Miktam. Sáləmen Dávid. Ǎ Zāmbá, bǎla ma, amú asɔbɔ́ anə́ ma ábə wa. 2Madzó ai Ǹtondôbə nâ: “Wǎ ó nə̄ Ǹtondôbə ! Mǎ bə̄lə́ kig mvɔ̌m fə́ yālod wā ! 3Bə́zəzə̌ bəzāmbá yā sí mū, míńgúngúl mí byə́m yā mə̄ ḿbə́ diŋi súg, 4myâbulu endáman dzábán, bə́ nə́ ai byá ńtúmba á zud. Hədá mə mǎyǐ kīg fə bɔ́ bǎd soě mətúnuŋa məkǐ, ńdɔ̄ fə biyé bí ányu byáma byáyǐ kīg fə bǎd tād dzwé dábán. 5Ǎ Ńtondôbə, ngab elíg dzama ai ngab dzama á kɔ́b mənyú, wǎ ó bələ́ étiliga dzáma. 6Ngab elíg tě yanyəb ma á ńnə́m, é ngab mə̌ bi ńdzɔ yǎndaŋ nyəb éyə̄gan. 7Makaŋ Ǹtondôbə amú énye a lə́b mā, tɔ yə alú, ǹnə́m wálə́b mā âbum. 8Mafɔmbɔ Ǹtondôbə ai mís máma təge ai awɔí, ḿból á tə̄lə́ mā á ḿbɔ̄ ńnōmo, mə nə təge ai afə́ŋə́lán[2].” 9Asú te ǹnə́m wásān mā âbum ai miǹtag, ǹsísīm wámā wâfon, miǹson myámā myâyi bómbō mvɔ̄í. 10Amú ó sə́ kig ma dzǎm dzoge á ndoán kɔ́m, wǎdzogě kig mvóé dzoe nə́ é yen ebé. 11Wayi bɔ̌ naa mə́ yə́m zěn enyin; miǹtag myáfúguzu ásū dóe, a m̀bɔ̄ ńnōmo woe, mvɔ̌m kolé.