In both places the Pakistani state allowed Islamic fundamentalists to provide education and social services, which it itself refused to provide, and cultivated Islamicist militia, whose foot soldiers were drawn from the poor, as useful instruments of its geo-political strategy.

தான் இதைக் கொடுக்கவில்லை. இதையொட்டி இஸ்லாமிய போர்க்குணம் வளர்ந்துள்ளது; அதன் வீரர்கள் வறிய பிரிவில் இருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றனர்; அதன் புவி-அரசியல் மூலோபாயத்திற்கு பயனுடைய கருவிகளாக அவர்கள் இருக்கின்றனர்.
