τις τουμον δυστηνον επ ουνομα γραψε το χαιρε τις κωφην ματεως θηκατο μοι χαριτα ουτε γαρ εισοροω λαμπρον φαος ουτ εσακουω οστεα και σποδιη κειμενη εν χθονιοις. γραψε πατηρ. αλλα θρηνων φιλε παυεο μητερ πρειμιγενη αποθου θυμοδακεις οδυνας. της εν εμοι λυπης παραμυθιον εμ φρεσι θεσθε τουτ οτι και μακαρων παιδες ενερθεν εβαν.
LW 114