தீர்த்திருந்தது. அது குடிப்பதையும் தின்பதையும் பார்த்துக்கொண்டே இருப்பது ருக்மிணியின் மிகப்பெரிய சந்தோஷம் ; மாமியாரின் அதிகார எல்லைகளுக்கு வெளியே கிடைக்கிற சந்தோஷம். “ சவமே , வயத்தாலிக் கொண்டே எம்பிட்டுத் தின்னாலும் ஒம் பசி அடங்காது " என்று பொய்க் கோபத்துடன் அதன் நெற்றியைச் செல்லமாய் வருடுவாள். " மாடுன்னு நெனைக்கப்படாது , மகாலக்ஷ்மியாக்கும் ! ஒரு நாழி கூட வயிறு வாடப்படாது ; வாடித்தோ கறவையும் வாடிப் போயிடும். கண்ணும் கருத்துமாக் கவனிச்சுக்கணும் " என்பது மீனாட்சி அம்மாளின் நிலையான உத்தரவு. “ பசுவே , நீ மட்டும்