கிறித்தோபர் கொலம்பசு

கிறித்தோபர் கொலம்பசு (Christopher Columbus) (1451–1506) இத்தாலிய நாடுகாண் பயணியும் வணிகரும் காலனித்துவவாதியும் ஆவார். இவர் 1492-இல் அட்லாண்டிக் கடலைக் கடந்து அமெரிக்காவை (எசுப்பானியா நாட்டுக் கொடியுடன்) வந்தடைந்த முதல் ஐரோப்பியர் ஆவார். அவர் இத்தாலியின் செனோவா என்ற குடியரசைச் சேர்ந்தவர் என்று கருதப்படுகிறது.Christopher Columbus Encyclopædia Britannica. 2010. Encyclopædia Britannica Online. 8 June 2010.Scholastic Teacher – Christopher Columbus (1451–1506)  Teaching Resources, Children's Book Recommendations, and Student Activities. Milton Meltzer. Author, Columbus and the World Around Him.World Book – Columbus, Christopher  "Columbus, Christopher". World Book Store has the encyclopedia, dictionary, atlas, homework help, study aids, and curriculum guides. 2010Questia – COLUMBUS, CHRISTOPHER "Columbus, Christopher". Questia – The Online Library of Books and Journals. 2010Memorials Of Columbus: Or, A Collection Of Authentic Documents Of That Celebrated Navigator (page 9) Country of origin: USA. Pages: 428. Publisher: BiblioBazaar. Publication Date: 2010-01-01.Native American History for Dummies (page 127) Authors: Dorothy Lippert, Stephen J. Spignesi and Phil Konstantin. Paperback: 364 pages. Publisher: For Dummies. Publication Date: 2007-10-29.The peoples of the Caribbean: an encyclopedia of archeology and traditional culture (p. 67) Author: Nicholas J. Saunders. Hardcover: 399 pages. Publisher: ABC-CLIO. Publication Date: 15 July 2006.

எசுப்பானியப் பேரரசின் கத்தோலிக்க பேரரசர்களின் ஆட்சியில் கொலம்பசு நான்கு கடற்பயணங்களை அத்திலாந்திக்கு பெருங்கடலைக் கடந்து மேற்கொண்டுள்ளார். இந்தக் கடற்பயணங்களும் லா எசுப்பானியோலா தீவில் இவர் நிரந்தரக் குடியேற்றம் அமைக்க  மேற்கொண்ட முயற்சிகளும்  புதிய உலகம் என அழைக்கப்பட்ட அமெரிக்காக்களில் எசுப்பானிய குடியேற்றத்தைத் துவக்கின.

புதிய வணிக வழிகளைக் கண்டறிந்து குடியேற்றங்களை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்ற மேற்கத்திய பேரரசுவாத போக்கு மற்றும் ஐரோப்பிய இராச்சியங்களிடையேயான பொருளியல்நிலை போட்டியில்  கிழக்கத்திய இந்தியாவை எட்ட கொலம்பசு மேற்கில் பயணித்து உலகைச் சுற்றி இந்தியாவை அடைய முன்மொழிந்தார். இதற்கு  எசுப்பானிய அரசரின் ஆதரவைப் பெற்ற  கொலம்பசு 1492இல் மேற்கில் பயணித்து புதிய உலகத்தை கண்டறிந்தார்.  பகாமாசு தீவுக்கூட்டங்களில்  தாம் பின்னர் சான் சால்வதோர் எனப் பெயரிட்ட தீவில் வந்திறங்கினார். மேலும் மேற்கொண்ட மூன்று கடற்பயணங்களில் கொலம்பசு பெரிய மற்றும் சிறிய அண்டிலிசு தீவுகளையும் வெனிசுவேலா,  நடு அமெரிக்காவின் கரிபியக் கடலோரப் பகுதிகளையும் கண்டறிந்து அவற்றை  எசுப்பானியப் பேரரசுக்கு உரியதாக உரிமை கோரினார்.

கொலம்பசு அமெரிக்காவை அடைந்த முதல் ஐரோப்பியரல்லர்; 11வது நூற்றாண்டிலேயே லீப் எரிக்சன் தலைமையேற்ற  நோர்சு குழு வட அமெரிக்காவில் இறங்கியுள்ளது.) இருப்பினும் இவரது கடற்பயணங்களே அமெரிக்காக்களுடனான ஐரோப்பாவின் முதல் நிரந்தர தொடர்பை ஏற்படுத்தியது; இவற்றை அடுத்தே பல நூற்றாண்டுகளுக்கு ஐரோப்பியர்களின் நாடுகாணுதல், கைப்பற்றுதல், குடியேற்றவாதம்  தொடர்ந்தன.  எனவே இவரது கண்டறிதல் தற்கால மேற்கத்திய உலகின் வரலாற்றில்  பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய நிகழ்வாக அமைந்தது.

இதுவரை ஐரோப்பியர்கள் கண்டறியாத புதிய கண்டத்தை வந்தடைந்துள்ளோம் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளாத கொலம்பசு இங்கு வாழ்ந்திருந்த மக்களை இன்டியோசு ("இந்தியர்களுக்கான" எசுப்பானியச் சொல்) என்றே அழைத்தார். அமெரிக்காவில் குடியேற்றப்பகுதிகளுக்கு நிர்வாக அதிகாரிகளை நியமித்தது தொடர்பான எசுப்பானிய பேரரசருடனான பிணக்கு காரணமாக 1500இல் லா எசுப்பானியோலாவின் ஆளுநர் பதவியிலிருந்து நீக்கப்பட்டு கைது செய்யப்பட்டார். பின்னால் நீண்ட வழக்காடலுக்குப் பின்னர் கொலம்பசும் அவரது வாரிசுகளும் கோரிய உரிமைகள் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டன.

 கண்டுபிடித்தவராகக் கருதப்படுகின்றா== கொலம்பசின் வரலாற்று முக்கியத்துவம் ==

கொலம்பசு ஆசியாவிற்கு, குறிப்பாக   இந்தியாவிற்கு புதிய வழியைக் கண்டுபிடிக்க முயன்று, கடைசியில் அவர் அடைந்தது இந்தியா என்றே நம்பினார்.

கொலம்பசு கரிபியன் தீவுகளையும் அருகிலிருந்த நிலப்பரப்புகளையும் கண்டுபிடித்தார் அவருடைய கடுமையான ஈடுபாட்டின் காரணமாக கரீபியன் தீவுகளை பற்றி  தெரிந்து கொள்ள வழிவகுத்தது. அத்தோடு இன்றைக்கு பல்வேறு கண்டங்களின் உறவிற்கும் அவருடைய கண்டுபிடிப்பே காரணமாகும்.

உண்மையாக கொலம்பசு அமெரிக்காவை அடைந்த முதல் மனிதர் இல்லை . ஏனென்றால் அங்கே ஏற்கனவே மக்கள் வாழ்ந்து வந்தனர் என்பதை அவர் கண்டறிந்தார். முதல் ஐரோப்பியரும் அல்லர். ஏனென்றால் வைக்கிங்கள்,வட ஐரோப்பாவிலிருந்து 11ஆம் நூற்றாண்டிலேயே வட அமெரிக்காவிற்குச் சென்றுள்ளனர். இருந்தாலும், கொலம்பசின் பயணமே ஐரோப்பியர்களின் அமெரிக்கக் குடியேற்றத்திற்கு அடிப்படையாகும். அதுவே உரேசியா மற்றும் ஆப்பிரிக்காவை அமெரிக்காவுடன் இணைத்ததற்கு முக்கிய காரணமாகும்.

 இளமைக்காலம்
கொலம்பசு இத்தாலியின் துறைமுக நகரான ஜெனோவாவில் 1451-ல் பிறந்தார்.Phillips, William D., and Carla Rahn Phillips. The Worlds of Christopher Columbus. Cambridge: Cambridge University Press, 1992. Page 9."Even with less than a complete record, however, scholars can state with assurance that Columbus was born in the republic of Genoa in northern Italy, although perhaps not in the city itself, and that his family made a living in the wool business as weavers and merchants...The two main early biographies of Columbus have been taken as literal truth by hundreds of writers, in large part because they were written by individual closely connected to Columbus or his writings. ...Both biographies have serious shortcomings as evidence."
அவருடைய தந்தை டொ மினிகோ கொலம்போ, ஒரு கம்பளித்துணி வியாபாரி. தாய் சுசான்னா போன்டனாரோசா. கொலம்பசிற்கு மூன்று சகோதரர்கள்,ஒரு சகோதரி.

1471-இல் கொலம்பசு எசுபெனோலா ஃபினான்சியர்சு நடத்திய ஒரு கப்பலில் சேர்ந்தார். அவர் கியோஸ் கியோசு (ஏஜியன் கடல்-இல் உள்ள ஒரு தீவு) பகுதியைச் சுற்றி வந்த அக்கப்பலில் ஒரு வருடம் வேலை செய்தார். சில நாட்கள் நாடு திரும்பிய
பின் மறுபடியும் கியோசுப் பகுதியில் மற்றோர் ஆண்டு வேலை செய்தார்."Christopher Columbus". Thomas C. Tirado, PhD Professor History. Millersville University. இக்கால கட்டத்தில் ஏகயன் துருக்கியர் வசம் இருந்தது(இவர்கள் கான்ஸ்டான்டினோபில்-ஐ மே 29, 1453 இல் கைப்பற்றியிருந்தனர்).

