α ω ο θεος των πνευματων και πασης σαρκος ο τον θανατον καταργησας και τον αδην καταπαθησας ζωην τω κοσμω χαρισαμενος αναπαυσον την ψυχην τον ι σου επισκοπου παχορας εν κολποις αβρααμ και ισαακ και ιακωβ ενθα απεδρα οδινη και λυπη και στεναγμον. πραχθεν λογον η εργω η κατα διανοια ανες αφες ως ακατος και φιλανθρωπος συνχωρησον οτι ουκ εστιν ανθρωπος ος ζησεται ουκ αμαρτησει. συ γαρ μονος θεος εκτος αμαρτιας δικαιοσυνη και η δικαιοσυνη σου εις τον αιωνα. κυριε ο λογου σου αληθεια διαμενη εις τον αιωνα. συ γαρ ει αναστασεις και ει αναπαυσις τον σον δουλον ισου επισκοπου παχωρας και σει την δοξαν αναμελπωμεν τω πατρι και τω υιω και τω αγιω πνευματι νυν και αει και εις τους αιωνας των αιωνας αμην. επι τον θρονον κατισαι τα ετι της ζωης αυτου επι της γης επι του μηνος παυνη ουννα αναπαυσον εφεσωπε ηαμ[ην] ημερα ημερα.
Nub. — Pachoras--Phthouris (Faras) — 1169 AD
 1169 AD