உயிருக்கு உயிராகப் பேணி வளர்த்த ஒரு கிழவியிடத்திலோ , தான் வருஷக் கணக்கில் அனுபவித்த துயரங்களைக் கண்ணீரும் கம்பலையுமாகச் சொல்லுவது 443 போலவே பேசினாள். ஒரு நீண்ட பெருமூச்சுடன் , " மங்கம்மாள் !... நீ கூட ஒரு நாள் சாப்பாடு இல்லாமெ பள்ளிக்கூடம் போனியே கண்ணு. உன் வயித்துக்குக் கூட அன்னிக்கு ஒருவாய்க் கூ u கெடைக்கல்லையே ! ( அவளுக்குக் கண்ணீர் வந்துவிட்டது. ) சாப்பாட்டுக்கே கஷ்டப்படும் போது நீ மத்தாப்புக் கேக்கலாமா , கண்ணு ? பேசாமப் படுத்துத் தூங்கு " என்று தேற்றினாள். மங்கம்மாளைப் பரிவோடு தடவிக் கொடுத்தாள். " ஒரு