ভাৰতত পতিতাবৃত্তি () আইনসন্মত। কিন্তু এই সংক্ৰান্তত কিছু কাৰ্য-কলাপ, যেনে প্ৰকাশ্য স্থানত পতিতা নিয়োগ কৰা, পতিতালয়ৰ আশেপাশে ঘূৰি ফুৰা, পতিতালয় চলোৱা, হোটেলত পতিতাবৃত্তি চলোৱা, শিশু পতিতাবৃত্তি, কূটনীতি কৰা, পতিতাৰ দালালী কৰা আইনমতে অপৰাধ। মুম্বাই, দিল্লী, চেন্নাই আৰু কলকাতা চহৰকে ধৰি বহু ঠাইত অবৈধ পতিতালয় চলাই থকা হৈছে। UNIDS-এ ২০১৬ চনত কৰা এটা হিচাপ অনুসৰি ভাৰতত ৬,৫৭,৮২৯ গৰাকী পতিতা দেশখনত আছে।

ইতিহাস

তৱাইফসকল গণিকা আছিল, যি বিশেষকৈ মোগল যুগত ভাৰতীয় আভিজাত্যৰ খোৰাক আছিল। সংগীত, নৃত্য (মুজ্‌ৰা), থিয়েটাৰ আৰু উৰ্দু সাহিত্য পৰম্পৰাত তেওঁলোকে উৎকৰ্ষ অৰ্জন কৰিছিল আৰু এইবোৰ ক্ষেত্ৰলৈ প্ৰভুত অৰিহনা যোগাইছিল আৰু শিষ্টাচাৰৰ এক প্ৰতিভূ আছিল। তৱাইফসকল ১৬শতিকাৰ পিছৰে পৰা চলি অহা পৰা মোগল দৰবাৰী সংস্কৃতিৰ এক উত্তৰ ভাৰতীয় প্ৰতিষ্ঠান আছিল আৰু আনকি ১৮শতিকাৰ মধ্যভাগত মোগল শাসন দুৰ্বল হৈ অহাৰ পিছতো ই অধিক বিশিষ্টতা অৰ্জন কৰিছিল। পৰম্পৰাগত সংগীত আৰু নৃত্যৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ তেওঁৰ বিশিষ্ট অৱদান আছে।

গোৱা পৰ্টুগীজসকলৰ ১৬শতিকাৰ প্ৰতিষ্ঠা এখন উপনিবেশ আছিল আৰু পৰ্টুগীজ দাসসকল পৰ্টুগীজ দূৰ্গৰ এক শক্তিশালী সম্প্ৰদায় আছিল। ১৬শতিকাৰ শেষভাগত আৰু ১৭শতিকাত পৰ্টুগীজসকলে জাপানী দাসৰ ব্যৱসায়ত জড়িত আছিল। তেওঁলোকৰ দক্ষিণ এছিয় নাবিকসকলে গোৱালৈ জাপানী দাসৰ সৰবৰাহ কৰিছিল আৰু এইসকলৰ মাজত যুৱতী মহিলা আৰু ছোৱালী আছিল, যাক যৌনদাসী ৰূপে অনা হৈছিল। জনপ্ৰিয় নৃত্যৰ এক লোভনীয় শৈলী নাচ (nautch) সংস্কৃতি মোগল যুগৰ শেষৰ ভাগত আৰু ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ শাসনৰ সময়চোৱাত প্ৰভাৱশালী হৈ উঠিছিল। ১৮শতিকাৰ শেষভাগ আৰু ১৯শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ কোম্পানীৰ শাসনৰ আৰু পৰৱৰ্তী ব্ৰিটিছ ৰাজৰ কালচোৱাত ব্ৰিটিছ সৈন্যসকলৰ বাবে ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত কিছুমান পতিতালয় স্থাপন হৈছিল। ইয়ালৈ ভাৰতৰ গাঁৱৰ দুখীয়া ছোৱালীবোৰক ইয়ালৈ অনা হৈছিল আৰু সৈন্যসকলে তেওঁলোকক পোনপতীয়াকৈ মূল্য পৰিশোধ কৰিছিল। মুম্বাইৰ নিষিদ্ধ পল্লি এই সময়তে গঢ় লোৱা। ভাৰতৰ বহুতো দেশীয় ৰাজ্যৰ শাসকে ১৮৬০ৰ দশকৰ পূৰ্বে পতিতাবৃত্তিৰ বিষয়ে নীতি তৈয়াৰ কৰিছিল। ব্ৰিটিছ চৰকাৰেও এৰাব নোৱাৰা বিষয় হিচাপে পতিতাবৃত্তিক নিয়ন্ত্ৰিত কৰিবলৈ সেনানিবাস আইন, ১৮৬০ গৃহীত কৰে। সেনানিবাস আইনখনত ব্ৰিটিছ সেনাভিত্তিক পতিতাবৃ্ত্তিক সুসংহত কৰাৰ কিছু ব্যৱস্থাৱলী আছিল। যেনে ১০০০ ব্ৰিটিছ সেনাৰ এটা ৰেজিমেণ্টৰ বাবে চকলাজ নামে জনাজাত এখন পতিতালয় থাকিব, য’ত ১০জনীৰ পৰা ১৫জনীহে পতিতা থাকিব পাৰিব। তেওঁলোকক সেনা বিষয়াৰ দ্বাৰা অনুজ্ঞাপত্ৰ দিয়া হৈছিল আৰু তেওঁলোকে কেবল ব্ৰিটিছ সেনাৰ সৈতে যৌন-সম্পৰ্ক স্থাপন কৰাৰ বাধ্য-বাধকতা আৰোপ কৰা হৈছিল। ঊনবিংশ আৰু বিংশ শতিকাত ব্ৰিটিছ সেনা আৰু স্থানীয় লোকৰ চাহিদা পূৰণৰ বাবে হাজাৰ হাজাৰ মহিলা-যুৱতী ইউৰোপ মহাদেশৰ পৰা ভাৰতলৈ সৰবৰাহ কৰা হৈছিল।
ভাৰতত পতিতাবৃত্তি