With mounting political unrest in Pakistan, Washington was desperate to prop up the military strongman, whom it viewed as a principal asset in the so-called war on terror.

பாக்கிஸ்தானில் அரசியல் அமைதியின்மை பெருகிக் கொண்டிருக்கையில், வாஷிங்டன் பெரும் திகைப்புடன் இராணுவ ஆட்சியாளருக்கு முட்டுக் கொடுக்கும் வகையில் செயல்பட்டது; அவரைத்தான் அது பயங்கரவாதத்தின்மீதான போர் என்பதில் முக்கிய நபராகக் கருதப்படுபவர் ஆவார்.
