ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டைன்

ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டைன் (Albert Einstein, மார்ச் 14, 1879 – ஏப்ரல் 18, 1955) குறிப்பிடத்தக்க பயன்பாட்டுக் கணிதத் திறமைகள் கொண்ட, ஒரு  ஜெர்மன் நாட்டைச் சேர்ந்த கோட்பாட்டு இயற்பியல் அறிஞர் ஆவார். இருபதாம் நூற்றாண்டின் மிக முக்கியமான அறிவியலாளராகப் பொதுவாகக் கருதப்படுகிறார். இவர் புகழ்பெற்ற சார்புக் கோட்பாட்டை  முன்வைத்ததுடன், குவாண்டம் எந்திரவியல் புள்ளியியற் எந்திரவியல் மற்றும் அண்டவியல் ஆகிய துறைகளிலும் குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்புகளைச் செய்துள்ளார். குவாண்டம் எந்திரவியல்,சார்புக் கோட்பாடு இரண்டும் நவீன விஞ்ஞானத்தின் இரு தூண்களாக கருதப்படுகிறது.ஒளி மின் விளைவைக் கண்டுபிடித்து விளக்கியமைக்காகவும், கோட்பாட்டு இயற்பியலில் அவர் செய்த சேவைக்காகவும், 1921ல் இவருக்கு இயற்பியலுக்கான நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டது.

தற்காலத்தில் பொதுப் பயன்பாட்டில் ஐன்ஸ்டைன் என்ற சொல், அதிக புத்திக்கூர்மையுள்ள ஒருவரைக் குறிக்கும் சொல்லாக மாறிவிட்டது. 1999 ல், புதிய ஆயிரவாண்டைக் குறித்து வெளியிடப்பட்ட டைம் (இதழ்), "இந்த நூற்றாண்டின் சிறந்த மனிதர்" என்ற பெயரை ஐன்ஸ்டீனுக்கு வழங்கியது.

 வாழ்க்கைக் குறிப்பு
 இளமை, கல்லூரி
ஐன்ஸ்டைன் ஜெர்மனியில், வுர்ட்டெம்பர்க் இலுள்ள உல்ம் என்னுமிடத்தில், 1879 ஆம் ஆண்டு பிறந்தார். இவரது தந்தையார், ஹேர்மன் ஐன்ஸ்டீன், பிற்காலத்தில் ஒரு மின்வேதியியல் (electrochemical) சார்ந்த தொழில் நிலையமொன்றை நடத்திவந்தார். தாயார் போலின் கோச். இவர் ஒரு கத்தோலிக்க ஆரம்பப் பாடசாலையில் சேர்க்கப்பட்டார். அத்துடன் தாயாரின் வற்புறுத்தல் காரணமாக இளமையில் வயலினும் கற்றுவந்தார். இவர் ஐந்து வயதாக இருந்தபோது, இவரது தந்தையார் இவருக்கு ஒரு சட்டைப்பையில் வைக்கக்கூடிய திசையறி கருவியொன்றைக் காட்டினார். அந்த வயதிலேயே அவர் ஒன்றுமற்ற வெளியில் ஏதோ ஒன்று காந்த ஊசியில் தாக்கம் ஏற்படுத்துவதைப் புரிந்துகொண்டார். அவர் மாதிரியுருக்களையும், இயந்திரக் கருவிகளையும், பொழுதுபோக்காகச் செய்துவந்தார். எனினும், சிறுவனாக இருந்தபோது இவருக்கு மிக மெதுவாகவே கற்கமுடிந்தது எனச் சிலர் கூறுகிறார்கள். இவர் தனது 12 ஆவது அகவையிலேயே கணிதம் படிக்க ஆரம்பித்தார். இவருடைய உறவினரிருவர் அறிவியல், கணிதம் தொடர்பான நூல்களையும், ஆலோசனைகளையும் கொடுத்து, அவரை ஊக்குவித்தார்களாம்.

இவரது தந்தையாருடைய தொழிலில் நட்டம் ஏற்பட்டதனால், 1894 ல், அவரது குடும்பம் மியூனிக்கிலிருந்து, இத்தாலியிலுள்ள மிலான் நகரையடுத்துள்ள பேவியா என்னுமிடத்துக்கு, இடம் பெயர்ந்தது. ஆனால் அல்பர்ட், மியூனிக்கிலேயே பாடசாலைப் படிப்பை முடிப்பதற்காகத் தங்கியிருந்தார். பாடசாலையில் ஒரு தவணையை முடித்துக்கொண்டு குடும்பத்துடன் இணைந்துகொள்ளப் பேவியா சென்றார். பாடசாலைப் படிப்பை முடிப்பதற்காக ஐன்ஸ்டீன் சுவிட்சர்லாந்துக்கு அனுப்பப்பட்டார். 1896ல் பாடசாலைப் படிப்பை முடித்துக்கொண்டு, சுவிட்சர்லாந்தின் சூரிச் நகரிலுள்ள சுவிஸ் கூட்டமைப்புப் பல்தொழில்நுட்பப் பல்கலைக்கழகத்தில் சேர்ந்தார். இந்தச் சமயத்தில் அவர் தனது ஜெர்மனி நாட்டு குடியுரிமையை விட்டு, நாடற்றவரானார். 1898ல் மிலேவா மாரிக் என்னும் உடன்கற்றுவந்த செர்பிய பெண்ணொருவரைக் கண்டு காதல் கொண்டார். 1900 இல், சுவிஸ் கூட்டமைப்புப் பல்தொழில்நுட்பப் பல்கலைக்கழகத்தில் கற்பித்தல் டிப்ளோமாவைப் பெற்றுக்கொண்டார். 1901 இல், இவர் சுவிற்சர்லாந்தின் குடியுரிமையைப் பெற்றார். இவருக்கு, மிலேவாமூலம்,  ஒரு மகள் 1902ல் பிறந்தார்.

