மனம் மீண்டும் மீண்டும் அரற்றியது. " ஐயோ எத்தனை ரத்தம் , எத்தனை ரத்தம் " வாயில் ஓசையே பிறக்கவில்லை. ரத்தப் படுக்கை. கிழவன் வாய் திறந்தது , கண்கள் வெறித்துப் போனது , நெஞ்சில் துருத்திக் கொண்டு நிற்கிறது. ரத்தம் எத்தனை பயங்கரமானது... உதடுகள் வெளூக்க.. கை கால்கள் அசைவற்றுப் போக.. அம்மா தேவை. இருட்டைக் கண்டு பயந்ததும் அணைத்து ஆறுதல் சொல்வது போல் , இந்த பயத்திலிருந்து மீள அம்மா வேண்டும் என்று மனம் ஏங்குகிறது. அம்மா ஜில்லென்று கரத்தைத் தோளில் வைத்து , " இதுவும் ஒரு அழகுதான் " என்கக் கூடாதா ? " எழுந்திரேண்டீ