I de mon cor opres no m'haig d'avergonyir ni de girar la cara, i els ulls, regalimant. No és pas de terra estranya que els passos meus se'n van. No és als estranys que dono avui el meu sospir.
De tranen die 'k schrei, o! ik schaam ze mij niet, Geen blos dekt mijne vochtige wangen; Niet vreemd is mij 't land, dat mijn aandoening ziet, 't Is een vriend waar mijn ziel aan blijft hangen.