar kolay olsa Halil İbrahim. Ben seni affetmeyi istemiyor muyum sence? Ama içimdeki bu şüpheyi, bu acıyı atamıyorum.”

Halil, bu sözleri sessizce dinledi ama gözlerindeki acı büyüyordu. Bir adım atarak Zeynep’e yaklaştı, sesi daha alçak ama daha yoğundu. “Zeynep, ben geçmişi silemem, keşke yapabilsem. Ama çabalıyorum, görmüyor musun? Bir şeylerin izlerini silmek için uğraşıyorum. Seni sevdiğimi, seni asla bırakmak istemediğimi söylüyorum. Ama sen, her seferinde duvarlarını yükseltiyorsun. Beni hayatına sokmamak için direniyorsun.”

Zeynep, kaşlarını çatıp gözleriyle ona meydan okudu. “Çünkü bana bir daha aynı şeyleri yaşatmayacağına güvenemiyorum Halil İbrahim! Sen ne kadar çabalasan da, Didem bundan sonra hep hayatımızda olacak ve sen bunu değiştiremezsin.”

Halil, bu sözler karşısında iyice sinirlenmişti. Sesini daha fazla yükselterek konuştu. “Didem’i aramıza sokup durma artık, Zeynep! Sana defalarca söyledim, Didem de bebek de senin hayatımdaki ve kalbimdeki yerini değiştiremez. Ve bu durumun seni daha fazla incitmemesi için her şeyi yaparım.”

Zeynep, gözyaşlarını saklamaya çalışarak geri çekildi. “Peki, Halil İbrahim... ya bir daha hata yaparsan? O zaman ne olacak?”

Halil, bir an sustu, derin bir nefes aldı ve gözleri Zeynep’in gözlerine kilitlendi. “Bir daha hata yapmayacağım, Zeynep. Çünkü bir daha seni kaybetmeye dayanamayacağımı biliyorum.”

Odaya bir kez daha sessizlik çökmüştü. Zeynep, gözleriyle Halil’in söylediklerini tartmaya çalışıyor gibiydi. Ama bu sessizliğin içinde bile, aralarındaki gerilim her zamankinden yoğundu.

Zeynep, Halil’in gözlerine bakarak nefesini kontrol etmeye çalışıyordu. Ama öfkesi her geçen saniye daha da büyüyordu. “Halil, bu kadar kolay olmaz. ‘Hata yapmayacağım’ demekle işler düzelmez.”

Halil, onun bu sözleri karşısında bir an durdu ama hemen toparlandı. Kaşlarını çatarak ona yaklaştı. “Zeynep, ne yapmamı istiyorsun? Sana kendimi inandırmak için ne yapayım? Söyle, bak ne istersen yapacağım, ne istersen.”

Zeynep, bir adım ileri atarak yüzüne meydan okur gibi baktı. “Bunu bana soruyorsan zaten bir şey yapma Halil İbrahim! İstemiyorum artık ya, bırak beni!”

Halil, bu sözlerin ağırlığını hissetse de, artık kendini daha fazla kontrol edemedi. Bir anda Zeynep’in bileğinden tutarak onu kendine doğru çekti. Aralarındaki mesafe tamamen kapanmıştı. “İstemiyorsun öyle mi Zeynebim? Bırakayım seni, öyle mi?”

Zeynep, onun bu kararlılığı karşısında bir an sustu ama içindeki öfke, kalbinin çarpıntısını daha da hızlandırdı. “Evet, istemiyorum! Bırak beni!”

Bu sözlerin ardından, aralarındaki elektrik bir anda zirveye ulaştı. Zeynep’in öfkesi yerini yoğun bir duygu karmaşasına bırakmıştı. Halil, onun bir şey söylemesine fırsat vermeden aniden dudaklarını onun dudaklarına bastırdı. Öpücük, yalnızca bir anlık bir tutku değil, aralarındaki tüm acının ve sevginin bir patlaması gibiydi.

Zeynep, önce direnmek ister gibi kıpırdandı ama Halil’in kararlılığı ve tutkusu karşısında bu direnişi hızla eridi. Ellerini onun göğsüne koydu, önce onu itmek ister gibi... ama sonra yavaşça onu kendine çekti. Halil, Zeynep’in bu teslimiyetini hissettiğinde, dudakları daha yoğun bir şekilde onun dudaklarına kapandı.

