காஞ்சனை பாயில் உட்கார்ந்துதான் இருக்கிறாள். என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். விஷச் சிரிப்பு. உள்ளமே உறைந்தது. நிதானமாக இருப்பதைப் போலப் பாசாங்கு செய்து கொண்டு , " என்ன , தூக்கம் வரவில்லையா ? ' என்று முணுமுணுத்துக்கொண்டே மாடிப் படிகளில் ஏறினேன். அப்பொழுது சாம்பிராணி வாசனை வந்ததா ? வந்தது போலத் தான் ஞாபகம். நான் எழுந்திருக்கும்போது நெடுநேரமாகிவிட்டது. " என்ன , வரவரத்தான் , இப்படித் தூங்கித் தொலைக்கிறக ; காப்பி ஆறுது ! " என்று என் மனைவி எழுப்பினாள். 3 இருட்டுக்கும் பயத்துக்கும் ஒளிவிடம் இல்லாத பகலிலே எல்லாம் வேறு