ஈ. வெ. இராமசாமி

{{dablink|பெரியார் என்ற பட்டப்பெயரின் ஏனைய பயன்பாடுகளுக்கு பெரியார் (மாற்றுப் பயன்பாடுகள்) பக்கத்தைப் பாருங்கள்.}}

பெரியார் என்று பரவலாக அறியப்படும் ஈ. வெ. இராமசாமி (இயற்பெயர்: ஈ. வெ. இராமசாமி , , செப்டம்பர் 17, 1879 – திசம்பர் 24, 1973) சமூக சீர்திருத்தத்திற்காகவும், சாதியை அகற்றுவதற்காகவும், மூடநம்பிக்கைகளை மக்களிடமிருந்து களைவதற்காகவும், பெண் விடுதலைக்காகவும் போராடியவர். தமிழகத்தின் மிக முக்கியமான இயக்கமாகக் கருதப்படும் திராவிடர் கழகத்தினைத் தோற்றுவித்தவர். இவருடைய சுயமரியாதை இயக்கமும், பகுத்தறிவுவாதமும் மிகவும் புகழ்பெற்றது. இவர் வசதியான, முற்பட்ட சாதியாகக் கருதப்பட்ட நாயக்கர் என்ற சமூகத்தில் பிறந்திருந்தும், சாதிக் கொடுமை, தீண்டாமை, மூடநம்பிக்கை, வர்ணாஸ்ரம தர்மம் கடைப்பிடிக்கும் பார்ப்பனியம், பெண்களைத் தாழ்வாகக் கருதும் மனநிலை போன்றவற்றை எதிர்த்து மக்களுக்காகக் குரல் கொடுத்தார்.Thakurta, Paranjoy Guha; Shankar Raghuraman (2004). A Time of Coalitions: Divided We Stand. Sage Publications. New Delhi. p. 230. . இம்மனநிலை வளரக் காரணமானவை மக்களிடையே இருக்கும் மூடநம்பிக்கையும், அந்த மூடநம்பிக்கைக்குக் காரணமாக இருக்கும் கடவுள் நம்பிக்கையும், கடவுள் பெயரால் உருவான சமயங்களும் தான் என்பதைக் கருத்தில் கொண்டு  ஈ. வெ. ரா, தீவிர இறைமறுப்பாளாராக இருந்தார். இந்திய ஆரியர்களால், தென்னிந்தியாவின் பழம்பெருமை வாய்ந்த திராவிடர்கள் பார்ப்பனரல்லாதார் என்ற ஒரு காரணத்தினால் புறக்கணிக்கப்படுவதையும், அவர்களால் திராவிடர்களின் வாழ்வு சுரண்டப்படுவதையும் இராமசாமி எதிர்த்தார். அவர் தமிழ்ச் சமூகத்திற்காகச் செய்த புரட்சிகரமான செயல்கள், மண்டிக்கிடந்த சாதிய வேறுபாடுகளைக் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் அகற்றியது. தமிழ் எழுத்துகளின் சீரமைவுக்கு இராமசாமி குறிப்பிடத்தக்க பங்காற்றியுள்ளார்.

இவருடைய பகுத்தறிவு, சுயமரியாதைக் கொள்கைகள் தமிழ்நாட்டின் சமூகப் பரப்பிலும், தமிழக அரசியலிலும் பல தாக்கங்களை ஏற்படுத்தியவை. இவர் ஈ.வெ.ரா, ஈ.வெ. இராமசாமி  என்ற பெயர்களாலும் தந்தை பெரியார், வைக்கம் வீரர் என்ற பட்டங்களாலும் அறியப்படுகிறார்.

 வாழ்க்கை
 பெயர்க்காரணம்
குடிஅரசு இதழில் ஆசிரியர் ஈ. வெ. இராமசாமி நாயக்கர் என்றுதான் 18 திசம்பர், 1927 வரை குறிக்கப்பட்டு இருந்தது. 25 திசம்பர், 1927 குடிஅரசு இதழ் முதல் நாயக்கர் பட்டம் வெட்டப்பட்டது. இது குறித்து வே. ஆனைமுத்து 'பெரியார் களஞ்சியம்' எனும் தொகுப்பு நூலில்,அவ்வாறாக, 'நாயக்கர்' என்ற பட்டச் சொல்லை அவருடைய பெயருக்குப் பின்னால் இருந்து நீக்கிவிட்ட நிலையில், 'நாயக்கர்' என்ற பட்டச் சொல் இல்லாமல் அவரது பெயரைக் குறிப்பிடுவதானது, அவருக்கு உரிய பெருமையைக் குறைத்துவிடுமோ என நம் இனப் பெருமக்கள் அஞ்சினர். அங்ஙனம் அஞ்சிய பலருள் 'நாயக்கர்' என்ற சொல் இருந்த இடத்தில் 'பெரியார்' என்ற சொல்லை முதன் முதலாகச் சேர்த்து 'ஈ. வெ. இராமசாமிப் பெரியார்' என அழைத்தவர் நாகர்கோவில் வழக்கறிஞர் திரு. பி. சிதம்பரம் பிள்ளையே ஆவார்.

என்று கூறுகிறார். இந்த விளக்கத்தினை 21-5-1973இல், திருச்சியில் இராமசாமி, தனக்கு உணர்த்தியதாகக் குறிப்பிடுகிறார்.

 இளமைக் காலம்
ஈரோடு வெங்கட்ட இராமசாமி நாயக்கர் எனும் இயற்பெயரைக் கொண்ட இவர் செப்டம்பர் 17, 1879ல் தமிழ்நாட்டிலுள்ள, ஈரோட்டில் பிறந்தார். இவரின் குடும்பத்தினர் தெலுங்கு மொழியை தாய்மொழியாக உடையவர்கள் ஆவர். இவரின் தந்தை வெங்கட்ட நாயக்கர் மிக வசதியான வணிகப் பின்னணியைக் கொண்டவர். இவரின் தாயார் முத்தம்மாள் என்ற இயற்பெயர் கொண்ட சின்னத்தாயம்மாள் ஆவார். இவரின் உடன் பிறந்தோர் கிருஷ்ணசாமி, கண்ணம்மா மற்றும் பொன்னுத்தாயி ஆகியோர் ஆவர்.

1929 இல் இராமசாமி சுயமரியாதையை வலியுறுத்தும் விதமாக, செங்கல்பட்டு சுயமரியாதை மாநாட்டில்,சரசுவதி. சுயமரியாதையை நோக்கி, பக்கம். 54.  தன் பெயரின் பின்வரும் சாதிப்பெயரை நீக்கி, அனைவரின் பெயருக்குப் பின்னால் வரும் சாதிப் பெயரை நீக்க முன்னுதாரணமாக விளங்கினார். இராமசாமி மூன்று திராவிட மொழிகளான தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம் ஆகிய மொழிகளைப் பேசும் ஆற்றல் பெற்றவராவார். அவரின் தாய்மொழி தெலுங்கு ஆகும்.கூகுல் புத்தகம்கூகுல் புத்தகம் பள்ளியில் ஐந்தாம் வகுப்பு வரை, மட்டுமே கல்வி பயின்றார். அதன் பின் கல்வியில் நாட்டமில்லாமையால் தந்தையின் வணிகத்தொழிலை 12 ஆம் வயது முதல் மேற்கொண்டார். தன் தந்தையின் விருந்தோம்பலில் திளைத்திருந்த வைணவப் பண்டிதர் ஒருவரின் அறிவுரைகளைக் (உபதேசங்களைக்) கேட்கும்படி தன் தந்தையால் இராமசாமி பணிக்கப்பட்டிருந்தார். அதன்படி அப்பண்டிதர் அளிக்கும் அறிவுரைகளை மிக ஆர்வமுடன் கேட்டு அவரின் இந்து புராண இலக்கிய உபதேசங்களில், புராணக் கதைகளில் எழுந்த சந்தேகங்களையும் துடுக்குடன் அவ்விளவயதிலேயே வினவினார். அன்று எழுந்த கருத்து வேற்றுமைகளே பின்னாளில் இந்து ஆரிய எதிர்ப்புக் கோட்பாடுகளை மேற்கொள்ள வழிகோலின. இராமசாமி வளரும்பொழுதே  சமயம் என்பது அப்பாவி மக்களின் மீது வஞ்சகத்துடன், அவர்களைச் சுரண்டுவதற்காகப் போற்றப்பட்ட போர்வையாகப் போர்த்தப்பட்டுள்ளதைக் களையவேண்டுவது தனது தலையாய கடமை என்ற எண்ணத்தையும், மூடநம்பிக்கைகளிலிருந்தும், சமயகுருமார்களிடமிருந்தும், இம்மக்களைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணத்தையும் வளர்த்துக் கொண்டார்.வீரமணி, கே. (1992) பெண்ணுரிமைக் குறித்து பெரியார். எமரால்டு பதிப்பகம்: சென்னை, அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது - xi.

 குடும்பம்
இராமசாமியின் 19 வது வயதில் அவருக்குத் திருமணம் செய்யப் பெற்றோர்களால் நிச்சயித்த வண்ணம், சிறுவயது முதல் நேசித்த 13 வயது நாகம்மையாரை மணந்து கொண்டார்.  நாகம்மை தன் கணவரின் புரட்சிகரமான செயல்களுக்குத் தன்னை முழுவதுமாக ஆட்படுத்திக்கொண்டார். இருவரும் இணைந்து பல போராட்டங்களிலும் ஈடுபடலானார்கள். திருமணமான இரு வருடங்களில் பெண் மகவை ஈன்றெடுத்தார். அக்குழந்தை ஐந்து மாதங்களிலேயே இறந்தது. அதன் பிறகு அவர்களுக்குப் பிள்ளைப் பேறு இல்லை.கோபாலகிருஷ்ணன், எம்.டி. (1991) பெரியார்: தமிழர் புரட்சியின் தந்தை, சென்னை. எமரால்டு பதிப்பகம், பக்கம். 3.

தனது அண்ணன் மகன் ஈ. வெ. கி. சம்பத்தை திராவிடர் கழகத்தின் எதிர்காலத் தலைவராக நியமிப்பதாக இருந்தார். ஆனால் சம்பத் அண்ணாதுரையின் சீடராக விளங்கியதால், ஈ. வெ. இராமசாமி தமது 70-வது வயதில் 32 வயதுடைய காந்திமதி எனும் மணியம்மையை மணந்தார். இத்திருமணத்தால் திராவிடர் கழகத் தலைவர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டது. அண்ணாதுரை போன்ற தலைவர்கள் இராமசாமியை விட்டுப் பிரிந்தனர். ஈ. வெ. இராமசாமி, மணியம்மையை தனது சொத்துக்களுக்கும், திராவிடர் கழகத்திற்கும் பாதுகாவலராக நியமித்தார்.

 காசிப் பயணம்
1904இல் இராமசாமி, இந்துக்களின் புனிதத் தலமாகக் கருதப்படும் காசிக்கு புனிதப் பயணியாக, காசி விசுவநாதரை தரிசிக்கச் சென்றார், அங்கு நடக்கும் மனிதாபிமானமற்ற செயல்கள், பிச்சை எடுத்தல், கங்கை ஆற்றில் மிதக்கவிடப்படும் பிணங்கள் போன்ற அவலங்களையும், பிராமணர்களின் சுரண்டல்களையும் கண்ணுற்றவரானார்.

இதனிடையே காசியில் நடந்த ஒரு நிகழ்வு அவரின் எதிர்கால புரட்சிகர சிந்தனைக்கு வித்திட்டது. பிராமணரல்லாதார் வழங்கும் நிதியில் நடத்தப்படும் ஓர் அன்னசத்திரத்தில் இராமசாமிக்கு பிராமணரல்லாதார் என்ற நிலையில் உணவு வழங்க மறுக்கப்பட்டது. இந்நிலைகண்டு மிகவும் வருத்தமுற்றவரானார். இருப்பினும் பசியின் கொடுமை தாளமாட்டாமல் பிராமணர் போல் பூணூல் அணிந்து வலிந்து தன்னை ஒரு பிராமணர் என்று கூறி உள்நுழைய முயன்றார். ஆனால் அவர் மீசை அவரைக் காட்டிக் கொடுத்துவிட்டது. பிராமணர் யாரும் இந்து சாத்திரத்தின்படி, இவ்வளவு பெரிய மீசை வைத்திருப்பதில்லை என்று கோயில் காவலாளியால் வலிந்து தள்ளப்பட்டு வீதியில் விழுந்தார்.

பசிதாளாமல் வீதியின் குப்பைத்தொட்டியில் விழும் எச்சில் இலைகளின் உணவுகளை வேறுவழியில்லாமல் உண்டு பசியைப் போக்கிக்கொண்டார். பிராமணரல்லாதார் கட்டிய அன்னசத்திரத்தில் பிராமணரல்லாதாருக்கு உணவு வழங்கப் பிராமணர்களால் மறுக்கப்படுகின்றதே என்ற நிலைமையை எண்ணி வருந்தினார். இந்து சமயத்தின் வேற்றுமை காணும் (வருண ஏற்றத்தாழ்வு) உணர்வினை எதிர்க்கும் நோக்கத்தை அன்றே புனிதமான காசியில் தன்மனதில் இருத்திக்கொண்டார். அதன் விளைவாக அதுவரை இறைப்பற்றுள்ளவராக இருந்த இராமசாமி காசி யாத்திரைக்குப் பின், தன்னை ஒரு இறைமறுப்பாளராக மாற்றிக்கொண்டார்.கோபாலகிருஷ்ணன், பெரியார்: தமிழர் புரட்சியின் தந்தை, பக்கங்கள். 14-17.

 அரசியல் வாழ்வு
 காங்கிரஸ் கட்சியின் உறுப்பினர் (1919–1925)
இராமசாமி 1919 ஆம் ஆண்டு தனது வணிகத்தொழிலை நிறுத்திவிட்டு காங்கிரஸ் கட்சியில் தன்னை இணைத்துக்கொண்டார். இணைவதற்கு முன் தான் வகித்து வந்த அனைத்துப் பொதுப்பதவிகளையும் விட்டு விலகினார். அவர் வகித்து வந்த முக்கியப் பதவியான ஈரோடு நகராட்சித் தலைவர் பதவியைத் துறந்தது மட்டுமில்லாது, தன்னை முழுமனத்துடன் காங்கிரசு பேரியக்கத்துக்காக ஒப்படைத்துக் கொண்டார். காந்தியின் கதர் ஆடையை அவரும் உடுத்திக் கொண்டது மட்டுமில்லாமல், பிறரையும் உடுத்தும்படி செய்தார், கள்ளுக்கடைகளை மூட வலியுறுத்தி மறியல் செய்தார், வெளிநாட்டுத் துணிவகைகளை விற்பனை செய்யும் வணிகர்களுக்கு எதிராக மறியல்கள் நடத்தினார். தீண்டாமையை வேரறுக்கப் பெரும்பாடுபட்டார். 1921 இல் ஈரோடு கள்ளுக்கடை மறியலில் ஈடுபட்டமைக்காக இராமசாமி சிறைத்தண்டனைப் பெற்றார். அம்மறியலில் அவரும் அவர் துணைவி நாகம்மையார் மற்றும் அவர் தமக்கையாரும் கலந்து கொண்டனர். இதன் பலனாக அன்றைய ஆங்கில அரசு நிர்வாகத்தினர் உடனடியாக பணிந்தனர். மீண்டும் ஒத்துழையாமை மற்றும் மிதமாக மது குடித்தல் சட்டங்களை எதிர்த்து மறியல் செய்தது ஆகியவற்றால் கைது செய்யப்பட்டார்.

1922 இல் இராமசாமி சென்னை இராசதானியின் (மதராஸ் இராஜதானி) காங்கிரஸ் கட்சித் தலைவராகத் (தற்பொழுது -தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கட்சித் தலைவர் என்று பெயர்) தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அதன் பின்னர்  திருப்பூரில் நடைபெற்ற கூட்டத்தில் அரசுப் பணிகளிலும், கல்வியிலும் இடஒதுக்கீட்டை அமல்படுத்த வேண்டும் என்ற கோரிக்கையைக், காங்கிரஸ் கட்சி ஆங்கில அரசுக்கு வலியுறுத்த வேண்டும் என்பதை மிகத்தீவிரமாக முன்னிறுத்தினார். அவரின் முயற்சி அன்றைய காங்கிரஸ் கட்சியில் உள்ளவர்களின் வர்க்கபேத மற்றும் வேற்றுமை கொண்டு பிறசாதியினரை (இனவேற்றுமை) பார்க்கும் தன்மையால் தோல்வியுற்றது. அதனால் 1925 இல் காங்கிரஸ் கட்சியிலிருந்து விலகினார்.

 வைக்கம் போராட்டம் (1924–1925)

கேரளாவில் உள்ள வைக்கம் எனும் சிறிய நகர் திருவாங்கூர் சமத்தானத்தில் உள்ளது. கேரள வழக்கப்படி அரிசன மக்கள் என்றழைக்கப்படும் தலித் மக்களும், ஈழவர்களும் கோயிலுக்குள் நுழையவும் கோயில் இருக்கும் வீதிகளில் நடக்கவும் தடைவிதிக்கப்பட்டிருந்தது. 1924 இல் சாதி எதிர்ப்புகள் வலுத்திருந்த சமயமாதலால் சாதி எதிர்ப்புப் (சத்தியாகிரகம்) போராட்டத்தைக் காந்திய வழியில் நடத்த வைக்கம் சிறந்த இடமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது.டைய்ல், அனிதா, "ஈ.வெ. ராமசாமி நாயக்கர்-பெரியார்", பக்கங்கள். 22-24

வைக்கம் போராட்டம் கேரள சீர்திருத்தவாதியும் நாராயணகுருவின் இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவருமான டி. கே. மாதவன் என்பவரால் முன்னெடுக்கப்பட்டது. அவர் காங்கிரசில் தீவிரமாகச் செயல்பட்டு வந்தார். வைக்கம் போராட்டத்திற்கு முப்பதாண்டு கால வரலாறு உண்டு. டி. கே. மாதவன் காங்கிரசு வேட்பாளராகப் போட்டியிட்டு திருவிதாங்கூர் சட்டச்சபை உறுப்பினராக ஆனதும், அந்தப் போராட்டத்தை மீண்டும் ஆரம்பித்தார். அன்னி பெசண்டின் உதவியையும் பின்னர் காந்தியின் உதவியையும் நாடினார். போராட்டத்தைக் காந்தியின் வழிகாட்டலுடன் (சத்தியாகிரக) அறப்போராட்டமாக முன்னெடுத்தார்.

நாடெங்கிலும் இருந்து காங்கிரஸ் தலைவர்களும் தொண்டர்களும் அதில் பங்குகொண்டார்கள். வினோபா பாவே அதில் பங்கெடுப்பதற்காக வந்தார். கேரளத்தில் காங்கிரஸ் தலைவர்களாக இருந்த கேளப்பன், கெ. பி. கேசவமேனன், இ. எம். எஸ்., ஏ. கே. கோபாலன் போன்றவர்களும் பங்கெடுத்தார்கள். தமிழகத்தில் இருந்து ஈ. வே. ரா, கோவை அய்யாமுத்து, எம். வி. நாயுடு ஆகியோர் பங்கெடுத்தார்கள். போராட்டத்தில் ஈ. வே. ரா முக்கியமான பங்கு வகித்து சிறைசென்றார். ஈ. வே. ரா அந்தப்போரில் பங்கெடுத்தது சில மாதங்கள் மட்டுமே. ஆனால் வைக்கம் போராட்டம் மேலும் பல மாதங்கள் நீடித்தது.

ஏப்ரல் 14 அன்று இராமசாமி அவரின் துணைவியார் நாகம்மாளுடன் வைக்கம் வந்து போரட்டத்தில் கலந்து கொண்டார். இருவரும் கைது செய்யப்பட்டுத் தனித்தனிச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். காந்தியின் அறிவுறுத்தலின்படி, இப்போராட்டத்தில் கேரளாவைச் சாராதவர்கள், இந்து சமயம் சாராதவர்கள் கலந்து கொள்ளவில்லை. இராமசாமி வைக்கம் வீரர் என தமிழ் மக்களால் அழைக்கப்படலானார். விடுதலைக்கான பல  போராட்டத்தில் கலந்து கொண்ட இராமசாமிக்கு கிடைக்காத பெயரும், புகழும் இப்போராட்டத்தின் மூலம் கிடைத்தது.

நடுவே போராட்டம் வலுவிழந்தபோது காந்தியும் ஸ்ரீ நாராயணகுருவும் நேரில் வந்து போராட்டத்தில் பங்கு கொண்டார்கள். கேரளத்தில் மாபெரும் சமூக சக்தியாக விளங்கிய நாராயணகுரு பங்கெடுத்து நடத்திய ஒரே போராட்டம் இதுவே. கடைசியில் வெற்றி ஈட்டியது. அமைதி ஒப்பந்தத்தில் காந்தி சார்பில் தேவதாஸ் காந்தியும் போராட்டக்குழு சார்பில் ராஜாஜியும் கையெழுத்திட்டனர்

பின்னர் இப்போராட்டம் அனைத்துக் கேரள கோயில்களுக்கும் முன்னெடுக்கப்பட்டது. அதன் பின்னர் இந்தியாவெங்கும் ஆலயப்பிரவேச இயக்கமாகக் காந்தியால் கொண்டு செல்லப்பட்டது

 சுயமரியாதை இயக்கம்

thumb|left|சுயமரியாதை இயக்கத்தின் துவக்க காலத்தின் பொழுது இராமசாமி

இராமசாமி மற்றும் அவரின் தொண்டர்கள் தொடர்ந்து நெடுங்காலமாக அரசாங்கத்தினரிடம் சமுதாய ஏற்றத்தாழ்வுகளை நீக்கக் கோரி முனைப்புடன் செயல்பட்டு வந்தனர். பலர் இந்தியாவின் விடுதலைக்காகப் போராடி வந்தபொழுதிலும் இவர்கள் சமூக விடுதலைக்காகப் போராடி வந்தனர். சுயமரியாதை இயக்கம் தொடக்கத்தில் பிராமணரல்லாதோர் தாம் பழம்பெரும் திராவிடர்கள் என்ற பெருமையுடன் வாழவும், அதை உணரவும், நாம் யாருக்கும் அடிமையில்லை என்ற உணர்வை அவர்களுக்கு ஊட்டவும் உருவாக்கப்பட்டது.Diehl, ஈ.வெ. ராமசாமி நாயக்கர்-பெரியார், பக்கங்கள். 77 & 78.

சுயமரியாதை இயக்கம் 1925 இல் இராமசாமியால் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. இதன் முக்கிய கொள்கைப் பரப்புரையாக, சமுதாயத்தின் ஏளனத்திற்கு உரிய மூடப் பழக்க வழக்கங்களையும், பரம்பரை வழக்கங்களையும் பின்பற்றப்படுவதைத் தொடர்ந்து எதிர்க்கும் நிலையை எடுத்தது. மக்களை அறிவின்மையிலிருந்து மீட்டெடுக்கவும், தெளிவுடையவர்களாக மாற்றவும் இதன் கொள்கைகள் வழிவகை செய்தன. பகுத்தறிவுச் சிந்தனையுடன் மக்களின் செயல்பாடுகள் இருக்க வலியுறுத்தின. பகுத்தறிவாளர்கள் பின்பற்றப்படவேண்டிய கடமைகளாகப் பலவற்றை இவ்வியக்கம் வலியுறுத்தியது.

 சுயமரியாதையாளர்கள் பிரமாணப் புரோகிதரில்லா, சமயச்சடங்கில்லா திருமணங்கள் நடைபெற வலியுறுத்தினர்.
 ஆணும், பெண்ணும் சமம், அவர்கள் வேறுபாடின்றி, சரிநிகர் சமமாக வாழும் முறையை வலியுறுத்தியது.
 சாதி மறுப்பு திருமணத்தையும், கைம்பெண் திருமணத்தையும் ஊக்கப்படுத்தியது.
 அளவில்லா குழந்தைகள் பெறுவதைத் தடுத்து குடும்பக் கட்டுப்பாட்டை 1920 களிலேயே வலியுறுத்தியது.
 கோயில்களில் சட்டத்திற்குப் புறம்பாக பின்பற்றப்படும் தேவதாசி முறையையும் (பெண்களைக் கோயில் தாசிகளாக, பொது மகளிராக ஆக்கி அடிமைப்படுத்தும் முறை), குழந்தைத் திருமணத்தையும் தடை செய்தது.
 இதனினும் முக்கிய கொள்கையாக அரசு நிருவாகப் பணி, கல்வி இவற்றில் இடவொதுக்கீடு முறையைக் கடைப்பிடிக்க மதராஸ் அரசு நிருவாகத்தை (தமிழ்நாடு உட்பட) 1928லேயே வலியுறுத்தியது.பெரியார் காலத்தில் சுயமரியாதை இயக்கம்  பார்த்து பரணிடப்பட்ட நாள் 26-06-2009

இந்த பரப்புரை மற்றும் தத்துவங்களை முழுநேரச் செயல்பாடுகளாக இராமசாமி 1925 இலிருந்து செயல்படுத்தி வந்தார். இதைப் பரப்புவதற்கு ஏதுவாக குடியரசு நாளிதழை 1925 முதல் துவக்கினார். ஆங்கிலத்தில், ரிவோல்ட் என்ற நாளிதழ் மூலம் ஆங்கிலம் மட்டுமே தெரிந்த மக்களுக்காகப் பிரசாரம் செய்தார்.சரசுவதி, எஸ். சுயமரியாதையை நோக்கி, பக்கம். 4. சுயமரியாதை இயக்கம் வெகு வேகமாக மக்களிடையே வளர்ந்தது. மக்களின் ஆதரவையும் நீதிக்கட்சித் தலைவர்களின் மூலமாகப் பெற்றது. 1929 இல் சுயமரியாதையாளர்கள் மாநாடு பட்டுக்கோட்டையில் எஸ்.குருசாமி மேற்பார்வையில் மதராஸ் இராசதானி சார்பில் நடைபெற்றது. சுயமரியாதையாளர்களின் தலைமையை  கே.வி.அழகிரிசாமி ஏற்றார்.  இம்மாநாட்டைத் தொடர்ந்து அன்றைய மதராஸ் இராசதானியின் பல மாவட்டங்களில் சுயமரியாதையாளர்களின் கூட்டங்கள் நடைபெற்றன. இதற்கான பயிற்சிப் பட்டறையாக, பயிற்சிக் களமாக ஈரோடு மாநகரம் செயல்பட்டது. இதன் நோக்கம் சமுதாய மறுமலர்ச்சிக்காக மட்டுமில்லாமல் சமுதாயப் புரட்சிக்காகவும், இதன் மூலம் விழிப்புணர்வு பெற்ற புதிய சமுதாயத்தை உருவாக்கவும் வழி செய்தது.சரசுவதி, எஸ். சுயமரியாதையை நோக்கி, பக்கம். 19.

 வெளிநாடு சுற்றுப்பயணம் (1929–1932)
300px|thumb|இராமசாமி ரஷ்ய சுற்றுப்பயணத்தின் பொழுது

1929 இல் முதல் வெளிநாட்டுப் பயணமாக மலேயாத் தமிழர்களின் அழைப்பை ஏற்று மனைவி நாகம்மாளுடன் கப்பலில் ஏறி மலேயாச் சென்றார் அங்கு சுமார் 50000 மக்களுக்கு மேற்பட்டுத் திரண்டு வரவேற்ற மக்களிடையே சுயமரியாதை கருத்துக்களை விளக்கிப் பேசினார். தைப்பிங், மலாக்கா, கோலாலம்பூர், கங்கைப்பட்டாணி போன்ற இடங்களிலும் சென்று தமது கொள்கைகளை விளக்கி உரையாற்றினார். பின் சிங்கப்பூரில் சிங்கப்பூர்  தமிழர்கள் மாநாட்டில் கலந்து கொண்டுவிட்டு திசம்பர் 1931 இல் சக சுயமரியாதையாளர்களான எஸ்.ராமநாதன் மற்றும் ஈரோடு ராமுவுடன் ஐரோப்பிய நாடுகளுக்குப் பயணம் மேற்கொண்டார். எகிப்து, கிரீஸ், துருக்கி, ரஷ்யா, ஜெர்மனி, இங்கிலாந்து, ஸ்பெயின், பிரான்ஸ், மற்றும் போர்ச்சுகல் நாடுகளுக்கு 3 மாதம் வரை பயணம் மேற்கொண்டார். இந்தப் பயணங்களின் முடிவில் இந்தியா திரும்பும் வழியில் இலங்கைக்கும் பயணம் செய்தபின்,  1932 நவம்பர் 1 அன்று இந்தியா திரும்பினார்.

இச்சுற்றுப்பயணங்கள் இராமசாமியின் சுயமரியாதைக் கொள்கைளுக்கு மேலும் மெருகூட்டி அவற்றின் செயல்பாடுகளை மேலும் வலுவடையச் செய்தன. ரஷ்யாவின் பொதுவுடமைக் (கம்யூனிசம்) கொள்கை இவருடைய கொள்கையை ஒத்ததாகவே இருந்தது. பலவிடங்களில் இராமசாமியின் கருத்துக்கள் மார்க்சியத்தின் சமூகப் பொருளாதாரக் கருத்துக்களுடன் ஒத்துப்போவதாக இருந்தது ஆனால் தனியார் முதலாளித்துவத்தை முற்றிலும் ஒழிப்பதில் உடன்பாடில்லை.டீல், ஈ.வெ. ராமசாமி நாயக்கர்-பெரியார், பக்கம். 69.
இராமசாமி திரும்பியதும் உடனே மார்க்சியத் தலைவர் எம். சிங்காரவேலு செட்டியாருடன் சமூக அரசியல் கூட்டணியை ஏற்படுத்திக் கொண்டார். இதன் மூலம் இராமசாமியின் கொள்கை சோசலிசத்துடன் கூடிய சுயமரியாதைக் கொள்கையாக மாறிற்று. இதனால் தமிழகத்தில் பெரும் வளர்ச்சியையும் மிகப்பெரிய அரசியல் மாற்றத்தையும்  உருவாக்கிட இதுவே காரணமாயிற்று.

 இந்தி எதிர்ப்பு

230px|thumb|left|இராஜாஜியுடன் இராமசாமி

1937 இல் சக்கரவர்த்தி ராஜகோபாலாச்சாரியார் மதராஸ் மாகாணத்தின் முதலமைச்சரானார். அவரின் ஆட்சி காலத்தில், இந்தி கட்டாய மொழியாகப் பள்ளிகளில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இது இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டமாக வெடித்தது.சட்டர்ஜி, உயர்சாதி எதிர்ப்பு: அம்பேத்கார் மற்றும் பெரியாரின் ஒற்றுமைகள், பக்கம். 40. நீதிக்கட்சியைச் சார்ந்தவர்களான சர். ஏ. டி. பன்னீர் செல்வம் மற்றும் இராமசாமி இப்போராட்டத்திற்கு ஆதரவு கொடுத்தனர். இப்போராட்டம் 1938 இல் பலர் கைது செய்யப்பட்டுச் சிறையில் இராஜாஜி அரசால் அடைக்கப்பட்டவுடன் முடிவுற்றது. அதே வருடம் தமிழ்நாடு தமிழருக்கே என்றே முழக்கமும் ஊரெங்கும் முழங்கியது.சரசுவதி, எஸ். சுயமரியாதையை நோக்கி, பக்கங்கள். 118 & 119. இராமசாமி பள்ளிகளில் இந்தி திணிக்கப்படுவதை எதிர்த்து அவர் இவ்வாறு முழக்கமிட்டார். இது ஆரியர்கள், திராவிடர்களின் பண்பாடுகளை ஊடுருவிச் சிதைக்கத் திட்டமிடும், அபாயகரமான தந்திரச் செயல் என குறிப்பிட்டார். இந்தியை ஏற்றுக்கொள்வது இந்தி பேசும் வட இந்தியர்களிடமிருந்து, தமிழர்களைப் பிரித்து அவர்களை இரண்டாம் தர குடிமக்களாக்க வழிவகுத்துவிடும். இந்தி தமிழர்களின் முன்னேற்றத்தைத் தடுத்து நிறுத்துவது மட்டுமில்லாமல்,  அவர்கள் நெடுங்காலமாகப் பாதுகாத்துவரும் பண்பாட்டையும் சிதைத்து விடும். தமிழை இனிமேல் பயன்படுத்த முடியாத நிலைக்குத் தமிழர்கள் தள்ளப்பட்டு விடுவார்கள் என்று இராமசாமி வலியுறுத்தினார்.சரசுவதி. சுயமரியாதையை நோக்கி, பக்கம். 88. தொடர்ந்து இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டங்கள் 1948, 1952, மற்றும் 1965 ஆம் ஆண்டுகளில் நடந்தனடீல், ஈ.வெ. ராமசாமி நாயக்கர்-பெரியார், பக்கம். 79.

 நீதிக்கட்சித் தலைவராக (1938–1944)

தென்னிந்திய நலவுரிமைச் சங்கம் என்ற அரசியல் கட்சி 1916 ஆம் ஆண்டு துவக்கப்பட்டது. பிராமணர்களுக்கு எதிராகவும், அவர்களின் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் ஆதிக்கத்திற்கு எதிராகவும் துவக்கப்பட்டது. இக்கட்சியே, பின்னாளில் நீதிக்கட்சி எனப் பெயர்மாற்றம் பெற்றது. பிராமணர் அல்லாதவர்களின் சமூக நீதி காத்திடவும், அவர்களின் கல்வி, அரசு அதிகாரத்தில் பங்கெடுப்பு போன்றவற்றை வலியுறுத்துவதற்காகவும் உருவாக்கப்பட்டது. அக்கட்சி, பிராமணரல்லாதாரை ஒடுக்க, பிராமணர்கள் பின்பற்றி வந்த  வர்ணாசிரம தத்துவத்தை முற்றிலும் எதிர்த்தது.பாண்டியன், சாதி, தேசியவாதம் மற்றும் மனித இனம், பக்கம். 62.

1937 இல் இந்தி கட்டாயப் பாடமாக மதராஸ் மாகாணப் பள்ளிகளில் அரசால் திணிக்கப்பட்டபோது, தனது எதிர்ப்பை நீதிக்கட்சியின் மூலம் வெளிப்படுத்தினார். 1937 ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகு, இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டத்தின் விளைவாக திராவிட இயக்கத்திற்கு கணிசமான மாணவர்களின் ஆதரவு கிட்டியது. பின்னாட்களில் இந்தி எதிர்ப்பு தமிழக அரசியலில் பெரும் பங்கு வகித்தது. இந்தியை ஏற்றுக்கொள்வதால் தமிழர்கள் அடிமைப்படுவார்கள் என்ற காரணத்தால் முற்றிலும் எதிர்க்கப்பட்டது. நீதிக்கட்சிக்கு மிகுதியான மக்களாதரவு இல்லாததினால் மிகவும் நலிவடைந்திருந்தது. 1939, இல் இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டத்தினால் சிறை வைக்கப்பட்டிருந்த இராமசாமி விடுதலையானதும் அக்கட்சித் தலைவர் பொறுப்பை ஏற்றார். அவரின் தலைமையில் கட்சி  சிறப்புடன் வளர்ச்சி கண்டது. இருப்பினும், கட்சியின் பெரும்பாலான பொதுக்குழு உறுப்பினர்கள் கல்வியறிவு  பெற்றவர்களாகவும், செல்வந்தர்களாகவும் இருந்தமையால் பலர் இராமசாமியின் தலைமையின் கீழ் ஈடுபட மனமில்லாமல் கட்சியிலிருந்து விலகினர்.

 திராவிடர் கழகம் (1944-முதல்)

 திராவிடர் கழகம் உருவாதல்
1944 இல் நீதிக்கட்சித் தலைவராக இராமசாமி முன்னின்று நடத்திய நீதிக்கட்சிப் பேரணியில் திராவிடர் கழகம் என இராமசாமியால் பெயர் மாற்றப்பட்டு, அன்று முதல் திராவிடர் கழகம் என அழைக்கப்பட்டது. இருப்பினும் இராமசாமி நீதிக்கட்சியைத், திராவிடர் கழகம் எனப் பெயர் மாற்றியதற்குச் சிலர் எதிர்ப்புத் தெரிவித்து மாற்று அணி, நீதிக்கட்சியின் நீண்ட அனுபவமுள்ளவரான, பி.டி. ராஜன்,  தலைமையில் துவக்கப்பட்டு 1957 வரை அம்மாற்று அணி செயல்பட்டது.

திராவிடர் கழகத்தின் கொள்கை நகர மக்களிடமும், மாணவ சமுதாயத்தினரிடமும் வெகு விரைவாகப் பரவியது. இக்கட்சியின் கொள்கைகளும் இதன் சார்ந்த செய்திகளும் வெகு விரைவிலேயே கிராமத்தினரிடமும் பரவியது. பார்ப்பன புரோகிதர்களின் அடையாளங்களான இந்தி மற்றும் சமயச்சடங்குகள் தமிழ்ப் பண்பாட்டுக்கு விரோதமானவை என அடையாளம் காணப்பட்டு விலக்கி வைக்கப்பட்டன.https://www.dinamalar.com/news_detail.asp?id=2617174  அவ்வடையாளங்களின் பாதுகாவலர்களாக விளங்கும் பார்ப்பனர்கள், இந்நிலையை எதிர்த்து வாய்மொழித் தாக்குதல்களைத் தொடுக்கலாயினர் பாண்டியன், ஜே., (1987).சாதி, தேசியவாதம் மற்றும் மனிதநேயம். பாப்புலர் பிரக்காசன் பிரைவேட் லிமிடெட்.: மும்பை, பக்கம். 64.. 1949 முதல் திராவிடர் கழகம் தங்களை மூடநம்பிக்கை எதிர்ப்பாளர்களாகவும், சமூக சீர்திருத்தவாதிகளாகவும் சமூகத்தில் அடையாளப்படுத்தும் வகையில் செயல்படலாயினர். திராவிடர் கழகம் தலித்துக்களுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தபடும் தீண்டாமையை மிகத்தீவிரமாக எதிர்ப்பதிலும், ஒழிப்பதிலும் முனைப்புடன் செயல்பட்டது. பெண்கள் உரிமை, பெண் கல்வி, பெண்களின் விருப்பத்திருமணம், கைம்பெண் திருமணம், ஆதரவற்றோர் மற்றும் கருணை இல்லங்கள் பன்னாட்டு தமிழ் மொழி நிறுவனம், (2000).திருக்குறள்/ தமிழர் பரம்பரை மற்றும் பண்பாட்டுக் கையேடு. ஐ டி எல் எப்: சிகாகோ, பக்கம். 1346. இவற்றில் தனிக்கவனம் செலுத்தினர்.

 அண்ணாதுரையுடன் கருத்து வேறுபாடு

thumb|200px|right|பெரியாருடன், அண்ணாதுரை

1949 இல் இராமசாமியின் தலைமைத் தளபதியான காஞ்சீவரம் நடராசன் அண்ணாதுரை இராமசாமியிடமிருந்து பிரிந்து, திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் (தி.மு.க) (Dravidan Progressive Federation), என்ற தனிக் கட்சியை 17 செப்டம்பர் 1949 அன்று சென்னையில்  துவக்கினார். The September which split Dravidians: Periyar weds Maniyammai, DMK is born இந்தப் பிரிவுக்கு இராமசாமி மற்றும் அண்ணாதுரையிடம் நிலவிய இருவேறு கருத்துக்களே காரணம் எனக் கூறப்படுகின்றது. இராமசாமி திராவிடநாடு அல்லது தனித்தமிழ்நாடு கோரிக்கையை முன்வைத்தார். ஆனால் அண்ணாதுரை தில்லி அரசுடன் இணைக்கமாக இருந்து கொண்டு கூடுதல் அதிகாரங்களைக் கொண்ட மாநில சுயாட்சியைப் பெறுவதில் அக்கறை காட்டினார்.டீல், ஈ.வெ. ராமசாமி நாயக்கர்-பெரியார், பக்கம். 29. அவர்கள் கட்சியினர் தேர்தலில் போட்டியிடுவதை விரும்பினர். இராமசாமி தன்னுடைய கட்சியின் இலட்சியங்களாகவும், தனது இலட்சியங்களாகவும் முன்னிறுத்திய சமுதாய மறுமலர்ச்சி, சமுதாய விழிப்புணர்வு, மூடநம்பிக்கை ஒழிப்பு, கடவுள் மறுப்பு போன்றவற்றை அரசியல் காரணங்களுக்காகச் சிறிதும் விலகி நிற்க அல்லது விட்டுக் கொடுக்க விரும்பவில்லை. ஆகையால் இராமசாமி தனது கட்சியை அரசியல் கட்சியாக மாற்ற விருப்பமில்லை என்பதை அவரின் கட்சியின் அதிருப்தியடைந்த தொண்டர்களிடமும், உறுப்பினர்களிடமும் தெரிவித்து அவர்களைச் சமாதானப்படுத்தினார். இராமசாமியிடமிருந்து பிரிந்து போகும் தருணத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தவர்கள், ஜூலை 9, 1948 அன்று இராமசாமி, தன்னை விட  40 வயது இளையவரான மணியம்மையாரை மறுமணம் புரிந்ததைக் காரணம் காட்டி கட்சியிலிருந்து அண்ணாதுரைத் தலைமையில் விலகினர்.

அண்ணாதுரை விலகும் பொழுது தன்னை அரசியலில் வளர்த்து ஆளாக்கிய தலைவனை வணங்கி கண்ணீர்விட்டு பிரிகின்றோம் என்று கூறிப் பிரிந்து சென்று கட்சி ஆரம்பித்த காரணத்தினால், அண்ணாதுரையின் திமுக கட்சியை, கண்ணீர்த்துளி கட்சி என  அதுமுதல் இராமசாமி வர்ணிக்கலானார்.பெரியார் இவர்களைக் கண்ணீர்த்துளிகளாகப் பார்க்கின்றார்-ஞாநி-திண்ணை பார்த்து பரணிடப்பட்ட நாள் 28-06-2009 அதன் பின்,பெரியாருக்காக திமுக தலைவர் பதவி காலியாக உள்ளது என அண்ணாதுரை அறிவித்தார். அண்ணாதுரை மறைவின் பின் திமுக தலைவராக பெரியாரின் ஆசியுடன் மு.கருணாநிதி பொறுப்பு ஏற்றார்.

 1957 தேர்தலில் காங்கிரசுக்கு ஆதரவு
இராமசாமி 1957 தேர்தலில் காங்கிரஸை முழுமையாக ஆதரித்தார். அத்தேர்தலில் காங்கிரஸ் வெற்றி பெற்றது. திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் 15 இடங்களைப் பிடித்தது.நினைவு அலைகள்; சாந்தா பதிப்பகம்; பக்கம் 257

 இறுதிக் காலம்
1956 இல் சென்னை, மெரினாவில் இந்துக் கடவுளான ராமரின் உருவப்படம் எரிப்பு போராட்டத்தை நடத்திய இராமசாமிக்குத் தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கட்சித் தலைவராக இருந்த பி.கக்கன்னால், கடும் எச்சரிக்கை விடுக்கப்பட்டது. இராமசாமி அப்போராட்டத்தினால் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்.

1958 இல் இராமசாமி மற்றும் அவரது செயல்வீரர்கள் பெங்களூரில் நடைபெற்ற அனைத்திந்திய அலுவலக மொழி மாநாட்டில் கலந்துகொண்டனர். அம்மாநாட்டில் இராமசாமி ஆங்கிலத்தை, இந்திக்கு மாற்றுதலான அலுவலக மொழியாக அரசாங்கத்திடம் வலியுறுத்திப் பெற்றுக்கொள்ள வலியுறுத்தினார். 1962 இல் இராமசாமி தனது கட்சியான திராவிடர் கழகத்தின் புதிய பொதுச்செயலாளராக கி.வீரமணியை முழு நேரமும் கட்சிப் பொறுப்பைக் கவனிக்கும் விதத்தில் நியமித்தார். ஐந்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு இராமசாமி வடஇந்தியா சுற்றுப்பயணம்  மூலம் சாதியங்களை ஒழிக்கப் பிரச்சாரம் மேற்கொண்டார். இவரின் சமுதாயப் பங்களிப்பைப் பாராட்டி  1970 சூன் 27 அன்று யுனஸ்கோ மன்றம் என்ற அமைப்பு "புத்துலக தொலைநோக்காளர்; தென்கிழக்காசியாவின் சாக்ரடிஸ்; சமூக சீர்திருத்த இயக்கத்தின் தந்தை; அறியாமை, மூடநம்பிக்கை, அர்த்தமற்ற சம்பிரதாயங்கள், மட்டமான பழக்கவழக்கங்கள் ஆகியவற்றின் கடும் எதிரி" என்று பாராட்டுச் சான்றிதழ் வழங்கியுள்ளது.

 இதழ்கள்
ஈ.வெ.ராமசாமி தன்னுடைய  கருத்துகளைப் பரப்புவதற்காகப் பின்வரும் இதழ்களை வெளியிட்டு வந்தார்:

 குடிஅரசு (வார இதழ்) 1925 மே 2ஆம் நாள் தொடங்கப்பட்டது.பெரியார் பகுத்தறிவாளர் நாள் குறிப்பு
 ரிவோல்ட் (Revolt) (ஆங்கில வார இதழ்) 1928 நவம்பர் 07 ஆம் தொடங்கப்பட்டது. முதல் இதழை கோவை இரத்தினசபாபதியார் தலைமையில் பட்டிவீரன்பட்டி ஊ. பு. அ. சௌந்திரபாண்டியன் 6-11-1928ஆம் நாள் வெளியிட்டார். இதழுக்கு ஈ.வெ.இராவும் எசு. இராமநாதனும் ஆசிரியராக இருந்தனர்; நாகம்மையார் வெளியீட்டாளர்.
 ஜஸ்டிசைடு (Justicite).இறையன் அ; முன்னுரை, இதழாளர் பெரியார்; உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், சென்னை; முதற்பதிப்பு, 2005; பக்.ix
 புரட்சி (வார இதழ்) 1933 நவம்பர் 20 ஆம் நாள்தொடங்கப்பட்டது. 17.6.1934ஆம் நாள் இறுதி இதழ் வெளிவந்தது.
 பகுத்தறிவு (நாளிதழ்).பகுத்தறிவு வார இதழ், 1934 ஆகஸ்ட் 26, பக்.10 1934 ஏப்ரல் 15 ஆம் நாள் தொடங்கப்பட்டு 1934 மே 27ஆம் நாளோடு நிறுத்தப்பட்டது
 பகுத்தறிவு (வார இதழ்) 1934, ஆகத்து 26 ஆம் நாள் முதல் 1935 சனவரி 1ஆம் நாள் வரை 20 இதழ்கள் வெளிவந்தன.பகுத்தறிவு வார இதழ், 1935 சனவரி 1, பக்.11
 பகுத்தறிவு (மாத இதழ்) 1935, மே 1 ஆம் நாள் தொடங்கப்பட்டது 1939 ஜனவரி வரை வெளிவந்தது.
 விடுதலை (வாரம் இருமுறை) 1935, சூன் 01ஆம் நாள் தொடங்கப்பட்டது.
 விடுதலை (நாளிதழ்) 1937, சூன் 1 ஆம் நாள் தொடங்கப்பட்டது
 உண்மை (மாத இதழ்)
 தி மார்டர்ன் ரேசனலிஸ்ட்  (The Modern Rationalist) (ஆங்கில மாத இதழ்) 1971 செப்டம்பர் 1 ஆம் நாள் தொடங்கப்பட்டது.Saraswathi, S. (2004) Towards Self-Respect. Institute of South Indian Studies, p. 6.,

 மறைவு
thumb|வேப்பேரியில் உள்ள தந்தை பெரியார் நினைவிடம்
தந்தை பெரியார் கடைசிக் கூட்டம் சென்னை, தியாகராய நகரில், திசம்பர் 19, 1973 அன்று அவர் கலந்து கொண்ட கூட்டமாகும். அக்கூட்டத்தில் சமுதாயத்தில் சாதி முறையையும், இழிநிலையையும் ஒழித்துக்கட்ட திராவிடர்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து பாடுபடவேண்டும் என்ற முழக்கமிட்டு முடித்துக் கொண்டார். அதுவே அவரின் கடைசிப் பேச்சு ஆகும். குடலிறக்க நோயினால் பெரும் அவதியுற்ற இராமசாமி, வேலூர் சி. எம். சி மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார். ஆனால் இராமசாமி, சிகிச்சை பலனின்றி திசம்பர் 24, 1973 அன்று தனது 94 ஆம் வயதில் இயற்கை எய்தினார்.