Odanın içinde sessizlik yerini hızlı nefes alış verişlere bırakmıştı. Halil, Zeynep’i nazik ama kararlı bir şekilde kollarına aldı, onu geriye doğru çekti, beraber kanepeye uzandılar. Aralarındaki tutku, her geçen saniye daha da yoğunlaşıyordu. Artık geçmişteki tartışmalar, acılar ve kırgınlıklar yerini tamamen bu anın büyüsüne bırakmıştı.

Halil’in dudakları, Zeynep’in dudaklarından boynuna doğru kayarken, odadaki hava iyice ağırlaşmıştı. Zeynep, bir yandan ona karşı koymak ister gibi nefes alıp veriyor, bir yandan da içinde yükselen o tanıdık hislere teslim olmamak için savaşıyordu.

“Halil İbrahim...” diye mırıldandı, sesi çatallaşmıştı ama bu sefer öfkeden değil. Ellerini Halil’in omuzlarına koydu, onu durdurmaya çalışır gibi ama gücünün büyük bir kısmı direnmekten çok uzaktı. “Bu, hiçbir şeyi değiştirmez. Beni böyle susturamazsın.”

Halil, başını kaldırarak gözlerini onun gözlerine dikti. Dudaklarının kenarında hafif bir gülümseme vardı ama bakışları kararlıydı. “Zeynebim, ben seni susturmaya çalışmıyorum. Ama sen konuşmaya devam ettikçe, seni bu şekilde durdurmak daha cazip hale geliyor.”

Zeynep, bu sözler karşısında irkilir gibi oldu ama hemen toparlandı. “Halil İbrahim, bazen beni gerçekten delirtiyorsun.”

Halil, kaşlarını hafifçe kaldırarak daha da yaklaştı, dudakları Zeynep’in kulağının hemen yanına geldiğinde alçak bir sesle fısıldadı. “Deliriyorsun çünkü seni ne kadar istediğimi hissediyorsun.”

Zeynep, yüzü kızarırken öfkesini bir kalkan gibi kullanmaya çalıştı. “Halil İbrahim, seni istemem... bu kadar basit değil. Her şeyin altında yatan sorunları unutmamı mı bekliyorsun?”

Halil, parmaklarını Zeynep’in çenesinin altına yerleştirerek yüzünü kendi yüzüne çevirdi. “Hiçbir şeyi unutmanı beklemiyorum. Ama şimdi, şu anda, aramızda olan şeyi inkâr etmeyi bırakmanı istiyorum.”

Zeynep’in nefesi kesilmişti ama bunu belli etmemeye çalıştı. “Ne yapıyorsun, Halil İbrahim? Aklından geçenleri hiç anlayamıyorum.”

Halil, hafifçe gülerek cevap verdi. “Zeynebim, her gün, her saat, benim aklımda tek bir şey var. O da sensin.”

Bu sözlerle birlikte Halil, Zeynep’in omuzlarına yavaşça dokundu, parmaklarının sıcaklığı Zeynep’in tenine işlerken aralarındaki mesafeyi tamamen kapattı. “Beni istemediğini söyle, Zeynep. Eğer buna inanabiliyorsan, şimdi burada dururum.”

Zeynep, tam bir şey söylemek üzereyken Halil’in dudakları tekrar onun dudaklarına kapandı. Bu kez öpücük, yalnızca bir yakınlık değil, aralarındaki tüm gerilimi ve tutkunun doruğunu yansıtıyordu. Zeynep, ellerini Halil’in göğsüne koymuştu ama bu kez onu itmek yerine çekiyor gibiydi.

Halil, dudakları Zeynep’ten ayrılırken nefes nefese konuştu. “Söylemediğine göre….”

Zeynep, dudaklarını aralayarak konuşmaya çalıştı ama Halil’in elleri beline doğru kayarken tüm savunmaları bir kez daha kırılıyordu. “Halil İbrahim...” dedi, ama sesi artık kararlı değil, tamamen teslimiyet doluydu.

Halil, dudaklarını tekrar onun boynuna kaydırırken alçak bir sesle fısıldadı. “Direnme artık sevgilim…”

Halil, onun bir şey söylemesini beklemeden, dudaklarını nazik ama kararlı bir şekilde Zeynep’in dudaklarına kapattı. Öpücük, yalnızca bir yakınlık değil, Zeynep’e onu asla bırakmayacağına dair bir söz gibiydi.