Το δείπνο ήτανε όπως τα περισσότερα δείπνα του Παρισιού: στην αρχή σιωπή, κατόπι μια αντάρα από λόγια, που δε μπορεί κανείς να ξεχωρίση τίποτα, ύστερα οικειότητες, οι περισσότερες ηλίθιες, ψεύτικα νέα, κακές κρίσεις, λίγη πολιτική και πολλή κακολογία· μιλήσανε επίσης για τα καινούργια βιβλία.
At first everyone was silent; then followed a few confused murmurs, and afterwards several insipid jokes passed and repassed, with false reports, false reasonings, a little politics, and a great deal of scandal. The conversation then turned upon the new productions in literature.