போலவும் புரியாமலும் கிடந்து நெருடிற்று. ” என்னடி , என்ன நடந்தது ? ஏன் இவ்வளவு நேரம் ? அழாமல் சொல்லு ” தன்மீது விழுந்து தழுவிக்கொண்டு புழுமாதிரித் துடிக்கும் மகளின் வேதனைக்குக் காரனம் தெரியாவிட்டாலும் , அது வேதனை என்ற அளவில் உணர்ந்து , அந்த வேதனைக்குத் தானும் ஆட்பட்டு மனம் கலங்கி அழுது முந்தானையோடு கண்களைத் துடைத்தவாறு மகளின் முதுகில் ஆதரவோடு தட்டிக் கொடுத்தாள் : “ “ ஏண்டி , ஏன் இப்படி அழறே ? சொல்லு ” தாயின் முகத்தைப் பார்க்க முடியாமல் அவள் தோளில் முகம் புதைத்தவாறு அவள் காதில் மட்டும் விழுகிற மாதிரி சொன்னாள்.