இராகம் () (சமஸ்கிருதம்: रागः, இந்தி: राग) என்பது இந்தியப் பாரம்பரிய இசையில் பயன்படுத்தப்படும் இசை வடிவங்கள். இவை வைதீக இசையின் அடிப்படையில் அமைந்துள்ளதாக கருதப்படுகிறது. இந்திய பாரம்பரிய இசை இராகங்களின் அடிப்படையில் அமைக்கபட்டிருக்கின்றது.

 இராகத்தின் அடிப்படை
"இராகம் கேட்பதற்கு இனிமையைத் தரும் வகையில் ஒரு தனித்தன்மையைக் கொண்ட சில குறிப்பிட்ட சுரங்களின் சேர்க்கையைக் குறிக்கும்." லேனா தமிழ்வாணன் (பதிப்பாசிரியர்). 1988. இராக, தாள வகைகளைத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். சென்னை: மணிமேகலை.

இராகம், ஒரு பாட்டை எவ்வாறு உருவாக்கலாம் என்று காட்டும் விதிகளை விளக்குகின்றன எனலாம். அது இசை மேலே செல்லும்போதும் (ஆரோகணத்தில் - आरोहणम्) கீழே செல்லும்போதும் (அவரோகணத்தில் - अवरोहणम्) எந்த ஸ்வரங்களை (स्वर) வரிசையில் பயன்படுத்தலாம் என்று குறிப்பிடுகிறது. அதுமட்டுமல்ல, அது ராகத்தில் எந்தெந்த ஸ்வரங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும் என்பதையும், எந்தெந்த ஸ்வரங்களைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்பதையும் எந்த ஸ்வரங்களுக்கு கமகம் சேர்க்க வேண்டும் என்பதையும் குறிப்பிடுகிறது. இதன் வாயிலாக இராகத்தில் இருக்கும் ஸ்வரங்களைப் பயன்படுத்தி இராகத்தின் ஸ்வர பாவங்களை முன்னிலையில் காட்டும் வகையில் இசையமைக்க இராகம் உதவுகிறது.

 ஸ்வரங்கள்
ஒவ்வொரு இராகத்திலும் ஐந்து, ஆறு அல்லது ஏழு ஸ்வரங்கள் இருக்கும். வெகு சில இராகங்களில் மட்டும் நான்கு அல்லது மூன்று ஸ்வரங்களோ, அல்லது ஏழுக்கு மேல் ஸ்வரங்கள் (அன்னிய ஸ்வரங்களை கூட்டி) வரலாம். ஐந்து ஸ்வரங்கள் கொண்ட ராகங்கள் ஔடவ ராகங்கள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. ஆறு ஸ்வரங்கள் கொண்ட இராகங்களுக்கு ஷாடவ ராகம் என்ற பெயர் உண்டு. எல்லா ஏழு ஸ்வரங்களையும் கொண்டுள்ள ராகங்கள் சம்பூர்ண ராகங்கள் என்றழைக்கப்படுகின்றன. ஒரு ராகத்தின் ஆரோகணத்திலோ அவரோகணத்திலோ ஸ்வரங்கள் சரியான வரிசையில் இல்லையென்றால் இது வக்ர (वक्र) ராகம் என்று அழைக்கப்படும். கர்நாடக இசையில், ஏழு ஸ்வரங்களையும் சரியான வரிசையில் கொண்டுள்ள 72 ராகங்கள் இருக்கின்றன. இவற்றிற்கு மேளகர்த்தா இராகங்கள் என்ற பெயர் உண்டு.

ஒரு ஸ்தாயில் இருக்கும் ஏழு ஸ்வரங்களில் இரண்டாம், மூன்றாம், ஆறாம், ஏழாம் ஆகிய ஸ்வரங்கள் மூன்று வகைப்படலாம் (sharp and flat). நான்காம் ஸ்வரம் இரண்டு வகைப்படும். இந்த வகைகளில் எந்த ஸ்வரத்தை எந்த இடத்தில் பயன்படுத்த வேண்டும் என்றும் இராகம் காட்டும்.

 இராகத்திற்கு தகுந்த நேரம்
காலை, நன்பகல், மாலை, இரவு ஆகிய நான்கு பொழுதுகளுக்கும் தகுந்த இராகங்கள் உள்ளன. பொழுதிற்கு ஏற்ற ராகம் பாடும் வழக்கம் இந்துஸ்தானி இசையில் (வட இந்திய இசை) பின்பற்றப்படுகிறது, ஆனால் கர்நாடக இசையில் (தென் இந்திய இசை) குறைவாகவே பின்பற்றப்படுகின்றது.

 கர்நாடக-இந்துஸ்தானி ஒற்றுமை வேறுபாடு
இந்திய பாரம்பரிய இசையின் இரு பாகங்களான கர்நாடக இசைக்கும் இந்துஸ்தானி இசைக்கும் வெவ்வேறு இராகங்கள் இருக்கின்றன.

 சில ராகங்கள் இரு இசை முறைகளுக்கும் உரியன. தென் இந்திய இசையிலும் வட இந்திய இசையிலும் ஒரே ஆரோகணம் - அவரோகணத்தைக் கொண்டிருந்தாலும் வேறு பெயர்களைக் கொண்டுள்ளன. ஒரு எடுத்துக்காட்டாக கர்னாடக இசையில் "கல்யாணி" என்ற பெயர் கொண்ட இராகமும் இந்துஸ்தானி இசையில் "யமன்" என்ற பெயரைக் கொண்ட ராகமும் ஒரே ஆரோகணம் - அவரோகணத்தைக் கொண்டுள்ளன.

 சில ராகங்கள் இரு இசை வழக்குகளில் ஒரே பெயரைக் கொண்டிருந்தாலும் வெவ்வேறு ஸ்வர வரிசைகளைக் கொண்டுள்ளன. ஒரு எடுத்துக்காட்டாக கர்னாடக இசையில் பைரவி ஹிந்துஸ்தானி இசையில் வரும் பைரவியை ஒப்பிடும் போது சில ஸ்வரங்கள் வேறுபாடு தவிர இராக பாவம் வேறு. ஹிந்துஸ்தானி இசையில் வரும் பைரவி கர்னாடக இசையின் தோடிக்கு சமம். கர்னாடக இசையின் பைரவி இந்துஸ்தானி இசையில் வரும் அஸாவாரி தாட்டோடு இணையும்.

இந்துஸ்தானி இசையில் இராக வகைகள் பத்து "தாட்" (அடிப்படை ராக உருவம்) - களின் அடிப்படையில் வகுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. தென் இந்தியாவில் ராகங்கள் 72 மேளாகர்த்தா ராகங்களின் அடிப்படையில் ஜனக - ஜன்னிய ராகங்களாக வகுக்கப்படுகின்றன.

 இராகம் அறிவியல் அல்ல
ராகங்கள் பழங்காலத்தில் எழுதப்படாமல், குரு - சிஷ்யன் பரம்பரையில் வாய்மொழியாக கற்பிக்கப்பட்டதால் சில ராகங்கள் வெவ்வேறு இடங்களில் வேறு விதமாக தோன்றலாம்.

இந்திய பாரம்பரிய இசை எப்போதும் இராக அடிப்படையில் அமைக்கப்பட்டிருந்தாலும், ராகத்தின் அடிப்படையில் அமைக்கப்பட்ட இசை எல்லாம் பாரம்பரிய இசை என்பது உண்மை அல்ல. சினிமா பாட்டுகள் பலவும் ராகத்தின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்டன.

ஆரோகனம் அவரோகனம் தவிர வேறு எதுவும் எழுதப்படாது. ராக பாவங்கள் (எந்த ஸ்வரங்களுக்கு கமகம் சேர்க்க வேண்டும், எந்த ஸ்வரங்களைத் தவிர்க்க வேண்டும் போன்றவை) குரு சிஷ்யன் பரம்பரையில் வாய்மொழியாகக் கற்பிக்கப்படுகின்றன. இராக பாவங்களை வெளிப்படுத்த உதவும் சில பாட்டுகளுக்கு "வர்ணம்" என்ற பெயர் உண்டு. இப்பாட்டுகள் இராகத்தை வர்ணிப்பதே இவற்றின் பெயருக்குக் காரணம்.

 ஆதாரங்கள்

 வெளியிணைப்புக்கள்
 The Raga Guide  (sections)
 இராகம் தானம் பல்லவி தகவல்

பகுப்பு:இராகங்கள்
பகுப்பு:கருநாடக இசை

Published by The Raga Guide (sections) The Raga Guide

வெளியிணைப்புக்கள்

This illustration is taken from a ragamala album painted in the Provinicial Mughal style c. 1610. It represents the Bhairavi ragini, and has the following inscription:
"Out of the lake, in a shrine of crystal, she worships Shiva with songs punctuated by the beat. This fair one, this bright one is Narada bhairavi."
|
To give a better idea of the intent and scope of the Raga Guide, we have included several sections from the Introduction of the Guide plus the full analyses of four Ragas as web pages. Click on the links below to view them.
|
Preface, by Joep Bor, editorSections from the Introduction
What is Raga?Selected ragas, including historical and musical analysis
and full length RealAudio samples
HindolFull track listing of the four CDs, total playing time 5 hours 15 mins
CD track listing
|
The Raga Guide is an introduction to the vast topic of Hindustani ragas, the melodic basis for the classical music of northern India, Pakistan, Nepal and Bangladesh. It is the modern reference work for listeners and connoisseurs, students and scholars.
|
Ragas are complex entities. Performers, who have spent many years acquiring their knowledge, often prefer to keep silent, and in any case few have been taught to approach ragas from an analytical point of view. Musicologists, on the other hand, often lack a thorough practical insight into raga music. The authors of this guide are all well-versed in the theory and practice of raga music.
Of the hundreds of ragas that exist, the guide surveys seventy-four of the most performed and well-established ones, with specially commissioned recordings by Hariprasad Chaurasia (flute), Buddhadev DasGupta (sarod), Shruti Sadolikar-Katkar (vocal) and Vidyadhar Vyas (vocal).
Joep Bor, editor

Question: what is the full form of raga guide

Question: what is the meaning of raga in hindi

Question: what is the meaning of raga in english

Question: what is the name of the guide published by

Question: what is the name of the guide published in india

Published by The Raga Guide ( sections ) The Raga Guide


தேவநாகரி (Devanagari) என்பது சமஸ்கிருதம், ஹிந்தி, மராட்டி, காஷ்மீரி, சிந்தி போன்ற இந்திய மொழிகளையும், நேபாளியையும் எழுதப் பயன்படுத்தும் ஒரு எழுத்து முறைமையாகும். தேவநாகரி அபுகிடா என்று அழைக்கப்படும் எழுத்து முறைமை வகையைச் சேர்ந்தது. அபுகிடா என்பது ஒவ்வொரு மெய்யெழுத்தும் உள்ளார்ந்த உயிரெழுத்தொன்றைக் (இங்கே "அ") கொண்டிருக்கும், வேறு குறியீடுகளைச் சேர்ப்பதன் மூலம் இதனை மாற்றிக்கொள்ள முடியும். தேவநாகரி, கி.மு 500 வாக்கில் புழக்கத்துக்கு வந்த பிராமியின் வாரிசாகக் கருதப்படுகின்றது. பிராமி எழுத்துக்கள் கிழக்கு அரமேய மொழி அரிச்சுவடி போன்ற செமிட்டிக் எழுத்துக்களிலிருந்து உருவானதாகப் பெரும்பாலான அறிஞர்கள் கருதுகின்றார்கள். கி.மு 2600 ஆண்டுகள் வரையாவது பழமையான சிந்து சமவெளி எழுத்துக்களிலிருந்து தோன்றியிருக்கக்கூடுமென்ற அதிகம் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாத கருத்தும் உண்டு. பிராமிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த வேறு எழுத்துக்களையும் ஏனைய பல இந்திய மொழிகள் பயன்படுத்துகின்றன.

தேவநாகரி என்னும் சொல், கடவுள் என்பதைக் குறிக்கும் சமஸ்கிருதச் சொல்லான "தேவ" என்பதும், நகரம் என்பதைக் குறிக்கும் "நாகரி" என்பதும் சேர்ந்து உருவானது. இச் சொல், கடவுளின் நகரத்தின் எழுத்து என்ற பொருள்படும்.

தேவநாகரி இடமிருந்து வலமாக எழுதப்படுகின்றது. சமஸ்கிருதத்தில் சொற்கள், மேற்கோடு முறியாமல் இடைவெளியின்றி எழுதப்படுகின்றன. இதற்குச் சில விதிவிலக்குகளும் உண்டு. நவீன மொழிகளில் சொற்கள் தனித்தனியாக எழுதப்படுகின்றன. தேவநாகரியில் ஆங்கிலத்திலிருப்பது போல் பெரிய, சிறிய எழுத்து வேறுபாடுகள் கிடையாது.

சமஸ்கிருத எழுத்துக்கூட்டல் ஒலிப்பியல் முறை ஆனாலும் வரலாற்று மாற்றங்களினால் தேவநாகரியிலெழுதப்படும் நவீன மொழிகள் ஓரளவு மட்டுமே ஒலிப்பியல் முறைமையைக் கொண்டுள்ளது. அதாவது தேவநாகரியில் எழுதப்படும் சொற்கள் ஒரு வழியாக மட்டுமே உச்சரிக்கப்படமுடியுமாயினும், எல்லா உச்சரிப்புக்களையும் அச்சொட்டாக எழுத முடியாது. தேவநாகரி 34 மெய்யெழுத்துக்களையும் (வியஞ்சன்), 12 உயிரெழுத்துக்களையும் (ஸ்வர்) கொண்டுள்ளது.

பின்வரும் அட்டவணைகளிலுள்ள transliterations பிரபல கல்கத்தா தேசிய நூலக ரோமனாக்கம் முறையைப் பின்பற்றியுள்ளது. ITRANS குறியீடு தேவநாகரியை ஆங்கிலத்துக்கு மாற்றுவதற்கான ஒரு lossless transliteration முறையாகும். இது Usenet இல் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றது. ITRANS முறையில் தேவநாகரி என்னும் சொல் "devanaagarii" என எழுதப்படும்.

 தேவநாகரியின் குறியீடுகள்

தேவநாகரியின் எல்லா உயிர்க் குறிகளும் மெய்யெழுத்துக்களுக்கு மேல் அல்லது கீழ்ப் பகுதியில் அல்லது இடப்பக்கத்தில் சேர்க்கப்படுகின்றன. "இ" உயிர் மட்டும் மெய்யெழுத்துக்கு வலப்பக்கம் சேர்க்கப்படும். "தேவநாகரி உயிரெழுத்துக்கள்" அட்டவணையில் "எழுத்துக்கள்" நிரலில் மெய்யெழுத்துச் சேர்க்கையின்றி வரும் உயிரெழுத்துக் குறியீடுகள் காட்டப்பட்டுள்ளன. "உயிர்க் குறியீடு" நிரல், உயிர் மெய்யெழுத்துக்களுடன் சேரும்போது பயன்படும் குறியீடுகளைக் கொண்டுள்ளது. "'ப' உடன் உயிர்" நிரலில் "ப்" மெய்யுடன் உயிரொலிகள் சேரும்போது வரும் குறியீடுகள் உதாரணமாகத் தரப்பட்டுள்ளன. "யுனிகோடு பெயர்" நிரல், உயிரொலிகளுக்கான யுனிகோடு specification இல் காணப்படும் பெயர்களைக் காட்டுகின்றது. "IPA" நிரல் அனைத்துலக பலுக்கல் அரிச்சுவடி முறையில் தேவநாகரி எழுத்துக்களுக்கான உச்சரிப்புகளைத் தருகின்றது.

