In his autobiography Brando makes two remarkable claims: first, that ‘I did not realize then ... that On the Waterfront was really a metaphorical argument' by Kazan and Schulberg ‘to justify finking on their friends'; second, that when shown the completed film, ‘I was so depressed by my performance I got up and left the screen room. I thought I was a huge failure.' The film stands up, despite its reactionary and self-serving theme, primarily because of the performances of Brando and Eva Marie Saint and its overall grittiness.

தன்னுடைய சுயசரிதையில் பிராண்டோ இரண்டு முக்கியமான கூற்றுக்களை முன்வைக்கிறார்: முதலாவது, 'On the Waterfront என்பது ஓர் உவமை வாதம், தங்களுடைய நண்பர்களை காட்டிக்கொடுத்ததை நியாயப்படுத்த கசானும், ஷல்பெர்க்கும் எடுத்தது என்று எனக்கு அப்பொழுது தெரியாது'; இரண்டாவதாக, முழுப்படத்தையும் பார்த்தபின் 'என்னுடைய நடிப்பு பற்றி நான் மிகவும் சோர்ந்துபோய்விட்டதால், நான் திரையிடப்பட்ட அரங்கிலிருந்தே வெளியேறிவிட்டேன்.' ஆனால் இதன் பிற்போக்கான, தன்னலவாத தன்மையிருந்தபோதிலும், படம் நன்கு உள்ளது; இதற்கு காரணம் பிராண்டோ, ஈவா மேரி சென்ட் இவர்களின் நடிப்பும் மற்றும் பொதுவான துடிப்பும் இதில் உள்ளது.
