#shortstory

                  నవ్వుల సవ్వడి 

పెళ్లి చూపులకి రమ్మని బెదిరింపులు. అవసరమైతే రౌడీలని పెట్టించి కొట్టించి మరీ పెళ్లి చేస్తానన్నాడు మా నాన్న. సక్సెస్ లేని నా జీవితానికి పెళ్లి ఎందుకన్నాను, పెళ్లి చేసుకుంటే సక్సెస్ అదే వస్తుందని మా అమ్మ నమ్మకం దాని వల్ల చాలా గట్టిగానే అందరూ కలిసి నా మీద ఒత్తిడి తెచ్చి నన్ను పెళ్లి చూపులకి బైలుదేరెలా చేశారు.

నా ఆశలన్నీ ఆవిరైపోయి, చేసిన అన్ని ప్రయత్నాలలో ఓడిపోయి అలిసిపోయి పడుకుండి పోయిన నా చెవులకి, అటు పక్క పల్లీలు అమ్మేవాడు, ఇటు పక్క చాయ్ అమ్మేవాడు ఇంకోపక్క సమోసాలు అమ్మేవాడు ఇంకో పక్క ట్రైన్ బయలుదేరుతుందన్న అనౌన్స్మెంట్, ప్రయాణికులు బుక్ చేసుకున్న బెర్తుల కోసం పడే హడావిడి. అన్ని శబ్దాలు ఒకే సారి నా మీద కక్ష కట్టినట్టున్నాయి, నా నిద్ర చెడింది.

ట్రైను ఏ స్టేషనులొ ఆగిందో కానీ కళ్ళు మూసుకునే అన్నీ వింటూ ట్రైన్ ఎప్పుడు కదులుతుందా అని అసహనంగా ఎదురు చూస్తున్నాను. ఇంతలో నా చెవులకి ఎవరో నడుస్తున్న గజ్జల సవ్వడి వినిపించింది, ఆ సవ్వడి వెనకాలే ఒక నవ్వు వినిపించింది.

నా చెవులు మిగతా శబ్దాలన్నిటిని పెడచెవిన పెట్టి ఆ నవ్వు మాత్రమే వింటుంది. నా బెర్త్ ముందే అనుకుంటా నలుగురి గొంతులు వినిపిస్తున్నాయి, ఆ నలుగురిలో ఒక్కరి నవ్వు మాత్రమే నా మనసు పదే పదే వినాలని కోరుకుంటుంది.

మనసులో ఎలా ఉందంటే "నవ్వు... నవ్వు... ఇంకా గట్టిగా నవ్వు...." అని చెపుతున్నట్టు.

కొంత సేపటికి ఆ తీయటి తేనె వంటి గొంతు నుంచి కొన్ని ముత్యాల్లాంటి మాటలు వింటున్న నాకు నిద్ర వచ్చేస్తుంది. ప్రశాంతమైన ఆ గొంతు వెనుక ఎంతో నిజాయితీ, కల్లా కపటం తెలియని తనం నాకు తెలుస్తూనే ఉన్నాయి.

కళ్ళు తెరిచి చూసి తను బాగున్నా బాగాలేకపోయినా పరవాలేదు కానీ ఎక్కడ తనని ప్రేమిస్తానేమో అని భయపడి అలానే కళ్ళు మూసుకున్నాను. అస్సలు తిరగలేదు కూడా

సక్సెస్ లేని నాకు ప్రేమించే హక్కు లేదని నా నమ్మకం కానీ ఇప్పుడు అది ఏ కోశానా అర్ధవంతంగా కనిపించటం లేదు, ఇన్ని రోజులు నేను నమ్మిన నమ్మకం పిచ్చిదిగా తోచింది.

నిద్ర లేచిన తరువాత కూడా నా బెర్త్ నుంచి నేను కిందకి దిగలేదు. ఆలోచిస్తుండగా ట్రైన్ నేను దిగాల్సిన స్టేషనులో ఆగింది లేచి నా బ్యాగు తీసుకుని అటు వైపు చూడకుండానే తల వంచుకుని బైటికి వచ్చేసాను, అస్సలు ఆ గొంతు యజమాని ఏ వయసు, ఎలా ఉంటుంది ఇవేమి నా ఆలోచనల్లో లేవు. అస్సలు ఉందో లేదో కూడా తెలీదు, నాకామె గొంతు వినిపించలేదు. పెళ్లి చూపులు చూడటానికి వెళ్లాను.

ఇంట్లోకి వెళ్లి కూర్చున్నాను, అమ్మాయిని చూడనైనా చూడలేదు కానీ నా మనసులో ఇంకా ఆ నవ్వు గొంతు కోసం చిన్నపిల్లాడు గాలిపటం పట్టుకుని పరిగెడుతున్నట్టు ఇంకా పరిగెడుతూనే ఉంది.

ఇంతలో అందరూ నవ్వడంతొ తల ఎత్తాను, ఆశ్చర్యమేసింది, ఎందుకంటే ఇంత మంది నవ్వులలో నాకు నచ్చిన ఆ నవ్వు వినిపిస్తుంది, ఎవరిదా అని చుట్టూ చూసాను నా చూపులు అందరినీ వెతికి చివరికి పెళ్లి చూపులకి చూడటానికి వచ్చిన అమ్మాయి దెగ్గర ఆగిపోయాయి.

మా ఇద్దరి కళ్ళు కలుసుకున్నాయి, అంతే మరొకసారి ఓడిపోయాను సిగ్గు ఎగ్గూ వదిలేసి ఏ పెళ్లి ఐతే వద్దని గొడవ గొడవ చేసానో చివరికి మా ఇంట్లో వాళ్ల అందరి కాళ్ళు పట్టుకుని మరీ పెళ్లి చేసుకున్నాను.

ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా శోభనం గదిలో కళ్ళు మూసుకుని పడుకున్న నాకు, మళ్ళీ తను గదిలోకి వస్తూ సిగ్గుతో కూడిన నవ్వుని తెచ్చింది.

లేచి కూర్చున్నాను  మనసులోని నా నవ్వుని తనతో పంచుకోడానికి.

❤️
#shortstory