கறுப்புக் காலணியும் , நீண்ட வெள்ளை சொக்ஸும் அணிந்திருந்தாள். அவள் வேண்டுமென்றே சாவதானமாக உணவருந்தினாள். மேசையில் நாம் இருவருமே மிஞ்சினோம். ஒருவருமில்லாத அந்தச் சமயத்திற்குக் காத்திருந்தவள் போல திடீரென்று என் பக்கம் திரும்பி , ரகஸ்யத்திற்காக வரவழைத்த குரலில் , “ என் அப்பாவிடம் ஒரு ரயில் வண்டி இருக்கிறது " என்றாள். “ ரயில் வண்டியா ? ” என்றேன். “ ரயில் வண்டிதான். பதினாலு பெட்டிகள். " “ “ பதினாலு பெட்டிகளா ? " “ இதுதான் திருவனந்தபுரத்துக்கும் கன்னியாகுமரிக்கும் இடையில் ஓடும் ரயில் வண்டி. காலையில் ஆறுமணிக்குப்