τον εστιαιου της τραγωδιας γραφη ευανδριδαν κεκρυφ ο τυμβιτας πετρος ζησαντα προς παντ ευσεβως ανα πτολιν ετων αριθμον ογδοηκοντ αρτιων. ουχι κεναις δοξαις εζηκοτα τονδε δεδεκται τυμβος οδ εκ προγονων ταις δ απο τας σοφιας ταις απο σωκρατεω πινυταις μαλα του τε πλατωνος κουκ επικουρηοις ηδονικαις αθεοις εστιαιον τον φυντα πατρος κλεινοιο μενανδ[ρου] εσθλοταταν βιοτας εξανυσαντος οδον. κουφη γαια χυθεις οσιως κρυπτοις συ τον αν[δρα] βαινοντ ευσε[βε]ων τους ιερους θαλαμου[ς ].
RA 1874, 113-14.5-12