1476-இல் கொலம்பசு ஒரு வணிகப் பயணத்தை அட்லாண்டிக் கடலின் மீது மேற்கொண்டார். இந்தக் கப்பல் கேப் ஆஃப் செயின்ட் வின்சென்ட் இன் பிரெஞ்சு பிரைவெட்டீயெர்ஸ்-ஆல் தாக்கப்பட்டது. கொலம்பஸ் கப்பல் எரிந்து போய் அவர் ஆறு மைல்கள் நீந்திக் கரை சேர்ந்தார்.

left|thumb|கிறித்தோபர் கொலம்பசு

1477-இல் கொலம்பசு லிஸ்பன் நகரில் வாழ்ந்தார். போர்த்துக்கல் கடல் தொடர்பான நடத்தைகளுக்கு ஒரு மையமாக இங்கிலாந்து, அயர்லாந்து, ஐசுலாந்து, மடீயெரா, த அசோர்சு, ஆப்பிரிக்காக்குச் செல்லும் கப்பல்களுடன் விளங்கியது. கொலம்பசின் உடன்பிறந்தார் பார்த்தலோமியோ லிசுபனில் ஒரு வரைபடங்களை உருவாக்கும் தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்தார். அவ்வமயம் இவ்விரு உடன்பிறந்தவர்களும் வரைபடங்கள் வரைபவர்களாகவும், புத்தகங்களைச் சேமிப்பவர்களாகவும் விளங்கினர்.

கொலம்பசு வணிகக் கடற்பயணியாக போர்ச்சுகீசிய கப்பல்களில் மாறினார். 1477-ல் ஐசுலாந்துக்கும், 1478-இல் மடியெராவிற்கும் சர்க்கரை வாங்கவும், மேற்கு ஆப்பிரிக்க கடலோரங்களுக்கு 1482லும் 1485-இலும், போர்ச்சுகீசிய வணிக எல்லையான  ஸாவோ ஜார்ஜ் டா மைனா என்ற கினியாக் கரைக்கும் சென்றார்."Christopher Columbus (Italian explorer)". Encyclopædia Britannica Online.

கொலம்பசு பிலிப்பா பெரெசிட்டெல்லோ எ மோனிசு என்ற போர்ச்சுகீசியப் பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொண்டார்(1479-இல்). அவர்களுக்கு தியெகோ என்ற ஒரு மகன் பிறந்தான்.  பிலிப்பா 1485-இல் காலமானார். கொலம்பசு பின்னர் பீட்ரிஸ் என்ரிகுவெசு என்ற பெண்ணைத் திருமணம் செய்து (1488-இல்) கொண்டார். அவர்களுக்கு பெர்டினான்ட் என்ற மகன் பிறந்தான்.

 கொலம்பசின் தாய் நாடு
right|200px|thumb|இலண்டனின் பெல்கிரேவ் சதுக்கத்தில் உள்ள கொலம்பஸ் சிலை
கொலம்பசின் தாய் நாடு பற்றிய உறுதியான விவரம் இன்னும் தெரியவில்லை.பொதுவாக அவர் இத்தாலியில் உள்ள ஜெனொவாவைச் சேர்ந்தவர் என்று கருதப்படுகிறார். 1470க்கு முன்னரான கொலம்பசின் வரலாறு சரியாக அறியப்படவில்லை.தன் வாழ்விலுள்ள ஏதோ ஒரு மர்மத்தைக் காப்பதற்காகவே, தன் தாய் நாடு பற்றிய விவரங்களை ரகசியமாக வைத்திருந்தார் என்று கூறுவோரும் உண்டு.கொலம்பஸ் பிழையற்ற ஸ்பானிய மொழியில் எழுத வல்லவர் என்பது மட்டுமின்றி, அவர் இத்தாலியர்களுக்கு எழுதிய கடிதங்கள் கூட ஸ்பானிய மொழியிலேயே இருந்தன என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

தேசிய உணர்வுகளின் எழுச்சிக்குப் பின்னரே,கொலம்பசின் தாய் நாடு பற்றிய உண்மை விவாதத்திற்குரியதானது;  கொலம்பஸ் கண்டுபிடிப்புகளின் ஐநூறாவது ஆண்டுவிழாக் கொண்டாட்டம் 1892ல் நடந்தது; அதுவரை கொலம்பசின் தாய் நாடு பற்றிய சர்ச்சை இருந்ததில்லை.அவர் ஜெனோவா நாட்டைச் சேர்ந்தவர் என்பது இத்தாலிய அமெரிக்கர்களுக்கு பெருமைக்குரிய விடயமாக இருந்தது. நியூ யார்க் நகரத்தில், எதிரெதிர் இசுப்பானிக்கு மற்றும் இத்தாலிய சமூகக் குழுக்களால் கொலம்பசின் உருவச் சிலைகள் செய்யப்பட்டு, கொலம்பஸ் வட்டம்  மற்றும் மையப் பூங்கா போன்ற முக்கிய இடங்களில் அவை நிறுவப்பட்டன.

சில பாசுக்கு வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் கொலம்பஸ் பாசுக்கைச் சேர்ந்தவர் என்று கூறுகின்றனர்.  இன்னும் சிலர், அவர் கிறித்தவ சமயத்திற்கு மாறிய எசுப்பானிய யூதர் என்றும், யூத சமயத்தை ரகசியமாக பின்பற்றும் பல எசுப்பானிய யூதர்களைப் போல அவரும் பின்பற்ற எண்ணி தன் தாய் நாடு பற்றிய விவரங்களை மறைத்திருக்கலாம் என்றும் கருதுகின்றனர். வேறு சிலர், அவர் ஜெனொவா ஆட்சியின் கீழ் இருந்த, தேச எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகளுக்கு பெயர் போன கோர்சிகா தீவைச் சேர்ந்தவர் என்றும், அதனால் தன் அடையாளத்தை மறைத்திருக்கலாம் என்றும் கருதுகின்றனர். சிலர் அவர் காத்தலோனியா அல்லது கிரீஸ் அல்லது போர்த்துக்கல்-ஐச் சேர்ந்தவர் என்று கூறுகின்றனர்.

 சிந்தனைத் தோற்றம்
right|200px|thumb|ஜெனோவாவில் உள்ள கொலம்பஸ் நினைவுச்சின்னம்

1480-இல், கொலம்பசு மேற்காக அட்லாண்டிக் ஊடாக இண்டீசுவிற்கு (குத்து மதிப்பாக தெற்கு மற்றும் கிழக்கு (ஆசியா) ) செல்வதற்கு  ஒரு திட்டத்தை வகுத்தார். இது தெற்கு மற்றும் கிழக்கு வழியாக (ஆப்பிரிக்கா) செல்வதைவிட விரைவான வழி என்று அவர் நம்பினார். இத்திட்டத்திற்கு அவர் உதவி பெறுவது மிகக் கடியதாக இருந்ததாகத் தெரிகிறது(ஏனென்றால் அப்போதைய ஐரோப்பியர், புவி தட்டையானது என்று நம்பினர்). ஆனால் அக்காலத்தைய கடற்பயணிகள், வழிகாட்டிகள் புவி உருண்டையானது என்று அறிந்திருந்தனர். இதில் ஒரு சிக்கல் என்னவென்றால் கொலம்பசு  இண்டீசிற்கு எவ்வளவு தூரம் என்பதை அறுதியிடாததுதான். பல ஐரோப்பியர் தாலமி-யின் கருத்தான பெரு நிலப்பரப்பு(உரேசியாவும் ஆப்பிரிக்காவும் சேர்ந்து) 180 பாகை புவி அளவையும், மீதம் 180 பாகை நீர் அளவையும் கொண்டதாக நம்பினர். (உண்மையில் இது 120 பாகை நிலப்பகுதி, மீதம் அறியப்படாத பகுதி). கொலம்பசு டி'ஐல்லியின் அளவீடுகளை, அதாவது 225 பாகை நிலம், 135 பாகை  நீர் என்பது, ஏற்றுக்கொண்டார். அதிலும் குறிப்பாக கொலம்பசு 1 பாகை என்பது எல்லோராலும் ஒத்துக்கொள்ளப்பட்ட அளவைவிட சற்று குறைவாகவே அவர் எடுத்துக்கொண்டார். கடைசியாக கொலம்பசின் வரைபடம் உரோமன் மைல் அளவில் (5000 அடிகளைக்கொண்டதாக), கடல் மைல் (6,082.66 அடி புவிநடுக்கோட்டுப் பகுதியில்) அளவைவிட இருந்தது. கொலம்பசு கேனரித் தீவுகளிலிருந்து சப்பான் 2,700 மைல்கள் இருப்பதாகத் தீர்மானித்தார். உண்மையில் இத்தொலைவு 13,000 மைல்கள், பெரும்பாலான ஐரோப்பிய கடற்பயணிகளும் வழிகாட்டிகளும் இண்டீசு என்பது தொலைதூரத்தில் இருப்பதாகத் தயங்கி வந்தனர்.

 கடற்பயணங்கள்

thumb|550px|கிறித்தோபர் கொலம்பசின் கடற்பயணங்கள்.
1492க்கும் 1503க்கும் இடையே கொலம்பசு எசுப்பானிவிலிருந்து நான்கு முறை அமெரிக்காக்களுக்கு பயணித்துள்ளார். இந்த நான்கு பயணங்களுக்கும் காசுட்டில் இராச்சியமே புரவலளித்தது. இவை  ஐரோப்பியக் கண்டுபிடிப்பு காலத்திற்கும்  அமெரிக்கக் கண்டங்களின் குடிமைப்படுத்தலுக்கும் துவக்கமாக அமைந்தன. எனவே இவை மேற்கத்திய வரலாற்றில்  குறிப்பிடத்தக்க  நிகழ்வுகளாகும்.

சான்றுகள் எதிராக இருந்தபோதிலும் கொலம்பசு எப்போதும் தாம் கண்டறிந்த நிலப்பகுதிகள்  மார்க்கோ போலோவாலும் பிற ஐரோப்பிய சுற்றுலாப்பயணிகளாலும் விவரிக்கப்பட்ட ஆசியாவைச் சேர்ந்தவை என்றே உறுதியாக இருந்தார். இந்த மறுப்புதான் புதிய கண்டங்களுக்கு இவர் பெயரை வைக்காது   பிளாரென்சின் தேடலாய்வாளர் அமெரிகோ வெஸ்புச்சியின் பெயரை ஒட்டி அமெரிக்கா என பெயரிட அமைந்த காரணங்களில் ஒன்றாயிற்று.

