விளக்கின் மங்கிய வெளிச்சத்தில் தன் அருகே குள்ளமாய் குழந்தை மாதிரி நின்றிருக்கும் அவளைப் பார்க்கும்போது அவன் தன்னுள்ளே தன்னையே நொந்து கொள்கிறான். தனக்கிருக்கும் அளவிறந்த சுதந்திரமே எவ்வளவு கேவலமான அடிமையாக்கி இருக்கிறது என்பதை அவன் எண்ணிப் பார்க்கிறான். “ ஆம். அடிமை ! - உணர்ச்சிகளின் அடிமை ! " என்று அவன் உள்ளம் உணருகிறது. அவன் அவளிடம் ரகஸியம் போல் கூறுகிறான் : “ ஐ ஆம் ஸாரி ! " அவள் அவனை முகம் நிமிர்த்திப் பார்க்கிறாள்... ஓ ! அந்தப் பார்வை ! 124 அவளிடம் என்னவோ கேட்க அவன் உதடுகள் துடிக்கின்றன. “ என்ன.. ” என்ற