— Δεν είναι και δική μου, είπε ψυχρά ο Ποκοκουράντης: με κάνανε άλλοτες να πιστεύω, πως ευχαριστιόμουνα διαβάζοντάς τον· αλλ' αυτή η συνεχής επανάληψη μαχών, που όλες μοιάζουν αναμεταξύ τους, αυτοί οι θεοί που ενεργούνε πάντα, χωρίς να κάμνουνε τίποτε το οριστικό, αυτή η Ελένη, που είναι η αιτία του πολέμου και που μόλις εμφανίζεται στο έργο· αυτή η Τροία, που την πολιορκούνε και δεν την κυριεύουνε ποτέ· όλ' αυτά μου προξενούσανε την πιο θανάσιμη πλήξη.
"Homer is no favorite of mine," answered Pococurante, coolly, "I was made to believe once that I took a pleasure in reading him; but his continual repetitions of battles have all such a resemblance with each other; his gods that are forever in haste and bustle, without ever doing anything; his Helen, who is the cause of the war, and yet hardly acts in the whole performance; his Troy, that holds out so long, without being taken: in short, all these things together make the poem very insipid to me.