வாழைத்தண்டு போல் நீண்ட கரங்களால் அவள் என்னை அணைக்கப் போகிறாள். நான் அழப் போகிறேன் உரக்க. அம்மாவின் கூந்தலில் விரல்களைத் துளைத்துப் பெருத்த கேவல்களுடன் அழப் போகிறேன். அம்மா என்னைப் பார்க்கிறாள். நான் ஒரு கணம் அவள் கண்முன் ராதுவாய் மாறுகிறேனா என்று தெரியவில்லை. " உனக்கு இந்த இழவுக்கு என்னடீ அவசரம் ? இதுவேற இனிமே ஒரு பாரம் " சுளீரென்று கேள்வி. யாரைக் குற்றம் சாட்டுகிறாள் ? ஒலியில்லாக் கேவல்கள் நெஞ்சை முட்டுகின்றன. அம்மாவின் உதடுகளும் , நாசியும் , நெற்றிக் குங்குமமும் , மூக்குப் பொட்டும் , கண்களும் ரத்த நிற