The open turn towards the bureaucracy and embrace of an explicitly national reformist programme - all but shorn of revolutionary rhetoric - is a universal phenomenon amongst the former radicals.

அதிகாரத்துவத்திடம் வெளிப்படையாக ஆர்வம் காட்டுதலும், வெளிப்படையான தேசிய சீர்திருத்தவாத வேலைத் திட்டங்களை தழுவுதலும் - புரட்சிகர சொற் ஜாலங்களை தவிர வேறு எதுவும் இல்லை -- முந்தைய தீவிரப்போக்கினரிடையே எங்கும் காணப்படும் இயல்நிகழ்ச்சி ஆகும்.