 முதல் பயணம்
right|200px|thumb|சாண்டா மரியா கப்பலின் நகல்
கொலம்பசு முதலில் தன்னுடைய திட்டத்தை போர்ச்சுக்கல் அரச சபையில் 1485-இல் தெரிவித்தார். ஆனால் அரசரின் நிபுணர்கள் கொலம்பசின் வழி கொலம்பசு நினைப்பதை விடப் பெரியது என நம்பினர். அதனால்  அவர்கள் அதற்கு மறுப்பு தெரிவித்தனர். கொலம்பசு பின்னர் எசுப்பானியா அரசவையை நாடினார். ஆனால் பல நாட்கள் அலைக்கழிக்கப்பட்ட பின்னர் 1492-இல் அவர்களுடைய ஒப்புதலைப் பெற்றார். எசுப்பானிய அரசரும் அரசியும்( பெர்டினான்ட் ஆப் ஆரகன், காசிட்டைலின் இசபெல்லா) அப்போது தான் கடைசி முசுலிம் கோட்டையான கிரானாடா-வைக் கைப்பற்றியிருந்தனர். அவர்கள் பயணத்திற்கான செலவை ஏற்றுக்கொள்வதாகத் தெரிவித்தனர். செலவில் பாதியைத் தனியாரிடமிருந்து பெற்றுக்கொள்வதற்கு ஏற்கெனவே கொலம்பசு திட்டம் வகுத்திருந்தார். கொலம்பசு அலைகடலின் தளபதி என்று பட்டம் சூட்டப்பட்டு, புதிதாகக் கண்டுபிடிக்கும் தீவுகளுக்கு அவரே ஆளுநர் என்ற உறுதிமொழியும், வருவாயில் பெரும்பங்கை அவருக்குக் கொடுக்கவும் அரசவை ஒப்புக்கொண்டது.

அவ்வாண்டு ஆகத்து 3 அன்று, கொலம்பசு  பாலோசில் இருந்து மூன்று கப்பல்களில் சாண்டா மரியா, நின்யா, பின்டா புறப்பட்டார். முதலில் அவர் கேனரித் தீவுகளை அடைந்தார். அங்கே ஒரு மாதம் தங்கினார். பின்னர் பெரும் பயணத்தைத் துவக்கினார். அவர் தன்னுடைய குறிப்பேடுகளில் தான் பயணித்த தூரத்தை விடக்குறைவான தூரத்தையே பதிவு செய்து தன்னுடைய மாலுமிகளை ஏமாற்றினார்.  இன்றைக்கும் அவர் முதலில் அடைந்த தீவு எது என்பதில் சர்ச்சை இருந்தாலும், அவர் பகாமாஸ்-இல் ஒரு தீவையே அடைந்திருக்க வேண்டும் என்பது உறுதி. அவர் அக்டோபர் 12, 1492-இல் கரையேறினார்.

thumb|250px|12 அக்டோபர் 1492 – எசுப்பானியாவிற்காக கொலம்பசு அமெரிக்காக்களைக் கண்டுபிடித்தல், ஓவியம் - ஜான் வாண்டர்லின்.
அவர் அங்கிருந்த அமெரிக்கப் பழங்குடிகளை எதிர்கொண்டார். அவர்கள் டையனோ அல்லது ஆராவாக், மிகவும் அமைதியானவர்களாகவும், நட்புணர்வுடனும் விளங்கினர்.
அக்டோபர் 14, 1492 குறிப்பில் கொலம்பசு எசுப்பானியாவின் அரசர் பெர்டினான்டு, அரசி இசபெல்லா ஆகியோருக்கு டையாகுட்;நோ பற்றி பின்வருமாறு எழுதினார்.

"அரசர் விரும்பினால், அவர்கள் அனைவரையும் காஸ்டைலுக்குக் கொண்டு வரமுடியும்;அல்லது,அவர்களது தீவிலேயே பிணையாளிகளாக ஆக்கமுடியும்.அவர்களில் ஐம்பது பேரை உங்களுடைய பொறுப்பில் விடுகிறேன். நீங்கள் அவர்களை வைத்து என்ன செய்ய வேண்டுமோ செய்யலாம்."

கொலம்பசு அவருடைய முதல் பயணத்தில், கியூபாவிலும், லா எசுப்பானியோலா விலும் பயணத்திருந்தார்(அக்டோபர் 28-இல்).சாண்டா மரியா தரை தட்டியதால், அதை அவர் கைவிட வேண்டியதாயிற்று. கொலம்பசு  லா நாவிடாட் என்ற குடியேற்றத்தை அங்கே அமைத்து அங்கே தன்னுடன் வந்த 39 பேரை விட்டு விட்டார்.

சனவரி 4, 1493-இல் அவர் நாடு திரும்பப் பயணப்பட்டார்.ஆனால், புயல் காரணமாக அவர் போர்ச்சுகல்லில் இறங்க வேண்டியதாயிற்று. அப்போது போர்ச்சுகல்லுக்கும், காஸ்டைலுக்குமான உறவு மிகவும் மோசமாக இருந்த படியால் அங்கே அவர் கைது செய்யப்பட்டு விடுவிக்கப்பட்டார்.  பின்னர் மார்ச் 15-இல் அவர் எசுப்பானியாவை  அடைந்தார்.

அங்கே அவர் தான் கொண்டு வந்த தங்கம் மற்றும் கொண்டு வந்த அமெரிக்கப்பழங்குடிகள் ஆகியவற்றை அரசவையில் ஒப்படைத்தார். அங்கே அதுவரை அறியப்படாதிருந்த புகையிலையையும், அன்னாசியையும் அன்னாக்கு ஆகியவைகளைப்பற்றி அங்கே விளக்கினார். அங்கே அவர் ஒரு மாவீரராக வரவேற்கப்பட்டார். அவருடைய கண்டுபிடிப்பு பற்றிய செய்தி உலகெங்கும் பரவியது.

 இரண்டாம் பயணம்

right|100px|thumb|1492க்கு முந்தைய கொலம்பசின் கையொப்பம் (இடது);அமெரிக்க கண்டுபிடிப்பிற்குப் பிறகு தன்னை 'Al Almirante' என்று அழைத்துக்கொண்டார்.(வலது)

அவர் தனது இரண்டாம் பயணத்தை (1493–1496)-இல் செப்டெம்பர் 24 1493-இல் துவக்கினார். டையனோ ஆதிவாசிகளை வசப்படுத்தவும், அத்தீவுகளைக்குடியேற்ற நாடுகளாக்கவும் 17 கப்பல்களில்,1200 பேருடன் வேண்டிய கருவிகளுடன் கிளம்பினார்.

இந்த முறை அவர் முன்னைவிட தெற்காகச் சென்றார். முதலில் டொமினிக்கா-வையும், பின்னர்
வடக்காகக் கிளம்பி, குவாடெலோப், மோன்ட்செர்ராட், ஆன்டிகுவா மற்றும் நேவிஸ் ஆகிய சிறிய ஆன்டில்லெஸ்-இல் உள்ள தீவுகளைக் கண்டறிந்து அவற்றிற்கு அப்பெயர்களைச் சூட்டினார். அத்தீவுகளில் இறங்கி அவற்றை ஸ்பெயினின் பகுதிகளாக கன்னித் தீவுகள் மற்றும் பியுர்டோ ரிகோ போல தானே கூறிக்கொண்டார்.  பின்னர் அவர் லா எசுப்பானியோலா-விற்குச்சென்று, அங்கே அவர் விட்டுச் சென்றவர்கள் அங்குள்ள ஆதிவாசிகளுடன் சண்டையில் ஈடுபட்டு கொல்லப்பட்டதை அறிந்தார். லா எசுப்பானியோலா தீவுகளில் வடகடற்கரையில் உள்ள இசபெல்லா தீவுகளில்(இங்கே முதன்முதலில் தங்கத்தைக்கண்டார்), இவர் குடியேற்றங்களை
அமைத்தார். ஆனால் இங்கே இவர் நினைத்தது போல தங்கம் அவ்வளவாகக்கிட்டவில்லை. பின்னர் இவர் இசபெல்லாத்தீவின் உட்பகுதியில் தங்கத்தைத்தேடி சிறிது கிடைப்பதை அறிந்தார். அங்கே ஒரு சிறு கோட்டையைக் கட்டினார். கியூபா-வின் தென் கடற்கரையில் பயணித்து, பின்னர் அது ஒரு தீபகற்பம், தீவு அல்ல என்பதை அறிந்தார். பின்னர் ஜமைக்காவைக் கண்டுபிடித்தார்.

தன்னுடைய இரண்டாம் பயணத்தின் போது பெர்டினான்ட் மற்றும் இஸபெல்லாவினால் அங்குள்ள குடிகளிடம் நட்புடன் இருக்குமாறு அறிவுறுத்தப்பட்டிருந்தார். ஆனால் கொலம்பஸ் தன் இரண்டாம் பயணத்தில் அரசருக்கு ஒரு கடிதம் அனுப்பி அங்குள்ள குடிகளை அடிமைப்படுத்த உரிமை வழங்குமாறு கேட்டார். ஏனென்றால் கரிப்-இலிருந்த குடிகள் முரடர்களாக இருப்பதாக அவர் உணர்ந்திருந்தார். அவருடைய வேண்டுகோள் மறுக்கப்பட்ட போதிலும் கொலம்பஸ் பிப்ரவரி, 1495 -இல் கொலம்பசு ஆராவக்-ஐச்சேர்ந்த 1600 பேரை பிணையாளிகளாக்கினார். 550 பேர் எசுபானியாவுக்குக் கப்பலில் அனுப்பப்பட்டனர்.  அவர்களில் 200 பேர் கப்பலிலேயே இறந்தனர் (நோயால் இருக்கக்கூடும்). எசுப்பானியாவை அடைந்த பாதிப் பேர் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தனர். ஆனால் எசுப்பானியா வந்தவர்கள் மறுபடியும் கப்பலில் திருப்பி அனுப்பப்பட்டனர். இவ்வாறாக அமெரிக்கக் குடிகளை வளைத்து அடிமைகளாக்குவது எசுப்பானியர்களுக்கும், அங்குள்ள குடிகளுக்குமான சண்டைகளுக்கு வழிவகுத்தது.

