மௌனி அவன் அவ்வூர் வந்து , மூன்று வருஷம் ஆகிறது. வந்த சமயம் , மேல் காற்று நாளே ஆயினும் , அன்றைய தினம் உலகத்தின் வேண்டா விருந்தினன் போன்று காற்று அலுப்புறச் சலித்து ரகசியப் புக்கிடமாக , மரக்கிளைகளில் போய் ஓடுங்கியது போன்று அமர்ந்திருந்தது. அடிக்கடி அவன் , தன் வாழ்க்கைப் புத்தகத்தைப் பிரித்து வெறித்துத் திகைத்து திண்ணையில் நிற்பதுண்டு. பின் புரட்டுதலில் கவலைக் கண்ணீர் படிந்து , மாசுபட்ட ஏடுகள் , அவன் மனக்கண்முன் தோன்றும். முன்னே எழுதப்படாத ஏடுகளில் , தன் மனப்போக்குக் கொண்டு எழுதுவதால் , பளிரெனத் தோன்றுபவை சில ,