அந்த முப்பது நாட்களுக்காகத்தான் வரும் முழுமைக்கும் வாழ்கிறார் கிழவர். " பாபு "... என்று நினைத்த மாத்திரத்தில் அவரது குருட்டுக் கண்கள் இடுங்கி கன்ன மூலங்களில் வரி வரியாய்ச் சுருக்கங்கள் விரிய பொக்கை வாய்ப் புன்னகையுடன் நீண்ட மோவாய் சற்றே வானை 154 நோக்கி வாகாகி நிமிரும் ; இருளடித்த பார்வையில் ஒளி வீசும் புகைமண்டலமொன்று உருவாகி அதில் பாபுவின் தோற்றம்... கொஞ்சும் மழலையுடன் , குலுங்கும் சிரிப்புடன் , குளிர்ந்த ஸ்பரிசத்துடன் தெரியும்... அந்த உருவம் கனவில் வருவதுபோல் அவரிடம் தாவிவரும்.... எத்தனையோ முறை தன்னை மறந்த