 வேலையும், முனைவர் பட்டமும்

right|thumb|1905ல் ஐன்ஸ்டைன் (காப்புரிமை அலுவலகத்தில் பணிபுரிந்த பொழுது)

படிப்பு முடிந்ததும் இவருக்குக் கற்பித்தல் வேலையெதுவும் கிடைக்கவில்லை. இவருடன் படித்த ஒருவரின் தந்தையார் 1902 ல், சுவிஸ் காப்புரிமை அலுவலகத்தில், தொழில்நுட்ப உதவிப் பரிசோதகராக வேலை கிடைத்தது. அங்கே கருவிகளைப் பற்றி விளங்கிக் கொள்வதற்கு இயற்பியல் அறிவு பணியாளர் ஒருவர் தேவைப்பட்டது, அங்கே கருவிகளுக்கான காப்புரிம விண்ணப்பங்களை மதிப்பீடு செய்வதே அவரது வேலை.

 பிரௌனியன் இயக்கம்

1905 இல் வெளிவந்த அவரது முதலாவது கட்டுரையான "நிலையான திரவத்தில் தொங்கும் சிறிய துணிக்கைகளின் வெப்ப மூலக்கூற்றுக் கொள்கையினால் வேண்டப்படும் இயக்கத்தில்" அவரது பிரௌனியன் இயக்கம் தொடர்பான ஆராய்ச்சியை விவரித்தது. அப்போது சர்ச்சைக்குள்ளாகியிருந்த திரவ இயக்கவியலைப் பாவித்து, முதன் முதலில் அவதானிக்கப்பட்டு பல ஆண்டுகள் கடந்த நிலையில், இப்போதும் கூட திருப்தியான விளக்கம் கொடுக்கப்படாத இந்த பிரௌனியன் இயக்கமானது அணுக்கள் இருப்பதற்கான அனுமான ரீதியான ஆதாரமாகக் கொள்ளப்படலாம் என இக்கட்டுரை நிறுவியது.அத்துடன் அப்போது சர்ச்சையில் இருந்த இன்னொரு விடயமான புள்ளிவிவர எந்திரவியலையும் (statistical mechanics) இது தெளிவுபடுத்தியது.

இக்கட்டுரை வெளிவரும் முன் அணுக்கள் என்பது ஒரு பயன்பாட்டு கோட்பாடாக அங்கீகரிக்கபட்டிருந்தாலும் கூட, அணுக்களின் இருக்கை தொடர்பாக இயற்பியலாளர்களுக்கும் வேதியியலாளர்களுக்கும் இடையில் சூடான விவாதங்கள் நடைபெற்று வந்தன. அணுக்கொள்கை தொடர்பான ஐன்ஸ்டீனின் புள்ளிவிபரம் ரீதியான விளக்கம், சாதாரண நுணுக்குக்காட்டியினூடாக நோக்குவதன் மூலம் அணுக்களை எண்ணும் வழியினைப் பரிசோதனையாளர்களுக்கு வழங்கியது. அணுவுக்கெதிரான கொள்கையை வில்கெல்ம் ஒஸ்ட்வால்ட் என்பவர் கொண்டிருந்தார், இவர் ஐன்ஸ்டீனின் பிரெளணியனின் இயக்கம் தொடர்பான முழுமையான விளக்கம் காரணமாகத்தான், தான் அணு தொடர்பாக நம்புதலைப் பெற்றிருந்தார் எனப் பின்னாளில் அர்னால்ட் சொமர்பெல்ட் என்பவரிடம் கூறியிருந்தார்.

 ஒளிமின் விளைவு

ஒளியின் உற்பத்தி மற்றும் மாற்றீடு தொடர்பான ஓர் ஆய்வு ரீதியான நோக்கம்" ("Über einen die Erzeugung und Verwandlung des Lichtes betreffenden heuristischen Gesichtspunkt") என்கின்ற அவரது இரண்டாவது ஆய்வுக்கட்டுரையானது ஒளிச்சக்திச் சொட்டு (Light quanta) (இப்போது போட்டோன் (Photon) என அழைக்கப்படுகிறது) என்ற கருதுகோளினை முன்வைத்ததுடன் இது எவ்வாறு ஒளிமின் விளைவு போன்ற விடயங்களை விளக்க பயன்படுத்தப்படலாம் எனவும் விவரித்தது. இச்சக்தி சொட்டுக் கருதுகோளானது, ஒளிச் சக்தியானது ஒரு குறித்த அளவுடைய (தொடர்ச்சியற்ற) சக்திச் சொட்டுக்களாகவே (quanta) உறிஞ்சப்படவோ காலப்படவோ முடியும் எனக் கருதும் போது, மாக்ஸ் பிளாங்க்கினால் முன்வைக்கப்பட்ட கரும்பொருட் கதிர்வீச்சு விதியினை (law of black-body radiation) வலுப்படுத்தியது. ஓளியானது உண்மையில் தனித்தனி சக்திப் பொட்டலங்களாலேயே (Packets) உருவாக்கப்பட்டது எனக் கருதுவதன் மூலம், ஐன்ஸ்டீனினால் மர்மமாகவிருந்த ஒளிமின் விளைவை விளக்க முடிந்தது.
ஒளியின் இச் சக்திச் சொட்டுக் கருதுகோளானது, ஜேம்ஸ் மாக்ஸ்வெல்லின் மின் காந்த நடத்தைக்கான சமன்பாடுகளினால் வழிநடத்தப்படும் ஒளியின் அலைக்கொள்கையோடு முரண்பட்டதுடன், பெளதிகத் தொகுதிகளிலுள்ள சக்தியானது மேலும் மேலும் முடிவற்ற பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட முடியும் (infinite divisibility of energy) என்ற கருத்துடனும் பொதுப்படையாக முரண்பட்டது. ஒளிமின் விளைவுக்கான ஐன்ஸ்டீனின் சமன்பாடுகள் மிகச் சரியானவை என பரிசோதனைகள் மூலம் நிரூபிக்கப்பட்ட பின்னரும் கூட, அவரது விளக்கமானது எல்லோராலும் ஏற்றுக் கொள்ளப்படவில்லை. எனினும், 1921 இல் அவருக்கு நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டபோது ஒளி மின்னியலில் அவருடைய உழைப்பு வியந்துரைக்கப்பட்ட பின்னரே பெரும்பாலான பெளதீகவியலாளர்கள் அவருடைய சமன்பாடு hf = Φ + Ek சரியெனவும் ஒளிச் சொட்டு சாத்தியமெனவும் ஏற்றுக்கொண்டனர் (எண்ணத்தலைப்பட்டனர்).

