Huck comprengué que vindria una pausa, una cosa encara més esglaiosa que tot el parloteig assassí que vulgueu: així és que va contenir-se l'ale i recula cautelosament. Plantava el peu amb esment i fermesa, després de gronxar-se sobre una cama, d'una manera precaria i gairebé caient: primer de l'una banda i després de l'altra.
Daarom hield hij zijn adem in, deed omzichtig een stap achteruit, zette behoedzaam zijn voet stevig neer, na heel gevaarlijk op één been te hebben staan balanceeren en bijkans gevallen te zijn, eerst den eenen kant uit en toen den anderen.