As early as 1967, when he was chancellor of the exchequer, Callaghan had made a distinct break with Keynesianism and social reformism in rejecting the post-war commitment to full employment.

1967ஆம் ஆண்டின் போதே, அவர் நிதி மந்திரியாக இருந்தபோது, முழு வேலைநேரக் கோட்பாட்டிற்கு உத்தரவாதம் என்ற போருக்குப் பிந்தைய நிலைப்பாட்டை நிராகரிப்பதில் கீன்சியப் பொருளாதாரம் மற்றும் சமூகச்சீர்திருத்தம் இவற்றில் இருந்து தெளிவாக முறித்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.
