Αχ! κύριε, δε μπορείτε να φανταστήτε, τι θα πη νάσαστε υποχρεωμένη να χαηδεύετε με την ίδια αδιαφορία ένα γέρο έμπορο, ένα δικηγόρο, έναν καλόγερο, ένα γονδολιέρο, έναν αββά· νάσαστε εκθεμένη σ' όλους τους εξευτελισμούς, σ' όλους τους διασυρμούς· να καταντάτε συχνά στο σημείο να δανείζεστε ένα πουκάμισο για να πηγαίνετε να σας το σηκώνη ένας άντρας συχαμερός: να σας κλέβη ο ένας, ό,τι κερδίσατε από τον άλλο· να σας φορολογούν οι αστυνόμοι και να σας περιμένουνε στο βάθος του μέλλοντός σας φριχτά γηρατειά, ένα νοσοκομείο και μια κοπριά, ε! τότε θα συμπεράνετε, πως είμαι ένα από τα πιο δυστυχισμένα πλάσματα του κόσμου.
Ah! sir, did you but know what it is to be obliged to receive every visitor; old tradesmen, counselors, monks, watermen, and abbes; to be exposed to all their insolence and abuse; to be often necessitated to borrow a petticoat, only that it may be taken up by some disagreeable wretch; to be robbed by one gallant of what we get from another; to be subject to the extortions of civil magistrates; and to have forever before one's eyes the prospect of old age, a hospital, or a dunghill, you would conclude that I am one of the most unhappy wretches breathing."