The general conclusion they drew from a series of events - including the victims and devastation of the world war, the Nazi crimes that came to light at the end of the war, the wiping out of a generation of revolutionaries by Stalinism, the strangulation of revolutionary struggles by the Stalinist bureaucracy, and finally, the economic and political stabilisation and the relative strength of the social democratic and Stalinist parties at the beginning of the 1950s - was that the working class was organically incapable of playing a revolutionary role.

உலகப் போரின் பேரழிவு மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் நிலை, உலகப் போருக்குப்பின் வெளிவந்த நாஜிக் குற்றங்கள், ஸ்ராலினிசத்தால் ஒரு தலைமுறைப் புரட்சியாளர்களே அழிக்கப்பட்டமை, ஸ்ராலினிச அதிகாரத்துவத்தால் புரட்சிகரப் போராட்டங்கள் மூச்சுத்திணற அடிக்கப்பட்டமை, இறுதியாக 1950 களின் தொடக்கத்தில் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் உறுதித் தன்மையையும், சமூக ஜனநாயக மற்றும் ஸ்ராலினிசக் கட்சிகளின் ஒப்பீட்டளவிலான பலம் உட்பட, தொடர்ச்சியான நிகழ்வுகளிலிருந்து, தொழிலாள வர்க்கம் புரட்சிகரப் பங்கைச் செய்வதற்கு இயல்பிலேயே இயலாதது என்று பொது முடிவிற்கு அவர்கள் வந்தனர்.
