I have spent some time examining the positions of the DSP because they provide an almost textbook lesson in the class nature of radical politics, which protests against what it considers to be the excesses of imperialism, even styles itself 'socialist', but which opposes the fight for the political independence of the working class.

DSP யின் நிலைப்பாடுகள் பற்றி ஆராய்வதில் சற்று நேரத்தை நான் செலவிட்டுள்ளேன்; ஏனெனில் இவை கிட்டத்தட்ட தீவிரவாத அரசியலின் வர்க்கத் தன்மை பற்றி பாடப்புத்தக படிப்பினை போல் இது உள்ளது; ஏகாதிபத்தியத்தின் அத்துமீறல்களை எதிர்த்து அது எதிர்ப்புக்கள் நடத்தி, தன்னை "சோசலிசவாதிகள்" என்று அழைத்துக் கொண்டாலும், தொழிலாள வர்க்கத்தின் அரசியல் சுயாதீனத்திற்கான போராட்டத்தை அது எதிர்க்கிறது.
