Ο Αγαθούλης, διωγμένος από τον επίγειο παράδεισο, περπάτησε πολύν καιρό χωρίς να ξέρει για πού, κλαίοντας, σηκώνοντας τα μάτια του στον ουρανό, στρέφοντας τα συχνά προς τ' ωραιότερο των παλατιών, που είχε μέσα του την ωραιότερη από τις βαρωνέσσες.
Candide, thus driven out of this terrestrial paradise, rambled a long time without knowing where he went; sometimes he raised his eyes, all bedewed with tears, towards heaven, and sometimes he cast a melancholy look towards the magnificent castle, where dwelt the fairest of young baronesses.