When Mao finally launched land reform, then more drastic collectivisation, the programs were implemented bureaucratically with little thought for the impact on Tibet's semi-subsistence farmers and nomads, and without the necessary technical resources.

மாவோ இறுதியில் நிலச் சீர்திருத்தத்தை தொடங்கியபோது, அப்பொழுது அது தீவிர கூட்டுப் பண்ணை என்று அதிகாரத்துவ விருப்பத்தை செயல்படுத்தியதே அன்றி திபெத்தின் வறிய விவசாயிகள், நாடோடிகளின் மீது ஏற்படும் பாதிப்பைப் பற்றி கவலை கொள்ளவில்லை; அதேபோல் தேவையான தொழில்நுட்ப வளங்களும் அங்கு இல்லை.