+தேவநாகரி உயிரெழுத்துக்கள்எழுத்துஉயிர்க் குறியீடு[ப] உடன் உயிர்  யுனிகோடு பெயர்IPA अ प        (pa)       A          ə आ ा पा  (pā)  AA         ɑ इ ि पि  (pi)       I          ɪ ई ी पी  (pī)  II         i उ ु पु  (pu)       U          ʊ ऊ ू पू  (pū)  UU         u ऋ ृ पृ  (pṛ) VOCALIC R  ri ॠ ॄ पॄ             VOCALIC RR ऌ ॢ पॢ             VOCALIC L  ॡ ॣ पॣ             VOCALIC LL ऍ ॅ पॅ             CANDRA E   ऎ ॆ पॆ             SHORT E    ए े पे  (pe)       E          e ऐ ै पै  (pai)      AI         ɛ ऑ ॉ पॉ             CANDRA O   ऒ ॊ पॊ             SHORT O    ओ ो पो  (po)       O          o औ ौ पौ  (pau)      AU         ɔ

+Other modifier symbolsSymbolSymbol with [p]Unicode name Function ् प् VIRAMA  Called halant; suppresses the inherent vowel. ँ पँ CANDRABINDU  Nasalizes vowel ं पं ANUSVARA  Nasalizes vowel ः पः VISARGA  Adds voiceless breath after vowel ़ प़ NUKTA  Used to indicate sounds borrowed from Persian (e.g., ph + nukta = f) ऽ पऽ AVAGRAHA

When no vowel is written, 'a' is assumed.  To specifically denote the absence of a vowel, a halant (also called virama) is used.

+Devanagari consonantsLetterUnicode name TransliterationIPAक  KA  k  kख  KHA  kh  khग  GA  g  gघ  GHA  gh  gɦङ  NGA  ṅ  ŋच  CA  c  tʃछ  CHA  ch  tʃhज  JA  j  dʒझ  JHA  jh  dʒɦञ  NYA  ñ  ɲट  TTA  ṭ  ʈ / ɽ̊ठ  TTHA  ṭh  ʈh / ɽ̊hड  DDA  ḍ  ɖ / ɽढ  DDHA  ḍh  ɖɦ / ɽɦण  NNA  ṇ  ɳत  TA  t  t̪थ  THA  th  t̪hद  DA  d  d̪ध  DHA  dh  d̪ɦन  NA  n  n̪प  PA  p  pफ  PHA  ph  phब  BA  b  bभ  BHA  bh  bɦम  MA  m  mय  YA  y  jर  RA  r  ɾल  LA  l  lळ  LLA  ḷ  ɭव  VA  v  vश  SHA  ś  ɕष  SSA  ṣ  ʂस  SA  s  sह  HA  h  h

Among these, ळ is not used in Hindi.  The entire set is used in Marathi.

Devanagari digits are written as follows:

+Devanagari numerals०  0१  1२  2३  3४  4५  5६  6७  7८  8९  9

 யுனிக்கோடில் தேவநாகரி

தேவநாகரியின் யுனிக்கோடு எல்லை U+0900 .. U+097F.

  0123456789ABCDEF900 ऀँंःऄअआइईउऊऋऌऍऎए910 ऐऑऒओऔकखगघङचछजझञट920 ठडढणतथदधनऩपफबभमय930 रऱलळऴवशषसहऺऻ़ऽाि940 ीुूृॄॅॆेैॉॊोौ्ॎॏ950 ॐ॒॑॓॔ॕॖॗक़ख़ग़ज़ड़ढ़फ़य़960 ॠॡॢॣ।॥०१२३४५६७८९970 ॰ॱॲॳॴॵॶॷॸॹॺॻॼॽॾॿ

 வெளியிணைப்புகள்

 IndiX, Indian language support for Linux , a site by the Indian National Centre for Software Technology
 Unicode Chart for Devanagari
 On history of Indian writing

பகுப்பு:அபுகிடா எழுத்து முறைமைகள்
பகுப்பு:எழுத்து முறைகள்
பகுப்பு:பிராமிய எழுத்துமுறைகள்
பகுப்பு:இந்தி

Publications IndiX, Indian language support for Linux , a site by the Indian National Centre for Software Technology Unicode Chart for Devanagari On history of Indian writing

"வெளியிணைப்புகள்

Indian Language support for the Linux Operating System
|Please click here to download the fonts for Indian Languages.||View Page in English|
Problem viewing Hindi fonts ? Click here for English page
उद्देश्य:
टीडीआईएल कार्यक्रम के अंतर्गत संचार और सूचना प्रौद्योगिकी मंत्रालय द्वारा निधिक इंडिक्स परियोजना का मुख्य उद्देश्य है, नि:शुल्क सॉफ्टवेयर तथा खुले प्लैटफार्म और प्रणालियों के द्वारा भारतीय भाषाओं के कम्प्यूटिंग अनुप्रयोगों का बड़े पैमाने पर उपयोग उपलब्ध करना| इस परियोजना का विशिष्ट एवं तात्कालिक लक्ष्य है, यूनीकोड (UNICODE) तथा इस्की (ISCII) कूटों का प्रयोग करते हुए लिनक्स ऑपरेटिंग प्रणाली के योग्य अंगभूतों का स्थानीकरण, ताकि 12 मुख्य भारतीय भाषाओं के विषय विस्तु का सृजन, सम्पादन, अवलोकन तथा मुद्रण किया जा सके| ये 12 भाषाएं है असमिया, बंगला, गुजराती, हिंदी, कन्नड़, मलयालम, मराठी, उड़िया, पंजाबी, संस्कृत, तमिल और तेलुगु| इंडिक्स परियोजना के पहले चरण में भारतीय लिपियों, विशेषकर हिंदी भाषा, की विशेषताओं को उपलब्ध कराने पर ध्यान केंद्रित किया गया|
लिनक्स प्लैटफार्म:
इस परियोजना के लिए लिनक्स ऑपरेटिंग प्रणाली को नींव के रुप में इस लिए चुना गया हैं,क्योंकि यह एक सशक्त स्थिर आपरेटिंग प्रणाली है तथा यह निशुल्क उपलब्ध है| सृजनात्मक तथा खुले स्त्रोत सॉफ्टवेयर विकास के लिए एक बड़ा समुदाय कार्यरत हैं, जो उपयोक्ता अनुकूल अनुप्रयोगों सहित लिनक्स प्लेटफ़ार्म को बढ़ावा दे रहा है| लिनक्स प्लेटफ़ार्म में इंडिक स्थानीकरण उपलब्ध होने से भारतीय उपयोक्ता समुदाय के लिए भविष्य में सॉफ्टवेयर अनुप्रयोगों का समुचित विकास संभव होगा|
जावा तकनीकी
स्वतंत्र जावा प्लेटफ़ार्म तकनीकी से विभिन्न क्षेत्र जैसे मल्टीमिडिया, प्रयोक्ता अंतरापृष्ठ तथा डाटा बेस पर एकता का प्रभाव हुआ है| यह परियोजना लिनक्स तथा भारतीय भाषाओं को जावा स्थानीकरण प्रदान करेगी|
इस पाठ्य देने वाली पाईपलाईन में शामिल है अक्षर पहचान, अक्षरो को प्रसंग के अनुसार क्रम परिवर्तन करना, ग्लिफों की मैपिंग तथा स्थिति परिवर्तन करना, और ग्लिफों को स्क्रीन व पेज पर मुद्रित करना, क्योंकि लिनक्स के मूलभूत अंग (X विंडो प्रणाली) में परिवर्तन किये गए हैं| लिनक्स के कई अन्तरराष्ट्रीय अनुप्रयोगों को बिना संकलन अथवा संशोधिन के भारतीय भाषाओं के साथ कार्य कर सकते हैं| इस परियोजना में लिपि शेपिंग पाठ्य संचालन लाइब्रेरी तथा इंडिप लिपी संचालन 6 ओपन टाइप फोन्टस के द्वारा किया गया है| इन अंगों को खुले स्त्रोत सॉफ्टवेयर लिनक्स तथा XII (XFree86) में स्थानांतरित करेंगे|
भविष्य:
यहॉं हमें सावधानी बरतने की जरुरत है| लोग अन्य स्थानो पर व्यापारिक सॉफ्टवेयरों में भारतीय भाषाओं में समान रुप से विकास को देखकर लोग यह विश्वास करते है कि उसी तरह का विकास यहां भी संभव है| आवश्यकता को साकार करना जरुरी हैं| अत: सॉफ्टवेयर के स्थानीकरण के लिए प्रयास करना आवश्यक है| इंडिक्स परियोजना को केवल तकनीकी विकास के लिए ही नहीं बल्कि उपायों के विकास के लिए भी देखा जाना चाहिए| इसके दो मुख्य क्षेत्र शिक्षा तथा ऑफिस सूट्स है| ओपन ऑफिस (OpenOffice) का स्थानीकरण सी-डॅक, ईलेक्ट्रॉनीक सिटी, बंगलोर (पुर्व एनसीएसटी, बंगलोर) में किया गया है| इस प्लेटफार्म पर चलने वाले अनुप्रयगोको लाने के लिए विभिन्न स्तरों पर तकनीकी विद्वत्ता के अनुसार अन्य संस्थानों से साझेदारी की जरुरत है| सी-डॅक, मुंबई (पुर्व एनसीएसटी) जो ओपन स्त्रोत कम्प्यूटिंग का रिसोर्स केंद्र है, सहयोग के लिए अग्रणी है| परिणाम स्वरुप विशाल पैमाने पर इस तरह के कार्य किये जा सकते हैं|
|view in english|

Question: what is the most popular operating system in india

Question: who publishes the unicode chart for devanagari

Question: what is the name of indian language support for linux

"வெளியிணைப்புகள் IndiX

Question: what does devanagari talk about

Question: what is the name of the chart for devanagari

Question: who is the unicode chart for

Question: what is indiix

Publications IndiX , Indian language support for Linux , a site by the Indian National Centre for Software Technology Unicode Chart for Devanagari On history of Indian writing

|
|
It is generally known that modern Indian scripts such as Devanagari, Telugu, Tamil, Bengali, are less than two thousand years old and that they sprang from Brahmi, which, in turn, is at least 2,500 years old. Early writings of Brahmi, discovered in Sri Lanka, have been dated tentatively to about 500 BC; the more commonly known Brahmi records belong to the reign of the Mauryan King Ashoka (250 BC). The Indus script (also called Harappan or Sarasvati) was used widely during 2600-1900 BC. It's beginning has been traced back to 3300 BC and its use continued sporadically into the late centuries of the second millennium BC.
The Brahmi script is the parent not only of the Indian scripts but also of most of other Asian scripts (see map below). It also influenced the development of the Japanese and the Korean scripts.
We know that writing was prevalent in India prior to 500 BC. Written characters are mentioned in the Chhandogya and the Taittiriya Upanishad, and the Aitareya Aranyaka refers to the distinction between the various consonant classes. The voluminous Vedic texts also contain hints of writing in them. For example, Rigveda 10.71.4 says:
utá tvaH páshyan ná dadarsha vaácam utá tvaH shRNván ná shRNoty enaam
One man has never seen Vaak, yet he sees; one man has hearing but has never heard her.
Since Vaak is personified speech, it suggests knowledge or writing. Another verse (RV 10.62.7) mentions cows being marked by the sign of "8".
The Atharvaveda (19.72) speaks of taking the Veda out of a chest (kosha), and although it may be a metaphor for knowledge coming out of a treasure house, it could equally have been meant in a literal sense.
The traditional date for the Rigveda is about 3000 BC, with the later Vedic texts and the Brahmanas coming a few centuries later. The Aranyakas, Upanishads and the Sutras are, in this view, dated to the 2nd and early 1st millennia. The astronomical evidence in the texts is in accord with this view. Furthermore, the currently accepted date of 1900 BC for the drying up of the Sarasvati river, hailed as the mightiest river of the Vedic age with its course ranging from the mountain to the sea, implies that the Vedas are definitely prior to this date.
It is also significant that the Brahmana texts speak of the drying up of the Sarasvati as a recent event.
This brings the Vedas to the period of the use of the Indus script in India. It is also significant that the geography of the Harappan region corresponds to the geography of the Rigveda.
Even if one accepted the colonial chronology of ancient India, the period of the Rigveda corresponds to the later period of the Harappan culture.
This means that the Indus script is likely to have been used to write Sanskrit and other languages spoken in the 3rd millennium India, just as Brahmi was used to represent north and south Indian languages 2,500 years ago.
I personally disagreed with the late Professor R.N. Dandekar on several of his views on ancient Indian culture, but he was right when he said: "There is, indeed, considerable circumstantial and inferential character which enables us to perceive the existence of writing even in the very early periods of Indian cultural history... It is true that the Veda has been handed down from generation to generation through oral tradition. It must not, however, be supposed that on that account, as is often erroneously done, that the art of writing was unknown in the early Vedic age. The practice of oral transmission of Veda was adopted, not because written copies of these texts were not available, but presumably because it was believed that oral transmission alone was more conducive to the preservation of the magico-religious potency and the formal protection of those arts. On the contrary, it may, indeed, be argued that it is almost unimaginable that such an extensive and highly complex literature such as the Veda and its ancillary texts dealing with subjects like phonetics, prosody and astronomy, much of which, again, is in prose form, was produced and propagated without the knowledge of writing."
There are many competing theories about the nature of the Indus script. The main difficulty with "proving" any decipherment is that the texts are very short.
Some historians believe that Brahmi is derived from one of the West Asian scripts and, indeed, there are interesting similarities between their characters for several sounds. On the other hand, there is a remarkable continuity between the structures of Indus and Brahmi. Since a script can be used to write a variety of languages -- even unrelated -- the question of structural relationship is particularly interesting.
Indus and Brahmi connections become evident when one considers the most commonly occurring letters of the two scripts. In a series of articles in Cryptologia, I examined these connections for similarity in form, case endings for inscriptions and the sign for "ten". The parallels are extraordinary and the probability that they arose by chance is extremely small.
Since the technical arguments related to the relationship between the two scripts are beyond the scope of this article, let me reproduce the ten most likely letters from the two scripts (Tables 1 and 2).
Notice that the three most commonly occurring letters in both the scripts are the "jar", the "fish" and the "man". The number of matches in the ten signs is 7; the probability of this happening by chance is less than 10-12
It is also remarkable that the "fish" sign is used as a symbol for "10" in the Indus (used without the gills; it's such use was determined by a statistical analysis) and the Brahmi scripts, although the Brahmi "fish" for "10" is shown sideways.
Regarding the similarities between Brahmi and early Semitic scripts, it should be noted that Indic kingdoms, in which Sanskrit names were used, were prominent in West Asia in the second millennium BC. Just as in the Vedic system, the Ugaritics, a people closely related to the Phoenicians and the Hebrews, have 33 gods. More importantly, Yahvah, the name of the God in the Judaic tradition, occurs as an epithet for Agni in the Rigveda a total of 21 times (yahva in RV 10.110; yahvah in RV 3.1, 3.5, 4.5, 4.7, 4.58, 5.1, 7.6, 7.8, 9.75, 10.11; yahvam in RV 1.36; 3.3; 4.5; 5.16; 8.13; 10.92; yahvasya in RV 3.2 and 3.28). Indus ideas on writing may thus have, through the agency of the powerful Mitanni kingdom of Syria, been influential in the various Semitic traditions of the second and first millennia BC.
I hope this note will spur readers to undertake a more extensive study of the statistical and structural connections between Indus and Brahmi writing and also examine the Indic influence in West Asia during the Mitanni age.
External Links:
http://www.geocities.com/Athens/Academy/9594/brahmi.html : Brahmi-related scripts
http://www.ancientscripts.com/brahmi.html : Brahmi
http://www.ancientscripts.com/kharosthi.html : Kharoshthi
http://www.ece.lsu.edu/kak/writ.pdf : My IJHS article on the evolution of writing in India (but this web version lacks figures). For details, see:
S. Kak, 1988. A frequency analysis of the Indus script. Cryptologia. 12:129-143.
S. Kak, 1989. Indus writing. Mankind Quarterly. 30:113-118.
S. Kak, 1990. Indus and Brahmi: Further Connections. Cryptologia. 14:169-183.
S. Kak, 1994. Evolution of early writing in India. Indian Journal of History of Science. 29: 375-388.
S. Kak, 1996. An Indus-Sarasvati signboard. Cryptologia. 20: 275-279.
http://www.ece.lsu.edu/kak/akhena.pdf : The Mitannis in West Asia


மகாபாரதம் பாரதத்தின் இரண்டு இதிகாசங்களுள் ஒன்றாகும். மற்றது இராமாயணம் ஆகும். வியாச முனிவர் சொல்ல விநாயகர் எழுதியதாக மகாபாரதம் கூறுகிறது. இது சமஸ்கிருதத்தில் இயற்றப்பட்டுள்ளது. இந்தியத் துணைக்கண்டப் பண்பாட்டைப் பொறுத்தவரை மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இந்த இதிகாசம் இந்து சமயத்தின் முக்கியமான நூல்களில் ஒன்று.

