Despite Arafat's willingness to make major concessions - Israel's annexation of most of the settlements, refusal to allow more than 100,000 of the 3.6 million Palestinians living outside Israel to return to the homes they fled in 1948 and 1967, an extremely truncated Palestinian state - he could not accept Barak's proposals on the fate of Jerusalem.

அரஃபாத் பெரும் சலுகைகளை --பெரும்பாலான குடியேற்றங்களை இஸ்ரேல் இணைத்துக் கொள்ளல், 1948 மற்றும் 1967ல் நாட்டை விட்டு ஒடி, வெளியே இருக்கும் 3.6 மில்லியன் பாலஸ்தீனியர்களில் 100,000க்கும் மேலானோர் மீண்டும் இல்லங்களுக்கு திரும்புவதை அனுமதிக்க மறுத்தல், மிகக் குறைந்த நிலப்பரப்பு உடைய பாலஸ்தீனிய அரசு ஆகியவற்றை-- காட்டுவதற்குத் தயாராக இருந்தபோதிலும், அவர் ஜெருசலேத்தின் விதி பற்றிய பராக்கின் திட்டங்களை ஏற்க இயலவில்லை.
