Trotsky, in one of his last major essays, grasped the implications of such arguments: 'If we grant as true that the cause of the defeats is rooted in the social qualities of the proletariat itself then the position of modern society will have to be acknowledged as hopeless.'[11] Just seven years later, in their Dialectic of the Enlightenment, Horkheimer and Adorno arrived at precisely this conclusion. It does not seem an exaggeration to state that the intelligentsia was overwhelmed and exhausted by the tragedies of the 20th century: the two world wars, fascism, the Stalinist betrayal of socialism, and the protracted paralysis of the workers movement beneath the weight of bureaucracy.

தன்னுடைய கடைசி முக்கிய கட்டுரைகள் ஒன்றில் இத்தகைய வாதங்களின் உட்குறிப்புக்களை நன்கு ட்ரொட்ஸ்கி புலப்படுத்தினார்: "தொழிலாள வர்க்கத்தின் சமூகப் பண்புகளில்தான் தோல்விகளுக்கான காரணம் உள்ளது என்பதை உண்மை என்று நாம் எடுத்துக் கொண்டால், நவீன சமுதாஅறிவுஜீவிகள் சூழ்ந்து கொள்ளப்பட்டு இரு உலகப் போர்கள், பாசிசம், ஸ்ராலினிசத்தால் சோசலிசம் காட்டிக்கொடுப்பு, அதிகாரத்துவ பாரத்தின்கீழ் நீண்ட காலம் தொழிலாளர்கள் இயக்கம் முடங்கிப்போனது என 20ம் நூற்றாண்டு சோகங்களால் களைத்துவிட்டனர் என்று கூறுவது மிகையாகாது எனத் தோன்றுகிறது.