அறம், பொருள், இன்பம், வீடுபேறு என்னும் மனிதனுடைய நால்வகை நோக்கங்களையும், சமூகத்துடனும், உலகத்துடனும் தனிப்பட்டவருக்கு உரிய உறவுகளையும், பழவினைகள் பற்றியும் இது விளக்க முற்படுகின்றது. இது 74,000க்கு மேற்பட்ட பாடல் அடிகளையும், நீளமான உரைநடைப் பத்திகளையும் கொண்டு விளங்கும் இந்த ஆக்கத்தில் 18 இலட்சம் சொற்கள் காணப்படுகின்றன. இதனால் இது உலகின் மிக நீண்ட இதிகாசங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. இது இலியட், ஒடிஸ்சி ஆகிய இரண்டு இதிகாசங்களும் சேர்ந்த அளவிலும் 10 மடங்கு பெரியது. தாந்தே எழுதிய தெய்வீக நகைச்சுவை (Divine Comedy) என்னும் நூலிலும் ஐந்து மடங்கும், இராமாயணத்திலும் நான்கு மடங்கும் இது நீளமானது.

நவீன இந்து சமயத்தின் முக்கிய நூல்களிலொன்றான பகவத் கீதையும் இந்த இதிகாசத்தின் ஒரு பகுதியே. பாண்டு, திருதராட்டிரன் என்னும் இரு சகோதரர்களின் பிள்ளைகளிடையே இடம் பெற்ற பெரிய போரை மையமாக வைத்து உருவாக்கப்பட்டதே இந்தக் காப்பியமாகும்.

இதனைத் தமிழில் "வில்லிபாரதம்" என்ற இலக்கியமாகப் படைத்தவர் வில்லிபுத்தூரார் ஆவார். பாரதியார் மகாபாரதத்தின் ஒரு பகுதியை பாஞ்சாலி சபதம் எனும் பெயரில் இயற்றினார். வியாசர் விருந்து என்ற பெயரில் இராஜகோபாலாச்சாரி அவர்கள் மகாபாரதத்தினை உரைநடையாக இயற்றியுள்ளார்.

 தோற்றம்
இதன் முற்பட்ட பகுதிகள் வேதகாலத்தின் இறுதிப் பகுதியைச் (கிமு 5ஆம் நூற்றாண்டு) சேர்ந்தவையாக இருக்கலாம் எனக் கருதப்படுகின்றது. கிபி நான்காம் நூற்றாண்டில் தொடங்கிய குப்தர் காலத்தில் இது இதன் முழு வடிவத்தைப் பெற்றிருக்கலாம் எனவும் கூறப்படுகின்றது. நீண்ட காலமாகப் படிப்படியாக வளர்ச்சியடைந்தே இது இதன் முழு நீளத்தை அடைந்ததாகச் சொல்கிறார்கள். முறையான பாரதம் எனக் கூறப்படும் இதன் மூலப் பகுதி 24,000 அடிகளைக் கொண்டது என மகாபாரதத்திலேயே அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளது. வியாசரால் இயற்றப்பட்ட பாரதத்தின் மூலப் பகுதி 8,000 அடிகளைக் கொண்டிருந்தது என மகாபாரதத்தின் ஆதி பர்வம் கூறுகிறது இது ஜெயம் என அழைக்கப்பட்டுள்ளது.  பின்னர் வைசம்பாயனரால் ஓதப்பட்டபோது இது 24,000 அடிகளைக் கொண்டிருந்தது. உக்கிராஸ்ராவ சௌதி ஓதியபடி இது 90,000 அடிகளை உடையதாக இருந்தது.

இவ்விதிகாசத்தை எழுதியவராக மரபுவழியாக நம்பப்படும் வியாசர் இதில் ஒரு கதை மாந்தராகவும் உள்ளார். வியாசரின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்கி, அவர் பாடல்களைச் சொல்ல, இந்துக் கடவுளான பிள்ளையாரே ஏட்டில் எழுதினார் என மகாபாரதத்தின் முதல் பகுதியில் கூறப்பட்டுள்ளது. இடையில் நிறுத்தாமல் தொடர்ச்சியாகப் பாடல்களைச் சொல்லிவரவேண்டும் எனப் பிள்ளையார் நிபந்தனை விதித்தாராம். வியாசரும் எழுதுமுன் தன் பாடல் வரிகளைப் பிள்ளையார் புரிந்து கொண்டு எழுதினால் அந் நிபந்தனைக்கு உடன்படுவதாகக் கூறினாராம்.

"மகாபாரதம்" என்னும் நூல் தலைப்பு, "பரத வம்சத்தின் பெருங்கதை" என்னும் பொருள் தருவது. தொடக்கத்தில் இது, 24,000 அடிகளைக் கொண்டிருந்தபோது அது வெறுமனே "பாரதம்" எனப்பட்டது. பின்னர் இது மேலும் விரிவடைந்தபோது "மகாபாரதம்" என அழைக்கப்பட்டது.

 உள்ளடக்கப் பரப்பு
இது, குருச்சேத்திரப் போர் எனப்படும், பாண்டவர்களுக்கும், கௌரவர்களுக்கும் இடையிலான பெரும் போரை மையப்படுத்திய கதையாக இருந்தபோதிலும், இதில், பிரம்மம், ஆத்மா என்பன தொடர்பானமெய்யியல் உள்ளடக்கங்களும் பெருமளவில் உள்ளன. பகவத் கீதை, மனித வாழ்வின் நால்வகை நோக்கங்கள் தொடர்பான விளக்கங்கள் போன்றவை இவற்றுள் அடக்கம்.

மகாபாரதம் எல்லாவற்றையும் தன்னுள் அடக்கியிருப்பதாகக் கூறுகிறது. இதன் முதலாம் பர்வம், "இதில் காணப்படுபவை வேறிடங்களிலும் காணப்படலாம். இதில் காணப்படாதவை வேறெங்கும் காணப்படா" என்கிறது. இவ்விதிகாசத்தினுள் அடங்கியுள்ள முக்கிய ஆக்கங்களும் கதைகளும் கீழே பட்டியலிடப்படுகின்றன.

 பகவத் கீதை: பகவத் கீதை, மகாபாரதத்தின் ஆறாவது பர்வமான பீஷ்மபர்வத்தில் அடங்கியுள்ளது. குருச்சேத்திரப் போரின் தொடக்கத்தில், அப்போர் தேவைதானா என அருச்சுனனுக்கு ஏற்பட்ட ஐயத்தையும், தொய்வையும் நீக்குவதற்காகக் கண்ணன் கூறிய அறிவுரைகளை உள்ளடக்கியது இது.
 விதுர நீதி: இது ஐந்தாம் பருவமான உத்யோக பருவத்தில் வருகிறது. திருதராட்டிரனுக்கு, விதுரன் ஓர் இரவு முழுவதும், மனிதன் எப்படி இருக்க வேண்டும்; எப்படி இருக்கக் கூடாது; என்னென்ன செய்ய வேண்டும்; என்னென்ன செய்யக் கூடாது என்கிற வாழ்வியல் நீதிநெறிகளை விளக்கிக் கூறும் பகுதி இது.
 நளன், தமயந்தி கதை: இதிகாசத்தின் மூன்றாம் பர்வமான ஆரண்யகபர்வத்தில் காணப்படுகின்றது. இது நளன் என்னும் அரசனும், தமயந்தி என்னும் இளவரசியும் காதலித்து மணம்புரிந்து கொள்வதையும், பின்னர் நளன் சனியால் பிடிக்கப்பட்டு நாடிழந்து பல ஆண்டுகள் அல்லலுற்று மீண்டும் இழந்த அரசுரிமையைப் பெறுவதையும் கூறும் கதை.
 இராமாயணத்தின் சுருக்கம்: மூன்றாம் பர்வமான ஆரண்யகபர்வத்தில் உள்ளது.
 மேலும்  தேவயானி - கசன், யயாதி, நகுசன், சாரங்கக் குஞ்சுகளின் கதை, அகஸ்தியரின் கதை, யவக்ரீவன் கதை, தருமவியாதன் என்னும் கசாப்புக் கடைக்காரனின் கதை,  சத்தியவான் சாவித்திரி கதை,   துஷ்யந்தன் - சகுந்தலை கதை, நளாயினி கதை, அரிச்சந்திரன், கந்த பெருமான், பரசுராமர் மற்றும் கலைக்கோட்டு முனிவர் வரலாறுகள் என்று பலவும் ஆரண்யக பருவத்தில் உள்ளன. ஒவ்வொன்றும் ஒரு வித வாழ்வியல் நீதி அல்லது நியதியை மையப்படுத்திய அற்புதக் கதைகள் ஆகும். இவை தம்மளவில் தனி ஆக்கங்களாகவும் கருதப்படத் தக்கவை.

 வரலாறும் அமைப்பும்
thumb|right|250px| சூத புராணிகரான
உக்கிரசிரவஸ் என்பவர் மகாபாரத இதிகாசத்தை,  நைமிசாரண்ய முனிவர்களுக்கு எடுத்துரைத்தல்

இவ்விதிகாசம் கதைக்குள் கதை சொல்லும் அமைப்பை உடையது. இவ்வமைப்பு, பழங்கால இந்தியாவின் ஆக்கங்களில் பரவலாகக் காணப்படுவதாகும். வியாசரால் எழுதப்பட்ட இது பின்னர் பல ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் அவருடைய சீடரான வைசம்பாயனர் என்பவரால், அருச்சுனனின் கொள்ளுப்பேரனான சனமேசயன் என்னும் அரசனுக்குச் சொல்லப்பட்டது. இது மேலும் பல ஆண்டுகள் கடந்த பின்னர் கதைசொல்லியான உக்கிரசிரவஸ் என்பவரால் நைமிசாரண்யம் எனும் காட்டில் வாழும் முனிவர்கள் குழுவொன்றுக்குச் சொல்லப்பட்டது.

மகாபாரதத்தின் பல்வேறு பகுதிகளின் காலத்தை அறிந்துகொள்ளும் முயற்சியில் பல அறிஞர்கள் நீண்ட காலத்தைச் செலவு செய்துள்ளனர். 20 ஆம் நூற்றாண்டின் இந்தியவிலாளர் பலர், இது குழப்பமாகவும், ஒழுங்கற்ற முறையிலும் அமைந்துள்ளதாகக் கூறுகின்றனர். மகாபாரதம் தொடர்பான மிக முற்பட்ட குறிப்புக்கள், கிமு நான்காம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்ததாகக் கருதப்படும் பாணினியின் அட்டாத்தியாயி என்னும் இலக்கண நூலிலும், அசுவலாயன கிருகசூத்திரம் என்னும் நூலிலும் காணப்படுகின்றன. இதனை அடிப்படையாகக் கொண்டு 24,000 அடிகளுடன் கூடிய பாரதமும், விரிவாக்கப்பட்ட மகாபாரதத்தின் தொடக்க வடிவங்களும், கிமு நான்காம் நூற்றாண்டளவில் இருந்திருக்கக்கூடும் என அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர். இதன், 8,800 அடிகளைக் கொண்ட மூல வடிவம் கிமு 9-8 நூற்றாண்டுகளிலேயே தோன்றியிருக்கக் கூடும் என்பது சிலரது கருத்து.

 வியாச பாரதத்தின் அமைப்பு

மொத்தம் 18 பெரும் பருவங்கள் கொண்ட வியாச பாரதம் நான்கு பாகங்களாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.

 ஆத்ய பஞ்சகம்: ஆதி, சபா, ஆர்ண்ய, விராட மற்றும் உத்யோக ஆகிய 5 பர்வங்கள்
 யுத்த பஞ்சகம்: பீஷ்ம, துரோண, கர்ண, சல்ய மற்றும் செளப்திக ஆகிய போர் நிகழ்ச்சிகளை விவரிக்கும் 5 பர்வங்கள்
 சாந்தி த்ரையம்: ஸ்த்ரீ, சாந்தி மற்றும் அனுசாஸன் ஆகிய அமைதி திரும்பியதை விவரிக்கும் 3 பர்வங்கள்
 அந்த்ய பஞ்சகம்: அஸ்வமேதிக, ஆச்ரமவாஸிக, மெளஸல, மஹாப்ரஸ்தானிக மற்றும் ஸ்வர்க்காரோஹண ஆகிய இறுதி நிகழ்ச்சிகளை விவரிக்கும் 5 பர்வங்கள்

