I think the responsibility for the situation you describe has to be laid at the door of the South African Communist Party (SACP), which by then, by its unconditional support for Mandela and the ANC leadership, had shown that it had abandoned any pretensions to being a revolutionary party.

நீங்கள் விளக்கியிருக்கும் சூழ்நிலைக்கான பொறுப்பை தென்னாப்பிரிக்க கம்யூனிஸ்ட் கட்சிதான் (SACP) ஏற்க வேண்டும் என்று நான் நினைக்கிறேன். ஏனெனில் அந்தக் காலகடத்தில் அது மண்டேலா மற்றும் ANC தலைமைக்கு அது கொடுத்த நிபந்தனையற்ற ஆதரவின் மூலம், ஒரு புரட்சிகரக் கட்சியாக இருக்கும் எந்தப் பாசாங்குகளையும் கைவிட்டுவிட்டது என்று காட்டியது.