 விமர்சனங்கள்
 இராமசாமி மத மூடநம்பிக்கைகளையும், பிராமணியத்தையும் இந்து மத இதிகாசம் இராமாயணத்தையும் எதிர்த்தார். பிற மதங்களைப் பற்றி அவர் விமர்சிக்கவில்லை.
 பாரதியாரை, கிறுக்கன் பாரதி என்று குறிப்பிடுகின்றார்.
 பெண்ணடிமைத் தனத்தை வலியுறுத்தும் நூல் என்றும், "விபசாரத்தில் ஆரம்பித்து பத்தினித்தனத்தில் வளர்ந்து முட்டாள்தனத்தில், மூடநம்பிக்கையில் முடிந்த பொக்கிஷம்" என்றும் இராமசாமி சிலப்பதிகாரத்தை விமர்சித்தார்.http://siragu.com/?p=9481
 தமிழ் மொழியை "காட்டுமிராண்டி பாஷை" என்றார். தமிழ் மொழியில் அறிவியல் வளர்ச்சி இல்லை எனவும் பழந்தமிழ் இலக்கியங்களில் மூடநம்பிக்கைகள் நிறைந்து இருப்பதாகவும் அதற்குக் காரணம் சொன்னார்.https://www.youtube.com/watch?v=H8456b4SqeE&t=368s

 வாழ்க்கை வரலாறு
 1879 : செப்டெம்பர் 17, ஈரோட்டில் பிறந்தார். பெற்றோர்: சின்னத்தாயம்மை-வெங்கட்ட நாயக்கர்.
 1885 : திண்ணைப்பள்ளியில் சேர்ந்தார்.
 1891: பள்ளிப்படிப்பை விட்டு நிறுத்தப்பட்டார்.
 1892 : வாணிபத்தில் ஈடுபட்டார்.
 1898 : நாகம்மையை (அகவை-13) மணந்தார்.
 1902 : கலப்புத்திருமணங்களை நடத்திவைத்தார். அனைத்துச் சமயத்தினர், சாதியினருடன் சேர்ந்து விருந்துண்டார்.
 1904 : ஒரு பெண் குழந்தைக்கு தந்தையானார். (அக்குழந்தை ஐந்தாம் மாதத்தில் இறந்தது. பின்னர் குழந்தையே இல்லை.)
 1907 : பேராய இயக்கத்தில் நாட்டம் கொண்டார். ஈரோட்டில் கக்கல் கழிச்சல் நோய் பரவியபோது, யாரும் உதவிக்கு முன்வராத நிலையில் துணிந்து மீட்புப்பணியாற்றினார்.
 1909 : எதிர்ப்புக்கிடையில் தங்கையின் மகளுக்கு கைம்மைத் திருமணம் செய்துவைத்தார்.
 1911 : தந்தையார் மறைவு.
 1949 : மணியம்மையை மணந்தார்.
 1973 : உடல் நலம் குன்றி இறந்தார்.

 நினைவகங்கள்
தமிழ்நாடு அரசு ஈ.வெ.ராமசாமி நினைவைப் போற்றும் வகையில் அவர் வாழ்ந்த ஈரோடு இல்லத்தை பெரியார் - அண்ணா நினைவு இல்லமாக்கியுள்ளது. இங்கு இராமசாமியின் மார்பளவு சிலை அமைக்கப்பட்டுள்ளது. அவரின் வாழ்க்கை வரலாறு தொடர்பான புகைப்படங்கள் கண்காட்சியாக வைக்கப்பட்டுள்ளது. கேரள மாநிலத்தில் அவர் போராட்டம் நடத்திய வைக்கம் இடத்தில் தந்தை பெரியார் நினைவகம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கு இராமசாமி அவர்களின் உட்கார்ந்த நிலையிலான நான்கு அடி உயர திருஉருவச்சிலை அமைக்கப்பட்டுள்ளது. சுமார் 400 பேர்கள் அமரக்கூடிய அளவிலான திறந்தவெளி அரங்கம் உள்ளது. நூல் நிலையம் உள்ளது.

 மறைக்கப்பட்ட புத்தகம்
1979 ஆம் ஆண்டு எம்.ஜி.ஆர் தலைமையிலான அரசு நாவலர் நெடுஞ்செழியன் தலைமையில் குழு அமைத்து நெ.து. சுந்தரவடிவேலுவை இராமசாமி வாழ்க்கை வரலாற்றைச் சிறுவர்களுக்காக எழுதப்பணித்தது. 1000 பக்க அளவிலான நூலாக அவரும் எழுதித்தந்த பின்னரும் அவை எக்காரணம் கொண்டோ வெளிவரவில்லை.http://www.keetru.com/index.php/2014-03-08-04-35-27/2014-03-08-12-18-14/25421-2013-11-08-10-29-17

 இவற்றையும் பார்க்க
 பெரியார் அறக்கட்டளையின் கீழ் நிறுவனங்கள்
 பெரியார் (திரைப்படம்)
 பெரியார் திடல்
 பெரியார் விருது

 குறிப்புகள்
 சில இடங்களில் கன்னடம் என குறிப்பிடப்படுவது உண்டு. ஆனால் தெலுங்கு என்பதே சரி.

 சான்றுகள்

 மேற்கோள்கள்

 Arora, N.D.; S.S. Awasthy, (2007). Political Theory and Political Thought. Har-Anand Publications: New Delhi. .
 Bhaskaran, R., (1967). Sociology of Politics: Tradition of politics in India. Asia Publishing House: New York.
 Bandyopadhyaya, Sekhara, (2004). From Plassey to Partition: A history of modern India. Orient Longman: New Delhi.
 Chatterjee, Debi, [January 1981](2004) Up Against Caste: Comparative study of Ambedkar and Periyar. Rawat Publications: Chennai.
 Diehl, Anita, (1977). E. V. Ramaswami Naidu-Periar: A study of the influence of a personality in contemporary South India. Scandinavian University Books: Sweden. .
 Dirks, Nicholas B., (2001). Castes of Mind: Colonialism and the Making of Modern India. Princeton University Press: Princeton. .
 Geetha, V.; S.V. Rajadurai, (1987). Towards a Non-Brahmin Millennium: From Iyothee Thass to Periyar. M. Sen for SAMYA: Calcutta, p. 481. .
 Gopalakrishnan, G.P., (1991). Periyar: Father of the Tamil race. Emerald Publishers: Chennai.
 Ghurye, G.S., (1961). Caste, Class, and Occupation. Popular Book Depot: Bombay.
 International Tamil Language Foundation, (2000).Tirukkural/ The Handbok of Tamil Culture and Heritage. ITLF: Chicago, p. 1346.
 Kandasamy, W.B. Vasantha; Florentin Smarandache; K. Kandasamy (2005). Fuzzy and Neutrosophic Analysis of E.V. Ramasamy's Views on Untouchability. Hexis: Phoenix. .
 Mehta, Vrajendra Raj; Thomas Pantham, (2006). Political Ideas in Modern India: thematic explorations. Sage Publications: Thousand Oaks. .
 Misra, Maria, (2008). Vishnu's Crowded Temple: India since the great rebellion. New Haven: Yale University Press.
 Pandian, J., (1987).Caste, Nationalism, and Ethnicity. Popular Prakashan Private Ltd.: Bombay.
 Richman, Paula, (1991). Many Ramayanas: The Diversity of a Narrative Tradition in South Asia. University of California Press: Berkeley. .
 Saraswathi, S. (2004) Towards Self-Respect. Institute of South Indian Studies: Madras.
 Thakurta, Paranjoy Guha; Shankar Raghuraman (2004). A Time of Coalitions: Divided We Stand. Sage Publications. New Delhi. .
 Veeramani, Dr. K.(2005). Collected Works of Periyar E.V.R.. Third Edition. The Periyar Self-Respect Propaganda Institution: Chennai.
 Veeramani, Dr. K.(1992). Periyar on Women's Rights. Emerald Publishers: Chennai.

 மேலும் படிக்க

 Bandistse, D.D., (2008). Humanist Thought in Contemporary India. B.R. Pub: New Delhi.
 Biswas, S.K., (1996). Pathos of Marxism in India. Orion Books: New Delhi.
 Chand, Mool, (1992). Bahujan and their Movement. Bahujan Publication Trust: New Delhi.
 Dirks, Nicholas B., (2001). Castes of mind : colonialism and the making of modern India. Princeton University Press: Princeton, New Jersey.
 Geetha, V., (1998). Periyar, Women and an Ethic of Citizenship. Sameeksha Trust: Bombay.
 Kothandaraman, Ponnusamy, (1995). Tamil Varalarril Tantai Periyar (Tamil). Pumpolil Veliyitu: Chennai.
 Mani, Braj Ranjan, (2005). Debrahmanising History: Dominance and Resistance in Indian Society. Manohar: New Delhi.
 Mission Prakashan, (2003). Second Freedom Struggle: Chandapuri’s Call to Overthrow Brahmin Rule. Mission Prakashan Patna: Bihar.
 Omvedt, Gail, (2006). Dalit Visions. Oscar Publications: New Delhi.
 Pandian, M.S.S., (2007). Brahmin and Non-Brahmin: Genealogies of the Tamil Political Present. Manohar: New Delhi.
 Ram, Dadasaheb Kanshi, (2001). How to Revive the Phule-Ambedkar-Periyar Movement in South India. Bahujan Samaj Publications: Bangalore.
 Ramasami, Periyar, [3rd edition] (1998). Declaration of War on Brahminism. Chennai.
 Ramasami, Periyar E.V., [ new ed] (1994). Periyana. Chintakara Chavadi: Bangalore.
 Ramasami, Periyar, [new ed] (1994). Religion and Society:: Selections from Periyar’s Speeches and Writings. Emerald Publishers: Madras.
 Sen, Amiya P., (2003). Social and Religious Reform: The Hindus of British India. Oxford University Press: New Delhi; New York.
 Srilata, K., (2006). Other Half of the Coconut: Women Writing Self-Respect History – an anthology of self-respect literature, 1928–1936. Oscar Publications: Delhi.
 Thirumavalavan, Thol; Meena Kandasamy (2003). Talisman, Extreme Emotions of Dalit Liberation: Extreme emotions of Dalit Liberation. Popular Prakashan: Mumbai.
 Thirumavalavan, Thol; Meena Kandasamy (2004). Uproot Hindutva: The Fiery Voice of the Liberation Panthers. Popular Prakashan.
 Venugopal, P., (1990). Social Justice and Reservation. Emerald Publishers: Madras.
 Yadav, Bibhuti, (2002). Dalits in India (A set of 2 Volumes). Anmol Publications. New Delhi.

 வெளி இணைப்புக்கள்

 www.periyar.org
 www.periyardk.org
 ஈ.வி.ராமசாமி நாயக்கர் - பெரியார்  1977 அனிதா டீல் முனைவர் பட்ட ஆய்வு, சுவீடன்

பகுப்பு:தமிழக அரசியல்வாதிகள்
பகுப்பு:திராவிட இயக்கத் தலைவர்கள்
பகுப்பு:தமிழ் இறைமறுப்பாளர்கள்
பகுப்பு:நீதிக்கட்சித் தலைவர்கள்
பகுப்பு:1879 பிறப்புகள்
பகுப்பு:1973 இறப்புகள்
பகுப்பு:தமிழ் மெய்யியலாளர்கள்
பகுப்பு:பெரியாரியல்
பகுப்பு:பெண்ணியவாதிகள்
பகுப்பு:தமிழ் சாதிய எதிர்ப்புச் செயற்பாட்டாளர்கள்
பகுப்பு:தமிழ்ச் சமூகப் போராளிகள்
பகுப்பு:ஈரோடு மாவட்ட நபர்கள்
பகுப்பு:இந்திய பகுத்தறிவாளர்கள்
பகுப்பு:இந்திய இறைமறுப்பாளர்கள்
பகுப்பு:தமிழ்நாட்டு இறைமறுப்பாளர்கள்

New Delhi. p. 230 .

Those who believe in God, and those who believe in God, and those who believe in God, and those who believe in God, and those who believe in God, and those who believe in God, and those who believe in God.

Take it with me. he.

|
|
|
||
|
|
|
|1879
[Sep-17]
|
|
|
PERIYAR E.V. RAMASAMY
was born
at Erode town in Tamil Nadu State - India
|
|
Father
VENKATA
(NAICKER)
A popular rich merchant;
Ardent devotee of Hindu religion. (A Vaishnavite)
|
|
Mother
CHINNA THAYAMMAL
alias MUTHAMMAL
|
|
|
|
|He
was sent to a small primary school normally run at a House
- pial in those days.
|
|
|
|
1889 [Age
- 10]
|
|His
school career ended within 5 years.
|
|
|
|
|
|He
entered his fatherís trade.
|
|
|
|1895
|
|He used to hear
Tamil Vaishnav religious Gurus talks on mythologies at
his house, enjoying hospitability of his parents. As a
boy, he started questioning the contradictions and absurdities
in the fables of Hindu deities spread by the Arya Race
ie., Brahmins for subjugating Dravidian Race.
|
Blossoming of rationalism and atheism slowly in the mind
of this youth - Ramasamy.
|
|
|
|
|He married NAGAMMAL, aged
13.
|
He reformed his orthadox wife and sowed rationalistic
views in her mind.
|
|
|
|
|He became the father of a female - child
which expired within 5 months and thereafter had no children.
|
|
|
|
|
| He undertook "renunciation"
of family because of the harsh reprimand of his father.
|
He went first to Vijayawada in Andhra State. Then he proceeded
to Hyderabad and Kolkatta.
INSULT AT KAASI ENLIGHTENS HIS RATIONALISM
He
reached Kaasi (Varanasi), a noted sacred town of Hindu
pilgrimage on the bank of the River Ganges. There he could
not get free meals easily at choultries which exclusively
fed Brahmins forbidding other Hindu castes.
Having starved severely for some days, this handsome young
man Ramasamy found no other better way than to enter a
choultry with the appearance of a Brahmin wearing a thread
on his bare chest. But his moustache betrayed him. So
the gate-keeper not only prevented his entry but also
pushed him rudely to the street.
At that moment, as the feast was over inside the choultry,
the leaves with food left over were thrown at the street.
The unbearable burning hunger for the past few days forced
Ramasamy to compete with the street - dogs in eating the
remnants of food in the leaves.
While eating that food, the eyes of Ramasamy looked at
the letters carved on the front wall of the building.
They revealed the truth that the choultry exclusively
occupied by the highest caste viz., Brahmins, had been
built only by a wealthy merchant of Dravidian Race from
Tamil Nadu.
Suddenly
in the mind of this young man, some questions could have
sparked such as:
"Why and how the Brahmins can obstruct the Dravidians
from taking meals in the choultry although the choultry
was built with the money of a Dravidian Philanthropist?
Why the Brahmins behaved so mercilessly and fanatically
as to push the communities of the Dravidian race even
to starvation - death by adamantly enforcing their evil
casteism?"
No justifiable answers came to convince the judicious
thinking of Periyar on the above questions.
The disgrace inflicted by the Brahmins at KAASI upon him
without the least mercy, made a deep wound in the heart
of Periyar and it inflamed intense hatred towards that
Aryan race and their creation of innumerable Gods.
Though Kasi (Varanasi) has been acclaimed as the most
"sacred town" by the Brahmins, the worst ugly
scenes of immoral activities, prostitution, cheating,
looting, begging crowds for alms, floating dead bodies
on the River Ganges turned Periyar to abhor that so-called
holy-town. Consequently, a re-thinking on his renunciation
led him to return to his family life.
On returning to Erode - his father delegated all his trade
rights to this second son and renamed his major commercial
concern under the title: "E.V. Ramasamy Naicker Mandi"
|
|1905
onwards : SELFLESS
SOCIAL SERVICES
|Besides being a well-known wealthy businessman
in Erode Mr. E.V.R. entered into public life by rendering
social services selflessly.
|
One
noteworthy instance: Once the dreadful contagious disease
plague attacked Erode. Hundreds of people died and thousands
fled for saving their life. But this noble man did not
desert his native town like other rich merchants. He himself
carried the dead bodies to the cremation ground while
even the close kith and kin did not touch them for last
rites due to the fear of the contagion of the plague disease.
He commanded enormous influence over other traders in
the bazaar street of Erode. He mediated and solved many
disputes among the businessmen with neutrality and uprightness.
In his youthful years he was attracted by the Tamil scholar
Pandithamani Ayothidhaasar who vehemently condemned the
caste - system and Hindu religion of Brahmins with the
principles of rationalism and Buddhism.
Despite his intense hatred towards the Hindu religion
and its caste - system - particularly the cruel 'Untouchability'
imposed by the Brahmins to supress the Dravidian race
- the executive efficiency and the unshakable honesty
of E.V.R. fetched the awards of many posts in various
public institutions.
Periyar was made Honorary Magistrate by the British Government.
He held many honorary positions like the President, the
Secretary, Vice-President etc., in various public institutions
numbering 29 such as - District Board, Taluk Board, Urban
Bank, Davasthanam (Religious Trust), Public Library, War
Recruitment Committee, Association of Agriculturists,
Association of Merchants, Mahajana School Committee...
etc.,
|
|1906
:
FRIENDSHIP OF TAMIL SCHOLARS
|There was a Tamil Scholar by name: Pulavar
Marudhaiya Pillai at Karur. His logical arguments and
daring condemnation of Hindu religion, caste-system, deceptive
myths in the epics and Vedic sasthras spread by the Brahmins,
had attracted admiration of even the ordinary rural people
in the areas around Erode and Karur.
|
His bosom - friendship played a major role in inculcating
atheism firmly in the mind of Periyar and in moulding
the latter as a probing rational thinker.
Intimacy of another Tamil Scholar Sage KAIVALYAM had also
enriched the rational intuition of Periyar.
Many higher officials and learned persons like Engineer
P.V. MANICKA NAICKER befriended this Erode Beacon, because
of his progressive views.
|
|
|Unyielding to stiff protest of orthodox
family members, Periyar arranged the remarriage of his
sister's daughter who became a child widow at the age
of 9
||
|

New Delhi. p. 230. . இம்மனநிலை வளரக் காரணமானவை மக்களிடையே இருக்கும் மூடநம்பிக்கையும், அந்த மூடநம்பிக்கைக்குக் காரணமாக இருக்கும் கடவுள் நம்பிக்கையும், கடவுள் பெயரால் உருவான சமயங்களும் தான் என்பதைக் கருத்தில் கொண்டு ஈ. வெ.

இம்மனநிலை வளரக் காரணமானவை மக்களிடையே இருக்கும் மூடநம்பிக்கையும், அந்த மூடநம்பிக்கைக்குக் காரணமாக இருக்கும் கடவுள் நம்பிக்கையும், கடவுள் பெயரால் உருவான சமயங்களும் தான் என்பதைக்

கருத்தில் கொண்டு ஈ. வெ.

New Delhi. p. 230 . Those who believe in God, and those who believe in God, and those who believe in God, and those who believe in God, and those who believe in God, and those who believe in God, and those who believe in God. Take it with me. he.

Those who believe in God, and those who believe in God, and those who believe in God, and those who believe in God, and those who believe in God, and those who believe in God, and those who believe in God.

He is the one who is the greatest, the greatest, the greatest, the greatest.

He was born in a society of the rich, considered to be a good one, and gave him a pleasure for the people in anticipation of things such as sacrifice, judgment, triumph, discouragement, and women's mindfulness.Thakurta, Paranjoy Guha;

Political Ideas in Modern India: Thematic Explorations
In Political Ideas in Modern India, an outstanding group of social and political theorists offer a creative reinterpretation of the ideas and principles that have shaped modern Indian society and state. This volume is the second to be published by SAGE in the ongoing series on the History of Science, Philosophy and Culture in Indian Civilization. It inquires into and reflects upon various important themes in political thought in modern India: rights, freedoms, equality, social justice, constitutional rule, swaraj, swadeshi, satyagraha, class war, socialism, Hindutva, Hind Swaraj, syncretic culture and composite nationalism.
What people are saying - Write a review
For agitation of farmers MPs are responsible
The farmers of India are in agitation and are forcing the government to withdraw Farm Acts. The government is giving them hearing time and again and even our Honourable SC has stayed the operation on these Acts. But the farmers are not withdrawing the agitation. They are still demanding withdrawal of three Acts. But they are not asking their MPs who were representing their areas and were very much present in the Parliament as to why they remained silent when these Bills had been passed. They kept silence. they did not take part in discussion and did not use their will, wisdom and conscience while voting on Bills. The MPs present in the parliament must conduct introspection and must agitate or resign because they failed to represent the people who voted them in and they took oath to serve them. It is a tragedy that farmers are suffering severe cold for such a long time and till date none of the MPs could come out and beg pardon from them for not acting properly while in the parliament when these Bills were in the parliament and were passed without any objection from their side and now only the PM of India is under target. The Bills were passed by the parliament and each member present in the parliament is responsible and answerable to the people of India.
Selected pages
Contents
|xi|
|xxiii|
|1|
|26|
DalitBahujan Discourse in Modern India
|46|
B R Ambedkar and the Troubled Times of Citizenship
|73|
HISTORY LITERATURE AND POLITICAL
|91|
Some Pathways from
|121|
The Gandhian
|221|
Spirituality and Politics in Coomaraswamy Radhakrishnan
|238|
An Alternative Transcultural Ideal
|285|
Secular Liberalism and Relativism
|307|
Social Justice in the Mandal Debate 1990
|326|
Feminist Critique in Contemporary India
|340|
A Look at Communist Interventions in India
|393|
Socialist Discourse in India
|405|

தமிழகத்தின் மிக முக்கியமான இயக்கமாகக் கருதப்படும் திராவிடர் கழகத்தினைத் தோற்றுவித்தவர்.

The great is widely known as E. V. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. A. He is the one who is the greatest, the greatest, the greatest, the greatest. He was born in a society of the rich, considered to be a good one, and gave him a pleasure for the people in anticipation of things such as sacrifice, judgment, triumph, discouragement, and women's mindfulness.Thakurta, Paranjoy Guha;

He is the one who is the greatest, the greatest, the greatest, the greatest.

He was born in a society of the rich, considered to be a good one, and gave him a pleasure for the people in anticipation of things such as sacrifice, judgment, triumph, discouragement, and women's mindfulness.Thakurta, Paranjoy Guha;

Those who are in the midst of God, and who are in the midst of God, and who are in the midst of God, and who are in the midst of God, and who are in the midst of God, and who are in the midst of God, and who are in the midst of God, and who are in the midst of God, and who are in the midst of God.

10 Reasons Why Ambedkar Would Not Get Along Very Well With 'Periyar'
To name a group “Ambedkar Periyar Study Circle” is akin to naming a group “Nehru Jinnah Study Centre”. The politics of Ambedkar and Periyar remain so mutually incompatible.
The recent controversy about a group named “Ambedkar-Periyar Study Circle” being derecognised by the IIT-Madras administration has brought to light the modus-operandi of Leftist groups in academic institutions. One of the ways in which Leftist groups operate is by appropriating the legacy and names of famous icons, even if the stated views of the icons were diametrically opposite to the views held by the Left.
In the case of the Ambedkar Periyar Study Circle we observe a similar practise: that of bringing together the names of two icons with totally opposite views. Admittedly this may project an image of a ‘consolidated’ sub-altern platform, Ambedkar representing the Dalit faction and Periyar’s name standing in for Tamil/Dravidian nationalism. But little do the organisers realize how comical this comes across as. The politics of Ambedkar and Periyar remain so mutually incompatible. To name a group “Ambedkar Periyar Study Circle” is akin to naming a group “Nehru Jinnah Study Centre”. Here are two reasons why an ‘Ambedkar-Periyar’ joint platform is not going anywhere:
1. Ambedkar Didn’t Buy Into The Aryan-Dravidian Divide
E.V.Ramasamy fondly addressed as ‘Periyar’ by his followers was a racist. He believed in racial theories, especially in the Aryan race theory(ies). He promoted racial stereotypes.
On the other hand, Dr.Ambedkar was the quintessential humanist. He studied the so-called Aryan race theory and racial interpretation of Indian society and rejected it.
For example in his ‘Who were the Shudras’, Dr.Ambedkar called the theory of Aryan invasion as well as the idea of Aryan race ‘an invention’. In his work on ‘Untouchables’ he underscored the point that race had nothing to do with the social dynamics in India:
“If anthropometry is a science which can be depended upon to determine the race of a people…(then its) measurements establish that the Brahmins and the Untouchables belong to the same race. From this it follows that if the Brahmins are Aryans the Untouchables are also Aryans. If the Brahmins are Dravidians, the Untouchables are also Dravidians….“
E.V.Ramasamy had this to say on the same subject: “We Tamilians were the rulers of this land and we lost our prestige, ruling power and valour to a group of nomads who came here with their cattle…We would come out of this slavery only when we shed away the feeling that we are Hindus and that we are Indians.”
2. Ambedkar Didn’t Like Monotheism
E.V.Ramasamy was a pro-monotheistic in the garb of an atheist. He stated : “I am not asking you not to worship God but to worship one God like the way Christians and Muslims do.”(Viduthalai, 04-06-1959) To EVR colonial imperialism was the ultimate sign of a religion’s superiority.
On the other hand Dr.Ambedkar rejected as shaky foundation for democracy the idea of universal fatherhood of God and instead considered the Hindu concept of Brahman as the surest and most suitable basis for democracy:
“To support Democracy because we are all children of God is a very weak foundation for Democracy to rest on. That is why Democracy is so shaky wherever it made to rest on such a foundation. But to recognize and realize that you and I are parts of the same cosmic principle leaves room for no other theory of associated life except democracy. It does not merely preach Democracy. It makes democracy an obligation of one and all.
–
Western students of Democracy have spread the belief that Democracy has stemmed either from Christianity or from Plato and that there is no other source of inspiration for democracy. If they had known that India too had developed the doctrine of Brahmaism which furnishes a better foundation for Democracy they would not have been so dogmatic. India too must be admitted to have a contribution towards a theoretical foundation for Democracy.“
3. E.V. Ramasamy Was No Democrat. Ambedkar Was.
E.V.Ramasamy was totally against democracy. He considered democracy to be the root cause of all the problems faced by the society and considered it as an evil manipulation of Brahmins. E.V.R in an editorial dated 8-2-1931 stated that, “in a nation with different languages, religions, and castes with low literacy democracy cannot in any way bring any progress.”
On the other hand Dr.Ambedkar strongly supported universal suffrage and thought ‘the exercise of vote was itself an education’. Dr.Ambedkar famously stated that “Social democracy means a way of life, which recognises liberty, equality and fraternity as the principle of life.”
4. E.V. Ramasamy Was Anti-Indian. Ambedkar Deeply Believed In India’s Cultural Unity
E.V.R was basically anti-Indian. He never considered India as a unified entity. He was for linguistic and racial balkanisation of India. Dr.Ambekdar was deeply convinced of the basic cultural unity of India and the need for the political unification of India based on that spiritual-cultural basis. Dr.Ambedkar definitively rejected the linguistic basis of the nation-state.
Even while arguing for linguistic states Dr.Ambedkar stated:
“The formula one language, one State means that all people speaking one language should be brought under one Government irrespective of area, population and dissimilarity of conditions among the people speaking the language. This is the idea that underlies the agitation for a united Maharashtra with Bombay. This is an absurd formula and has no precedent for it. It must be abandoned. A people speaking one language may be cut up into many States as is done in other parts of the world.”
And further cautioned about linguistic feelings balkanizing Hindus:
“I advocated partition because I felt that it was only by partition that Hindus would not only be independent but free. … When the partition took place I felt that God was willing to lift his curse and let India be one, great and prosperous. But I fear that the curse may fall again. For I find that those who are advocating linguistic States have at heart the ideal of making the regional language their official language.“
5. Ambedkar Was Pro-Sanskrit
E.V.R had a visceral hatred for everything he associated with Brahmins including Sanskrit. He declared:
“Aryans were nomads in different places and picked up different dialects. And what they call today their Sanskrit language is actually a combination of these dialects and languages spoken at different places in different ages. The Sanskrit language has nothing noble in it and the Brahmins spoke high about Sanskrit only to make themselves superior and to humiliate other languages.” (From the collection “The Great Falsehood”, Viduthalai, 31-July-2014).
On the other hand Dr.Ambedkar wanted Sanskrit to be the national language of India. (Report of the Sanskrit Commission, 1956-1957, p.200) He observed:
“Sanskrit is the golden treasure of epics, the cradle of grammar, politics and philosophy and the home of logic, dramas and criticism.” (Keer, p.19)
6. Dr.Ambedkar Was Sympathetic To The Jews
E.V.R promoted racial hatred against Brahmins and explicitly drew a comparison with the Jews. He justified both the anti-Semitic hatred for Jews and desired a similar hatred for Brahmins. Here is the sample of typical EVR rhetoric against Brahmins:
“That Jews do not have a separate nation and hence no patriotism on their own is a fact that resonated with Brahmins who do not have a separate nation of their own. Is this not a similarity? Jews being obsessed only with themselves cajole those in power and indulge in cunning manipulations to hurt and suck others for their own living. Does not this resonate with Brahmins who with no responsibility cajole those in power and try to dominate others.“
Dr.Ambedkar, on the other hand, was sympathetic to the Jews. He supported Israel and never showed any hatred towards Brahmins. Far from that his respect for humanists cut across such caste and creed lines so much so that when he started the Siddharth College, Bombay, – the first college established by Peoples Education Society, he requested Professor Ashwathamacharya Balacharya Gajendragadkar to become the first principal. Gakedragadkar who was then in Elphinstone College, Bombay, took early retirement and accepted the offer.
How far removed is the catholicity of Dr.Ambedkar from the racist hatred promoted by EVR which could create a mindset that screamed ‘If you see a snake and a Brahmin beat the Brahmin first for snake has venom only in its fangs but Brahmin has venom all over his body.”
7. Dr.Ambedkar Would Never Compromise On The Safety Of Indian People
He worked for the creation of Mahar regiment that played a crucial role in rescuing Hindu-Sikh refugees from West Pakistan. Dr.Ambedkar also strongly advocated the rescue of Hindus and Buddhists stranded in East Pakistan. Dr.Ambedkar saw caste as politically fragmenting Hindus and worried that it would render them weak and vulnerable in the independent India. In the words of Dr.Ambedkar:
“More important than the question of defending swaraj is the question of defending Hindus under the Swaraj. In my opinion, only when the Hindu society becomes a casteless society that it can hope to have strength enough to defend itself. Without such internal strength, Swaraj for Hindus may turn out to be only a step towards slavery.“
Such a vision cannot be seen in EVR whose ‘social action’ was limited to racist rhetoric and seldom anything more.
8. Ambedkar’s Reform Could Draw Inspiration From Upanishads
Even while calling for the destruction of Smrithi and Sruthi based religion Dr.Ambedkar also specifically stated that Hindus should adapt their religion to modern situation transforming it into a religion of liberty, equality and fraternity based on the principles present in Upanishads. He always considered these important values as having Indic rather than European roots.
Thus in his ‘Annihilation of Caste’, Dr.Ambedkar stated: “… for such religious principles as will be in consonance with Liberty, Equality and Fraternity, it may not be necessary for you to borrow from foreign sources, and that you could draw for such principles on the Upanishads.” Later in his ‘Riddles‘ he elaborated how the Mahavakyas can form the spiritual basis for social democracy.
Again such an in-depth analysis and rootedness is conspicuously wanting in E.V.R.
9. Ambedkar Did Not Indulge In Doublespeak
Dr.Ambedkar cared for humanity and when a crime against humanity happened he condemned it. For example he never whitewashed the Moplah massacre of Hindus by Muslims. He minced no words nor sought or invent like modern day Marxists any any excuses for the fundamentalist killers. This is how he describes the riots:
“The Hindus were visited by a dire fate at the hands of the Moplas. Massacres, forcible conversions, desecration of temples, foul outrages upon women, such as ripping open pregnant women, pillage, arson and destruction—in short, all the accompaniments of brutal and unrestrained barbarism, were perpetrated freely by the Moplas upon the Hindus until such time as troops could be hurried to the task of restoring order through a difficult and extensive tract of the country. This was not a Hindu-Moslem riot. This was just a Bartholomew. The number of Hindus who were killed, wounded or converted, is not known. But the number must have been enormous.”
Given the fact that the majority of those killed could be labelled ‘upper caste’ Hindus, Dr.Ambedkar could have easily ‘justified’ the riots like the modern day Leftists. But he chose to do otherwise.
Now let us compare a similar incident in the life of EVR. During the DMK regime, 44 Dalits were massacred at Keezhvenmani – a village in Tamil Nadu. They were burnt to death by non-Brahmin ‘Dravidian’ upper castes. EVR never condemned the massacre of Dalits by non-Brahmin caste ‘Dravidians’ and in a display of unrestricted perversion condemned those who organized the Dalits to fight for the higher wages.
10. E.V. Ramasamy Wasn’t All Pro-Dalit
E.V.Ramasamy nurtured a deep hatred for Dalits which often came out in statements which would make any civilized human being slightly cringe. He attributed the rise in prices of clothing to the fact that Dalit women had started wearing jackets. He wanted higher education institutions to be closed so that cheap labour would be available. Such thoughts could not even occur to Dr.Ambedkar.
An Appeal...
Dear Reader,
As you are no doubt aware, Swarajya is a media product that is directly dependent on support from its readers in the form of subscriptions. We do not have the muscle and backing of a large media conglomerate nor are we playing for the large advertisement sweep-stake.
Our business model is you and your subscription. And in challenging times like these, we need your support now more than ever.
We deliver over 10 - 15 high quality articles with expert insights and views. From 7AM in the morning to 10PM late night we operate to ensure you, the reader, get to see what is just right.
Becoming a Patron or a subscriber for as little as Rs 1200/year is the best way you can support our efforts.

They are the people of the world, the people of the world, the people of the world, the people of the world, the people of the world, the people of the world.

I. I. I. I. I. I.

NEW DELHI: Soon after the Lenin statue was bulldozed in Tripura after the Bharatiya Janata Party (BJP) won the state elections, another statue was vandalised in Tamil Nadu by BJP workers, that of E.V. Ramasamy Periyar. The vandalism was apparently provoked by BJP leader H. Raja's Facebook post that said Periyar was next after Lenin. However, Raja later deleted his post and even regretted publishing it.
It seems no political party can afford to openly oppose or criticise Periyar in Tamil Nadu. That's because Periyar began the Dravidian movement that produced DMK, AIDMK and MDMK. Vandalism of the statue of Periyar— a radical Dravida pride activist who also launched movements against caste oppression— could come at a huge political cost.
However, ironically, Periyar had himself started protests that involved burning and breaking of idols of Hindu gods.
Below is a brief introduction to Periyar and his politics:
Who was Periyar?
Erode Venkata Ramasamy Periyar was born in 1879 in what was then called the Madras Presidency to a Kannada businessman and later joined his father's business. He joined the Congress party but left it after he found it to be dominated by Brahmins. Much later, he started his own Dravidar Kazhagam party, which is considered the inspiration of all political parties launched later on the plank of Tamil pride.
What was his politics?
Periyar's thought, philosophy and action revolved around his opposition to Brahminism. He said Brahmins had dominated all other castes through their religious principles and practices. He propounded rationalism and criticised the Hindu religion as superstitious.
However, he believed in the ideas of Tamil saint Thiruvalluvar and hence held faith in the idea of a single, formless God. He found conversion to Islam and Christianity as a way for the lower castes to escape Brahmin oppression as he thought both these religions created better societies than Hinduism. Periyar was also against Mahatma Gandhi because he saw Gandhi not totally rejecting Brahminical ideas and practices.
Periyar's movements
Periyar came to be known widely as a leader of the lower castes after he led a movement in 1924 that demanded entry of Dalits in temples in Kerala. He is known the most for his Self-respect Movement that aimed at generating pride in lower castes. His campaign against imposition of Hindi in Tamil Nadu is the origin of all anti-Hindi movements later in south India. He found Hindi a tool of Brahminical domination of Tamils. His most controversial movement was protests against Hindu idols. The movement involved breaking or burning of idols of Hindu gods or garlanding them with shoes.
Why is Periyar such a big issue today?
Even though many Dalits find Periyar to be a representative of non-Brahmin upper castes, he has been a big anti-caste icon in India. More than that, his importance is due to his centrality to the Tamil pride movement. Today, no political party can hope to succeed in Tamil Nadu politics if it does not swear by Periyar. Even the BJP, which can hope to achieve little in Tamil Nadu politics on its own, cannot afford to be seen opposing Periyar. Perhaps that's by BJP leader Raja regretted his Facebook post against Periyar.
It seems no political party can afford to openly oppose or criticise Periyar in Tamil Nadu. That's because Periyar began the Dravidian movement that produced DMK, AIDMK and MDMK. Vandalism of the statue of Periyar— a radical Dravida pride activist who also launched movements against caste oppression— could come at a huge political cost.
However, ironically, Periyar had himself started protests that involved burning and breaking of idols of Hindu gods.
Below is a brief introduction to Periyar and his politics:
Who was Periyar?
Erode Venkata Ramasamy Periyar was born in 1879 in what was then called the Madras Presidency to a Kannada businessman and later joined his father's business. He joined the Congress party but left it after he found it to be dominated by Brahmins. Much later, he started his own Dravidar Kazhagam party, which is considered the inspiration of all political parties launched later on the plank of Tamil pride.
What was his politics?
Periyar's thought, philosophy and action revolved around his opposition to Brahminism. He said Brahmins had dominated all other castes through their religious principles and practices. He propounded rationalism and criticised the Hindu religion as superstitious.
However, he believed in the ideas of Tamil saint Thiruvalluvar and hence held faith in the idea of a single, formless God. He found conversion to Islam and Christianity as a way for the lower castes to escape Brahmin oppression as he thought both these religions created better societies than Hinduism. Periyar was also against Mahatma Gandhi because he saw Gandhi not totally rejecting Brahminical ideas and practices.
Periyar's movements
Periyar came to be known widely as a leader of the lower castes after he led a movement in 1924 that demanded entry of Dalits in temples in Kerala. He is known the most for his Self-respect Movement that aimed at generating pride in lower castes. His campaign against imposition of Hindi in Tamil Nadu is the origin of all anti-Hindi movements later in south India. He found Hindi a tool of Brahminical domination of Tamils. His most controversial movement was protests against Hindu idols. The movement involved breaking or burning of idols of Hindu gods or garlanding them with shoes.
Why is Periyar such a big issue today?
Even though many Dalits find Periyar to be a representative of non-Brahmin upper castes, he has been a big anti-caste icon in India. More than that, his importance is due to his centrality to the Tamil pride movement. Today, no political party can hope to succeed in Tamil Nadu politics if it does not swear by Periyar. Even the BJP, which can hope to achieve little in Tamil Nadu politics on its own, cannot afford to be seen opposing Periyar. Perhaps that's by BJP leader Raja regretted his Facebook post against Periyar.
(Catch all the Business News, Breaking News Events and Latest News Updates on The Economic Times.)...more
Download The Economic Times News App to get Daily Market Updates & Live Business News.
ETPrime stories of the day

இவருடைய பகுத்தறிவு, சுயமரியாதைக் கொள்கைகள் தமிழ்நாட்டின் சமூகப் பரப்பிலும், தமிழக அரசியலிலும் பல தாக்கங்களை ஏற்படுத்தியவை. இவர் ஈ.வெ.ரா, ஈ.வெ.

இவருடைய பகுத்தறிவு, சுயமரியாதைக் கொள்கைகள் தமிழ்நாட்டின் சமூகப் பரப்பிலும், தமிழக அரசியலிலும் பல தாக்கங்களை ஏற்படுத்தியவை. இவர்

ஈ.வெ.ரா, ஈ.வெ.

They are the people of the world, the people of the world, the people of the world, the people of the world, the people of the world, the people of the world. I. I. I. I. I. I.

They are the people of the world, the people of the world, the people of the world, the people of the world, the people of the world, the people of the world.

54 is.

முன்னுதாரணமாக

Question: what followed the name of the sabbath

54 is.

Question: what is the name of the Sabbath

54 is.

His name followed the Sabbath , and the name of the Sabbath followed the name of the Sabbath , and the name of the Sabbath followed the name of the Sabbath , and the name of the Sabbath followed the name of the Sabbath , and the name of the Sabbath followed the name of the Sabbath and the name of the Sabbath .

54. தன் பெயரின் பின்வரும் சாதிப்பெயரை நீக்கி, அனைவரின் பெயருக்குப் பின்னால் வரும் சாதிப் பெயரை நீக்க முன்னுதாரணமாக விளங்கினார். இராமசாமி மூன்று திராவிட மொழிகளான தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம்

தன் பெயரின் பின்வரும் சாதிப்பெயரை நீக்கி, அனைவரின் பெயருக்குப் பின்னால் வரும் சாதிப் பெயரை நீக்க முன்னுதாரணமாக விளங்கினார். இராமசாமி மூன்று திராவிட மொழிகளான தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம்

54 is. His name followed the Sabbath, and the name of the Sabbath followed the name of the Sabbath, and the name of the Sabbath followed the name of the Sabbath, and the name of the Sabbath followed the name of the Sabbath, and the name of the Sabbath followed the name of the Sabbath and the name of the Sabbath.

In 1922 he was chosen to be the chief of the kingdom of the kingdom of the kingdom of the kingdom of the kingdom of the kingdom.

Fuzzy and Neutrosophic Analysis of Periyar's Views on Untouchability
For the first time, the social problem of untouchability, which is peculiar to India, is being studied mathematically.We have used Fuzzy Cognitive Maps and Neutrosophic Cognitive Maps to analyze the views of the revolutionary Periyar E. V. Ramasamy (17.09.1879 24.12.1973) who relentlessly worked for more than five decades to secure the rights of the oppressed people who were considered untouchables. This thought-provoking book will be of great interest to human rights activists, socio-scientists, historians, and above all, mathematicians.From UNESCO citation: Periyar, The Prophet of the New Age, The Socrates of South East Asia, Father of the Social reform Movement and Arch Enemy of Ignorance, Superstition, Meaningless Customs and Baseless Manners.
What people are saying - Write a review
We haven't found any reviews in the usual places.
Other editions - View all
References to this book
All Book Search results »

1922 இல் இராமசாமி சென்னை இராசதானியின் (மதராஸ் இராஜதானி) காங்கிரஸ் கட்சித் தலைவராகத் (தற்பொழுது -தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கட்சித் தலைவர் என்று பெயர்) தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

அதன் பின்னர் திருப்பூரில் நடைபெற்ற கூட்டத்தில் அரசுப் பணிகளிலும், கல்வியிலும் இடஒதுக்கீட்டை அமல்படுத்த வேண்டும் என்ற கோரிக்கையைக், காங்கிரஸ் கட்சி ஆங்கில அரசுக்கு வலியுறுத்த வேண்டும் என்பதை மிகத்தீவிரமாக முன்னிறுத்தினார்.

In 1922 he was chosen to be the chief of the kingdom of the kingdom of the kingdom of the kingdom of the kingdom of the kingdom. In the aftermath of the meeting, the government’s commitment, in the field of public affairs and in the field of public affairs and in the field of public affairs and in the field of public affairs and in the field of public affairs and in the field of public affairs and in the field of public affairs and in the field of public affairs and in the field of public affairs and in the field of public affairs and in the field of public affairs and in the field of public affairs and in the field of public affairs.

In 1922 he was chosen to be the chief of the kingdom of the kingdom of the kingdom of the kingdom of the kingdom of the kingdom.

Both of them were arrested and arrested.