 18 பர்வங்கள்
மகாபாரதத்தின் 18 பர்வங்கள் பின்வருமாறு:
 ஆதி பருவம்: 19 துணைப் பருவங்களைக் (1-19) கொண்டது. நைமிசக் காட்டில் முனிவர்களுக்கு சௌதி மகாபாரதத்தைச் சொல்லியது பற்றியும், வைசம்பாயனரால் முன்னர் இக்கதை சனமேசயனுக்குச் சொல்லப்பட்டது பற்றியும் இப் பருவத்தில் விளக்கப்படுகிறது. பரத இனத்தின் வரலாறு பற்றி விளக்கமாகக் கூறும் இப்பருவம், பிருகு இனத்தின் வரலாற்றையும் கூறுகிறது. குரு இளவரசர்களின் பிறப்பு, அவர்களது இளமைக்காலம் என்பனவும் இப் பருவத்தில் எடுத்தாளப்படுகின்றன.
 சபா பருவம்: 20 - 28 வரையான 9 துணைப் பருவங்கள் இதில் உள்ளன. இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் மயன் மாளிகை அமைத்தல், அரண்மனை வாழ்க்கை, தருமன் இராஜசூய யாகம் செய்தல் என்பன இப் பருவத்தில் சொல்லப்படுகின்றன. அத்துடன், தருமன் சூதுவிளையாட்டில் ஈடுபட்டு இறுதியில் நாடிழந்து காட்டில் வாழச் செல்வதும் இப் பருவத்தில் அடங்குகின்றன.
 ஆரண்யக பருவம்: 29 - 44 வரையான 16 துணைப் பருவங்கள் இதில் அடங்குகின்றன. இது பாண்டவர்களின் 12 ஆண்டுக்காலக் காட்டு வாழ்கை பற்றிய விபரங்களைத் தருகிறது.
 விராட பருவம்: 45 - 48 வரையான 4 துணைப் பருவங்களைக் கொண்ட இப் பருவம், பாண்டவர்கள், மறைந்து விராட நாட்டில் வாழ்ந்த ஓராண்டு கால நிகழ்வுகளைக் கூறுவது.
 உத்யோக பருவம்: 49 - 59 வரையான 11 துணைப் பருவங்களைக் கொண்டது இது. கௌரவர்களுக்கும் பாண்டவர்களுக்கும் இடையே அமைதி ஏற்படுத்த எடுத்த முயற்சிகளையும், அம்முயற்சிகள் தோல்வியுற்ற பின்னர் இடம்பெற்ற போருக்கான நடவடிக்கைகள் பற்றியும் எடுத்தாள்கிறது.
 பீஷ்ம பருவம்: இது 60 - 64 வரையான 5 துணைப் பர்வங்களைக் கொண்டுள்ளது. இப்பருவத்தில் தான் பகவத் கீதை கிருஷ்ணரால் அருச்சுனனுக்கு அருளப்பட்டது.  பீஷ்மர் கௌரவர்களின் தளபதியாக இருந்து நடத்திய போரின் முதற்பகுதியையும், அவர் அம்புப் படுக்கையில் விழுவதையும் இது விவரிக்கிறது.
 துரோண பருவம்: 65 - 72 வரையான 8 துணைப் பர்வங்களில், துரோணரின் தலைமையில் போர் தொடர்வதை இப் பர்வம் விவரிக்கின்றது. போரைப் பொறுத்தவரை இதுவே முக்கியமான பர்வமாகும். இரு பக்கங்களையும் சேர்ந்த பெரிய வீரர்கள் பலர் இப் பர்வத்தின் முடிவில் இறந்துவிடுகின்றனர்.
 கர்ண பருவம்: 73 ஆம் துணைப் பர்வத்தை மட்டும் கொண்ட இப் பர்வத்தில் கர்ணனைத் தளபதியாகக் கொண்டு போர் தொடர்வது விவரிக்கப்படுகின்றது.
 சல்லிய பருவம்: 74 - 77 வரையான 4 துணைப் பர்வங்களைக் கொண்டுள்ளது. சல்லியனைத் தளபதியாகக் கொண்டு இடம் பெற்ற இறுதிநாள் போர் இப் பர்வத்தில் கூறப்படுகின்றது. இதில் சரஸ்வதி நதிக்கரையில் பலராமனின் யாத்திரையையும், போரில் துரியோதனனுக்கும், வீமனுக்கும் இடையில் நடைபெற்ற இறுதிப் போரும் விளக்கப்படுகின்றது. வீமன் தனது கதாயுதத்தால் துரியோதனனின் தொடையில் அடித்து அவனைக் கொன்றான்.
 சௌப்திக பருவம்: 78 - 80 வரையான 3 துணைப் பர்வங்களை இது அடக்குகிறது. அசுவத்தாமனும், கிருபனும், கிருதவர்மனும், போரில் எஞ்சிய பாண்டவப் படைகளில் பலரை அவர்கள் தூக்கத்தில் இருந்தபோது கொன்றது பற்றி இப் பர்வத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது. பாண்டவர் பக்கத்தில் எழுவரும், கௌரவர் பக்கத்தில் மூவரும் மட்டுமே போரின் இறுதியில் எஞ்சினர்.
 ஸ்திரீ பருவம்: 81 - 85 வரையான 5 துணைப் பர்வங்கள் இதில் அடங்குகின்றன. இப் பர்வத்தில் காந்தாரி, குந்தி முதலிய குரு மற்றும் பாண்டவர் பக்கங்களைச் சேர்ந்த பெண்கள் துயரப் படுவது கூறப்படுகின்றது.
 சாந்தி பருவம்: 86 - 88 வரையான மூன்று துணைப் பர்வங்களை அடக்கியது இப் பர்வம். அஸ்தினாபுரத்தின் அரசனாகத் தருமருக்கு முடிசூட்டுவதும், புதிய அரசனுக்கு சமூகம், பொருளியல், அரசியல் ஆகியவை தொடர்பில் பீஷ்மர் வழங்கிய அறிவுரைகளும் இப் பர்வத்தில் அடங்கியுள்ளன. மகாபாரதத்தின் மிகவும் நீளமான பர்வம் இது.
 அனுசாசன பருவம்: 89, 90 ஆகிய இரண்டு துணைப் பர்வங்களை அடக்கியது. பீஷ்மரின் இறுதி அறிவுரைகள்.
 அசுவமேத பருவம்: தருமர் அசுவமேத யாகம் செய்வதையும், அருச்சுனன் உலகைக் கைப்பற்றுவதையும் இது உள்ளடக்குகிறது. கண்ணனால் அருச்சுனனுக்குச் சொல்லப்பட்ட கீதையும் இதில் அடங்குகிறது.
 ஆசிரமவாசிக பருவம்: 93 - 95 வரையான 3 துணைப் பர்வங்கள் இதில் உள்ளன. திருதராட்டிரன், காந்தாரி, குந்திமற்றும் விதுரன் ஆகியோர் இமயமலையில் வனப்பிரஸ்தம்ஆச்சிரமத்தில் வாழ்ந்தபோது காட்டுத் தீக்கு இரையானது இப் பர்வத்தில் கூறப்படுகின்றது.
 மௌசல பருவம்: 96 ஆவது துணைப் பர்வம். யாதவர்கள் தங்களுக்குள் நிகழ்த்திய சண்டையில் அவர்கள் அழிந்துபோனதை இப் பர்வம் கூறுகிறது.
 மகாபிரஸ்தானிக பருவம்: 97 ஆவது பர்வம்: தருமரும் அவரது உடன்பிறந்தோரும் நாடு முழுதும் பயணம் செய்து இறுதியில் இமயமலைக்குச் சென்றது, அங்கே தருமர் தவிர்த்த ஏனையோர் இறந்து வீழ்வது ஆகிய நிகழ்ச்சிகள் இப் பர்வத்தில் இடம்பெறுகின்றன.
 சுவர்க்க ஆரோஹன பருவம்: 98 ஆவது துணைப் பர்வம். தருமரின் இறுதிப் பரீட்சையும், பாண்டவர்கள் சுவர்க்கம் செல்வதும் இதில் சொல்லப்படுகின்றன.
99, 100 ஆகிய துணைப் பருவங்களை உள்ளடக்கிய அரிவம்ச பருவம் எனப்படும் பருவம் முற் கூறிய 18 பர்வங்களுள் அடங்குவதில்லை. இதில் முன் பர்வங்களில் கூறப்படாத, கண்ணனின் வாழ்க்கை நிகழ்வுகள் கூறப்படுகின்றன.

 வரலாற்றுச் சூழல்
வரலாற்று நோக்கில் குருச்சேத்திரப் போர் பற்றித் தெளிவு இல்லை. இப்படி ஒரு போர் நிகழ்ந்திருப்பின் அது கிமு 10 ஆம் நூற்றாண்டளவில் இரும்புக் காலத்தில் நடைபெற்று இருக்கலாம் எனக் கருதப்படுகின்றது. கிமு 1200 - 800 காலப்பகுதியில், குரு இராச்சியம் அரசியல் அதிகார மையமாக இருந்திருக்கலாம். இக்காலத்தில் இடம்பெற்ற வம்சம் சார்ந்த பிணக்கு ஒன்று தொடக்ககால பாரதம் எழுதுவதற்குத் தூண்டுகோலாக இருந்திருக்கக் கூடும்.

புராண இலக்கியங்கள் மகாபாரதத்துடன் தொடர்புடைய மரபுகளின் பட்டியல்களைத் தருகின்றன.

தொல்வானியல் முறைகளைப் பயன்படுத்தி நிகழ்வுகளின் காலத்தைக் கணிக்க எடுத்த முயற்சிகள் போர்க் காலத்தை கிமு நான்காம் ஆயிரவாண்டு முதல் கிமு இரண்டாவது ஆயிரவாண்டின் நடுப்பகுதிவரை குறிக்கின்றன.ஆனாலும் இதில் தவறு இருக்கலாம் என்ற சந்தேகமும் உள்ளது ஆரியர்களின் காலம் கி.மு 1300 க்கு பிறகே வருவதாலும் ,அதற்கு பிறகே நடந்திருக்க வேண்டும் என்று நம்பப்படுகிறது.

 கதைச் சுருக்கம்
மகாபாரதத்தின் அடிப்படைக் கதை குரு குலத்தவரால் ஆளப்பட்டு வந்த அஸ்தினாபுரத்தின் ஆட்சி உரிமை குறித்து பாண்டவர்களுக்கும், கௌரவர்களுக்கும் இடையே  உண்டான பிணக்கு ஆகும். திருதராட்டிரன் மற்றும் பாண்டு ஆகிய சகோதரர்களின் வழிவந்தவர்களான கௌரவர்களுக்கும், பாண்டவர்களுக்கும் இடையிலேயே இப் பிணக்கு நிகழ்ந்தது. கௌரவர்களே இவர்களுள் மூத்த மரபினராக இருந்தாலும், கௌரவர்களில் மூத்தோனாகிய துரியோதனன், பாண்டவர்களில் மூத்தோனாகிய தருமனிலும் இளையவனாக இருந்தான். இதனால் துரியோதனன், தருமன் இருவருமே ஆட்சியுரிமையை வேண்டி நின்றனர். இப்பிணக்கு இறுதியில் குருக்ஷேத்திரப் போராக வெடித்தது. இதில் பாண்டவர்களுக்கு வெற்றி கிடைத்தது. THE MAHABHARATA இப்போர் உறவுமுறை, நட்பு போன்றவை தொடர்பான சிக்கலான நிலைமைகளை ஏற்படுத்தியது.

மகாபாரதம் கர்ணனின் இறப்புடனும் தொடர்ந்த அவருடைய மரபின் முடிவுடனும், பாண்டவர்கள் சுவர்க்கம் செல்வதுடனும் நிறைவடைகிறது. அத்துடன் இதன் முடிவுடன் கலியுகம் தொடங்குகிறது.

 தமிழில் மகாபாரதம்
பாரதம் பாடிய பெருந்தேவனார் எட்டுத்தொகை நூல்கள் தொகுக்கப்பட்ட காலத்தில் பாரதத்தை தமிழ்ப்படுத்தினார். இவரின் காலமும் உறுதியாகத் தெரியாகவில்லை. இவர் தமிழ் மொழிப்படுத்திய பாரதமும் கிடைக்கவில்லை.

பின்னர் தொண்டைமண்டலத்து திருமுனைப்பாடி நாட்டு சனியூரைச் சேர்ந்த வில்லிப்புத்தூரார் தனது புரவலரான வக்கபாகை வரபதியாட்கொண்டான் வேண்டிக்கொண்டதற்கு இணங்க பாரதத்தைப் பாடினார். வில்லிப்புத்தூரார் இயற்றிய பாரதத்தில் பத்துப் பருவங்களே (மொத்தப்பாடல்கள் 4350) இருக்கின்றன. மகாபாரதத்தின் பதினெட்டாம் நாள் போரின் இறுதியுடன் தர்மன் முடி சூட்டுதல், பாண்டவர் அரசாட்சி என்று முடித்து விடுகிறார். 14ஆம் நூற்றாண்டில் வில்லிபுத்தூராரால் உருவாக்கப்பட்ட வில்லிபாரதமும் 18ஆம் நூற்றாண்டில் நல்லாப்பிள்ளையால் உருவாக்கப்பட்ட நல்லாப்பிள்ளை பாரதமும் மட்டுமே முழுமையாகக் கிடைத்த பிரதிகள்.

இதன் பின்னர் மகாபாரதத்தை வேறு சிலரும் உரைநடையில் மொழியாக்கம் செய்துள்ளனர். அவற்றுள் முழுமையானதாக திருத்தமிகு பதிப்பாகக் கருதப்படுவது, 1903 இலிருந்து இருபத்தைந்து ஆண்டு காலம், ம. வீ. இராமானுஜச்சாரியார் தலைமையில் பல வடமொழி தமிழ் மொழி வித்வான்களால் மொழிபெயர்க்கப் பட்ட மகாபாரதப் (கும்பகோண) பதிப்பாகும். 9000 பக்கங்களைக் கொண்ட இந்நூல் 1930களிலும் 1950களிலும் 2008இலும் பதிப்பிக்கப் பட்டன.

அதைத் தவிர குறிப்பிடத்தக்கவர் ராஜாஜி. அவருடையது "வியாசர் விருந்து" குறிப்பிடத் தகுந்தது.

அ. லெ. நடராஜன் "வியாசர் அருளிய மகாபாரதம்" என்ற பெயரில் நான்கு பாகங்களாக எழுதி வெளியிட்டுள்ளார்.

பத்திரிக்கையாளர் சோ "மஹாபாரதம் பேசுகிறது" என்ற பெயரில் வியாச பாரதத்தை இரு பாகங்களாக எழுதியுள்ளார்.

இராமகிருஷ்ண தபோவனத்தின் நிறுவனர் சுவாமி சித்பவானந்தர் அவர்கள் வியாசரைத் தழுவி எழுதிய மகாபாரதம் குறிப்பிடத்தகுந்தது. 2013ஆம் ஆண்டு வெளியான பத்தொன்பதாம் பதிப்பு வரை 2,35,000 பிரதிகள் அச்சிடப்பட்டுள்ளன.

ஜெயமோகன் மகாபாரதத்தை வெண்முரசு என்ற பெயரில் நாவல் வடிவில் எழுதிருக்கிறார். அவரது இணையதளத்தில்வெண்முரசு  2014 ஜனவரி 1 ஆம் தேதிமுதல்  2020 ஜூலை 16 வரை தொடராகப் பதிவேற்றப்பட்டது. மொத்தம் பத்து தொகுதிகளாக வெளியிடத் திட்டமிட்டு, 26 நாவல்களும் 25000 பக்கங்களும் அது விரிவடைந்து வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

தற்போது ஆங்கில மொழி மகாபாரதத்தின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு முழு மகாபாரதம் எனும் இணையத்தில் வெளி வந்து கொண்டிருக்கிறது.இணையத்தில் மஹாபாரதம்

இதனையும் காண்க
 மகாபாரதத்தில் கிருஷ்ணன்
 பகவத் கீதை

 மேற்கோற்கள்

 பிற இணைப்புகள்
 மஹாபாரதம் - கால அட்டவணை - 1
 The Mahabharat Chronology
மகாபாரத கால நாடுகளின் வரைபடம்
 மகாபாரதம் தார்பரிய விளக்கங்கள்
 சங்க இலக்கியத்தில் மகாபாரதப் பதிவுகள்
 வெண்முரசு

பகுப்பு:மகாபாரதம்
பகுப்பு:இந்து தொன்மவியல்
பகுப்பு:இதிகாசங்கள்
பகுப்பு:சமசுகிருத இலக்கியம்
பகுப்பு:காப்பியங்கள்
பகுப்பு:பண்டைய நூல்கள்

