சோழ சரிதை ' போன்ற நாடகங்கள் இருந்தமை பிற்காலச் சோழர் காலத்தில் நாடகக்கலை சிறந்திருந்ததைக் காட்டுகிறது. 18 - ஆம் நூற்றாண்டில் அருணாசலக் கவிராயரின் ‘ இராம சரித நாடகமும் , ' கோபால கிருஷ்ண பாரதியின் ‘ நந்தனார் சரித்திரக் கீர்த்தனை ' என்ற நாடகமும் புகழ் பெற்றனவாகும். 19 - ஆம் நூற்றாண்டில் நாடகம் மேன்மேலும் நன்கு வளரத்தொடங்கியது. பரிதிமாற் கலைஞரின் ‘ கலாவதி ’ ‘ ரூபாவதி , ’ ‘ மானவிசயம் ’ என்னும் நாடகங்களும் ‘ நாடகவியல் ’ என்னும் நாடக இலக்கணம் பற்றிய நூலும் பெருமைப்படத்தக்கனவாகும். பேராசிரியர் சுந்தரம் பிள்ளையின் '