Re-reading Periyar
By Ravikumar
02 March, 2006
Seminar
If one was asked, ‘Who invented the test tube baby?’ it is likely that a western scientist will be credited. But a Tamilian would contradict you, claiming that it was actually Periyar who was responsible for this scientific miracle. In the same vein if you asked him who introduced modernity to Tamil culture, he would once again name Periyar. There are many such appelations attached to him, the main one being the saviour of the Untouchables. This may explain the widespread culture of Periyar worship in Tamilnadu, notwithstanding the fact that he himself protested against all forms of idol worship. But instead of debating whether we should accept ‘their god’ as ‘our god’, the question is whether Periyar deserves to be regarded as the saviour of the untouchables?
The Hindus organised a meeting in Mumbai on 30 September 1932, (i.e., a week after the signing of the Poona Pact), to form an All-India Anti-Untouchability League. Since Gandhi, who planned it, did not like the name, it was changed it to ‘Servants of Untouchables Society’. It was on this occasion that the Hindus joined together to fight against untouchability. There were eight members on the board. Ambedkar, M.C.Rajah and Rettamalai Srinivasan were included as representatives of the untouchables. All three subsequently withdrew from the board. Gandhi then renamed it as Harijan Seva Sangh.
In his book, What Congress and Gandhi Have Done to the Untouchables, Ambedkar explains the circumstances which led to his joining this forum: ‘After the Poona Pact, I proceeded in a spirit of forget and forgive. I accepted the bona fides of Mr. Gandhi as I was asked to do by many of his friends. It was in that spirit that I accepted a place on the Central Board of the Sangh and was looking forward to play my part in its activities’ (133). He added that he had wanted to discuss the programme of the Sangh with Gandhi but could not do so as he had to leave for London to participate in the Third Round Table Conference. However, he did write a detailed letter to A.V. Thakkar, Secretary of the Sangh, giving concrete proposals regarding the services to be rendered by the Sangh.
Ambedkar understood that Hindus approach the issue of untouchability in two ways. First, most Hindus believe that ‘the individual belonging to the Depressed Classes is bound up with his personal conduct.’ Second, they believe that ‘the fate of the individual is governed by his environment and circumstances.’ Accepting the second view as comparatively sound, Ambedkar felt that the League should not dissipate its energy fostering private virtue, but should concentrate on a programme ‘that will effect a change in the social environment of the Depressed Classes’ (135).
The programme drafted by Ambedkar had four components: (i) a campaign to secure civil rights; (ii) equality of opportunity; (iii) social intercourse; and (iv) agency to be employed. Let us examine the significance of these proposals in detail.
The campaign to secure civil rights: This all-India campaign should aim to ‘secure to the Depressed Classes the enjoyment of their civic rights such as taking water from the village wells, entry in village schools, admission to village chawdi, use of public conveyance, etc.’ This programme, he wrote, ‘will bring out a social revolution in the Hindu society, without which it will never be possible for the Depressed Classes to get equal social status’ (Ambedkar, vol. 9, p. 135). Such a social revolution would inevitably result in the breaking of heads and in criminal prosecutions by one side or the other. In this struggle, ‘the Depressed Classes will suffer badly because the police and the magistracy will always be against them. The moment the caste Hindus see the Depressed Classes trying to reach equal social status with them, they will announce complete boycott of the Depressed Classes’ (135).
The League should have an army of workers in the rural parts of the country to encourage the Depressed Classes to fight for their rights and help them with legal proceedings arising from these battles. This programme would involve ‘disturbance and even bloodshed,’ he said. The salvation of the Depressed Classes will come only when the caste Hindu is made to think and forced to feel that he must alter his ways. ‘For that you must create a crisis by direct action against his customary code of conduct. The crisis will compel him to think and once he begins to think he will be more ready to change than he is otherwise likely to’ (136).
Equality of opportunity: The reason for the misery and poverty of the Depressed Classes is due to the ‘absence of equality of opportunity which is in turn due to untouchability’ (137). He explained that they could not enter the economic sphere or involve themselves in trade as no Hindu would buy from them. Their situation is similar to that of the Blacks who were the last to be employed in the days of prosperity and the first to be sacked in times of adversity. In addition, untouchables were confined to the lowest paid departments irrespective of their efficiency. ‘Even in the low paid departments he cannot rise to the highest rung of the ladder’ (137). They could not earn like the caste Hindu employees because of social discrimination.
Ambedkar said that the Anti-Untouchability League must create public opinion against this injustice and immediate set up working groups to deal with cases of inequality. ‘Much can be done by private firms and companies managed by Hindus by employing them in their offices in various grades and occupations suited to the capacities of the applicants’ (138).
Social intercourse: The League was encouraged to take steps to annihilate the nausea felt by caste Hindus towards untouchables. Ambedkar felt that the admission of the Depressed Classes into the houses of caste Hindus either as guests or servants would help achieve this. He wondered, however, whether those who were on friendly terms with untouchables on normal occasions would come to their rescue in times of distress. ‘The Depressed Classes will never be satisfied of the bonafides of these caste Hindu sympathisers until it is proved that they are prepared to go to the same length of fighting against their own kith and kin’ (138), if necessary like the Whites of North America did against the Whites of the South for the emancipation of the Negro.
Agency to be employed: The League was to employ a large army of workers to carry out this programme. Persons belonging to the Depressed Classes were to be appointed, who alone ‘will regard the work as love’s labour’ (139).
But the Anti-Untouchability League did not pay any attention to these proposals; they did not even acknowledge his letter. History records the way the Congress used the ‘Harijan Seva Sangh’ to kill the movement of untouchables after the withdrawal of the three representatives from the League.
These proposals put forth by Ambedkar applied to all non-dalit organisations which claimed to work for the uplift of untouchables. Hence, Periyar’s Dravidian movement and its activities must also be judged in this light. Let us review his activities in relation to each of these proposals.
Campaign for civil rights of the untouchables: It is necessary to understand that Periyar’s movement was not started for the uplift of the untouchables. When non-brahmin leaders in the Congress party ventured to create an association in Madras challenging the Justice Party in 1917, Periyar supported the move by sending a telegraphic money order for Rs 1000. In turn he was selected as a vice-president of the association. Later, Rajaji persuaded him to join the Congress in 1920. Periyar stood by Gandhi who entered Indian politics in 1919 and captured the Congress. He remained a sincere Congressman until his resignation from the party in 1925.
Gandhi involved himself with many causes on his entry into politics, but he never touched the issue of untouchability. The problem of untouchability gained attention only in the 1930s, during the First Round Table Conference. Many leaders acknowledged the validity of the claims made by untouchables, who demanded social security on par with other minorities and did not want to be clubbed with the Hindus. It was only when untouchability became an unavoidable question that Gandhi moved on the issue. His objective was achieved by the Poona Pact in 1932.
Periyar, who headed several of Gandhi’s protests, resigned from the Congress before Gandhi took up the issue of ineducability. During the tumultuous time of the Poona Pact, he was travelling in Europe. He neither organized any protests for the civil rights of the untouchables, nor did he participate in protests organized by them. He only made public speeches. Moreover, he spoke about untouchability mostly at conferences that were organised by untouchables.
Periyar spoke against the leaders of this community, criticising them for demanding reservation in jobs, education and politics: ‘You are roaming around asking for more wages, a ministership, jobs, education. Are these sensible demands or honourable?’ He described untouchability as the worst kind of atrocity in the world. He stated that no one had done any useful work to annihilate the practice and everybody was fooling the people by simply talking about it. Unfortunately, he too never crossed that boundary.
The only thing that Periyar did was to offer advice to the victims of untouchability. He did not create a crisis among caste Hindus by direct action that opposed their attitude, as suggested by Ambedkar. Periyar’s followers cite his Vaikkom movement. First of all, it is important to note that the Vaikkom movement was not conducted in connection with untouchables. Let us look at what Periyar said about it:
‘The Vaikkom movement was sparked by a small incident. Our lawyer friend, Madhavan., B.A., B.L., went there to appear for a case. The court campus was part of the Rajah’s palace. The "pandal" made for the Rajah’s birthday celebrations covered the court campus too. Madhavan had to enter the court. The Rajah’s birthday prayers began. Since the lawyer belonged to the Eezhava community, he was prevented from entering the court …. Castes like Eezhavas, Asaris, Vaniyars, weavers were not supposed to walk on that road.’
The leaders of the humiliated Eezhava community decided to fight against this condition. Nineteen leaders, including lawyer Madhavan, barrister Kesava Menon, P.K. Madhavan and George Joseph participated in the agitation. All of them were arrested and as president of the Tamil Nadu Congress, Periyar was asked to continue the satyagraha by the Congress of Travancore. The agitation looked more like a social event than a political one. This was the background to the agitation. Periyar was given a grand welcome; the police commissioner himself came to receive him. If we compare it with the agitation led by Ambedkar at Chawdar tank in Mahad, only then will we understand which one created a crisis among caste Hindus.
In March 1927, a conference of untouchables was held at Mahad in which more than 2500 people participated. At the end of the conference the participants led by Ambedkar went to the Chawdar tank for water. ‘The Hindu inhabitants of the town saw the scene. They were taken by storm. They stood aghast witnessing this scene which they had never seen before. For the moment they seemed to be stunned and paralyzed. The procession in form of fours marched past and went to the Chawdar tank, and the untouchables for the first time drank the water. Soon the Hindus, realizing what had happened, went into frenzy and committed all sorts of atrocities upon the untouchables who had dared to pollute the water’ (Ambedkar, vol. 5, p. 250).
It is apt here to remember what Dhananjay Keer had to say about it: ‘The offended orthodox Hindus sharpened the claws of the social boycott. Confirmed zealots and purblind bigots from the orthodox and reactionary camp forbade the Untouchables to take their rounds in the villages and dislodged them from their lands. They refused to sell them corn and picked quarrels with them under this or that pretext, and prosecuted and jailed quite a number of them’ (Keer, p. 78).
Periyar describes the scene in Vaikkom: ‘Everyday 200-300 activists had food in the big pandal. Heaps of coconuts and other vegetables were stored. The cooking was done as in a marriage hall.’ This helps us understand the ‘seriousness’ of his protest for we are forced to ask what kind of relationship the Nadars in Tamil Nadu, who are the equivalent of Eezhavas, maintained with Dalits.
Let us now look at S. Gurusamy’s piece in Kudiarasu, the official organ of Periyar’s movement, condemning Gandhi’s fast against the proposal that untouchables should have a separate electorate. The article was titled, ‘Gandhi’s Suicide’ (quoted in S.V. Rajadurai and V. Geetha, p. 186). Gurusamy writes: ‘Near Devakottai Nadars and Maravars of your great Hindu religion are beating up Adi-Dravidars, attacking women for covering their breasts and setting fire to huts. Don’t you preach to them the greatness of your Hinduism?’
The Nadars, who were once treated as untouchable, (even as unseeable) have been involved in violence against untouchables in Tamil Nadu. But the devotees of Periyar hide this truth and instead claim that he fought for the untouchables in Vaikkom.
Periyar never did anything for the untouchables with as much commitment as he worked to promote khadi in every nook and corner of Tamil Nadu or to cut 500 coconut trees from his land as part of the agitation against toddy drinking. When he spoke about the problems of untouchables, he equated those with problems faced by non-brahmins. Since he viewed the problem of untouchability as equivalent to the treatment of sudras by brahmins, he could say: ‘There is no difference between ourselves and you in terms of our philosophy of social life.’ This same is the problem in temples too, he said, adding that the term ‘Sudra’ is more humiliating than the word ‘Pallar’ or ‘Parayar’. By saying this, he usurped from the untouchables even the position of victims. Instead of rising against the atrocities of caste Hindus, he took steps only to pacify them.
Around the time Gurusamy wrote in Kudiarasu about Adi-Dravidas being beaten by Nadars and Maravars, Periyar justified their actions: ‘I am agitated to hear about the atrocities done to Adi-Dravidars by other castes. But, when I think of their actions, I also understand that they are not responsible for what they have done. They are doing this because of the faith they have in their religion; because of the idea of karma and fate, that is all.’ He even accused the untouchables, who rose against such atrocities, saying: ‘You think only at that moment – as great injustices and do not reflect on why it happens, what is the reason behind this, and what we can do to purge it. You are not ready to listen to those who take steps and join with them in their action.’
Did he ever conduct a protest opposing the caste Hindus? Did he ever provide any help to the untouchables? Or did he at least create a crisis in the attitude of caste Hindus? ‘No’ is the only answer to all these questions that anyone who has a conscience will give.
Equality of Opportunity: Until today untouchables have not got equal opportunities in any social sphere. But Periyar kept on insisting that they already had sufficient reservation. The hostility was explicit in his campaign against the Constitution as well as on other occasions.
Periyar described the Constitution as written by brahmins to suit their own interest and to enjoy all kinds of privileges. Commenting on the constitutional safeguards provided to the untouchables, he said: ‘Dr. Ambedkar fought for his Adi-Dravida (untouchable) community. They told him, "You can ask whatever you want. We will oblige. But don’t talk about others." Accordingly, Ambedkar sought solutions for his community alone. So they drafted the Constitution giving due reservation to the untouchables. They have given placements to Adi-Dravidas as demanded by Ambedkar. At least he got that much. Will anyone demand like that for our community? No. While giving this much reservation for Adi-Dravidas, they say that our demand for reservation is not justifiable.’ Do we need to quote any further to determine whether Periyar felt happy or sad over the rights secured by the untouchables?
On another occasion he says: ‘If Muslims and Scheduled Castes get reservation, leaving the rest to be occupied by the Brahmins, then who will ultimately get affected? What will happen to you, the non-brahmin Tamils, the Dravidians, other than the Muslims and Christians? What will happen to your future?’
In the reservation policy that existed between 1927 and 1947, 14% untouchables got only 8.33% reservation. That too was not exclusively for the untouchables. It fell under the category ‘Others’, which was largely occupied by Parsis, Jains and some other caste Hindus. It was obvious that the above mentioned sections had greater opportunity of education than the untouchables. The British government also knowingly allowed that.
The untouchables were not only deprived of their rights in jobs, but deprived of their place of survival by caste Hindus. Mullaly, who served as the sub-collector of Chingleput in 1889 was deeply disturbed by the fact that the untouchables did not even have a proper place to reside.
After his visit to a street of the untouchables in Tirukkazhukkundram, he identified that the untouchable settlement ‘covered only 3.46 acres but had 34 houses in which 65 families lived.’ The total population living in that area was 333 individuals, an average of 10 persons per house: ‘To form a proper conception, it must be remembered that each house consists of only one room, 12 by 8 feet.’ In his diary entry for 7 July 1888, Mullaly described the situation in Palar village: ‘I find that most of the paracheri (paraiyar cheri or paraiyar living area) lands are entered in the names of the Mudaliars (vellala Mirasidars) and that they threaten to evict them (the paraiyars) if they don’t work gratis or very cheaply for them’ (Irschick, p. 171-172).
The non-brahmins who were described as ‘equivalent to the untouchables in social life’ by Periyar, never allowed the untouchables to better their lot. They treated them inhumanely. This historical truth continues even today. Periyar led many agitations demanding equality of opportunity. But it was only for those castes described as non-brahmins and not for the untouchables. Even when he talked about reservation on 25 April 1940, he classified government employees in two categories – brahmin and non-brahmins.
Social Intercourse: Before considering Periyar’s role in this regard, let us look at his memories of childhood. In the annual issue of Navamani 1937, he says, ‘When I was six years old, I was sent to a Tinnai school. It was located a little away from Erode town. (Now, it has become the centre of town). It was surrounded by the houses of Chettiars (a trading community). We could always hear the sound of the oil press, mat and basket makers were busy doing their jobs on the roadside. Some Muslim huts were also there. So, those living around the school either belonged to Chetty, Christian or Muslim communities.
‘In those days people belonging to higher castes would not take food in their houses. So when I went to school, I was also given similar instructions: "They belong to the lower castes. Don’t drink water from their houses. If you want, drink it from your teacher’s house." Later, when I saw people in the teachers house contemptuously washing the glass that I had used, I began drinking water and sometimes also I have eaten snacks on festive occasions from the houses of Chettiars and Christians.’ ‘I have eaten from the houses of Muslims too,’ Periyar recalls with revolutionary fervour.
He continues: ‘I was later prevented from continuing my education for being involved in these unpardonable crimes.’ His legs were tied. ‘Once both my legs and my shoulders were put in stocks for more than 15 days. I still used to go out to play with them’ (Sami. Chidambaranar, pp. 29-32). Is it possible that in a household where Periyar was put in stocks for drinking water, untouchables would be admitted? Is it because of this that Periyar never gave a responsible position to an untouchable in any of his institutions? This continues even today. No untouchable is given a respectable position in the Dravidian parties.
Even those who argue that Periyar worked for the untouchables only cite the participation of untouchables at the lowest level. They cannot provide evidence of anyone holding a higher position. They repeatedly refer to a few of his actions as ‘revolutionary’, like Periyar’s meetings with Ambedkar, the publication of the Tamil translation of Ambedkar’s Annihilation of Caste and the intercaste marriage conducted by him between Annapoorani Ammal, an untouchable woman, and a non-brahmin.
Neither Periyar and nor those in his movements were ever involved in an agitation against their kith and kin over the question of mixing with untouchables as proposed by Ambedkar. Untouchables serving food in Justice Party meetings, and eating in an untouchable’s house were claimed as achievements of the Dravidian movement in the 22 April 1947 issue of its journal, Viduthalai. Nowhere do they record a meeting led by an untouchable. Perhaps they felt that an untouchable was fit only for serving food.
Agency to be Employed: Periyar’s movement did have an agency. But its aim was not the one mentioned by Ambedkar. Of course, untouchables participated in his movement. But their function was to invite Periyar and arrange meetings. Even those movements of untouchables that hail Periyar did no more than arrange meetings for him. He came to those gatherings and gave advice. This shows that Periyar and his movement learnt little from the proposals made by Ambedkar. Yet the argument that Periyar did a great deal for the uplift of untouchables is deeply rooted in Tamil Nadu.
Gandhi had to resort to numerous gimmicks to cheat the untouchables. The only plausible reason for this is that he had to face the great power called Ambedkar. But, unlike Gandhi, Periyar cheated them easily. Periyar appropriated the sphere of protest set up by Pandit Iyothee Thass and Rettamalai Srinivasan without even acknowledging them. Had Ambedkar been born in Tamil Nadu, he would have been completely blocked out by these non-brahmin leaders.
Ambedkar did not conduct a detailed study of Periyar’s Self Respect Movement. But the views he expressed in the proposals I cited earlier are applicable to Periyar and his movement. While describing direct action in the context of the campaign for civil rights for untouchables, Ambedkar says: ‘I know the alternative policy of adopting the line of least resistance. I am convinced that it will be ineffective in the matter of uprooting untouchability. The silent infiltration of rational ideas among the ignorant mass of caste Hindus cannot, I am sure, work for the elevation of the Depressed Classes.
‘First of all, the caste Hindu like all human beings follows his customary conduct in observing untouchability towards the Depressed Classes. Ordinary people do not give up their behaviour just because somebody is preaching it. But when a custom is believed to have behind it the sanction of religion, mere preaching, if it is not resented and resisted, will be allowed to waft along the wind without creating any effect on the mind… The great defect in the policy of least resistance and silent infiltration of rational ideas lies in this that they do not compel thought, for they do not produce crisis’ (Ambedkar, vol. 9, p. 136). These words are best understood as a criticism of Periyar and his movement.
We cannot say that Periyar never created any crisis. His protests relating to the issue of non-brahmins did create such crises. In matters relating to untouchables, however, his attempts remained at the level of rhetoric.
Ambedkar concludes his book, What Congress and Gandhi Have Done to the Untouchables thus: ‘The Untouchables will still have ground to say: "Good God! Is this man Gandhi our Saviour?"’ (vol. 9, p. 297). If the deeds of Periyar are analysed, the Dalits in Tamil Nadu would ask a similar question: Good God! Is this man Periyar our saviour?
* All quotes of Periyar are from Ve. Anaimuthu (ed) Periyar E. Ve. Ra. Sinthanaikal, (3 volumes), Sinthanaiyalar Pathippakam, 1974.
References:
Dr. Babasaheb Ambedkar Writings and Speeches, Volume 9, Education Department, Government of Maharashtra, 1990.
_______ Volume 5, Education Department, Government of Maharashtra, 1989.
S.V. Rajadurai and V. Geetha, Periyar Suyamariyathai Samadharmam, Vitiyal Pathippakam, 1996.
Sami.Chidambaranar, Thamizhar Thalaivar: Periyar Vazhkai Varalaru, Periyar Suyamariyathai Pirachara Niruvana Veliyeedu, 1996 (10th edition).
Dhananjay Keer, Dr. Ambedkar Life and Mission, Popular Prakashan,1997 (third edition, 9th reprint).
Eugene F. Irschick, Dialogue and History: Constructing South India, 1795-1895. Oxford University Press, 1994.

இருவரும் கைது செய்யப்பட்டுத் தனித்தனிச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். காந்தியின் அறிவுறுத்தலின்படி, இப்போராட்டத்தில் கேரளாவைச் சாராதவர்கள், இந்து சமயம் சாராதவர்கள் கலந்து கொள்ளவில்லை. இராமசாமி வைக்கம் வீரர் என தமிழ் மக்களால் அழைக்கப்படலானார்.

இருவரும் கைது செய்யப்பட்டுத் தனித்தனிச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர்.

காந்தியின் அறிவுறுத்தலின்படி, இப்போராட்டத்தில் கேரளாவைச் சாராதவர்கள், இந்து சமயம் சாராதவர்கள் கலந்து கொள்ளவில்லை. இராமசாமி வைக்கம் வீரர் என தமிழ் மக்களால் அழைக்கப்படலானார்.

Both of them were arrested and arrested. Those who do not know the truth, and those who do not know the truth, and those who do not know the truth, and those who do not know the truth, and those who do not know the truth, and those who do not know the truth, and those who do not know the truth, and those who do not know the truth, and those who do not know the truth, and those who do not know the truth.

Both of them were arrested and arrested.

At the end of the 20th century, the family was established in order to prevent the children from receiving.

