மருந்தைக் காங்கலெ. படெச்ச கடவுள்தான் பக்கத்திலே நின்னு பாக்கணும் என்றாள் , காந்திமதி அம்மாள். காதாக , *பாத்துக் கிட்டுத்தான் நிக்காறே என்றார் கடவுள் கிராமியமாக.பாத்துச் சிரிக்கணும் , அப்பத்தான் புத்தி வரும் என்றாள் அம்மையார். கடவுள் சிரித்தார். என்று கடவுளும் கந்தசாமிப் பிள்ளையும் வாசலுக்குப் போனார்கள். அந்தச் செப்பிடுவித்தை எல்லாம் கூடாது என்று சொன்னேனே என்றார் பிள்ளை காதோடு இனிமேல் இல்லை என்றார் கடவுள். கந்தசாமிப் பிள்ளை முக்கி முனகிப் பார்த்தார் ; மூட்டை அசையவே இல்லை. நல்ல இளவட்டம் ! என்று