আৰ্টোৰ শ্ব'পেনহাৱাৰ (( , ) ঊনবিংশ শতিকাৰ এগৰাকী জাৰ্মান দাৰ্শনিক। তেওঁৰ আতাইতকৈ ইখ্যাত কৰ্ম হ'ল ১৮১৮ চনত প্ৰকাশিত আৰু ১৮৪৪ চনত বিস্তাৰিত দ্য ৱৰ্লড এজ ৱিল এণ্ড ৰিপ্ৰেজেণ্টেশ্যন। এই কৰ্মত তেওঁ দৃশ্য জগতক এক অন্ধ তাত্ত্বিক ইচ্ছাৰ ফল বুলি যুক্তি দাঙি ধৰিছে।

দৰ্শন
ইমানুৱেল কাণ্টৰ অতীন্দ্ৰিয় আদৰ্শবাদৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি শ্ব'পেনহাৱাৰে এক নাস্তিক অধিবিদ্যা আৰু নৈতিক ব্যৱস্থাৰ সৃষ্টি কৰিছিল যি সমকালীন জাৰ্মান আদৰ্শবাদৰ বিপৰীত আছিল। তেওঁ এনে প্ৰথম পাশ্চাত্য দাৰ্শনিকৰ অন্যতম যিয়ে ভাৰতীয় দৰ্শন আৰু বৈৰাগ্য, আত্মনৰ অস্তিত্বহীনতা আৰু জগত-যে-মায়া সেই ধাৰণাক সঁহাৰি জনাইছিল। তেওঁৰ কৰ্মক দাৰ্শনিক নিৰাশাবাদৰ উদাহৰণ বুলি কোৱা হয়।

প্ৰভাৱ
তেওঁৰ জীৱিতাৱস্থাত তেওঁৰ চিন্তাই বিশেষ সঁহাৰি লাভ নকৰিলে। কিন্তু তেওঁৰ মৃত্যুৰ পাছত দৰ্শন, সাহিত্য আৰু বিজ্ঞানত ভালেমান প্ৰভাৱ দেখা গ'ল। বৈৰাগ্য, নৈতিকতা আৰু মনোবিজ্ঞানৰ ওপৰত তেওঁৰ লেখে অনেক চিন্তাবিদক প্ৰভাৱিত কৰিছে। এমিল কিয়'ৰিয়ান, ফ্ৰিড্ৰিখ নিৎজে, লুডৱিগ ৱিৎজেনষ্টাইনৰ দৰে দাৰ্শনিক, আৰৱিন শ্ৰ'ডিঙাৰ, এলবাৰ্ট আইনষ্টাইনৰ দৰে বিজ্ঞানী, কাৰ্ল য়ুং, চিগমাণ্ড ফ্ৰয়ডৰ দৰে মনোবিজ্ঞানী, লিয়' টলষ্টয়, হাৰ্মান মেল্ভিল, থমাচ মান, হাৰ্মান হেচে, মাচাড' ডে আছিছ, জৰ্জ লুই বৰ্জেছ, মাৰ্চেল প্ৰাউষ্ট, চেমুৱেল বেকেটৰ দৰে লেখক আৰু ৰিচাৰ্ড ৱেগ্নাৰ, য়হানেছ ব্ৰামছ, আৰ্ণল্ড শ্বৱেনবাৰ্গ আৰু গুষ্টাভ মাহ্লেৰৰ দৰে সুৰকাৰক তেওঁ প্ৰভাৱিত কৰিছে।
আৰ্টোৰ শ্ব'পেনহাৱাৰ