நடைப்பிணம் போல் ஒவ்வொரு நாளும் ராவுத்தர் கடைக்கு வந்து போய்க்கொண்டிருந்தார். சிரிப்பு , சந்தோஷம் , இடக்கு , கிண்டல் , குத்தல் எல்லாம் அவரைவிட்டு உதிர்ந்து போய் விட்டிருந்தன. குரல் இறங்கிப் போய்விட்டது. உடம்புகூட சற்று இளைத்ததுபோல் இருந்தது. அப்பா அவரை பில் போடச் சொல்லவே இல்லை. ஒருநாள் பிற்பகல் நேரம். கடை கலகலப்பாக இருந்தது. முருகன் வெட்டியிருந்த துணிகளுக்கு நான் கணக்குப் போட்டுச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். நடுவில் “ இந்தாப்பா நில்லு " என்று குறுக்கிட்டார்ராவுத்தர். முருகன் சொல்வதை நிறுத்திவிட்டு ராவுத்தர்