دوازده ماه پیش در همین جا نوشتم،که #اعتصاب پس از اجرای #قتل_حکومتی همانند نوشدارویی پس از مرگ سهراب است، در حالی که می‌توان و باید از مرحله واکنش به مرحله کنش رسید.

یعنی باید پیش از اجرای جنایت، هزینه‌ای برای حکومت ایجاد کرد تا به این نتیجه برسد که واکنش مردم پس از جنایت بسیار سهمگین‌تر خواهد بود و این ترس در وجودشان رخنه کند.
خود من نیز پیش از اجرای حکم قتل هموطنان، این درخواست را مطرح کرده بودم،اما متأسفانه موجی از تهمت‌ها و فحاشی‌ها و تهدید ها بود که به سمت من روانه شد (می‌توانید آن توییت را در همین حساب پیدا کنید).

حالا که پیش از اجرای حکم قتل حکومتی، #اعتصابات_سراسری شکل گرفته و بنا بر اخبار منتشر شده در چند رسانه، جلوی اجرای حکم ضد بشری قتل حکومتی گرفته شده است (نمی‌دانم موقت است یا دائمی، اما حداقل فرصتی ایجاد شد برای حفظ جان انسان‌هایی که زیر تیغ جمهوری اسلامی هستند)، از میان کسانی که بد و بیراه گفتند، کسی نیامد بگوید که نظر شما، هرچند به‌صورت موقت و ناچیز، در میدان عمل مؤثر بوده و سبب عقب‌نشینی جنایتکاران شده است.

من سرباز وطنم هستم و سوگند خورده‌ام که تا جایی که می‌توانم و بسته به شرایط، به هر شیوه ممکن به حفظ جان هموطنانم کمک کنم.
نه چشم به تشکر دارم و نه از فحاشی و تهمت دلسرد می‌شوم،سربازی هستم که وظیفه ام را انجام میدهم و از فدا کردن جانم نیز ابایی ندارم.

دو توصیه از این سرباز :

1.اگر کنشی موفقیت‌آمیز انجام گرفت، از آن به عنوان ابزاری برای سرزنش دیگران استفاده نکنیم.
در عوض، تلاش کنیم آن را فراگیر کرده تا حکومت بیشتر در استیصال و ضعف فرو رود. 
هدف، انسجام بیشتر مردم و تقویت مبارزان است، نه دامن زدن به اختلافات.

2.هرگاه هموطنی زیر تیغ حکم قتل حکومتی قرار گرفت، نباید کاری کنیم که حکومت چهارپایه زیر پای آن فرد را با خیال آسوده‌تر کنار بزند و به احکام ضد بشری و بیدادگاه آن مشروعیت ببخشیم.

ما همه ایرانی و هموطن هستیم و این همبستگی را مردم بارها نشان داده‌اند در سیل، زلزله، و مصیبت‌های دیگر، دیده‌ایم که چطور هموطنان پشت هم می‌ایستند و به یکدیگر کمک می‌کنند این همبستگی ارزشمند را باید حفظ کرد و تقویت نمود.
#پخشان_عزیزی
#نه_به_قتل_حکومتی