When we say that the end justifies the means, then for us the conclusion follows that the great revolutionary end spurns those base means and ways which set one part of the working class against other parts, or attempt to make the masses happy without their participation, or lower the faith of the masses in themselves and their organization, replacing it by worship for the 'leaders.' Primarily and irreconcilably, revolutionary morality rejects servility in relation to the bourgeoisie and haughtiness in relation to the toilers, that is, those characteristics in which petty-bourgeois pedants and moralists are thoroughly steeped.[4]

ஒரு வழிமுறை அதன் இலக்கைக் கொண்டே நியாயமானதாகின்றது, என்று நாம் கூறும் பொழுது, நமக்கு அப்பொழுது அதைத் தொடர்ந்து தொடருகின்ற முடிவு என்னவென்றால், தொழிலாள வர்க்கத்தில் ஒரு பகுதியை மற்றைய பகுதிகளுக்கு எதிராக மோதவிட, அல்லது பரந்த மக்களை அவர்கள் பங்கு கொள்ளாது அவர்களை மகிழ்ச்சியடைய செய்ய முயற்சித்தல், அல்லது பரந்த மக்களை தம் மேலும் தமது இயக்கங்களின் மேலும் அவர்கள் கொண்டுள்ள நம்பிக்கையை தாழ்த்தும், இவற்றை "தலைவர்களின்" வழிபாடு மூலம் பிரதியீடு செய்ய முயற்சித்தல் என்பனவற்றை மாபெரும் புரட்சிகர இலக்கானது வெறுப்புடன் நிராகரிக்கின்றது. முதலாளித்துவத்துடனான உறவுகளில் அடிமைத்தனத்தை மற்றும் உழைப்பாளர்களுடனான உறவுகளில் அகங்காரத்தையும், அதாவது குட்டி முதலாளித்துவ பகட்டாரவாரக்காரர்கள் மற்றும் ஒழுக்க நெறியாளர்கள் முற்று முழுதாக ஊறிப்போய் இருக்கும் குண இயல்புகளைப் பிரதானமாகவும் சமரசம் இன்றியும், புரட்சிகர ஒழுக்க நெறியானது நிராகரிக்கின்றது.[4] </blockquote>