கொலம்பசின் பயணத்தின் மிக முக்கியக் குறிக்கோள் தங்கமே. அதற்காக எயிட்டி-இலுள்ள சிகாவோ தீவுகளில் இருந்த குடிகளை ஒரு திட்டத்திற்கு ஆட்படுத்தினார். அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரு குறிப்பிட்ட தங்கத்தைக் கொண்டு வரவேண்டுமென்று அவர்களை மிரட்டினார். அவ்வாறு கொண்டு வராதவர்களின் கைகள் வெட்டப்படும் என்றும் மிரட்டினார்.அப்படியிருந்தும் அவரால் அவ்வளவாக தங்கத்தைப் பெற முடியவில்லை.

அவர் தன்னுடைய எசுப்பானிய அரசருக்கான கடிதங்களில் கொத்தடிமைப்படுத்துவதன் அவசியத்தை அடிக்கடி வலியுறுத்தினார். ஆனால் அவையாவும் அரசரால் மறுக்கப்பட்டன. அரச குடும்பத்தினர் அமெரிக்கக்குடிகள் கத்தோலிக்கத்திருச்சபையின் எதிர்கால உறுப்பினர்களாக அவர்கள் விரும்பினர்.

குறிப்பாக, கொலம்பஸ் என்கோமியென்டா எனப்படும் எசுப்பானியர்களின் 'அமெரிக்க குடிகளை கிறித்துவர்களாக மாற்றினால் அவர்களை வேலைக்கு வைத்துக்கொள்ளலாம்' திட்டத்தைத் தன்னலக் கண்ணோட்டத்துடன் பயன்படுத்தினார். இந்தத் திட்டம் அமெரிக்கக்குடிகள் கொத்தடிமைகளாக மாற வழிவகுத்தது. சில சமயங்களில் இந்தியக்குடிகள் சாகும்வரை வேலை செய்தனர். சில சமயங்களில் அவர்கள் ஐரோப்பியர்களால் அவர்களுக்குப் பரப்பப்பட்ட நோயினாலும் ஊட்டச்சத்துக் குறைவாலும் இறந்தனர். கொலம்பசிற்கு முன்னதான மக்கள் தொகை பற்றி பல்வேறு கருத்துக்கள் உள்ளன. 1496-இல் பார்த்தலோமே டி லாஸ் காஸாஸ் ஒரு மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பு நடத்தினார். 3,000,000 டையனோக்கள் இருந்ததாக அது தெரிவிக்கிறது. 1514-இல் எடுக்கப்பட்ட ஒரு எசுப்பானியக் கணக்கெடுப்பு 22,000 டையனோக்கள் இருந்ததாகத் தெரிவிக்கின்றது. 1542-இல் 200 பேர் மட்டுமே இருந்ததாக ஒரு கணக்கெடுப்பு தெரிவிக்கின்றது. கொலம்பசு தன்னுடைய உடன்பிறந்தவர்களை இந்தக்குடியிருப்புகளுக்கு  அதிகாரிகளாக நியமித்து விட்டு ஹிஸ்பானியோலாவை விட்டு ஐரோப்பாவிற்கு மார்ச் 10, 1496 -இல் புறப்பட்டார். அவருடைய உடன்பிறந்தவர்களும்  மற்ற எசுப்பானியர்களும் என்கோமியென்டா என்னும் கொலம்பசின் திட்டத்தை அமெரிக்கா முழுவதும் செயல்படுத்தினர்.

கொலம்பசு அவர் கண்டுபிடித்த தீவுகளின் ஆளுநராக அமர்த்தப்பட்டார். அத்தோடு அட்லாண்டிக் கடலில் பல்வேறு பயணங்களை அவர் மேற்கொண்டார். அவர் மிகப்பெரும் கடல் பயணியாக இருந்தபோதிலும் அவர் ஒரு மோசமான நிர்வாகியாகக் கருதப்பட்டார். அதனால் அவர் 1500-ல் ஆளுநர் பதவியிலிருந்து இறக்கப்பட்டார்.

 மூன்றாம் பயணம் மற்றும் கைதுப்படலம்

1498-இல் கொலம்பஸ் மூன்றாம் முறையாக புதிய உலகிற்கு, இளம் பார்த்தலோமி டி லாஸ் காஸாஸ்(இவர் பின்னர் கொலம்பசின் குறிப்புக்களை தந்தவர்) உடன் ,  கிளம்பினார்.  இந்த முறை அவர் ட்ரினிடாட் தீவுகளை ஜுலை 31இல் கண்டுபிடித்தார். அத்தோடு தென் அமெரிக்காவின் நிலப்பகுதியையும் கண்டுபிடித்தார்.  அங்கே அவர் ஒரினோகோ ஆற்றையும் கண்டார். முதலில் இந்த நிலப்பரப்புக்கள் புதிய கண்டம் என்று கூறியவர், பின்னர் அவை ஆசியாவின் பகுதிகள் என்று மாற்றிச் சொன்னார்.

ஸ்பானிய குடியேற்றவாசிகள், கொலம்பசின் புதிய உலகைப்பற்றிய மிகைப்படுத்திய கூற்றுக்களால் ஏமாந்து போனார்கள்.கொலம்பஸ் குடியேற்றவாசிகளுக்கும், அமெரிக்கக்குடிகளுக்கும் இடையிலான சண்டைகளைத்தீர்க்க வேண்டியவரானார்.தன்னுடைய பேச்சைக் கேளாத ஸ்பெயின் நாட்டவர்களைத் தூக்கிலிடவும் செய்தார். இதனால் ஸ்பெயினுக்குத் திரும்பிய பலர் கொலம்பசைப் பற்றி அவதூறாகக் குற்றம் சாட்டினர். அரசரும் அரசியும், பிரான்சிஸ்கோ டி போபடில்லா என்ற ஒரு அரச நிர்வாகியை 1500-இல் அனுப்பினர். இவர் வந்து கொலம்பஸ் மற்றும் அவரது சகோதரர்களைக் கைது செய்து ஸ்பெயினுக்கு அனுப்பினர். கொலம்பஸ் தன்னுடைய கைவிலங்கை ஸ்பெயின் திரும்பும்வரை கழற்ற மறுத்தார்.அப்போது அவர் ஸ்பெயின் அரசருக்கு ஒரு விரிவான கடிதம் ஒன்றை எழுதினார்.
அவர் ஸ்பெயினில் விடுவிக்கப்பட்டாலும், அவருடைய ஆளுநர் பட்டம் திரும்பத் தரப்படவில்லை. அத்தோடு வேதனையான விடயமாக, போர்த்துகீசியர்கள் இன்டீசுக்கான போட்டியில் வெற்றியும் பெற்றனர்: வாஸ்கோ ட காமா செப்டெம்பர் 1499-இல் இந்தியாவிற்குப்பயணம் மேற்கொண்டு திரும்பினார்(ஆப்பிரிக்கா வழியாக கிழக்கில் பயணித்து).

 கடைசிப்பயணமும் வாழ்வின் கடைசிக்கட்டமும்

கொலம்பஸ் தனது கடைசிப் பயணத்தை 1502-1504-இல்(ஸ்பெயினைவிட்டு மே 9, 1502) மேற்கொண்டார். இந்தப் பயணத்தில், தன்னுடைய இளைய மகன் பெர்டினான்டுவையும் கூட்டிக்கொண்டு சென்றார். இப்போது நடு அமெரிக்கா-வின் பெலிஸ்-இலிருந்து பனாமா வரை பயணித்தார். 1502-இல் இப்போது ஹோன்டுராஸ் எனப்படும் தீவின் கரையில் ஒரு சரக்குக் கப்பலை எதிர்கொண்டார். இது ஸ்பானியர்களின் மீசோ அமெரிக்கா நாகரிகத்தின் அமெரிக்கக்குடிகள் உடனான முதல் சந்திப்பாகும். பிறகு கொலம்பஸ் ஜமைக்காவில் ஒரு வருடம் தவிக்கவேண்டியதாயிற்று. பிறகு அவர் இரண்டு பேரை கேனோவில் ஹிஸ்பேனியோலாவிற்கு உதவி கேட்டு அனுப்பி வைத்தார்.  இந்நிலையில் அவர் அமெரிக்கக்குடிகளிடம் மிகக் சரியாக சந்திரகிரகணத்தைக் கணித்துச்சொல்லி அவர்களது நன்மதிப்பைப்பெற்றார். கடைசியாக
அவருக்கு உதவி கிடைத்ததூ. அதன்பின் ஸ்பெயினுக்கு 1504-இல் திரும்பச்சென்றார்.

கொலம்பஸ் கிறிஸ்துவரல்லாதவர்களைக் கிறிஸ்துவர்களாக்குவதற்காகவே இவ்வாறு கடற்பயணம் செய்வதாகச் சொல்லி வந்தார். தனது முதிர்ந்த வயதில் மிகவும் ஆன்மீகவாதியாக மாறினார்.அவர் தனக்கு தெய்வக்குரல் கேட்பதாகக் கூடச்சொல்லி வந்தார். ஜெருசலேம் நகரை மீட்கும் சிலுவைப்போரில் ஈடுபடப்போவதாகக் கூறி, பிரான்சிஸ்கன் அணிந்து வந்தார். தன்னுடைய கண்டுபிடிப்புகளை சொர்க்கம் என்றும் அவை கடவுளின் திட்டமென்றும் கூறிவந்தார்.

