ηρπαχθη μεγαρ[ω]ν μαρκου [δ]αμαρ ουδε προσειπειν κουριδιον γαμετην πω[λλ]α φιλον φθαμενη ηρπαχθη δαιμων δε πικρης ου ληθετο μοιρης α[λλ]α και εν μεγαροις υιεα λειπομενον ρουφον αφνως ηρπα[ξ]ε δομους δ ηχ[λ]υς ελεεινους κηδεσι και γοερη πας εδακρυσε πολις. αλλα τυχης ουκ εστι φυγειν αμετατροπα δωρα μαρκε τ[ι]ς απληστου πενθεος ωφελιη τετλαθι και γαρ ανακτες αμ[ει]δητω ποτε πενθει κυρσαντες τοιης αλγος εχους οδυνης.
Paros