நெருப்புப் பெட்டியையும் எடுத்தார் சின்னக் கோனார். " அவுரு எப்பவோ போயிட்டாரே " என்று திண்ணையிலிருந்தபடியே வீட்டிற்குள் தன் குடுமித் தலையை நீட்டி புழக்கடை வாசல் வழியே நிலா வெளிச்சத்தில் தெரியும் தோட்டத்துக் குடிசையைப் பார்த்தான் தம்பையா. தம்பையா சின்னக் கோனாரின் செத்துப் போன ஒரே மகள் , அவர் வசம் ஒப்புவித்து விட்டுப்போன , சோகமும் ஆறுதலும் கலந்த அவள் நினைவு ! தாயில்லாக் குழந்தை என்பதனால் , குடும்பத்திலுள்ள எல்லோரின் அன்புக்கும் பாத்திரமாயிருந்தான் தம்பையா. அவனும் மற்றக் குழந்தைகள் போல் அல்லாமல் அறிவும் அடக்கமும்