சக்திச் சொட்டுப் பொறிமுறையினைத் தோற்றுவித்தவர்களால் அடிப்படைத் தத்துவமாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட கருதுகோளான ஒளியின் அலைத்-துகள் இரட்டைத்தன்மை (wave-particle duality), அதாவது பெளதிகத் தொகுதிகள் அலைத்தன்மை, துகள் தன்மை ஆகிய இரு வேறுபட்ட இயல்புகளையும் காட்டவல்லவை என்ற கருத்தினைச் சக்திச் சொட்டுக் கொள்கை வலியுறுத்தியது. சக்திச் சொட்டுப் பொறிமுறை விருத்தியடைந்த பின்னரே ஒளி மின் விளைவு தொடர்பான முழுமையான தெளிவு பெறப்பட்டது.

 சிறப்புத் தொடர்பியல்

ஐன்ஸ்டைனின் மூன்றாவது ஆய்வுக்கட்டுரையான, "இயங்கும் பொருட்களின் மின்னியக்கவியல்" ("Zur Elektrodynamik bewegter Körper") என்பது 1905 ஜூன் 30 இல் வெளிவந்தது. இக்கட்டுரையை எழுதிக் கொண்டிருந்த காலத்தில் ஐன்ஸ்டீன் மிலேவாவுக்கு "சார்பு இயக்கத்தில் எமது உழைப்பு" என்பது பற்றி கடிதம் எழுதியுள்ளமையானது, மிலேவாவும் இவ் ஆய்வில் பங்கு பெற்றிருந்தாரா எனச் சிலரை வினவ இடமளிக்கிறது. இக்கட்டுரையானது நேரம், தூரம், திணிவு மற்றும் சக்தி தொடர்பான விசேட தொடர்புக் கொள்கையினை அறிமுகப்படுத்தியதுடன் மேக்ஸ்வெலின்மின்காந்தவியலுடன் பொருந்துவதாயும் புவியீர்ப்பு விசையைத் தவிர்ப்பதாயும் இருந்தது.

ஏனைய சில தெரிந்த அலைகளைப்போன்றல்லாது, ஒளி அலை பயணம் செய்வதற்கு நீர், காற்று போன்ற ஓர் ஊடகம் அவசியமில்லை என்பதைக் காட்டிய மைக்கல்சன்-மோர்லி பரிசோதனையினால் (Michelson-Morley experiment) உருவான குழப்பத்தை சிறப்பு சார்பியல் தீர்த்து வைத்தது. இதன் மூலம் ஒளியின் வேகமானது மாறாதது, அவதானியின் இயக்கத்தில் தங்கியது அல்ல என்பது நிரூபணமாயிற்று. நியூட்டனின் புராதனப் பொறிமுறையின் (Newtonian classical mechanics) கீழ் இது சாத்தியமற்றதாகவிருந்தது.

இயங்கும் பொருட்கள் அவற்றின் இயக்கத்திசையில் நெருக்கப்பட்டிருக்குமாயின் மைக்கல்சன்-மோர்லி முடிவு பயன்படுத்தப்பட முடியும் என்பதை 1894 இல் ஏற்கனவே ஜோர்ஜ் பிற்சரால்ட் (George Fitzgerald) என்பவர் ஊகித்திருந்தார். உண்மையில் ஐன்ஸ்டீனின் இவ் ஆய்வுக்கட்டுரையின் சில முக்கியமான சமன்பாடுகளான லோறன்ஸ் மாற்றீடுகள் (Lorentz transforms), 1903 இல் போர்த்துக்கீசிய இயற்பியலாளரான ஹென்ட்றிக் லோரன்ட்ஸ் (Hendrik Lorentz) என்பவரால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டவை என்பதுடன் அவை பிற்சரால்டினுடய ஊகத்தினைக் கணித வடிவில் கூறின. ஆனாலும் இக் கேத்திரகணித விசித்திரத்திற்குரிய காரணங்களை ஐன்ஸ்டீன் தெரியப்படுத்தினார்.

