போகுமுன் ஒரு நாளாச்சு என்ற கணக்கிட்டுக் கொண்டு படுத்தான். ஒவ்வொரு தினமும் ரப்பர் மிட்டாய் மாதிரி நீண்டது. நான்காம் நாள் காலை தவசிப் பிள்ளை காய்கறி நறுக்கிக் கொண்டிருந்தான். லிங்கங் நின்றான். முற்றிலும் எதிர்பாராமல் கட்டி தவசிப்பிள்ளைக்குக் கனவா என்று கூடத்தோன்றி விட்டது. “ என்ன , லிங்கங் கட்டியா ? " “ பின்னே ? ” " அதுக்குள்ளார வந்துட்டியே ? " " என்று கேட்டுக் கொண்டே லிங்கங் மேலும் கீழும் பார்த்தான். கைம்பெண் கழுத்துப் போலிருந்தது. “ என்ன பண்டாரம் , லிங்கம் சங்கிலி ஒண்ணையும் காணோமே ? " " ஆமாம் " " எங்கே ? "