What has clearly emerged is a pattern of unilateralism, in which Washington makes it clear that it will ally itself with other powers only to the extent that the latter subordinate themselves to the pursuit of US strategic interests and cede unquestioned control to the American military.

தெளிவாக வெளிப்படுவது யாதெனில் ஒரு பக்கசார்பிய பாணி ஆகும், அதில் வாஷிங்டனானது ஏனைய வல்லரசுகளிடம் பின்னது அமெரிக்க மூலோபாய நலன்களை பின்தொடர்வதற்கு தம்மைக் கீழ்ப்படுத்திக் கொள்ளும் மற்றும் அமெரிக்க இராணுவத்திற்கு கேள்விகேட்காத கட்டுப்பாட்டுக்கு இசையும் மட்டத்திற்கு மட்டும் தம்மை அவற்றுடன் சேர்த்துக் கொள்ளும் என்பதை தெளிவு படுத்துகிறது.