 நிறை-ஆற்றல் சமன்மை விதி

ஐன்ஸ்டைனின் மிக புகழ்பெற்ற சமன்பாடான [[ஐன்ஸ்டீனின் பொருண்மை - ஆற்றல் சமன்பாடு|E=mc2]] சிறப்பு சார்பு கொள்கையின் மூலம் தருவிக்கப்பட்டதே ஆகும். இது நிறை-ஆற்றல் சமன்மையை பற்றி விளக்குகிறது. இது அணுக்கரு வினைகளின் செயல்பாடுகளை பற்றியும்,விண்வெளியில் உள்ள ஆற்றல் எவ்வாறு நிறையாக மாறுகிறது, நிறை எங்கே போகிறது என்பதையும் விளக்குகிறது. மேலும், இச்சார்பியல் கொள்கையின் மூலம் கால-வெளி வரைபடத்தை வரைய ஏதுவாகிறது. இது காலப் பயணம் போன்ற சுவாரசியமான கருத்துகளுக்கு அடிகோலுகிறது.

 ஐன்ஸ்டைனின் படைப்புகள்
 சிந்தனைகளும் கருத்துக்களும்
 உலகம் எனது பார்வையில்  (மெயின் வெல்ட்பில்டின் மொழியாக்கம்)
 Relativity: The Special and General Theory  (Project Gutenberg E-text )
 "Zur Elektrodynamik bewegter Körper" Annalen der Physik. June 30, 1905 (English translation: On the Electrodynamics of Moving Bodies)
 "Ist die Trägheit eines Körpers von seinem Energieinhalt abhängig?". Annalen der Physik. September 27, 1905. (English translation: Does the Inertia of a Body Depend Upon Its Energy Content?)
 "புருசிய அறிவியல் கழகத்தில் ஆற்றிய முகப்புரை ". 1914. [PDF]
 "Die Grundlage der allgemeinen Relativitätstheorie". Annalen der Physik, 49. 1916. (English translation: The Foundation of the General Theory of Relativity )
 "ஏன் பொதுவுடைமை," Monthly Review, May, 1949.
 "ஈர்ப்புவிசையின் பொது கோட்பாட்டு பற்றி". April, 1950.

 இவற்றையும் பார்க்கவும்
 சர்வதேச இயற்பியல் ஆண்டு 2005
 இயற்பியலுக்கான நோபல் பரிசு பெற்றவர்கள்
 ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீனின் மூளை

 வெளி இணைப்புகள்

 அல்பர்ட் ஐன்ஸ்டைனின் கண்டுபிடிப்புகள் பற்றிய பி.பி.சி. தரவு (தமிழில்)
 ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டைன் ஒன்லைன்
 புகழ்பெற்ற உரைகளின் ஒலிப்பேழைகள்:
 E=mc2 மற்றும் தொடர்பியல்
 Impossibility of atomic energy
 arms race
 1921 நோபல் பரிசு
 தொடர்பியல் கொள்கை
 ரூஸ்வெல்ட்டுக்கு ஐன்ஸ்டைன் எழுதிய கடிதம்
 FBI கோப்புகள்
  ஐன்ஸ்டீன் சொன்ன ஈர்ப்புவிசை அலையை விஞ்ஞானிகள் 'கண்டுபிடித்தனர்'
  ஈர்ப்பு சக்தி அலைகள் ஏன் முக்கியமானவை?- ஐந்து காரணங்கள்

பகுப்பு:1879 பிறப்புகள்
பகுப்பு:1955 இறப்புகள்
பகுப்பு:அமெரிக்க இயற்பியலாளர்கள்
பகுப்பு:அமெரிக்க மெய்யியலாளர்கள்
பகுப்பு:அமெரிக்கப் பொறியியலாளர்கள்
*
பகுப்பு:செருமானிய இயற்பியலாளர்கள்
பகுப்பு:செருமானிய அறிவியலாளர்கள்
பகுப்பு:நோபல் இயற்பியற் பரிசு பெற்றவர்கள்
பகுப்பு:யூதர்கள்
பகுப்பு:செருமானியக் கண்டுபிடிப்பாளர்கள்
பகுப்பு:அண்டவியலாளர்கள்
பகுப்பு:அமெரிக்க அறியொணாமையியலாளர்கள்
பகுப்பு:அமெரிக்கக் கண்டுபிடிப்பாளர்கள்
பகுப்பு:நோபல் பரிசு பெற்ற செருமானியர்கள்
பகுப்பு:இருபதாம் நூற்றாண்டு அமெரிக்க எழுத்தாளர்கள்
பகுப்பு:நோபல் பரிசு பெற்ற யூதர்கள்

