Θα προτιμούσα ίσως την όπερα, αν δεν είχαν εύρει, το μυστικό να φτιάνουνε τερατουργήματα που μ' εξοργίζουν. Όποιος θέλει ας πηγαίνη να βλέπη κακές τραγωδίες βαλμένες σε μουσική, καμωμένες για ένα ή δυο γελοία τραγούδια, όπου δοκιμάζεται η αξία του λαρυγγιού μιας ηθοποιού· ας χλωμιαίνη από ηδονή όποιος θέλει ή οποίος μπορεί, βλέποντας ένα μουνούχο να τσαμπουνά το ρόλο του Καίσαρα ή του Κάτωνα και να περιφέρεται μ' ένα ύφος αδέξιο πάνου στα σανίδια: όσο για μένα έπαψα από πολύν καιρό να ενδιαφέρομαι γι' αυτές τις μιζέριες, που αποτελούνε σήμερα τη δόξα της Ιταλίας και που οι ηγεμόνες τις πληρώνουνε τόσο ακριβά.
"I believe I might take more pleasure in an opera, if they had not made such a monster of that species of dramatic entertainment as perfectly shocks me; and I am amazed how people can bear to see wretched tragedies set to music; where the scenes are contrived for no other purpose than to lug in, as it were by the ears, three or four ridiculous songs, to give a favorite actress an opportunity of exhibiting her pipe. Let who will die away in raptures at the trills of a eunuch quavering the majestic part of Caesar or Cato, and strutting in a foolish manner upon the stage, but for my part I have long ago renounced these paltry entertainments, which constitute the glory of modern Italy, and are so dearly purchased by crowned heads."