Je la fino de tiu frazo mi eksaltetis kaj, dum momento, paŭzis; ĉar ŝajnis al mi (kvankam tujege mi konkludis ke mia ekscitita fantazio min trompis)—ŝajnis al mi ke, el iu forega parto de la domego atingis, malklare, miajn orelojn, io povanta esti, en sia preciza simileco de karaktero, la eĥado (tamen sufokita kaj mallaŭta, kompreneble) de la krak- kaj frakassonoj mem kiujn Kavaliro Lanceloto tiom zorgadetale priskribis.
Alla fine di questa frase trasalii, e feci una pausa; perchè m'era parso – ma conclusi subito ch'era un'illusione della mia imaginazione – m'era parso che da una parte lontanissima del castello mi fosse venuto confusamente all'orecchio un rumore che avrebbe potuto dirsi, per la sua esatta analogia, l'eco soffocato, ammortito, di quel rumore di scricchiolìo e di troncamento così preziosamente descritto da sir Lancellotto.