சிந்தனைகளும்

கருத்துக்களும்

வெல்ட்பில்டின்

Download This eBook
|
||Format
||Url
||Size
||
||
||
|
|
||Read this book online: HTML
||//www.gutenberg.org/files/5001/5001-h/5001-h.htm
||336 kB
||
||
||
|
|
||EPUB (hand-crafted)
||//www.gutenberg.org/files/5001/5001-epub/5001-epub.epub?session_id=b07de465b364c9f287e7fba33312cc856b09c785
||293 kB
||
||
||
|
|
||EPUB (with images)
||//www.gutenberg.org/ebooks/5001.epub.images?session_id=b07de465b364c9f287e7fba33312cc856b09c785
||273 kB
||
||
||
|
|
||EPUB (no images)
||//www.gutenberg.org/ebooks/5001.epub.noimages?session_id=b07de465b364c9f287e7fba33312cc856b09c785
||181 kB
||
||
||
|
|
||XML
||//www.gutenberg.org/files/5001/5001-x/5001-x.xml
||228 kB
||
||
||
|
|
||
||//www.gutenberg.org/files/5001/5001-tei/HOWTO.md
||2 kB
||
||
||
|
|
||
||//www.gutenberg.org/files/5001/5001-tei/tei2html.config
||239 B
||
||
||
|
|
||More Files…
||https://www.gutenberg.org/files/5001/
||
||
||
||
|
https://www.gutenberg.org/ebooks/5001
Project Gutenberg offers 60,022 free ebooks to download.
|
||
|
|Project Gutenberg offers 60,022 free ebooks to download.
||
||
|
Enter your search terms separated by spaces,
then press <Enter>.
Avoid punctuation except as indicated below:
|Suffixes
||.
||exact match
|
|Prefixes
||a.
||author
|
|t.
||title
|
|s.
||subject
|
|l.
||language
|
|#
||ebook no.
|
|n.
||ebook no.
|
|cat.
||category
|
|
Operators
Always put spaces around these.
|||
||or
|
|!
||not
|
|( )
||grouping
|
|this query
||finds
|
|shakespeare hamlet
||"Hamlet" by Shakespeare
|
|qui.
||"qui", not "Quixote"
|
|love stories
||love stories
|
|a.shakespeare
||by Shakespeare
|
|s.shakespeare
||about Shakespeare
|
|#74
||ebook no. 74
|
|juvenile l.german
||juvenile lit in German
|
|verne ( l.fr | l.it )
||by Verne in French or Italian
|
|love stories ! austen
||love stories not by Austen
|
|jane austen cat.audio
||audio books by Jane Austen
|

Question: who is credited with creating the laws of physics

Question: who published the work on relativity

Question: what is the abbreviation for the special and general theory

Question: what is the name of the theory of relativity

Question: what are the signs and opinions of the world in my sight

ஐன்ஸ்டைனின் படைப்புகள் சிந்தனைகளும் கருத்துக்களும் உலகம் எனது பார்வையில் ( மெயின் வெல்ட்பில்டின் மொழியாக்கம்

Question: what is the topic of the project gutenberg e-text

Relativity: The Special and General Theory

"Relativity : The Special and General Theory

Relativity : The Special and General Theory

Question: what is the special and general theory

Question: according to einstein, what were the creations of einstein

The creations of Einstein are the signs and the opinions of the world in my sight .

Relativity : The Special and General Theory ( Project Gutenberg E - text ) " Zur Elektrodynamik bewegter Körper " Annalen der Physik .

The creations of Einstein are the signs and the opinions of the world in my sight. Relativity: The Special and General Theory (Project Gutenberg E-text ) "Zur Elektrodynamik bewegter Körper" Annalen der Physik.

June 30, 1905 (English translation:

