O Mesón de Ligüerre ye una aldeya aragonesa d'o municipio de l'Abizanda, en a provincia de Uesca y a comarca de Sobrarbe. A suya población yera de 3 habitants en 2016.

Yera una aldeya de Ligüerre d'a Cinca, naixida en a carretera tradicional que une Balbastro con l'Aínsa, en a que se brindaba servicios a os viachers a piet de carretera. Se troba a 2 km de Ligüerre.

Cheografía

O Mesón de Ligüerre se troba en a ribera d'o río Susía, en o zaguer trampo d'antes que desemboque en l'pantano de o Grau, en a man solana de o tozal de Sant Mitier. Cuan o pantano ye altero, l'augua d'a coda gosa penetrar dica debaixo d'o puent d'a carretera, a ran de lugar. No ye adintro d'a valle d'a Cinca porque a parte a on ye se troba deseparada d'o corso d'ixe río por o tozal de Sant Mitier.

Atraviesa o nuclio un troz de l'antiga carretera Balbastro-l'Aínsa, en una curva d'a cual se trobaba o Mesón. A carretera actual, l'A-138, esnaviesa bels metros por difuera de lugar.

Estructura urbana

Forman o nuclio tres edificios, un por cada costau de a chuntura d'a carretera de Ligüerre con l'antiga carretera Balbastro-l'Aínsa. Con a cesión d'os edificios y terrenos a'l sendicato UGT, en os anyos 1980, os edificiós se recontruyón y se plantificón ta que fuesen a dentrada d'o complexo vacacional de Ligüerre d'a Cinca, a piet de carretera porque o lugar ye un poquet mas luent, y se les i adhibió un cámping.

Una d'as casas ye l'antiga masadería, reconvertida en albergue. Adebant d'ella i ha la recepción d'o complexo vacacional de Ligüerre, que tamién ofreix servicios de bar. A tercer construcción ye l'antiga ferrería, reconvertida en un centro social.

Historia
O Mesón de Ligüerre naixió, probablement y como o suyo nombre indica, como un mesón en a carretera d'entre Balbastro y l'Aínsa, a on que se daba servicio a os viachers. Pendeba de l'achuntamiento de Ligüerre, a suya cabecera tradicional.

Dende meyanías d'o sieglo XX, a progresiva motorización d'os transportes fizo que, cada vegada, a chent precisase menos paradas y hospedaches en a carretera, por o que o Mesón fue cayendo de fumo. En a decada de 1960, a expropiación d'o nuclio de Ligüerre, con vistas a la inauguración d'o pantano de o Grau, fizo que as casas se zarrasen definitivament. A Confederación Hidrografica de l'Ebro s'expropió os edificios y as fincas agricolas, por o que a partir d'alavez fizon parte d'o patrimonio de a Confederación.

Dende 1986, en que a Confederación Hidrografica fizo efectiva a cesión d'os terrenos a la Unión General de Trabajadores, en o Mesón de Ligüerre s'ha feito obras d'adecuación d'os edificios, que no se trobaban en estau tan ruinoso como beluns en Ligüerre, ta adaptar-los a la suya función actual.

En l'actualidat, o Mesón cuenta con un cámping de 150 parcelas, bungalows y servicios, un albergue-fonda, con habitacions, un bar restaurant y un centro social.

Demografía

Imáchens

Fiestas
15 d'agosto, Fiesta Mayor fendo-le honras a l'Asumpción de María, que tradicionalment se celebraba en chunto con os habitants de Ligüerre.
Mesón de Ligüerre