Ella se n'estranya: després estigué una mica contorbada; després una vaga sospita vingué i passa i retorna de bell nou; ella sotja; una llambregada furtiva li digué qui-sap-les coses, i aleshores son cor es trenca, i es sentí gelosa, i irosa, i li vingueren les llagrimes als ulls, i odia tothom: Tom més que tots els altres, pensa ella.
Dit verwonderde haar; zij werd een weinig ongerust, kreeg toen een onbestemd gevoel van argwaan, dat kwam en verdween en weer terugkwam, totdat een steelswijs geworpen blik haar alles openbaarde. En toen brak haar hart en zij werd jaloersch en boos; zij begon te schreien en haatte de geheele wereld, en Tom met haar,--zoo dacht zij ten minste.