அவர் கஷ்டம் அவருக்கு. மனிதாவிமானத்தைக் கொஞ்சமேனும் பராமரிக்க அவர் உழைப்பின் ஷிப்டில் நேரம் கிடைக்கவே இல்லை. மச்சானின் நாக்குச் சாட்டை வீச்சு தாங்க முடியாமல் உறைத்தபோது காசி தடுமாறிப் போனான். காசியை அடக்க முடியாத மச்சானின் கோபம் , காசியின் அப்பாமீது , இயலாமையின் வடிகாலாக மெல்ல மெல்லத் தொட்டது. அப்பாவுக்கும் ' சுரீர் ' விழ , சாட்டையை ஒரு நாள் எகிறிப் பிடித்துப் புரட்டிவிட்டான் காசி , விளைவு- தூரத்தில் இந்த பெரியம்மா வீட்டில் தஞ்சம். ' ஏ மச்சான்னேன் ! கொம்பன்னேன் ! குட்றா வீட்டு வாடகையை ! ' என்று மாதம் நானூறு