Ο Αγαθούλης πάντα βαδίζοντας πάνω σε μέλη, που σπάραζαν ή ανάμεσα σε ρημάδια, έφτασε τέλος, όξω από το θέατρο του πολέμου, έχοντας μερικά τρόφιμα μέσα στο δισάκκι του και μη ξεχνώντας ποτέ τη δεσποινίδα Κυνεγόνδη.
Thence continuing to walk over palpitating limbs, or through ruined buildings, at length he arrived beyond the theater of war, with a little provision in his budget, and Miss Cunegund's image in his heart.