|
|
bg�ah�
Rak�ahij �a�f�ij� bjhl��dh� (1919- 25)
j�fˋ cl�,
kd, xG�f� �w�fis midtU� ts��J� bfh�s mid�J M�fS�F� bg�fS�F�
rk th��� mˡf�gl nt�L� v�gnj bg�ah� <. bt. uhkrh� ( 17-9-1879
- 24-12-1973) mt�fˋ mo�gil� j�Jt�. �j �y�if v�l, k�f�ilna
�y� mid�J tifahd ntW ghLfS�F Ko� f�o, r_f �� cz�it�� gF�j��
f�nzh�l�ij�� ts��f mt� �U��dh�.
jdJ
bfh�ifis eilKiw�gL�j, br�id uh#jh� r�f�Jl� 1917- M� M�o� bg�ah�
j�id bjhl�� gL�� bfh�lh�. gh��gd�yhjt�fS�F� , �Wgh�ik r_f
k�fS�F� �iH�f�g�l m��fis� fis�� neh��� �l xJ��L mˡF� #h�
�u���J t� mt�fS�F mˡf�gl nt�L� v�W �j r�f� nt�Lnfh� it�J�
nghuhoaJ.
nj�a fh��u� f��ia kfh�kh fh�� ( 1869-
1948) t� el�� br�w 1919- M� M�o� bg�ah� fh��u� nr��jh�.
<nuhL efuh�� jiyt� gj� c�ˣl m�nghJ mt� t��J t�j 29 bghJ�
gj�fis�� mt� Jw�jh�. e�y yhg� �il�J� bfh�oU�j jdJ k�if k�W�
�trha� bghU�f� bkh�j �ahghu�ij�� ifɣlh�; m�nghJjh� ��a jhf�
bjhl�f� g�l jdJ ��ghiyia��mt� _oɣlh�. fh� ga�gL�J� gH�f�ij
gu��tJ, f�S�fil k�a� br�tJ m��a eh�L� J� ɉF� filfis� �w�f¥gJ,
ԩlhikia xʥgJ ngh�w M�f�tkhd bra��l�fis� bg�ah� KGkdJl�
V�W� ��ukhf� bra�g�lh�. 1921-� f�S� fil k�a� br�jj�fhf mt�
<nuh�o� �iw� j�lid bg�wh�. mtǋ kid� k�W� rnfhj� M�nahUk
� nghuh�l�� fy�J bfh�lnghJ, nguh�l�� ntf� ToaJ; VnjD� xU
rkur��F tunt�oa f�lha �iy �Uthf��F V�g�lJ.
�U��ǚ
1922-� el�j jĜehL fh��u� fģo T�l�� bg�ah� xU Ԯkhd� bfh�L
t�jh�. �w��dh� k�f�ilna ntW ghL fh�l�gLtij Ko�F� bfh�L tu,
mid�J #h�fis� nr��j k�fS� mid�J� nfh�Y�F�S� br�W t�gl mDk�f
nt�L� v�gnj m�j� Ԯkhd�. ntj� k�W� �J rh��u�f˚ Tw�g�L�st�iw
vL�J� fh�o fģoƚ �U�j gh��gd cW��d�f� �j� Ԯkhd�ij v⮤J,
mJ �iwnt�w�gl �ayhk� jL�J �W��d�. ca� #h�ia� nr��j cW��d�fˋ
�j v⮥� ngh��dh� Mntr� mil�j bg�ah� kDj�k rh��u�, uhkhaz�
M�at�iw� bfhS�j� nghtjhf m�ɤjh�. k�fˋ r_f, kj, fyhrhu m�r�fis�
g�� �j �uhz, rh��u�f� TWtij V�W� bfh�s� jdJ v⮥ig� fh�L�
Kf�jh� �j m�ɥig bg�ah� bt�ƣlh�.
r_f�
fyhrhu��u�� bfh�L tu�gl nt�L� v�w bg�ahǋ cW�ahd Ko�, jdJ
K�nd�w� �l�fis eil Kiw� gL��at�f� v��fshf �U�jnghJ� mt�fis��
MjǡF� �iy�F mtiu Msh��aJ. �J nfhƚf� k�W� kj mw�f�lidfˋ
�Uthf�� fhy� fhykhf M�f� brY��, j�f� Raey��fhf� jtwhf�
ga�gL�� t�j ca� #h��dǋ M�f�ij Ko�F� bfh�L tU� neh�f�Jl�
�� f�� 1923-� �J kj mw�f�lis� FGit cUth��aij, xU fh��u�fhuuhf
�U�j nghJ� bg�ah� MjǤjj� fhuz� �Jjh�.
e�d
��ahɋ tuyh��� Kj� Kjyhf tuyh�W� �f� ġf it�f� r��ah�uf�
nghuh�l� (1924-25) bgU bt�� bg�wj�F bg�ah� M��a g�F r�W� Fiw�jj�y.
bghJ� ghijfis ԩl�jfhj k�f� Rj��u khf v�j �j� jil�ċ�� ga�gL�j�,
mJ ngh�w k�w rk�Jt� �iw�j r_f elto�if fis nk�bfh�s� � nghuh�l�
t� tF�jJ.
M��nya murh�f�
el�J� g��fS�F xU kh�whf nj�a gƉ� g�� x�W jĜ eh�o� bj� gF�ƚ
�Ube�ntȡF mU�� c�s nru�khnj�ƚ bjhl�f�g�lJ. FUFy� v�W miH�f�g�l
m�j g��ia jĜehL fh��u� fģo��, �ju gh��gdu�yhj �uty�fS� �iz�J
jh� cUth��d�. mjid �.�.v�. m�a� v�w xU gh��gd� �Ut��J t�jh�.
mtuJ �Uthf�� gh��gd� k�W� gh��gdu�yhj khzt�f� ilna ghFghL
fh�l�g�lJ. cz�, j�F� �l� k�W� ghl�l� ngh�wt��� k�w gh��gdu�yhj
khzt�fis �l nkyhd Kiwƚ gh��gd khzt�f� el�j�g�ld�. jdJ Mjuths�fSl�
nr��J bg�ah� �thW ghFghL fh�l�gLtj�F� fL� v⮥� bj�ɤJ mjid
Ko�F� bfh�L t�jh�.
t�z
#h� eilKiw xʡf�gL�nghJ jh�, cyf k�f� midtU� mid�J c�ik fis��
rkkhf mDgɥgJ v�w nfh�ghL eilKiwƚ bt��bgW� v�W bg�ah� cW�ahf
e��dh�. �thW #h�f� mʪJ, r_f� �uik�� V�gL�tiu, r_f ��ia �iyeh�l
X� M�f �tkhd bra�ghlhf #h� mo�gil�yhd �l xJ�ѣL Kiw bjhlu
nt�L� v�W mt� �U��dh�. mj� fhuzkhf 1919- M� M�L Kj� x�bthU
M�oY� el�j jĜehL fh��u� fģo� T�l��Y� �lxJ�ѣL� bfh�ifia
V�W� bfh�s nt�L� v�w Ԯkhd�ij� bg�ah� bfh�L t�jh�. Mdh� mtuJ
Ka��f� v�j �j� gaid�� mˡfɚiy; fh��u� fģo �j� Ԯkhd�ij
V�W� bfh�sntƚiy. mjdh� 1925- et�gǚ el�j fh���u� kheh�o�
nghJ bg�ah� fh��u� �a�f�ij ɣL �y�dh�. gh��gd�fˋ M�f�ij
Ko�F� bfh�L tu�, #h� mik�� Kiw�F v�uhf� nghuhl� kfh�kh
fh�� jahuhf �yhj �iyƚ, bg�ah� mtiu ɣL� �ǪJ tu neǣlJ.
Rak�ahij �a�f�
eh�o�
br�t�ij�� K�nd�w� ga�fis�� k�fˋ mid�J����dU� rkkhf EfU� th���id�
bg��U�f nt�L� v�gJ�, murh���Y� �Uthf��Y� j�fˋ k�f�bjhif�
nf�w �u���Jt�ij mid�J r_f k�fS� bg��U�f nt�L� v�gJ�jh� bg�ahǋ
nfh�ghlhF�. bg�ahU�F K�� ntW gyU�, F��ghf �� f�� v�wiH�f�g�l
bj�Ū�a eyc�ik� r�f� �j� r_f �� bfh�ifia t��W�� t�jJ. xU
Mnuh��akhd cyf� f�nzh� l�ij� bg��U�f cj� tifƚ j�fˋ m�it
ts��J� bfh�s k�fS�F� gF�j�� gh�it njit v�W bg�ah� t��W��aJjh�
mtuJ �f� �w�j <L �iza�w g�f˥ghF�. xU �Jtifahd rk�Jt� �iw�j
r_f mik�ig cUth�f K�ndhoahf �w�� mo�gilƚ mik�j, V�w� jh��f�
�iw�j, ghu�g�akhd #h� mik�� Kiw xʡf�gl nt�L� v�gij�� mt�
t��W��dh�. ntW brh�f˚ TWtjhdh�, t��bg�w ts� �F�j xU bghUshjhu
�iyia�� Rj��ukhd mu�a� mik�ig�� cUth�F� K�, xU gy� bghU��a
r_f� fyhrhu mo� js� nghl�glnt�L� v�W bg�ah� �U��dh�.
�j �iyƚjh�,
1925-� njh�Wɡf� g�l Rak�ahij �a�f�, nfȡF�a ԧ�iH�F� _le��iff�,
gH�ftH� f�f�, rl�Ff�, r��ujha�f� M�at�W�F v�uhf �f� ��ukhd
�u�rhu� x��id �il�lhJ nk�bfh�lJ. k�fˋ m�ahikia� ngh��, mt�fis
�ʥ�z�� bgw� br�a mt� �U��dh�. m��jk�w ���idfS�F�, ��a�w ghFghL
ffS�F� t�tF�F� kj mik��f� k�W� k��Lfis kh�w� njitahd elto�if
f� nk�bfh�s�gl nt�L� v�W mt� t��W��dh�. kh� tU� fhy�� njit�
nf�wgo mt�iw kh��� bfh�L, �iwa N��iy�l� eilnghl �a�wt�fshf�
j�fis kh��� bfh�s mt� k�fS�F Mnyhrid tH��dh�.
gh��gd
�nuh�j�fS�, kj� rl�FfS� m�w �Ukz�fis� Rak�ahij�fhu�f� el��d�.
th��ifƋ mid�J �iyf�Y� M�fS�F� bg�fS�F� �ilna rk�Jt� �ynt�L�
v�W mt�f� t��W��dh�f�. #h� kW�� k�W� �jit� �Ukz�fis mt�f�
C�Fɤjd�. 1920-M� M�L th��nyna bg�ah� FL�g� f�L� gh�L �l��
njitia� g�� �u�rhu� br�J t�jh�. nfhƚ njtjh� Kiw�id��, FH�ij�
�Ukz�ij�� r�l�go xʡf mt� Mju� �u�odh�. m�ngh�U�j br�id uh#jh�
mu� g� th���f˚ �l xJ�ѣL Kiw 1928- � eilKiw�gL�j� gLtj�F
bg�ahǋ bjhl��j ��ukhd �u�rhunk K��a� fhuzkhf mik�jJ.
khehL
Rak�ahij
�a�f� 1925-� bjhl�f� g�lnghJ�, 1929- �ut�ƚjh� Kj� Rak�ahij
�a�f khey khehL br�f�g�o� bg�ahuh� V�ghL br�J el�j�g�lJ. �
kheh�o�F l��. �. r�jugh�oa� mt�f� jiyik t��jh�f�. 1930-�
<nuh�o� eilbg�w �u�lhtJ kh�y kheh�o�F v�.M�.b#af� jiyik
t��jh�. �UJefǚ eilbg�w _�whtJ kheh�o�F r� M�. nf. ��Kf� br�oah�
jiyik jh��dh�. � khehLf� k�fS�F M�t�ij mˤjJ k�Lk��, #h�
xʥ�, r_f xU�� iz��, bg�fS�F rkc�ikf� tH�FtJ ngh�wit g��a
Ԯkhd�fS� �iwnt�w� g�ld.
ntjfhy rdhjd
j�jk�� mo�gilƚ mik�j, V�w� jh��f� �iw�j t�z #h� mik�� Kiw
�o�f nt�L� v�w v�j �j M�tK� ��ahit M�l M��nyaU�F �iy v�gjh�,
�jifa rk�Jtk�w r_f mik�ig ڡf� njitahd elto�iffis nk�bfh�s
m��a muir r�k�f� br�anth m�yJ îg��fnth �aY� v�W bg�ahU�
mtiu� �g��at�fS� fU�d�. mj� fhuzkhf Rj��u� nghuh�l�� mt�f�
xU �j �iyiana fil �o�J t�jd�.
r_f�
fyhrhu rk�Jt��F� nghuhLtJ v�w jdJ Kj� bra��l�Jl� bghUshjhu
rk�Jt�ij V�gL�J� �l� ij�� bg�ah� 1930- M� M�Lfˋ bjhl� f��
�iz�J� bfh�lh�. fh�nu� v�. �fhuntY v�w K�d¡ f��ŰL� jiyt
Ul� nr��J, �f� bg�a Kjyh�f�, �y� Rth�jh�f� M�nah� k�fis� Ru�o
th�tj�F v�uhf� nghuhLkhW bjh�yhs�, �trha� T�f� mik��fis� bg�ah�
cUth��dh�. f��ŰL f��ia��, mj� bfh�iffis� �g�Wtjhf� T��bfh�S�
f��fis�� jil br�a k��a, kh�y murf� 1930-M� M�Lfˋ �ilƚ elto�iff�
nk�bfh�ld. Rak�ahij �a�f�� bra�ghLfis� jL�f� mt�f� bjhl��d�.
�j neu�� xU K��akhd Koit nk�bfh�s nt�oa �iyƚ bg�ah� �U�jh�.
Rj��u� nghuh�l�ij��, bjh�yhs� mik��fis�� el�� br�y gy� c�sd�
v�gij jdJ mDgt���U�J bg�ah� m���U�jh�. ghu�g�akhd kj� nfLfis
bt˥gL�j�, m�fhu� �iw�j nk�#h� gh��gdiu v⮤J� nghuhl� btF�ynu
K�t�jd�. �j� N��iyƚ r_f�� jh��j�g�l, th���f� kW�f�g�l t�fshf
r_f� fyhrhu �iyƚ �j���U�j k�fis K�nd�w� bgw� br��� g�ia
nk�bfh�s Rj��ukhf �U�f nt�o jdJ rkj�k� bra�ghLfis bg�ah� Fiw�J�
bfh�lh�.
bg�ahiu
۩L� fh��u� f��F� bfh�L tu uh#h� v�wiH�f�g�l �. uh# nfhghy�rh�Ƌ
jiyikƚ 1934-� xU Ka�� nk�bfh�s�g�lJ: Mdh� mJ bt�� bgwɚiy.
�lxJ�ѣo� _y� r_f ��ia ts��gJ, K��akhd bg�a bg�a bjhʉ rhiyf�,
�ahghu �Wtd�fˋ bra�ghL f˚ rkj�k�ij eilKiw�gL�j�, fl�Rik
�iw�j �trh�fˋ Ja� Jil�j� ngh�w bra�ghLf�bfh�l xU bra��l�ij�
bg�ah� jahǤjh�. m�j� bra��l�ij �� f��F�, m�nghJ �f� bg�W
ts��J t�j fh��u� f��F� bg�ah� mD�� it�jh�. �l xJ�ѣL� bfh�if
fh��uR�F V�� �iy v�gjh�, mJ mtǋ bra� �l�ij V�W� bfh�sɚiy.
r_f ��ia �iyeh�L� �l xJ�ѣL Kiw c�ˣl bg�ahǋ nfhǡiff˚ gyt�iw��
�� f�� V�W� bfh�ljh�, bg�ah� mjid� bjhl��J MjǤjh�.
xU
�a fhy �ilbt� ڧfyhf 1921- M� M�L Kj� 1937 tiu br�id uh#jh�ƚ
M�� br�J t�j �� f�� nj�jȚ fh��u� f���l� njh�� mil�jJ. uh#nfhgyh�rh�
jiyikƚ mik�j fh��u� muR ca��iy� g��f˚ ��ia� f�lha ghlkhf
m�Kf� gL��aJ. �thW �� ngrhj k�fis �u�lh� ju� Fo k�fshf M�F�
�j Ka��ia v⮤jt�f� bg�ahǋ ��a jiyikƋ ќ xU khbgU� nghuh�l�ij�
nk�bfh�ld�. bg�f�,FH�ijf� c�ˣl 1200 ngU�F� nkyhdt�f� 1938-
� �iwƚ mil�f�g�ld�. �iwth��ifƋ fLik fhuzkhf mt�f˚ jhsK�J
k�W� eluhr� v�w �U bjh�l�f� c��H�jd�. �j� nghuh�l� ntf� bg�wnghJ,
bg�ahU�F �u�L M�L fL�fht� j�lidmˡf� g�lJ. MdhY� mt� MWkhj
fhy�� �Lɡf�g�lh�. 1920 k�W� 1930 -�F �il� g�l fhy�� bg�ah�
m��J Kiw �iw j�lid mil�J�sh�.
1938 et�gǚ
br�idƚ el�j bg�f� khehL x��� <.bt. uhkrh�ia� bg�ah� v�W
miH�gJ v�w Ԯkhd� x�W �iwnt� w�g�lJ.
bg�ah�
�iwthr�� �U�jnghJ, 1938 or�g� 29 m�W ��f��Ƌ jiytuhf� nj��bjL�f�g�lh�.
m�iwa br�id
khfhz�� �� f�lha ghlkh�f�g�lij v⮤j bg�ahU�F �u�lh�L fL�fht�
j�lid tH�f� g�lJ. Mdh� mt� MWkhj�fS�F� �wF �Lɡf�g�lh�. �Ljiy�F�
�D� ��F v�uhd nghuh�l�ij� jh� bjhl��J el�j� nghtjhf� bg�ah�
m�ɤjh�.
��f��
�iwƚ �U�ifƚ
��f��Ƌ jiytuhf� bg�ah� nj��bjL�f�g�lij eh� gh��njh�. ��f��
vd�gL� bj�Ū�a ey c�ik� r�f� 1938 or�g� 29, 30 nj�f˚ br�idƚ
eilbg�w jdJ kh�y kheh�o� �thW nj��bjL�jJ. mo�gilƚ, jdJ th�eh�
bjhl�f� Kj� �W� tiu k�f� midtǋ c�ikfS�fhf� nghuoat� bg�ah�.
�nghJ mtuJ �a�f��F xU ��a njh�w��id mt� nr��J, Rj��u �uh�l
ehL nfhǡif�id K�it�jh�. j�fˋ r_f M�f��fhf k�w r_f��diu
ml�� xL�� it��U�j ca�#h� gh��gd�f� tl��a Kjyh�fshd g�ah�fSl�
nr��J bfh�L ��ia� �¡f�, bj�Ū�a k�fis� bghUshjhu ��ƚ Ru�l�
br�tij� f�l bg�ah� 1938-39 � �uh�l ehL nfhǡifia vG�g nt�oa
f�lha �iy�F c�shdh�.
�uh�l�f�
v�W bg�ah� F���lJ, xU �d�� bjhl��ila u�j� ��ikƋ mo�gilƚ
mik�jJ m�y; th��if Kiw k�W� k��Lfˋ mo�gil�nyna bg�ah� �uh�l
�d�ij� gh��jh�. ntj�f�, �uhz�f�, j�k rh��u�f� ngh�wt��� ��f�g�L�s
r_f� fyhrhu� ghFgh�L� bfh�iff�, gH�f tH�f�f�, r��ujha�f�,
rl�Ff�, ghu�g�a�ij� �g�� t�j ca�#h� gh��gd� M�a�f�. rk�Jt
r_f th��if Kiw k�W� k��Lfis� bfh�lt�f� �uh�l�f�. 1944 or�gǚ
c��u� �unjr fh��ǚ eilbg�w �gLjj�g�l, jh��j�g�l ��� k�fˋ
kheh�o� ngR� nghJ, j�fis �J�f� v�W T�� bfh�tij� ifɣL j�fis�
�uh�l� v�W T��bfh�s nt�L� v�W tl ��ahɚ c�s gh��gd�yhj k�fS�F�
bg�ah� nt�Lnfh� �L�jij �F �id� Twnt�L�.
1939 br�l�g�
khj�� �u�lh� cyf� ngh� bto�jJ. fh��u� f��Ƌ jiytiu� fy�jhnyh�fhknyna
��ah it�� nghǚ M��nya� <LgL��aj�F v⮥� bj�ɤJ, br�id
k�W� VG khfhz�f˚ M��ƚ �U�j fh��u� mik�ruitf� m�nlhg� 29
m�W gj� �y�d. m�nghJ v�f��ahd �� f��Ƌ jiytuhf �U�j bg�ahiu
muR mik�F� go kh�y MSeU�, ft�d� b#duY� 1940 k�W� 1942 M�Lf˚
�UKiw miH�jd�. jťg�l Kiwƚ bg�ahǋ e�guhf �U�j fh��u�fhu�
uh#nghyh�rh��� �j miH�ig V�W� bfh�L muR mik�f bg�ahU�F Mnyhrid
T�aJl�, �� f�� muR�F� jh� bt�ƚ �U�J Mju� m˥g jhf� T�dh�.
MSe� k�W� mtuJ Mnyhrf�fˋ M��F xU Ko� f�l nt�L� v�W jh� �U��tjhf
uh#h� �s�f� mˤjh�. Mdh� �UKiw�� M�� mik�f bg�ah� kW�Jɣlh�.
KjyhtJ, bghJk�fˋ bgUth�ahd th�Ffis� bgwhk� M�� mik�gJ r�a�wJ
v�W bg�ah� fU�dh�. �u�lhtjhf, #h� mik�� Kiwia xʡF�, k�jnea�
ġf gF�j�� bfh�iffis� gu�� jdJ K��akhd g¡F, M�� m�fhu�ij
V�W� bfh�tJ xU �dilit V�gL�J� v�W� bg�ah� fU�dh�.
1940
#dt� 5 m�W bg�ah� g�gh� br�wh�. lh�l� �. M�. m�ng�f� bg�ahU�F
k�ahij mˡF� tifƚ �UKiw �U�jˤjh�. 1940 #dt� 8-�nj�a�W mt�f�
K�ȫ � jyt� ͋dhit mtuJ �y�� r��jd�. j� �uh�l eh�o�fhf�
ghLgL� j� Koit� g�� m�nghJ bg�ah� mt�l� �s��dh�.
br�id khfhz�ij
M�L t�j MSeU� mtuJ Mnyhrf�fS� g��f˚ �U�j f�lha ghlkhd ��ia
1940 #dt� 21 m�W ڡ� ɣlh�f�. �� �¥ig v⮤J nk�bfh�l nguh�l��F�
�il�j bt��ia� ghuh�o ͋dh bg�ahU�F� j�� x�W mD��dh�.
1921
Kj� کlfhykhf M��ƚ �U�j ��f�� 1937 nj�jȚ njh�fo�f�g�l �,
mj� jiyt�f˚ gyU� nrh�til��U�jd�. mjdh� mt�f� bra�glhk� �U�jd�.
�jifa beU�foahd xU neu��, f��Ƌ jiyik� bghW�ig V�W� bfh�s
bg�ah� r�k�jh�. r_f�� �j���U�j k�fˋ K�nd�w��fhf� ��ukhf�
g�ah�W� mu�a� f�� x�W mt�a� njit v�gij bg�ah� cz���U�jJjh�
�j� fhuz�. m�j beU�foahd neu�� ��f��Ƌ jiyt�f˚ �Ut� bg�ahU�F�
Jizahf cW��l� Ëwd�. r�. M�.nf. ��KfK�, V.o. g�ܮbr�tK�jh�
m�j �U jit�f�. m�nghJ K�dt� bfh�� rk�jhd�� �thdhf �U�jh�.
�d� 1947-� Rj��u ��ahɋ Kj� ��mik�ruhf Mdh�. �dt� MSeǋ
Mnyhrid� FGɚ X� cW��duhf �U�J, �d� 1930-� br�id khfhz��
xU mik�ruhf �U�jt�. M��y mu� c�Jiw mik�rǋ Mnyhrfuhf� bghW�ng�W�
bfh�tj�fhf Xk� flY�F nk� �khd�� gaz� br�J bfh�oU�j nghJ V�g�l
�g�� �U g�ܮbr�t� c��H�jh�. �jifa �O� �g��dh� g�ܮ br�t�
c��H�jJ jĜ eh�L�F� ng�H�� v�W bg�ah� �y��dh�.
��f��Ƌ 15-tJ
kh�y khehL 1940 Mf�� khj�� �Uth%ǚ eilbg�wJ. �j kheh�o�nghJjh�,
�d� m�P� m�zh v�W m��lD� k�ahij�lD� miH�f� g�l � (�d fh���u�)
e (luh#�) m�zh Jiu f��Ƌ �iz� brayhsuhf Mdh�. jdJ <L�iza�w
vG�jh�wyhY�, ng�rh� wyhY� mt� �isP�fis� ft���G�jh�. bg�ahǋ
bfh�iff�, nfh�ghLf�, bra� �l�fis� jdJ f�Liuf�, �Wfijf�, ��d�f�,
ehlf�fˋ _y� gu��t� mt� bgU�g�fh��dh�.
1941
�ut� khj�� �u�� #dehaf� f��Ƌ �Wtd� jiyt� v�. v�. uh� br�id�F
t�J bg�ahǋ �U��duhf� j��dh�. fh��u� f��F v�uhf mid���a
msɚ xU khbgU� T�l�ia cUth�Ft � mt� bg�ahǋ cj�ia ehodh�.
gh�r th�ahd Knrhy�, eh�rth�ahd ϣy�, �uhQt bt� bfh�l nlhn#h
M�nahiu �l M��y Vfh�g��ank nkyhdJ v�W fU�a �tUtU� 炙yh�J
eh�o� ngh� Ka��f S�F Mju� mˤjd�.
bjhl��J bg�ah�
nfh� t�j� �isthf, uƚ �iya�f�y� k�w cz� �L�f�Y� gh��gd�fS�F�
j�ahf� k�wt�fS�F� j�ahf� cz� g�khw�gL� tH�f� 1941 kh�� khj��
xʡf�g�lJ.
��f��ƚ
�U�j �ngh�F kd� bfh�l xU ���d� bg�ahǋ �u��fukhd r_f Ӯ�U�j
�l�fis��, kj�y��a�fis fLikahf �k��jij�� gF�j�� bfh�if fis�
�u�rhu�br�jjij�� �U�gɚiy. �jifa v⮥�fis v�yh� g�� �J�
ftiy�glhj bg�ah� j�id� R�� �isP�f S� bghJk�fS� bfh�l xU bgU�
T�l��id� �u�o� bfh�L j� ghijƚ bjhl��J br�W bfh�oU�jh�. �j
1942-43 M� M�L fhy��jh� k�a�ikah� �a�f��F t�J nr��jh�; m�Jl�
bg�ah� mt�fˋ jťg�l njitfis�� mt� ftŤJ� bfh�lh�. j� jiyt�l�
�F�j g�� bfh�oU�j mt� mtU�F �F�j �Rthr�Jl�nrit br�jh�. �d�
1949-� mt�f� �Ukz� br�J bfh�ld�.
�uh�l�
fHf� 1944 - 1973
1944
Mf�� 27 m�W nry�� eilbg�w �� f��Ƌ kh�y khL bg�ahǋ �a�f��
xU bgU� �U�� Kidahf mik�jJ. f��Ƌ bga� �uh�l� fHf� vd kh�w�g�lJ
M��y M���dh� mˡf�g�l gj�f�, g�l�f�,mid�i�� if�L�go mj� cW��d�f�
nf�L� bfh�s�g�lh�f�. j�f� bgaU�F� ��U�j #h�g�l�fis �� Tl
if�L�go mt�f� nf�L� bfh�s� g�ld�. �a�f�� cW��d�f� nj�j�f˚
ngh�o�l�Tlhbj�gJ� Ko� br�a�g� lJ. ntW brh�f˚ TWtjhdh�, �J
tiu X� mu�a� f��ahf �U�j �� f�� �uh�l� fHfkhf kh� mu�a� rh�g�w
r_f� fyhrhu �a�fkhf MdJ. �W� Tl mJ �thWjh� c�sJ.
�nghJ
�uh�l� fHf�� jiytuhf c�s �U �uk¡F 11 tajhf �U�F�nghJ mtiu
nkir �J Éfit�J tuyh�W� �w�� ġf nry� kheh�o� ngr it�f bg�ah�
mDk�jh�. Rak�ahij �a�f�� �UPhdr�g�j� v�W �uk�ia gh�itahsU�F
m�P� m�zh m�Kf� gL��dh�. (M��j g�� bfh�l �UPhd r�g�j� irt�
�uhz�ghl�f� �a��at�.)
1944
M� M�L or�g� �W� thu� Kj� , 1945 M� M�L #dt� Kj� thu� tiu
bg�ah� tl��a� gaz� x�W nk�bfh�lh�. 1944 or�g� 27 m�W bfh�f�jh
��u #dehaf� f�� kh�o� bg�ah� ng�dh�. m�nghJ jdJ eh��f� fU��
Mrh� v�W T� T�l��dU�F bg�ahiu v�.v�. uh� m�Kf� gL��dh�.
3
: 2 v�� msɚ fU�� �d�Ƌ eLnt �t�� t�l� bfh�ljhf �uh�l� fHf��
bfho 1946-� totik�f�g�L V�W� bfh�s�g�lJ. �J kj M�f�� ќ
�uh�l�f� g�l ���fS�F�, xL�F Kiw�F� milahskhf fU�� �s��aJ.
k�f�ilna �U�F� m�ahikia��, _l e��ifia�� ڡf�, mid�J tifahd,
F��ghf r_f� fyhrhu� Ru�l�f��U�J� mt�fis� fh�f�, cW�ahd Ka��f�
nk� bfh�tij� fh�Ltjhf �t�� mik�⡻wJ.
kJiuƚ
1946 nk khj�� fU�r�il� gil �Ueh� khehL x�W V�ghL br�J el�j�g�lJ.
gh��gd �J rdhj�fˋ ��Ljyh�, khehL el�j g�j� �u�lh� eh� vǡf�g�lJ.
mnj M�L 9-M� nj�a�W,. ��a murik�� r�l k�w� mik�f�g�l Kiw�F
v�uhf� bg�ah� cW�ahf� Fu� vG��dh�.
1947Mf��
15 m�W ��ah Rj��u� mil�jij bg�ah� J�f �dkhf m�ɤjh�. bghUshjhu�
Ru�l� k�Lk��, r_f� fyhrhu M�f� �iw�j gh��gd - g�ah T�l��l�
muR m�fhu kh�w� br�a�g�lnj �j �f��� v�W bg�ah� fU�aJnt �j�
fhuz�. M��nya� M��ia �l �j M�� �f nkhrkhdjhf �U�F� v�Wmt�
fU�dh�. 1950-� ��ah Foaurhf m�ɡf�g�lnghJ, V�W� bfh�s�g�l
��a murik�� r�l�ij� g���� bg�ah� �J ngh�w fU�ijna bfh�oU�jh�.
kfh�kh fh���l� bg�ah� �y mo�gil� br��f˚ fU�J khWg�lt uhf
�U�jnghJ�, �J�t kjbt�a�fˋ F�L�F fh�� �iuahd 1948 #dt� 30
m�W bg�ah� bg�J� tU��dh�. ��ah�F fh�� ehL v�W bga� N�l�gl
nt�L� v�W� m�nghJ mt� Mnyhrid T�dh�
1948
kh�� khj�� br�id khfhz muR fU�r�il� gil bjh�l�fS�F jil ��jJ.
�jdh� �uh�l� fHf�J�F nkY� gutyhd �s�gu� �il�jJ.mj� �isthf
xU y�r�J�F� nk�g�l k�f�, mt�f˚ bgU�ghnyh� fU�r�il mªJ 1948
nk 8,9 njjf˚ eilbg�w �uh�l� fHf kheh�o� fy�J bfh�ld�.
1948
#&� khj�� kWgo�� g��f˚ �� m�Kf�gL�j�g�lnghJ, bg�ah�
mj�F v�uhd jdJ nghuh�l�ij kWgo�� bjhl��dh�. bjhl�f f�l��
m�fh�f� cW�ahf �U�J, �j� nghuh�l��F v�uhf elto�iffis nk�bfh�l
nghJ�., bghJk�fˋ �U�g�J�F ɣL� bfhL�f nt�oa �iy�F c�shd mt�f�
f�lha �� ghl� �l�ij� �U�g� bg�W� bfh�ld�.
��ahɚ
�f MHkhf�, cW�ahf� nt%���U�j r_f� nfLf� mid�J� t�z#h� v�D�
#h� eilKiwia� � g�Wtijna k�akhf� bfh�litahF�. rk�Jtk�w mL�F
Kiw #h� mik��F ��j� j�ik mˡF� �J kj� nfh�gh�o �U�J�, mjid�
�g�Wt��U�J� �ǡf Koahj X�mo�gil m�rkhfnt �j #h� mik��Kiw
mik�jjhF�. �j #h� mik�� Kiwah� gadilgt�f� ca� #h� gh��gd�f�
k�Lnk; �ahak�w rYiff� k�W� ghu�g�akhf�bg�W tU� mDTy�f�M�at���
_y� mt�f� ms�g�a br�t�ij��, kd M�wiy�� bg��U�jd�. �jifa r_f
eilKiwia K��Y� kh�wnt�L� v�W nghuhLnth� rkk�w xU nghǚ <Lglnt�oa
�iyƚ �U�jd�. �jahɚ �y� r_f� nfLfis xʡF� g�ia V�W� bfh�oU�F�
jťg�lt�fS�, �a�f�fS� v�Y� rkur� br�J bfh�shk� j�f� ghijia
ɣL �yhfhk� KG <Lgh�LlD�,�ahf cz��lD� bra�glnt�L� v�gij�
bg�ah� jdJ g�l��dhY�, ��u �jid ahY� cz���U�jh�. mu�a� m�fhu�
bgw mt�f� nj�jȚ ngh�oƣlh�, j�f� neh�f��fh� nghuhL� M�t�ij
mt�f� �H�J �Lth�f� v�W bg�ah� fU�dh�. Mdh� mtiu� �g��at�f˚
gyU� ntW�j� fU�J bfh�oU�jd�; mu�aȚ <Lg�L murh��ƚ g�nf�f
nt�L� v�W �U��d�. bg�ah�l�U�J �ǪJ br�y� njitahd xU th���id
mt�f� v� neh���U�jd�. jdJ 70-tJ ta� 30 tajhd k�a�ikia kz�J
bfh�lj� _y� bg�ah� xU nkhrkhd K� cjhuz�ij cUth�� ɣlh� v�W
T��bfh�L mt�f� 1948 #&iy 9 m�W �uh�l� fH�ij ɣL bt�na�dh�f�.
�ǪJ br�w mt�f� �.v�. m�zhJiu (m�P� m�zh) jiyikƚ �uh�l K�nd�w�
fHf� v�w f��ia cUth��d�.
�Jngh�W nt�Lbk�nw
ntbwhU neh�f�Jl� cz��� �tkhf vG�j v⮥� fis� g�� �J� r�ry�
milahj bg�ah� �ʥ�z�� bfh�l rk�Jt r_f� x�iw cUth�f �u�il kl�F
ntf�Jl� bjhl��J brayh��dh�.
1950
#dt� 26 m�W ��a murik�� r�l� eilKiw�F t�j�, tuyh�W ��ahf
th���f� kW�f�g�l r_f� ��� k�fS�F f�� �Wtd� nr��if�Y�, muR�
g� th�� �Y� �l xJ��L mˡF� br�id mu� r�l�ij v⮤J gh��gd�f�
br�id ca� �� k�w��F�, c�r ��k�w��F� br�wd�. ntWghL fh�l�
TlhJ v�w mo�gil c�ik �jdh� �w�gLtjhf mt�f� T�d�. ��k�w�fS�
mt�fˋ fU�ij V�W� bfh�L, r_f ��ia ts��F� �l xJ�ѣL Kiw murik��
r�l��F v�uhdJ v�W m�ɤjd. � Ԯ�ig v⮤J bg�ah� bghJ� T�l�fis��,
khehLfis�� V�ghL br�J el��dh�. ehshf Mf �j� nghuh�l� ��u
kil�jJ. �j� �isthf 1951-� ��a murik�� r�l��fhd Kj� �U�j�
ehlhSk�w�� �iwnt� murik�� r�l�� ��� 15-� �� 2 nr��f�g�lJ;
�jh��j�g�l gH�Fo k�f� m�yj rKf ms�Y� f�� �i�Y� �j���s �ju�
��� k�fˋ K�nd�w��fhf �w�ghd r�l�f� �a�Wtij �j ���nyh myyJ
29-M� ��ɋ 2-tJ ���nyh Tw�g�oU�gJ vJ� muR�F� jilƚiy.�
1952 br�l�gh�
23 m�W bg�ah� Rak�ahij� �u�rhu �Wtd� g�� br�a� g�lJ. 1953-�
bg�ah� m��W��ago, kh�y� KGt�Y� �j��d� bfh�lhl� g�lJ. gF�j��
t��l� Toa xU th��ifia nk�bfh�s nt�L� v�W t��W��a bg�ah� f�wt�fS�,
f��a�t�w k�fS� t�gL� v�z�w bj�t�fˋ bray�w j�ikia vL�J� fh�L�
Kiwƚ �ehaf� �iyfis cil�jh�.
�j��ilna 1952-54
M�LfS��ilna uh#nfhghyh�rh� �u�lhtJ Kiwahf br�id khfhz�� Kjyik�ruhf
gjɡF t�jh�. g��f˚ fhiyƚ k�Lnk tF��f� el�J� �l�ij bfh�L
t�j mt�, �gfȚ j�fˋ bg�nwhǋ Fy�bjh�iy mt�f� f�W� bfh�s
nt�L� v�W nf�L� bfh�lh�. Kj� f�lkhf � �l� kh�y�� �uhk�
�w� gF�f˚ eilKiw� gL�j�g�lJ. N��u, g�rk #h� k�f� f�� a�t�wt�fshf�,
miuFiwahf� go�jt� fshf� it��U�F� j��u� ġf xU t�na � �l�
v�gij �uh�l� jiyt�f� r�ahf k��ld�. gy �W M�L fhykhf f��
th���f� kW�f�g�l � mt�fsJ �isf� �nghJjh� g��fS�F� br�y�
bjhl���sd�. uh#nfhghyh�rh�ahǋ � f�ɤ �l�ij� Fy�f�� �l�
v�W f�ld� br�j mt�f� �jid� �U�g� bgw nt�Lbk�w nghuh�l�ij bg�ah�
jiyikƚ bjhl��dh�f�. �j� �isthf 1954 kh�� khj�� uh#nfhgyh�rh�
Kj� Kjyik�r� gj���U�J �yf ne��jJ.; V�u� 14 m�W fhkuh#� Kjyik�ruhf�
bghW�ng�wh�.
miueh� go�F�
f�ɤ �l�ij fhkuh#� ڡ�dh�. kh�y�� _iy KL�f˚ v�yh� k�f�
f�� f�F� tr�fis muR ���gL�J� v�W bg�ahU�F mt� cW� mˤjh�.
th��� kW�f�g�lt�fS�F f�� k�W� �Uthf�� th���f� mˡF� �l xJ�ѣL
Kiwia ne�ik�l� eilKiw� gL�j� mt� cW�aˤjh�. fhkuh#� jdJ cW�bkh�fis
�iwnt��ajh�, bg�ah� fhkuh#U�F jilƋ� Mju� mˤjh�. 1925 -�
fh��uir ɣL �y� 30 M�Lf� fʪj � bg�ah� fh��uir MjǤjh� v�w
ngh�Y�, mt� mˤj Mju� jťg�l fhkuh#� v�gtU�fhf�jhnd m�� fh��u�
f��fhf m�y.
1954 et�g�
or�g� khj�f�Y�, 1955 #dt��Y� bg�ahU� mtǋ kid� k�a�ikahU�
g�kh kny�a ehLfS�F� �u�rhu� R�W� gaz� br�wd�. j�nghJ �ah�kh�
vd�gL� g�khɚ, �j kj ehlhL x��� fy�J bfh�l bg�ah�, lh�l�
�. M�. m�ng�fhUl� ng�R th��ij el��dh�. 1956 or�g� 6 m�W m�ng�fh�
kuzkil tj�F K� �j �U bg�at�fS� r��J� ng� bfh�lJ �Jnt �W�
KiwhaF�. ��ahɚ �y� r_f kj� �u��idf� bjhl�ghf mt�f� �UtU�
x�j fU�ijna bfh�oU�jd�.
g�L�nfh�il
mH��rhġF m�r� brY�j bg�ah� 1955 kh�� 28 m�W j�rh�ǚ �Lfh�L�F�
br�wh�. m�rh be�r� v�wiH�f�gL� mH�� �uh�l� fHf� bfh�iff˚
��u� g�W bfh�ltU�, bgh� gw�F� ng�rh�w� bfh�ltU� Mth�. 1949-M�
M�L �nj eh˚ mt� cƮ ڤjh�. N��u�fS�F� j�ahf� �ij�F� �l� c�sJ
v�gij� F��F� X� m�ɥ� gyif m��U�gij� bg�ah� f�lh�. �thW
�w�j� �ij�F�, vǡF� �Lfh�oY� Tl t�zj�k�ij� fil�o�gij m�ɡF�
gyif it��U�gij M�nr�J mt� kht�l M��aU�F xU foj� vG�dh�. mj�
�isthf m�j m�ɥ� gyif ڡf�g�L, m�j eilKiw�� if�l�g�lJ.
t�z j�k� fh�gh�w�gLtj�
milahskhf uhk� �U�gjh�, uhkŋ gl�ij vǡF� nghuh�l� x�iw �uh�l�
fHf� 1956 Mf�� 1 m�W nk�bfh�lJ. m� rka� bg�ah� jL�� fhtȚ
ifJ br�a� g�lh�.
1956 et�g�
1 m�W bkh�th� kh�y�f� ��ah�y cUth�f�g�ld; bg�ah� �j elto�ifia
tunt�wh�.
irt cz� k�Lnk
tH�f�gL� v�gij� bj�ɥgj�fhf gh��gd�f� bfhL�j nahrid�go cz�
�L�f˚ gh��gd� cz��L� v�w bga��gyiff� m�fyh���U�jd. �thW
t�zj�k�ij� F��F� braY�F �uh�l� fHf� v⮥� bj�ɤJ,1957 nk khj�
5-�nj�a�W br�idƚ c�s X� cz� �L�Ƌ K� X� milahs� nghuh�l�ij�
bjhl��aJ. �dK� m�F br�W nghuhoa bjh�l�f� ehbsh�W�F 10 ng�
�j� ifjh�d�. 1958 kh�� 22 m�W fHf�� nfhǡif bt�� bgW� tiu
�J bjhl��J el�jJ.
1957 et�g�
26 m�W t�z#h� Kiw�F� ghJfh�� mˤJ cj� murik�� r�l� ��ɋ ef�fis�
�uh�l� fHf�� 10,000 bjh�l�f� bfhS�� nghuh�l� el��d�. tuyh�W�
�w�� ġf �j� nghuh�l�� fy�J bfh�lt�f˚ 3000-�F� nk�g�nlhU�F
2 khj� Kj� 3 M�L tiu fL�fht� �iw� j�lid mˡf�g�lJ.
1957 or�g�
4 m�W, fht� Jiw �d� g�ntLf˚, gh��gd�fS�F v�uhf t�Kiw fh�l
jdJ bjh�l�fis� ��odh� v�W bg�ahǋ �J F�w� rh�o bgh�ahf� g��
br�a� g�l tH��� bg�ahU�F MW khj� fL�fht� �iw� j�lid mˡf�g�lJ;
bg�ah� � F�w�rh�il kW�jh�.
#h�eilKiwia
MjǡF� murik�� r�l� ��� ef�fis vǤjj�fhf �iw j�lid bg�w uhkrh�,
bt�is�rh� v�w �u�L bjh�l�f� �iwƚ �U�F�nghnj cƮ ڤjd�. mt�fˋ
cl�fis fHf��d�l� mˡf �U�ghj �iw m�fh�fˋ v⮥ig ۿ bgUKa��Ƌ
ngǚ mt�iw� bg�w k�a�ikah� �U��Ƌ K��a ��fˋ t�na el�j xU
cz��� ta�g�l khbgU� C�ty�� mt�iw vL�J� br�W c�a k�ahijfSl�
ml�f� br�jh�. �iw j�lidƋ fLik�dh�, �iwthr� br�j 15 bjh�l�f�
�Ljiy mil�j� cƮ ڤjd�.
bg�fqǚ 1959
#dt�ƚ muR rh�� eilbg�w mid���a bkh�f� kheh�o� bg�ah� fy�J
bfh�lh�. b#du� f�a�gh k�W� nkl�gh M�nahUl� nr��J M��y�ij ��a
mu� M�� bkh�ahf �o�f nt�oa mt�a�ij� bg�ah� t��W��dh�. �ut�
khj�� tl��a R�W�gaz� x�iw nk�bfh�l bg�ah�, gF�j��, r_f ��,
Rak�ahij th��if Kiw M�a bfh�iff� g�� �u�rhu� br�jh�.
#h� eilKiw�id
k��a muR ghJfh�J fil �o�gj�F v⮥� bj�ɡf ��a tiu gl�ij vǡFkhW
1960 #&� khj�� bg�ah� k�fis� nf�L� bfh�lh�. � nghuh�l��
fy�J bfh�lj�fhf 4000-�F� nk�g�l bjh�l�f� ifJ br�a�g�ld�.
ts� nr��F� jdJ tH�f�P� bjh�iy� ifɣL ɣL �a�f�� KGneu� bjh�luhf�
g�ah�w K�t�j �iwa� fHf� jiyt� �. �uk� mt�fis tunt�W� gF�j��
ehnslhd �Ljiyƚ xU �w�� f�Liuia 1962-� bg�ah� vG�dh�.
KG neu� f��
g�ah�w �U�g� bj�ɤJ j�Hf Kj�t� gj�ia ɣL �yf fhkuh#� K�t�jnghJ,
�bra� mtU�F� jĜeh�L k�fS�F� j�bfhiy br�J bfh�S� braY�F x�ghF�
v�W bg�ah� xU j��ia fhkuh#U�F mD��dh�. v�whY� fhkuh#� jdJ
Koit kh��� bfh�sɚiy; mj� �isthf 1963 m�nlhg� 3 m�W v�. g�jt�ry�
Kj�t� bghW�ng�wh�.
r�. �.�. uhkrh�
m�a� jiyik�yhd nj�a xU��iz�� f��� gǪJiu�jgo, ��a eh�o�U�J
�ǪJ br�Y� nfhǡif �id� gu��tij� jil br��� r�l� x�W 1963-�
ehlhSk�w�� �iwnt�w�g�lJ. bg�ah� �f� ��ukhf �j r�l�ij v⮤jh�.
�y c�rtu��
îzƤJ jĜehLmuR �a��a r�l��F v�uhf� c�r �� k�w� mˤj Ԯ��id
v⮤J V�u� 1964-� kh�y bk�F� f�ld� T�l�fis� �uh�l� fHf� el��aJ.
�� �¥�F
v�uhf 1965 #dt� 25 Kj� �ut� 15 tiu jĜ eh�o� bfhG�J ɣL vǪj
nghuh�l�� gy� c��H�jd�; v�j �irƚ nghuhLtJ v�w neh�fċ� e�y
Kiwƚ V�ghL br�a�glhj �j� nghuh�l�ij� bg�ah� Fiw T�dh�.
gR� ghJfh��
v�w bgaǚ, �J�t� nfh�ghodh� bt���l�g�l xU t�Kiw� F�g� 1966
et�g� 7 m�W o��ƚ �U�j fhkuh#� �oid vǤJ mtiu� bfhiy br�a�
Ka�wd�. fh�lh�o�jdkhf � braiy� f�o�j bg�ah� mid�J tiff�Y�
fhkuh#iu� fh�gh�w �ʥ�l� �U�FkhW k�fis� nf�L� bfh�lh�.
1957, 1962
k�W� 1967 bghJ� nj�j�fˡy �uh�l� fHf� fh��u� f��ia MjǤjJ;
1967 r�lk�w� nj�jȚ bt�� bg�W M�� mik�j �uh�l K�nd�w� fHf�ij�
bg�ahh v⮤jh�. M�� mik�j�l�, m�P� m�zh jdJ mik�r�f� midtUlD�
�U�� br�W jdJ Mrhdhd bg�ahU�F k�ahij brY��dh�. br�id khfhz�ij�
jĜehL v�W �Kf bga� kh�w� br�jnghJ�, Rak�aij� �Ukz�f� r�l�go
br�Y� v�W mwɤjnghJ� bg�ah� k���� mil�jh�. 1967 tiu �Jngh�w
�Ukz�f� r�l�go m��fǡf�glɚiy v�whY�, Rak�ahij� bfh�iff� fhuzkhf
M�u�fz�fhdt�f� �jifa �Ukz�fis el�� t�jd�.
1967-� bg�ah�
tl��a� R�W� gaz� x�W nk�bfh�L, #h� Kiwia xʡf� ghL gLkhW
k�fis� nf�L� bfh�lh�. y�ndhɚ m�nlhg� 12, 13 nj�f˚ eilbg�w
jh��j�g�l, gH�Fo�d�, �gL�j�g�l ���d�, �Wgh�ik�d� khehL x���
bg�ah� ng�dh�.
y�r�fz�fhd
jĜ �isP�fˋ j��f�w� jiytuhf �s��a m�P� m�zh 1969 �ut� 3-�nj�
jdJ 60-tJ ta� fhykhdh�.j� K��a� �l�f˚ xUtuhd m�P� m�zh �w�jnghJ
bg�ah� �f�f tU��dh�.
t�z #h�Ƌ _y
fhuz�f˚ x�whd Mfk� nfhƚf˚ gh��gd�fis k�Lnk m��rf�fshf �aĥgJ
v�W fil�o�f� g�L t�j tH�f�ij Ko�F� bfh�L tu� nfh� xU nghuh�l�ij
el�JtJ v�W �uh�l� fHf� jdJ bra� FG� T�l�� Ko� br�jJ.
mid�Jyf ehLfˋ
f��, m��a�,fhy�rhu mik��dh� bg�ahU�F �UJ x�W tH�f�g�lJ. 1970
#&� khj� 27-�nj� �j �Uij k��a� f�� mik�r� ��Fzhbr� bg�ah�l�
tH��dh�. ��J �f�� Ԯ�fj��, bj��H�F M�ahɋ rh�uO�, r_f� Ӯ�U�j
�a�f�� j�ij, m�ahik, _le��if, m��jk�w rl�Ff�, ��thd gH�f
tH�f�f� M�at��� fL� gift�� v�W bg�ahiu� g�� �j �U� �f��J
ciu�f�g�L�sJ.
c�ik v�w jĜ
khj �jiH�� (j�nghJ �J khj�U �jHhf bt�tU�wJ) khl�� nu�dȰ�
v�w M��y khj �jiH�k bg�ah� Kiwna 1970 k�W� 1971 M� M�Lf˚
bjhl��dh�. gF�j�� k�jnea� bfh�iffis� gutyhf� gu�� neh�f�Jl�
� g���iff� bjhl�f�g�ld. uhkhaz� ij� g�� bg�ah� vG�a �ȋ ��
bkh� bga���F muR ���U�j jilia myfhgh� ca��� k�w� 1971-�
ڡ�aJ. br�id fh��u� mu�dh� jil br�a�g�o U�j uhtz fh�a� v�w
�Y�F ��f�g�o U�j jil�� 1971-� �y��� bfh�s�g�lJ. v�j #h�ƚ
�w�jt�fshf �U�jhY� r�, jF� gil�j midtU�F� rk th��� m˥gj�fhd
r�l� x�iw �Kf muR 1971 #dt� 12 m�W �iwnt��aJ. _le��if xʥ�
khbgU� ngu� x�W nry�� #dt� 23 m�W el�j�g�lJ. �uhz�f�Y�, ��fhr�f�Y�
t�¡f� g�l fl�fˋ c�ikahd cUt�fis� �jǡF� gl�fis��, ��u�fis��
ngu��d� vL�J� br�wd�. �t�iw� gh��j r��� j�ik m�w rdhj�f�
�y� T�l��d� �J brU��fis �� v��jd�. M��j jt�� �U�j N��u� r��f�
jiyia bt�o� bfh�w uhkŋ gl�ij mo�gj�F ngu�Ʈ m�j brU��fisna
ga�gL�� bfh�ld�. bg�ah� bjh�l� fˋ �bra� br�� Jiw�dh� ms�F
m�fkhf bg�JgL�j�g�L ��ah KGtJ� gu�g�g�lJ. ngu��d� vL�J� br�w
M�, bg� fl�fˋ gl�fis�� mt�f� bt�ƣoU�jd�. 1971 kh�� khj��
eilbg�w nj�jȚ �j �f��� �Kf fh��u� T�l¡F v�uhf� ga�gL�j�
g�lJ. v�whY� �U f��fS� bgUbt�� bg�wd; �Kf jĜehL r�lk�w��Y�,
fh��u� k���Y� mW�bgU�gh�ik bg�W M��mik�jd.
c�ik v�w jĜ
khj �jiH�� (j�nghJ �J khj�U �jHhf bt�tU�wJ) khl�� nu�dȰ�
v�w M��y khj �jiH�k bg�ah� Kiwna 1970 k�W� 1971 M� M�Lf˚
bjhl��dh�. gF�j�� k�jnea� bfh�iffis� gutyhf� gu�� neh�f�Jl�
� g���iff� bjhl�f�g�ld. uhkhaz� ij� g�� bg�ah� vG�a �ȋ ��
bkh� bga���F muR ���U�j jilia myfhgh� ca��� k�w� 1971-�
ڡ�aJ. br�id fh��u� mu�dh� jil br�a�g�o U�j uhtz fh�a� v�w
�Y�F ��f�g�o U�j jil�� 1971-� �y��� bfh�s�g�lJ. v�j #h�ƚ
�w�jt�fshf �U�jhY� r�, jF� gil�j midtU�F� rk th��� m˥gj�fhd
r�l� x�iw �Kf muR 1971 #dt� 12 m�W �iwnt��aJ. _le��if xʥ�
khbgU� ngu� x�W nry�� #dt� 23 m�W el�j�g�lJ. �uhz�f�Y�, ��fhr�f�Y�
t�¡f� g�l fl�fˋ c�ikahd cUt�fis� �jǡF� gl�fis��, ��u�fis��
ngu��d� vL�J� br�wd�. �t�iw� gh��j r��� j�ik m�w rdhj�f�
�y� T�l��d� �J brU��fis �� v��jd�. M��j jt�� �U�j N��u� r��f�
jiyia bt�o� bfh�w uhkŋ gl�ij mo�gj�F ngu�Ʈ m�j brU��fisna
ga�gL�� bfh�ld�. bg�ah� bjh�l� fˋ �bra� br�� Jiw�dh� ms�F
m�fkhf bg�JgL�j�g�L ��ah KGtJ� gu�g�g�lJ. ngu��d� vL�J� br�w
M�, bg� fl�fˋ gl�fis�� mt�f� bt�ƣoU�jd�. 1973 kh�� khj��
eilbg�w nj�jȚ �j �f��� �Kf fh��u� T�l¡F v�uhf� ga�gL�j�
g�lJ. v�whY� �U f��fS� bgUbt�� bg�wd; �Kf jĜehL r�lk�w��Y�,
fh��u� k���Y� mW�bgU�gh�ik bg�W M��mik�jd.
#h� ntWgho��
jF� gil�j mid�J #h� k�fis�� nfhƚ m��rf�fshf �aġf jĜehL
mur 1971-� �iwnt��a r�l��F v�uhf c�r ��k�w� FH�g� �iw�j
Ԯ�� x�iw 1972 kh�� 14 m�W tH��aJ. j�nghJ�s �iyna �o�f nt�L�
v�W nfhU� �ngh�fhs�fS�F Mjuthf m�fh�f� � Ԯ��F �s�f� mˤjnghJ,
r_f, kj k�W� fyhrhu� Jiw c�ˣl mid�J �iyf�Y� rk k�j c�ikfS�fhf�
nghuhl k�fis nt�o bg�ah� xU nghuh�l�ij m�ɤjh�. �J kj� v�wiH�f�gL�
ntj, gh��gd rdhjd j�k��go N��u�f� v�W� g�rk�f� v�W� ���L�j�g�l
�uh�l �d k�fS�F V�g�l ��it ڡFtj�F � nghuh�l� njitahdjhf
�U�jJ.
1973 or�g�
8 , 9 nj�f˚ br�idƚ xU khehL el�j bg�ah� V�ghL br�jh�. j�Hǋ
r_f ��� xʥ� khehL v�W mJ miH�f�g�lJ. nfhƚfˋ fUtiwƚ mid�J
#h�fis� nr��j k�fS� EiHtj� rk c�ikfS� th���fS� bgw� nghuhLtj�fhf
fUtiw EiH� nghuh�l� v�w xU nghuh�l�ij nk�bfh�s �j khehL
Ko� br�jJ. rk�Jt�� mo�gilƚ xU r_f eilKiwia kh��aik�gj�F
aikahj elto�ifahf, �#h�f� �akd� k�W� �ju kj� rl�Ff�,r��ujha�f˚
gh��gd� bg�W�s M�f��id��, c�ika�w rYiffis�� Ko�F� bfh�L
tu nt�oaj� mt�a�ij �s�f bg�ah� xU bgU� R�W� gaz�ij nk�bfh�lh�.
fl�is kW�J,
fl� t�gh�il��, �u�rhu�ij�� v⮤J 1967-� bg�ah� T�a �f�bg�w
bgh�bkh�fis bg�ahǋ �iy nkilƚ bgh��jj�F v�uhd tH�F x�W m�nlhg�
11m�W ��k�w�jh� j�Sgo br�a�g�lJ.
1973 or�g�
19 m�W br�id �ahfuha� efǚ eilbg�w jdJ �W� T�l�� r_f� rk�Jt�ij��,
j�khd� �iw�j th��if Kiwia�� bgw� j�f elto�if nk�bfh�s k�fS�F
M�tkˡF� nguiH�� x�iw bg�a� �L�jh�.
bg�ahǋ th��if,
tuyh��� xU ��a �U�g�ij V�gL��, xU �J �f�� bjhl�f khf mik�jjhF�.

சுயமரியாதையாளர்கள் பிரமாணப் புரோகிதரில்லா, சமயச்சடங்கில்லா திருமணங்கள் நடைபெற வலியுறுத்தினர். ஆணும், பெண்ணும் சமம், அவர்கள் வேறுபாடின்றி, சரிநிகர் சமமாக வாழும் முறையை வலியுறுத்தியது. சாதி மறுப்பு திருமணத்தையும், கைம்பெண் திருமணத்தையும் ஊக்கப்படுத்தியது.

அளவில்லா குழந்தைகள் பெறுவதைத் தடுத்து குடும்பக் கட்டுப்பாட்டை 1920 களிலேயே வலியுறுத்தியது.

The worshippers made the marriages to be held, the marriages to be held, the marriages to be held, the marriages to be held, the marriages to be held, the marriages to be held, the marriages to be held, the marriages to be held, the marriages to be held, the marriages to be held, and the marriages to be held. At the end of the 20th century, the family was established in order to prevent the children from receiving.

At the end of the 20th century, the family was established in order to prevent the children from receiving.

Thus, the people of the city, and the people of the city, and the people of the city, and the people of the city, and the people of the city, and the people of the city, and the people of the city, and the people of the city, and the people of the city, and the people of the city, and the people of the city, and the people of the city, and the people of the city, and the people of the city, and the people of the city, and the people of the city, and the people of the city, and the people of the city, and the people of the city, and the people of the city, and the people of the city, and the people of the city.

திராவிடர் கழகத்தின் கொள்கை நகர மக்களிடமும், மாணவ சமுதாயத்தினரிடமும் வெகு விரைவாகப் பரவியது. இக்கட்சியின் கொள்கைகளும் இதன் சார்ந்த செய்திகளும் வெகு விரைவிலேயே கிராமத்தினரிடமும் பரவியது.

திராவிடர் கழகத்தின் கொள்கை நகர மக்களிடமும், மாணவ சமுதாயத்தினரிடமும் வெகு விரைவாகப் பரவியது. இக்கட்சியின் கொள்கைகளும் இதன் சார்ந்த செய்திகளும் வெகு விரைவிலேயே கிராமத்தினரிடமும் பரவியது.

They wanted the leaders to fight in the election. Muhammad did not want to stop or leave anything for political reasons, such as the goals of his leadership, the goals of his leadership and the priority of his leadership as well as the priority of his leadership as well as the priority of his leadership as well as the priority of his leadership as well as the priority of his leadership as well as the priority of his leadership as well as the priority of his leadership.

Then he came to him, and he came to him, and he came to him, and he came to him, and he came to him.

கண்ணீர்விட்டு

பிரிகின்றோம்

காரணத்தினால்

அண்ணாதுரையின்

கண்ணீர்த்துளி

வர்ணிக்கலானார்.பெரியார்

கண்ணீர்த்துளிகளாகப்

பார்க்கின்றார்

பெரியாருக்காக

மு.கருணாநிதி

Question: if you are the one who gives righteousness to you, what is your fate

you are the one who gives righteousness to you

"அண்ணாதுரை விலகும் பொழுது தன்னை அரசியலில் வளர்த்து ஆளாக்கிய தலைவனை

Then he came to him, and he came to him, and he came to him, and he came to him, and he came to him.

you are the one who gives righteousness to you

if you are the one who gives righteousness to you, what is your fate

Question: if you are the one who gives righteousness to you then what is the other one doing

you are the one who gives righteousness to you

"அண்ணாதுரை விலகும் பொழுது தன்னை அரசியலில் வளர்த்து ஆளாக்கிய தலைவனை

you are the one who gives righteousness to you

if you are the one who gives righteousness to you then what is the other one doing

Question: if you are the one who gives righteousness to you what is your fate

If you are the one who gives righteousness to you

"அண்ணாதுரை விலகும் பொழுது தன்னை அரசியலில் வளர்த்து ஆளாக்கிய தலைவனை

If you are the one who gives righteousness to you

if you are the one who gives righteousness to you what is your fate

Question: if you are the one who gives righteousness to you, then who gives it to you

விலகும் பொழுது தன்னை அரசியலில் வளர்த்து ஆளாக்கிய தலைவனை

if you are the one who gives righteousness to you, then who gives it to you

Question: if you are the one who gives righteousness then who gives it to you

If you are the one who gives righteousness

"அண்ணாதுரை விலகும் பொழுது தன்னை அரசியலில் வளர்த்து ஆளாக்கிய தலைவனை

If you are the one who gives righteousness

if you are the one who gives righteousness then who gives it to you

If you are the one who gives righteousness to you , then you are the one who gives righteousness to you ; if you are the one who gives righteousness to you , then you are the one who gives righteousness to you ; if you are the one who gives righteousness to you , then you are the one who gives righteousness to you ; if you are the one who gives righteousness to you , then you are the one who gives righteousness to you ; if you are the one who gives righteousness to you , then you are the one who gives righteousness to you .

Then he came to him , and he came to him , and he came to him , and he came to him , and he came to him .

அண்ணாதுரை மறைவின் பின் திமுக தலைவராக பெரியாரின் ஆசியுடன் மு.கருணாநிதி பொறுப்பு ஏற்றார்.

If you are the one who gives righteousness to you, then you are the one who gives righteousness to you; if you are the one who gives righteousness to you, then you are the one who gives righteousness to you; if you are the one who gives righteousness to you, then you are the one who gives righteousness to you; if you are the one who gives righteousness to you, then you are the one who gives righteousness to you; if you are the one who gives righteousness to you, then you are the one who gives righteousness to you. Then he came to him, and he came to him, and he came to him, and he came to him, and he came to him.

Then he came to him, and he came to him, and he came to him, and he came to him, and he came to him.

The final period was in 1956 in Seoul, Marrakech.

Thus, when the righteous came to the righteous, the righteous came to the righteous; when the righteous came to the righteous, the righteous came to the righteous, the righteous came to the righteous.

இராமசாமிக்குத்

பி.கக்கன்னால்

விடுக்கப்பட்டது

Question: when was the final period of the korean genocide

The final period was in 1956 in Seoul, Marrakech.

Thus, when the righteous came to the righteous, the righteous came to the righteous; when the righteous came to the righteous, the righteous came to the righteous, the righteous came to the righteous.

when was the final period of the korean genocide

Question: where was the final period of the korean genocide held

where was the final period of the korean genocide held

Question: where was the final period held in 1956

Question: when the righteous came to whom did the righteous come to

when the righteous came to whom did the righteous come to

Question: when did the righteous came to the righteous

when the righteous came to the righteous

ராமரின் உருவப்படம் எரிப்பு போராட்டத்தை நடத்திய இராமசாமிக்குத் தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கட்சித் தலைவராக இருந்த பி.கக்கன்னால் , கடும் எச்சரிக்கை விடுக்கப்பட்டது

when the righteous came to the righteous

when did the righteous came to the righteous

Question: what happened when the righteous came to the righteous

ராமரின் உருவப்படம் எரிப்பு போராட்டத்தை நடத்திய இராமசாமிக்குத் தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கட்சித் தலைவராக இருந்த பி.கக்கன்னால் , கடும் எச்சரிக்கை விடுக்கப்பட்டது

what happened when the righteous came to the righteous

The final period was in 1956 in Seoul , Marrakech .

Thus , when the righteous came to the righteous , the righteous came to the righteous ; when the righteous came to the righteous , the righteous came to the righteous , the righteous came to the righteous .

இறுதிக் காலம் 1956 இல் சென்னை, மெரினாவில் இந்துக் கடவுளான ராமரின் உருவப்படம் எரிப்பு போராட்டத்தை நடத்திய இராமசாமிக்குத் தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கட்சித் தலைவராக இருந்த பி.கக்கன்னால், கடும் எச்சரிக்கை விடுக்கப்பட்டது.

இறுதிக் காலம் 1956 இல் சென்னை, மெரினாவில் இந்துக்

கடவுளான ராமரின் உருவப்படம் எரிப்பு போராட்டத்தை நடத்திய இராமசாமிக்குத் தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கட்சித் தலைவராக இருந்த பி.கக்கன்னால், கடும் எச்சரிக்கை விடுக்கப்பட்டது.

The final period was in 1956 in Seoul, Marrakech. Thus, when the righteous came to the righteous, the righteous came to the righteous; when the righteous came to the righteous, the righteous came to the righteous, the righteous came to the righteous.

The final period was in 1956 in Seoul, Marrakech.

Thus, when the righteous came to the righteous, the righteous came to the righteous; when the righteous came to the righteous, the righteous came to the righteous, the righteous came to the righteous.

In 1962, Armassami, as a new general representative of his head-in-the-country squadron, prompted the K.D.M. to take care of the government’s responsibility all the time.

பொதுச்செயலாளராக

"ஐந்தாண்டுகளுக்குப்

சுற்றுப்பயணம்

மேற்கொண்டார்

பங்களிப்பைப்

தொலைநோக்காளர்

Question: when did armassami become the head of the country squadron

In 1962, Armassami, as a new general representative of his head-in-the-country squadron, prompted the K.D.M. to take care of the government’s responsibility all the time.

when did armassami become the head of the country squadron

Question: who prompted the k.d.m. to take care of the government's responsibility

who prompted the k.d.m. to take care of the government's responsibility

Question: what caused the islamic state to have a problem of conjunctivity

what caused the islamic state to have a problem of conjunctivity

Question: when was the northern telecommunications system created

. இவரின் சமுதாயப் பங்களிப்பைப் பாராட்டி 1970 சூன் 27

when was the northern telecommunications system created

Question: what problem does the islamic state have after the northern india revolution

what problem does the islamic state have after the northern india revolution

Question: what was armassami's role in 1962

Question: what system did the united states of america observe on june 27, 1970

அமைப்பு "" புத்துலக தொலைநோக்காளர்

what system did the united states of america observe on june 27, 1970

In 1962 , Armassami , as a new general representative of his head - in - the - country squadron , prompted the K.D.M. to take care of the government ’s responsibility all the time .

After a few years , the Islamic State has faced a problem of conjunctivity by means of the northern India revolution . Their primary concentration is observed by the system of the United States of America on June 27th , 1970 , the " Northern Telecommunications System " ;

1962 இல் இராமசாமி தனது கட்சியான திராவிடர் கழகத்தின் புதிய பொதுச்செயலாளராக கி.வீரமணியை முழு நேரமும் கட்சிப் பொறுப்பைக் கவனிக்கும் விதத்தில் நியமித்தார்.

ஐந்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு இராமசாமி வடஇந்தியா சுற்றுப்பயணம் மூலம் சாதியங்களை ஒழிக்கப் பிரச்சாரம் மேற்கொண்டார். இவரின் சமுதாயப் பங்களிப்பைப் பாராட்டி 1970 சூன் 27 அன்று யுனஸ்கோ மன்றம் என்ற அமைப்பு "புத்துலக தொலைநோக்காளர்;

In 1962, Armassami, as a new general representative of his head-in-the-country squadron, prompted the K.D.M. to take care of the government’s responsibility all the time. After a few years, the Islamic State has faced a problem of conjunctivity by means of the northern India revolution. Their primary concentration is observed by the system of the United States of America on June 27th, 1970, the "Northern Telecommunications System";

In 1962, Armassami, as a new general representative of his head-in-the-country squadron, prompted the K.D.M. to take care of the government’s responsibility all the time.

Those who were in the midst of the covenant, and who were in the midst of the covenant, and who were in the midst of the covenant, and who were in the midst of the covenant, and who were in the midst of the covenant.

He didn’t think about his old mother.

He says that he will see, and he will see, and he will see.

He said, “Whoever is a woman, he is a woman, he is a woman, he is a woman, he is a woman, he is a woman, he is a woman, he is a woman, he is a woman.”

It is called the “Survivor” (Survivor).

