λαινα σοι τυμβων δωμηματα θειος ετευξα ατθις ο δις της σης ηλικιης προγερων ευξαμενος χειρων απο σων κονιν ακριτε δαιμον αμφοτεροις ημιν εσβεσας ηελιον ατθις εμοι ζησασα και εις εμε πνευμα λιπουσα ως παρος ευφροσυνης νυν δακρυων προφασι αγνα πουλυγοητε τι πενθιμον υπνον ιαυεις ανδρος απο στερνων ουποτε θεισα καρα θειον ερημωσασα τον ουκετι σοι γαρ ες αδαν ηλθον ομου ζωας ελπιδες αμετερας ουκ επιον ληθης αιδωνιδος εσχατον υδωρ ως σε παρηγοριην καν φθιμενοισιν εχω θειε πλεον δυστηνε γαμων οτι των αμιαν των νοσφισθεις κλαιεις χηροσυνην θαλαμων τουτο σαοφροσυνας γερας ατθιδι τα πολυκλαυτω ουκ ισον ουδε αρετας αξιον αλλ εθεμαν μναμαν εις αιωνα φερωνυμον αυτος αναγκαι θειος νηπιαχω πνευμα χαριζομενος. οισω γαρ και τουτο χαριν σεο και τον απηνη ομμασι τοις στυγνοις οψομαι ηελιον.
Karien — Knidos (Tekir): östl. Nekrop. — ca. 1. Jh. v.Chr. — GIBM IV.1 Nr.829b