Despite the sharpness of their critique of the post-modernists, Sokal and Bricmont share a fundamental common point with their opponents - antipathy towards the dialectic.

பின்நவீனத்துவவாதிகளின் மீதான அவர்களது விமர்சனத்தில் கூர்மையிருந்தபோதும், சோகலும் ப்ரிக்மொன்டும் அவர்களது எதிராளிகளின் அடிப்படையான புள்ளியான இயங்கியல் மேலான வெறுப்பில் ஒத்துப்போகிறார்கள்.
