கேட்க ஆரம்பித்தால் தெய்வங்களே திகைத்து நின்றுவிடுவார்கள்.... " “ என் அபிமன்யு.. என் தங்கம்.. அவன் தலை பிளந்து.. என்னால் மறக்கவே முடியவில்லை தாத்தா... " என் அழுகையைப் பார்த்தபடி வியாசர் தலை குனிந்து அமர்ந்திருந்தார். பிறகு கம்மிய குரலில் “ “ நான் என்ன சொல்லுவது அம்மா ? உனக்கு ஒரு குழந்தைதான். எனக்கு... ? குருவம்சமே என் குழந்தைகளல்லவா ? வென்றதும் வீழ்ந்ததும் என் உதிரமல்லவா ? இதோ இன்ரு கங்கை அள்ளிச் செல்லும் அத்தனை ஆத்மாக்களுக்கும் பிதாமகனல்லவா நான் ? ” சட்டென்று என் மனம் சீறியெழுந்தது. ” இதோ இருக்கிறாரே ,