How can anyone concerned with the welfare of humanity ignore the field in which human relationships, motivations and emotions are given their most compelling and enduring expression?

மனித சமூகத்தின் நலத்தினையிட்டு அக்கறைப்படும் ஒருவர் எப்படி மனித உறவுகள், மனக்கிளர்ச்சிகள், தூண்டுதல்கள் மிக நிலைத்து நிற்கும் மற்றும் பேரார்வம் ஊட்டும் வெளிப்படுத்தலைக் கொடுக்கும் துறையைப் புறக்கணிக்க முடியும்?
