சிற்றசைவு. திங்களின் நெடிய ஆயுளில் என் பெண்மை ஒற்றைப் பெருமூச்சு. காற்றின் உறக்கமாய் நானில்லை யென்ப தெதனால் ஒளியின் சுவாசமாய் நானில்லையென்பது மெதனால் , அதனால் இந்த இரவென்னை மிகப் பெரிதும் வருத்துகிறது மேலும் அதனால் அகாலத்தை தன் ஆபரணமாய்ப் பூண்ட என் நண்பன் எனை விட்டு அகன்று செல்கிறான். ரோகியிடம் மலர்களுடன் 537 நோயையும் விட்டுச் செல்லும் இரக்கமற்ற உறவினன் போல. விளையாட்டுகளின் உச்சக்கட்டத்தில் தன் நண்பனைப் படுக்கையில் அனுமதிக்கும் முகமாகக் கனவுப்பெண் கண்களை மூடிக்கொண்டு தன் வழக்கமான துயில் நிலையில் உறங்கும்