Who, today, could speak of the 'greatness' of Gorbachev, Yeltsin, Lebed, Sobchak (some of these names are probably not even remembered) and, excuse me, the present occupant of the Kremlin, without causing his audience to burst out laughing? All of these people were, or are, unconscious instruments of historical and social processes that they neither foresaw nor understood.

இன்று, யாராவது கொர்பச்சேவ், யெல்ட்சின், லெபெட், சோபக்சி ஆகியோரது (சிலருடைய பெயர்கள் ஞாபகத்தில்கூட இல்லை) "மேன்மையைப்" பற்றியும், மன்னிக்கவும் கிரம்ளினின் தற்போதைய பதவியிலிருப்பவரையும் பற்றி சபையில் சிரிப்பொலியைத் தூண்டாமல் ஒருவர் பேசமுடியுமா? இந்த அனைவரும் தம்மால் முன்கூட்டி காணமுடியாத அல்லது புரிந்துகொள்ள முடியாத வரலாற்று, சமூக போக்குகளின் நனவற்ற கருவிகளாகும்.
