ο θεος των πνευματων και πασης σαρκος ο τον θανατον καταργησας και τον αδην καταπατησας και ζωην τω κοσμω χαρισαμενος αναπαυσον την ψυχην της δουλης σου γενσεουα εν κολποις αβρααμ και ισαακ και ιακωβ εν τοπω φωτινω εν τοπω αναψυξεως ενθα απεδρα οδυνη και λυπη και στεναγμος παν αμαρτημα παρ αυτης πραχθεν η λογω η εργω η κατα διανοιαν ως αγαθος και φιλανθρωπος συγχωρησον οτι ουκ εστιν ανθρωπος ος ζησεται και ουχ αμαρτησει συ γαρ μονος πασης αμαρτιας εκτος υπαρχεις και η δικαιοσυνη σου δικαιοσυνη εις τον αιωνα κυριε και ο λογος σου αληθεια συ γαρ ει η αναπαυσις και αναστασις την σην δουλην [γενσεουα και σοι την δοξαν ανα]πεμπωμεν τω [πατρι και τω υιω και τω αγιω πνευματι κα]ι νυν κ[αι αει και εις τους αιωνας των αιωνων. αμην].
Nub. — Khalewa — JEA 13 (1927) 229, 3 — SB 4.7430