τον φρυγιη[ς προμαχουνθ ον εθαυμασε] θειος ομηρος καλλει και σ[οφιη ζηλουντα με θουριδι τ] αλκη εκτοριον [κατεχει ταφος ωδε θανοντα πρ]ομοιρον τον ποτε χα[λκηρη τειμωντα φιλοπλ]ον αρηα κειμενον [δ ουκ εχθρω δεδμημενον αλ]λ υπο μοιρης νυν με προ[κλος εθαψε πατηρ] ομου τε συνευνος τρις δεκα[τον τελεσαντα και ημι]ολον λυκαβαντων μουνη δ εν [θαλαμοις αλοχος ποθε]ουσα σιωπη εστε δε το [προρρημ ος αλλο]ν ενθαδε θαψει δις δεκα χ[ειλιαδας δραχμων αρ]ιθμον εισοισει.
Bith. — Nikomedeia (Izmit) — J. Keil