ειμι μεν εκ πιρεως ιερα δε με εδεξετο ελευσειν ζησασαν σεμνως μαρτυρες εισι θεαι εζευξεν δε ανδρι με θεα κυπρις ω συνεμεινα και χρονον ουκ ολιγον ετεα μη μου λυπησις τον δαιμονα μηδε παρελθης αλλα μνησκομενος ερχου επι εμουσδε ταφους και στεφανου και σπενδε εμοι γλυκερωτερε παντων καλοτυχε.
Att. — s. III/IV p.
 s. III/IV p.