There was an alternative course, he claims, based on the mobilisation of the Timorese masses on a program of demands to meet their needs, but this was abandoned before 1999 as the leadership of the national liberation movement 'opted to work within a bureaucratic state-building framework under the close supervision of the UN.'

இதற்கு ஒரு மாற்றீடான பாதை, திமோரிய மக்களை அவர்களுடைய கோரிக்கைகளை நிறைவேற்ற ஒரு வேலைத்திட்டத்தின் கீழ் அணிதிரட்டுவதுதான் எனவும், ஆனால் இது 1999க்கு முன்பே தேசிய விடுதலை இயக்கத்தின் தலைமை "ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் நெருக்கமான மேற்பார்வையின் கீழ் ஒரு அதிகாரத்துவ வகையிலான வடிவமைப்பை கட்டமைத்து அதற்குள் செயல்பட விழைய வேண்டும்" என்பதை கைவிட்டுவிட்டது என்று அவர் குறிப்பிடுகின்றார்.
