— Έχει γνωμικά, είπε ο Ποκοκουράντης, που μπορούνε να ωφελήσουν έναν άνθρωπο του κόσμου και που όντας βαλμένα σε στίχους ενεργητικούς, χαράζονται ευκολώτερα στη μνήμη: αλλά λίγο μ' ενδιαφέρει το ταξίδι του στο Βρινδήσιο κ' η περιγραφή του ενός κακού δείπνου κ' οι χαμάλικοι καυγάδες μεταξύ ενός κάποιου Πουπίλου, που τα λόγια του, λέγει, ήτανε γεμάτα έμπυο, κι' ενός άλλου, που τα λόγια του ήτανε γεμάτα ξίδι.
"There are maxims in this writer," replied Pococurante, "whence a man of the world may reap some benefit; and the short measure of the verse makes them more easily to be retained in the memory. But I see nothing extraordinary in his journey to Brundusium, and his account of his had dinner; nor in his dirty, low quarrel between one Rupillius, whose words, as he expresses it, were full of poisonous filth; and another, whose language was dipped in vinegar.