Hitherto, politicians and party researchers took it for granted that a substantial terrorist attack, like a military attack by a hostile power, would unite the great majority of the population around national symbols, would subdue domestic contradictions at least temporarily, and strengthen the conservative forces of the state.

இதுவரை, அரசியல் வாதிகளும், கட்சி பற்றிய ஆராய்ச்சியாளர்களும் ஒரு பகை நாட்டு இராணுவ தாக்குதலைப்போல் ஒரு கணிசமான பயங்கரத் தாக்குதலை எடுத்துக் கொண்டால், அது பெரும்பான்மையான மக்களை தேசிய அடையாளங்களுக்குள் ஒன்றுபடுத்தி விடும் என்றும், தற்காலிகமாகவேனும் உள்நாட்டு முரண்பாடுகளை குறைத்துவிடும் என்றும், நாட்டின் பழமைவாத சக்திகளை வலுப்படுத்தும் என்றும் உறுதியாக கருதியிருந்தனர்.