தனது கடைசிக் காலத்தில் கொலம்பஸ் தனக்கு ஸ்பானிய அரசிடமிருந்து பத்து விழுக்காடு புதிய தீவுகளிலிருந்து லாப ஈட்டுத்தொகை வழங்க வேண்டுமென்று கேட்டு வந்தார். ஆனால் ஸ்பானிய அரசர் இதை நிராகரித்தார்.

மே 20, 1506-இல் கொலம்பஸ் இறந்தார். அப்போது கூட தான் கண்டுபிடித்தது, ஆசியாவின் கிழக்குக்கரை என்று உறுதியாக நம்பினார். அவருடைய இறப்பின் பின்கூட அவரது பயணம் தொடர்ந்தது. முதலில் வல்லாடோலிட்இலும், பின் செவில்-இலும் பின்னர் அவருடைய மகன் டியெகோ, அப்போதைய ஹிஸ்பானியோலாவின் ஆளுநர், அவரது முயற்சியில் ஸாண்டா டோமிங்கோவிற்கு அவரது உடல்
1542-இல் கொண்டு வரப்பட்டது. 1795-இல் பிரெஞ்சு அதைக்கைப்பற்றியதால், ஹவானாவிற்கு மாற்றப்பட்டது. 1898 போருக்குப்பிறகு கியூபா தனித்த நாடானதும், அவருடைய உடல் மறுபடியும் ஸ்பெயினுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டு செவிஜா (Seville) ஆலயத்தில் வைக்கப்பட்டது. ஆனால் பலர் இன்னும் அவரது உடல் ஸாண்டா டோமிங்கோ வில் இருப்பதாக நம்புகின்றனர்.

 பின்னாள் வாழ்க்கை
thumb|left|upright|அவரது வல்லாடோலிட் இல்லத்தில் கொலம்பசு தனது முதல் கடற்பயணத்தில் பயன்படுத்திய சான்ட்டா மாரியா கப்பலின் சிறுவடிவம்
thumb|upright|செவீயா பெருங்கோயிலுள்ள கல்லறை. அவரது பூத உடலை  காசுட்டைல், லியோன், அரகோன், நவரே அரசர்கள் தூக்குகின்றனர்.
மதமாற்றத்தை தனது கடலோடிப் பயணங்களின் ஒரு நோக்கமாக கொலம்பசு மொழிந்திருந்தாலும் தனது பிந்தைய நாட்களிலேயே மிகவும் சமயப்பற்று மிக்கவராக விளங்கினார். தனது மகன் டியாகோ மற்றும் நண்பர் காசுபர் கொர்ரிசியோவின் உதவியுடன் கொலம்பசு இரு நூல்களை வெளியிட்டார்: தமக்கும் தமது வாரிசுகளுக்கும் எசுப்பானிய அரசு தரவேண்டிய உரிமைகளை விவரித்த புக் ஆவ் பிரிவிலேசசு (1502), தனது கடலோடிப் பயணங்களின் சாதனைகளை விவிலிய முன்மொழிதலாக கருதி எழுதப்பட்ட புக் ஆவ் பிரொபெசீசு (1505).

புதிய நிலப்பகுதிகளிலிருந்து பெறப்படும் அனைத்து இலாபத்திலிருந்தும் 10%  தமக்கு சேர வேண்டும் என எசுப்பானிய அரசரை வேண்டினார்; ஆனால் ஆளுநர் பதவியிலிருந்து அவரை விலக்கிய பிறகு அந்த உடன்பாடு முடிவுக்கு வந்தது என்று அரசர் இந்த கோரிக்கையை நிராகரித்தார். கொலம்பசின் மறைவிற்குப் பின்னரும் அவருடைய வாரிசுகள் அரசர் மீது வழக்கு தொடுத்தனர்.  இந்த வழக்கு மிக நீண்டதாக இருந்தது. இந்த வழக்குகள் கொலம்பிய சட்டவழக்குகள் (pleitos colombinos) எனப்படுகின்றன.

 உடல்நலக் கேடும் மறைவும்
தமது கடைசி கடற்பயணத்தின் திரும்பும்வழியில்  கடுமையானப் புயலை  எதிர்கொண்டார்; 41 அகவைகள் நிறைந்த கொலம்பசிற்கு  அச்சமயம் கீல்வாதம் பற்றியது. தொடர்ந்த ஆண்டுகளில் இன்ஃபுளுவென்சா மற்றும் பிற நோய்களால் அவதிப்பட்டார். கீல்வாதத்தின் கடுமையும் கூடியது. இதனால் பல மாதங்களுக்கு படுத்த படுக்கையில் இருந்தாக  வேண்டியதாயிற்று.  இந்த நோய்களே பதினான்கு ஆண்டுகளில் அவரது மறைவிற்கு காரணமாயின.

கொலம்பசின் வாழ்முறையையும் நோய் உணர்குறிகளையும் கொண்டு தற்கால மருத்துவர்கள் அவருக்கு நேர்ந்தது கீல்வாதமல்ல என்றும் ரீய்ட்டரின் கூட்டறிகுறி என்றும் கருதுகின்றனர். ரீய்ட்டரின் கூட்டறிகுறி குடல் தொற்றுக்களால் ஏற்படும் ஓர் மூட்டு நோயாகும்; இது  கிளமிடியா அல்லது கொணோறியா போன்ற பாலுறவு பரவு நோய்களிலிருந்தும் வந்திருக்கலாம். அவருடைய கடற்பயணங்களில் எங்காவது உணவு நச்சுமை தொற்றி இந்நோய் வந்திருக்கலாம் என டெக்சாசு மருத்துவ பள்ளியின் பேராசிரியரும் வாதவியலாளருமான மரு. பிராங்க் சி. ஆர்னெட் கருதுகிறார்.

thumb|கொலம்பசு மரணம். லித்தோகிராப் - எல். பிராங் & கோ., 1893.
மே 20, 1506இல் தமது 54வது அகவையில் கொலம்பசு எசுப்பானியாவிலுள்ள வல்லாடோலிடில் இறந்தார்.

thumb|வெள்ளி நாவாய். கிறித்தோபர் கொலம்பசின் சாம்பல்

கொலம்பசின் உடல் முதலில் வல்லாடோலிடில் நல்லடக்கம் செய்யப்பட்டது. பின்னர்  லா எசுப்பானியோலாவின் ஆளுநராக இருந்த அவரது மகன் டியாகோவின் உயில்படி  செவீயாவின் லா கார்துஜாவிலுள்ள ஓர் தேவாலயத்திற்கு மாற்றப்பட்டது.  1542இல்  காலனித்துவ சான்டோ டோமிங்கோவிற்கு (தற்கால டொமினிக்கன் குடியரசு) மாற்றப்பட்டது.  1795இல், லா எசுப்பானியோலாவை பிரான்சு கையகப்படுத்தியபோது மீண்டும் கூபாவின் அவானாவிற்கு மாற்றப்பட்டது. 1898இல் எசுப்பானிய அமெரிக்கப் போரை அடுத்து கூபா விடுதலை பெற்றபோது மூண்டும் எசுப்பானியாவிற்கே கொண்டு செல்லப்பட்டு செவீயா பெருங்கோயிலில் அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் வைக்கப்பட்டது.

1877இல் சான்டோ டொமிங்கோவில் "டான் கிறித்தோபர் கொலம்பசு" என்று குறியிடப்பட்ட ஈயப்பெட்டி கிடைத்தது; இதனுள்ளே எலும்பு துண்டுகளும் துப்பாக்கி இரவையும் இருந்தன.

இதனால் தவறான உடலெச்சங்கள் அவானாவிற்கு மாற்றப்பட்டதோ என்ற குழப்பத்தை தீர்க்க சூன் 2003இல் செவீயாவிலிருந்த உடலின்  டி. என். ஏ. கூறுகள் கொலம்பசின் தம்பி, மகன் ஆகியோரின் டி. என். ஏ கூறுகளுடன் ஒப்பிடப்பட்டன. துவக்கத்தில் கொலம்பசின் வயதிற்கும் உடற்கட்டுக்கும் தொடர்புபடுத்தக்கூடிய அளவில் எலும்புகள் இல்லை எனத் தோன்றியது; டி.என். ஏ கிடைப்பதும் கடினமாக இருந்தது;  இழைமணிகளின் டி ஆக்சி-ரைபோநியூக்லியிக் காடியின் சிறு கூறுகளே கிடைத்தன. இந்த இழைமணிகளின் டி ஆக்சி-ரைபோநியூக்லியிக் காடி கூறுகள் கொலம்பசின் உடன்பிறப்பின் கூறுகளுடன் ஒத்திருந்தன; இருவரும் ஒரே அன்னைக்குப் பிறந்தவர்களாக உறுதி செய்யப்பட்டது.

இச்சான்றும், பிற  மானிடவியல், வரலாற்று பகுப்பாய்வுகளும் கொண்டு செவீயாவிலுள்ள எச்சங்கள் கொலம்பசினுடையதே என்று ஆராய்ச்சியாளர்கள் முடிவுக்கு வந்தனர். சான்ட்டோ டொமிங்கோவில் இருந்த அதிகாரிகள் அங்கிருந்த உடலெச்சத்தை ஆய்வு செய்ய அகழ்ந்தெடுக்க அனுமதிக்கவில்லை; இதனால் அங்கிருப்பது கொலம்பசின் உடலின் பாகங்களாக என்பதை உறுதி செய்ய முடியவில்லை.DNA verifies Columbus' remains in Spain, அசோசியேட்டட் பிரெசு, 19 May 2006 சான்டோ டொமிங்கோவில் இந்த கல்லறை "கொலம்பசு கலங்கரைவிளக்கத்தில்" (Faro a Colón) உள்ளது.