திராவிட இயக்க இலக்கிய விமரிசனப் பார்வைபேராசிரியர். க.பூரணச்சந்திரன்
Sep 15, 2013
இருபதாம் நூற்றாண்டில் மூன்று இயக்கங்கள் தமிழ்நாட்டில் முதன்மைபெற்றன. அவை தமிழக இலக்கியப்போக்குகளையும் தீர்மானித்தன. தேசியம்-காந் தியம் என்பது முக்கியமான ஓர் இயக்கமாகச் சுதந்திரத்திற்கு முற்பட்ட காலத்தில் அமைந்தது. பாரதி, வ.வே.சு.ஐயர் முதற்கொண்டு பல எழுத்தாளர்கள் தேசிய இயக்கத்தில் ஈடுபட்டவர்கள். அதற்குப் பின் திராவிட இயக்கம் மதிப்புப் பெற்றது. கடைசியாகத் தமிழகத்தில் வந்த இயக்கம் மார்க்சியம்.
காந்திய இயக்கத்தினர் நாவல், சிறுகதை, கவிதைத் துறைகளில் ஓரளவு ஆக்கம் புரிந்தபோதிலும் திறனாய்வுத்துறையில் அவ்வளவாக ஈடுபடவில்லை. இருபதாம் நூற்றாண்டில் காந்தியவாதிகளாகவும் திறனாய்வாளர்களாகவும் எஞ்சியவர்கள் நாமக் கல் கவிஞரும் சி.சு. செல்லப்பாவும் மட்டுமே.
ஆங்கிலேயர்கள் ஏறத்தாழ இந்தியா முழுவதையும் தங்கள் ஆட்சிக்கீழ் கொண்டுவந்தபோது, இந்தியா முழுவதும் சமஸ்கிருதக் கலாச்சாரமே நிலவுவதாக நினைத்துக் கொண்டிருந்த பார்ப்பனர்களுக்கு ஒரு தாழ்வுணர்ச்சி ஏற்பட்டது. சமஸ் கிருதத்தை விடப் பல நூற்றாண்டுகள் பின்னர் தோன்றியவை ஐரோப்பிய மொழி கள். அவை தங்கள் கலாச்சாரத்தை இந்தியாவில் புகுத்த முற்படும்போது தாம் அடிமைகளாக இருந்து அதை ஏற்றுக் கொள்வதா என்ற எதிர்ப்புமனநிலை தோன்றியது. இதனால் தேசியவாதிகள் சமஸ்கிருதத்தின் மேன்மை, இந்திய நாகரிகத் தின் பழமை, வேதங்களின் தொன்மை, உபநிடதங்களின் பெருமை போன்ற வற்றை வலியுறுத்தலாயினர். இந்தியா முழுவதும் ஒரு சமஸ்கிருத எழுச்சி ஏற்பட்டது. இதற்கு சமஸ்கிருத மொழியிலிருந்து நூல்களை மாக்ஸ்முல்லர் போன்றவர்கள் ஜெர்மன் மொழியில் மொழிபெயர்த்ததும் உதவியது.
இந்த சமஸ்கிருத எழுச்சியை தேசியவாதம், இந்திய சுதந்திரப்போருக்கு ஆதரவாக மிக நன்றாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டது. பாலகங்காதர திலகர், காந்தியடிகள், வினோபா பவே போன்ற தேசியவாதிகள் பலரும் பகவத்கீதைக்கு உரை எழுதினர். மேலும் தேசிய இயக்கம், இந்தியா என்ற கற்பனையான ஒற்றைத் தேசத்தைக் கட்டி யெழுப்பி, அதற்கு ஒற்றைத் தேசியமொழியாக இந்தியை முன்வைத்தது.
இந்தியா முழுவதும் சமஸ்கிருதக்கலாச்சாரம் உண்மையில் என்றும் நிலவவில்லை, இன்றும் நிலவவில்லை. சமஸ்கிருதத்தை முற்றிலும் தவிர்த்தும் இயங்கக் கூடிய முக்கிய மொழியாகத் தமிழ் இருந்தது. சமஸ்கிருதத்தினாலேயே ஒதுக்கப்பட்ட,, ‘தேசி’ என்று சொல்லக்கூடிய நாட்டார் கலாச்சாரங்களும், பழங்குடி இனத்தவர்களின் கலாச்சாரங்களும் இருந்தன. தெற்கில் திராவிடக் கலாச்சாரம் இருந்தது. மேலும் இந்தியாவில் முஸ்லிம்களும், கிறித்துவர்களும், பார்சி போன்ற பிறமதத்தினரும் இருந்தனர். இந்தியக் கலாச்சாரம் உண்மையில் பன்முகத்தன்மையுடையது. சமஸ்கிருதம் அல்லது இந்துமதம் என்ற ஒற்றைக் கலாச்சார அடையாளம் உடையதல்ல.
எனவே தேசியத்துடன் சமஸ்கிருதமும் இந்தியும் சேர்ந்துவந்தபோது அதை ஏற்றுக்கொள்ளத் தமிழகத்தில் மனத்தடை ஏற்பட்டது. சமஸ்கிருதத்திற்கு இணையாகவோ அல்லது அதற்கும் முற்பட்டதாகவோ உள்ளதோர் கலாச்சார அடையாளத்தைக் கொண்டவர்கள் தமிழர்கள். எனவே தமிழர் தங்கள் அடையாளத்தை முன்வைக்க முற்பட்டனர். கலாச்சார அளவில் வடமொழியை எதிர்ப்பதாகவும், ஆதிக்கநிலையில் இந்தியை எதிர்ப்பதாகவும் இது அமைந்தது.
இன்னொரு வகையிலும் இந்த நிர்ப்பந்தம் ஏற்பட்டது. 1909இல் மிண்டோ மார்லி குழு இந்தியாவுக்கு வந்தபோது இந்தியச் சாதிகளை வகைப்படுத்த வேண்டிய நிலை உருவாகியது. சாதியடிப்படையில் இடஒதுக்கீடு என்ற கோரிக்கை எழுந்தது. பார்ப்பனர்களே எல்லாப் பதவிகளிலும் அமர்ந்திருந்த நிலையில் அடுத்தநிலையில் படித்திருந்தவர்கள் தங்களுக்குப் பதவிகளில் தக்கவாறு இடஒதுக்கீடு வேண்டுமெனக் கேட்டனர். தமிழகத்தில் பார்ப்பனர்-அல்லாதார் என்ற பார்வை உருவாக இதுவும் ஒரு காரணம்.
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலும், இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும் சிந்துவெளி அகழ்வாய்வு நடத்தப்பட்டது. சர் ஜான் மார்ஷல், இதனை நடத்தியவர். ஹீராஸ் பாதிரியார் சிந்துவெளி எழுத்துகளைப் படிக்க முற்பட் டவர். இவர்கள் இருவரும் சிந்துவெளி நாகரிகம் திராவிட நாகரிகமே என்ற கருத்தை வலுவாக முன்வைத்தனர்.
ஏற்கெனவே பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இடைப்பகுதியில் ராபர்ட் கால்டு வெல், திராவிட மொழிகளின் ஒப்பிலக்கணம் எழுதி, திராவிட மொழிகள் இந்தோ ஐரோப்பிய மொழிகளினின்றும் (சமஸ்கிருதம் இந்தோஐரோப்பிய மொழிகளில் ஒன்று) வேறுபட்டவை, தமிழ் அதன் மூலமொழி என்ற கருத்தை முன்வைத்தார்.
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலிருந்து சங்க இலக்கியங்கள் பதிப்பிக்கப்படலாயின. சங்கஇலக்கியங்கள் வாயிலாகத் தெரியவந்த கலாச்சாரம் முற்றிலும் வடநாட்டுக் கலாச்சாரத்திலிருந்து வேறுபட்டதாக, சிறந்ததாக இருந்தது.
இவை அனைத்தும் தமிழின் மேன்மையான இடத்தையும், திராவிட மொழிகளில் அதன் முதன்மையையும், சமஸ்கிருதத்தைவிட மூத்ததான அதன் கலாச்சாரத்தை யும் வலியுறுத்துவனவாக அமைந்தன.
எனவே 19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிப்பகுதியிலிருந்தே திராவிட நாகரிகம் பற்றிய சிந்தனையும் தமிழரின் தொன்மை பற்றிய சிந்தனையும் தமிழ்ப்பற்று மிக்க சிந் தனையாளர்களிடம் தோன்றியிருந்தன. இவ்விரண்டின் முதற்பிரதிநிதி பேராசிரியர் பெ. சுந்தரம் பிள்ளை.
ஆரியர் X திராவிடர், (ஆரியர்கள் = பார்ப்பனர், திராவிடர்கள் = தமிழர்)
ஆரியரது மொழி சமஸ்கிருதம் X திராவிடரது மூலமொழி தமிழ்,
ஆரியக் கலாச்சாரத்தை வலியுறுத்துவோர் பார்ப்பனர் X அதனை எதிர்ப்போர் திராவிடர்
என்ற வகையில் இருமை எதிர்வுகள் முன்வைக்கப்பட்டன. (இன்றும்கூட பார்ப்பனர் கள் நடத்தும் உணவுவிடுதிகளுக்கும் ஆரியவிலாஸ் என்று பெயர்வைப்பதையும், பார்ப் பனர்கள் மட்டுமே ஆர்யா என்று பெயர்வைத்துக்கொள்வதையும் காணலாம். இது இன்றும் மேற்கொண்ட கொள்கைக்கு ஆதாரம் இருப்பதை நினைவூட்டுகிறது.)
இந்த எதிர்வுகளை உட்கொண்டு எழுந்ததுதான் திராவிட இயக்கம். எனவே திராவிடர் இயக்கம், பழமைவாத, மீட்புவாத இயக்கமாகக் காலத்தின் கட்டாயத்தினால் தோன் றிய ஒன்று.
ஆனால் சமஸ்கிருதத்திற்கும் தமிழுக்குமான முரண் பழங்காலத்திலேயே தோன் றியிருந்ததை நம்மால் உணரமுடிகிறது. நக்கீரர் பற்றி வழங்கிவரும் கதை இதை உணர்த்தும். குயக்கொண்டான் என்பவன் சமஸ்கிருதம் உயர்ந்தது என்று வாதிட, நக்கீரர் தமிழே உயர்ந்தது என்று வாதிட்டும் இறந்தவனைப் பிழைக்க வைத்தும் நிரூ பித்ததாகக் கதை. இதனைத் தாழ்வு மனப்பான்மையினால் எழுந்த கதை என்றுதான் மதிப்பிட முடியும். இந்தத் தாழ்வு மனப்பான்மையை தமிழுக்கு இலக்கணம் எழுத முன்வந்தவர்களிடமும் காணலாம். இலக்கணக் கொத்து எழுதிய சாமிநாத தேசிகர் என்பவர், “ஐந்தெழுத்தால் ஒரு பாடை என்று அறையவும் நாணுவரே அறிவுடை யோர்” என்று தமிழை இழித்துக் கூறியுள்ளார்.
’1800ஆண்டுகட்கு முற்பட்ட தமிழகம்’ என்ற நூலினைப் படைத்த வி. கனக சபை, பழந்தமிழர் நாகரிகம் குறித்தும் திராவிடர் வரலாறு குறித்தும் முதன் முதலில் சிந்தித்தவர். திராவிட இயக்கத்தின் பிற முன்னோடிகள் எனப் பின்வருவோரைக் கூறஇயலும்: பரிதிமாற் கலைஞர், (பார்ப்பனராக இருந்தாலும் தனித்தமிழ் வளர்க்க முற்பட்டவர், தமிழ் உயர்தனிச் செம்மொழி என்பதை முதன்முதல் வலியுறுத்தியவரும் ஆவார்), ஞானியாரடிகள் (சைவப்பற்று மிகுந்தவராயிருந்தாலும், திராவிட உணர்வி லும் தனித்தமிழ்ச் சிந்தனையிலும் ஈடுபட்டவர், இந்தித்திணிப்பை எதிர்த்தவர்), திரு.வி.க. (தூய தமிழும் காந்தியமும் சமுதாயச் சிந்தனைகளும் வளர உழைத்தவர்), இப்படிப் பலர் தமிழகத்தில் பழந்தமிழ்ச் சிறப்பையும் திராவிட இனப்பற்றையும் வளர்த்தனர். முற்றிலும் காந்தியவாதியாக இருந்த திரு.வி.க.வும், காங்கிரஸ் இயக்கத் தில் காணப்பட்ட பார்ப்பன ஆதிக்கம் காரணமாகவே திராவிடச் சார்புக்கு மாற நேர்ந்தது.
‘திராவிட’ என்ற சொல்லை அமைப்பு ரீதியாக முதன்முதலாகப் பயன் படுத்தியவர் டாக்டர் சி. நடேசன். 1912இல் உருவாகிய சென்னை ஐக்கிய சங்கம் என்னும் அமைப்பிற்கு 1913இல் திராவிடர் சங்கம் என்ற பெயரை வைத்தவர். (திராவிடன் இல்லம் என்ற மாணவர்களுக்கான விடுதியையும் நடேசன் நடத்தினார்.) இந்தத் திராவிடர் சங்கமே நீதிக்கட்சியாக மாறியது என்று கூறுவர். 1925 காஞ்சிபுரம் மாநாட்டில் பெரியார் காங்கிரஸிலிருந்து பிரிந்து திராவிட இயக்கத்தைத் தொடங் கினார். (இதற்குப் பின்னணியில் வ.வே.சு. ஐயர் சேரன்மாதேவியில் நடத்திய பாட சாலையில் உணவுப்பரிமாறலில் சாதிய நோக்கு கடைப்பிடிக்கப்பட்டது போன்ற நிகழ்வுகள் இருந்தன.)
பழங்காலத்தில் திராவிட என்ற சொல் தமிழை மட்டுமே குறிப்பதாக சமஸ்கிரு தத்தில் கையாளப்பட்டது. அது தெலுங்கு, மலையாளம், கன்னடம் பேசுபவர்களைக் குறிக்கவில்லை. திருஞானசம்பந்தரை சங்கராச்சாரியார் திராவிட சிசு என்று குறித்தது நோக்கத்தக்கது. சமஸ்கிருதத்தின் வாயிலாக இந்த நோக்கு மலையாள, கன்னட, ஆந்திர மாநிலங்களில் பரவியிருந்ததால் அங்குள்ளவர்கள் தங்களை திராவிடர்களாக எண்ணவே இல்லை என்பது நோக்கவேண்டிய ஒன்று. ஆனால் தமிழகத்தில் மட்டும் சில ஆந்திரர்களும் மலையாளிகளும் நீதிக்கட்சியில் ஈடுபட்டிருந்தனர் (அவர்களும் திராவிட என்ற நோக்கினை ஏற்றவர்களா என்பது சந்தேகத்திற்குரியது.)
1944 ஏப்ரல் 4இல் சேலத்தில் நடந்த மாநாட்டில் நீதிக்கட்சியை திராவிடர் கழகமாக மாற்ற அண்ணாதுரை தீர்மானம் கொண்டுவந்தார். (சக்கரவர்த்தி இராஜ கோபாலாசாரியார் கொண்டுவந்த குலக்கல்வி முறையும் இந்தித்திணிப்பும் ஓரளவு இதற்குக் காரணங்கள். 1938இல் இதற்குமுன்பே முதல் இந்தி எதிர்ப்பு இயக்கம் தோன்றிவிட்டது.) அண்ணாவின் தீர்மானத்தை ஏற்ற பெரியார் ஈ.வெ.ரா., புதிய இயக்கத்தை ஆரம்பித்தார். நீதிக்கட்சியும் சுயமரியாதை இயக்கமும் சேர்ந்து திராவிடர் கழகம் உருவாகியது. சில ஆண்டுகள் பின்னர், பெரியார் ஈ.வெ.ரா. திருமணத்திற்குப் பிறகு “கழகத்தில் ஏற்பட்ட குழப்பநிலை காரணமாகக் கழக நடவடிக்கைகள் ஸ்தம்பித்து விட்டன.”
இந்நிலையை மாற்றப் பெரியார் தலைமைப் பதவியை இராஜிநாமா செய்
யாமல் கழகத்தில் செயலாற்றிக் கொண்டிருப்பதால் இப்பொழுதிருக்கிற நாட்டு
நிலையில் மக்களின் எதிர்கால வளர்ச்சிக்குப் பெரிதும் ஊறு பயக்கும் என்று
இக்கமிட்டி கருதுவதால் கழகக் கொள்கைகளும் இலட்சியமும் நசுக்கப்பட்டுப்
போகும் என்று அஞ்சுவதால் திராவிட முன்னேற்றக்கழகம் என்ற அமைப்பை
ஏற்படுத்திக்கொண்டு செயலாற்றுவது
என்று தீர்மானம் கொண்டுவந்து திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தைத் தொடங்கினார் அண்ணா.
சுயமரியாதை இயக்கத்திற்குப் பின் இலக்கியநோக்கில் பல மாறுதல்கள் ஏற்பட்டன. பகுத்தறிவை வலியுறுத்துகின்ற சிந்தனை பெருகியது. 1930 முதல் 1965 வரை பேசியும் எழுதியும் பகுத்தறிவுக் கருத்துகளை வளர்த்துவந்தனர் திராவிட இயக் கத்தினர்.
திராவிட இயக்கங்கள் செய்த பத்திரிகைப் பணி குறிப்பிடத்தக்கது. வடமொழி கலவாத தமிழை ஜனரஞ்சகப்படுத்தியதில் இப்பத்திரிகைகளுக்குப் பெரியபங்குண்டு. நாவல் சிறுகதை போன்ற துறைகளில் சாதனை படைக்கவில்லை என்றாலும், திரைப் படம், நாடகம், கவிதை, பத்திரிகைத் தமிழ் ஆகிய துறைகளில் குறிப்பிடத்தக்க சாதனை படைத்தது திராவிடஇயக்கம். பட்டிமன்றம் என்ற புதிய சமூகநிகழ்வினை அறிமுகப்படுத்தியதும் திராவிட இயக்கமே.
பெரியார் 1925ஆம்ஆண்டு குடிஅரசு வார இதழைத் தொடங்கினார் பகுத்தறிவு எழுத்தாளர்களுக்குக் குடிஅரசு இதழ் வாய்க்காலாக அமைந்தது. 1935ஆம் ஆண்டு விடுதலை நாளிதழ் பெரியாரால் தொடங்கப்பட்டது. 1942இல் திராவிட நாடு என்ற இதழை அண்ணா தொடங்கினார். 1949இல் மாலைமணி என்ற இதழைத் தொடங் கினார். 1953இல் நம்நாடு இதழ் தொடங்கப்பட்டது. கலைஞர் கருணாநிதியால் முரசொலி இதழ் 1942இல் தொடங்கப்பட்டது. 1963இல் அண்ணாவால் காஞ்சி என்னும் இதழ் தொடங்கப்பட்டது. தமிழ் உலகம், தனிஅரசு, தம்பி, தென்னகம், அறப் போர், தென்னரசு, அறிவுப்பாதை, போர்வாள் போன்ற வார ஏடுகளும், சமதர்மம், குயில், மன்றம், புதுவாழ்வு, குத்து£சி, பூமாலை போன்ற வார ஏடுகளும் நடத்தப் பட்டன.
தமிழின் முதன்மையை வலியுறுத்தியவர்களில் இரு பிரிவினர் இருபதாம் நூற்றாண்டில் உருவாயினர். ஒருபிரிவினர், கடவுள் மறுப்புக் கொள்கையை ஏற்று, ஈ.வெ.ரா. பெரியாரின்பின் சென்றவர்கள். இன்னொரு பிரிவினர், சைவ சித்தாந்தக் கொள்கையே தமிழரின் தனிக்கொள்கை என்ற சிந்தனைகொண்டவர்கள். அநேகமாக இருபதாம் நூற்றாண்டுத் தொடக்கத்தில் தமிழ் ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்ட பார்ப்பனரல் லாத புலமை/கல்வித்துறை ஆய்வாளர்கள் அனைவருக்கும் தமிழும், சைவமும் இரு கண்களாகவே இருந்தன. இவர்களை நாம் திராவிட இயக்கத்தினராக ஏற்க முடியாது என்றாலும் திராவிட இயக்கச் சார்பு கொண்டவர்கள் என நோக்கலாம். அல்லது சைவத்தமிழ் ஆய்வாளர்கள் என்று குறிக்கலாம். 1950வரை இந்த நிலை இருந்தது. அதற்குப் பின்னர், புதிய கல்வித்துறை ஆய்வாளர்கள் வந்த போது, அவர்கள் தமிழின் முதன்மையை ஏற்ற திராவிட இயக்கச் சார்பாளராக மாறினர். சைவம் பின்னுக்குச் சென்றது.
திராவிட இயக்கச் சார்பான சைவசமயப் புலவர்கள், தமது நம்பிக்கைகளை உறுதியாக ஏற்றனர், அவர்கள் சில சமயங்களில் கம்பராமாயணத்தில் உள்ள ஆரியக் கற்பனைகளை மறுத்தும் எழுதினர். தாங்களே சமயத்தை நம்பும் இவர்கள், பிறர் நம்பிக்கைகளை மறுக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டது ஏன்? சைவசமயம் தமிழரின் முதற்சமயம் என்றால், அதில்மட்டும் புராணக்கதைகள் இல்லையா? இது போன்ற கேள்விகள் இவர்களிடம் ஏன் எழவில்லை என்பது நம் சிந்தனைக்குரியது. பார்ப்பன/ பார்ப்பனிய எதிர்ப்புச் சிந்தனையுடனும் கடவுள் மறுப்புக் கொள்கையுடனும் இலக்கிய விமரிசனத்தில் ஈடுபட்டவர்களை திராவிட இயக்க இலக்கிய விமரிசகர்கள் எனலாம்.
திராவிட இயக்க முன்னோடி, சைவத்தமிழ் ஆய்வாளர்-பெ. சுந்தரம் பிள்ளை
திருவனந்தபுரம் அரசர் கல்லூரியில் தத்துவப் பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்தவர். திருஞானசம்பந்தர் கால ஆராய்ச்சி, திருவிதாங்கூர் பண்டை மன்னர் கால ஆராய்ச்சி, மனோன்மணீயம் போன்ற நூல்களை எழுதியுள்ளார். மனோன்மணீய நாடகத்தில் தமிழ்த்தெய்வ வணக்கமாக இடம்பெற்ற செய்யுள்தான் இப்போது சிற்சில மாற்றங்களுடன் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தாக அமைந்துள்ளது. இப்பாட்டில் ‘ஆரியம்போல் வழக் கொழிந்து போகாமல் இளமையாக உள்ளது தமிழ்’ எனக்குறிப்பிடுகின்றார். ‘கன்னட மும் களி தெலுங்கும் கவின் மலையாளமும் துளுவும் உன் உதரத்து உதித்து எழுந்தே ஒன்று பல ஆயிடினும்’ என்று தமிழே தென்னிந்திய மொழிகளின் தாய் என்பதையும் வலியுறுத்துகிறார். தமிழ்நாட்டை திரவிடநாடு என்று குறிப்பிடுகிறார். இச்செய்யுளில் சில விமரிசனங்களும் உள்ளன.
வள்ளுவர் செய் திருக்குறளை மறுவற நன்கு உணர்ந்தோர்கள்
உள்ளுவரோ மனுவாதி ஒருகுலத்துக்கு ஒரு நீதி
என்பதில் வடமொழியின் மனுநூல் மீதான விமரிசனம் அடங்கியுள்ளது.
பத்துப்பாட்டாதிமனம் பற்றினார் பற்றுவரோ
எத்துணையும் பொருட்கிசையும் இலக்கணமில் கற்பனையே.
என்பதில் பத்துப்பாட்டு போன்ற சங்க இலக்கியங்களின் இயற்கையான கற்பனைநெறி வயப்பட்ட இலக்கியங்களைக் கற்றவர்கள் பொருளற்ற புராணக் கற்பனைகளை உடைய வடமொழிச் சார்பான நூல்களைப் படிப்பார்களோ என்ற விமரிசனத்தை முன்வைக்கிறார். புராணக்கதைகளையும் சாடுகின்றார். தமிழ், இயற்கையான கற்பனை நெறியில் அமைந்த இலக்கியங்களைக் கொண்டது, வடமொழி அவ்வாறல்ல என்பது உட்கிடை.
வடமொழிப் புராணக் கதைகளில் சமஸ்கிருதத்தை உயர்த்த வேண்டுமென்று, கல்வித்தெய்வம் சரஸ்வதிக்கு வலது கண் வடமொழி எனவும், தமிழ் அவளுடைய இடது கண் எனவும் புனைந்துரைத்துள்ளனர். (வலப்புறம் உயர்வு, இடப்புறம் தாழ்வு என்ற கருத்து நிலை. இக்கருத்துநிலை பெண்ணை அடிமைப்படுத்துவதாக, சிவன்-பார்வதி அர்த்தநாரீஸ்வர உருவிலும் இருப்பதைக் காணலாம்). அதேசமயம், சரஸ்வதி கிழக்குநோக்கி அமர்ந்திருப்பதாகவும் கூறியுள்ளனர். கலைமகள் கிழக்கு நோக்கி அமர்ந்திருந்தால், அவளது வலது கண் தெற்குப்புறத்திலும், இடக்கண் வடப் புறத்தி லும்தானே அமைந்திருக்க முடியும? எனவே தென்மொழியாகிய தமிழே வாணியின் வலக்கண் என்று புலனாகிறது என்று தர்க்கரீதியாக வாதிடுகிறார் சுந்தரம் பிள்ளை.
முதன்முதலில் திராவிடர் பெருமையைத் தமது நூல்களின் மூலமாக உணர்த்த முயன்ற இவரைத் திராவிட ஆராய்ச்சிகளின் தந்தை என்று கூறுவது பொருத்தமாகும். சென்னைக் கிறித்தவக் கல்லு£ரித் திங்கள் இதழிலே முதலில் கட்டுரைக¬ளாக வரையப்பெற்றுப் பிறகு நூல்வடிவம் பெற்ற இவரது ஆய்வுரைகள் குறிக்கத்தக்கன என்று கைலாசபதி கூறியுள்ளார். பத்துப்பாட்டு என்னும் பொருள் பற்றிப் பொது வாகவும் நெடுநல்வாடை பற்றிச் சிறப்பாகவும் சொல்லும் ஆய்வுரை The Ten Tamil Idylls என்பது.
பெரியார் ஈ.வெ. ராமசாமி (1897-1973)
பெரியாரின் இலக்கிய விமரிசனம், அவருடைய பின்வரும் பணிகளோடு தொடர்புடையது.
1. பகுத்தறிவு-கடவுள் எதிர்ப்பு, மத எதிர்ப்பு, சாதி ஒழிப்பு, மூடநம்பிக்கை ஒழிப்பு.
2. சீர்திருத்தம்-எழுத்துச் சீர்திருத்தம், புராண இதிகாச எதிர்ப்பு, கலப்பு மணம், கைம் பெண் மணம், பெண்ணுரிமை.
3. ஆரிய எதிர்ப்பு-கடவுள் நம்பிக்கை, மூட நம்பிக்கை, விழாக்கள் ஆகியவற்றை எதிர்த்தல்.
4. பொதுவுடைமைச் சார்பு-நிலவுடைமை சார்ந்த கருத்துகளை எதிர்த்தல், வர்க்கப் பிரிவு, பொருளாதார ஏற்றத் தாழ்வு ஆகியவற்றை எதிர்த்தல்.
5. இலக்கியம்-புராணங்கள், இதிகாசங்கள் எதிர்ப்பு, மொழி பற்றிய கருத்துகள்.
பெரியார் ஆராய்ச்சிநூல்கள் எழுதவில்லை. சொற்பொழிவாளராகவே இருந்தவர். மக்களை நேரடியாகச் சென்று அடையவேண்டும் என்பதே அவரது நோக்கம். அவருடைய சொற்பொழிவுத் தொகுதிகள் நூல்களாக வந்துள்ளன. வே. ஆனைமுத்து வின் பெரியார் சிந்தனைக் களஞ்சியம் என்னும் தொகுப்பு முக்கியமானது.
மொழி பற்றிப் பெரியார்
பெரியாரின் மொழி பற்றிய சிந்தனைகள் அறிவியல்பூர்வமானவை அல்ல. அவர் வாழ்நாள் முழுதும் ஆங்கிலத்தைக் கொண்டாடுவதையும் தமிழை இழித்துப் பேசிவந்ததையும் காணலாம். குறிப்பிட்ட இடத்தில் வாழும் மனிதர்கள் தங்கள் கருத்து களைப்பகிர்ந்து கொள்ளத் தாங்கள் உணர்வதிலிருந்து எழுந்ததே மொழி என்னும் அவருடைய கருத்து குறையுடையது. மொழி வெறும் பகிர்வுச்சாதனமாக மட்டும் அமைவதல்ல. அது பண்பாட்டையும் உருவமைக்கிறது என்ற விஷயத்தை அவர் சரிவரப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.
தொல்பழங்காலத்திற்கு முன்னரே மக்களினம் எல்லாம் கலந்து பழகும் வாய்ப்பு ஏற்பட்டிருப்பின் ஒரே மொழி உலகம் முழுவதும் பரவியிருக்கும் என்பது பெரியாரின் கருத்து. (விடுதலை 15-10-1962 தலையங்கம்). இது கத்தோலிக்கக் கிறித்துவச் சிந்தனை.
எவ்வாறு மதமானது புகுத்தப்படுகிறதோ அவ்வாறே தாய்மொழியும் புகுத்தப்
படுவதுதான். மொழிமீது வீணான பற்றுக் கொள்ளக்கூடாது. ஒன்றன் பயனறியாமல்
தொடர்போ மதிப்போ பற்றோ வைக்கக் கூடாது. ஒருமொழியின் தேவை
முக்கியத்துவம் எல்லாம் அது பயன்படுகிற தன்மையைப் பொறுத்ததே ஆகும். அது
எவ்வளவு பெரிய காவிய, இலக்கியங்களை உடைய மொழியாக இருந்தாலும் சரி.
மொழி அன்றாட வாழ்வில் அறிவை வளர்ப்பதாக எப்படி உதவுகிறதோ அதைக்
கொண்டே மொழியை அளக்க வேண்டும்.
என்று விடுதலைஇதழ்க் கட்டுரை ஒன்றில் கூறுகிறார்.
பயனற்ற ஒன்றை முயன்று கற்பது அறிவற்ற செயல், அதனால் ஆங்கிலத்தைக் கற்கவேண்டுமே தவிர தமிழைக் கற்பதில் பயனில்லை என்றார். சாதிநோக்கிற்காக வடமொழியை இகழ்ந்த பெரியார், சாதியை வெறுத்து சமதர்மத்தை மலரச்செய்ய உதவுவது ஆங்கிலமே என்றார். ஆனால் இப்படிப்பட்டவர், இந்தி எதிர்ப்புப் போராட் டத்தில் எப்படி மனமுவந்து ஈடுபட்டார் என்பது நம் மனத்தில் எழும் கேள்வி.
சமூகத்தில் மொழிபற்றி வழங்கிவரும் இருவிதக் கருத்துகளைக் காணலாம். ஒருவிதநோக்கு, மொழி கருத்துணர்த்துவதற்கும் வாழ்க்கையில் பலவிதமான பயன் பாடுகளுக்குமான கருவியே என்பதாகும். இதனைக் கருவிநோக்கு (Instrumental outlook)எனலாம். இப்படிப்பட்டவர்கள் நமக்கு ஆங்கிலம் பயன்படுமானால் அதனையே தாய் மொழியாக வைத்துக்கொள்ளலாமே என்று சொல்பவர்கள். ஆங்கிலப் பள்ளிகளையும் ஆங்கிலக் கல்வியையும் வலியுறுத்துபவர்கள். நம்நாட்டில் பெரும்பாலான பார்ப்பனர் களிடமும் மேட்டுக்குடி மக்களிடமும் இத்தகைய நோக்கே உள்ளது. பெரியாரின் நோக்கு இதிலிருந்து வேறுபட்டதன்று. மொழிபற்றிய வெற்றுக் கூச்சல்கள் கூடாது, அதனால் மொழி வளராது என்ற அளவில் பெரியாரது கருத்துகளை நாம் உடன்படலாம்.
இன்னொருவித நோக்கு கலாச்சார நோக்கு (Cultural outlook). மொழி வெறும் கருவியல்ல. நமது கலாச்சாரத்தை நமக்குள் உருவாக்குகின்ற ஒன்று. மொழியின்றிக் கலாச்சாரம் அல்லது பண்பாடு என்பது இல்லை. எனவே நமது பண்பாட்டை நாம் அறிந்து போற்றவும் அதனைக் கடைப்பிடிக்கவும் மொழி என்பது மிக முக்கியமானது. கலாச்சாரத்தோடு பின்னிப்பிணைந்தது மொழி என்பதால் நமது வாழ்க்கையோடும் இரண்டறக்கலந்த தொடர்புடையது. இம்மாதிரி நோக்குதான் பெரியாரைத் தவிர்த்த ஏனை திராவிட இயக்கத்தவர்களுக்கு இருந்தது. எனவே தமிழுக்காக உயிரும் கொடுப் போம் போன்ற கோஷங்களை அவர்கள் எழுப்பினார்கள். இந்தி எதிர்ப்பில் ஈடுபட் டார்கள். பாவாணர் முதல் பெருஞ் சித்திரனார், குணா வரை இத்தகைய நோக்கில் ஊறியவர்கள்.
இந்தப் பார்வையின் கிளைத்தேற்றங்கள் பின்வருமாறு அமையும்:
1. மொழி நமது கலாச்சாரத்திற்கு ஆதாரமானது. எனவே அதைப் பிறமொழிகளின் ஆதிக்கத்திலிருந்து காக்கவேண்டும். இல்லாவிட்டால் அது அழிந்துவிடும்.
(அதனால்தான் மொழிக்காவலர், முத்தமிழ்க்காவலர் போன்ற காவல்காரச் சொற்களை விரும்பிப்பட்டங்களாக ஏற்றார்கள் திராவிட இயக்கத்தினர்)
2. மொழி அழிவதிலிருந்து காப்பாற்றவேண்டுமென்றால் புதிதுபுதிதாகச் சொற்களை உருவாக்க வேண்டும். அவை தனித்தமிழ்ச் சொற்களாக அமையவேண்டும்.
(இதன் விளைவாகத் தமிழுக்கு நல்ல தமிழ்ச் சொற்கள் கிடைத்தன. குறிப்பாக முப்பதுகளின் இறுதியில் சென்னைமாகாணத் தமிழ்ச்சங்கம் கலைச்சொல்லாக்கத்தில் ஆற்றிய பணி சிறப்பானது).
மூன்றாவதான ஒரு சிந்தனைப் போக்கும் உள்ளது. அதுதான் மிகவும் முக்கியமானது. மொழியின்றிச் சிந்தனை இல்லை. ஒருவன் குழந்தைப் பருவத்தில் சிந்திக்கத் தொடங்குவதே மொழியின் வாயிலாகத்தான். மொழியற்ற விலங்குகளுக்கோ, அல்லது ஓநாய்மனிதன் (நாகரிகமின்றி விலங்குகளுக்கு மத்தியில் காட்டில் வளர்ந்த மனிதன்) போன்றவர்களுக்கோ சிந்தனை என்பது கிடையாது. அடிப்படை உள்ளுணர்வுகள் (basic instincts) மட்டுமே உண்டு. பசி, பாலியல் நாட்டம், எதிரிகளிடம் பயம் போன் றவை அடிப்படை உணர்வுகள். எனவே மனிதன் மனிதனாக இருப்பதில் சிந்தனை-பகுத்தறிவு மிக முக்கியமானது. பகுத்தறிவை உண்டாக்குவது மொழி. ஃப்ராய்டுக்குப் பின்வந்த லக்கான் போன்ற பின்னமைப்புவாதிகள், மனிதன் சமூகத்திற்குள் புகுவதே மொழியின் வாயிலாகத்தான் என்று கூறியுள்ளனர். எனவே மொழியில்லையேல், சிந்த னையில்லை, சமூகம் என்பது இல்லை, பண்பாடு இல்லை, சுருங்கச் சொன்னால் எதுவுமே இல்லை.
எழுத்துச் சீர்திருத்தம்
மொழியும் எழுத்தும் ஒன்றே எனப் பலர் நினைக்கின்றனர். அது தவறு. ஒரு மொழியைப் பலர் பலவிதமான எழுத்துமுறைகளால் எழுதலாம். அதனால் மொழி மாறுபடுவதில்லை. எந்த எழுத்து வகையில்-லிபியில் எழுதினாலும் மொழி தனது தனித்தன்மையைப் பெரும்பாலும் இழப்பதில்லை. சமஸ்கிருதம், கிரந்தம், நாகரி, ரோமன் முதலிய எழுத்து வடிவங்களில் இன்று எழுதப்படுகிறது. ரோமன் லிபியில் படிக்கும் ஒருவன் தான் சமஸ்கிருதம் படிப்பதாக உணர்கிறானே ஒழிய ஆங்கிலமோ, ஜெர்மனோ படிப்பதாக நினைப்பதில்லை. இதற்குக் காரணம் மொழி என்பது லிபி யில் (எழுத்துவடிவத்தில்) இல்லை,
(இன்று தமிழ்வாக்கியங்களையும் ரோமன் எழுத்துவடிவில் எஸ்எம்எஸ் அல்லது மின்னணுஅஞ்சல் போன்றவற்றில் அனுப்பும் வழக்கம் வந்துவிட்டதால் இந்தக் கருத்து இக்கால இளைஞர்களுக்கு எளிதில் புரியும்.)
மேலும் லிபி அல்லது எழுத்துமுறை அல்லது வரிவடிவம் என்பது காலத் திற்குக் காலம் மாறி வருவது. தமிழின் எழுத்துமுறை எப்படியெல்லாம் மாறிவந்திருக் கிறது என்பதை ஐராவதம் மகாதேவன் போன்ற எழுத்து வல்லுநர்கள் பல நூல் களில் விளக்கியுள்ளார்கள். பெரியார் எழுத்தைப்பொறுத்தவரையில் மிகவும் முன் னேற்றமான கருத்துகளைக் கொண்டிருந்தார். அதனால் எழுத்தமைப்பில் சில சீர்திருத் தங்களைச் செய்தார். அவை இன்று ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளன.
இலக்கிய விமரிசனம்
தமிழிலக்கியம் எல்லாமே பார்ப்பனரின் வருகைக்குப் பின்னர் இயற்றப் பட்டதே. தமிழனுக்கு என்று தனித்த இலக்கியம் ஒன்று கூட இல்லை என்பது பெரியார் கருத்து. சங்க இலக்கியத்திற்குப் பிறகு தமிழரின் நாகரிகம் பண்பாடு கலை போன்றவற்றைக் காண்பது அரிது. நமக்கு இருக்கும் இலக்கியங்கள் எல்லாம் கடவுள் தன்மையைப் புகுத்தக்கூடியதாக, மடமையை வளர்க்கக் கூடியதாக, அறிவைப் பாழாக்கக்கூடியதாக, நம்மை மானமற்றவராக்கி இழிவு படுத்தக்கூடியவையாக இருக்கின்றன. நமது இலக்கியங்கள் தன்னம்பிக்கையை இழக்கச் செய்கின்றன என்கிறார். சில சமயங்களில் பெரியாரின் வாதங்கள் நகைச்சுவையாகவும் இருக்கும்:
பட்டினத்தார், தாயுமானவர், இராமலிங்க அடிகள் எல்லாம் தமிழ்படித்துச் சாமி
யானவர்கள். தமிழ் படித்தவனெல்லாம் சாமியானானே தவிர எவனும் பகுத்தறிவு
வாதியாகவில்லை.
சங்கஇலக்கியம் பற்றிப் பெரியார் அதிகம் பேசவில்லை. அவர் அதிகமாகக் குறைகூறாத ஒரே இலக்கியம் திருக்குறள்தான்.
திருக்குறள் பற்றிப் பெரியார்
வள்ளுவர் யார், எந்தக் குலதைச் சார்ந்தவர் என்று நிச்சயமாகக் கூறமுடி
யாது. வள்ளுவர் ஆரியத்தை எதிர்ப்பவர்; ஆரியக் கருத்துகளைக் கண்டிப்பவர்;
அவைகளை வெறுப்பவர் என்றுதான் நமக்குத் தெரிகிறது…குறளாசிரியர்
கடவுளையும் மோட்ச நரகத்தையும் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. குறளில் அறம்
பொருள் இன்பம் என்ற அளவில்தான் காணமுடியுமே தவிர, வீடு-மோட்சம்
பற்றி அவர் கூறியிருப்பதாக இல்லை…திருக்குறளின் முதல் அத்தியாயத்தில்
கடவுள் வாழ்த்து என்று ஒரு அதிகாரம் இருக்கிறது. அதில் உருவ வணக்கக்
கொள்கைகள் இடம்பெறவில்லை. கடவுள் வாழ்த்து கூறப்படும் பத்துப்
பாட்டிலும், ஒரு பாட்டிலாவது வள்ளுவர் கடவுள் என்ற சொல்லைக் கையாள
வில்லை…வள்ளுவர் கடவுள் வாழ்த்து பாடியிருப்பதெல்லாம் ஒவ்வொரு
நற்குணத்தை வைத்து அந்தப்படியாக நடக்கவேண்டும் என்பதாகவே பத்துப்
பாட்டிலும் பத்துவிதமான குணங்களைக் கூறினார்
என்பவை பெரியாரின் கருத்துகள்.
குறள் முக்காலத்திற்கும் முழுவதும் பொருந்துமென்பது தவறு. இக்காலத்திற்கு ஒவ்வாதனவும் சில அதில் உண்டு; குறளில் காணப்படும் அனுபவ உண்மைகளும், அறிவுப் பண்புகளும், இழிவுநீக்க முயற்சிக்கும் முன்னேற்ற முயற்சிக்கும் பெரும் ஆதரவு தரக்கூடியனவாய் உள்ளன. திருக்குறளில் ஆபாசத்திற்கு இடமில்லை. பாவம் என்பதற்காக பயப்படும் கோழைத்தனமான கருத்துகளுக்கு இடமில்லை. அதனால் தான் அதைக்காட்டிப் பிழைக்கமுடியாது எனக் கருதினர் ஆசாரியர். அதனால் திருக்குறள் அதிக செல்வாக்குப் பெறமுடியாது போயிற்று. திருக்குறள் பெருமையை அடையாததற்குக் காரணம், அது ஒரு திராவிட நூல் என்பதால்தான். குறளிலும் ஆரி யத்திலுள்ளது போலச் சில காட்டுமிராண்டிப் பண்புகள் உள்ளன. மூடநம்பிக்கையும் நிறைந்துள்ளது என்றும் பெரியார் கூறுகிறார்.
சிலப்பதிகாரம் பற்றி
சேரன் செங்குட்டுவன் மாடலன் என்னும் மறையவனின் சூழ்ச்சிவலை
யில்சிக்கி ஆரியத்திற்கும் ஆரியமடமைக்கும் மண்டியிட்டவன் ஆனான். ஆரியப்
படையை வென்ற சேரனால் ஆரியப் பஞ்சாங்கத்தை வெல்லமுடியவில்லை.
சிலப்பதிகாரத்தால் தமிழகம்பெற்ற பயன் யாது? ஆரியத்தை வென்ற வீரமா?
ஆரியத்தின் முன் வீழ்ந்த வீழ்ச்சியா?
கண்ணகி சாபமிட்டு மதுரையை எரிக்கும்போது ஆரியர்களைத் தீ எரிக்கக்
கூடாது என்று கட்டளையிடுகிறாள். இது எப்படிப்பட்ட சூழ்ச்சி?
சிலப்பதிகாரமானது போன ஜன்மத்தையும் வருகிற ஜன்மத்தையும் கூறி
தலைவிதியைக் காட்டி மனிதனை இழிவுக்கு அழைத்துச் செல்கிறது. முட்டாள்
தனமான கற்பையும் பெண்ணடிமைத் தனத்தையும் வலியுறுத்தும்
சிலப்பதிகாரம் நமக்குத் தேவையா?
பாண்டியன் விசாரணை செய்து தண்டனை கொடுத்தான் ஆனால் கண்ணகி
விசாரணை எதுவும் புரியாமல் அப்பாவி மக்களைக் கொல்கிறாள். அவள்
எப்படிக் கற்புக்கரசியாவாள்? வணங்குவதற்கு உரியவள் ஆவாள்? தெய்வம்
ஆவாள்? பாண்டியன் குற்றவாளி என்பதுதானே சிலப்பதிகாரக் கதையாக
உள்ளது? தமிழனைக் குற்றவாளியாக்கிக் காட்டுவதுதான் தமிழர் பண்புகூறும்
இலக்கியமா?
இப்படியெல்லாம் வினவும் பெரியார் தமக்கே உரிய முறையில் சுருக்கிச்சொல்லி விடுகிறார்: “சிலப்பதிகாரம் விபசாரத்தில் ஆரம்பித்து பத்தினித்தனத்தில் வளர்ந்து முட்டாள்தனத்தில், மூடநம்பிக்கையில் முடிந்த பொக்கிஷமாகும்”.
கம்பராமாயணத்துக்கும் சிலம்புக்கும் இந்த நாட்டில் மதிப்பு இருக்கிறது என்றால் இந்த
நாட்டு மக்களுக்கு அறிவும் இல்லை, மானமும் இல்லை, இன உணர்ச்சியும் இல்லை
என்றுதானே பொருள்…இவைகளின் தன்மையே இப்படி இருந்தால், இவைகளைத்
தாங்கி நிற்கும் தேவாரம், திருவாசகம், திருமறை, பிரபந்தம், பெரியபுராணம் முதலிய
குப்பை கூளங்களின் யோக்கியதை எப்படி இருக்கும்?
இராமாயணம் பற்றி
பெரியாருடைய இராமாயணப் பாத்திரங்கள் என்ற நூல் 1930இல் வெளி வந்தது. இராமாயணப் பாத்திரப் படைப்பின் ஆபாசத்தைச் சுட்டிக்காட்டுவதாக அந்நூல் உள்ளது.
புத்தநெறி, ஓரளவிற்கு அறிவூட்டுவதாக அமைந்ததால் அதை அழிததுத் தம் நெறியைப் புகுத்தவே இராமாயணக் கதை உருவாக்கபட்டது. புத்தருக்குப் பின்னரே இராமன் கிருஷ்ணன் போன்ற கதைகள் உருவாக்கப்பட்டன.
கம்பராமாயணம் வெறும் பொய்க்களஞ்சியம். அதன் கற்பனை சிற்றின்ப சாக ரம். ஒருவிதத்தில் இது ஒரு காமத்துப்பால். அதன் நடப்பு காட்டுமிராண்டித் தனத்தின் உருவம்.
1. இராமாயணம் எந்த ஒரு சரித்திர சம்பந்தமானதோ நடந்த நடப்புகளைக் கொண்டதோ அல்ல.
2. காட்டுமிராண்டிக் காலத்திய உணர்ச்சியைக் கொண்டது. ஆரியப் பண்பாட்டுப் பழக்கவழக்கங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது.
3. கோர்வையற்றது. முன்னுக்குப் பின் முரணாக உள்ளது, மனிதப் பண்பிற்கு ஏற்றதல்ல.
4. உண்மையான வீரமும் யுத்த முறையும் இல்லாது கற்பனைவீரமாக உள்ளது.
5. அறிவுக்கும் ஆராய்ச்சிக்கும் தொடர்பில்லை. தேவர்கள் இராட்சதர்கள் என்ற பிரிவினைக்கு விளக்கமில்லை. பாத்திரங்களின் வயது முரண்பாடாக உள்ளது.
6. ஆதாரங்களும் பொருத்தமாகத் தரப்படவில்லை. பாத்திரங்களின் சக்தி சில நேரங்களில் காணாமல் போகிறது.
7. இராமாவதாரம் இராவணனைக் கொல்வதற்கே உருவானது போல் உள்ளது.
பெரியார் இராமாயணத்தைப் பற்றிக்கூறிய செய்திகள் யாவுமே வான்மீகியின் இராமாயணத்தை அடியற்றி உள்ளனவே தவிரக் கம்பரைப் பற்றியனவாக இல்லை.
புராணங்கள் பற்றி
புராணம் என்றாலே பொய். கிறுக்கியல் மூளைகளின் படைப்பே புராணங்கள். அக்கிறுக்கியல் மூளைக்கு மதம் என்னும் கள் ஊற்றிச் சாதிநலம் என்னும் தேளையும் கொட்டவிட்டால் அந்த மூளை எப்படிச் செயல்படுமோ அப்படிச்செயல்பட்டதன் வெளிப்பாடே புராணங்கள்.
கந்தபுராணக் கதையும் இராமாயணக் கதையும் ஒரே அடிப்படைக் கருத்தை உடையதாகும். ஒன்றை ஆதாரமாக வைத்துப் பிறிதொன்று இயற்றப்பட்டுள்ளது. இப்படிச் சொல்பவர், தமது நகைச்சுவைப்பாணியில் சொல்கிறார்:
மக்கள் காட்டு மிராண்டிகளாய் வாழ்நதபோதே உருவாக்கப்பட்ட கடவுளே சிவன்.
விஷ்ணு சிறிது நாகரிகமடைந்தபின் உருவாக்கப்பட்ட கடவுள். எனவே சிவன்
முந்தியவன். அதனால் கந்தபுராணமே இராமாயணத்தைவிட முந்தியதாகும்.
கலைகள்
கலை கலைக்காகவே என்ற கொள்கையைப் பெரியார் ஏற்கவில்லை. கலை மக்களுக்காக இருக்கவேண்டுமென விரும்பினார். மக்களிடம் மறைந்திருக்கும் அறிவை வெளிப்படுத்தவும் தமக்கு வேண்டியவற்றைக் கற்கவும் து£ண்டுவனவாகக் கலைகள் அமையவேண்டும். கற்கத்தகுந்தவைகளையும் அறியவேண்டியவைகளையும் தொகுத்துத் தருவதே கலைகளின் பணியாக இருக்க வேண்டும்.
கலையானது வெறும் இன்பமூட்டுவதாகமட்டும் அமைந்துவிடக்கூடாது. மக்கள் முன்னேற்றத்திற்காகவும், சமூகமுன்னேற்றத்திற்காகவும் உழைத்திடுவனவாகத் திகழ்தல் வேண்டும்.
நம் கலைகளெல்லாம் மூடநம்பிக்கைகளையும் முட்டாள்தன்மைகளையும் விளைவித்து அவ்விளைவின் பயனைப் பார்ப்பனரின் ஏகபோகமாக்கி அதனால் ஆரியப் பார்ப்பனரின் மேலாதிக்கத்திற்கு நல்ல கொழுகொம்புகளாக மாற்றப் பட்டுவிட்டன.
நாடகக்கலை பிற கலைகளைப் போல வெறும் பொழுதுபோக்கிற்காகவோ காமம் போன்ற சுவையுணர்வுகளுக்காகவோ இருநதுவிடக்கூடாது. நாடகம் என்பது ஒருவிஷயத்தைத் தத்ரூபமாய் நடித்துக்காட்டுவதோடு மக்கள் நடத்தைக்கு வழிகாட்டி யாகவும் ஒழுக்கங்களைக் கற்பிப்பதாகவும் இருக்க வேண்டும்.
புராணக்கதைகளைக் கலைத்துக்காட்டியதிலும், கலை மக்களுக்குப் பயன்பட வேண்டும் என்ற நோக்கினைத் தமிழ் மக்கள் மனத்தில் ஆழமாகப் பதிய வைத்ததிலும் பழந்தமிழ் இலக்கியங்களுக்கும் சமகால வாழ்க்கைக்குமான தொடர்பினைக் கேள்வி கேட்டதிலும் பெரியாரின் முக்கியத்துவம் உள்ளது.
பாரதியையும் பெரியார், கிறுக்கன் பாரதி என்றுதான் குறிப்பிடுகிறார். ஒரு சமூகத்தின் கருத்துநிலையை அதன் இலக்கியங்கள் பெருமளவு வெளிப்படுத்துவது மட்டுமல்ல, அதனைத்தீர்மானிக்கவும் செய்கின்றன. பெரியார் அவ்வளவு து£ரம் இலக்கியத்தின் இன்றியமையாமையைக் குறித்துச் சிந்திக்க வில்லை. அவர் இலக்கியப் புலவரோ படைப்பாளியோ அல்ல. என்றாலும் இலக்கியத்தைப் பற்றிப் பேசுவதன் தேவையை ஓரளவு அவர் உணர்ந்திருந்தார்.
அண்ணாதுரை (1909-1969)
தி.மு.க. என்னும் கட்சியைத் தொடங்கி 1967இல் ஆட்சியைப் பிடிக்க வைத்தவர் பேரறிஞர் என்று போற்றப்பட்ட அண்ணா. தமிழ் மொழி, இலக்கியம், இனம், நாடு, தமிழர் பண்பாடு ஆகியவற்றில் உணர்வூட்டினார். சிறந்த பேச்சாளராகவும் ஓரளவு நல்ல எழுத் தாளராகவும் திகழ்ந்தார். பத்திரிகைக் கட்டுரைகள், நாடகம், திரைக்கதை, அரசியல் தமிழ், கடித இலக்கியம் என அவரது உரைநடைப் பணி பரந்துபட்டது. எண்ணற்ற கட்டுரைகளைப் படைத்துள்ளார். அதனால் அறிஞர் அண்ணா என்ற சிறப்புப் பெயரையும் பெற்றார்.
உரைநடையில் புதிய இலக்கிய வடிவங்கள் பலவற்றை அண்ணா அறி முகம் செய்தார். ஊரார் உரையாடல், அந்திக் கலம்பகம், கார்ட்டூனாயணம் என்பவை அவற்றுள் சில. மாலைப்பொழுதில், திண்ணையிலும் குளத்தடியிலும் மரத் தடியிலும் ஆண்கள் ஊர்வம்பு அளப்பதுண்டு. இதனை ஊரார் உரையாடல் என அண்ணா வெளியிட்டார். அரசியல், சமுதாயநிலை பற்றி இவற்றில் விளக்கமாகப் பேசுவார். பெண்கள் ஓய்வுநேரங்களில் ஒன்றுகூடி ஊர் வம்பு அளப்பர். இதனை அந்திக் கலம்பகம் என்ற பகுதியாக ஆக்கினார். இவற்றில் மக்கட்பண்புகளையும் அரசியல் போக்குகளையும் பகுத்தறிவுச் சிந்தனைகளையும் அறிவியல் செய்திகளையும் எழுதி னார். அரசியல் கார்ட்டூன்களை வைத்து நகைச்சுவையாகக் கார்ட்டூனாயணம் என்ற பெயரில் எழுதினார்.
அண்ணாவின் கட்டுரைகள் இலக்கிய மணம் உடையவை. அவரால் தமிழகத் தில் இதழ்கள் படிப்போர் எண்ணிக்கை பெருகியது. அண்ணாவின் எழுத்தினால் இதழ்ச் செய்திகள் இலக்கிய வடிவமாயின. தலையங்கம், கட்டுரை, சிறுகதை, புதினம், உரையாடல், கடிதம், என்னும் வடிவங்களில் சமுதாய, பொருளாதார, இலக்கியச் சிந்தனை களை அளித்தார். நாடகத்திற்குப் புத்துயிர் அளித்தார். நீதிதேவன் மயக்கம், கண்ணீர்த் துளி, இரக்கம் எங்கே, கல்சுமந்த கசடர் என 46 நாடகங்கள் எழுதினார்.
சில நாவல்களையும் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகளையும் எழுதியுள்ளார். அண்ணாவின் மொத்தப்படைப்புகளாக சுமார் 1235க்குமேல் உள்ளன. இவை பதிப் பிக்கப்பட்டவை மட்டுமே. இன்னும் பல அவருடைய குறிப்பேடுகளில் உள்ளன. இதழ்களில் ஆசிரியர் என்ற முறையில் அவர் தீட்டிய இதழுரைகள் இரண்டாயிரத் திற்கும் மேல் என்பர். மேடைப்பொழிவுகள் கிடைப்பவை 200 இருக்கலாம். சட்ட மன்றச் சொற்பொழிவுகள் 1760 என பி. இரத்தினசபாபதி குறிப்பிடுகிறார்.
ஆரியமாயை, நாடும் ஏடும், ஏ தாழ்ந்த தமிழகமே, நிலையும் நினைப்பும், தீ பரவட்டும், கம்பரசம், போன்ற நூல்களிலும், திராவிட நாடு, காஞ்சி, போன்ற இதழ்களில் அவர் எழுதிய கட்டுரைகளிலும் இலக்கியவிமரிசனங்கள் உண்டு.
அண்ணாவின் காலத்திற்குமுன் இதழ்களில் மணிப்பிரவாளமும் கொச்சை மொழியும் ஆங்கிலக்கலப்பும் ஆட்சிசெய்தன. விடுதலை, குடிஅரசு, திராவிடநாடு இதழ்களில் தொடர்ந்து எழுதி இந்நிலையை மாற்றினார் அண்ணா. இதழ்களில் செய்திகள், இலக்கியவடிவம் பெறத் தொடங்கின. இதழியல் எழுத்து இப்படித்தான் இருக்க வேண்டுமென்ற நெறிமுறை உருவானது. இதனால் இதழ்கள் படிப்போர் எண்ணிக்கை அதிகமானது.
தலையங்கம், கட்டுரை, சிறுகதை, புதினம், கற்பனை உரையாடல், கடிதம், இசைப்பாடல், கருத்துரை, திறனாய்வு, குறிப்புகள், கார்ட்டூன் போன்ற பகுதிகளில் சமுதாய, பொருளாதார, இலக்கியச் சிந்தனைகளை வழங்கியுள்ளார். சௌமியன், வீரன், குறும்பன், பரதன், துரை, சமதர்மன், ஒற்றன், நீலன், ஆணி, காலன், சம்மட்டி, பேகன், வழிப்போக்கன், வேலன், சிறைபுகுந்தோன், பாரதி, கொழு, நக்கீரன், கிராணிகன், சாவடி, பித்தன் போன்ற புனை பெயர்களில் எழுதியுள்ளார். ஒரு முழு நேர அரசியல்வாதி என்னும் நிலையில் அவர் செய்த இந்தப் பணிகள் மிகப் பெரியவைதான்.
மொழி எளிமை அவர் வற்புறுத்திய ஒன்று.
இலக்கியம் கோபுர உச்சியிலிருந்து குப்பைமேட்டுக்கு வரத் தயாராக
இருக்கவேண்டும். கற்றோரும் மற்றோரும் பண்டிதரும் பாமரரும் பணக்
காரனும் ஏழையும் படித்துணரும்பாங்கிலே எளிய நடையிலே இயற்கைக்
கருத்துகள் கவின்பெற எடுத்துரைத்தும், ஏடுகள் எழுதப்படவேண்டும்.
என்று கூறும் அண்ணா நம்நாட்டு இலக்கிய கர்த்தாக்கள் இதற்கு நேர்மாறாகச் செய்து விட்டனர் என்கிறார். பகுத்தறிவற்ற தன்மையுடனே நம் இலக்கியங்களைப் பண்டிதர்கள் உருவாக்கினர். இதனால் சிற்றறிவுடையோர் நூல்களைப் படித்துச் சிந்திக்க முடியாவண்ணம் ஆகிவிட்டது என்று அவர் கூறினாலும், இது முழுவதும் ஏற்கக்கூடிய கொள்கை அல்ல. ஓர் அரசியல்வாதி, சமூகசீர்திருத்தவாதி என்ற அளவில் இது சரி.
இலக்கியங்களுக்கு உரைஎழுதும்போது அவ்வுரை எளிதாகப் புரியும்படி இருக்க வேண்டும். ஆனால் நம் இலக்கிய உரைகள் மூலநூலைவிடப் பன்மடங்கு கடினமாகத் திகழ்கின்றன என அண்ணா கூறுகிறார்.
நாட்டின் நிலை நவிலா ஏடு மாளட்டும். இலக்கியம் இறக்கட்டும். கலை
கலையட்டும். நமக்கு வேண்டுவது ஏட்டைப் புரட்டினால் நாடு, நாட்டின்
மக்கள், மக்கள் வாழ்க்கை, நாகரிகம், இன்னபிறவும் தெள்ளிதின் விளங்
குதல் வேண்டும்.
என்பதில் இலக்கியத்தின் சமகாலத்தன்மையை வலியுறுத்துகிறார்.
ஒரு காலத்திய ஏடுகள் பிறிதொரு காலத்தில் நிலைக்கும் கருத்திற்கும்
பொருந்தாவெனின் அவை மாற்றப்பட வேண்டும். அந்தந்த காலத்திற்
கும் கருத்திற்கும் ஒத்த ஏடுகள் உண்டாக்கப்பட வேண்டும். மக்கள் உள்
ளத்தில் உண்மையை உள்ளவாறு ஊட்டும் ஏடுகள்தான் தேவை. மடமை
யை மடியவைக்க வழிகோலும் வழிகாட்டும் வளம் பொருந்திய காவியங்
