It is the political cowardice of the trade unions and associated organisations that has enabled Chirac to pose as the defender of culture and protagonist of social dialogue, at a time when he is dismantling fundamental social rights and attacking strikers.

தொழிற்சங்கங்கள், அவற்றோடு இணைந்த அமைப்புக்களின் அரசியல் கோழைத்தனம் தான் சிராக் தன்னை கலாச்சாரக் காவலன் மற்றும் சமுதாய உரையாடலின் வெற்றியாளன் எனக் காட்டிக்கொண்டுர அதே நேரத்தில் அடிப்படைச் சமுதாய உரிமைகளையும் வேலை நிறுத்தங்களையும் நசுக்க முடிகிறது.
