Weerasekera concluded his article by declaring: 'If there is a film on war even indirectly contributing towards fulfilling terrorists' objectives willfully, then it amounts to treason and should be dealt with severely.' In the language of Sri Lankan politics, this sinister message has only one meaning: that the offending filmmakers can expect to face punitive legal action or violent attack - if not directly by the military, then by associated Sinhala extremist outfits.

வீரசேகர தனது கட்டுரையின் முடிவில்: "யுத்தம் சம்பந்தமான ஒரு திரைப்படம், பயங்கரவாதிகளின் குறிக்கோள்களை விருப்பத்துடன் இட்டுநிரப்புவதை நோக்கி மறைமுகமாக கூட பங்களிப்பு செய்யுமானால், அது தேசத் துரோகத்திற்கு சமமானதும் கடுமையாகக் கையாளப்பட வேண்டியதுமாகும்," என பிரகடனம் செய்கின்றார். இலங்கையின் அரசியல் மொழியில், இந்தக் காலக்கேடான செய்தி ஒரே ஒரு அர்த்தத்தையே கொண்டுள்ளது: எதிர்ப்புக்குள்ளாகியுள்ள திரைப்பட தயாரிப்பாளர்கள் தண்டனைக்குரிய சட்ட நடவடிக்கைகளை அல்லது நேரடியாக இராணுவத்தினால் இல்லாவிட்டாலும் அவர்களுடன் சம்பந்தப்பட்ட சிங்களத் தீவிரவாத கருவிகளின் வன்முறை தாக்குதல்களை எதிர்பார்க்க முடியும்.
