While in its early years critical of the CPI for its brazen support for the Congress, the CPI (M) has likewise always sought to limit the struggles of the working class to trade union militancy and parliamentarianism, while arguing that in the name of the anti-imperialist, anti-feudal or anti-communal struggle that the working class must align with one or another parties of the bourgeoisie.

அதே நேரத்தில் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு, நிலபிரபுத்துவ எதிர்ப்பு அல்லது வகுப்புவாத எதிர்ப்பு போராட்டம் என்ற பெயரில் தொழிலாள வர்க்கம், முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் ஏதாவதொரு கட்சியுடன் கூட்டு சேர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்று வாதிக்கின்றது.