 கொலம்பஸ் குறித்த முரண்பட்ட கருத்துருவங்கள்

கொலம்பசின் நடவடிக்கைகள் மற்றும் சாதனைகளையும் தாண்டி, அவர் பண்பாட்டு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவராகக் கருதப்படுகிறார்; ஒரு சின்னமாகவும் சகாப்தமாகவும் மாறியுள்ளார்.அவரைப் பற்றிய யூகங்கள், ஒரு கோணத்தில் அவரை ஒரு வரலாற்று நாயகனாகவும் மற்றொரு கோணத்தில் அவரை ஒரு மனித குல எதிரியாகவும் சித்தரிக்கின்றன.

புதிய நிலப்பகுதிகளுக்கு ஐரோப்பியர்களின் வருகையும், அதன் பின்னர் பரவலான கிறிஸ்தவ மற்றும் ரோமன் கத்தோலிக்க நம்பிக்கைகளைப் பற்றிய ஒருவரின் கருத்தைக் பொறுத்து,கொலம்பஸ் நல்ல விதமாகவும் மோசமாகவும் சித்தரிக்கப்படுகிறார்.

 கொலம்பஸ் - ஓர் இணையற்ற நாயகன்

கொலம்பஸ் அமெரிக்காவைக் கண்டடைந்து 400 ஆண்டுகள் ஆன 1892 வாக்கில், கொலம்பசை கொண்டாடும் போக்கு அதன் உச்சத்தை அடைந்தது. ஐக்கிய அமெரிக்க மாநிலங்களிலும் லத்தீன் அமெரிக்காவிலும் அவருடைய உருவச் சிலைகள் நிறுவப்பட்டன.

தன் சம காலத்தவர்களைப் போலன்றி,கொலம்பஸ் மட்டுமே உலகம் உருண்டையானது என்று கருதினார் என்ற வாதம் திரும்பத் திரும்ப வலியுறுத்தப்பட்டு வந்தது.இந்த வாதம், கொலம்பஸ் மிகவும் முற்போக்கானவர் என்றும் சிறந்த அறிவாளர் என்றும் எடுத்துரைக்கப் பயன்பட்டது. கொலம்பஸ், மரபை மீறி, கிழக்குப் பகுதியைச் சென்றடைய மேற்கு நோக்கிப் பயணம் மேற்கொண்டது, அமெரிக்கப் பாணிப் படைப்பூக்கத்திற்குச் சான்றாகக் கொண்டாடப்பட்டது.

குறிப்பாக, ஐக்கிய அமெரிக்க மாநிலங்களில் வாழ்ந்து வந்த கத்தோலிக்க, இத்தாலிய-அமெரிக்க, இஸ்பானிக்க சமூகத்தினர் கொலம்பசின் புகழைப் பரப்புவதில் முனைப்புடன் இருந்தனர். அமெரிக்க ஆதிக்கக் கலாச்சாரத்தால் ஒடுக்கப்பட்ட இச்சமூகத்தினர், நடுநிலக்கடற் பகுதிக் கத்தோலிக்கர்களாலும் ஐக்கிய அமெரிக்க மாநிலங்களுக்கு சிறந்த பங்காற்ற முடியும் என்பதை எடுத்துக்காட்டும் முகமாக கொலம்பசின் சாதனைகளை சுட்டிக்காட்டினர்.

 கொலம்பஸ் - மனித குல எதிரி

கொலம்பஸ் ஒரு முரண்பட்ட மனிதர். சிலர், குறிப்பாக  அமெரிக்கப் பழங்குடிகள், அவரை  அமெரிக்கா மீதான ஐரோப்பாவின் சுரண்டல் மற்றும் மேற்கிந்தியத்தீவுகளின் கொத்தடிமை இவற்றிற்கு நேரடியான அல்லது மறைமுகமான காரணமாகக் கருதுகின்றனர்.

பார்த்தலோம் டி லாஸ் காசாஸ் எனும் சமயத் தலைவர் கொலம்பஸ் செய்த கொடுமைகளைப் பற்றி எழுதியிருந்தார் என்றாலும், 1960களுக்குப் பிறகே, அவரை ஐரோப்பிய ஏகாதிபத்தியத்தின் அக்கிரமங்களின் - கொத்தடிமைப்படுத்தல், இனப்படுகொலை, பண்பாட்டுச் சிதைப்புகள் - சின்னமாகக் கருதும் போக்கு பரவலானது.ஐரோப்பிய ஏகாதிபத்தியத்தின் அனைத்து தவறுகளுக்கும் கொலம்பசை குற்றம் சாட்ட இயலாது என்றாலும், 1493-1500ல் ஸ்பெயின் ஆக்கிரமிப்பு பகுதிகளில் வைஸ்ராய் (அரச சார்பாளர்) ஆகவும் ஆளுநராகவும் அவர் செய்த கொடுஞ்செயல்கள், அவரை இனப்படுகொலைகளுக்காகக் குற்றஞ்சாட்ட போதுமான காரணம் என்று சிலர் கருதுகின்றனர்.

சமீப காலங்களில்,கொலம்பசின் சாதனைகள் பற்றிய பிரச்சாரமும் கொலம்பஸ் தினக் கொண்டாட்டங்களும் கடும் விமர்சனங்களுக்கு உள்ளாகி வருகின்றன. 1992ல் கொலம்பஸ் முதல் கடல் பயணம் தொடங்கிய 500வது ஆண்டு கொண்டாட்டங்களுக்கு கடும் எதிர்ப்பு கிளம்பியது. அதன் தொடர்ச்சியாக அக்டோபர் 2002ல், வெனிசுலா அதிபர் குகொ சவெஸ் கொலம்பஸ் தினத்தை "உள்நாட்டு எதிர்ப்பு நாள்" என்று பெயர் மாற்றும் தீர்மானத்தில் கையெழுத்திட்டார்.

 நினைவுக் கொண்டாட்டம்
thumb|~ கிறித்தோபர் கொலம்பசு ~ஐ.அ. கொலம்பிய பதிப்பு,  1893.
1492இல் கொலம்பசு அமெரிக்காக்களில் வந்திறங்கிய நாள் அக்டோபர் 12  கனடா தவிர்த்த அனைத்து அமெரிக்க நாடுகளிலும் எசுப்பானியாவிலும் கொண்டாடப்படுகிறது.  எசுப்பானியாவில் இது பியஸ்டா நாசியோனல் டெ எசுப்பானா யி டியா டெ லா இஸ்பானியட் எனக் கொண்டாடப்படுகிறது. பல இலத்தீன் அமெரிக்க  நாடுகள் இதனை டியா டெ லா ராசா எனக் கொண்டாடுகின்றனர். ஐக்கிய அமெரிக்காவில் இது கொலம்பசு நாள் எனவும் ஒவ்வொரு ஆண்டும் அக்டோபரின் இரண்டாவது திங்களன்றும் கொண்டாடப்படுகின்றது.

1893இல் சிக்காகோவில் நடந்த உலக கொலம்பியக் கண்காட்சியில் கொலம்பசு வந்திறங்கிய நானூறாவது ஆண்டுவிழா கொண்டாடப்பட்டது. ஆறு மாதங்கள் நடந்த இக்கண்காட்சிக்கு  27 மில்லியனுக்கும் கூடுதலான மக்கள் வருகை தந்தனர்.

ஐக்கிய அமெரிக்க அஞ்சல் துறையும் இக்கொண்டாட்டங்களில் கலந்து கொண்டு  16 தபால்தலைகள் அடங்கிய நினைவு தபால்தலைத் தொகுப்பை வெளியிட்டது; இவை கொலம்பசு, அரசி இசபெல்லா, மற்றும் அவரது கடற்பயணங்களின் வெவ்வேறு நிலைகளை குறித்தனவாக  இருந்தன.  ஒரு சென்ட் மதிப்பிலிருந்து 5 டாலர் மதிப்பில் இவை இருந்தன.  இந்த நினைவுத் தபால்தலைகள் மிகவும் புகழ்பெற்று ஏராளமாக விற்கப்பட்டன.  ஆறு மாதகாலத்தில் மொத்தமாக இரண்டு பில்லியன் தபால்தலைகள் விற்கப்பட்டன; இதில் இரண்டு சென்ட் மதிப்பிலான "கொலம்பசின் வந்திறங்கல்" தபால்தலை   72% ஆகும்.Haimann, Alexander T., "2-cent Landing of Columbus", Arago: people, postage & the post, National Postal Museum online, viewed 18 April 2014.

1992இல், 500வது நூற்றாண்டுவிழாக் கொண்டாட்டமாக இரண்டாம் முறை இத்தகையத் தபால்தலைத் தொகுப்பு வெளியிடப்பட்டது. இவை முதல்முறை தபால்தலைகளின் நகலாக இருப்பின்ம் வலது மூலையில் தேதி மட்டும் மாற்றப்பட்டிருந்தன.   ஐக்கிய அமெரிக்காவுடன் இத்தாலி, போர்த்துகல் மற்றும் எசுப்பானியாவும் இத்தபால்தலைகளை அந்நாட்டு செலாவணியில் வெளியிட்டன."Columbian Exposition Souvenir Sheets", Arago: people, postage & the post, National Postal Museum online, viewed 18 April 2014.

 மரபுவழி எச்சம்
thumb|left|கொலம்பசு கலங்கரைவிளக்கம் (பரோ அ கொலான்), சான்டோ டொமிங்கோ
அமெரிக்க, ஐரோப்பிய இலக்கியங்களில்  பரவலாக  கொலம்பசு "அமெரிக்காவைக் கண்டறிந்தவர்" என்ற கருத்து இருப்பினும் உண்மையில் முதலில் கண்டறிந்தவர்கள் இங்கு பல காலமாக வாழ்ந்திருந்த உள்ளூர் குடிகளாகும். கொலம்பசு முதல் ஐரோப்பியர் கூடக் கிடையாது; வைக்கிங்குகள் தான் முதலில் வந்திறங்கிய ஐரோப்பியர்கள். ஆனால் கொலம்பசு தான் அமெரிக்காவை ஐரோப்பாவில் பிரபலப்படுத்தியவர். மேற்கத்திய கவனத்திற்கு புதிய நிலப்பகுதியைக் கொண்டு வந்ததன் மூலம்  புவியின் இரு முதன்மையான நிலப்பகுதிகளுக்கிடையேயும் அங்கு வாழ்பவர்களிடையேயும்  நிலைத்த தொடர்பை துவங்கி வைத்தார். வரலாற்றாளர் மார்ட்டின் துகார்டு "கொலம்பசின் பெருமை அமெரிக்காவை முதலில் சென்றடைந்தவர் என்பதல்ல, அங்கு முதலில் தங்கியவர் என்பதாகும்" எனக் கூறியுள்ளார்.Dugard, Martin. The Last Voyage of Columbus. Little, Brown and Company: New York, 2005.

