La kompatinda Ĉapelisto lasis fali la tetason kaj buterpanon, kaj humile surgenuis. Denove jam la trian fojon, li komencis:— "Mi—se plaĉas al via Reĝa Moŝto—estas tre malriĉa—"
El desgraciado Sombrerero dejó caer la taza de té y el pan con mantequilla, y cayó de rodillas. --Soy un pobre hombre, Majestad --empezó.