Incorrigibly dedicated to going deeper into the human personality and condition, how could Brando have found a comfortable niche in the film industry of the past several decades?

மனித ஆளுமை, நிலைமை இவற்றை ஆழ்ந்து அலச வேண்டும் என்று சீர்படுத்தமுடியாத அளவிற்கு தன் திறமையை அர்ப்பணித்துக் கொண்டிருந்த பிராண்டோவால், எவ்வாறு கடந்த சில பத்தாண்டுகளில் திரையுலகில் ஒரு வசதியான சிறு இடத்தை தனக்கென கொண்டிருக்க முடியும்?