கொலம்பசு தாம் கண்டறிந்த நிலப்பகுதி ஆசியாவின் அங்கமென்றே இறுதி வரை எண்ணியிருந்ததாக வரலாற்றாளர்கள் பொதுவாக  கருதியபோதும் கிர்க்பாட்றிக் சேல் கொலம்பசின்  புக் ஆவ் பிரிவிலேஜசில் புதிய கண்டத்தைக் கண்டதாக குறிப்பிட்டுள்ளதாக சுட்டுகிறார்.Sale, Kirkpatrick (1991). The Conquest of Paradise: Christopher Columbus and the Columbian Legacy, pp. 204–209 தவிரவும், மூன்றாம் கடற்பயணத்தின் பதிவேடுகளில் "பரியா நிலம்" , "இதுவரை காணாத" கண்டம் எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார். அதேவேளையில் கொலம்பசின் மற்ற ஆவணங்களில் சியாவை சென்றடைந்ததாகவே குறிப்பிட்டுள்ளார்; 1502இல் திருத்தந்தை ஆறாம் அலெக்சாண்டருக்கு  எழுதியக் கடிதத்தில் கூபா ஆசியாவின் கிழக்குக் கடலோரம் எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.Phillips, William D., and Carla Rahn Phillips. The Worlds of Christopher Columbus. Cambridge: Cambridge University Press, 1992, p. 227. மேலும் புதிய கண்டமான தென்னமெரிக்கா ஓரியன்ட்டின் இறுதியிலிருக்கும் பூலோக சொர்க்கம் என்றார். எனவே, அவருடைய உண்மையான கருத்துக்கள் என்னவென்று அறுதியாகத் தெரியவில்லை.

thumb|உலக கொலம்பியக் கண்காட்சிக்கு எசுப்பானியாவிலிருந்து பயணித்த  நினா, பின்டா, சான்டா மாரியா கப்பல்களின் நகல்கள்.
கொலம்பசின் முதல் கடற்பயணத்திற்குப் பின்னர் அமெரிக்காவிற்குப் பயணித்த அமெரிகோ வெஸ்புச்சி தான் முதலில் இந்த நிலப்பகுதி ஆசியா அல்லவென்றும் யூரேசியர்களுக்கு இதுவரைத் தெரியாத புதிய கண்டம் என்றும் கூறியவர். செருமன் நிலப்பட வரைவாளர் மார்ட்டின் வால்ட்சிமுல்லருக்கு இந்த முடிவை எட்ட 1502-04இல் வெளியான அமெரிகோ வெஸ்புச்சியின் பயணப்பதிவேடுகளே மூலமாக அமைந்தன. கொலம்பசு இறந்த அடுத்த ஆண்டு, 1507இல் வெளியிட்ட தமது உலக நிலப்படத்தில் வால்ட்சிமுல்லர் அமெரிக்கா என்று  புதிய கண்டத்தை அழைத்திருந்தார்;  இது வெஸ்புச்சியின் இலத்தீனப் பெயரான "அமெரிகசு" என்பதலிருந்து வந்தது.

thumb|கொலராடோவின் டென்வரில் மாநிலச் சட்டப்பேரவைக்கு அருகிலுள்ள கொலம்பசு நினைவகம்.

பலகாலமாக, பிரித்தானியர்கள் கொலம்பசை அல்லாது  வெனிசிய  ஜான் கபோட்டை முதல் தேடலாளராக கொண்டாடினர்.  ஆனால் புதிய நாடாக வளர்ந்து வந்த ஐக்கிய அமெரிக்காவில் கபோட்  தேசிய அங்கீகாரம் பெறவில்லை. குடிமைபடுத்திய காலங்களிலிருந்தே அமெரிக்காவில் கொலம்பசிற்கான வழிபாடு வளர்ந்தது. அமெரிக்காவிற்கு கொலம்பியா என்ற பெயர் 1738இல் பிரித்தானிய நாடாளுமன்ற விவாதங்களில் இடம் பெற்றது.The Gentleman's Magazine, Vol. 8, June 1738, p. 285. அமெரிக்கப் புரட்சிக்குப் பின்னர் புதிய உலகைக் கண்டறிந்தவர் கொலம்பசு என்றக் கருத்தாக்கம் அமெரிக்கா முழுமையிலும் பரவியது.  ஐக்கிய அமெரிக்காவின் கூட்டரசுத் தலைநகருக்கும்  (கொலம்பியா மாவட்டம்), இரண்டு  மாநிலங்களின் தலைநகரங்களுக்கும் (ஒகையோ, தென் கரொலைனா), கொலம்பியா ஆற்றுக்கும் கொலம்பசின் பெயர் சூட்டப்பட்டது. ஐக்கிய அமெரிக்காவிற்கு வெளியே 1819இல் தற்கால கொலொம்பியாவின் முன்னோடிக்கு கிரான் கொலொம்பியா எனப் பெயரிடப்பட்டது. பல நகரங்கள், ஊர்கள், கவுன்ட்டிகள், சாலைகள், அங்காடி வளாகங்கள் இவரதுப் பெயரைத் தாங்கி உள்ளன. 1866இல் கத்தோலிக்க திருச்சபையால்  புனிதராக  கருதப்பட நியமிக்கப்பட்டார்.  இத்தகைய வழிபாட்டின் உச்சமாக 1892இல் அமெரிக்காவை அடைந்த 400வது ஆண்டுவிழா கொண்டாடப்பட்டது. சிக்காகோவில்  கொலம்பியக் கண்காட்சியும் நியூயார்க் நகரத்தில் கொலம்பசு வட்டமும் நிறுவப்பட்டன.

 மேற்கோள்கள்

 வெளி இணைப்புகள்

 Excerpts from the log of Christopher Columbus's first voyage
 The Letter of Columbus to Luis de Sant Angel Announcing His Discovery
 Columbus Monuments Pages (overview of monuments for Columbus all over the world)
 "But for Columbus There Would Be No America", Tiziano Thomas Dossena, Bridgepugliausa.it, 2012

பகுப்பு:நாடுகாண் பயணிகள்
பகுப்பு:இத்தாலியர்
பகுப்பு:1451 பிறப்புகள்
பகுப்பு:1506 இறப்புகள்

Christopher Columbus (1451–1506) was a tourist and businessman of the country.

It was the first one to pass the Atlantic coast to the U.S. (with the U.S. side).

