மூடித் திறந்தன. மீண்டும் தெரிந்த அந்த உருவத்தைக் கண்டு அவர் வியந்தார். " குருடரான பக்த சேதா தம்பூரை மீட்டிக் கொண்டு பாடும்போது அவரது இசையில் கட்டுண்ட பரந்தாமன் பாலகிரு.ணன் வடிவமாய் அவர் அறியாமல் அவரெதிரே அமர்ந்து கேட்பானாமே , அந்த மாய லீலைக் கதை அவர் நினைவுக்கு வர , கிழவரின் உதடுகளில் மந்த.மான ஒரு புன்னகை தவழ்ந்தது. ” பாபூ ! " " பாபு இல்லே தாத்தா , நான் தான் தம்பையா. " " தம்பையாவா ?... நீ எங்கே வந்தே இந்த இருட்டிலே ? " " பாபு நாளைக்கி வருவானில்லே தாத்தா ?... நீ அதுக்குத் தானே முந்திரிக்கொட்டை சுடறே ?...