1. Observations on the Special Theory of Relativity
THE special theory of relativity is based on the following postulate, which is also satisfied by the mechanics of Galileo and Newton.
If a system of co-ordinates K is chosen so that, in relation to it, physical laws hold good in their simplest form, the same laws also hold good in relation to any other system of co-ordinates K' moving in uniform translation relatively to K. This postulate we call the "special principle of relativity." The word "special" is meant to intimate that the principle is restricted to the case when K' has a motion of uniform translation relatively to K, but that the equivalence of K' and K does not extend to the case of non-uniform motion of K' relatively to K.
Thus the special theory of relativity does not depart from classical mechanics through the postulate of relativity, but through the postulate of the constancy of the velocity of light in vacuo, from which, in combination with the special principle of relativity, there follow, in the well-known way, the relativity of simultaneity, the Lorentzian transformation and the related laws for the behaviour of moving bodies and clocks.
The modification to which the special theory of relativity has subjected the theory of space and time is indeed far-reaching, but one important point has remained unaffected.
For the laws of geometry, even according to the special theory of relativity, are to be interpreted directly as laws relating to the possible relative positions of solid bodies at rest; and, in a more general way, the laws of kinematics are to be interpreted as laws which describe the relations of measuring bodies and clocks. To two selected material points of a stationary rigid body there always corresponds a distance of quite definite length, which is independent of the locality and orientation of the body, and is also independent of the time.
To two selected positions of the hands of a clock at rest relatively to the privileged system of reference there always corresponds an interval of time of a definite length, which is independent of place and time. We shall soon see that the general theory of relativity cannot adhere to this simple physical interpretation of space and time.
IN classical mechanics, and no less in the special theory of relativity, there is an inherent epistemological defect which was, perhaps for the first time, clearly pointed out by Ernst Mach. We will elucidate it by the following example: - Two fluid bodies of the same size and nature hover freely in space at so great a distance from each other and from all other masses that only those gravitational forces need be taken into account which arise from the interaction of different parts of the same body. Let the distance between the two bodies be invariable, and in neither of the bodies let there be any relative movements of the parts with respect to one another.
But let either mass, as judged by an observer at rest relatively to the other mass, rotate with constant angular velocity about the line joining the masses. This is a verifiable relative motion of the two bodies. Now let us imagine that each of the bodies has been surveyed by means of measuring instruments at rest relatively to itself, and let the surface of S1 prove to be a sphere, and that of S2 an ellipsoid of revolution. Thereupon we put the question - What is the reason for this difference in the two bodies? No answer can be admitted as epistemologically satisfactory unless the reason given is an observable fact of experience. The law of causality has not the significance of a statement as to the world of experience, except when observable facts ultimately appear as causes and effects.
Newtonian mechanics does not give a satisfactory answer to this question. It pronounces as follows: - The laws of mechanics apply to the space R1, in respect to which the body S1 is at rest, but not to the space R2 , in respect to which the body S2 is at rest. But the privileged space R1 of Galileo, thus introduced, is a merely fictitious cause, and not a thing that can be observed. It is therefore clear that Newton's mechanics does not really satisfy the requirement of causality in the case under consideration but only apparently does so, since it makes the fictitious cause R1 responsible for the observable difference in the bodies S1 and S2 .
The only satisfactory answer must be that the physical system consisting of S1 and S2 reveals within itself no imaginable cause to which the differing behaviour of S1 and S2 can be referred. The cause must therefore lie outside this system. We have to take it that the general laws of motion, which in particular determine the shapes of S1 and S2 , must be such that the mechanical behaviour of S1 and S2 is partly conditioned in quite essential respects, by distant masses which we have not included in the system under consideration. These distant masses and their motions relative to S1 and S2 must then be regarded as the seat of the causes (which must be susceptible to observation) of the different behaviour of our two bodies S1 and S2. They take over the rôle of the fictitious cause R1. Of all imaginable spaces R1, R2, etc., in any kind of motion relatively to one another there is none which we may look upon as privileged a priori without reviving the above-mentioned epistemological objection. The laws of physics must be of such a nature that they apply to systems reference in any kind of motion. Along this road we arrive at an extension at the postulate of relativity.
In addition to this weighty argument from the theory of knowledge, there is a well-known physical fact which favours an extension of the theory of relativity. Let K be a Galilean system of reference, i.e. a system relatively to which (at least in the four-dimensional region under consideration) a mass, sufficiently distant from other masses, is moving with uniform motion in a straight line. Let K' be a second system of reference which is moving relatively to K in uniformly accelerated translation. Then, relatively to K', a mass sufficiently distant from other masses would have an accelerated motion such that its acceleration and direction of acceleration are independent of the material composition and physical state of the mass.
Does this permit an observer at rest relatively to K' to infer that he is on a "really" accelerated system of reference? The answer is in the negative; for the above-mentioned relation of freely movable masses to K' may be interpreted equally well in the following way. The system of reference K' is unaccelerated, but the space-time territory in question is under the sway of a gravitational field, which generates the accelerated motion of the bodies relatively to K'.
This view is made possible for us by the teaching of experience as to the existence of a field of force, namely, the gravitational field, which possesses the remarkable property of imparting the same acceleration to all bodies. The mechanical behaviour of bodies relatively to K' is the same as presents itself to experience in the case of systems which we are wont to regard as "stationary" or as "privileged." Therefore, from the physical standpoint, the assumption readily suggests itself that the systems K and K' may both with equal right be looked upon as "stationary" that is to say, they have an equal title as systems of reference for the physical description of phenomena.