கள், கதைகள்தான் தேவை. அங்ஙனமில்லாத ஏடுகள் நமக்கு வேண்டாம்.
புதிதாக உருவாக்கும் ஏடுகளை நம் விருப்பத்திற்கு ஆகலாம். பழைய ஏடுகளை மாற்றுவது எப்படி?
நாவலர்களும் பாவலர்களும் சங்க இலக்கியங்களைச் சுற்றி நாலுபக்கமும் வேலிகள் அமைத்து அங்கே எட்டாத அளவிற்கு எழுப்புச் சுவரை எழுப்பி “உள்ளே ஆடுது காளி, வேடிக்கை பார்க்க வாடி” என்பதுபோலத் “தொல்காப்பியத்தைப் பாரீர்! அதன் தொன்மையைக் காணீர்!” என்று கூறினால் அதனிடம் யார்தான் போவார்கள் என்று சங்க இலக்கியத்தைப் பண்டிதர்கள் ஒளித்துவைத்து விட்டதாகக் கூறுகிறார் அண்ணா.
தொல்காப்பியத்தைச் சிறுசிறு நூல்களாக வெளியிடவேண்டும். சங்க இலக்கியங்களைச் சிறுசிறுபகுதிகளாக வெளியிடவேண்டும். எல்லோர் வீடுகளிலும் இந்நூல் கள் இருக்க வகைசெய்யவேண்டும் என்பது 1947ஆம் ஆண்டிலேயே அண்ணா சிந்தித்த ஒன்று.
சங்க இலக்கியப் பாடல்களின் செய்திகளைப் புராணக் கதைக¬ளாக மாற்றி யிருக்கிறார்கள். சான்றாக, மேடையில் நடிக்கப்படும் வள்ளி திருமணத்தைக் கூறலாம். வேட்டைக்குச்செல்லும் தலைவைனைப் பெண்ணொருத்தி கண்டு காதல்கொள்கிறாள். யானையன்று பிளிற அவள் அவன் தோள்களில் சாய்கிறாள் என்பது குறிஞ்சிப் பாட்டின் செய்தி. இச்செய்தியே மதச்சாயம் பூசப்பட்டு வள்ளி திருமணம் ஆகியுள்ளது என்று மானிடவியல்நோக்கில் விமரிசனம் செய்கிறார்.
ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்குமுன்பு அகம் புறம் என்னும் அமைப்புகள் இரண் டினை அறிந்து அவை மக்கட்குத் தேவை என்பதால் புலவர் இயற்றினர். கட்டற்ற களியாட்டத்திற்கு அல்ல. இல்லற இன்பம் குறைவற்றதாக இருத்தல் வேண்டும். வாழ்க்கை ஒரு கலை. அதனை மக்கள் உய்த்து உணரவேண்டும் என்பதற்காகவே சங்கப்பாடல்கள் இயற்றப்பட்டன என்ற கருத்தையே பின்னர் வ.சுப.மாணிக்கம் உளவியலின் துணையோடு தமது தமிழ்க்காதல் நூலில் நிரூபித்துள்ளார்.
புராணங்களை அண்ணா பலநிலைகளில்நோக்கித் தம் விமரிசனக் கருத்து களை இதழ்களில் எழுதியுள்ளார். குறிப்பாகக் கம்பராமாயணம் திராவிட இயக் கத்தினரால் வன்மையாகச் சாடப்பட்டுள்ளது. இதற்கு அண்ணாவும்விலக்கல்ல. நடைமுறை வாழ்விற்கு ஒத்துவராத ராமாயணத்தைச் சாடுவதில் அண்ணா உறுதியாக இருந்தார்.
கலையை அழிக்கின்றனர், கம்பன் புகழை மறைக்கின்றனர் எனப்பழி
கூறுகின்றனர். கம்பரின் இராமாயணமும் சேக்கிழாரின் பெரியபுராண
மும் கலை என்று கருதும் அன்பர்கள் ஒரு பெரியாரின் பெயரால்,
அண்ணாவின் பெயரால் அக்கலை அழிந்துபடும் என்று கூறுவரானால்,
அத்தகைய கலை கலை ஆகாது. அத்தகைய கலை இருந்தாலும் பயன்
இல்லை. எமது கலையிலே புரட்சியை உண்டாக்க விழைகின்றோம்.
என்று தீ பரவட்டும் நூற்கட்டுரையில் சொல்கிறார். ஆனால் புரட்சி உண்டாக்க அண்ணாதுரையிடம் இருந்த திட்டம் அல்லது கொள்கை என்ன?
இராமாயணத்தையும் பெரிய புராணத்தையும் கொளுத்துவதனால் நமது இலக் கியம் அழிந்து விடாது. கம்பர் எழுதியுள்ள முறை தமிழர் ஆரியத்தை ஏற்றுக் கொள் ளத் து£ண்டுகோலாகவும் தமிழினம் ஆரிய இனத் தலைவனிடம் தோற்றுவிட்டது என்பதை ஒப்புக்கொள்ளச் செய்வதாகவும் இருப்பதனால் அந்நூலைப்படிக்கும் தமிழினம் அழிந்து விடும் என்கிறார். இலக்கியத்தை வெறும் கருத்துநிலையை மட்டும் வைத்து மதிப்பிட்டது அண்ணாதுரை செய்த தவறு.
தேவபாடையில் இதனை மூவர் செய்தனர் மூவருள் முதல்வரான வால்மீகியது நூலை நான் மூலமாகக் கொண்டேன் எனக் கம்பர் கூறுகிறார். இங்கே வடமொழி யைக் கம்பர் எப்படி தேவபாடை எனலாம்? ஆரியரால் தேவபாடை எனக் கூறப் படும் வடமொழி எனக் கூறாது கம்பரே ஏற்றுக்கொண்டு கூறுவது தமிழரைத் தாழ்த்துவதல்லவா? பண்டிதர்கள் கம்பரை எந்தத் திறமைக்காகப் புகழ்கின்றனரோ அதே திறமையே தமிழர் கெட வழிசெய்தது.
கதையிலே வரும் பாத்திரங்களின் மனப்பாங்கையும் செயலையும்விளக்
குவதிலே கம்பர் மிக சமர்த்தர் என்றுரைப்பர் அறிஞர்கள். அந்தச்
சமர்த்துதான் குற்றம்குறைகொண்ட ஆரியரைத் தலைவராக்கி வணக்கத்
துக்குரியவராக மாற்றியது.
வான்மீகி இராமாயணத்தில் குற்றம்குறை கொண்ட பாத்திரங்களைக் கம்பர் ஆரியத் தலைவராக்கி நல்லவர்களாகக் காட்டுகிறார். இது நாம் ஆரிய இனத்தவரை வணங்க வேண்டும் என்பதற்காக இயற்றப்பட்டது போலல்லவா உள்ளது?
இராமன் கடவுளாக்கப்பட்டும் சீதை கற்புக்கணியாக்கப்பட்டும் இராவணன் இரக்கமில்லா அரக்கனாக்கப்பட்டும் அனுமன் ஆண்டவனாக்கப்பட்டும் வாலி கொடியவனாகக் கொல்லப்பட்டும் கூறப்படுவதில் கம்பர் ஒரு ஆழ்வாராகவே மாறி விட்டார் என்றல்லவா தோன்றுகிறது?
இராவணன் சீதையைக் கவர்ந்தது காமத்தினாலன்று, போர்மரபு முறையி னாலே என்கிறார். அக்காலப் போர்களிலே ஆநிரைகளைக் கவர்தல், மாதரை எடுத் தல், கோட்டையைத் தாக்குதல் என்பன முறைகள். தன் தங்கையை மானபங்கம் செய்த பின்னர் இராமனைப் போருக்கிழுக்க இராமனிடம் எஞ்சியிருந்த விலை மதிக்கக்கூடிய பொருள் சீதை மட்டுமே ஆகையால் சீதையை எடுத்துச் சென்றான்.
இராவணன் சீதையை பர்ணசாலையுடன் து£க்கிச் சென்றதைச் சுட்டிக்காட்டி இராவணன் பெருந்தன்மையுடன் நடந்துள்ளான் என்கிறார். இராம இலக்குவர்கள் சூர்ப்பணகையை மானபங்கப்படுத்த, இராவணன் சீதையைத் தொடாது து£க்கிச் சென் றதே அவனது உயர்வைக் காட்டுகிறது.
இராமனைவிடப் பண்பில் உயர்ந்தவன் பரதனே. அதனால் தான் இராமனின் பாத அணிகளைத் து£க்கிச்சென்றான். கற்புக்கு உதாரணமாக அகலிகை சொல்லப்படு கிறாள். ஆனால் அவள் சிறந்த கற்புடையவள் அல்ல என்று எடுத்துக் காட்டுகிறார் அண்ணா. இப்படிப்பட்ட பெண் முன்னால் இராமன் விழுந்துவணங்கியதை எடுத்துக் காட்டி அவன் பண்பினை மதிப்பிடுகிறார். அகலிகையின் மனத்தில் தவறில்லை, அதனால் அவள் கற்புடையவள் என்று இராமன் நினைத்திருக்கலாம். அவ்வாறாயின் அதே அளவுகோலை ஏன் தன்மனைவி சீதைக்குப் பயன்படுத்தவில்லை?
கம்பராமாயணம் வெறும் பொய்க்களஞ்சியம். அதன் கற்பனையை எடுத்துக் கொண்டால் சிற்றின்ப சாகரம்; நடப்பை எடுத்துக் கொண்டால் காட்டுமிராண்டித் தனத்தின் உருவம் என்கிறார். தமிழர் தம்மை இகழ்ந்துவிடக்கூடாது என்பதற்காகக் கம்பர் சீதையைக் கற்புப் பெண் ணாகப் படைக்கிறார். சங்கப் புலவர்களையும் தமிழ் மன்னர்களையும் கடவுளாக்கிப் பார்க்காத பொழுது வடஇந்திய இராமனைக் கடவுள் ஆக்குவது தவறு.
இராமாயணத்திலுள்ள வீரம் காதல் நட்பைவிட நல்ல சான்றுகள் தமிழி லக்கியத்தில் உள்ளன. கம்பராமாயணம் முழுக்க்வும் ஆபாசமாகவே உள்ளது. பெரிய புராணம் அதிகமான பக்தியை ஊட்டி மக்களை ஏமாற்றுகிறது. தொழில் ஜாதிப் பாகு பாட்டை வலியுறுத்துகிறது. சீர்திருத்தக் கருத்துகள் சிறிதுமில்லை.
கம்பராமாயணத்தில் ஆபாசச் செய்திகளை அண்ணா தொகுத்துக் கம்பரசம் என்னும் நூலாகப் படைத்தார். எந்தெந்த இடங்களில் ஆபாசச் செய்திகள் மிகுந்துள்ளன என்பதைத் தொகுத்தார்.
பத்துப்பாடல்களுக்கு ஒரு முறையாவது கம்பர் பெண்களைப் பற்றி வருணிக்கிறார். அயோத்தியிலுள்ள மக்களெல்லாம் அயோக்கியர்களாகவும் காட்டுமிராண்டிக ளாகவும் உள்ளனர். அயோத்தி வீரர்கள் ஓடத்தில் செல்லும் போது பெண்களின் மறைவிடங்களைக் கண்டு மகிழ்கின்றனராம். (குகப்படலம், பாடல் 56). நடிப்புக்கலை யில் சிறந்த நடனப் பெண்கள் தங்கள் உடலை அலங்கரித்து பஞ்சணையில் ஆடவரை அழைக்கின்றனர்.
அனுமனிடம் இராமன் தன் மனைவி எப்படியிருப்பாள் என்று கூறும் போது சீதையின் முழு உடலமைப்பையும் வருணிக்கிறான். சீதையின் வெளி உடலமைப்பை மட்டும் வருணிக்காது மறைவிடங்களையும் வருணிக்கிறான்.
வாராழி கலசக்கொங்கை வஞ்சிபோல் மருங்குவாள்தன்
தாராழிக் கலைசார் அல்குல் தங்கடற்கு உவமை தக்கோய்
என்பதுபோன்ற வருணனைகள் கம்பனில் ஏராளம்.
உலகிலுள்ள எந்தப் பித்தனும் வெறியனும்கூட தன் மனைவியின் மறைவிடத்தை
வேறொருவனிடம் வருணிக்கமாட்டான். அங்ஙனம் வருணிக்கும் கதாநாயகனை
எந்த நாட்டு இலக்கியத்திலும் எந்தக்கவியும் சித்திரிக்கவில்லை.
சீதையும் இராமனும் காட்டுவளம் காணச் செல்கிறபோது இயற்கைக் காட் சிகளை வருணிக்காது இராமன் சீதையின் உடலழகை வருணிக்கிறான். இராமன் சீதையை நோக்கும்போது அவளது கண்ணை மட்டும் நோக்காது உடலுறுப்புக்களைப் பார்த்து ரசிக்கிறான். கடவுளின் அவதாரமும் அயோத்தியின் மன்னனாகப் போகின்ற வனுமாகிய இராமனுடைய மனமே இவ்வாறு உள்ளது!
இராமன் பட்டாபிஷேகத்திற்கு அரண்மனை அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. அங் குள்ள இயற்கைக்காட்சிகளைக் கம்பர் பெண் உறுப்புகளோடு உவமைப்படுத்துகிறார். செவிலித்தாயரின் கால்களில் கன்னியர் படுத்திருக்கின்றனர். தெங்கின் குரும்பை போன்று செவிலித்தாயரின் மார்பமைப்பும் தாமரைமலர் போன்று கன்னியரின் மார் பமைப்பும் உள்ளது.
இராமன் வில்லொடிக்கும்போது சீதையின் மேகலை கீழேவிழுவதைக் கம்பர் வருணிக்கிறார். இராமன் கானகம் செல்லும்போது அயோத்திப் பெண்களெல்லாம் அழுகின்றனர். அவர்களது கண்ணீர் அருவிகள். மலைகளைத் தாண்டி கடலைச் சேர்வது போலப் பெண்களின் உடல்மேல் ஓடுகிறதாம்.
அதர்மத்தை வீழ்த்தி தர்மத்தைத் தழைக்கச் செய்ய அவதரித்த ஆண்டவன்
வரலாற்றில் இந்த வர்ணனையா? கடவுள் கதையில் தேவாரம் இருக்கலாம்,
பக்தி ரசம் சொட்டலாம், தேவரகசியங்கள் வெளியிடலாம். இதையெல்லாம்
விட்டு காமரசத்தைக் கொட்டுவது முறையா?
என அண்ணா கூறுகிறார். வள்ளுவரும் தம் அனுபவத்தால் உலகம் வியக்கும் இலக் கியம் படைத்தார். ஆனால் கம்பரோ சொந்த நாட்டின் வரலாறும் சொந்தக் கற்பனை யும் மொழி பெயர்ப்பும் அல்லாத ஒன்றைப் படைத்துள்ளார்.
பெரியபுராணம் பற்றியும் இறையடியார்களின் பத்தித்திறம் பற்றியும் அண்ணா பின்வருமாறு கூறுகிறார். பெரிய புராணக் கதைகளைப்படிப்பதனால் மக்களின்அறிவு பாழ்படுகிறது. பெரியபுராண அடியவர்களின் கதைகளிலுள்ள கடவுள் கருத்துகள் அறிவீனமாக உள்ளன. பெரியபுராணம் வருணாசிரம தர்மத்தைப் போதிக்கிறது. பகுத்தறிவைப் பாழ்செய்வதாகவே இக்கதைகள் உள்ளன. ஜாதியையும் தொழிற்பாகு பாட்டையும் வலியுறுத்துகிறது.
சமரசம் போதிக்கிறது பெரியபுராணம் என்கின்றனர். புலையனேனும்
சிவனடியாராக இருந்தால் மோட்சம் பெறுவர் எனக்கூறுகிறது. புலை
யனேனும் – இதிலுள்ள உம் எதைக் குறிக்கிறது? ஜாதியிலே ஏற்றத்
தாழ்வு இருக்கிறது, எனவேதான் தாழ்ந்தோரும் பக்தி செய்தால் முக்தி
பெறலாம் என்கிறது.
பெரியபுராணக் காலத்துக்குப் பின் நாட்டில் செல்வம் குறைந்துபோயிற்று. பாடுபடுவோர் பட்டினி கிடக்கின்றனர். பாடுபடாத பார்ப்பனர்கள் செழுமையில் வாழ்கின்றனர். மக்கள் கிடைக்கின்ற பொருள்களையெல்லாம் பக்திக்காகச் செல விடுகின்றனர்.
செல்வம் கொடுத்த தமிழகத்திலே பட்டினிக் குரல். தங்கச் சிலைகள் கோயி
லிலே. வைரமுடிகள் அவைதம் சிரங்களிலே. சிங்கத் தமிழன் செத்து வீழ்ந்தான்
பாதையிலே. பஞ்சத்தால். பக்தியையும் சிவத்தையும் உண்டாக்கிய ஏடன்றோ
என்று கொண்டாடுகிறார்கள் பெரிய புராணத்தை. ஆனால் அதை நாட்டிலே
பரப்பி மக்களையும் மன்னரையும் நீறுபூசிகளாக்கிய பிறகு நாடு செழித்ததோ?
வளம் வளர்ந்ததோ? இல்லை. கிடைத்ததை எல்லாம் ஆலயத்திருப்பணிக்கும்
அம்மையப்பன் திருவிழாவிற்கும் செலவிட்டு மக்கள் ஓய்ந்தனர்.
அன்பை போதிக்கும் பெரியபுராணத்தில் சிவபெருமானுக்குப் பிடித்தது மனித உயிர்களே. இறைவனை நேசித்தால் இன்ன பலன் கிடைக்கும் என்று பக்தியை வலியு றுத்தும் பக்தனிடம் சீர்திருத்தத்திற்கு ஏது வேலை?
சிவலிங்கத்தின் கண்ணில் இரத்தம் வடிந்தது என்பதை ஏற்கஇயலாது. கருவில்
உருவான உடலில்தான் இரத்தம் வடியும். கல்லில் கட்டையில் செம்பில் இரத்
தம் உருவாகும் என்பது கற்பனையே.
கடல்நீரை எங்கு மொண்டாலும் உப்புநீராக இருக்கும். பெரியபுராணத்
தில் சமணர்களைப் பற்றி எங்கு பேசப்பட்டிருந்தாலும் அங்கெல்லாம் அவர்
களை இழித்தும் பழித்தும் திட்டியும் அன்றோ பேசப்பட்டிருக்கிறது? மறந்
தேனும் ஒரு சொல்கூட அவர்கள் செய்த நன்மைக்காக அவர்களைப் பாராட்
டும் குறிப்பு இல்லையே? இப்படிப்பட்ட ஒரு நூலுக்குப் பெரிய புராணம்
என்ற பெயரைக்காட்டிலும் சமணர் வசைப்புராணம் அல்லது குண்டர்
புராணம் என்று வைத்திருக்கலாமே?
என்று திராவிடநாடு இதழின் கட்டுரைகளில் எழுதியுள்ளார்.
அண்ணாவின் விமரிசனக்கருத்துகளின் சாராம்சம் இதுதான்: தமிழறிஞர் களிடம் பற்றின்மையே தமிழ்வளராமைக்குக் காரணம். வாழ்க்கையை உயர்த்த மொழி உதவுகிறது. தமிழரைப்போல் தமிழ்ப்பற்றற்றவர்களை வேறெங்கும் காண இயலாது. இலக்கியங்கள் மக்கள் வாழ்க்கையைப் பிரதிபலிக்க வேண்டும். நமது இலக்கியங்கள் வாழ்க்கைக்குப் பொருந்தாதவையாக உள்ளன. சங்க இலக்கியமும் தொல்காப்பியமும் மக்களிடமிருந்து மறைக்கப்பட்டுள்ளன.
பெரியார் இலக்கியத்தில் புலமைக்கல்வி பெறாதவர், எனவே அவரது நோக்கு வெறும் கதைகள் சார்ந்ததாக இருந்ததில் ஆச்சரியமில்லை. ஆனால் அண்ணா நன்கு படித்தவர். தமிழிலக்கியப் பரப்பு முழுவதையும் ஓர் இலக்கிய மாணவன்போல் அறிந்திருக்க மாட்டார் என்றாலும் சங்க இலக்கியத்தின் முக்கியமான பகுதிகள், சிலப் பதிகாரம், கம்பராமாயணம், பாரதியார் கவிதைகள் போன்ற முதன்மையான தமிழிலக்கியப் பகுதிகளை அவர் நன்கு படித்திருப்பார் என நாம் நினைக்கமுடியும். அண்ணாவின் ‘ஏ தாழ்ந்த தமிழகமே!’ பாரதிதாசன் கவிதைகளின் இலக்கியச் சிறப்பு பற்றிய சொற்பொழிவு.
கலை வாழ்க்கைக்குப் பயன்படுவதாக அமையவேண்டும் என்ற அடிப்படையி லேயே இலக்கியத்தை மதிப்பிடுகிறார். ஆரியர்களின் கொள்கைகள், தமிழருக்கும் அவர்களது பண்பாட்டிற்கும் ஏற்புடையவை அல்ல என்பதனால் எதிர்மறையாக மதிப் பிடுகிறார். மக்களைச் சிந்திக்க வைத்தல், பகுத்தறிவைப் பயன்படுத்தத் து£ண்டுதல் என்ற அளவில் அண்ணாவின் கருத்துகள் ஏற்புடையனவே ஆகும்.
ஆனால் அவரது இலக்கிய விமரிசன நோக்கு ஏற்புடையதன்று. தமிழிலக்கியத் தைப்போல (அல்லது வடமொழி இலக்கியத்தைப்போலவே) ஏராளமான புராணக் கதைகள் கிரேக்க-ரோமானிய மொழிகளில் உள்ளன. இங்குள்ளவற்றை விட ஆபாச மான வருணனைகளும் அவற்றில் உள்ளன.
ஆண்களின் நோக்கிலிருந்து பெண்களை வருணித்தல் உலகெங்கும் எல்லா மொழிகளிலும் காணப்படும் வருணனைப் பொது இயல்பு. இதற்குக் காரணம், உலக முழுவதுமே ஆணாதிக்கம் நிலைபேறு கொண்டிருப்பதுதான்.
அறிவியல் பார்வை தோன்றாத நாட்களில், தெய்வங்களையும் தேவர்களையும் பேய்களையும் மக்கள் நம்பிய அந்நாட்களில், இம்மாதிரிப் புராணக் கதைகள் தோன்று வதில் ஆச்சரியமில்லை. அமைப்பிய அறிஞரான லெவிஸ்டிராஸ், இம்மாதிரிப் புரா ணக் கதைகளை ஆதிஅறிவியல் என்ற மதிப்புத் தந்து நோக்குகிறார்.
பழங்கால மனிதன் மனத்தில் எழுந்த அறியவேண்டும் என்ற ஆசையைத்தான் புராணக்கதைகள் காட்டுகின்றன. இருத்தல் சார்ந்த வினாக்களுக்கு ஏதோ ஒருவகை யில் அக்கால அறிவுக்கேற்றவாறு அளிக்கப்பட்ட விடை என்றுதான் புராணக்கதை களைக் கொள்ள வேண்டுமே தவிர, இக்கால நோக்கில் பகுத்தறிவுக்கு ஒவ்வாதவை என விமரிசனம் செய்வதில் பொருளில்லை.
கலையில் எது ஆபாசம்-எது அழகு என்ற முடிவற்ற கேள்வி ஒன்று உண்டு. கலைத்திரைப்படங்களிலும் நிர்வாணக்காட்சிகள் இடம்பெறுகின்றன. அவற்றைவைத்து அத்திரைப்படங்களை ஆபாசமானவை என எவரும் முடிவுகட்டுவதில்லை. அதுபோல உலகத்திலுள்ள அனைத்துமொழிக் காப்பியங்களிலும் உடல் சார்ந்த வருணனைகள் உண்டு. அவற்றை வைத்து அவை ஆபாசமானவை, மனத்தைக் கெடுப்பவை அல்லது பண்பாட்டைக் கெடுப்பவை என்று சொல்லி விடமுடியாது.
இந்தக் கேள்வி ஏறத்தாழ இரண்டாயிரத்து முந்நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே பிளேட்டோவின் மனத்தில் எழுந்து, கவிஞர்களை நாடுகடத்தவேண்டும் என்றும் சொல்லியிருக்கிறார். சாக்ரடீஸ், இங்கர்சால் போன்றோரின் அறிவு மரபின் கூறுகளை ஏற்றுக்கொண்ட திராவிட இயக்கத்தினரும் இதே கேள்விகளுக்கு இதே விடைகளை மொழிந்ததில் ஆச்சரியமில்லை.
பத்தாயிரம் பன்னிரண்டாயிரம் பாடல்கள் வாயிலாகப் பெரிய கதை ஒன்றைக் காவியகர்த்தா படைக்கும்போது அதன் பாவிகம், மொத்தச் செய்தி என்பனவற்றைக் காணவேண்டுமே தவிரத் தனித்தனிப் பகுதிகளாகப் பார்க்கக் கூடாது என்பது முக்கியமானது. மேலும் மிகச் சிறந்த புலமையாளர்கள் தவிர வேறு எவரும் எளிதில் கம்பரை அணுகிவிட முடியாது. கம்பரை முழுதும் கற்கும் திறன்படைத்த திறமை யாளர்கள் இத்தகைய வருணனைகளால் பாதிக்கப்பட மாட்டார்கள் என உறுதியாகச் சொல்லலாம். மாறாக, அனைத்துப் பொதுமக்களும், கற்றவரும் கல்லாதவரும்-மன முதிர்ச்சியற்றவர்கள் உட்பட இன்றைய திரைப்படங்கள் (இப்போது தொலைக்காட்சித் தொடர்கள் உட்பட) போன்ற ஊடகங்களாலேயே அதிகம் பாதிக்கப்படுகின்றனர். இவற்றில் ஆபாசப்போக்கின்றிப் பார்த்துக்கொள்வதே முக்கியமானது.
அண்ணாவின் இலக்கிய விமரிசனப் பார்வையை நாம் குறைகூற வாய்ப்புகள் ஏராளமாக உள்ளன. எனினும் இலக்கியத்தில் பகுத்தறிவுநோக்கும் தேவையான ஒன்றேயாகும். இன்றைய இலக்கியம் படிப்பவர்களுக்கு அது இன்னும் மிகுதியாகத் தேவை.
இன்றும் இதேபோலப் புராணக்கதைகளைக் கருத்துமாற்றமின்றி எடுத்தாண்டு கொண்டிருக்கும் சாதியக்கட்சிகளால் உள்ளன. (இன்றும் இராமன்கட்டிய பாலம் பாக் ஜலசந்தியில் இருக்கிறது என்று வாதிடுபவர்கள் இருக்கிறார்கள் அல்லவா? அதனால் பகுத்தறிவுநோக்கு இன்று மிகுதியாகவே தேவைப்படுகிறது). அறிவியல் நோக்கு என் பது வாழ்க்கையில் முக்கியமானது. இவ்விதத்தில் அறிஞர் அண்ணாவின் பங்களிப்பு முதன்மையானது. திராவிட இயக்கம் கொண்டிருந்தவை போன்ற நோக்குகளை இப்போது நாட்டார்வழக்காற்றிலும் மானிடவியலிலும் பயன்படுத்துவதைக் காணலாம்.
அண்ணாவின் கம்பரசம் நூலுக்கு அக்காலத்திலேயே பல எதிர்நூல்கள் உருவாயின. சான்றாக, கு. பாலசுப்பிரமணிய முதலியார் என்பவர் எழுதிய கம்பரச மறுப்பு (1951) என்னும் நூலைக் கூறலாம்.
திராவிட இயக்கச் சிந்தனையாளர்கள் பிறர்
1947-60 காலப்பகுதியில் திராவிடப்பார்வையிலான திறனாய்வு தீவிரமடைந் தது. பெரியாரைப் பின்பற்றிப் புராண இதிகாச காவியங்களில் காணப்படும் கடவுட் கொள்கை, ஆபாசவருணனைகள் ஆகியவற்றைக் கண்டிக்கும் ஆய்வுநூல்கள்பெருகின. பெரியாரையும் அண்ணாதுரையையும் தவிர்த்த ஏனை திராவிட இயக்கத்தினரின் பார்வைகள் திருக்குறள், சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, கம்பராமாயணம், பெரிய புராணம், பாரதிதாசன் படைப்புகள் ஆகிய இலக்கியங்களில் மட்டுமே குவிந்திருந்தன. சில சமயங்களில் சங்க இலக்கியத்தைச் சேர்த்துக்கொண்டனர், பிற இலக்கியங்கள் பற்றி அவர்கள் கவலைப்படவும் விமரிசனம் செய்யவும் இல்லை.
ஆங்கிலப் பேராசிரியராக விளங்கியவர் மு. சி. பூரணலிங்கம் பிள்ளை. அவர் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றையும் எழுதியுள்ளார். திராவிட இயக்கக் கருத்துகளை ஏற்று, இராவணப் பெரியார் என்னும் நூலை வரைந்துள்ளார். பா.வே. மாணிக்கநாயக்கர், கம்பன் புளுகும் வால்மீகி வாய்மையும் என்னும் நூலை எழுதியுள்ளார்.
இ.மு. சுப்பிரமணிய பிள்ளை (1896-1975), பேச்சாற்றலும் எழுத்தாற்றலும் மிக்க வர். பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கத்தில் ஈடுபட்டுக் குடிஅரசு இதழில் சந்திரசேக ரப் பாவலர் என்னும் புனைபெயரில் பல ஆய்வுக் கட்டுரைகளை எழுதியவர். தமிழ்த்தாய் என்ற பெயரில் காலாண்டு இதழ் ஒன்றையும் நடத்தினார். சென்னை மாகாணத் தமிழ்ச்சங்கம் உருவாகத் துணைநின்றவர். தமிழ்க்கலைச் சொல்லாக்க முயற்சியில் ஈடுபட்டவர். தமிழ்மொழியின்மீது இவர் வைத்த பற்று அளவற்றது. தமிழ் மொழி உலக மொழி, தமிழரே உலகின் முதல் மக்கள், சைவசமயமே தமிழரின் முதல் சமயம் என்று நம்பினார். இராமாயணத்தில் ஆபாசம் இவரது முக்கியமான நூல் (1929). வடமொழிப் புராணங்கள் இராமன் பிறக்கக்காரணமாகக் கூறும் கதைகள் திருமாலின் தகாத வாழ்வைச் சித்திரிப்பவை. இராமனின் பிறப்பு புனிதமற்ற ஒன்றே யாகும். ஆனால் இராமனை நாம் புனிதனாக வழிபடுகிறோம். தசரதன் யாகம் புரிவதில் யாகத்தின்போது முனிவர்களுக்குத் தன் மனைவிகைளக் கொடுக்கிறான். அதனாலேயே இராமன் சகோதரர்கள் பிறக்கிறார்கள். இராமாயண பாரதக் கதைகள் தமிழர்களுடைய தன்மான வாழ்வைக் கெடுப்பன..
கைவல்ய சாமியார், பெரியாரின் குடிஅரசு இதழில் கடவுள் புராணம் வேதம் சாத்திரம் மூடநம்பிக்கை போன்றவற்றைப் பற்றித் தொடர்ந்து எழுதிவந்தார். மதங் களைக் ‘கட்டுடைத்’துள்ளார். சைவ வைணவ இலக்கியங்களெல்லாம் உயர்ந்த நோக்க மின்றி எழுதப்பட்டவை என்கிறார். பௌத்த சமண சமயங்கள் நமதுநாட்டில் தழைத்த பொழுது அச்சமயங்களை அழிக்க நமது மக்கள் உள்ளத்தில் மோக உணர்வை எழுப்பக்கூடிய நூல்களை எழுதினர். பாமர மக்கள் எதைச் சொன்னால் நம்புவர் என்பதை அறிந்து அதற்கேற்ப இலக்கியங்களைப் படைத்தனர்.
பெண்களைச் சிறையெடுக்காத தெய்வங்கள் உண்டா? ஒழுக்கத்துடன்
நடந்த ரிஷிகள் உண்டா? இப்பொழுது பக்தியோடு அவைகளைப் படிக்
கிறார்கள். இலக்கிய இலக்கணத்துடன் பிரசங்கமும் செய்கிறார்கள். இவை
யெல்லாம் பௌத்த சமண மதங்களைத் தொலைக்க ஏற்பட்டனவே.
என்று திராவிட நாடு இதழில் எழுதினார். குடிஅரசு இதழில் எழுதியது இது:
புராணங்களிலுள்ள கதைகளில் தெய்வாம்சம் இருக்கிறது என்றும் நீதி
இருக்கிறது என்றும் ஜனங்களிடையே பார்ப்பனர்கள் கூறிவருகிறார்கள்.
இராமன் பூமியில் பிறப்பதற்கான காரணங்களைப் புராணங்கள்
சொல்வதை அவர்கள் படித்துப்பார்க்கவேண்டும். அந்நியப்பெண்ணை
(துளசி என்பவளை) அனுபவித்ததற்காக விஷ்ணுவுக்குக்கிடைத்த தண்ட
னையே இராமாவதாரம். இது பிராமணரின் ஆதிக்கம் எங்கும் தடை
யில்லாமல் நிலைநிறுத்திக் கொள்ள எழுதப்பட்டதாகும்.
தமிழ் இலக்கியத்தின் உள்ளடக்கத்தை அவர் முற்றாக நிராகரித்தார்.
இராமாயணக் கதைள், பாரதக்கதைகள், சைவவைணவ புராணங்கள் எல்லா வற்றிலும் காணப்படும் கதைகளை விமரிசிக்கிறார்.
இராமாயணம் காட்டும் வீரத்தினால் நாம் கற்றுக்கொண்டவை யாவை?
இராம பஜனை, நாமசங்கீர்த்தனம், துளசிமாலை, உண்டியல், பெருமாள்
பிரசாதம் இவைகளெல்லாம் சேர்ந்த மோட்சம். மேலும் அந்நியரால் அடியும்
உதையும் குத்தும்பட்டு அங்குமிங்கும் ஓடி ராமா அரங்கா எனக்கூப்பாடு
போட்டுக் கட்டியழுவதற்கு வீரத்தன்மை வந்ததே யல்லாமல் மனிதனுக்கு
மனிதன் சமமாக நிற்கும் வீரம் வரவில்லை.
இன்று நாட்டார் வழக்காற்று விமரிசனம் எழுதுபவர்களுடைய அடிப்படைக் கூறுகள் இவரிடம் உள்ளன.
அகத்தியர் தெய்வத்திடமிருந்து தமிழைக் கற்றுக்கொண்டு அதை உருவாக்கி
னார் என்ற கதை ஏற்புடை யதன்று. ஒரு மொழி என்பது சமூகத்தின்
வெளிப்பாடு. தனிமனிதர் ஒருவர் ஒருமொழியை எக்காலத்திலும் உருவாக்க
இயலாது.
என்று அறிவியல்பூர்வமாக வாதிடுகிறார்.
இந்துமதமும் தமிழரும், பெரியபுராண ஆராய்ச்சி போன்ற நூல்களை எழுதியவர் ஈழத்தடிகள். திராவிட நாடு, குடி அரசு இதழ்களில் கட்டுரைகள் வரைந் துள்ளார். திராவிட இயக்கத்தின் வழக்கமான கருத்துகளே இவரிடமும் எஞ்சியுள்ளன.
வெ.சு. சுப்பிரமணிய ஆச்சாரியார், சிலப்பதிகாரமும் ஆரியக்கற்பனையும் என்ற நூலை 1951இல் எழுதினார். “நெஞ்சை அள்ளும் சிலப்பதிகாரம் என்று ஐயர் ஒருவர் புகழ, அவரைப் பின்பற்றிய போலித்தமிழரும் புகழ்வாராயினர். ஆரியப் பண்பாட்டினைப் பரப்பும் நூலை அவர்கள் புகழாது வேறு யார்தான் புகழ்வது?” என்று கேட்கிறார் அவர்.
இப்படிப்பட்டஆராய்ச்சிகளைப் பெரியாரே தோலுரித்துக்காட்டியிருக்கிறார்.
இது சாதிக்கேற்ற ஆய்வு. சுப்பிரமணிய ஆச்சாரியார் பொற்கொல்லர் வகுப்பைச்
சேர்ந்தவர் என்பதால் சிலப்பதிகாரத்தை வெறுக்கிறார், ஆர்.கே. சண்முகம் செட்டி
யார் வணிக வகுப்பைச் சேர்ந்தவர் ஆதலின் சிலப்பதிகாரத்தைப் பாராட்டுகிறார் என்கிறார் பெரியார்.
பாரதிதாசன்(1891-1964) கட்டுரைகள் ‘மானுடம் போற்று’ என்னும் தலைப்பில் வெளி வந்துள்ளன. ‘பாரதிதாசன் பேசுகிறார்’ என்ற நூலிலும் அவரது கட்டுரைகள் உள்ளன. தாம் நடத்திய குயில் இதழுக்காகவும் பல கட்டுரைகள் எழுதி வெளி யிட்டார். திருக்குறளின் ஒரு பகுதிக்கு திராவிட இயக்கநோக்கில் உரை எழுதினார். பலவேறு திராவிட இயக்க இதழ்களிலும் எழுதிவந்தார். குயில் போன்ற பத்திரிகை களை நடத்தினார். வழக்கமான திராவிட நோக்கு எழுத்துதான் இவருடையது. தமிழ்ப் புலவர்கள் புதிதாக இலக்கியம் படைப்பதில்லை. எதையாவது மொழிபெயர்ப்பது, பிற நூல்களைக் குறைசொல்வதுமட்டுமே தம்வேலையாகக் கொண்டுள்ளனர். கம்பராமாய ணத்தையும் பெரிய புராணத்தையும் விட்டால் அவர்களுக்கு வேறு ஒன்றுமில்லை என்று கடிந்து கொள்கிறார்.
தமிழ் இலக்கியத்தில் ஜாதியும் மதமும் ஆரியரால் புகுத்தப்பட்டவை.
இதனால் தமிழ்மொழியும் இலக்கியமும் அழிந்து கொண்டிருக்கின்றன.
சமயச்சார்புடைய கதைகளும் இலக்கியங்களும் கலை அல்ல. இழிவான
கதைகளை எங்ஙனம் கலை என்று கூற இயலும்? தென்னகத்தவரை
அரக்கராக, குரங்கினமாகக் குறித்த இராமாயணம் நம்மை இழிவு
படுத்துகிறது.
திருக்குறளில் அந்தணர் என வரும் சொல்லிற்குத் துறவறத்தார் எனப்பொருள் தருகிறார். அந்தணர் என்போர் பார்ப்பனர் அல்ல. ஆதி பகவன் என்ற தொடரில் காமம், வெகுளி, மயக்கம் ஆகிய முப்பண்புகளின் ஒன்றுபட்ட நிலைதான் ஆதி எனப் படுவது. பகவன் என்பது பகல் எனப் பொருள்படும். இதற்கு மதச்சாயம் பூசுவது தவறாகும்.
பகுத்தறிவு நோக்கிற்கேற்ப, காலத்திற்கேற்ப, பழைய இலக்கியங்களை பாரதி தாசன் மாற்றி வாசித்து நாடகங்கள் இயற்றியுள்ளார். திறனாய்வு என்ற முறையில் அவர் அதிகமாகப் பணிசெய்யவில்லை. இம்மாதிரி மாற்றி வாசிக்கும் இலக்கியப் படிப்பு இன்று பின்னமைப்பியர்கள், பெண்ணியவாதிகள் போன்றோரால் மிக முக்கியமாக வலியுறுத்தப்படுகிறது. வெறுமனே புராணக்கதைகளைக் கண்டிக்கும் நோக்கினைவிட இது மேம்பட்ட நோக்காகும்.
திராவிடச் சார்பாளர்கள் அனைவரும் கம்பராமாயணத்தை எதிர்த்தனர். பாரதி தாசனும் அவ்வாறே என்றாலும் தமிழ்க்கவிஞன் என்ற முறையில் அவர் மனநிலை வேறாக இருக்கிறது. டி.கே.சி.யின் கம்பராமாயணப் பதிப்பைப் பற்றி அவர் கவலைப் படுவதைப் பாருங்கள்.
கோவையிட்ட கம்பனது செய்யுளிலே முக்காலும் கோணல் என்றே
கம்பனார் பதினோரா யிரம்பாட்டில் முக்காலும் கழித்துப்போட்டு
நம்பினால் நம்புங்கள் இவைதான்கம்பன் செய்யுள்என அச்சிட்டு
வெம்புமா றளிக்கையிலும் மேவாத செயல்இதனைச் செய்ய இந்தக்
கொம்பன்யார் எனக்கேட்க ஆளிலையா புலவர்கூட்டந் தன்னில்
எனக் கேட்கிறார் பாரதிதாசன்.
பாரதிதாசனைப் பாராட்டி எழுந்த நூல்களில் கா. கோவிந்தனின் இலக்கிய வளர்ச்சி (1955), சாமி.பழநியப்பனின் குழந்தை இன்பம் (1956) ஆகியவை குறிக்கத் தக்கவை. இவற்றுக்குப் பின்னர்தான் சாலை இளந்திரையனின் திறனாய்வு நூலான ‘புரட்சிக்கவிஞர் கவிதைவளம்’ வெளிவந்தது.
குத்து£சி குருசாமி, குடிஅரசு, ரிவோல்ட், இதழ்களில் பல கட்டுரைகளை எழுதியுள்ளார். உலகத்திலேயே மனித சமூகத்தின் வளர்ச்சிக்கும் முன்னேற்றத்திற்கும் தடையாக இருப்பவை சமயஇலக்கியங்களே. முன்னேற்றத்தின் முதற்படியில் காலெடுத்து வைக்கும்போதே சமய இலக்கியம் எனும் பேய் காலைத் தள்ளிவிடுகிறது. மத இலக்கியங்களால் ஒழுக்கமோ ஒழுங்குமுறையோ அன்போ அறிவோ வளர்வ தில்லை. பகுத்தறிவையும் தன்னம்பிக்கையையும் சமத்துவஅறிவையும் அடிப்படை யாகக் கொண்டு அடைய வேண்டிய ஒன்றை மூடநம்பிக்கையாலும் தன்னம்பிக் கையில்லாத் தன்மையாலும் பெற இயலாது. வடமொழிக்கதைகளையும் புராணங் களையும் நமது சமய இலக்கியத்திலிருந்து தள்ளிவிட்டால் அதில் மிஞ்சுவது எதுவுமில்லை என்று 1929 அளவிலேயே குடிஅரசு இதழில் கருத்து வெளியிட்டவர்.
அ. பொன்னம்பலனார், 1928ஆம் ஆண்டுமுதல் திராவிட இயக்கத்தில் பங்கேற்றவர்.
நமது இலக்கியங்கள் ஜாதியத்தையும் மதத்தையும் மதவெறியையும் து£ண்டி
யுள்ளன. எண்ணாயிரம் சமணர்களைக் கொன்ற மதம் உண்மையான மத
மில்லை. அதன் இலக்கியம் நல்ல இலக்கியமாக இருக்கமுடியாது. கல்வி
யறிவு, ஆராய்ச்சியறிவு ஊட்டுவ தற்கு பதிலாக மூடநம்பிக்கையையும் வீண்
பக்தியையும் வளர்க்கிறது. சமண பௌத்த மதக்கொள்கைளை அழிக்கவே
சைவ வைணவ இலக்கியங்கள் தோன்றின. சமணர்கள் பாரதமக்களே.
வெளிநாட்டிலிருந்து வந்தவர்கள் அல்ல. பாரதத்தில் அஹிம்சையை நிலை
நாட்ட ஆரியரோடு போராடியவர்கள். ஆரிய வேதங்களையும் வேள்வியையும்
உயிர்க் கொலையையும் எதிர்த்து நின்றவர்கள்.
சேக்கிழார் பல உண்மைகளை மறைத்து பொய்யைப் பரப்பியுள்ளார். சிவன்
ஒரு சமூகத்தின் தலைவனாக நின்று மற்றொரு சமூகத்தை அழிக்கநினைப்பது
கடவுள் தன்மையாக இல்லை. அநபாய மன்னன் சமண சாதுக்களை ஆதரித்த
தால் சேக்கிழார் தாம் இயற்றியதை சிவபெருமான் அடியெடுத்துக் கொடுத்
தார் என்று பொய்க்கதை கூறி மன்னனை மயக்குகிறார்.
திருநாவுக்கரசர் சமணத்திற்கு எதிராகச் சூழ்ச்சி செய்தவர் என்கிறார். மதுரை மன்னனுக்கு நோய் ஏற்படும்படி செய்ததும் சிவபெருமானால் நோய் நீங்கியது என்பதும் சம்பந்தர் மங்கையர்க்கரசி செய்த சூழ்ச்சியாகும்.
எல்லா இன மக்களையும் சைவத்திற்கு இழுக்க சம்பந்தர் சிறு தெய்வ வழி பாட்டை ஆதரிக்கிறார். கோயில்களில் பலியிடல், வழிபாடுகள் நடக்கின்றன. நாவுக் கரசர் இதனை எதிர்க்கிறார். ‘தில்லைக்கோயிலில் பலியிடுதல் நடக்க ஏற்பாடு நடந்தது. நாவுக்கரசர் எம்பெருமானுக்கு பலியிட்டு வழிபாடா? நான் சென்று தடுப்பேன்Õ என்று தில்லை செல்கிறார். கோயிலினுள் அவரைக் கொலை செய்கிறார் ஞானசம்பந்தர். மக்களிடம் இவர் உயிரோடு மேலுலகம் எய்தினார் எனக் கதைகட்டிவிடுகின்றனர். இதைத்தான் சிதம்பர ரகசியம் என்றார்கள். சம்பந்தர் மணக்கோலத்தில் இருக்கின்ற போது சமண முனிவர்கள் அவர் வீட்டைச்சுற்றி நெருப்பு வைக்கின்றனர். அதனால் சம்பந்தர் மணக்கோலத்தில் மேலுலகம் சென்றார் எனக் கூறப்படுகிறது.
இவைபோன்று பெரிய புராண நிகழ்ச்சிகளுக்குத் தம் மனம்போனபோக்கில் பொன் னம்பலனார் விளக்கம்கூறியுள்ளார்.
பொதுவாகப் பழங்காலத்தில் ஒவ்வொரு மொழியையும், இனத்தையும் சார்ந்தே தேசியத்தன்மை (அப்பெயரால் அப்போது அறியப்படாவிட்டாலும்) சார்ந்த சிந்தனை இருந்தது. விவிலியத்திலும் எகிப்தியர்களை வென்று, அவர்களிடமிருந்து இஸ்ரேலியர் கள் தப்பிவந்தனர் என்ற கதையையும், அவர்களுக்குக் கடவுள் உதவி செய்தார் என்ற கற்பனையையும் காணலாம். இங்கும் சமணர்கள் என்ற வேற்றினத்தாரை அழிக்கக் கடவுள் உதவிபுரிந்துள்ளதாகக் கற்பனை செய்யப்பட்டுள்ளது.
புலவர் குழந்தை (1906-72), இராவண காவியம் படைத்தவர். தொல்காப்பியக் காலத் தமிழர், யாப்பதிகாரம், தொடையதிகாரம் போன்ற நூல்களை எழுதியுள்ளார். பாரதிதாசன் செய்தது போன்ற ஒரு மறுவாசிப்பையே புலவர் குழந்தையும் இராமா யணக் கதையில் செய்துள்ளார் என்ற அளவில் இது பாராட்டத்தக்கது. ஆனால் இராவணன் திராவிடர் தலைவன் என்பதற்கோ, தாடகை தமிழ்ப்பெண் என்பதற்கோ தக்க ஆதாரங்கள் இல்லை.
திராவிடர்களை வெற்றிகொண்ட ஆரியர்கள் தஸ்யூக்கள் என்று அவர்களை அழைத்தனர். இராவணன் சூர்ப்பநகை முதலிய புராணப் பாத்திரங்களுக்கு இக்கருத் தைப் பொருத்திப் பார்த்தல் இயலாது. ஓர் இனம் இன்னொரு இனத்தை வெற்றி கொள்ளும்போது அவர்கள் சார்பாகக் கதைகள் படைக்கப்படுகின்றன என்ற பொது நோக்கில் மட்டுமே இவற்றைப் பார்க்கவேண்டும். தனித்த மனிதர்களைச் சார்த்தி நோக்குவதற்கு வரலாற்று ஆதாரங்கள் தேவை. ‘திருக்குறளும் பரிமேலழகரும்’ என்ற நூலில் வர்ணாசிரமக் கொள்கைகளுக்குத் திருக்குறள் உடன்பாடானதல்ல என்பதை விளக்கியுள்ளார்.
கா. அப்பாத்துரை (1907-89), தென்னாட்டுப் போர்க்களங்கள், தென்மொழி, தென்னாடு, உலக இலக்கியங்கள், மொழி உரிமை போன்ற நூல்களைப் படைத்துள் ளார். கலை, இனம், நாகரிகம், வரலாறு, சமயம், தத்துவம் முதலியவை குறித்துக் கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளார். அப்பாத்துரையின் தென்மொழி, உலக இலக்கியங்கள் ஆகிய நூல்களில் சில மதிப்பீடுகள் உண்டு.
உலக நாகரிகத்தின் முன்னோடிகள் தமிழர்களே ஆவர். உலக வரலாற்றில் வேறுஎந்த மொழிக்குமில்லாத இளமை, தமிழுக்கு உண்டு. மனித இலக்கியமாகவும் உலகிலுள்ள எல்லாச் சமயங்களின் பொது இலக்கியமாகவும் திகழ்கிறது தமிழ் இலக்கியம். சங்க இலக்கியம் கண்ட தமிழகம் இன்றைய தமிழகத்திலிருந்து மிக உயர்ந்திருந்தது. யாருக்கும் அடிபணியா இலக்கியமாக விளங்கியது சங்க இலக்கியம்.
அன்றைய தமிழர்கள் வெறும் உழவர்களாகவும் நாட்டுப்புறத்தவராகவும் இல்லாமல் சிறந்த செல்வந்தர்களாக விளங்கினர். சங்கத்தமிழருடைய இசைக் கருவிகள் இன்று நாம் காணும் இசைக்கருவிகளைவிட உயர்ந்தவை. அவர்களுடைய ஆடைஅணிகளும் உயர்ந்தவைகளே. இடைக்காலத்தில் இருந்ததுபோல் அன்று அடிமை யாக இருக்கவில்லை. கடற்கோளினால் நம் பழம் இலக்கியங்கள் பல அழிந்துவிட சிலப்பதிகாரம் நமக்குக் கிடைத்திருப்பது நாம் பெற்ற பேறு. தமிழக மறுமலர்ச்சிக்கு உதவிய ஏடுகளில் தலை சிறந்தது சிலப்பதிகாரமே. தொல்காப்பியம், சங்கஇலக்கியம், திருக்குறள் இவைகளை விட சிலப்பதிகாரத்தில் மறுமலர்ச்சிக் கருத்துகள் மிகுந்துள்ளன. புதுமலர்ச்சிக்கு உரிய பல விதைகள், து£ண்டுதல்கள் சிலப்பதி காரத்தில் உள்ளன. கம்பராமாயணமும் பெரிய புராணமும் நமக்கு அமிழ்தமாகவோ மருந்தாகவோ அமையவில்லை. இரண்டும் இருவேறு வகையில் நமக்கு ஊறு செய்பவையாகும்.
சங்ககாலம் பற்றிய பொற்காலப் பார்வையை இவ்வாறு பிறரைவிட காத்திரமாக அப்பாத்துரை முன்வைப்பதைக் காணலாம். அதேபோலச் சிலப்பதி காரத்தைப் பற்றிய இவரது கருத்தும் மாறுபட்டிருப்பதைக் காணலாம்.
கம்பரிடம் சொற்சுவை பொருட்சுவையைக் காணலாம். அவை பாமர மக்களி டமிருந்து கவிதையைப் பிரிக்கின்றன. ஆனால் சிலப்பதிகாரம் அப்படியன்று. குடிமக் களைக் காப்பியத்தோடு இணைக்கிறது. சிலப்பதிகாரம் நாகரிகத்தின் ஊன்று கோலாக வும் பண்பாட்டின் உறைவிடமாகவும் திகழ்கிறது. கம்பராமாயணத்திற்கு முற்பட்ட இலக்கியப் பெருமையை மக்கள் அறிந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக இராமாயணம் புகுத்தப்பட்டது. சிந்தாமணி, கம்பராமாயணத்தைவிட எளிதாகக் கேட்பவர்களைப் பிணிக்கக்கூடியது.
10ஆம் நூற்றாண்டில் சிந்தாமணிக்கு இருந்த புகழைக்கண்டு கம்பராமா யணத்தையும் பெரியபுராணத்தையும் படைத்தனர். சிந்தாமணி மக்களிடையே பரவாத தாலேயே இவ்விரண்டும் தனிப்பெரும் நூல்களாகத் திகழ்ந்தன.
பெரியபுராணம், கம்பராமாயணத்தைப்போல ஆரியமாயைக்கு இடம்தர வில்லை. தமிழுக்குச் சிறுமையை அளிக்கவில்லை என்று கூறும்போது பிற திராவிட இயக்கத் திறனாய்வாளர்களுக்கு முரண்படுகிறார்.
இராவணன் இராமனின் எதிரி மட்டுமல்ல, ஆரிய முனிவர்களின் எதிரியும்
கூட. காரணம், வேள்விகளுக்கு இராவணன் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தான்.
சி. இலக்குவனார், 1910ஆம் ஆண்டு பிறந்து 67 ஆண்டுகள் வாழ்ந்தவர். பள்ளிகளிலும் கல்லு£ரிகளிலும் பணியாற்றியுள்ளார். தனித்தமிழ் இயக்கத்தில் பற்றுக் கொண்டவர். குறள் நெறி என்ற தனித்தமிழ் இதழை நடத்தினார். இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் பங்கேற்றுச் சிறைசென்றார். பழந்தமிழ், தொல்காப்பிய ஆராய்ச்சி, தமிழ்மொழி, போன்ற நூல்களை எழுதியுள்ளார்.
தமிழரின் வாழ்க்கை மரபுகளையும் இலக்கிய மரபுகளையும் காப்பதற்காகவே தொல்காப்பியம் படைக்கப்பட்டது. ஆரியரின் ஆதிக்கம் தொல்காப்பியத்தில் தெரிகி றது. சிவனை முதற்கடவுளாகக் கொண்ட வழக்கம் தொல்காப்பியர்காலத்தில் இல்லை. தொல்காப்பியரின் காலத்தை இலக்கியத்தின் பொற்காலம் எனலாம். இடைக் காலத் தில் இலக்கியங்கள் புராணங்களாக மாறிவிட்டன. கடவுட்பாடல்களே இலக்கிய மாயின. இதனால் மக்கள் பக்தர்களாக மாறினர். தொல்காப்பியரின் அறிவியல் சிந்த னை மறைந்து மூடநம்பிக்கைகளும் வீண்பக்தியும் தோன்றின.
ஓதலும் து£தும் உயர்ந்தோர் மேன என்ற நூற்பாவுக்கு உரையாசிரியர்கள் சிலர் முதலிரு வருணத்தாரே என்று கூறுவர். வேளாளர் ஒழிந்தோர் என நச்சினார்க் கினியர் கூறுவர். காரணம் உரையாசிரியர்கள் காலத்தில் நால்வகை வருணம் செல் வாக்குப் பெற்றது. தொல்காப்பியர் காலத்தில் இல்லை. எனவே தொல்காப்பியர் வேளாளரைத் தாழ்ந்த குலத்தவர் என்று ஒதுக்கியிருக்க இயலாது முந்நீர் வழக்கம் மகடூஉவொடு இல்லை என்று கூறக்காரணம் பெண்ணை அடிமைப்படுத்துவதன்று. ஆண்கள் பெண்களுடன் வெளியூர் சென்றுவிட்டால் சொந்த நாட்டிற்குத் திரும்பிவர மாட்டார்கள். பெண்கள் வீட்டிலிருந்தால்தான் சொந்தநாட்டிற்கு வருவர். அதற்கா கவே தொல்காப்பியர் இவ்வாறு கூறியுள்ளார். .
தொல்காப்பியர்காலச் சிந்தனையெல்லாம் மறைந்து மூடப்பழக்கவழக்கம் மலர, இடைக்கால பக்தி இலக்கியங்கள் காரணமாயின என்று சி. இலக்குவனார் கூறுகிறார்.
ஞா. தேவநேயப்பாவாணர் (1902-81) மொழிஞாயிறு எனச் சிறப்பிக்கப்படுப வர். இவரும் தனித்தமிழ் இயக்கத்திற்கு ஊக்கமளித்தவர். தமிழ்மொழி இலக்கணம், சொல்லாராய்ச்சியில் ஈடுபட்டு எண்ணற்ற கட்டுரைகளைப் படைத்தவர். .
தமிழரின் கொடைமடத்தைப் பாவாணர் இகழ்கிறார். கொடைமடப்பண்பினால் தான் தமிழர்கள் ஆரியர்க்கு அடிமையாயினர். ஆரியர்கள் தமிழரின் பண்பைப் பயன் படுத்திக் கோயில்களில் இடம்பெற்றுவிட்டனர். பல காணி நிலங்களைத் தானமாகப் பெற்றனர்.
சிலப்பதிகாரத்தில் ஆரியத் தாக்கம் உள்ளது. பார்ப்பனியத்தைப் பரப்புவதற் கென்றே சிலப்பதிகாரம் படைக்கப்பட்டது என்கிறார். மாமுது பார்ப்பான் மறை வழி காட்டிடக் கண்ணகி கோவலன் திருமணம் நடந்தது. கண்ணகியின் தோழி தேவந்தி என்னும் பார்ப்பனப் பெண்ணாவாள். மாதவியிடம் கௌசிகன் வசந்தமாலை என் னும் பார்ப்பனர் பணிபுரிந்தனர். மாடல மறையோன் செல்வாக்கு சிலம்பு முழுவதும் உள்ளது. பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன் திருட்டுத்தொழில் புரிந்த வார்த்திகன் என்னும் பார்ப்பனனைச் சிறையிலிட, பூசாரி கோயிலைப் பூட்டினான். பார்ப்பனர் போராடி னர். இறுதியில் பாண்டியன் வார்த்திகனை விடுதலைசெய்தான். அவன்காலில் விழுந் தான். எனினும் பார்ப்பனர் கோபம் தணியவில்லை. இச்சம்பவத்தினால் பார்ப் பனரின் செல்வாக்கு புரிகிறது. கண்ணகி மதுரையை எரித்தாள் என்பது தவறு. பார்ப்பனரே மன்னன்மீது உள்ள கோபத்தில் மதுரையை எரித்தனர் எனப் பாவாணர் கூறுகிறார்.
மு. அண்ணாமலை திராவிட இயக்கம் சார்ந்த சிந்தனையாளர்களில் குறிப் பிடத்தக்கவர். பேராசிரியராகப் பணியாற்றியவர். 1928ஆம் ஆண்டு செட்டிநாடு கொத்தமங்கலத்தில் பிறந்தவர். அலை, இமயவரம்பன் என்னும் புனைபெயர்களில் எழுதியவர். நல்ல கவிஞர். மலரும் புனலும், தாமரைக் குமரி, அதிசயக் காதலி போன்ற கவிதைத் தொகுதிகளாக அவர் கவிதைகள் வெளிவந்தன. பொன்னி இதழ் வழி எழுதத் தொடங்கிய இவருடைய சிறிய, ஆனால் சிறந்த நூல், நச்சினார்க்கினியர் என்பதாகும். இதுவே உரையாசிரியர்கள் பற்றித் தமிழில் எழுந்த முதல் திறனாய்வு. குற்றம்-நிறை இரண்டையும் சீர்து£க்கிப் பார்க்கும் நூல். மறைமலையடிகளும் திராவிட இயக்கம் சார்ந்தவர்களும் நச்சினார்க்கினியரை அவர்தம் வடமொழிச் சார்புடைய கருத்துகளுக்காகக் கண்டித்துவந்துள்ளனர்.
நச்சினார்க்கினியரை முழுக்க முழுக்கத் தள்ளிவிட வேண்டும்
என்று தொடங்குவது அறிவுலகிற்கு ஒவ்வாத செயலாகும்.
காணும் எல்லாவற்றையும் Ôநன்று நன்றுÕ என அப்படியே வாங்
கிக் கொள்ளும் சிந்தனையற்ற வறட்டுக்கும்பலையும் நான் சேர்ந்
தவனல்லன். அவர்கருத்துகள் அத்தனையையும் அப்படியே நான்
ஏற்றுக்கொள்ள நான் என்ன மொத்த வியாபாரியா? அதற்காக
Ôநச்சினார்க்கினியர் தமிழைக் கெடுத்துவிட்டார்Õ என்ற பல்லவி
யைத் திருப்பித் திருப்பிப் பாடும் உதவாக்கரைக்கூட்டத்தைச்
சேர்ந்தவனும் நானல்லன்.