கிழக்கின் புனித நூல்கள்

p. 1
Om! Having bowed down to Narayana and Nara, the most exalted male being, and also to the goddess Saraswati, must the word Jaya be uttered.
Ugrasrava, the son of Lomaharshana, surnamed Sauti, well-versed in the Puranas, bending with humility, one day approached the great sages of rigid vows, sitting at their ease, who had attended the twelve years' sacrifice of Saunaka, surnamed Kulapati, in the forest of Naimisha. Those ascetics, wishing to hear his wonderful narrations, presently began to address him who had thus arrived at that recluse abode of the inhabitants of the forest of Naimisha. Having been entertained with due respect by those holy men, he saluted those Munis (sages) with joined palms, even all of them, and inquired about the progress of their asceticism. Then all the ascetics being again seated, the son of Lomaharshana humbly occupied the seat that was assigned to him. Seeing that he was comfortably seated, and recovered from fatigue, one of the Rishis beginning the conversation, asked him, 'Whence comest thou, O lotus-eyed Sauti, and where hast thou spent the time? Tell me, who ask thee, in detail.'
Accomplished in speech, Sauti, thus questioned, gave in the midst of that big assemblage of contemplative Munis a full and proper answer in words consonant with their mode of life.
"Sauti said, 'Having heard the diverse sacred and wonderful stories which were composed in his Mahabharata by Krishna-Dwaipayana, and which were recited in full by Vaisampayana at the Snake-sacrifice of the high-souled royal sage Janamejaya and in the presence also of that chief of Princes, the son of Parikshit, and having wandered about, visiting many sacred waters and holy shrines, I journeyed to the country venerated by the Dwijas (twice-born) and called Samantapanchaka where formerly was fought the battle between the children of Kuru and Pandu, and all the chiefs of the land ranged on either side. Thence, anxious to see you, I am come into your presence. Ye reverend sages, all of whom are to me as Brahma; ye greatly blessed who shine in this place of sacrifice with the splendour of the solar fire: ye who have concluded the silent meditations and have fed the holy fire; and yet who are sitting--without care, what, O ye Dwijas (twice-born), shall I repeat, shall I recount the sacred stories collected in the Puranas containing precepts of religious duty and of worldly profit, or the acts of illustrious saints and sovereigns of mankind?"
p. 2
"The Rishi replied, 'The Purana, first promulgated by the great Rishi Dwaipayana, and which after having been heard both by the gods and the Brahmarshis was highly esteemed, being the most eminent narrative that exists, diversified both in diction and division, possessing subtile meanings logically combined, and gleaned from the Vedas, is a sacred work. Composed in elegant language, it includeth the subjects of other books. It is elucidated by other Shastras, and comprehendeth the sense of the four Vedas. We are desirous of hearing that history also called Bharata, the holy composition of the wonderful Vyasa, which dispelleth the fear of evil, just as it was cheerfully recited by the Rishi Vaisampayana, under the direction of Dwaipayana himself, at the snake-sacrifice of Raja Janamejaya?'
"Sauti then said, 'Having bowed down to the primordial being Isana, to whom multitudes make offerings, and who is adored by the multitude; who is the true incorruptible one, Brahma, perceptible, imperceptible, eternal; who is both a non-existing and an existing-non-existing being; who is the universe and also distinct from the existing and non-existing universe; who is the creator of high and low; the ancient, exalted, inexhaustible one; who is Vishnu, beneficent and the beneficence itself, worthy of all preference, pure and immaculate; who is Hari, the ruler of the faculties, the guide of all things moveable and immoveable; I will declare the sacred thoughts of the illustrious sage Vyasa, of marvellous deeds and worshipped here by all. Some bards have already published this history, some are now teaching it, and others, in like manner, will hereafter promulgate it upon the earth. It is a great source of knowledge, established throughout the three regions of the world. It is possessed by the twice-born both in detailed and compendious forms. It is the delight of the learned for being embellished with elegant expressions, conversations human and divine, and a variety of poetical measures.
In this world, when it was destitute of brightness and light, and enveloped all around in total darkness, there came into being, as the primal cause of creation, a mighty egg, the one inexhaustible seed of all created beings. It is called Mahadivya, and was formed at the beginning of the Yuga, in which we are told, was the true light Brahma, the eternal one, the wonderful and inconceivable being present alike in all places; the invisible and subtile cause, whose nature partaketh of entity and non-entity. From this egg came out the lord Pitamaha Brahma, the one only Prajapati; with Suraguru and Sthanu. Then appeared the twenty-one Prajapatis, viz., Manu, Vasishtha and Parameshthi; ten Prachetas, Daksha, and the seven sons of Daksha. Then appeared the man of inconceivable nature whom all the Rishis know and so the Viswe-devas, the Adityas, the Vasus, and the twin Aswins; the Yakshas, the Sadhyas, the Pisachas, the Guhyakas, and the Pitris. After these were produced the wise and most holy Brahmarshis, and the numerous Rajarshis distinguished by every noble quality. So the water, the heavens, the earth, the air, the sky, the points of the heavens, the years, the seasons,
p. 3
the months, the fortnights, called Pakshas, with day and night in due succession. And thus were produced all things which are known to mankind.
And what is seen in the universe, whether animate or inanimate, of created things, will at the end of the world, and after the expiration of the Yuga, be again confounded. And, at the commencement of other Yugas, all things will be renovated, and, like the various fruits of the earth, succeed each other in the due order of their seasons. Thus continueth perpetually to revolve in the world, without beginning and without end, this wheel which causeth the destruction of all things.
The generation of Devas, in brief, was thirty-three thousand, thirty-three hundred and thirty-three. The sons of Div were Brihadbhanu, Chakshus, Atma Vibhavasu, Savita, Richika, Arka, Bhanu, Asavaha, and Ravi. Of these Vivaswans of old, Mahya was the youngest whose son was Deva-vrata. The latter had for his son, Su-vrata who, we learn, had three sons,--Dasa-jyoti, Sata-jyoti, and Sahasra-jyoti, each of them producing numerous offspring. The illustrious Dasa-jyoti had ten thousand, Sata-jyoti ten times that number, and Sahasra-jyoti ten times the number of Sata-jyoti's offspring. From these are descended the family of the Kurus, of the Yadus, and of Bharata; the family of Yayati and of Ikshwaku; also of all the Rajarshis. Numerous also were the generations produced, and very abundant were the creatures and their places of abode. The mystery which is threefold--the Vedas, Yoga, and Vijnana Dharma, Artha, and Kama--also various books upon the subject of Dharma, Artha, and Kama; also rules for the conduct of mankind; also histories and discourses with various srutis; all of which having been seen by the Rishi Vyasa are here in due order mentioned as a specimen of the book.
The Rishi Vyasa published this mass of knowledge in both a detailed and an abridged form. It is the wish of the learned in the world to possess the details and the abridgement. Some read the Bharata beginning with the initial mantra (invocation), others with the story of Astika, others with Uparichara, while some Brahmanas study the whole. Men of learning display their various knowledge of the institutes in commenting on the composition. Some are skilful in explaining it, while others, in remembering its contents.
The son of Satyavati having, by penance and meditation, analysed the eternal Veda, afterwards composed this holy history, when that learned Brahmarshi of strict vows, the noble Dwaipayana Vyasa, offspring of Parasara, had finished this greatest of narrations, he began to consider how he might teach it to his disciples. And the possessor of the six attributes, Brahma, the world's preceptor, knowing of the anxiety of the Rishi Dwaipayana, came in person to the place where the latter was, for gratifying the saint, and benefiting the people. And when Vyasa, surrounded by all the tribes of Munis, saw him, he was surprised; and, standing with joined
p. 4
palms, he bowed and ordered a seat to be brought. And Vyasa having gone round him who is called Hiranyagarbha seated on that distinguished seat stood near it; and being commanded by Brahma Parameshthi, he sat down near the seat, full of affection and smiling in joy. Then the greatly glorious Vyasa, addressing Brahma Parameshthi, said, "O divine Brahma, by me a poem hath been composed which is greatly respected. The mystery of the Veda, and what other subjects have been explained by me; the various rituals of the Upanishads with the Angas; the compilation of the Puranas and history formed by me and named after the three divisions of time, past, present, and future; the determination of the nature of decay, fear, disease, existence, and non-existence, a description of creeds and of the various modes of life; rule for the four castes, and the import of all the Puranas; an account of asceticism and of the duties of a religious student; the dimensions of the sun and moon, the planets, constellations, and stars, together with the duration of the four ages; the Rik, Sama and Yajur Vedas; also the Adhyatma; the sciences called Nyaya, Orthœphy and Treatment of diseases; charity and Pasupatadharma; birth celestial and human, for particular purposes; also a description of places of pilgrimage and other holy places of rivers, mountains, forests, the ocean, of heavenly cities and the kalpas; the art of war; the different kinds of nations and languages: the nature of the manners of the people; and the all-pervading spirit;--all these have been represented. But, after all, no writer of this work is to be found on earth.'
"Brahma said. 'I esteem thee for thy knowledge of divine mysteries, before the whole body of celebrated Munis distinguished for the sanctity of their lives. I know thou hast revealed the divine word, even from its first utterance, in the language of truth. Thou hast called thy present work a poem, wherefore it shall be a poem. There shall be no poets whose works may equal the descriptions of this poem, even, as the three other modes called Asrama are ever unequal in merit to the domestic Asrama. Let Ganesa be thought of, O Muni, for the purpose of writing the poem.'
"Sauti said, 'Brahma having thus spoken to Vyasa, retired to his own abode. Then Vyasa began to call to mind Ganesa. And Ganesa, obviator of obstacles, ready to fulfil the desires of his votaries, was no sooner thought of, than he repaired to the place where Vyasa was seated. And when he had been saluted, and was seated, Vyasa addressed him thus, 'O guide of the Ganas! be thou the writer of the Bharata which I have formed in my imagination, and which I am about to repeat."
"Ganesa, upon hearing this address, thus answered, 'I will become the writer of thy work, provided my pen do not for a moment cease writing." And Vyasa said unto that divinity, 'Wherever there be anything thou dost not comprehend, cease to continue writing.' Ganesa having signified his assent, by repeating the word Om! proceeded to write; and Vyasa began; and by way of diversion, he knit the knots of composition exceeding close;
p. 5
by doing which, he dictated this work according to his engagement.
I am (continued Sauti) acquainted with eight thousand and eight hundred verses, and so is Suka, and perhaps Sanjaya. From the mysteriousness of their meaning, O Muni, no one is able, to this day, to penetrate those closely knit difficult slokas. Even the omniscient Ganesa took a moment to consider; while Vyasa, however, continued to compose other verses in great abundance.
The wisdom of this work, like unto an instrument of applying collyrium, hath opened the eyes of the inquisitive world blinded by the darkness of ignorance. As the sun dispelleth the darkness, so doth the Bharata by its discourses on religion, profit, pleasure and final release, dispel the ignorance of men. As the full-moon by its mild light expandeth the buds of the water-lily, so this Purana, by exposing the light of the Sruti hath expanded the human intellect. By the lamp of history, which destroyeth the darkness of ignorance, the whole mansion of nature is properly and completely illuminated.
This work is a tree, of which the chapter of contents is the seed; the divisions called Pauloma and Astika are the root; the part called Sambhava is the trunk; the books called Sabha and Aranya are the roosting perches; the books called Arani is the knitting knots; the books called Virata and Udyoga the pith; the book named Bhishma, the main branch; the book called Drona, the leaves; the book called Karna, the fair flowers; the book named Salya, their sweet smell; the books entitled Stri and Aishika, the refreshing shade; the book called Santi, the mighty fruit; the book called Aswamedha, the immortal sap; the denominated Asramavasika, the spot where it groweth; and the book called Mausala, is an epitome of the Vedas and held in great respect by the virtuous Brahmanas. The tree of the Bharata, inexhaustible to mankind as the clouds, shall be as a source of livelihood to all distinguished poets."
"Sauti continued, 'I will now speak of the undying flowery and fruitful productions of this tree, possessed of pure and pleasant taste, and not to be destroyed even by the immortals. Formerly, the spirited and virtuous Krishna-Dwaipayana, by the injunctions of Bhishma, the wise son of Ganga and of his own mother, became the father of three boys who were like the three fires by the two wives of Vichitra-virya; and having thus raised up Dhritarashtra, Pandu and Vidura, he returned to his recluse abode to prosecute his religious exercise.
It was not till after these were born, grown up, and departed on the supreme journey, that the great Rishi Vyasa published the Bharata in this region of mankind; when being solicited by Janamejaya and thousands of Brahmanas, he instructed his disciple Vaisampayana, who was seated near him; and he, sitting together with the Sadasyas, recited the Bharata, during the intervals of the ceremonies of the sacrifice, being repeatedly urged to proceed.
p. 6
Vyasa hath fully represented the greatness of the house of Kuru, the virtuous principles of Gandhari, the wisdom of Vidura, and the constancy of Kunti. The noble Rishi hath also described the divinity of Vasudeva, the rectitude of the sons of Pandu, and the evil practices of the sons and partisans of Dhritarashtra.
Vyasa executed the compilation of the Bharata, exclusive of the episodes originally in twenty-four thousand verses; and so much only is called by the learned as the Bharata. Afterwards, he composed an epitome in one hundred and fifty verses, consisting of the introduction with the chapter of contents. This he first taught to his son Suka; and afterwards he gave it to others of his disciples who were possessed of the same qualifications. After that he executed another compilation, consisting of six hundred thousand verses. Of those, thirty hundred thousand are known in the world of the Devas; fifteen hundred thousand in the world of the Pitris: fourteen hundred thousand among the Gandharvas, and one hundred thousand in the regions of mankind. Narada recited them to the Devas, Devala to the Pitris, and Suka published them to the Gandharvas, Yakshas, and Rakshasas: and in this world they were recited by Vaisampayana, one of the disciples of Vyasa, a man of just principles and the first among all those acquainted with the Vedas. Know that I, Sauti, have also repeated one hundred thousand verses.
Yudhishthira is a vast tree, formed of religion and virtue; Arjuna is its trunk; Bhimasena, its branches; the two sons of Madri are its full-grown fruit and flowers; and its roots are Krishna, Brahma, and the Brahmanas.
Pandu, after having subdued many countries by his wisdom and prowess, took up his abode with the Munis in a certain forest as a sportsman, where he brought upon himself a very severe misfortune for having killed a stag coupling with its mate, which served as a warning for the conduct of the princes of his house as long as they lived. Their mothers, in order that the ordinances of the law might be fulfilled, admitted as substitutes to their embraces the gods Dharma, Vayu, Sakra, and the divinities the twin Aswins. And when their offspring grew up, under the care of their two mothers, in the society of ascetics, in the midst of sacred groves and holy recluse-abodes of religious men, they were conducted by Rishis into the presence of Dhritarashtra and his sons, following as students in the habit of Brahmacharis, having their hair tied in knots on their heads. 'These our pupils', said they, 'are as your sons, your brothers, and your friends; they are Pandavas.' Saying this, the Munis disappeared.
When the Kauravas saw them introduced as the sons of Pandu, the distinguished class of citizens shouted exceedingly for joy. Some, however, said, they were not the sons of Pandu; others said, they were; while a few asked how they could be his offspring, seeing he had been so long dead. Still on all sides voices were heard crying, 'They are on all accounts welcome! Through divine Providence we behold the family of Pandu! Let
p. 7
their welcome be proclaimed!' As these acclamations ceased, the plaudits of invisible spirits, causing every point of the heavens to resound, were tremendous. There were showers of sweet-scented flowers, and the sound of shells and kettle-drums. Such were the wonders that happened on the arrival of the young princes. The joyful noise of all the citizens, in expression of their satisfaction on the occasion, was so great that it reached the very heavens in magnifying plaudits.
Having studied the whole of the Vedas and sundry other shastras, the Pandavas resided there, respected by all and without apprehension from any one.
The principal men were pleased with the purity of Yudhishthira, the courage of Arjuna, the submissive attention of Kunti to her superiors, and the humility of the twins, Nakula and Sahadeva; and all the people rejoiced in their heroic virtues.
After a while, Arjuna obtained the virgin Krishna at the swayamvara, in the midst of a concourse of Rajas, by performing a very difficult feat of archery. And from this time he became very much respected in this world among all bowmen; and in fields of battle also, like the sun, he was hard to behold by foe-men. And having vanquished all the neighbouring princes and every considerable tribe, he accomplished all that was necessary for the Raja (his eldest brother) to perform the great sacrifice called Rajasuya.
Yudhishthira, after having, through the wise counsels of Vasudeva and by the valour of Bhimasena and Arjuna, slain Jarasandha (the king of Magadha) and the proud Chaidya, acquired the right to perform the grand sacrifice of Rajasuya abounding in provisions and offering and fraught with transcendent merits. And Duryodhana came to this sacrifice; and when he beheld the vast wealth of the Pandavas scattered all around, the offerings, the precious stones, gold and jewels; the wealth in cows, elephants, and horses; the curious textures, garments, and mantles; the precious shawls and furs and carpets made of the skin of the Ranku; he was filled with envy and became exceedingly displeased. And when he beheld the hall of assembly elegantly constructed by Maya (the Asura architect) after the fashion of a celestial court, he was inflamed with rage. And having started in confusion at certain architectural deceptions within this building, he was derided by Bhimasena in the presence of Vasudeva, like one of mean descent.
And it was represented to Dhritarashtra that his son, while partaking of various objects of enjoyment and diverse precious things, was becoming meagre, wan, and pale. And Dhritarashtra, some time after, out of affection for his son, gave his consent to their playing (with the Pandavas) at dice. And Vasudeva coming to know of this, became exceedingly wroth. And being dissatisfied, he did nothing to prevent the disputes, but overlooked the gaming and sundry other horried unjustifiable transactions arising therefrom: and in spite of Vidura, Bhishma, Drona, and Kripa, the son
p. 8
of Saradwan, he made the Kshatriyas kill each other in the terrific war that ensued.'
"And Dhritarashtra hearing the ill news of the success of the Pandavas and recollecting the resolutions of Duryodhana, Kama, and Sakuni, pondered for a while and addressed to Sanjaya the following speech:--
'Attend, O Sanjaya, to all I am about to say, and it will not become thee to treat me with contempt. Thou art well-versed in the shastras, intelligent and endowed with wisdom. My inclination was never to war, not did I delight in the destruction of my race. I made no distinction between my own children and the children of Pandu. My own sons were prone to wilfulness and despised me because I am old. Blind as I am, because of my miserable plight and through paternal affection, I bore it all. I was foolish alter the thoughtless Duryodhana ever growing in folly. Having been a spectator of the riches of the mighty sons of Pandu, my son was derided for his awkwardness while ascending the hall. Unable to bear it all and unable himself to overcome the sons of Pandu in the field, and though a soldier, unwilling yet to obtain good fortune by his own exertion, with the help of the king of Gandhara he concerted an unfair game at dice.
