நாசுக்கும் எனக்குச் சிறிது ஆறுதலைக் கொடுத்தன. நான் , முன்பு அவள் காது கேட்கச் சொன்னவற்றை நினைத்துக் கொண்டபோது , என்னையே நான் வெறுத்துக் கொள்ளாதபடி , அவள் புதுத் தோற்றம் ஆறுதல் கொடுத்தது. முழு வேகத்தோடு அவளை வெறுத்தேன். ஆனால் அவள் கடவுளின் முன்பு தியானத்தில் நிற்கும்போது தன்னுடைய மேற்பூச்சை அறவே அழித்து விட்டாள். கடவுளின் முன்பு மனிதர்கள் எவ்வளவு எழில் கொள்ள முடிகிறது , எத்தகைய மனக்கிளர்ச்சிக்கு உடன்படுதல் முடிகிறது என்பதை அப்போது நான் உணர்ந்தேன். ` அவள் தியானத்தின் மகிமை என்னைப் பைத்தியமாக்கிவிட்டது.