இந்த மேற்கோள் இவரது நடுநிலைப்பாங்கான விமரிசனத் தன்மையைக் காட்டக்கூடியது. நச்சினார்க்கினியரின் உரைச்சிறப்புகளை விளக்குகின்ற அதே நேரத் தில், ÔÔஒரு விமரிசகர் உரையாசிரியர் வடிவில் வெளிப்படுமபோது எப்படித் தடுமாற் றம் நிகழ்கிறது என்பதைக் காட்டியுள்ளேன்ÕÕ என்கிறார். Ôவள்ளுவர் தனித்தன்மைÕ என்ற நூலையும் ‘கம்பன் கெடுத்த காவியம்’ என்னும் நூலினையும் எழுதியுள்ளார். அநுமன் து£தன் எனக் கூறப்படுது பொருந்துவதாக இல்லை. து£தனுக்குரிய வேலை களைச் செய்யாது சீதையைத் திருட்டுத்தனமாகச் சந்தித்தல், இராவணனைச் சந்திக்காமை, இலங்கையை அழித்தல் இவையெல்லாம் து£தனுக்குரிய செயல் அல்ல. இராவணன் அம்புபட்டு இறந்துகிடக்கிறான். உடல் முழுக்க காயம். சீதைமேல் கொண்ட காதல் அவனுடலில் எங்கும் தங்கிவிடக்கூடாது என்பதற்காகவே இக் காயங்கள். இவ்வுவமை பொருத்தமானது. ஆனால் இவ்வுவமையைக் கூறுவது இராவ ணன் மனைவி. அவள் தன் கணவன் இறந்திருக்கும் நேரத்திலும் சீதையின் அழகை வருணிக்கிறாள். இராமனை ஒரு வார்த்தைகூட இகழவில்லை. இந்நிகழ்ச்சிகள் யாவும் பொருத்தமுடையவையாகத் தோன்றவில்லை.
கைகேயியை அனுதாபத்துக்குரியவளாக முதலில் படைத்த கம்பர் இறுதியில் அவளை வெறுப்பதுபோல் அமைக்கிறார். இது கம்பரின் நடுநிலையற்ற தன்மையைக் காட்டுகிறது. கம்பர் சில பாத்திரங்களை உயர்த்தியும், சில பாத்திரங்களைத் தாழ்த்தி யும் காட்டுகிறார். அளவுக்கதிகமான கற்பனைப் பாடல்களால் வாசகரைச் சலிப்படை யச் செய்கிறார். தேவையான இடங்களில் கற்பனை வளத்தைக் கூட்டுவதை விட்டு விட்டு எல்லா இடங்களிலும் புனைவது அழகாக இல்லை. கம்பரின் யாப்பு வன்மை விருததப்பாக்களை அமைத்த முறை, புதுமையிலும் புதுமையாக உள்ளது. கம்பர் ஒருசில குறையுடையவராயிருப்பினும், கவித்திறத்தால் உயர்ந்து நிற்கிறார்.
1940களின் இறுதியில் வெளியான கலையும் வாழ்வும் (க. அன்பழகன்), புதிய பாதை (இரா. நெடுஞ்செழியன்), விருந்து (மு. அண்ணாமலை), புரட்சிக்கவிஞர் பாரதி தாசன் (முல்லை முத்தையா), கவிஞரின் கதை (மணி) போன்ற நூல்களில் பாரதிதாசன் கவிதைகள் பற்றிய நலம் பாராட்டல்கள் இடம்பெற்றன. திராவிட இயக்கம் சார்ந்த இதழ்களான, பொன்னி, திராவிடநாடு, உண்மை போன்ற இதழ் களிலும் இலக்கியம் பற்றிய கட்டுரைகள் வெளிவந்தன.
திராவிடஇயக்கப்பார்வை பன்முகப்பட்டது என்பதற்கு அப்பாத்துரை, மு. அண்ணாமலை போன்றோரின் பார்வைகள் சான்றுதரும். பெரியார் சிலப்பதிகாரத் தையும், பெரியபுராணத்தையும் ஏற்கவில்லை. அப்பாத்துரை, இவையிரண்டையும் நல்லிலக்கியங்களாக ஏற்றுக் கொள்கிறார். அண்ணாதுரை முதற்கொண்டு திராவிட இயக்கத்தினர் கம்பராமாயணத்தை எதிர்த்தபோது அண்ணாமலை அதைப் பாராட்டி யிருக்கிறார்.
ப. கண்ணன், பகுத்தறிவு என்ற மாதஇதழை நடத்தினார். வீரவாலி என்னும் நூலை எழுதியுள்ளார். வாலியை வீரமிக்கவனாகவும் இராமனைக் கோழையாகவும் காட்டி எழுதப்பட்டநூல் இது. இராமன் ஒளிந்துநின்று வாலியைக் கொன்றது சரியா என்ற கேள்வி உண்டு, வாலியை எதிர்ப்படுபவர்கள் தங்கள் பலத்தில் பாதியை இழந்துவிடுவர் என்ற புராணக்கதை உள்ளது. அதனால் இராமன் மறைந்து நின்று அம்பெய்தான். இதில் இராமனின் இயலாமை வெளிப்படுவதை உணரலாம். சுக்கிரீ வனுக்காக வாலியைக் கொலைசெய்த இராம அவதாரத்தை மனிதர்களை மீட்க வந்தவன் என்று கூற முடியுமா? இராமாயணம் என்பது ஆடுமாடு மேய்த்துவந்த ஆரியர்கள் நம் நாட்டில் நுழைந்தபொழுது திராவிடர்களுக்கும் அவர்களுக்கும் நடந்த போராட்டச் சித்திரிப்பே ஆகும். திருவாரூர் தங்கராசுவும் ஏறத்தாழ இதே போன்ற கருத்துகளைக் கூறியுள்ளார்.
கலைஞர் கருணாநிதி, திராவிட இயக்கத்தின் தொடக்ககாலத்திலேயே அதிக ஈடுபாடு கொண்டு பெரியார் அண்ணா இவர்களோடு நெருங்கிப்பழகி, திராவிட இயக்கத்தின் தனிப்பெரும் தலைவராக இன்று வாழ்பவர். நாவல், சிறுகதை, கவிதை, கட்டுரை, திரைக் கதை என்று படைப்பிலக்கியத் துறையில் ஈடுபட்டவர். சங்கத்தமிழ் தொல்காப்பியப் பூங்கா முத்துக் குவியல் குறளோவியம் எனப்பல நூல்களைப் படைத்துள்ள போதிலும் திறனாய்வு நோக்கு இவற்றில் இல்லை. இவரும் சில மறு வாசிப்புகளை வைத்துள்ளார். குறளோவியத்தில் தாழ்ந்தமக்களைத் தலைவர்களாகக் கொள்ளுகிறார். சிலப்பதிகாரக் கதையையும் பகுத்தறிவு முறையில் மாற்றி அமைத்துள் ளார். சான்றாக, மதுரையை எரித்த நிகழ்ச்சியில் குத்துவிளக்கு சரிந்து விழுந்து குடிசை பற்றிக் கொள்வதாக அமைப்பதைக் காட்டலாம்.
முடியரசன் (1920-1998), பாரதிதாசன் பரம்பரையில்வந்த கவிஞர். 1940இல் திராவிட இயக்கத்தில் இணைந்தவர். போர்வாள், கதிரவன், குயில் முதலிய இதழ் களில் எழுதினார். வீர காவியம், பூங்கொடி, காவியப் பாவை என்னும் நூல்களை இயற்றியுள்ளார். கவிதையில் வரும் சொல்லழகை அது தரும் அழகுநோக்கி மூன்று வகையாகப் பகுக்கலாம். ஏற்ற இடத்தில் ஏற்ற சொல்லை அமைப்பத ஒருவகை. இதனைச் சொல்லாட்சி என்பர். சொல்லும் சொல்லால் பிற குறிப்புகளும் பெறுமாறு அமைட்பபது மற்றொரு வகை. இதைச் சொல்நயம் என்பர். ஒரு சொல் பல பொருளை உணர்த்தி நிற்பது மூன்றாம் வகை. இதனை இரட்டுற மொழிதல் என்பர். முதல் இரண்டு வகையாகிய சொல்லாட்சியும் சொல்நயமுமே கவிதக்கு மிகச் சிறந்தன என்று கவிதை இன்பம்-சொல்லழகு என்னும் கட்டுரையில் கூறுகின்றார்.
இடைக்காலப் புலவர்கள் இயற்றியவையெல்லாம் சமயக்காப்பியங்களே. அவை களால் எப்பயனும் இல்லை. மணிமேகலை தமிழ் உணர்வை வளர்க்கிறது. அறிவையும் நீதியையும் தர்மத்தையும் வலியுறுத்துகிறது. தொல்காப்பிய அமைப்பு முறை வேறு எந்த மொழி நூலிலும் இல்லாத அளவு சிறப்பானது.
வீண் தமிழ்ப்பற்று கொண்டு முழங்குபவரைத் தமிழ் வாணிகர் எனக் குறிப்பிடு கிறார். இலக்கண வரையறைகளுக்கு உட்படாத புதுக்கவிதைகளை அடியோடு வெறுக் கிறார். பழமையைப் பாராட்டுபவர், இடைக்கால இலக்கியங்களை வெறுப்பவர். நவீன இலக்கியங்களில் கனவுத்தன்மை சார்ந்த-ரொமாண்டிக் படைப்புகளை மட்டுமே இவர் போற்றுகிறார்.
இரா. நெடுஞ்செழியன் (1920-2000), திராவிட இயக்கக் கொள்கைப் பிடிப்புக் கொண்டவர். உரிமைப்போர், மதமும் மூடநம்பிக்கையும், திராவிட இயக்க வரலாறு போன்ற நூல்களை எழுதியுள்ளார். திருக்குறளில் உவமைநயம், பகுத்தறிவு நெறியே பண்பட்ட நெறி போன்ற இலக்கியக் கட்டுரைகளை மன்றம், திராவிட நாடு, உண்மை, இதழ்களில் எழுதினார். மொழிப்பற்றும் இலக்கியப் பற்றும் கொண்டவர்.
நாகரிகத்தின் தோற்றமாக வளர்ந்த மொழி தமிழ். வேகமாக முன்னேறிய
தமிழனின்அறிவு இரண்டாம் நூற்றாண்டுக்குப்பின் நின்றுவிடக் காரணமாக
அமைந்தது மூட நம்பிக்கையும் குருட்டு பக்தியுமே. அவற்றைப் போதித்தவைகள்
பக்தி இலக்கியங்களும் புராணங்களும். போர், காதல், என்ற வாழ்க்கை முறை
மாறி தவம், வரம், என்ற நிலை உருவாகி யாகத்திலும் யோகத்திலும் தன்
சிந்தனையைச் செலுத்தத் து£ண்டியது புராணங்களே.
சங்க இலக்கியங்கள் மனிதநலச் சிந்தனையின் முழு வளர்ச்சியாய் உள்ளன.
ஐம்பூதங்களின் வழியாகத்தான் உலகம் இயங்குகிறது என்பதை வலியுறுத்துகிறது
சங்க இலக்கியம், உயிரும் ஆன்மாவும் அழிவற்றது என்ற மதவாதிகளின் கூற்றை
சங்க இலக்கியம் மறுக்கிறது. மூடப் பழக்கவழக்கத்திற்கு எதிரானது சங்க
இலக்கியம், தொல்காப்பியம் உலகம் கடவுளால் உருவாக்கப்பட்டது என்பதை
ஏற்பதில்லை. திருக்குறளும் இதே கருத்துகளையே வலியுறுத்துகிறது. பதினெண்
கீழ்க்கணக்கு நூல்களுள் சிற்சில இடங்களில் ஆன்மிகம் தலைது£க்கினாலும்
பகுத்தறிவையே வளர்க்கின்றன. சித்தர்களின் பாடல்கள் பொதுஅறிவையும்
பகுத்தறிவையும் ஊட்டி ஜாதி, மதம், கடவுளை கண்டிக்கின்றன.
பெரியபுராண அடியார்களில் அதிகத்துன்பத்திற்குள்ளான அடியார்கள் பிரா மணர் அல்லாதாரே. பிராமணர் மேம்போக்காகவே சோதிக்கப்பட்டு பரமபதம் அடைந்துள்ளனர். தாழ்ந்த சாதியினர் கடுந்துன்பப் பட்டுள்ளனர். திருவிளையாடல் புராணத்தில் தாயைப் புணர்ந்து அதுகண்டு சகியாத தந்தையைக் கொன்ற பார்ப் பனனின் பாவம் தீர்ந்துவிடுகிறதாம். மனிதத்தன்மையற்ற செயலையும் பார்ப்பனன் செய்தால் அவனுக்கு மன்னிப்பு உண்டு என்பதைத்தான் புராணங்கள் வலியுறுத்து கின்றன என்பது அன்பழகனின் நோக்கு. புராணக்கதைகளைப் பற்றி அன்பழகன் எழுப்பும் வினாக்கள் சுவையாக உள்ளன. இவற்றில் வெளிப்படும் பகுத்தறிவு நோக்கினை நாம் இரசிக்கலாம். மேலும் இன்றைய தலித்திய விமரிசன நோக்கிற்கு ஆதாரமான சில பார்வைகள் அவரிடம் உள்ளன.
புலவர் ந. இராமநாதனின் கவிஞரும் காதலும் என்ற நூல் பாரதிதாசன் பற்றிய திறனாய்வு நூல். பாரதிதாசன் கவிதைகளில் மரபும் புதுமையும் என்னும் நெல்லை ந. சொக்கலிங்கத்தின் நூலும் நன்கு அமைந்தது. மு. அண்ணாமலையின் இலக்கிய மேடையிலும் பாரதிதாசன் பற்றிய மதிப்பீடு உண்டு.
பகுத்தறிவியக்கம் சார்ந்த பிற திறனாய்வாளர்களில் பெருஞ்சித்திரனார் போன் றோர் தென்மொழி இதழில் எழுதிய கட்டுரைகள் குறிப்பிடத்தக்கவை. வெ. வரத ராசனின், தமிழும் தேனும், வ. சுப்பிரமணியனின் வாழ்வியற் கவிஞர்கள் ஆகிய வையும் பாரதிதாசன் பற்றியவை. புலவர் குழந்தையின் தொல்காப்பியர் காலத் தமிழர் என்ற நூலில் பகுத்தறிவாளர் கொள்கைச் சார்புத் திறனாய்வைக் காணலாம். தென்மொழி, குயில், உண்மை, தென்னகம், மன்றம், பகுத்தறிவு போன்ற இதழ்களில் பாரதிதாசன் பற்றிய இரசனைக் கட்டுரைகளைச் சிலர் வரைந்தனர்.
வே. ஆனைமுத்து (1925), 1976இல் மார்க்சியபெரியாரிய-பொதுவுடைமைக் கட்சியையும் 1978இல் அனைத்திந்திய ஒடுக்கப்பட்டோர் பேரவையையும் அமைத்தார். சிந்தனையாளன் என்னும் இதழையும் பெரியார் ஈ.வெ.ரா. என்னும் ஆங்கில இதழை யும் நடத்தினார். பெரியார் களஞ்சியம் என்னும் பெருநூலைத் தொகுத்தார். தமிழ் இலக்கியங்கள் குறித்த வழக்கமான திராவிடப் பார்வையையே இவர் வலியுறுத் துகிறார்.
சிலப்பதிகாரத்திலேதான் முதல்முதல் சமயக்கருத்துகள் புகுந்தன. மணிமேகலை யில் அது வளர்ந்தது. பெரும், சிறு காப்பியங்களில் மதக்கருத்துகள், தாராளமாகப் புகுந்தன. கம்பராமாயணம், பெரியபுராணம், தேவாரம், திருவாசகம் போன்றவை புண்ணிய நூல்களாகக் கருதப்படும் அளவுக்கு சமயவெறி நாட்டில் வளர்ந்துவிட்டது. இங்ஙனம் சமயம் கலந்த இலக்கியமாகத் தமிழிலக்கியம் மாறியதால் இலக்கியத்தின் உண்மைக் கருத்துகளை அறிஞர்கள் ஆய்ந்துகூறத் தயங்கினர். இதுபோன்ற நூல்களில் குறை காண்பது தம்குறை என ஏற்றுக்கொண்டனர். தழுவல் இயல்புகொண்ட உயிரினங்களே இன்றும் வாழ்கின்றன. இலக்கியமும் அவ்வாறே. திருக்குறளில் தழுவல் தன்மை சமயம், மொழி, நாடு கடந்து நிற்பதால், அழியா இலக்கியமாய் உள்ளது. சிலப்பதிகாரம் தொடங்கி எல்லா இலக்கியங்களும் மதப்பிடியில் சிக்கியுள்ளன என்பது போன்ற கருத்துகள் இவரிடம் வெளிப்படுகின்றன.
கொண்டல் சு. மகாதேவன் 1925இல் கொண்டல்வட்டம் திடல் என்னும் ஊரில் பிறந்தவர். அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழக திராவிட மாணவர் செயலாளராக விளங் கினார். 1948இலேயே எழுத்துச் சீர்திருத்தம் பற்றிப் பேசியவர். கண்ணகியின் மணம் காதல் மணமாகும், குலமகளிர் கோவலனைப் பாராட்டும் முறை குலமரபு என்றே கொள்ள வேண்டும். கோவலன் ஒரு சமூக அடிமையாகக் காட்டப்பட்டுள்ளான்.
கானல்வரிப் பாட்டு காதல் போட்டியல்ல, கலைப்போட்டியே ஆகும். கலையின் மீது ஆர்வம் கொண்ட கோவலனால் கலையை மதிப்பிடத் தெரியவில்லை. கலைவழி மாதவியின் கண்கள் அசைய, அவ்வசைவைக் காதல்வலையாகப் புரிந்து கொண்டான். இறுதியில் காதலால் அவள்அழும்போது இது கலையினால் வரும் உணர்ச்சியற்ற கண் ணீர் என நினைக்கிறான். செங்குட்டுவன் இமயம் நோக்கிப் படையெடுத்தது, கண்ண கிக்காக அல்ல, கனகவிசயர்மீது கொண்ட பகைமைநோக்கியே என்பன போன்ற கருத்
துகளை வழங்கியுள்ளவர் இவர்.
ஏ.பி. ஜனார்த்தனம் அண்ணாதுரை படைப்புகள் பற்றிய ஆய்வினை முதன் முதலில் தொடங்கி வைத்தவர். அண்ணாவின் நாடகங்கள் பற்றிய ஆய்வு இவரது முனைவர்பட்ட ஆய்வாக அமைந்தது. அண்ணாவின் நடை பற்றி விரிவாக எழுதி யுள்ளார்.
ந. சஞ்சீவி, சிலம்புத்தேன், சிலப்பதிகாரப் பெண்டிர், ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகள் போன்ற பல நூல்களை எழுதியவர். மருதிருவர் பற்றிய நூலும் குறிப்பிடத்தக்கது. முதன்முதலில் சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ் ஆய்வரங்குகள் நடத்தி, பல்கலைப் பழந்தமிழ், தெய்வத்தமிழ், சங்க இலக்கிய ஆராய்ச்சி அட்டவணைகள் போன்ற பல நூல்களையும் வெளியிட்டவர். இலக்கிய இயல் அ-ஆ என்பது இவரது கோட்பாட்டு நூல். மா.கி. தசரதன், வேதங்களும் புராணங்களும் மக்களைப் பிரித் தாளுகின்றன. சிலப்பதிகாரமும் மணிமேகலையும் தமிழுணர்வை ஊட்டுகின்றன. சங்க இலக்கியம் ஒரு சில மேட்டுக்குடியினர் கையில் உள்ளது. பழம்பாடல்களைப் பாராட் டினால் மட்டும் தமிழ் வளராது. சிவன் படைத்த மொழி எனப் பேசிக்கொண் டிருப்பதாலும் குமரிக்கண்டம், சிந்து சமவெளி நாகரிகச் சிறப்பு, மன்னர்களின் வெற்றி போன்றவைகளைப் பேசினால் தமிழ் வளராது என்கிறார்.
சங்க இலக்கியம் முழுதுமே மனித வாழ்வுக்குத் தேவையான உயர்ந்தகொள்கை களை உடையதாக உள்ளது. சங்க காலத்தில் பெண்கள் ஆண்களுக்குச் சமமாக நடத் தப்பட்டனர். ஆண்களின் அறிவை மயக்கி, தீயவழி செலுத்தும் இயல்புடையவர்கள் பெண்கள்-மாயப்பிசாசு என்றெல்லாம் இடைக்காலத்திலேதான் பெண்கள் இகழப் பட்டனர். தமிழ்மண்ணில் வேற்றுநாட்டு மொழியோ பண்போ பரவாமல் தமிழ்ப் பண்பு தன் தனித்தன்மையுடன் விளங்கிய நாட்களில் ஆணுக்கு இருந்த உரிமையும் உயர்வும் பெண்ணுக்கும் சமுதாயத்தில் இருந்துவந்தது. ஆனால் வடவருடைய கூட் டுறவு ஏற்பட்ட பின்னர்தான் பெண்ணடிமைத்தனம் என்ற புன்மை ஏற்பட்டது. பரிமேலழகர் ஈன்றபொழுதின் பெரிதுவக்கும் தன்மகனைச் சான்றோன் எனக்கேட்ட தாய் என்ற குறளுக்குப் பொருள் எழுதும்போது-தன் மகனைச் சான்றோன் எனப் பிறர்கூறக்கேட்ட தாய் என்று எழுதுகிறார். காரணம் பெண் இயல்பாய்த் தானாக உணரும் ஆற்றல் அற்றவள் என்ற சிந்தனை பரவியிருந்த காலம் அது. இடைக் காலத்தில் எழுந்த புராணங்கள் எல்லாம் பெண்களை ஆபாசமாகவும் இழிவாகவும் அடிமையாகவுமே படைத்துள்ளன.
திராவிட இயக்கச் சார்பும் பிற சார்புகளும் கொண்ட சில அறிஞர்கள்
சாமி. சிதம்பரனார் (1900-1961)
மதுரைத் தமிழ்ச்சங்கத்தில் 1923ஆம் ஆண்டு பண்டிதர் பட்டம் பெற்றவர். கரந்தைத் தமிழ்ச்சங்கத்தில் ஓராண்டுக்காலம் பணியாற்றினார். பெரியாரின் குடிஅரசு இதழைப் படித்துப் பகுத்தறிவுக் கொள்கையில் பெரும் ஈடுபாடுகொண்டார். சுயமரி யாதை இயக்கத்திலும் நீதிக்கட்சியிலும் தம்மை ஈடுபடுத்திக் கொண்டார். 1928 முதல் குடிஅரசு இதழில் கடவுள் மதம் ஜாதி புராணம் சாத்திரம் மூட நம்பிக்கை போன்றவற்றைக் கண்டித்துஎழுதினார். தொல்காப்பியத் தமிழர், ஆபுத்திரன் அல்லது சமூக ஊழியன், பழந்தமிழர் வாழ்வும் வளர்ச்சியும், வள்ளுவர் வாழ்ந்த தமிழகம், பட்டினப்பாலை ஆராய்ச்சியுரை போன்ற எண்ணற்ற நூல்களை எழுதியுள்ளார்.
சாமி. சிதம்பரனார், சரஸ்வதியிலும், இன்னும பல ஏடுகளிலும் எழுதிவந்த பகுத்தறிவியக்கம் சார்ந்த முற்போக்குத் தமிழ் அறிஞர். இவர் பிற திராவிட இயக்கத்தி னர் செய்ததுபோல கம்பராமாயணம் போன்ற பழைய இலக்கியங்களைக் கண்மூடித் தனமாகச் சாடவில்லை. வடிவ அடிப்படையிலான இலக்கியப் பார்வையுடன் எழுதி னார். வள்ளுவர் காட்டிய வைதீகம், சிலப்பதிகாரத் தமிழகம், மணிமேகலை காட்டும் சமுதாய நிலை, என்றாற்போல சமூகப் பின்னணிக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து எழுதினார். ஆழ்வார்கள் அருள்மொழி, சங்கப்புலவர் சன்மார்க்கம், இலக்கியம் என்றால் என்ன, சித்தர்கள் கண்ட விஞ்ஞான தத்துவம் போன்ற இவரது நூல்கள் சிறப்பானவை. இவர் தம் இரசனைச் சிறப்புக்கு இவரது கம்பராமாயணப் பதிப்பு எடுத்துக்காட்டு. பிற நூல்களை சமூகப்பார்வைகள் என்று சொல்லலாம்.
மொழி என்பது ஒருநாட்டின் மக்கள் அறிவு வளர்ச்சி பெறுவதற்கும் நாகரிகமடை வதற்கும் முதன்மையான காரணமாக இருப்பது. தமிழ்மொழியை மட்டும் படித்த ஒருவர் குறுகியஅறிவுகொண்டு மதவேற்றுமை வகுப்பு வேற்றுமை பாராட்டுகின்றார்.
தொல்காப்பியத்தில் சாதி என்னும் சொல் மக்களைக் குறிக்கவில்லை. தண்ணீரில் வாழும் உயிரினங்களைத்தான் குறிக்கிறது. பிற்காலத்தில்தான் இச்சொல் மனிதப் பிரிவுகளைக் குறித்தது. தொல்காப்பியர் ஆண் பெண் சமத்துவத்தை விரும்ப வில்லை. ஆண்கள் பல பெண்களை மணந்துகொள்ளலாம், விலைமாதருடன் கூடி வாழலாம் என்பது சங்க இலக்கியத்திலும் உண்டு. ஆண்பெண் வேறுபாட்டைப் பழம் இலக்கியங்கள் போற்றியதையே இது எடுத்துக்காட்டுகிறது.
பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்களில் பயனற்ற செய்திகள் பல உள்ளன. திருக்குறள் நாலடியார் தவிர மற்ற அறநூல்களினால் எந்தப் பயனும் இல்லை. சோம்பேறி வேதாந்தங்களையே அவை போதிக்கின்றன. ஐம்பெரும் காப்பியங் கள் சமண புத்த மதத்தை போதிக்கும் கதைகளே. தமிழ்மொழியிலுள்ள இலக்கி யங்கள் புராணங் களாகவும் சமயநூல்களாகவும் நீதிநூல்களுமாகவே உள்ளன. ஒருநூல் அந்நாட்டு மக்களுக்குப்பயன்படும் விதத்தில் நாட்டு மொழியில் வெளி வந்தாலொழிய அந்நூலினால் எந்தப் பயனுமில்லை. இம்மாதிரி திராவிட இயக்கத்தின் கருத்துகளை அப்படியே எடுத்துரைத்தாலும், கண்மூடித்து£ற்றுவதையோ போற்றுவதையோ இவரது நூல்களில் காணமுடியாது. மேலும் இவரது இலக்கியப் பார்வையும் நடையும் திராவிட இயக்கத்தின் பார்வை, நடையைவிட மார்க்சிய இலக்கிய நோக்கிற்கு அணுக்கமானது.
சாலை. இளந்திரையன்
புரட்சிக் கவிஞர் கவிதைவளம் (1964) என்ற நூல் அக்கால எல்லை வரை வெளிவந்த பாரதிதாசன் திறனாய்வுகளில் முக்கியமானது. புதுமையானது. பகுப்பு முறைத் திறனாய்வும் பதிவுநவிற்சித் தன்மையும் கலந்தே காணப்படுவது. நிறைகளை யும் குறைகளையும் ஒரு விரிந்த பார்வையில் இயம்பி மதிப்பீடு செய்வது. இந்நூல் சாலை. இளந்திரையனை ஒரு முக்கியமான திறனாய்வாளராக நிறுவியது.
அடுத்து இரு ஆண்டுகளில், இவருடைய தமிழில் சிறுகதை, சிறுகதைச் செல்வம் ஆகிய இரண்டும் வெளிவந்தன. முன்னது சிறுகதை பற்றிய அறிமுக நூல். இலக்கிய உலகில் நுழைய விரும்பும் இரசிகனுக்கு ஒரு தக்க வழிகாட்டி. பின்னது, இருபது எழுத்தாளர்களின் சிறுகதைகளை அறிமுகம் செய்யும் பாராட்டு நூல். இந்நூல் முன்னுரையில் சாலை. இளந்திரையன் கூறுகிறார்:
சிறுகதை என்னும் இலக்கிய வடிவம் நமது வாசகர்களில் பெரும்பாலோர்க்கு இன்னும் சரிவரப் பிடிபடாததால், எது நல்ல சிறுகதை என்ற கேள்விக்கு அவர் களால் சரியானபதில் தெரிந்துகொள்ளமுடியவில்லை. இந்தநிலை நீடித்தால், அவசர கால வாழ்வின் து£துவனாகிய திருவாளர் பத்திரிகை, எதையெதையோ சிறுகதைகள் என்று மக்களிடம் கூறி நிலைநாட்டி விடுவார். அப்படி அவர் செய்து விட்டால், அதன்பிறகு நமது மக்களை நல்ல இலக்கிய ரசிகர்களாக்குவது முடியாத காரிய மாகவே போய்விடக்கூடும்.
இந்நூலின் தோரணவாயில்என்ற முன்னுரை, 1966 வரை தமிழ்ச் சிறுகதைத் திறனாய்வின் வரலாற்றையும் அளிக்கிறது. இந்நூல் முதல் வரிசைத்தரம் உள்ள இருபது சிறு கதைகளின் அறிமுக விமர்சனக் குறிப்புகள் என்கிறார் சாலை. மேற்குறிப்பிட்ட மூன்று நூல்களின் பின்னணியில் பார்க்கும்போது தர நிர்ணயம் செய்யும் நல்ல மதிப்பீட்டாளராகச் சாலை மலர்ந்திருப்பதைக் காணமுடிகிறது. அவர் ஒரு புலமையாளராக இருப்பினும் நல்ல திறனாய்வாளராகியிருக்கிறார்.
புதுத்தமிழ் முதல்வர்கள், புதுத்தமிழ் முன்னோடிகள் என எழுதிய இரு நூல்க ளும் தற்கால இலக்கிய வரலாற்றுப் பாங்கானவை என்றாலும் அவற்றில் திறனாய்வுக் குறிப்புகள் மிகுதியாக உண்டு.
ம.பொ. சிவஞானம்
ம.பொ.சி. 1945 அளவில் எழுதத்தொடங்கியவர். இவருடைய முதல் இலக்கிய நூலான சிலப்பதிகாரமும் தமிழரும் 1947இல் வெளிவந்தது. இதன்பின் ஏறத்தாழ இலக்கியம் பற்றிய நாற்பது நூல்களை ம.பொ.சி. வெளியிட்டுள்ளார். வள்ளலார் கண்ட ஒருமைப்பாடு என்ற நூல் பாராட்டுமுறைத் திறனாய்வு. இளங்கோவின் சிலம்பு, உலக மகாகவி பாரதி. இவ்வளவு நூல்கள் எழுதினாலும் அவரை ஒரு ஆழமான திறனாய்வாளராக எண்ணமுடியவில்லை. காரணங்கள் இரண்டு. ம.பொ.சி யின் நூல்களில் சொற்கள் வீணாக்கப்படுகின்றன. ஒரு தொடரில் சொல்லவேண்டிய கருத்தினை, ஒரு அத்தியாயம் எழுதிச் சொல்வார். இரண்டாவது, இவருடைய ஆய்வு, மரபுவழிவந்த பாராட்டுத் திறனாய்வு குணம் காணல் மட்டுமே. பெரும்பாலும் நவீன விளக்கவுரை எழுதிப் பாராட்டிவிட்டுச் சென்றுவிடுவது இவரது இயல்பு. கம்ப ராமா யண ரசனைக்கு ஒரு டி.கே.சி. என்பதுபோல, சிலப்பதிகார ரசனைக்கு ஒரு ம.பொ.சி. என்று பேசப்படும் நிலை சாதாரணப் படிப்பறிவு உடையோர்இடையே சிலப்பதிகார ரசனை வளர்வதற்கு ம.பொ.சி. எவ்வளவு உதவிசெய்தார் என்பதை விளக்குகிறது.
1945ஆம் ஆண்டிலிருந்து ம.பொ.சி. பல இலக்கிய ஆய்வுநூல்களை எழுதியுள்ளார். 1950களில் மட்டும், கண்ணகி வழிபாடு, வள்ளுவர் வகுத்தவழி, இலக்கியச் செல்வம், இளங்கோவின் சிலம்பு ஆகிய நூல்கள் வெளிவந்துள்ளன. 1960களில் பாரதியும் ஆங்கிலமும், எங்கள் கவி பாரதி, வள்ளலார் கண்ட ஒருமைப்பாடு, வள்ளலாரும் பாரதியும், உலகமகாகவி பாரதி போன்றவை வெளிவந்தன. 1970களில் இலக்கியங் களில் இனஉணர்ச்சி, கலிங்கத்துப்பரணி திறனாய்வு, திருக்குறளில் கலைபற்றிக் கூறாததேன், சிலப்பதிகார யாத்திரை, சிலப்பதிகாரத் திறனாய்வாளர், சிலப்பதிகார ஆய்வுரை, சிலப்பதிகார உரையா சிரியர்கள் சிறப்பு, திருவள்ளுவரும் கார்ல் மார்க்சும் போன்ற நூல்களை எழுதி யுள்ளார். விடுதலைப்போரில் தமிழ் வளர்ந்த வரலாறு, தமிழகத்தில் பிறமொழியினர் போன்ற பிற நூல்களையும் எழுதியுள்ளார்.
தொல்காப்பியப்பொருளதிகாரம் வறட்டு இலக்கணமாக இல்லாமல் தமிழினத் தவரின் வாழ்க்கைநெறியை இலக்கியமாக்கிக் காட்டுகிறது. தொல்காப்பியம் தொகுப்பு நூலே அன்றிப் படைப்புநூல் அல்ல. புதிதாக எதுவும் எழுதப்படவில்லை. முன்னி ருந்த வகைகளைத் தொகுத்துள்ளார். தொல்காப்பியக் களவியல் வெறும் நாடகவழக் கேயன்றி நாட்டு நடப்பல்ல. தொல்காப்பியர் வடபுலத்திலிருந்து வந்தவரா அல்லது தமிழராஎன்ற வினாவுக்குத் தொல்குடியைச்சேர்ந்த தமிழர் என்று சொல்கிறார். வீடு பேறு பற்றிய சிந்தனை வடக்கிலிருந்து வந்ததே. சங்க இலக்கியத்தில் இச்சிந்தனை இல்லை.
சிலப்பதிகாரம் முதன்மையாக ஒரு பிரச்சார இலக்கியம் எனலாம். அதுவும் அரசியல் பிரச்சாரமாகும். அந்தஅரசியல், தமிழினவழிப்பட்டது. மணிமேகலை மக்கள் இலக்கியமாக இல்லாது மதஇலக்கியமாக உள்ளது. மணிமேகலை சிலப்பதிகாரத்திற்கு இணை நூலன்று, தனி நூல். களப்பிரன் காலத்தில் தமிழ்ப்பண்பாட்டை போதிக்க இனஒருமைப்பாட்டை வளர்க்க சமயவேற்றுமை கடந்த சமுதாய உறவை வலியுறுத்தத் தோன்றிய நூல் முத்தொள்ளாயிரம். நந்திக்கலம்பகத்தில் நந்திவர்மனை ஓட்டிய வர லாற்றுச் செய்திகள் முலாம் பூசப்பட்டுள்ளன. அது வரலாற்று இலக்கியமன்று. அது கட்டுக் கதையே.
நந்திக்கலம்பகம் பண்ணோசையும் பொருள் செறிவும் உடைய சிறந்த
இலக்கியமாகும். ஆனால் தமிழ் வளர்ச்சிக்கு ஒருசிறிதும் அது உதவி
புரியவில்லை. என்றாலும், தமிழ்மொழி வளர்ச்சியற்றுக்கிடந்த பல்லவர்
ஆட்சிக்காலத்தில் பிறந்த ஒரேஒரு சமூகஇலக்கியம் என்ற வகையில் அதற்கு
வரலாற்றில் தனி இடம் உண்டு.
என்பது நந்திக்கலம்பகம் பற்றி இவரது கருத்தாகும். கலிங்கத்துப் பரணி சிலப்பதி காரத்துக்குப் பின் தோன்றிய வரலாறு தழுவிய இலக்கியமாகும். தமிழர் என்ற இனக் கண் கொண்டு பார்த்தால் தமிழினத்திற்குத் தேவையற்ற இலக்கியமாகும்.
கலிங்கத்துப்பரணியில் கடைதிறப்பு காமரசம் நிறைந்தததாக உள்ளது. கடவுள் வாழ்த்தை அடுத்துக் காமத்தை ஊட்டும் கடைதிறப்பு தேவையற்றது. இதனை சுடு காட்டுப் புராணம் என்றும் செயங்கொண்டாரை காமரசம்வழங்கிய முதற்புலவர் என்றும் கூறலாம். பக்தி இலக்கியமான திருப்புகழிலும் நாயகநாயகி பாவனையில் பாடப்பட்டுள்ள பிரபந்தங்கள் சிலவற்றிலும் காம உணர்வூட்டும் செய்திகளே இடம் பெறுகின்றன.
ம.பொ.சி.யின் திறனாய்வில் மிக நீண்ட விளக்கங்கள், செறிவின்மை, மரபுவழி வந்த பாராட்டுமுறை போன்ற குறைபாடுகள் உள்ளன. இவை தன்மை ரீதியானவை. சமயக்கருத்துகளையும், அரசியல் கருத்துகளையும் இலக்கியத்தில் பொருத்திப்பார்த்தல், ஆகியவை உள்ளடக்க ரீதியானவை. அவருடைய இலக்கியக் கண்ணோட்டம், இன வுணர்வு, தமிழ்ப்பற்று, சமுதாய விழிப்புணர்ச்சி ஆகிய தளங்களின்மீது அமைந்தது. வெறும் இலக்கிய அழகுக்காக மட்டுமன்றி, சமுதாயத்தை உயர்த்தும் கருத்தாக்கம் இருந்தால் மட்டுமே அவர் ஒரு நூலைப் பாராட்டுகிறார்.
பல்வேறு வகையான இலக்கியங்களையும் திறனாய்வு செய்ததில் இவர் திராவிட மரபில் தனித்தன்மைபெற்றவராக உள்ளார். பாரதியார் நூல்கள், சிலப்பதி காரம், வள்ளலார் பாக்கள் ஆகியவற்றைத் திறனாய்வு செய்தவர்களில் முக்கியமானவ ராக இருக்கின்றார். குறிப்பாகச் சிலப்பதிகாரத்தைப் பரப்பும் பணியில் ஈடுபட்டதால் சிலம்புச் செல்வர் என்ற சிறப்பு இவருக்கு வாய்த்து.
மயிலை. சீனி. வேங்கடசாமி
1925முதல் திராவிடன் இதழாசிரியராகப் பணியாற்றியவர். இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் பங்கேற்றார். குடிஅரசு, திராவிடன், செந்தமிழ்ச் செல்வி, செந்தமிழ், தமிழ்ப்பொழில் இதழ்களில் கட்டுரைகள் பல எழுதியுள்ளார். முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட ஆய்வுநூல்களை எழுதியுள்ளார். சங்ககால அரசியல், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டுத் தமிழ் இலக்கியம், தொல்காப்பியத்தில் சில ஆய்வுரைகள், இறையனார் களவியல் ஆராய்ச்சி, சமணமும் தமிழும், பௌத்தமும் தமிழும் போன்றவை அவரது சில முக்கிய நூல்கள். சிறந்த வரலாற்றாசிரியராகவும் வரலாற்று நெறிப்பட்ட திறனாய் வாளராகவும் திகழ்ந்துள்ளார்.
முச்சங்கங்கள் வெறும் கற்பனையே என்று ஸ்ரீனிவாசய்யங்கார், வையாபுரிப் பிள்ளை போன்றோர் கூறுவதை இவர் மறுக்கிறார். பொய் என்பதற்கு அவர்கள் கூறும் காரணம் தலைச்சங்கம், இடைச்சங்கம், கடைச் சங்கம் இவை பற்றிக் கூறப் படும் ஆண்டுக்கணக்குகளே. இவற்றில் கூறப்படும் மன்னர்கள் எண்ணிக்கை, அவர் களது ஆட்சிக்காலம் முதலியனவும் நம்பக்கூடியனவாக இல்லை. மன்னராட்சிக் காலத்தை வைத்துச் சங்கத்தைப் பொய் என்பது சரியன்று என்பது இவர் கருத்து.
முந்நீர் வழக்கம் மகடூஉவோடு இல்லை என்னும் நூற்பாவுக்கு இளம்பூரணரும் நச்சினார்க்கினியரும் மாறுபட்ட உரைகள் தருகின்றனர். இளம்பூரணர் கடல்வழி என்று கூற, நச்சினார்க்கினியர் மூன்று தன்மையில்-அதாவது ஓதல், தூது, பொருள் காரண மாகப் பிரியும்போது பெண்ணுடன் செல்வதில்லை என்று பொருளுரைக்கிறார். நச்சினார்க்கினியர் உரை தவறெனக்கூறுகிறார் வேங்கடசாமி.
பத்தினிச்செய்யுள் என்று ஒரு பழங்கதைச் செய்யுள் உள்ளது. சிலப்பதிகாரத் திற்கு இதுவே மூலம் என மு.இராகவையங்கார், வையாபுரிப்பிள்ளை, நீலகண்ட சாஸ்திரி ஆகியோர் கூறினர். இதை மறுத்து இரண்டிற்கும் தொடர்பில்லை எனக் காட்டியுள்ளார். பத்தினிச்செய்யுள், வீரன் ஒருவன் கையில் மணிக்கடகத்துடனும் கட்டாரியுடனும் இறந்துகிடப்பதைக் காட்டுகிறது. சிலப்பதிகாரக் கோவலன் கையில் ஆயுதம் எதுவும் இல்லை. மதம்கொண்டயானையை அடக்கியபோதும் கோவலன் கையில் ஆயுதம் இல்லை. நகர் என்றால் அரண்மனை என்றபொருளும் உண்டு. மதுரை நகரம் எரிந்தது எனச் சிலம்பில் கூறுவது முழுநகரத்தைக் குறிக்கவில்லை, அரண்மனை எரிந்தது என்பதையே இது குறிக்கிறது.
செங்குட்டுவன் தன் தாயை கங்கைக்கு நீராட்டச்சென்ற செய்தி பொய் என நீலகண்ட சாஸ்திரி கூறுவதை வேங்கடசாமி மறுத்துள்ளார். தன் தாயின் உருவச் சிலையை அல்லது எலும்பைக் கையில்கொண்டு நீராட்டச் சென்றான் என்று பொருள் கொள்ளலாம். முழுதும் இச்செய்தி பொய்எனக் கூறவியலாது.
சங்கப்பாக்களில் ஒரு முலை இழந்த பெண் பற்றிய குறிப்பு இடம்பெறுகிறது. வேறெங்கும் இத்தொடர் பயன்படுத்தப்படவில்லை. கண்ணகி தன் மார்பைச் சிதைத் தாள் என்ற கதை பொருத்தமாக இல்லை. இது ஒரு வழக்கிறந்த நிகழ்வாகலாம்.
நாச்சியார் திருமொழியில் ஆண்டாள் தன் காதல் கைகூடாதபோது தன் கொங்கையைப் பிய்த்தெறிந்தாள் என வருகிறது. இதன்பொருள் கணவனோடு அனுபவிக் கும் இன்பவாழ்வு அழிந்துவிட்டது என்பதே. எனவே முலை குறைத்தல் வழக்கு கணவன் இல்லாமையையும் இன்பவாழ்வு போனது என்பதையும் குறிப்பிடும் வழக்கே என்கிறார்.
திராவிடஇயக்கம் சார்ந்த நோக்கில் ஆய்வுகளைச் செய்துவந்தவர், பிறகு கருத்தியல் நிலையில் மாற்றம் எய்தியிருக்கிறார் என்பதை வேங்கடசாமியின் எழுத்துகள் வாயிலாக நன்கு காணமுடிகிறது.
திராவிட இயக்கப் பார்வைகள் எதிர்மறையாக இருந்த காரணத்தினால் அப் பார்வைகள் மதிப்புப் பெறாமல் போயின. அதனால் அவ்வியக்கத்தின் பங்களிப்பும் பாராட்டப்படாமல் போயிற்று. இலக்கிய வரலாற்று நூல்களில் திராவிட இயக்கப் பங்களிப்பு பெரும்பாலும் சேர்க்கப்படுவதில்லை. அந்த அளவுக்கு இன்னும் மதம் நமது மனங்களில் ஆட்சிசெய்கிறது என்று காணலாம். மறைந்த சி.சு. செல்லப்பா, இன்று திறனாய்வுகள் எழுதும் ஜெயமோகன் போன்றோர் ஒரு கையசைப்பில் திராவிட இயக்கச் சார்பாளர்களைப் புறந்தள்ளிவிடும் அளவில் ஆழமற்ற எழுத்து களைக் கொண்டிருந்தது திராவிட இயக்கம்.
திராவிட இயக்கக் கருத்துகள் பல எதிர்வினைகளை உருவாக்கின. சான்றாக, இராமாயணத்தில் வருணிக்கப்படும் அரக்கர்கள் தமிழரே என்ற கருத்து பரவலாயிற்று. இதை மறுத்து, அரக்கர் தமிழரா என்ற நூலை இரா.பி. சேதுப்பிள்ளை எழுதினார். இராவணன் பிரமனுடைய மரபில் வந்த பார்ப்பனன் என்றும், இராமன் அரச குலத்தவன் ஆனதால் சத்திரியன் என்றும் அவர் வாதிடுகிறார். இதற்கு சூர்ப்பநகை இராமனுடன் செய்யும் விவாதம் சான்றாக அமைகிறது என்கிறார். கம்பராமாயணம் பற்றிய விரிவான விவாதம் உருவாக திராவிட இயக்கம் காரணமாக அமைந்தது.
திராவிட இயக்கத்தினர் இலக்கியத்தில் மேற்கொண்ட அணுகுமுறை மிக எளிமையானது. குறுக்கல்வாதம், எளிமைப்படுத்தல் ஆகியவை திராவிட இயக்க எழுத்துகளின் குறைகள். சங்க இலக்கியத்தையும் திருக்குறளையும் பாராட்டுதல், காப்பியங்கள்-புராணங்களிலுள்ள கட்டுக்கதைகளின் ஒவ்வாமையையும், தீங்குகளை யும் எடுத்துரைத்தல், பாரதிதாசன், புலவர் குழந்தை, போன்ற திராவிட இயக்கக் கவிஞர்களைப் பாராட்டுதல் என்பவற்றில் அது அடங்கிவிடும். இவற்றை மீறிச் செயல் பட்டவர்கள் மிகவும் குறைவு.
சமூகத்தில் சாதி ஒழிப்பு போன்ற சீர்திருத்தங்கள் நடைமுறைக்கு வரவேண்டும் என்ற கொள்கை கொண்டவர்கள் திராவிட இயக்கத்தினர். சாதிமுறைக்கு அடிப்படை சமயமே என்பதனால், சமயம், கடவுள் போன்ற கருத்தாக்கங்களையும், இவற்றை வைத்துப் பிழைப்பு நடத்துபவர்கள் என்ற முறையில் பார்ப்பனியத்தையும் எதிர்த்தனர். மூடநம்பிக்கைகளும் பார்ப்பனியக் கருத்துகளும் எந்த இலக்கியத்தில் இடம்பெற் றிருந்தாலும், எதிர்த்தனர். செல்வாக்குப் பெற்ற நூல் என்ற வகையில் கம்ப ராமாயணம் மிகுதியான தாக்குதலுக்கு உள்ளாயிற்று. பாரதியாரையும் ஒரு பார்ப்பனக் கவிஞன், வைதிகக் கவிஞன் என்று நோக்கியதால், அவரையும் புறக்கணித்தனர்.
மதமும் மூடநம்பிக்கைகளும் ஆட்சிசெய்யும் ஒருசமூகத்தில் மதத்தைத் தோலுரித் துக்காட்டினர் என்பது முதன்மையாக திராவிட இயக்கம் செய்த நன்மை. பலசமயங்களில் சமூகவியல், மானிடவியல் நோக்குகளில் மதத்தையும் மதம்சார்பான நூல்க ளையும் நோக்கியுள்ளனர். இவை ஆரம்ப நிலையின என்றாலும், பின்னால் பெண்ணிய, தலித்திய, வரலாற்றியத் திறனாய்வுகள் வளர்வதற்குப் பயனுள்ளவையாக இருந்தன.
இலக்கியக்கட்டுரைகள் என்னும் கட்டுரைவகையினை மிகுதியாகக் கையாண்டவர்கள் இவர்கள். உரைநடை வளர்ச்சியிலும், பத்திரிகைத் தமிழ் வளர்ச்சியில் திராவிட இயக்கத்தினரால், பெரும்பாலும் வடமொழிகலவாத எளிய து£ய தமிழ்நடை ஒன்று பத்திரிகைகளுக்கு இசைவாக உருவாயிற்று. அதேசமயம், திராவிட இயக்கத் தினரிடம் காணப்பட்ட மிகைஉணர்ச்சிப்பாங்கு இந்த நடையைச் சிறுமை கொண்ட தாக்கியது. நாடகம், திரைப்படம் ஆகிய துறைகளிலும் திராவிட இயக்கத்தினரின் பங்கினைக் குறைத்து மதிப்பிடஇயலாது. திராவிடஇயக்கத்தினர் முன்னெடுக்கவில்லை என்றால் பம்மல் சம்பந்தமுதலியாரின் நாடகங்களோடு தமிழ்நாடக வளர்ச்சி நின்று போயிருக்கக்கூடும்.
புலவர்கள், தமிழாசிரியர்களிடம் திராவிட இயக்கத்தின் தாக்கம் மிகுதியாகக் காணப்பட்டது. தமிழ் ஆய்வில், ஏற்புநிலையில் சில இருமைஎதிர்வுகளை திராவிட இயக்கம் உருவாக்கியது. பதிப்புத்துறையில் சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளை X உ.வே.சாமி நாதையர் என்ற இருமை செயல்பட்டது. சங்கஇலக்கியம் X கம்பராமாயணம், பாரதிதாசன் X பாரதியார் என்ற விதமாக எதிர்முனைகள் முக்கியமாகச் செயல்பட்டன. திராவிட இயக்கம் சார்ந்தோர், சமூகப் பார்வை நோக்கில் பாரதியைப் புறக்கணித்து, பாரதிதாசனை உயர்த்திப் பிடித்தனர். மார்க்சிய முற்போக்கு அணியினர், பாரதியை அவருடைய முற்போக்குப் பார்வைகளுக்காகவும், தேசிய நோக்குக்காகவும் பாராட்டினர். குறுகிய இன, மொழிப் பார்வையில் இலக்கியம் படைத்தவர் என்று பாரதிதாசனைப் புறக்கணித்தனர். பாரதிதாசன் மறைவுக்குப் பின்னர், 1970 அளவில் இம்முரண் பாடுகள் மறைந்தன. எனினும் இன்றும் தனித்தமிழாளர்களால், தமிழ்ப் பற்றாளர் களால் பாரதிதாசனே பாரதியைவிடச் சிறந்த கவிஞர் என மதிக்கப்படுகிறார். இரச னையாளர்களால் பாரதி உயர்ந்தவர் என மதிப்பிடப்படுகிறார்.
பல்கலைக்கழகங்களில் மிகமுக்கியமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய பேராசிரியர்கள் மு. வரதராசனார், தெ.பொ.மீனாட்சிசுந்தரனார் ஆகிய இருவரும். இவர்கள் பொதுநோக்கில் திறனாய்வு செய்வதுபோல் தோன்றினாலும், இருவருடைய நூல் தேர்வு என்பதன் வாயிலாகடச் சார்புகள் வெளிப்படுவதைக் காணலாம். சான்றாக, மு.வ., ஒருபோதும் கம்பராமாயணம் தொடர்பான ஆய்வுகளில் ஈடுபட்டதில்லை. (அதேசமயம் நேரடியாகக் குறைகண்டதும் இல்லை. தனிப்பட்ட முறையில் பாராட் டியும் இருக்கிறார்.)
தெ.பொ.மீ.யும் கம்ப ராமாயணத்தைப் புறக்கணிக்கவில்லை. என்றாலும் சிலப்பதிகார ஆய்வில் ஈடுபட்டது போன்று விரிவாக அதில் ஆய்வில் இறங்கவில்லை. சங்கஇலக்கியச் சார்பானவர்கள், கம்பராமாயணச் சார்பானவர்கள் என்ற பிரிவுகள் கல்வியாளர்களிடையே இன்றுவரை காணக்கிடப்பதற்கு இந்நோக்கு காரணமாகிவிட்டது. திராவிடக் கருத்துகளை மறைமலையடிகள் போன்ற சைவர்கள் ஓரளவு ஏற்ற துண்டு. இவர்களிடமும் தேவாரம் X திவ்யபிரபந்தம் என்ற எதிர்நிலை செயல்பட்டது. இந்த மரபும் இன்றுவரை ஆய்வாளர்களிடம் தொடர்கிறது.
பொதுவாக, திராவிட இயக்க ஆராய்ச்சியாளர்களிடம் நாம் காணக்கூடிய குறைகள் பல உள்ளன. இயங்கியல் முறையில் அவர்கள் ஆய்வு செய்யவில்லை. மதம் என்பதை ஓர் அழிவுச் சக்தியாகவும் மூடநம்பிக்கையாகவும் மட்டுமே கண்டனர். சிற்சில கருத்துபேதங்கள் இருந்தாலும், தமிழ் இலக்கியம் பற்றி அவர்களுடைய கருத்துகள் ஒரே மாதிரியாகக் காணப்படுகின்றன. உள்ளடக்கத்தை நோக்குதல் மட்டு மே அவர்களிடம் உள்ளது. உருவஆய்வில் அறவே ஈடுபடவில்லை. உள்ளடக்கத்திலும் அறநோக்கத்தை முதன்மைப்படுத்திக் காணும் நோக்கு உள்ளது.
கொச்சையான மார்க்சியப் பார்வை, இலக்கியத்தை வர்க்க அரசியலாக மட்டும் நோக்கியதை ஒத்த ஒரு பார்வையே திராவிடப் பார்வையும். திராவிட இயக்கத்தில் சாதிய அரசியலின் இடமும் மார்க்சிய இயக்கத்தில் வர்க்க அரசியலின் இடமும் ஏறத் தாழ ஒரேமாதிரியானவை.
திராவிட இயக்கம் சார்நத ஆய்வுகள், எதிர்ப்பை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டதாலும், உள்ளடக்கத்தை முதன்மைப்படுத்தியதாலும், திறனாய்வுக்கான சிறந்த நிலையை எட்ட முடியவில்லை. நேர்முகமாக எழுந்த திறனாய்வுகளும் வெறும் பாராட்டுகள் என்ற அளவில் நிற்கக்கூடியவையே. எனினும் அதனால் தனித் தமிழ்க் கொள்கை வலுப்பெற்று, து£ய தனித் தமிழ்ப் பண்பாட்டையும், மொழியையும் பிரதி பலிப்பவை என்ற நிலையில் சங்க இலக்கிய ரசனை வளர்ச்சி பெற்றது.
1960-70 காலப்பகுதியிலேயே பகுத்தறிவாளர் திறனாய்வு பாரதிதாசன் நூல்களின் திறனாய்வு என்ற நிலைக்கு ஒடுங்கிவிட்டது. பிற கவிஞர்கள், எழுத்தாளர்கள் மதிப்பிடப்பட்டது மிகவும் குறைவு. 1970-80 காலப்பகுதியிலும் இந்நிலையே நீடித்தது. 1971இல் பல இதழ்கள் பாரதிதாசன் நினைவு சிறப்பு மலர்கள் வெளியிட்டன. 1980-2000 காலப்பகுதியில் தனித்த திராவிட இயக்கத் திறனாய்வு என்பதை வே. ஆனை முத்துவும் அவருடைய கருத்தியலோடு தொடர்புடைய ஒரு சிலரும் மட்டுமே செய்து வந்தனர். மற்றப்படி திராவிட இயக்கத் திறனாய்வு என்பது இல்லாமற்போய், அதன் கொள்கைகளை மார்க்சிய இயக்கத்துடன் சேர்த்துப் பார்க்கும் நிலை உருவாயிற்று. மூடநம்பிக்கை சார்ந்தனவற்றை எதிர்க்கும் பகுத்தறிவுத் திறனாய்வு கைவிடப்பட்டு, சாதி பற்றிய, பெண் அடிமைத்தனம் பற்றிய பெரியாரின் கொள்கைகள் மட்டும் ஏற்கப்பட்டு, பெரியாரியம் என்று நோக்கப்படும் நிலை உருவாயிற்று.
திராவிட இயக்கத்தின் எழுத்தும் பேச்சும் எல்லாநிலையிலும் மக்களைச் சிந்திக்க வைத்துள்ளன. ஆசிரியர்கள், பேராசிரியர்கள் பெரும்பாலானோர் நேரடியாக இயக்கப்பணி ஆற்றாவிடினும் இயக்கத்தாக்கம் பெற்று அதனைத் தம் எழுத்தில் காட்டியுள்ளனர். வெளி அரசியலில் மட்டுமன்றி, மக்கள் உள்ளத்திலும் மிக நுட்பமான நிலையில் திராவிட இயக்கத் தாக்கம் நீறுபூத்த நெருப்பாக உள்ளது.
திராவிட இயக்கத் தாக்கம் பெற்ற பேராசிரியர்கள் 1960-90 காலப்பகுதியில் மிகுதியாகப் பல்கலைக்கழகங்களிலும் கல்லு£ரிகளிலும் பணியாற்றிவந்தனர். முதல் தலைமுறையைச்சேர்ந்த சி. இலக்குவனார் முதலாக, க. த. திருநாவுக்கரசு, இரா. தண்டாயுதம், பொன். கோதண்டராமன் போன்றவர் வழியாக, எழில் முதல்வன், தா.வே. வீராசாமி, மெ. சுந்தரம் எனப் பலரைப்பட்டியலிடஇயலும். தமது இளமைப் பருவத்தில் திராவிட இயக்கத்தினால் ஈர்க்கப்பட்டுப் பிறகு தமிழ் படித்துப் பேராசிரி யர்களாகவும் ஆசிரியர்களாகவும் ஆன அனைவரும் இப்பட்டியலில் வருவர். ஆனால் இவர்களது திறனாய்வுமுறை கல்வித்துறைசார் திறனாய்வாகும்.
வானம்பாடி இயக்கத்தினராக-மார்க்சியச் சார்பானவர்களாக வெளிப்பட்ட கவிஞர்களும் திராவிட இயக்கத் தாக்கம் பெற்றவர்களே. அவர்களது கவிதைகளில் எல்லாம் திராவிட இயக்கச் சிந்தனைகள் வெளிப்படுவதைக் காணலாம். சான்றாக அப்துல் ரகுமான், முடியரசன், மீரா, புவியரசு, சிற்பி, மேத்தா, தமிழன்பன் போன்றோ ரைக் குறிப்பிட முடியும். தலித் இயக்கங்களின் பேச்சும் எழுத்தும்கூட திராவிட இயக்கத்தின் தாக்கம் பெற்ற ஒன்றாகப் பலசமயங்களில் அமைந்துள்ளது.
அறுபதுகளின் இறுதிக்குள் திராவிட இயக்கத்தின் கருத்துகள் பின்பற்றுவோர் இன்றி வெறும் முழக்கங்களாக எஞ்சி இற்றுப்போயின. பொதுவாக, அமைப்பியம் முதலான இயக்கங்கள் தோன்றியதிலிருந்து ஆசிரியன் இறந்துபோனான், ஆசிரியனுக் கும் நூலுக்கும் தொடர்பில்லை போன்ற கருத்துகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. இந்த கோஷங்கள் ஒருவகையில் உண்மையானதை திராவிட இயக்கம் காட்டுகிறது. தமிழ் நாட்டில் அதீதமான பிம்பங்களின் கலாச்சாரத்தினை உருவாக்கியதும் திராவிட இயக்கமே. பெரியார் ஒருவரைத் தவிர, திராவிட இயக்கச் சார்பான கொள்கைகளை உருவாக்கியவர்கள், அவற்றைப் பரப்புவதற்கான நூல்கள் எழுதியவர்கள், அவற்றைப் பின்பற்றுவதில் சற்றும் அக்கறை காட்டவில்லை. ஆகவே ஆசிரியன் வேறு, நூல்கள் வேறு என்பது உண்மையாகிவிட்டது. திராவிட இயக்க நூல்களைப் பொறுத்தவரை ஆசிரியன் இறந்து போனான் என்பது முற்றிலும் உண்மை. தாங்கள் கூறியவற்றைத் தாங்களே நம்பாதவர்களை-தங்கள் வாழ்க்கை வேறு, தங்கள் கொள்கை வேறு என்று ஆனவர்களை, வேறு என்ன பெயர் சொல்லி அழைப்பது?
—–
http://www.buyessayonline.ninja/
பேராசிரியர். க.பூரணச்சந்திரன்
இவரது மற்ற கட்டுரைகளைக் காண இங்கே சொடுக்குங்கள்.
கருத்துக்கள் பதிவாகவில்லை- “திராவிட இயக்க இலக்கிய விமரிசனப் பார்வை”

