In the post-World War II period, American domination of the oil resources of the Persian Gulf was dependent on three strategic pillars: Saudi Arabia, the largest single oil producer; the state of Israel, a US-financed and US-armed ally in formerly Arab Palestine; and the Shah of Iran, whose savage dictatorial rule was cemented in a CIA-backed coup in 1953 and backed by a flood of American weapons and advisers.

இரண்டாம் உலகப் போருக்கு பிந்தைய காலத்தில், பாரசீக வளைகுடாவின் எண்ணெய் வளங்களின் மீதான அமெரிக்க மேலாதிக்கம் மூன்று மூலோபாய தூண்களை நம்பியிருந்தது: மிகப் பெரிய ஒற்றை எண்ணெய் உற்பத்தி நாடான செளதி அரேபியா, இஸ்ரேல் அரசு, அமெரிக்க நிதி உதவி பெற்ற, அமெரிக்க நட்பு நாடான முன்னாள் அரேபிய பாலஸ்தீனம்; மற்றும் ஈரானின் ஷா; இவருடைய சர்வாதிகார ஆட்சி CIA ஆதரவு கொடுத்த 1953 ஆட்சிமாற்றத்தால் உறுதிபடுத்தப்பட்டு, அமெரிக்க ஆயுதங்கள், ஆலோசகர்கள் எனப் பெரும் உதவிகளைப் பெற்றது.
