காலைத் தவ்வலாகப் போட்டுக் குனிந்து உட்பக்கம் வந்துவிட , ஒரே ஒரு வினாடி அவள் விசாலமான தனிமையில் நின்றாள். பின்னால் பொருத்தமற்ற பின்னணியாய்ப் பாலையான மணல்விரிப்பும் , உடைமரங்களும் , உடைமரம் பூத்ததுபோல மெல்லிசான மணமாக இவள் , தனு. ஞானப்பன் ஒரு ராஜவாயிலைத் திறப்பதுபோல மென்மையாக மூங்கிலை உருவி , அவளை வரவிட்டு ஒதுங்கினான். உள் ஒடுங்கின , பரபரப்பில் மூங்கில் தவறி மண்ணில் இறங்கி கரையான்கள் உதிர்ந்தன. தனுவின் தம்பிதாங்ஸ்- சொன்னான். தனுஉஸ்என்று அவனை அடக்கி இழுத்துப்போனாள். ஒரு சிறுமியைப்போல மெலிந்திருந்த தனு தூரம்