Pero el sentiment, la lliçó, l'exemplaritat del gran espectacle, foren perduts per al minyó: només pensa que en el caracter egregi del protagonista, davant els pobles en expectació: son rostre s'il·lumina d'aquell pensament, i es digué a si mateix que desitjaria d'ésser aquell infant, si el lleó era manyac.
Maar het verhevene, de leering en de moraal van dat grootsche schouwspel gingen voor den knaap verloren; hij dacht alleen aan de heerlijkheid van het tooneel voor de toeschouwende natiën; en zijn gelaat glansde van verrukking bij het denkbeeld, dat hij dat kind mocht zijn,--zoo de bedoelde leeuw maar een tamme was.