ου γηρα δμαθεισα πανυστατον εμ μεγαροισι καλλιπες αιακτον σοισι τοκευσι γοον ερμιονη λυγρον δ οι μεν λιβουσι κατ οσσων δακρυ σον ορφανιης ποτμον οδυρομενοι. χηρα δ ερημαιον στεναχει λεχος. αλλ ερατεινη πετροτιου θυγατερ χαιρε και εν φθιμενοις.
ISmyrn 519