It will be seen from these reflexions that in pursuing the general theory of relativity we shall be led to a theory of gravitation, since we are able to "produce" a gravitational field merely by changing the system of co-ordinates. It will also be obvious that the principle of the constancy of the velocity of light in vacuo must be modified, since we easily recognize that the path of a ray of light with respect to K' must in general be curvilinear, if with respect to K light is propagated in a straight line with a definite constant velocity.
3. The Space-Time Continuum. Requirement of General Co-Variance for the Equations Expressing General Laws of Nature
IN classical mechanics, as well as in the special theory of relativity, the co-ordinates of space and time have a direct physical meaning. To say that a point-event has the X1 co-ordinate x1 means that the projection of the point-event on the axis of X1, determined by rigid rods and in accordance with the rules of Euclidean geometry, is obtained by measuring off a given rod (the unit of length) x1 times from the origin of co-ordinates along the axis of X1. To say that a point-event has the X4 co-ordinate x4=t, means that a standard clock, made to measure time in a definite unit period, and which is stationary relatively to the system of co-ordinates and practically coincident in space with the point-event, will have measured off x4=t periods at the occurrence of the event.
This view of space and time has always been in the minds of physicists, even if, as a rule, they have been unconscious of it. This is clear from the part which these concepts play in physical measurements; it must also have underlain the reader's reflexions on the preceding paragraph for him to connect any meaning with what he there read. But we shall now show that we must put it aside and replace it by a more general view, in order to be able to carry through the postulate of general relativity, if the special theory of relativity applies to the special case of the absence of a gravitational field.
In a space which is free of gravitational fields we introduce a Galilean system of reference K (x, y, z, t), and also a system of co-ordinates K' (x', y', z', t') in uniform rotation relatively to K. Let the origins of both systems, as well as their axes of Z, permanently coincide. We shall show that for a space-time measurement in the system K' the above definition of the physical meaning of lengths and times cannot be maintained. For reasons of symmetry it is clear that a circle around the origin in the X, Y plane of K may at the same time be regarded as a circle in the X', Y' plane of K'. We suppose that the circumference and diameter of this circle have been measured with a unit measure infinitely small compared with the radius, and that we have the quotient of the two results. If this experiment were performed with a measuring-rod at rest relatively to the Galilean system K, the quotient would be [pi]. With a measuring-rod at rest relatively to K', the quotient would be greater than [pi]. This is readily understood if we envisage the whole process of measuring from the "stationary" system K, and take into consideration that the measuring-rod applied to the periphery undergoes a Lorentzian contraction, while the one applied along the radius does not. Hence Euclidean geometry does not apply to K'. The notion of co-ordinates defined above, which presupposes the validity of Euclidean geometry, therefore breaks down in relation to the system K'. So, too, we are unable to introduce a time corresponding to physical requirements in K', indicated by clocks at rest relatively to K'. To convince ourselves of this impossibility, let us imagine two clocks of identical constitution placed, one at the origin of co-ordinates, and the other at the circumference of the circle, and both envisaged from the "stationary" system K. By a familiar result of the special theory of relativity, the clock at the circumference -- judged from K -- goes more slowly than the other, because the former is in motion and the latter at rest. An observer at the common origin of co-ordinates, capable of observing the clock at the circumference by means of light, would therefore see it lagging behind the clock beside him. As he will not make up his mind to let the velocity of light along the path in question depend explicitly on the time, he will interpret his observations as showing that the clock at the circumference "really" goes more slowly than the clock at the origin. So he will be obliged to define time in such a way that the rate of a clock depends upon where the clock may be.
We therefore reach this result: -- In the general theory of relativity, space and time cannot be defined in such a way that differences of the spatial co-ordinates can be directly measured by the unit measuring-rod, or differences in the time co-ordinate by a standard clock.
The method hitherto employed for laying co-ordinates into the space-time continuum in a definite manner thus breaks down, and there seems to be no other way which would allow us to adapt systems of co-ordinates to the four-dimensional universe so that we might expect from their application a particularly simple formulation of the laws of nature. So there is nothing for it but to regard all imaginable systems of co-ordinates, on principle, as equally suitable for the description of nature. This comes to requiring that: --
The general laws of nature are to be expressed by equations which hold good for all the systems of co-ordinates, that is, are co-variant with respect to any substitutions whatever (generally co-variant).
It is clear that a physical theory which satisfies this postulate will also be suitable for the general postulate of relativity. For the sum of all substitutions in any case includes those which correspond to all relative motions of three-dimensional systems of co-ordinates. That this requirement of general co-variance, which takes away from space and time the last remnant of physical objectivity, is a natural one, will be seen from the following reflexion. All our space-time verifications invariably amount to a determination of space-time coincidences. If, for example, events consisted merely in the motion of material points, then ultimately nothing would be observable but the meetings of two or more of these points. Moreover, the results of our measurings are nothing but verifications of such meetings of the material points of our measuring instruments with other material points, coincidences between the hands of a clock and points on the clock-dial, and observed point-events happening at the same place at the same time.
The introduction of a system of reference serves no other purpose than to facilitate the description of the totality of such coincidences. We allot to the universe four space-time variables x1, x2, x3, x4 in such a way that for every point-event there is a corresponding system of values of the variables x1 . . . x4. To two coincident point-events there corresponds one system of values of the variables x1 . . . x4, i.e. coincidence is characterized by the identity of the co-ordinates. If, in place of the variables x1 . . . x4, we introduce functions of them, x'1, x'2, x'3, x'4, as a new system of co-ordinates, so that the systems of values are made to correspond to one another without ambiguity, the equality of all four co-ordinates in the new system will also serve as an expression for the space-time coincidence of the two point-events. As all our physical experience can be ultimately reduced to such coincidences, there is no immediate reason for preferring certain systems of coordinates to others, that is to say, we arrive at the requirement of general co-variance.

