நாடி , வாய் , மூக்கு , கண் , நெற்றி , காது எல்லாம் தடவிப் பார்த்தார். “ எல்லாம் கணக்கா வச்சிருக்கான் " என்று சொல்லிவிட்டுச் சிரித்தார். வந்த விஷயத்தைச் சொல்ல இதுதான் சந்தர்ப்பம் என்று தோன்றிற்று. ஆனால் , கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு கை மென்னியைப் பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறது. நாக்கு புரள மறுக்கிறது. “ அம்மா... ” என்று பேச்சைத் தொடங்கினேன். ராவுத்தர் குறுக்கிட்டு , “ எப்படி இருக்கு அவங்களுக்கு உடம்பு ? " என்றார். “ அப்படியேதான் ” என்றேன். “ நம்மட்ட தூதுவளை கண்டங்கத்திரி லேகியம் இருக்கு. இழுப்புக்கு அதுக்கு மேலே