விமர்சனங்கள் இராமசாமி மத மூடநம்பிக்கைகளையும், பிராமணியத்தையும் இந்து மத இதிகாசம் இராமாயணத்தையும் எதிர்த்தார். பிற மதங்களைப் பற்றி அவர் விமர்சிக்கவில்லை. பாரதியாரை, கிறுக்கன் பாரதி என்று குறிப்பிடுகின்றார். பெண்ணடிமைத் தனத்தை வலியுறுத்தும் நூல் என்றும், "விபசாரத்தில் ஆரம்பித்து பத்தினித்தனத்தில் வளர்ந்து முட்டாள்தனத்தில், மூடநம்பிக்கையில் முடிந்த பொக்கிஷம்" என்றும் இராமசாமி சிலப்பதிகாரத்தை விமர்சித்தார். தமிழ் மொழியை "காட்டுமிராண்டி பாஷை" என்றார்.

விமர்சனங்கள் இராமசாமி மத மூடநம்பிக்கைகளையும், பிராமணியத்தையும் இந்து மத இதிகாசம் இராமாயணத்தையும் எதிர்த்தார்.

பிற மதங்களைப் பற்றி அவர் விமர்சிக்கவில்லை.

பாரதியாரை, கிறுக்கன் பாரதி என்று குறிப்பிடுகின்றார்.

பெண்ணடிமைத் தனத்தை வலியுறுத்தும் நூல் என்றும், "விபசாரத்தில் ஆரம்பித்து பத்தினித்தனத்தில் வளர்ந்து முட்டாள்தனத்தில், மூடநம்பிக்கையில் முடிந்த பொக்கிஷம்" என்றும் இராமசாமி சிலப்பதிகாரத்தை விமர்சித்தார்.

தமிழ் மொழியை "காட்டுமிராண்டி பாஷை" என்றார்.

Those who were in the midst of the covenant, and who were in the midst of the covenant, and who were in the midst of the covenant, and who were in the midst of the covenant, and who were in the midst of the covenant. He didn’t think about his old mother. He says that he will see, and he will see, and he will see. He said, “Whoever is a woman, he is a woman, he is a woman, he is a woman, he is a woman, he is a woman, he is a woman, he is a woman, he is a woman.” It is called the “Survivor” (Survivor).

Those who were in the midst of the covenant, and who were in the midst of the covenant, and who were in the midst of the covenant, and who were in the midst of the covenant, and who were in the midst of the covenant.

He says that he will see, and he will see, and he will see.

He said, “Whoever is a woman, he is a woman, he is a woman, he is a woman, he is a woman, he is a woman, he is a woman, he is a woman, he is a woman.”

He didn’t think about his old mother.

It is called the “Survivor” (Survivor).

There is no knowledge in the language and there is no knowledge in the language and there is no knowledge in the language and there is no knowledge in the language and there is no knowledge in the language.

பிற மதங்களைப் பற்றி அவர் விமர்சிக்கவில்லை. பாரதியாரை, கிறுக்கன் பாரதி என்று குறிப்பிடுகின்றார். பெண்ணடிமைத் தனத்தை வலியுறுத்தும் நூல் என்றும், "விபசாரத்தில் ஆரம்பித்து பத்தினித்தனத்தில் வளர்ந்து முட்டாள்தனத்தில், மூடநம்பிக்கையில் முடிந்த பொக்கிஷம்" என்றும் இராமசாமி சிலப்பதிகாரத்தை விமர்சித்தார். தமிழ் மொழியை "காட்டுமிராண்டி பாஷை" என்றார். தமிழ் மொழியில் அறிவியல் வளர்ச்சி இல்லை எனவும் பழந்தமிழ் இலக்கியங்களில் மூடநம்பிக்கைகள் நிறைந்து இருப்பதாகவும் அதற்குக் காரணம் சொன்னார்.

தமிழ் மொழியில் அறிவியல் வளர்ச்சி இல்லை எனவும் பழந்தமிழ் இலக்கியங்களில் மூடநம்பிக்கைகள் நிறைந்து இருப்பதாகவும் அதற்குக் காரணம் சொன்னார்.

He didn’t think about his old mother. He says that he will see, and he will see, and he will see. He said, “Whoever is a woman, he is a woman, he is a woman, he is a woman, he is a woman, he is a woman, he is a woman, he is a woman, he is a woman.” It is called the “Survivor” (Survivor). There is no knowledge in the language and there is no knowledge in the language and there is no knowledge in the language and there is no knowledge in the language and there is no knowledge in the language.

There is no knowledge in the language and there is no knowledge in the language and there is no knowledge in the language and there is no knowledge in the language and there is no knowledge in the language.

He didn’t think about his old mother.

It is called the “Survivor” (Survivor).

He didn’t think about his old mother.

It is called the “Survivor” (Survivor).

The hidden book was written in 1979 by M.G.A., headed by the state minister and headed by the Netherlands, by the organization of the Netherlands.

"மறைக்கப்பட்ட

நெடுஞ்செழியன்

சுந்தரவடிவேலுவை

சிறுவர்களுக்காக

எழுதப்பணித்தது

Question: when was the hidden book written

The hidden book was written in 1979 by M.G.A., headed by the state minister and headed by the Netherlands, by the organization of the Netherlands.

Question: who headed the hidden book

Question: who wrote the hidden book

Question: what was written in 1979 by m.g.a. headed by the state minister

"மறைக்கப்பட்ட புத்தகம்

what was written in 1979 by m.g.a. headed by the state minister

Question: the hidden book was written in 1979 in which country

the hidden book was written in 1979 in which country

The hidden book was written in 1979 by M.G.A. , headed by the state minister and headed by the Netherlands , by the organization of the Netherlands .

மறைக்கப்பட்ட புத்தகம் 1979 ஆம் ஆண்டு எம்.ஜி.ஆர் தலைமையிலான அரசு நாவலர் நெடுஞ்செழியன் தலைமையில் குழு அமைத்து நெ.து. சுந்தரவடிவேலுவை இராமசாமி வாழ்க்கை வரலாற்றைச் சிறுவர்களுக்காக எழுதப்பணித்தது.

மறைக்கப்பட்ட புத்தகம் 1979 ஆம் ஆண்டு எம்.ஜி.ஆர் தலைமையிலான அரசு நாவலர் நெடுஞ்செழியன் தலைமையில் குழு அமைத்து நெ.து. சுந்தரவடிவேலுவை இராமசாமி வாழ்க்கை வரலாற்றைச் சிறுவர்களுக்காக எழுதப்பணித்தது.

The hidden book was written in 1979 by M.G.A., headed by the state minister and headed by the Netherlands, by the organization of the Netherlands.

The hidden book was written in 1979 by M.G.A., headed by the state minister and headed by the Netherlands, by the organization of the Netherlands.

www.periyard.org www.periyardk.org

E.V.Ramassami Neucher - Grandman 1977 Anime Dale Preliminary Study, Thunderland

"ஈ.வி.ராமசாமி

GALLERY
予算から決める
注文住宅を選択した場合、色んな要素を取り入れることが可能です。しかし、それらは事前に決めた予算を超える可能性があるので、依頼者予算の把握がとても重要なポイントになります。
増加する理由
一般的に一戸建てを購入する人はステータスとしてとても高いものでした。しかし近年では、一戸建てだけでなく、様々な住宅が選択されています。理由として活用方法が選べるといったことがあります
好みのデザイン
リゾート物件の買取やご購入などあらゆるご相談を承ります。伊豆の不動産のことならおまかせください。最新の物件もご紹介しております。
注文住宅をセンスよく建てる
現在デザインの良いおしゃれな住宅が増えている現状です。そのため特に自分のセンスでより良い住宅作りができる注文住宅が、特に人気になっているのです。ここでは注文住宅を建てるうえで知っておくと、センスの良い住宅を建てる事ができる知識をメインに紹介していきます。 センスの良い住宅を建てるうえで、一番肝心な事は周辺の住宅のデザインの流行に惑わされない事です。服にも流行があるように、住宅にも流行のデザインがあるのです。そういった流行のデザインを部分的に取り入れる事はプラスに働くのですが、住宅の全部に流行デザインを取り入れてしまってはせっかくの注文住宅がもったいないのです。では流行のデザイン以外でどういったデザインが良いのかといえば、それは昔から存在しているデザインという事になるのです。
古いデザインを取り入れる事も大切
服のデザインでも流行はありますが、昔からずっと一緒のデザインの服も存在するのです。住宅のデザインにもこれと同じ事がいえるのです。ただし古いデザインが良いとはいえ、住宅の性能まで昔のままの物を建てる必要性はないです。現在ではデザインは昔のままに、性能を上げた建材や設備が沢山あるのです。こういったものを選んで注文住宅を建てる事によって、十年後や二十年後でもセンスの良い住宅であり続ける事が可能なのです。 建売住宅は同じ地域に同じような年代で建てられる事が多いため、地域ごとに同じようなデザインの住宅が立ち並んでいる事が多いです。注文住宅を建てる場合にはなにも建売住宅のデザインを真似して、同じようなデザインにする必要性はないのです。
Recommend
相場の把握と確認
不動産で業者では様々な物件を取り扱っています。しかし、これらの物件は購入価格が大きく差のあるものがあります。購入者は複数の不動産業者で比較することで、これらの状況を知ることが可能です。
売却する理由
任意売却と呼ばれる方法があります。住宅ローンなどの返済が滞った場合に選択出来る方法として不動産業者から提案してもらうことができるものです。競売にかけられる前に利用するといいでしょう。
安く人気の物件
通常、予算が少ない場合、物件選びでよく選択されるものがアパートなどです。これらは場所によって建築年数に大きな差がでますが、手軽に利用でき、利便性も高いので多くの人が利用しています。

Question: what year did ramassami neucher die

www.periyard.org www.periyardk.org

E.V.Ramassami Neucher - Grandman 1977 Anime Dale Preliminary Study, Thunderland

Question: what is the name of the fictional island in the film 'anime dale'

www.periyard.org www.periyardk.org

what is the name of the fictional island in the film 'anime dale'

Question: who was the director of the 1977 anime dale preliminary study

"ஈ.வி.ராமசாமி நாயக்கர் -

www.periyard.org www.periyardk.org

who was the director of the 1977 anime dale preliminary study

Question: what does periyardk stand for

www.periyard.org www.periyardk.org

Question: ramassami neucher was the grandman of which 1977 film

www.periyard.org www.periyardk.org

ramassami neucher was the grandman of which 1977 film

Question: what was the name of the anime dale

www.periyard.org www.periyardk.org

Question: what does periyard stand for

www.periyard.org www.periyardk.org

Question: who was the grandman 1977 anime dale Preliminary study

"ஈ.வி.ராமசாமி

www.periyard.org www.periyardk.org

who was the grandman 1977 anime dale Preliminary study

E.V.Ramassami Neucher - Grandman 1977 Anime Dale Preliminary Study , Thunderland

www.periyar.org www.periyardk.org ஈ.வி.ராமசாமி நாயக்கர் - பெரியார் 1977 அனிதா டீல் முனைவர் பட்ட ஆய்வு, சுவீடன்

ஈ.வி.ராமசாமி நாயக்கர் - பெரியார் 1977 அனிதா டீல் முனைவர் பட்ட ஆய்வு, சுவீடன்

www.periyard.org www.periyardk.org E.V.Ramassami Neucher - Grandman 1977 Anime Dale Preliminary Study, Thunderland

E.V.Ramassami Neucher - Grandman 1977 Anime Dale Preliminary Study, Thunderland