Sabado well knows that the recent, union-controlled strikes and marches are not an unfettered, 'popular' movement of the working class, but rather a way to channel working-class opposition to reactionary state policies behind the trade union bureaucracy.

சமீபத்திய, தொழிற்சங்க கட்டுப்பாட்டிற்குள் இருக்கும் வேலைநிறுத்தங்களும் அணிவகுப்புக்களும் தொழிலாள வர்க்கத்தின் கட்டற்ற, "மக்கள்" இயக்கம் அல்ல என்றும், இன்னும்சொல்லப்போனால் இவை பிற்போக்கு அரச கொள்கைகளுக்கான தொழிலாள வர்க்கத்தின் எதிர்ப்பை, தொழிற்சங்க அதிகாரத்துவத்திற்கு பின் வழிப்படுத்தும் ஒரு வழியாகும் என்பதை சபடோ நன்கு அறிவார்.