'Hear, O Sanjaya, all that happened thereupon and came to my knowledge. And when thou hast heard all I say, recollecting everything as it fell out, thou shall then know me for one with a prophetic eye. When I heard that Arjuna, having bent the bow, had pierced the curious mark and brought it down to the ground, and bore away in triumph the maiden Krishna, in the sight of the assembled princes, then, O Sanjaya I had no hope of success. When I heard that Subhadra of the race of Madhu had, after forcible seizure been married by Arjuna in the city of Dwaraka, and that the two heroes of the race of Vrishni (Krishna and Balarama the brothers of Subhadra) without resenting it had entered Indraprastha as friends, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Arjuna, by his celestial arrow preventing the downpour by Indra the king of the gods, had gratified Agni by making over to him the forest of Khandava, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that the five Pandavas with their mother Kunti had escaped from the house of lac, and that Vidura was engaged in the accomplishment of their designs, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Arjuna, after having pierced the mark in the arena had won Draupadi, and that the brave Panchalas had joined the Pandavas, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Jarasandha, the foremost of the royal line of Magadha, and blazing in the midst of the Kshatriyas, had been slain by Bhima with his bare arms alone, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that in their general campaign the sons of Pandu had conquered the chiefs of the land and performed the grand sacrifice of the Rajasuya, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Draupadi, her voice choked with tears and heart full of agony,
p. 9
in the season of impurity and with but one raiment on, had been dragged into court and though she had protectors, she had been treated as if she had none, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that the wicked wretch Duhsasana, was striving to strip her of that single garment, had only drawn from her person a large heap of cloth without being able to arrive at its end, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Yudhishthira, beaten by Saubala at the game of dice and deprived of his kingdom as a consequence thereof, had still been attended upon by his brothers of incomparable prowess, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that the virtuous Pandavas weeping with affliction had followed their elder brother to the wilderness and exerted themselves variously for the mitigation of his discomforts, then, O Sanjaya, I had no hope of success.
'When I heard that Yudhishthira had been followed into the wilderness by Snatakas and noble-minded Brahmanas who live upon alms, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Arjuna, having, in combat, pleased the god of gods, Tryambaka (the three-eyed) in the disguise of a hunter, obtained the great weapon Pasupata, then O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that the just and renowned Arjuna after having been to the celestial regions, had there obtained celestial weapons from Indra himself then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that afterwards Arjuna had vanquished the Kalakeyas and the Paulomas proud with the boon they had obtained and which had rendered them invulnerable even to the celestials, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Arjuna, the chastiser of enemies, having gone to the regions of Indra for the destruction of the Asuras, had returned thence successful, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Bhima and the other sons of Pritha (Kunti) accompanied by Vaisravana had arrived at that country which is inaccessible to man then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that my sons, guided by the counsels of Karna, while on their journey of Ghoshayatra, had been taken prisoners by the Gandharvas and were set free by Arjuna, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Dharma (the god of justice) having come under the form of a Yaksha had proposed certain questions to Yudhishthira then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that my sons had failed to discover the Pandavas under their disguise while residing with Draupadi in the dominions of Virata, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that the principal men of my side had all been vanquished by the noble Arjuna with a single chariot while residing in the dominions of Virata, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Vasudeva of the race of Madhu, who covered this whole earth by one foot, was heartily interested in the welfare of the Pandavas, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that the king of Matsya, had
p. 10
offered his virtuous daughter Uttara to Arjuna and that Arjuna had accepted her for his son, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Yudhishthira, beaten at dice, deprived of wealth, exiled and separated from his connections, had assembled yet an army of seven Akshauhinis, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard Narada, declare that Krishna and Arjuna were Nara and Narayana and he (Narada) had seen them together in the regions of Brahma, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Krishna, anxious to bring about peace, for the welfare of mankind had repaired to the Kurus, and went away without having been able to effect his purpose, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Kama and Duryodhana resolved upon imprisoning Krishna displayed in himself the whole universe, then, O Sanjaya, I had no hope of success. Then I heard that at the time of his departure, Pritha (Kunti) standing, full of sorrow, near his chariot received consolation from Krishna, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Vasudeva and Bhishma the son of Santanu were the counsellors of the Pandavas and Drona the son of Bharadwaja pronounced blessings on them, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When Kama said unto Bhishma--I will not fight when thou art fighting--and, quitting the army, went away, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Vasudeva and Arjuna and the bow Gandiva of immeasurable prowess, these three of dreadful energy had come together, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that upon Arjuna having been seized with compunction on his chariot and ready to sink, Krishna showed him all the worlds within his body, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Bhishma, the desolator of foes, killing ten thousand charioteers every day in the field of battle, had not slain any amongst the Pandavas then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Bhishma, the righteous son of Ganga, had himself indicated the means of his defeat in the field of battle and that the same were accomplished by the Pandavas with joyfulness, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Arjuna, having placed Sikhandin before himself in his chariot, had wounded Bhishma of infinite courage and invincible in battle, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that the aged hero Bhishma, having reduced the numbers of the race of shomaka to a few, overcome with various wounds was lying on a bed of arrows, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that upon Bhishma's lying on the ground with thirst for water, Arjuna, being requested, had pierced the ground and allayed his thirst, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When Bayu together with Indra and Suryya united as allies for the success of the sons of Kunti, and the beasts of prey (by their inauspicious presence) were putting us in fear, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When the wonderful warrior Drona, displaying various
p. 11
modes of fight in the field, did not slay any of the superior Pandavas, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that the Maharatha Sansaptakas of our army appointed for the overthrow of Arjuna were all slain by Arjuna himself, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that our disposition of forces, impenetrable by others, and defended by Bharadwaja himself well-armed, had been singly forced and entered by the brave son of Subhadra, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that our Maharathas, unable to overcome Arjuna, with jubilant faces after having jointly surrounded and slain the boy Abhimanyu, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that the blind Kauravas were shouting for joy after having slain Abhimanyu and that thereupon Arjuna in anger made his celebrated speech referring to Saindhava, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Arjuna had vowed the death of Saindhava and fulfilled his vow in the presence of his enemies, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that upon the horses of Arjuna being fatigued, Vasudeva releasing them made them drink water and bringing them back and reharnessing them continued to guide them as before, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that while his horses were fatigued, Arjuna staying in his chariot checked all his assailants, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Yuyudhana of the race of Vrishni, after having thrown into confusion the army of Drona rendered unbearable in prowess owing to the presence of elephants, retired to where Krishna and Arjuna were, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Karna even though he had got Bhima within his power allowed him to escape after only addressing him in contemptuous terms and dragging him with the end of his bow, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Drona, Kritavarma, Kripa, Karna, the son of Drona, and the valiant king of Madra (Salya) suffered Saindhava to be slain, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that the celestial Sakti given by Indra (to Karna) was by Madhava's machinations caused to be hurled upon Rakshasa Ghatotkacha of frightful countenance, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that in the encounter between Karna and Ghatotkacha, that Sakti was hurled against Ghatotkacha by Karna, the same which was certainly to have slain Arjuna in battle, then, O Sanjaya. I had no hope of success. When I heard that Dhristadyumna, transgressing the laws of battle, slew Drona while alone in his chariot and resolved on death, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Nakula. the son of Madri, having in the presence of the whole army engaged in single combat with the son of Drona and showing himself equal to him drove his chariot in circles around, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When upon the death of Drona, his son misused the weapon called Narayana but failed to achieve the destruction of the Pandavas, then, O Sanjaya, I had no hope of success.
p. 12
[paragraph continues] When I heard that Bhimasena drank the blood of his brother Duhsasana in the field of battle without anybody being able to prevent him, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that the infinitely brave Karna, invincible in battle, was slain by Arjuna in that war of brothers mysterious even to the gods, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Yudhishthira, the Just, overcame the heroic son of Drona, Duhsasana, and the fierce Kritavarman, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that the brave king of Madra who ever dared Krishna in battle was slain by Yudhishthira, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that the wicked Suvala of magic power, the root of the gaming and the feud, was slain in battle by Sahadeva, the son of Pandu, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Duryodhana, spent with fatigue, having gone to a lake and made a refuge for himself within its waters, was lying there alone, his strength gone and without a chariot, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that the Pandavas having gone to that lake accompanied by Vasudeva and standing on its beach began to address contemptuously my son who was incapable of putting up with affronts, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that while, displaying in circles a variety of curious modes (of attack and defence) in an encounter with clubs, he was unfairly slain according to the counsels of Krishna, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard the son of Drona and others by slaying the Panchalas and the sons of Draupadi in their sleep, perpetrated a horrible and infamous deed, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that Aswatthaman while being pursued by Bhimasena had discharged the first of weapons called Aishika, by which the embryo in the womb (of Uttara) was wounded, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that the weapon Brahmashira (discharged by Aswatthaman) was repelled by Arjuna with another weapon over which he had pronounced the word "Sasti" and that Aswatthaman had to give up the jewel-like excrescence on his head, then, O Sanjaya, I had no hope of success. When I heard that upon the embryo in the womb of Virata's daughter being wounded by Aswatthaman with a mighty weapon, Dwaipayana and Krishna pronounced curses on him, then, O Sanjaya, I had no hope of success.
'Alas! Gandhari, destitute of children, grand-children, parents, brothers, and kindred, is to be pitied. Difficult is the task that hath been performed by the Pandavas: by them hath a kingdom been recovered without a rival.
'Alas! I have heard that the war hath left only ten alive: three of our side, and the Pandavas, seven, in that dreadful conflict eighteen Akshauhinis of Kshatriyas have been slain! All around me is utter darkness, and a fit of swoon assaileth me: consciousness leaves me, O Suta, and my mind is distracted."
"Sauti said, 'Dhritarashtra, bewailing his fate in these words, was overcome
p. 13
with extreme anguish and for a time deprived of sense; but being revived, he addressed Sanjaya in the following words.
"After what hath come to pass, O Sanjaya, I wish to put an end to my life without delay; I do not find the least advantage in cherishing it any longer."
"Sauti said, 'The wise son of Gavalgana (Sanjaya) then addressed the distressed lord of Earth while thus talking and bewailing, sighing like a serpent and repeatedly tainting, in words of deep import.
"Thou hast heard, O Raja, of the greatly powerful men of vast exertions, spoken of by Vyasa and the wise Narada; men born of great royal families, resplendent with worthy qualities, versed in the science of celestial arms, and in glory emblems of Indra; men who having conquered the world by justice and performed sacrifices with fit offerings (to the Brahmanas), obtained renown in this world and at last succumbed to the sway of time. Such were Saivya; the valiant Maharatha; Srinjaya, great amongst conquerors. Suhotra; Rantideva, and Kakshivanta, great in glory; Valhika, Damana, Saryati, Ajita, and Nala; Viswamitra the destroyer of foes; Amvarisha, great in strength; Marutta, Manu, Ikshaku, Gaya, and Bharata; Rama the son of Dasaratha; Sasavindu, and Bhagiratha; Kritavirya, the greatly fortunate, and Janamejaya too; and Yayati of good deeds who performed sacrifices, being assisted therein by the celestials themselves, and by whose sacrificial altars and stakes this earth with her habited and uninhabited regions hath been marked all over. These twenty-four Rajas were formerly spoken of by the celestial Rishi Narada unto Saivya when much afflicted for the loss of his children. Besides these, other Rajas had gone before, still more powerful than they, mighty charioteers noble in mind, and resplendent with every worthy quality. These were Puru, Kuru, Yadu, Sura and Viswasrawa of great glory; Anuha, Yuvanaswu, Kakutstha, Vikrami, and Raghu; Vijava, Virihorta, Anga, Bhava, Sweta, and Vripadguru; Usinara, Sata-ratha, Kanka, Duliduha, and Druma; Dambhodbhava, Para, Vena, Sagara, Sankriti, and Nimi; Ajeya, Parasu, Pundra, Sambhu, and holy Deva-Vridha; Devahuya, Supratika, and Vrihad-ratha; Mahatsaha, Vinitatma, Sukratu, and Nala, the king of the Nishadas; Satyavrata, Santabhaya, Sumitra, and the chief Subala; Janujangha, Anaranya, Arka, Priyabhritya, Chuchi-vrata, Balabandhu, Nirmardda, Ketusringa, and Brhidbala; Dhrishtaketu, Brihatketu, Driptaketu, and Niramaya; Abikshit, Chapala, Dhurta, Kritbandhu, and Dridhe-shudhi; Mahapurana-sambhavya, Pratyanga, Paraha and Sruti. These, O chief, and other Rajas, we hear enumerated by hundreds and by thousands, and still others by millions, princes of great power and wisdom, quitting very abundant enjoyments met death as thy sons have done! Their heavenly deeds, valour, and generosity, their magnanimity, faith, truth, purity, simplicity and mercy, are published to the world in the records of former times by sacred bards of great learning. Though endued with every noble virtue, these have
p. 14
yielded up their lives. Thy sons were malevolent, inflamed with passion, avaricious, and of very evil-disposition. Thou art versed in the Sastras, O Bharata, and art intelligent and wise; they never sink under misfortunes whose understandings are guided by the Sastras. Thou art acquainted, O prince, with the lenity and severity of fate; this anxiety therefore for the safety of thy children is unbecoming. Moreover, it behoveth thee not to grieve for that which must happen: for who can avert, by his wisdom, the decrees of fate? No one can leave the way marked out for him by Providence. Existence and non-existence, pleasure and pain all have Time for their root. Time createth all things and Time destroyeth all creatures. It is Time that burneth creatures and it is Time that extinguisheth the fire. All states, the good and the evil, in the three worlds, are caused by Time. Time cutteth short all things and createth them anew. Time alone is awake when all things are asleep: indeed, Time is incapable of being overcome. Time passeth over all things without being retarded. Knowing, as thou dost, that all things past and future and all that exist at the present moment, are the offspring of Time, it behoveth thee not to throw away thy reason.'
"Sauti said, 'The son of Gavalgana having in this manner administered comfort to the royal Dhritarashtra overwhelmed with grief for his sons, then restored his mind to peace. Taking these facts for his subject, Dwaipayana composed a holy Upanishad that has been published to the world by learned and sacred bards in the Puranas composed by them.
"The study of the Bharata is an act of piety. He that readeth even one foot, with belief, hath his sins entirely purged away. Herein Devas, Devarshis, and immaculate Brahmarshis of good deeds, have been spoken of; and likewise Yakshas and great Uragas (Nagas). Herein also hath been described the eternal Vasudeva possessing the six attributes. He is the true and just, the pure and holy, the eternal Brahma, the supreme soul, the true constant light, whose divine deeds wise and learned recount; from whom hath proceeded the non-existent and existent-non-existent universe with principles of generation and progression, and birth, death and re-birth. That also hath been treated of which is called Adhyatma (the superintending spirit of nature) that partaketh of the attributes of the five elements. That also hath been described who is purusha being above such epithets as 'undisplayed' and the like; also that which the foremost yatis exempt from the common destiny and endued with the power of meditation and Tapas behold dwelling in their hearts as a reflected image in the mirror.
"The man of faith, devoted to piety, and constant in the exercise of virtue, on reading this section is freed from sin. The believer that constantly heareth recited this section of the Bharata, called the Introduction, from the beginning, falleth not into difficulties. The man repeating any part of the introduction in the two twilights is during such act freed from the sins contracted during the day or the night. This section, the body
p. 15
of the Bharata, is truth and nectar. As butter is in curd, Brahmana among bipeds, the Aranyaka among the Vedas, and nectar among medicines; as the sea is eminent among receptacles of water, and the cow among quadrupeds; as are these (among the things mentioned) so is the Bharata said to be among histories.
"He that causeth it, even a single foot thereof, to be recited to Brahmanas during a Sradha, his offerings of food and drink to the manes of his ancestors become inexhaustible.
"By the aid of history and the Puranas, the Veda may be expounded; but the Veda is afraid of one of little information lest he should it. The learned man who recites to other this Veda of Vyasa reapeth advantage. It may without doubt destroy even the sin of killing the embryo and the like. He that readeth this holy chapter of the moon, readeth the whole of the Bharata, I ween. The man who with reverence daily listeneth to this sacred work acquireth long life and renown and ascendeth to heaven.
"In former days, having placed the four Vedas on one side and the Bharata on the other, these were weighed in the balance by the celestials assembled for that purpose. And as the latter weighed heavier than the four Vedas with their mysteries, from that period it hath been called in the world Mahabharata (the great Bharata). Being esteemed superior both in substance and gravity of import it is denominated Mahabharata on account of such substance and gravity of import. He that knoweth its meaning is saved from all his sins.
'Tapa is innocent, study is harmless, the ordinance of the Vedas prescribed for all the tribes are harmless, the acquisition of wealth by exertion is harmless; but when they are abused in their practices it is then that they become sources of evil.'"

