While this writer does not agree with a number of comments or conclusions drawn by Sokal and Bricmont, both are to be congratulated for their efforts to deflate postmodernism's monstrous balloon of misconceptions, or, as they themselves put it, 'to stimulate a critical attitude, not merely towards certain individuals, but towards a part of the intelligentsia (both in the United States and Europe) that has tolerated and even encouraged this type of discourse' (p. 6).

அதன் ஆசிரியர்களான சோகல் மற்றும் ப்ரிக்மோன்ட் ஆகிய இருவரின் கூற்றுக்கள் மற்றும் முடிவுகள் பலவற்றுடன் இந்த கட்டுரையின் ஆசிரியர் உடன்படாத போதும், பிழையான கருத்துருக்களைக்கொண்ட கொடூரமான பின்நவீனத்துவ பலூனின் காற்றை இறக்கிய அவர்களின் முயற்சியானது பாராட்டத்தக்கது அல்லது, அந்த புத்தகத்தின் ஆசிரியர்கள் குறிப்பிட்டதுபோல், ''இப்படியான ஒரு விமர்சன மனப்பான்மை குறிப்பிட்ட தனிப்பட்ட நபர்களை நோக்கி மட்டுமல்ல மாறாக இந்த வகையான சொல்லாடல்களை (Discourse) பொறுத்துக்கொண்ட மற்றும் ஊக்குவிக்கவும் செய்த முழு (இது அமெரிக்கா மற்றும் ஜரோப்பாவில் இருக்கும்) புத்திஜீவித சமூகத்தையும் நோக்கி தூண்டி விட வைக்கப்பட்டுள்ளது.'' (பக்கம். 6).
