It is impossible to avoid the conclusion that the extremely militaristic evolution of American foreign policy is, to a significant extent, an attempt by the ruling elite to deal with the dangers posed by the ever-increasing levels of social tension within the United States.

உள்நாட்டில் நிலவுகின்ற ஆபத்தான சமூக கொந்தளிப்புகள் அதிகரித்துக்கொண்டு வருவதால், அவற்றைச் சமாளிக்கும் அத்தகைய ஆபத்துக்களை மட்டுப்படுத்தும் அளவிற்கு அமெரிக்காவின் வெளிநாட்டுக்கொள்கை மிகத் தீவிரமான இராணுவமய பரிணாமம் பெற்றிருக்கிறது.
