In the absence of a socialist political movement of working people against war, social inequality and racism, and with a nominal Labour government instrumental in all of these attacks, it has been possible for Islamist reactionaries to portray themselves as a genuine anti-imperialist force.

போர், சமூக சமத்துவமின்மை, இனவெறி ஆகியவற்றிற்கு எதிராக தொழிலாள வர்க்கத்தின் சோசலிச அரசியல் இயக்கம் இல்லாத நிலையில், இத்தாக்குதல்கள் அனைத்திற்கும் ஒரு பெயரளவு தொழிற்கட்சி அரசாங்கம் பொறுப்பாக இருக்கையில், இஸ்லாமிய பிற்போக்குவாதிகள் தங்களை உண்மையான ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு சக்தி என்று சித்திரித்துக் கொள்ள முடிகிறது.
