Ταραγμένη, τρομαγμένη, άλλοτες έξω φρενών κι' άλλοτε έτοιμη να πεθάνω από αδυναμία, είχα το κεφάλι μου γεμάτο από τη σφαγή του πατέρα μου, της μητέρας μου, του αδερφού μου, γεμάτο από το θράσος του βούλγαρου παλιοστρατιώτη, από τη μαχαιριά, που μούδωσε, από τη σκλαβιά μου, από το επάγγελμά μου της μαγείρισσας, από τον Βούλγαρο αξιωματικό μου, από τον άθλιό μου δον Ισσάχαρ, από το σιχαμερό μου Ιεροξεταστή, από το κρέμασμα του δόχτορα Παγγλώσση, από το μεγάλο αυτό miswerer το μουρμουριστό ενώ σας μαστιγώνανε, και προ πάντων από το φιλί, που σας έδωσα πίσω από το παραβάν την ημέρα, που σας είχα δει για τελευταία φορά. Δόξασα το θεό, που σας ξανάφερνε σε μένα ύστερ' από τόσες δοκιμασίες.
"Thus agitated and perplexed, now distracted and lost, now half dead with grief, I revolved in my mind the murder of my father, mother, and brother, committed before my eyes; the insolence of the rascally Bulgarian soldier; the wound he gave me in the groin; my servitude; my being a cook-wench to my Bulgarian captain; my subjection to the hateful Jew, and my cruel Inquisitor; the hanging of Doctor Pangloss; the Miserere sung while you were being whipped; and particularly the kiss I gave you behind the screen, the last day I ever beheld you.