Not only does the emerging wave of protest express mass hostility to the right-wing government's program, it also underscores the treacherous role of the official left, the unions and sections of the 'far-left,' which responded to the electoral crisis of April-May 2002 by calling for a presidential vote for Chirac as the supposed democratic alternative to the neo-fascist Jean Marie Le Pen.

தோன்றிக் கொண்டிருக்கும் எதிர்ப்பு அலை, வலதுசாரி அரசாங்கத்தின் வேலைத் திட்டத்திற்கு வெகுஜன எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்துவது மட்டுமல்லாமல், அது உத்தியோகபூர்வமான இடதுகள், தொழிற்சங்கங்கள் மற்றும் "அதி-இடது"களின் பகுதிகள் ஆகியோரின் துரோகப் பாத்திரத்தையும் கூட கோடிட்டுக் காட்டுகின்றன. அவை ஏப்ரல்-மே 2000 தேர்தல் நெருக்கடிக்கு நவீன பாசிஸ்ட்டு ஜோன் மரி லூ பென்னுக்கு ஜனநாயக மாற்றாகக் கூறப்படும் சிராக்கிற்கு, ஜனாதிபதிக்கான வாக்களிக்க அழைப்புவிடுப்பதன் மூலம் பதிலளித்தன.