Question: when was on the electrodynamics of moving bodies written

June 30, 1905 (English translation:

Question: in what year was "is it the trägheit of a body from its

June 30, 1905 (English translation:

Question: what does the term trägheit translate to in english

June 30, 1905 (English translation:

Question: what is the trägheit of a body from

June 30, 1905 (English translation:

Question: what is it called when a body moves

June 30, 1905 (English translation:

Question: what is the term for the energy of a body from its energyinhalt depending

June 30, 1905 (English translation:

Question: what is the term for the energy of a moving body

the Trägheit of a Body from its Energyinhalt

June 30, 1905 (English translation:

the Trägheit of a Body from its Energyinhalt

Question: what is the english translation of "is it the trägheit of a body

"On the Electrodynamics of Moving Bodies ) "" Ist die Trägheit eines Körpers von seinem Energieinhalt

June 30, 1905 (English translation:

On the Electrodynamics of Moving Bodies ) " Is it the Trägheit of a Body from its Energyinhalt depending ? " .

June 30, 1905 (English translation: On the Electrodynamics of Moving Bodies) "Is it the Trägheit of a Body from its Energyinhalt depending?".

|
|
The Nobel Prize in Physics 1921
Presentation Speech by Professor S.
Arrhenius, Chairman of the Nobel Committee for Physics of the
Royal Swedish Academy of Sciences, on December 10, 1922*
Your Majesty, Your Royal Highnesses, Ladies
and Gentlemen.
There is probably no physicist living today whose name has become
so widely known as that of Albert Einstein. Most discussion centres
on his theory of relativity. This pertains essentially to epistemology
and has therefore been the subject of lively debate in philosophical
circles. It will be no secret that the famous philosopher Bergson
in Paris has challenged this theory, while other philosophers have
acclaimed it wholeheartedly. The theory in question also has astrophysical
implications which are being rigorously examined at the present
time.
Throughout the first decade of this century the so-called Brownian
movement stimulated the keenest interest. In 1905 Einstein founded
a kinetic theory to account for this movement by means of which
he derived the chief properties of suspensions, i.e. liquids with
solid particles suspended in them. This theory, based on classical
mechanics, helps to explain the behaviour of what are known as colloidal
solutions, a behaviour which has been studied by Svedberg, Perrin,
Zsigmondy and
countless other scientists within the context of what has grown
into a large branch of science, colloid chemistry.
A third group of studies, for which in particular Einstein has received
the Nobel Prize, falls within the domain of the quantum theory founded
by Planck in 1900. This theory asserts that radiant energy consists
of individual particles, termed "quanta", approximately in the same
way as matter is made up of particles, i.e. atoms. This remarkable
theory, for which Planck received the Nobel Prize for Physics in 1918, suffered from a
variety of drawbacks and about the middle of the first decade of
this century it reached a kind of impasse. Then Einstein came forward
with his work on specific heat and the photoelectric effect. This
latter had been discovered by the famous physicist Hertz in 1887.
He found that an electrical spark passing between two spheres does
so more readily if its path is illuminated with the light from another
electrical discharge. A more exhaustive study of this interesting
phenomenon was carried out by Hallwachs who showed that under certain
conditions a negatively charged body, e.g. a metal plate, illuminated
with light of a particular colour - ultraviolet has the strongest
effect - loses its negative charge and ultimately assumes a positive
charge. In 1899 Lenard demonstrated the cause to be the emission
of electrons at a certain velocity from the negatively charged body.
The most extraordinary aspect of this effect was that the electron
emission velocity is independent of the intensity of the illuminating
light, which is proportional only to the number of electrons, whereas
the velocity increases with the frequency of the light. Lenard stressed
that this phenomenon was not in good agreement with the then prevailing
concepts.
An associated phenomenon is photo-luminescence, i.e.phosphorescence
and fluorescence. When light impinges on a substance the latter
will occasionally become luminous as a result of phosphorescence
or fluorescence. Since the energy of the light quantum increases
with the frequency, it will be obvious that a light quantum with
a certain frequency can only give rise to the formation of a light
quantum of lower or, at most, equal frequency. Otherwise energy
would be created. The phosphorescent or fluorescent light hence
has a lower frequency than the light inducing the photo-luminescence.
This is Stokes' rule which was explained in this way by Einstein
by means of the quantum theory.
Similarly, when a quantum of light falls on a metal plate it can
at most yield the whole of its energy to an electron there. A part
of this energy is consumed in carrying the electron out into the
air, the remainder stays with the electron as kinetic energy. This
applies to an electron in the surface layer of the metal. From this
can be calculated the positive potential to which the metal can
be charged by irradiation. Only if the quantum contains sufficient
energy for the electron to perform the work of detaching itself
from the metal does the electron move out into the air. Consequently,
only light having a frequency greater than a certain limit is capable
of inducing a photo-electric effect, however high the intensity
of the irradiating light. If this limit is exceeded the effect is
proportional to the light intensity at constant frequency. Similar
behaviour occurs in the ionisation of gas molecules and the so-called
ionisation potential may be calculated, provided that the frequency
of the light capable of ionising the gas is known.
Einstein's law of the photo-electrical effect has been extremely
rigorously tested by the American Millikan and his pupils and passed
the test brilliantly. Owing to these studies by Einstein the quantum
theory has been perfected to a high degree and an extensive literature
grew up in this field whereby the extraordinary value of this theory
was proved. Einstein's law has become the basis of quantitative
photo-chemistry in the same way as Faraday's law is the basis of
electro-chemistry.**
* The Nobel Prize in Physics
1921 was announced on November 9, 1922.
** Being too remote from
Sweden, Professor Einstein could not attend the ceremony.
From
Nobel Lectures, Physics 1901-1921, Elsevier Publishing Company, Amsterdam

External connections about the discoveries of Albert Einstein. Data (in the UK) Albert Einstein Lightning Famous Arms Signs: E=mc2 and Communication Impossibility of Atomic Energy Arms Race 1921 The Law of Communication The Law of Einstein Written The FBI Documents The Law of Einstein The Law of Einstein The Law of Einstein The Law of Einstein The Law of Einstein The Law of Einstein The Law of Einstein The Law of Einstein The Law of Einstein The Law of Einstein

Old Grove Rd.
Nassau Point
Peconic, Long Island
August 2nd, 1939
F.D. Roosevelt
President of the United States
White House
Washington, D.C.
Sir:
Some recent work by E. Fermi and L. Szilard, which has been communicated to me in manuscript, leads me to expect that the element uranium may be turned into a new and important source of energy in the immediate future. Certain aspects of the situation which has arisen seem to call for watchfulness and, if necessary, quick action on the part of the administration. I believe therefore that it is my duty to bring to your attention the following facts and recommendations:
In the course of the last four months it has been made probable -- through the work of Joliot in France as well as Fermi and Szilard in America -- that it may become possible to set up a nuclear chain reaction in a large mass of uranium, by which vast amounts of power and large quantities of new radium like elements would be generated. Now it appears almost certain that this could be achieved in the immediate future.
This new phenomenon would also lead to the construction of bombs, and it is conceivable -- though much less certain -- that extremely powerful bombs of a new type may thus be constructed. A single bomb of this type, carried by boat and exploded in a port, might very well destroy the whole port together with some of the surrounding territory. However, such bombs might very well prove to be too heavy for transportation by air.
The United States has only very poor [illegible] of uranium in moderate quantities. There is some good ore in Canada and the former Czechoslovakia, while the most important source of Uranium is Belgian Congo.
In view of this situation you may think it desirable to have some permanent contact maintained between the Administration and the group of physicists working on chain reactions in America. One possible way of achieving this might be for you to entrust with this task a person who has your confidence and who could perhaps serve in an unofficial capacity. His task might comprise the following:
a) To approach Government Departments, keep them informed of the further development, and out forward recommendations for Government action, giving particular attention to the problem of uranium ore for the United States;
b) To speed up the experimental work, which is at present being carried on within the limits of the budgets of University laboratories, by providing funds, if such funds be required, through his contacts with private persons who are willing to make a contribution for this cause, and perhaps also by obtaining the co-operation of industrial laboratories which have the necessary equipment.
I understand that Germany has actually stopped the sale of uranium from the Czechoslovakian mines, which she has taken over. That she should have taken such early action might perhaps be understood on the ground that the son of the German Under-Secretary of State, Von Weishlicker [sic], is attached to the Kaiser Wilheim Institute in Berlin where some of the American work on uranium is now being repeated.
Yours very truly,
(Albert Einstein)