The reason I say this is because there has been a long experience with many tendencies which have proclaimed their adherence to internationalism, only to abandon this perspective in practice as they formulate various demands and programs which rest upon the nation-state on the grounds that this is the only 'realistic' foundation for waging a political struggle.

இதை நான் ஏன் சொல்கிறேன் என்றால் பல போக்கினருடன் நீண்ட அனுபவம் இருக்கிறது. அவர்கள் சர்வதேசியத்திற்கு அவர்களின் ஆதரவை முழங்குவார்கள், தேசிய-அரசு அடித்தளத்தில் தங்கிநிற்கும் பல்வேறு கோரிக்கைகள் மற்றும் வேலைத்திட்டங்களை சூத்திரப்படுத்துகின்ற வேளை, நடைமுறையில் இந்த முன்னோக்கை மட்டும் கைவிட்டு விடுவார்கள். அரசியல் போராட்டத்தை தொடுப்பதற்கு இதுதான் "யதார்த்தமான" அடித்தளம் என்பார்கள்.
