பொழுது சாய்வதற்குள் ஜயத்ரதன் தலையைக் கொய்து , அதைக் காற்றில் பறக்கவைத்து , அவன் தந்தை கரங்களில் விழ வைத்து , அவர் உயிரையும் பறித்து... சூதர்கள் பரவசமாகப் பாடும் கதை அல்லவா அது ? வம்சகாதையில் ஒரு பொன்னேடல்லவா ? அப்புறம் எதற்குத் துக்கம் ? " 289 “ நீ என்னை ஏளனம் செய்கிறாய். உனக்கு மட்டும் பேரிழப்பு ஏற்பட்டுவிட்டது என்று கற்பனை செய்து கொள்கிறாய். உன்னை முக்கியமானவளாகப் பிறரிடம் காட்டிக்கொள்ள இந்த துக்க வேடத்தை மிகைப்படுத்திக்கொள்கிறாய்... " நான் அவர் கண்களை மீண்டும் உற்றுப் பார்த்தேன். “ நேற்றிரவும்