முகம்தான் எப்படிச் சிவந்து பழுத்தது. தொண்டை புடைக்க உறுமியப்டி அதைப் பிய்த்து வீசினார். “ “ கொஞ்சிக் குலாவி குழந்தையை அலியாகவா ஆக்குகிறாய் ? பீலியும் மலரும்... ” என்று கத்தினார். ஆங்காரமும் ஏமாற்றமுமாக , “ பீலி சூடியவர்களெல்லாம் அலிகள் என்கிறீர்களா ? " என்றேன். கையை ஓங்கியபடி வந்தார். “ நல்லது. கை எதற்கு , காண்டீவத்தையே எடுங்கள். அதுதான் புருஷ லட்சணம் ” என்றேன். கதவை ஓங்கி உதைத்தபடி அந்தப்புரத்தை விட்டு வெளியேறினார். வெளியே புரவிமீது சம்மட்டி விழும் ஒலி கேட்டது. அது கனைத்துக் கூவியபடி கல்தளத்தில் தடதடத்து