El la pentraĵoj pri kiuj meditadis lia komplika fantazio, kaj kiuj kreskis, tuŝon post tuŝo, en svagecon pri kiu mi tremegis des pli entuziasme, ĉar mi tremegis sen konscii la kialon;—el la pentraĵoj (tiom vivecaj iliaj bildoj postrestas nun antaŭ mi) vane mi penadis eligi pli ol eta parto disponebla al la traktopovo de nuraj vortoj.
En cuanto a las pinturas que incubaba su laboriosa fantasía -que llegaba, trazo a trazo, a una vaguedad que me hacía estremecer con mayor conmoción, pues temblaba sin saber por qué-, en cuanto a aquellas pinturas (de imágenes tan vivas, que las tengo aún ante mí), en vano intentarla yo extraer de ellas la más pequeña parte que pudiese estar contenida en el ámbito de las simples palabras escritas.