τον φρυγιη[ς προμαχον τον θαυμασε] θειος ομηρος καλλει και σ[θενει ζηλουντα ποτ ηδε και] αλκη εκτοριον π[αραδειγμα πολει κυδους ισ]ομοιρον τον ποτε χα[λκοχιτων εφεποντ αλγειν]ον αρηα κειμενον [ουκ εχθρω δεδμημενον α]λλ υπο μοιρης νυν με προ[μοιρον εθαψεν αδελφο]ς ομου τε συνευνος. τρις δεκα [δε τλημων προς τερμ εμ]ολον λυκαβαντων. μουνη δ εν [θαλαμοις μητηρ ποθε]ουσα σιωπη. ιστε δε το [προρρημα τις αλλον α]ν ενθαδε θαψει δις δεκα χ[ειλιαδας δραχμων τον αρ]ιθμον εισοισει.
Bith. — Nikomedeia (Izmit) — Peek, GVI I 689