குழந்தை மாதிரி அடிக்க வீட்டுக்குப் போக வேண்டும் என்று வனை நச்சரிக்கவும் பயமாயிருக்கிறது. தன்னை அந்த பஸ் ஸ்டாண்டில் தனிமையில் விட்டுவிட்டுப் போனாளே , அவளைப் பற்றிய நினைவும் , அவள் தன் கன்னத்தைக் கிள்ளியவாறு சொல்லிவிட்டுப் போனாளே அந்த 118 வார்த்தைகளும் இப்போது அவள் நினைவுக்கு வருகின்றன : “ சமத்தா ஜாக்கிரதையா வீட்டுக்குப் போ. " நான் இப்ப அசடாயிட்டேனா ? இப்படி முன்பின் தெரியாத ஒருத்தரோட கார்லே ஏறிண்டு தனியாகப் போறது தப்பில்லையோ ?.. இவரைப் பார்த்தால் கெட்டவர் மாதிரித் தெரியலியே ? என்ன இருந்தாலும் நான்