ενανδρος προκλου [κε] αππης τεκνω φιλτατω προκλω κε εαυτ[οι]ς ζωντες κε τα τεκ[να] αυτων τροφιμος κε μεμνι[--] ος κε κυριλλα κε δομνα νυνφη μνημης χαριν τατιανης [θ]υγατηρ φαιδροτατον βωμον στησας σημαντορα τυνβου ευτ αν υδωρ τερσει κε δενδρε[α] μακρα τεθηλη κε ποταμο[ν] ψαιουσιν αναβρυζη δε θα[λ] ασα. [α]υτω τωδε μενω πολυκλαυ[σ] τω τω επι τυνβω ανγελλω παριου[σι] προκλος ωδε τεθ[απτ]αι. πασι ποθητον εοντα κε εν βι[ο]τω παναριστον 0 κετωνελιπον φαος αιψα δε μοιρα καρπαλιμως εδαμασσε κε αισα λυγρ[α] πορουσε αυτος δ εννοσιγ[αι]ος εχων εν χειρεσσι τριαιναν κτεινε με τον μελεον τενβρογιου παρα ρειθρα.
Phryg., N. — Appia (Pınarcık-Abya) — Üçhüyük — 250-300 AD or later
 250-300 AD or later