சிரித்தாள்.குடையை வச்சுட்டுப் போய்ட்டேஎன்செருப்பைக் கழற்றிப் போட்டபடி சொன்னாள். செருப்பில் விரல்கள் வழுவழுவென ஆழமாகப் பதிந்திருந்தன. பூட்டைத் திறந்து , வாசலுக்கு இடதுபுறம் இருக்கிற ஜன்னலில் கைக்குட்டைக்கு பாரம் வைத்ததுபோல் பூட்டும் சாவியும் இருக்க உட்சென்றாள். கையில் குடையோடு ஞானப்பனை பார்த்துக் கேட்டாள். “ நாற்காலி வேணுமா ? " 466 லை வேண்டாம். நேரமாச்சு. போக வேண்டியதுதான். " கவனமாகப் பூட்டை இழுத்துப் பார்த்தாள். கைக்குட்டை கீழே விழுந்திருந்தது. " நேரமாயிட்டுதுண்ணா லைட்டைப் போட்டுக்கிறது " - கைக்குட்டையை