கவிதையை. அற்புதமான கவிதை. ஒவ்வொரு வார்த்தையும் வைரத்தோட்டில் கற்கள் பதித்த மாதிரி இருந்தது. அதில் சில வார்த்தைகள் ரத்னாவிடம் ஏதோ விதமான மயக்கத்தை ஏற்படுத்திற்று. அந்த வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தி ஒரு பட்டாடையை வருணித்தால் வர்ணனை மிக அற்புதமாய் அமையும் என்று அவளுக்குத் தோன்றிற்று. அந்த வருணனையை அன்றே அப்போதே அம்புவுக்கு எழுதுவதை அவளால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. " பொல்லாத பொறிதான் அது ” என்று ரத்னாபாய் முணுமுணுத்தாள். “ அது சரி , எடுக்காத சேலையை எடுத்ததாக நான் ஏன் சொல்லுகிறேன். எதற்காக ? ரத்னா , சொல்லு , எதற்காக