Those who were brothers and sisters, and those who were brothers and sisters, and those who were brothers and sisters, and those who were brothers and sisters, and those who were brothers and sisters, and those who were brothers and sisters, and those who were brothers and sisters. Those who were in the midst of them were the dead, but those who were in the midst of the midst of the midst of the midst of the midst of the midst of the midst of the midst of the midst of the midst of the midst of the midst of the midst of the midst of the midst of the midst.

by Joomla

எழுதிருக்கிறார்

Question: who is the author of the qur'an

by Joomla

Question: where is the name of the qur'an written

by Joomla

Question: what is the name of the holy book

by Joomla

Question: where is the name of the book written

by Joomla

The name of the Qur’an is written in the name of the Qur’an .

by Joomla The name of the Qur’an is written in the name of the Qur’an.

His web page was released on January 1, 2014 on the first date of January 1, 2020 on July 16, 2020. The total number of packages planned to be released, 26 days and 25,000 pages it has been released and released.

இணையதளத்தில்வெண்முரசு

பதிவேற்றப்பட்டது

வெளியிடப்பட்டுள்ளது

2013 டிசம்பர் 25 அன்று எழுதத் தொடங்கி 2014 ஜனவரி 1 ஆம் தேதிமுதல் வெளியான வெண்முரசு இன்று, 2020 ஜூலை 16 அன்று, முடிவடைகிறது. இதை ஜூன் 26 அன்று எழுதி முடித்தேன். அதன் பின் நீண்ட நிறைவின்மையும் கொந்தளிப்பும் எஞ்சியது. பின்னர் 13-7-2020 அன்று இறுதி பகுதியை, கண்ணனின் பிள்ளைத்தமிழை, எழுதியபின் நிறைவும் விடுதலையும் அடைந்தேன்.
இதை எழுதுவதாக அறிவித்தபோது இத்தனை பெரிதாக எண்ணவில்லை. ஆண்டுக்கு ஒருநாவல் என பத்து நாவல்கள், ஐந்தாயிரம் பக்கங்கள் என்று அறிவித்தேன். எழுத தொடங்கும்போது பத்தாயிரம் பக்கம் வரலாமென்று தோன்றியது.அன்று அதுவே மலைக்கவைக்கும் பணியாக இருந்தது. மகாபாரதம் அத்தனை இணைப்புகளுடனும்கூட எட்டாயிரம் பக்கம்தான். இந்தியாவில் எந்த நூலும் பத்தாயிரம் பக்கம் இல்லை.
எழுத முற்படும்போது ஒருநாவலை தொடர்ச்சியாக வெளியிட்டுவிட்டு நீண்ட இடைவெளிவிட்டு அடுத்த நாவல் வெளியிடலாம் என்பதே திட்டம். அப்போது இத்தனை வாசகர்கள் இருப்பார்கள் , இத்தனை ஆண்டுகள் தொடர்ச்சியாக வாசிப்பார்கள் என்று எதிர்பார்க்கவே இல்லை. ஆனால் எழுதத் தொடங்கியபின் வாசகர்களின் பெருக்கம் ஒரு கட்டத்தில் பெரிய அழுத்தமாகியது. ஒருநாவலுக்கும் இன்னொன்றுக்கும் இடையே பதினைந்து நாட்கள் இடைவெளி விட்டால்கூட வாசகர்கள் பலர் அப்போது மிகப்பெரிய வெறுமையை உணர்வதாகச் சொன்னார்கள். ஒருமுறை இருபதுநாட்கள் இடைவெளி வந்தபோது தொலைபேசி அழைப்புகளும் மின்னஞ்சல்களும் வந்து குவிந்தன.
ஆகவே கிட்டத்தட்ட ஏழு ஆண்டுகள், எழுபத்தொன்பது மாதங்கள், அனேகமாக தினமும் ஒரு பகுதி என வெளியாகியது வெண்முரசு. திட்டமிட்டதை விட இப்போது மும்மடங்கு பெரியது.உலகின் வெவ்வேறு நாடுகளில், இந்தியாவின் வெவ்வேறு இடங்களில் இந்நாவலை எழுதியிருக்கிறேன். மலையுச்சிகளில், பாலைவனங்களில், அறியாத சிற்றூர்களில்.விமானங்களிலும் ரயில்களிலும் படகுகளிலும் எழுதியிருக்கிறேன். ஏழாண்டுகள் இது என் வாழ்க்கையின் முதன்மையான பகுதியாகவே இருந்தது. ஒரே ஒருநாள்தான் வலையேற்றம் செய்யமுடியாமல் வெண்முரசு பிந்தி வெளியானது. நான் எழுதாமையால் ஒருநாள்கூட தவறியதில்லை. அது ஓர் அருள் என்றே நினைக்கிறேன்
இதன் வாசகர்களுக்கு நான் பெரிதும் கடன்பட்டிருக்கிறேன். எங்கள் பயணங்களில் கடுமையான அலைச்சலுக்குப் பின் விடுதிக்கு திரும்பி படுத்தால் என்னுடன் வந்த நண்பர்கள் பன்னிரண்டு மணிக்கு வெண்முரசு வெளியானதும் படித்துவிட்டு தூங்குவதற்காக காத்திருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். விஷ்ணுபுரம் விழாவின்போது பெரிய கூடங்களில் நண்பர்கள் திரளாக தங்கியிருப்பார்கள். பன்னிரண்டு மணிக்கு அத்தனைபேரின் முகங்களும் செல்போன் வெளிச்சத்தில் மின்ன வெண்முரசு படித்துக்கொண்டிருப்பதை பலமுறை கண்டிருக்கிறேன்
உலகமெங்கும் வாசகர்கள் இருக்கிறார்கள். இத்தனை விலையுள்ள நூல் ஒவ்வொரு முறையும் தேவையான அளவுக்கு முன்விலைத்திட்டத்திலேயே விற்றுச் செல்கிறது. வழக்கமாக நவீன இலக்கியம் படிக்காதவர்கள் மிகப்பெரிய அளவில் இதை படிக்கிறார்கள். சில வீடுகளுக்குச் செல்லும்போது அந்நண்பரை விட அவர் அன்னையும் தந்தையும் வெண்முரசை தீவிரமாக படித்துக்கொண்டிருப்பதை கண்டிருக்கிறேன்
இது நிறைவின் தருணம். நன்றி சொல்லவேண்டிய பலர் உண்டு. இந்நாவல்தொடருக்கு ஓவியங்கள் வரைந்த ஷண்முகவேல் இதற்கு ஒரு அழகான தொடக்கத்தை அளித்தார். உதவிய ஏ.வி.மணிகண்டனும் நன்றிக்குரியவர். இந்நூல் அச்சில் வெளிவருகையில் பிழைநோக்கி உதவிய ஹரன் பிரசன்னாவுக்கும், ஜெயஸ்ரீ கோவிந்தராஜனுக்கும் நன்றிசொல்லவேண்டும். நடுவே சிலபகுதிகளை தட்டச்சு செய்து உதவிய மீனாம்பிகைக்கும், திருக்குறளரசிக்கும் நன்றி.
வெண்முரசு குறித்து இரு வாசிப்பரங்குகள் பல ஆண்டுகளாக தொடர்ந்து நடைபெறுகின்றன. சென்னையில் இதை ஒருங்கிணைக்கும் ஜா.ராஜகோபாலன், சௌந்தர்ராஜன் காளிப்பிரசாத் ஆகியோரும் பாண்டிச்சேரியில் ஒருங்கிணைக்கும் அரிகிருஷ்ணனும் என் நன்றிக்குரியவர்கள். கோவையில் வாசிப்பரங்கை சிலகாலம் நடத்திய விஜய்சூரியனுக்கும் அன்பு.இந்த ஆக்கத்திற்கு பலவகையிலும் உதவிய ‘டைனமிக்’ நடராஜன், சிங்கப்பூர் கணேஷ் இருவருக்கும் நன்றி.
இந்நாவலின் ஆக்கத்தில் ஏழாண்டுகள் ஒவ்வொரு நாளும் உடனிருந்தவர்கள் ஸ்ரீனிவாசனும், சுதா ஸ்ரீனிவாசனும். இதன் அத்தியாயங்களை சீரமைத்து, பிழைகள் திருத்தி, முரண்பாடுகள் இருந்தால் சுட்டிக்காட்டி இணை ஆசிரியர்களாகவே செயல்பட்டனர். சுதா ஸ்ரீனிவாசனுக்குத்தான் உண்மையில் இந்நாவல்களின் மொத்த வரிகளும் நினைவில் இருந்தன. நான் அவரிடம் ஐயங்கள் கேட்டிருக்கிறேன். நாவலில் ஓர் இடத்தில் வரும் ஒரு பெயரோ வரியோ பல ஆயிரம் பக்கங்களுக்கு அப்பால் மீண்டும் வந்தால்கூட சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார்.
நான் பலநாட்கள் இரவில் மிகப்பிந்தி பகுதிகளை வலையேற்றம் செய்திருக்கிறேன். அவர்கள் காத்திருப்பார்கள். நான் மறந்துவிட்டேனா என்று அழைத்து நினைவூட்டுவார்கள். ஒவ்வொரு நாளும் ஐயங்களைக் கேட்டுச் சீரமைத்தார்கள். இந்நாவல் என்னைப்போலவே அவர்கள் வாழ்க்கையிலும் ஒர் ஒளிமிக்க பகுதி. அவர்களுக்கு என் நன்றியை எளிமையாகச் சொல்லிவிடமுடியாது.
இந்நூலின் ஆக்கத்தில் திரைத்துறையின் பங்களிப்பு முதன்மையானது. என்னைப் பொறுத்தவரை கலைமகளை தொட்டுணரும் அருகமைவு இளையராஜா அவர்களுடையது. எனக்கு அவருடைய இசையேகூட இரண்டாவதாகத்தான், அவர் மெய்யறிவர். அவருடைய வாழ்த்து உடனிருந்தது. மணிரத்னம், கமல், வசந்தபாலன் என் பலர் இந்நாவல் தொடரின் ஆக்கத்தில் தொடர்ச்சியாக ஆர்வம் காட்டினர். அவர்களின் பின்பலமே என்னை பொருளியல் கவலைகளிலிருந்து விடுவித்து இதில் மூழ்க, விரும்பியவண்ணம் பயணம்செய்ய உதவியது. நான் கம்பன் எனில் சினிமாவே சடையப்பர்.
இந்நூல்வரிசை தொடங்க காரணமாக இருந்த, இதை வாசித்த சைதன்யாவுக்கு முத்தங்கள். இந்நாவலின் ஆக்கத்தின் போது உருவான கொந்தளிப்புகள், கசப்புகள் ஆகியவற்றை நான் அஜிதனுடன் பகிர்ந்துகொண்டிருக்கிறேன். இதன் மையமான தத்துவச்சிக்கல்களை விவாதித்திருக்கிறேன். அவனுக்கும் என் அன்பு.
என்றுமுள்ளது அருண்மொழியின் அணுக்கம். என் நாவல்களை அவள் வாசித்து அடையும் உணர்வுகளை எப்போதும் கூர்ந்து பார்த்து வருபவன். அது காளிவிளாகத்துவீட்டு விசாலாட்சியம்மா என்ன சொல்வார்கள் என்பதற்கான சான்று. அவளுக்கு என் அணைப்பு. என்றும் இப்போதென அவள் இப்பித்தனைக் காத்தருள்க.
தொடங்கியநாள் முதல் ஒருநாள் கூட விடாமல் இதை வாசித்த பலநூறு வாசகர்களை எனக்குத்தெரியும். ஒவ்வொருவருக்கும் என் நன்றிகள்.
நித்யாவை, இந்நூலின் ஆக்கத்தில் தோன்றாத்துணையாக இருந்த ஆசிரியர்கள் அனைவரையும் பணிகிறேன்.
ஜெ

Question: when is the next web page coming out

ஜூலை 16 வரை தொடராகப் பதிவேற்றப்பட்டது . மொத்தம் பத்து தொகுதிகளாக வெளியிடத் திட்டமிட்டு ,

Question: when was his web page released

2014 ஜனவரி 1

Question: how many pages are in his web page

Question: how many days does his web page have to be released

Question: how many days are there for his web page

Question: in what year was his web page released

His web page was released on January 1 , 2014 on the first date of January 1 , 2020 on July 16 , 2020 . The total number of packages planned to be released , 26 days and 25,000 pages it has been released and released .

In this case, it is not possible to find out what is going on, but it is not possible to find out what is going on, and what is going on.

மகாபாரதத்தின்

மொழிபெயர்ப்பு

கொண்டிருக்கிறது.இணையத்தில்

Question: is it possible to find out what is going on

Question: what is not possible to find out in this case

Question: why is it not possible to find out what is going on

Question: what is not possible in this case

Question: is it possible or impossible to find out what is going on

In this case , it is not possible to find out what is going on , but it is not possible to find out what is going on , and what is going on .

