Ωστόσο ο Αγαθούλης υπερτερούσε κάπως τον Μαρτίνο, στο ότι έλπιζε πάντα να ξαναϊδή τη δεσποινίδα Κυνεγόνδη, ενώ ο Μαρτίνος δεν έλπιζε τίποτα: επί πλέον είχε χρυσάφι και διαμάντια· και μολονότι είχε χάσει εκατό μεγάλα πρόβατα κόκκινα, φορτωμένα από τους πιο μεγάλους θησαυρούς της γης, μολονότι είχε πάντα στην καρδιά του την ατιμία του ολλανδού πλοιάρχου, ωστόσο, σαν συλλογιζόταν αυτά, που του μείνανε στις τσέπες, και σαν μιλούσε για την Κυνεγόνδη, μάλιστα στο τέλος του φαγητού, έκλινε τότε προς το σύστημα του Παγγλώσση.
Candide, however, had one advantage over Martin: he lived in the pleasing hopes of seeing Miss Cunegund once more; whereas, the poor philosopher had nothing to hope for. Besides, Candide had money and jewels, and, not withstanding he had lost a hundred red sheep laden with the greatest treasure outside of El Dorado, and though he still smarted from the reflection of the Dutch skipper's knavery, yet when he considered what he had still left, and repeated the name of Cunegund, especially after meal times, he inclined to Pangloss's doctrine.