எல்லாமே அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது. அந்தப் பள்ளிக் காம்பவுண்டுக்குள் செழிப்பாக வளர்ந்து நின்ற வேப்பமரங்களை அவள் மிகவும் விரும்பி நோக்கினாள். வெயில் மந்தமாகி , லேசுக் காற்றும் சிலுசிலுக்க , அது உடம்பை விட 252 மனசுக்கு வெகு இதமாக இருப்பதாய் அவள் உணர்ந்தாள். கண்ணில் பட்டதெல்லாம் அவளைக் குதூகலப்படுத்திற்று. ` இன்னிக்கு மாதிரி என்னிக்காவது நான் சந்தோஷமா இருந்திருக்கேனா ?என்று அவள் தன்னைத்தானே கேட்டுக் கொண்டாள். ஆ ! அதோ அனிசமரம் ! ஒரு கோடியில் , ஒரு கிணற்றடியில் ஒற்றைப்பட்டு அது நிற்கிறது. அது அனிச மரந்தானா ? ஆம்