தீர்ந்து போச்சே ; உங்களைக் காணவில்லையே என்று கவலைப்பட்டேன் என்ற கலகலத்த பேச்சுடன் வெம்பிய சரீரமும் , மல் வேஷ்டியும் , தங்க விளிம்புக் கண்ணாடியுமாக ஒரு திவான்பகதூர் ஓடிவந்தது. எல்லோரையும் கும்பிட்டுக் கொண்டே அது சாய்வு நாற்காலியில் உட்கார்ந்து கொண்டது. " உட்காருங்கள் , உட்காருங்கள் என்றார் திவான் பகதூர். கந்தசாமிப் பிள்ளை அவரது நாடியைப் பிடித்துப் பார்த்துக் கொண்டே , பரவாயில்லை ; சாயங்காலம் பஸ்மத்தை அனுப்பி வைக்கிறேன் ; நான் வந்தது இவாளை உங்களுக்குப் பரிசயம் பண்ணிவைக்க. இவாள் ரெண்டு பேரும் நாட்டிய சாஸ்திர