Other connections Mahabharat - Time Map - 1 The Mahabharat Chronology The Mahabharat Chronology The Mahabharat Chronology The Mahabharat Chronology The Mahabharat Chronology The Mahabharat Chronology The Mahabharat Chronology

மகாபாரதப்போர் நடந்த காலம் கி.மு 3000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் என்பது இன்றுள்ள கோட்பாடாகும். இன்று நமக்கு கிடைத்துள்ள தொன்மையான சங்கத் தமிழ் இலக்கியம் எல்லாம் மகாபாரத காலத்துக்குப் பிற்பட்டனவாகும். ஆகவே மகாபாரதச் சங்க இலக்கியங்கள் முதலான தமிழ் இலக்கியங்களில் பயின்று வந்திருப்பது நம் அறிந்த ஒன்றாரும். அவை, “உலகப்பெருங்காப்பியங்களுல் மகாபாரதமும் ஒன்றாகும். உலக இலக்கியங்களுல் அளவாற் பெரியது மகாபாரதமே என்பர் மோனியர் வில்லியஸ்.”1 இவை வட நாட்டில் நடந்த மகாபாரப் போரிடைத் தென்னாட்டு மூவேந்தர்களும் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட செய்தியாகும். அங்ஙனம் வரலாற்றின் மகாபாரதக் கதை தமிழ் இலக்கியங்களான சங்க இலக்கியத்தில் புறநானுறு, பதிற்றுப்பத்து, சிறுபாணாற்றுப்படை, பெரும்பாணாற்றுப்படை, கலித்தொகை ஆகியவற்றுள் மகாபாரதச் செய்திகளையும், நிகழ்ச்சிகளையும் புலவர் பெருமக்கள் கையாண்டுள்ளனர். அவற்றின் தன்மைகளைக் பற்றி விளக்குவதே இக்கட்டுரையில் நோக்கமாகும்.
புறநானூறு
புறநானூற்றில் இரண்டாவது பாடல் மகாபாரதச் செய்தியை குறிப்பிடுகிறது. புலவார் முரஞ்சியூர் முடிநாகராயர் பெருங்சோற்றுதியஞ் சேரனைப் பாராட்டுங்கால் மகாபாரதப்போர் நிகழ்ச்சியை இணைத்துப் பாடியுள்ளார்.
“அலங்கு ளைப்புரவி யைவரொடு சினைஇ
நிலந்த லைக்கொண்ட பொலம்பூந் தும்பை
ஈரைம் பதின்மரும் பொருகளத் தொழியப்
பெருஞ்சோற்று மிகுபதம் வரையாது கொடுத்தோய்”2
இப்பாடல் காட்டும் செய்தி குறித்து பல்வேறு கருத்து வேறுபாடுகள் அறிஞர்களிடையே தோன்றுகிறது.
மகாபாரதப் போரில் உதவிப்புரிந்த சேரலாதனை போற்றி பாடியவர் தலைச்சங்கத்துப் புலவரான முடிநாகராயர் எனவும், “அலங்குளைப்புரவி” என்ற இப்பாட்டு, மகாபாரத காலத்து எனவும் பேராசிர்யர் ரா.இராகவையங்கார் குறிப்பிடுவர். “உதியஞ்சேரல் பெருஞ்சோறு கொடுத்தது மகாபாரத காலத்திலன்று; அவர் நினைவாக நீத்தார் கடன் செய்ததையே இப்புறப்பாடல் சுட்டுகிறது; இது கடைச்சங்ககாலப் பாட்டாகும்” என்று மயிலை சீனி. வேங்கடசாமி கருதுவார். “இப்போரில் பெருஞ்சோறு கொடுத்தான் என்பதன் கருத்து நூற்றுவார் ஒழிய ஐவருக்குத் துணைப்படை போக்கினான்” என்பா; வ. சுப. மாணிக்கம். இப்புறப்பாடலின் காலம் பற்றிய கருத்தில் வேறுபாடிருந்தாலும், மகாபாரதப்போரில் சேரற்குத் தொடர்பிருந்த கருத்தினைப் பலரும் உடன்படுகின்றனார். இப்புறப்பாடலில் ஐவராவர் பாண்டவர் அல்லார் நூற்றுவராவர் துரியோதனதியார் அல்லார் இங்கு குறிக்கப்படும் போர் மகாபாரதப் போரன்று எனவும், ஐவர் என்பது வேளிரையும் நூற்றுவர் என்பது சாத வாகனரையும் குறிக்கும் எனவும், “வடகொங்கு நாட்டுப் போரில் சேர அரசன் தன் குறுநில மன்னராகிய வேளிர் ஐவர்க்கு உதவிய செய்தியை இங்குச் சுட்டப்படுவது எனவும்” ந.சுப்பிரமணியம் அவர்கள் கூறிப்பிடுகிறார். எனவே பாண்டவர்களையும் கௌரவர்களையும் பற்றிய செய்திகள் சங்க இலக்கியங்களில் தெளிவான குறிப்புகள் காணமுடிகிறது.
புதிற்றுப்பத்து
பதிற்றுப்பத்தில் இமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதனின் கொடைச் சிறப்பினையும் குமட்டூர்க் கண்ணார் பாரட்டுவார். அங்ஙனம் பாரட்டுங்காளை, நெடுஞ்சேரலாதனின் கொடையையும் ஆற்றலையும் அக்குரன் ஆற்றலொடு ஓப்பிடுவர். அவை,
“போர்தலை மிகுத்த ஈரைம் பதின்மரோடு
துப்புத்துறை போகிய துணிவுடை யாண்மை
அக்குரன் அனைய கைவண் மையையே”3
“அக்குரன் பாரதத்தில் கூறப்பட்டுவரும் தலை ஏழு வள்ளல்களுல் ஒருவனுமாகிய அக்குரன் போலும், கர்ணன் என்று நினைத்தற்கும் இடமுண்டு; ஆதாரம் கிடைக்கவில்லை.” என்று உரைப்பர் டாக்டா; உ.வே. சாமிநாதையார். தமிழ்ப் பாரத நூல்களுள் அக்குரவனைப் பற்றிய ஏதுமில்லை; ஆனால் வியாசபாராதத்தில் குறிப்புண்டு.
சிறுபாணாற்றுப்படை
ஓய்மானாட்டு நல்லிக் கோடானை இடைக்கழிநாட்டு நல்லூர் நத்தத்தனார் புகழ்ந்துரைப்பார். அவன் விருந்தளிக்கும் சிறப்பினைப் பாடுங்கலை மடைநூல் நெறியிற்றப்பாத பல்வேறு சுவை அடிசிலைப் பாணர்க்கு நல்கினான் என்றும், அம்மடைநூற் செய்தான் பீமன் என்றும் குறிப்பர்.
“காவரி யூட்டிய கவர்கணைத் தூணிப்
பூவிரி கச்சை புகழோன் தன்முன்
பனிவரை மார்பன் பயந்த நுண்பொருட்
பனுவலின் வழாஅப் பல்வோறு அடிசில்”4
இதனைச் சங்கஇலக்கியத்தில் பீமனால் ஆக்கப்பட்ட சமையநூல் வழக்கில் இருந்ததை அறியமுடிகிறது. அர்ச்சுனன் காண்டவக் காட்டினை அழித்த குறிப்பும் உள்ளது. குரந்துறையுங்கால் பீமன் விராடமன்னன் அரண்மனையில் அடிசிற்கலை வல்லவனாய்ப் பணி செய்தான் என்பது ஒப்புநோக்கதாகும்.
பெரும்பாணற்றுப்படை
பெரும்பாணற்றுப்படை தொண்டைமான் இளந்திரையனின் மறச்சிறப்பைக் குறிக்குங்கால்,
“வெண்கோட் டிரும்பிணம் குருதி ஈர்ப்ப
வீரைம் பதின்மரும் பெருதுகளத் தவியப்
பேரமர்க் கடந்த கொடுஞ்சி செடுந்தோர்
ஆராச் செருவினைவர் போல
ஸஸஸஸஸஸஸஸஸஸஸஸஸ
கச்சி யோனே கைவண் தோன்றல்”5
என்று எடுத்துரைப்பர் கடியலூர் உருத்திரங்கண்ணனார். பாண்டவர்கள் நூற்றுவர்களை வெற்றி கொண்டார்கள் என்பதை இதன் மூலம் அறிய முடிகிறது.
கலித்தொகை
பிறசங்க இலக்கியங்களிலும் மகாபாரதச் செய்திகள் மிகுதியாக உள்ளது. பாலை பாடிய பெருங்கடுங்கோ பாலைநிலத்தின் வெம்மையைச் சுட்டுங்கால் பாரத நிகழ்ச்சி ஒன்றினை உவமையாக்குவர். பாலையின் வெம்மையினால் மூங்கிற்காடுகள் தம்முள் உராய்ந்து தீப்பற்றி எரிகின்றன் அக்காட்டினுள் அகப்பட்ட களிறு தன் இனத்தைக் காப்பாற்றுகின்றது. அந்நிகழ்ச்சி, தீயினால் அழியும் அரக்கு வீட்டினின்றும் தன் உடன் பிறந்தவர்களை பீமன் காப்பாற்றியது போன்றது என்று ஆசிரியர் குறிப்பிட்டுள்ளார். அவை,
“வயக்குறு மண்டிலம் வடமொழிப் பெயர்பெற்ற
முகத்தவன மக்களுள் முதியவன்; புணர்ப்பினால்
ஐவரென் றுலகேத்து மரசா;கள் அகத்தரா
கைபுனை அரக்கில்லைக் கதழொர் சூழ்ந்தாங்கு
களிதிகழ் கடாஅத்த கடங்களிறு அகத்தவா
முளிகழை உயர்மலை முற்றிய முழங்கழல்
ஓள்ளுரு அரக்கில்லை வளிமகன் உடைத்துத்தன்
உள்ளத்துக் கிளை களோடு உயப்போகுவான் போல
எழுவுறழ் தடக்கையின் இனங்காபக்கும் எழில்வேழம்”6
அஸ்தினாபுர அரசவையில் பீமன் வஞ்சினம் மொழிந்த போது துரியோதனனை தொடையில் அவனைக் கொல்வேன் என்றான். இறுதியில் பீமன் வஞ்சினம் முடித்தான். இந்நிகழ்ச்சியை ஒரு களிறு தான் பகை யானையை மார்பிற் குத்திக்கொன்றதைக் குறிப்பிடுவது போல் ஓப்பிட்டு காட்டுகிறார் ஆசிரியர்.
“மறந்தலைக் கொண்ட நூற்றுவர் தலைவனைக்
குறுங்கறுத் திடுவான்போல்; கூரிநுதி மடுதததன்;
நிறஞ்சாடி முரண்தீர்த்த நீண்மருப் பெழில்யானை”7
இதன் ஆசிரியர் ஆடவர் ஏறுதழுவுங் காச்சியினைச் சித்தரிக்கிறார். ஓர் எருது தன்னை அடக்க வந்தவனைக் கோட்டினால்(கொம்பு) குத்தி அவனை தூக்கித் திரிகின்றது. அந்த காட்சியினைப் பாஞ்சாலியின் கூந்தலைத் தொட்டுழுத்து வந்த துச்சாதனைக் கொல்வதாக வஞ்சினம் கூறிய பீமன் முடிவில் அவனைக் கொன்று தன் கைமேலே தூக்கிக்கொண்டு ஆடும் போர்க்களக் காட்சியொடு ஓப்பிடுவர்.
“நோக்கஞ்சான் பாயந்த பொதுவனைச் சாக்குத்தி
கோட்டிடைக் கொண்டு குலைப்பதன் தோற்றங்காண்
அஞ்சீ ரசையியல் கூந்தற்கை நீட்டியான்
நெஞ்சம் பிளந்திட்டு நேரார் நடுவண்தன்
வஞ்சினம் வாய்த்தானும் போன்ம்”8
குருகுலத்தின் வில்லரசனான துரோணரைத் திட்டத்துய்மன் கொன்றதால், அவனுடைய மகனாகிய அசுவத்தாமன் மகாபாரதப்போர் முடிந்த நாள் இரவிலே பாசறையினுட்புகுந்து துய்மனை கொன்று பழி தீர்த்துக்கொண்டான். இந்நிகழ்ச்சியும் கலித்தொகையில் 101 பாடலிலேயே குறிக்கப்பெற்றுள்ளது.
“ஆரிருள் என்னன் அருங்கங்குல் லந்துதன்
தூளிற் கடந்தட்டுத் தந்தையைக் கொன்றனைத்
தோளிற் றிருகுவான் போன்ம்”9
இவைகளுக்கு உரை எழுதிய நச்சினாரிக்கினியர் “வருவதற்கரிய கங்குலிலே அரிய இருளென்று கருதானைய் வந்து துரோணசாரியனைக் கொன்ற சிகண்டியைத் தன் முயற்சியாலே வென்று கொன்று தன் தோளால் தலையைத் திருகும் அசுவத்தாமாவைப் போலும்” என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். இவர் குறிப்பு, பாரதக்கதைக்கு மாறுபாடாக உள்ளது. துரோணரைக் கொன்றவன் திட்டத்துய்மன் எனவும் விடுமனைக் சிகண்டி கொன்றவன் எனவும் மகாபாரதம் கூறுகின்றது.
“துரோணரைக் கொன்றவன் திட்டத்துய்மனும்
வீடுமரைக் கெபன்றவன் சிகண்டியுமாதலால்
இங்கே சிகண்டியை என்பது திட்டத்துய்மனை
யேன்றிருக்க வேண்டியதென்று தோன்றுகிறது
என்று கலித்தொகைப் பதிப்பாசிரியர் அனந்தராமையரும் குறிப்பிடுவர்”10.
“புரிபுமேற் சென்ற நூற்றுவர் மடங்க
வரிபுனை வல்வில் ஐவர் அட்ட
பொருகளம் போலம் தொழூஉ”11
மகாபாரதப் போர்க்களம் போன்று ஏறுகளின் செயலால் அமளிதுமளிப்பட்டுத் தொழு, காட்சி அளித்தது என்பார் ஆசிரியர்.
நூற்றுவர்க்குத் துணைநின்ற ஞாயிற்றின் மகனாகிய கன்னனைப் பற்றிய குறிப்பு காணப்படுகிறது.
“ஆயனை அல்லை பிறவோ அமரருள்
ஞாயிற்றுப் புத்தோள் மகன்”12
சங்க இலக்கியத்தில் காணப்படும் மகாபாரதச் செய்திகளைத் தொகுத்துக் காணும் பொழுது கலித்தொகையில் மிகுதியாக (6) குறிப்புகளைக் அறிய முடிகிறது. மகாபாரதச் செய்திகள் மரச்சிறப்பையும் கொடைச்சிறப்பையும் வெளிப்படுத்துவதற்கு உவமைகளாகப் பயன்பட்டுள்ளன. அவை பீமன் துரியோதனைத் தொடையிலே அடித்து விழ்த்திமை - அசுவத்தாமனின் தந்தையைக் கொன்றவனைப் பழிதீர்த்துக் கொண்டமை - பாண்டவர்கள் நூற்றுவர்களை வெற்றி கொண்டமை - மகாபாரதப் போர்க்களச்சிறப்பு போன்ற செய்திகள் சங்க இலக்கியத்தில் காணமுடிகிறது. இச்செய்தி தமிழகத்தில் பரவியிருந்தமையால்தான் புலவர்கள் உவமையாக எடுத்தாண்டனர் என்பது அறியமுடிகின்றன.
மகாபாரதத்தில் வரும் கதை மாந்தர்களை நிகழ்ச்சியினாலும், வட மொழிப்பெயர் மாற்றத்தினாலும், தந்தை பெயரினாலும் சுட்டப்பெருதலை சங்க இலக்கியத்தில் காணலாம். அருச்சுனன் “பாவரியூட்டிய கவர்கணைத் தூணிப் பூவிரி கச்சைப் புகழோன்” என்றும், துச்சாதனன் “அங்சீரசையியல் கூந்தற்கை நீட்டியான்” என்றும், பீமன் “வஞ்சினம் வாய்த்தான்” என்றும் சிகழ்ச்சியின் தொடர்பால் சுட்டப்பெறுகின்றனர். திருதராட்டிரன் என்று இயற்பெயர் குறிக்காமல் “வடமொழிப் பெயர் பெற்ற முகத்தவன்” என்று தமிழ்ப் பெயர்ப்படுத்திக் குறிக்கப் பெயர்தலையும் காணலாம். பீமன் ‘வளிமகன்’ என்றும், கன்னனை “ஞாயிற்றுப்புத்தோள் மகன்” என்றும் தந்தை பெயரால் குறிப்பார். பாண்டவர்களைச் சுட்டுவதற்கு ஐவர் என்றும், கௌரவர்களைக் குறிப்பதற்கு நூற்றுவர், ஈரைம்பதின்மர் என்றும் பெயர்களே காணமுடிகின்றன.
எனவே சங்ககாலத்தில் மகாபாரதக் கதையும், கதை மாந்தர்களும் நன்கு அறிய இப்பெயர்க் குறிப்புக்களே சான்றாதாரமாகும். இக்குறிப்புகள் குறைவாக இருப்பினும் சங்கப் புலவர்கள் செறிவாகச் சொல்லியிருக்கும் முறையே நோக்கும் போது, மகாபாரதக்கதை சங்க காலத்திலேயே பரவியிருந்ததை இதன்மூலம் அறியமுடிகிறது.
துணை நின்றவை
1. Indian Wisdom p. 371
2. History of Tamilnad I 52-53
3. பதிற்றுப்பத்து பாட்டு 14: 5-7
4. சிறுபாணாற்றுப்படை அடி : 238-241
5. பெரும்பாணாற்றுப்படை அடி : 414-420
6. கலித்கொகை பா, 25 : 1-9
7. கலித்கொகை பா, 52 : 2-4
8. கலித்கொகை பா, 101 : 16-20
9. கலித்கொகை பா, 101 : 30-32
10. கலித்கொகை 11 ப 624-625 அனந்தராமையா; பதிப்பு
11. கலித்கொகை பா, 104 : 57-59
12. கலித்கொகை பா, 108 : 12-13
This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
|< Prev||Next >|