காலனித்துவவாதியும்

Christopher Columbus
Our editors will review what you’ve submitted and determine whether to revise the article.Join Britannica's Publishing Partner Program and our community of experts to gain a global audience for your work!
- Died:
- May 20, 1506 Valladolid Spain
- Notable Family Members:
- son Diego Columbus brother Bartholomew Columbus
What is Christopher Columbus known for?
What was Christopher Columbus looking for?
Where did Christopher Columbus go?
Did Christopher Columbus discover America?
What was the impact of Columbus's travels?
Read a brief summary of this topic
Christopher Columbus, Italian Cristoforo Colombo, Spanish Cristóbal Colón, (born between August 26 and October 31?, 1451, Genoa [Italy]—died May 20, 1506, Valladolid, Spain), master navigator and admiral whose four transatlantic voyages (1492–93, 1493–96, 1498–1500, and 1502–04) opened the way for European exploration, exploitation, and colonization of the Americas. He has long been called the “discoverer” of the New World, although Vikings such as Leif Eriksson had visited North America five centuries earlier. Columbus made his transatlantic voyages under the sponsorship of Ferdinand II and Isabella I, the Catholic Monarchs of Aragon, Castile, and Leon in Spain. He was at first full of hope and ambition, an ambition partly gratified by his title “Admiral of the Ocean Sea,” awarded to him in April 1492, and by the grants enrolled in the Book of Privileges (a record of his titles and claims). However, he died a disappointed man.
The period between the quatercentenary celebrations of Columbus’s achievements in 1892–93 and the quincentenary ones of 1992 saw great advances in Columbus scholarship. Numerous books about Columbus appeared in the 1990s, and the insights of archaeologists and anthropologists began to complement those of sailors and historians. This effort gave rise to considerable debate. There was also a major shift in approach and interpretation; the older pro-European understanding gave way to one shaped from the perspective of the inhabitants of the Americas themselves. According to the older understanding, the “discovery” of the Americas was a great triumph, one in which Columbus played the part of hero in accomplishing the four voyages, in being the means of bringing great material profit to Spain and to other European countries, and in opening up the Americas to European settlement. The more recent perspective, however, has concentrated on the destructive side of the European conquest, emphasizing, for example, the disastrous impact of the slave trade and the ravages of imported disease on the indigenous peoples of the Caribbean region and the American continents. The sense of triumph has diminished accordingly, and the view of Columbus as hero has now been replaced, for many, by one of a man deeply flawed. While this second perception rarely doubts Columbus’s sincerity or abilities as a navigator, it emphatically removes him from his position of honour. Political activists of all kinds have intervened in the debate, further hindering the reconciliation of these disparate views.
Life
Early career and preparation for the first voyage
Little is known of Columbus’s early life. The vast majority of scholars, citing Columbus’s testament of 1498 and archival documents from Genoa and Savona, believe that he was born in Genoa to a Christian household; however, it has been claimed that he was a converted Jew or that he was born in Spain, Portugal, or elsewhere. Columbus was the eldest son of Domenico Colombo, a Genoese wool worker and merchant, and Susanna Fontanarossa, his wife. His career as a seaman began effectively in the Portuguese merchant marine. After surviving a shipwreck off Cape Saint Vincent at the southwestern point of Portugal in 1476, he based himself in Lisbon, together with his brother Bartholomew. Both were employed as chart makers, but Columbus was principally a seagoing entrepreneur. In 1477 he sailed to Iceland and Ireland with the merchant marine, and in 1478 he was buying sugar in Madeira as an agent for the Genoese firm of Centurioni. In 1479 he met and married Felipa Perestrello e Moniz, a member of an impoverished noble Portuguese family. Their son, Diego, was born in 1480. Between 1482 and 1485 Columbus traded along the Guinea and Gold coasts of tropical West Africa and made at least one voyage to the Portuguese fortress of São Jorge da Mina (now Elmina, Ghana) there, gaining knowledge of Portuguese navigation and the Atlantic wind systems along the way. Felipa died in 1485, and Columbus took as his mistress Beatriz Enríquez de Harana of Córdoba, by whom he had his second son, Ferdinand (born c. 1488).
In 1484 Columbus began seeking support for an Atlantic crossing from King John II of Portugal but was denied aid. (Some conspiracy theorists have alleged that Columbus made a secret pact with the monarch, but there is no evidence of this.) By 1486 Columbus was firmly in Spain, asking for patronage from King Ferdinand and Queen Isabella. After at least two rejections, he at last obtained royal support in January 1492. This was achieved chiefly through the interventions of the Spanish treasurer, Luis de Santángel, and of the Franciscan friars of La Rábida, near Huelva, with whom Columbus had stayed in the summer of 1491. Juan Pérez of La Rábida had been one of the queen’s confessors and perhaps procured him the crucial audience.
Christian missionary and anti-Islamic fervour, the power of Castile and Aragon, the fear of Portugal, the lust for gold, the desire for adventure, the hope of conquests, and Europe’s genuine need for a reliable supply of herbs and spices for cooking, preserving, and medicine all combined to produce an explosion of energy that launched the first voyage. Columbus had been present at the siege of Granada, which was the last Moorish stronghold to fall to Spain (January 2, 1492), and he was in fact riding back from Granada to La Rábida when he was recalled to the Spanish court and the vital royal audience. Granada’s fall had produced euphoria among Spanish Christians and encouraged designs of ultimate triumph over the Islamic world, albeit chiefly, perhaps, by the back way round the globe. A direct assault eastward could prove difficult, because the Ottoman Empire and other Islamic states in the region had been gaining strength at a pace that was threatening the Christian monarchies themselves. The Islamic powers had effectively closed the land routes to the East and made the sea route south from the Red Sea extremely hard to access.
In the letter that prefaces his journal of the first voyage, the admiral vividly evokes his own hopes and binds them all together with the conquest of the infidel, the victory of Christianity, and the westward route to discovery and Christian alliance:
…and I saw the Moorish king come out of the gates of the city and kiss the royal hands of Your Highnesses…and Your Highnesses, as Catholic Christians…took thought to send me, Christopher Columbus, to the said parts of India, to see those princes and peoples and lands…and the manner which should be used to bring about their conversion to our holy faith, and ordained that I should not go by land to the eastward, by which way it was the custom to go, but by way of the west, by which down to this day we do not know certainly that anyone has passed; therefore, having driven out all the Jews from your realms and lordships in the same month of January, Your Highnesses commanded me that, with a sufficient fleet, I should go to the said parts of India, and for this accorded me great rewards and ennobled me so that from that time henceforth I might style myself “Don” and be high admiral of the Ocean Sea and viceroy and perpetual Governor of the islands and continent which I should discover…and that my eldest son should succeed to the same position, and so on from generation to generation forever.
Thus a great number of interests were involved in this adventure, which was, in essence, the attempt to find a route to the rich land of Cathay (China), to India, and to the fabled gold and spice islands of the East by sailing westward over what was presumed to be open sea. Columbus himself clearly hoped to rise from his humble beginnings in this way, to accumulate riches for his family, and to join the ranks of the nobility of Spain. In a similar manner, but at a more exalted level, the Catholic Monarchs hoped that such an enterprise would gain them greater status among the monarchies of Europe, especially against their main rival, Portugal. Then, in alliance with the papacy (in this case, with the Borgia pope Alexander VI [1492–1503]), they might hope to take the lead in the Christian war against the infidel.
At a more elevated level still, Franciscan brethren were preparing for the eventual end of the world, as they believed was prophesied in the Revelation to John. According to that eschatological vision, Christendom would recapture Jerusalem and install a Christian emperor in the Holy Land as a precondition for the coming and defeat of Antichrist, the Christian conversion of the whole human race, and the Last Judgment. Franciscans and others hoped that Columbus’s westward project would help to finance a Crusade to the Holy Land that might even be reinforced by, or coordinated with, offensives from the legendary ruler Prester John, who was thought to survive with his descendants in the lands to the east of the infidel. The emperor of Cathay—whom Europeans referred to as the Great Khan of the Golden Horde—was himself held to be interested in Christianity, and Columbus carefully carried a letter of friendship addressed to him by the Spanish monarchs. Finally, the Portuguese explorer Bartolomeu Dias was known to have pressed southward along the coast of West Africa, beyond São Jorge da Mina, in an effort to find an easterly route to Cathay and India by sea. It would never do to allow the Portuguese to find the sea route first.

Question: who was the first person to pass the atlantic coast to the us

Christopher Columbus (1451–1506) was a tourist and businessman of the country.

It was the first one to pass the Atlantic coast to the U.S. (with the U.S. side).

who was the first person to pass the atlantic coast to the us

Question: when did christopher columbus die

Question: when did christopher columbus pass the atlantic coast to the us

when did christopher columbus pass the atlantic coast to the us

Question: when did christopher columbus live

Question: what was christopher columbus' occupation

what was christopher columbus' occupation

Question: what coast did columbus pass to the us

Question: what was columbus' occupation

பயணியும் வணிகரும் காலனித்துவவாதியும் ஆவார் .

Question: columbus was the first one to pass which coast

அமெரிக்காவை ( எசுப்பானியா நாட்டுக் கொடியுடன் ) வந்தடைந்த முதல் ஐரோப்பியர் ஆவார்

columbus was the first one to pass which coast

Christopher Columbus ( 1451–1506 ) was a tourist and businessman of the country .

It was the first one to pass the Atlantic coast to the U.S. ( with the U.S. side ) .

கிறித்தோபர் கொலம்பசு (Christopher Columbus) (1451–1506) இத்தாலிய நாடுகாண் பயணியும் வணிகரும் காலனித்துவவாதியும் ஆவார். இவர் 1492-இல்

அட்லாண்டிக் கடலைக் கடந்து அமெரிக்காவை (எசுப்பானியா நாட்டுக் கொடியுடன்) வந்தடைந்த முதல் ஐரோப்பியர் ஆவார்.

Christopher Columbus (1451–1506) was a tourist and businessman of the country. It was the first one to pass the Atlantic coast to the U.S. (with the U.S. side).

Christopher Columbus (1451–1506) was a tourist and businessman of the country.

It was the first one to pass the Atlantic coast to the U.S. (with the U.S. side).

So this is.

It has been seen in the history of the world, and it has been seen in the world, and it has been seen in the world.

"அமெரிக்காவை

ஐரோப்பியரல்லர்

நூற்றாண்டிலேயே

அமெரிக்காவில்

இறங்கியுள்ளது

கடற்பயணங்களே

அமெரிக்காக்களுடனான

ஏற்படுத்தியது

நூற்றாண்டுகளுக்கு

ஐரோப்பியர்களின்

கைப்பற்றுதல்

குடியேற்றவாதம்

Question: who led the Nurses group in the 11th century

லீப் எரிக்சன்

So this is.

It has been seen in the history of the world, and it has been seen in the world, and it has been seen in the world.

who led the Nurses group in the 11th century

Question: in what century did leib erikson die

So this is.

Question: what caused the first european connections between the united states and the u.s

European nationalization, withdrawal, and persecution

. ) இருப்பினும் இவரது கடற்பயணங்களே அமெரிக்காக்களுடனான ஐரோப்பாவின் முதல் நிரந்தர தொடர்பை ஏற்படுத்தியது ; இவற்றை அடுத்தே பல நூற்றாண்டுகளுக்கு ஐரோப்பியர்களின் நாடுகாணுதல் , கைப்பற்றுதல் , குடியேற்றவாதம்

So this is.

European nationalization , withdrawal , and persecution

what caused the first european connections between the united states and the u.s

Question: when did leib erikson die

11வது நூற்றாண்டிலேயே

So this is.

Question: what caused the european connections between the us and the united states

குடியேற்றவாதம்

So this is.

what caused the european connections between the us and the united states

The first Europeans to overthrow the United States ; in the 11th century , Leib Erikson 's lead Nurses group died in the North America . ) but these disagreements have caused the first European connections between the United States and the United States ; they have begun in the next several centuries by the European nationalization , withdrawal , and persecution .

It has been seen in the history of the world , and it has been seen in the world , and it has been seen in the world .

கண்டறிதல் தற்கால மேற்கத்திய உலகின் வரலாற்றில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய நிகழ்வாக அமைந்தது.

The first Europeans to overthrow the United States; in the 11th century, Leib Erikson's lead Nurses group died in the North America.) but these disagreements have caused the first European connections between the United States and the United States; they have begun in the next several centuries by the European nationalization, withdrawal, and persecution. So this is. It has been seen in the history of the world, and it has been seen in the world, and it has been seen in the world.

It has been seen in the history of the world, and it has been seen in the world, and it has been seen in the world.

1471 - The Holy Spirit of God.

He went into a cabin.

ஃபினான்சியர்சு

Click on a letter below to browse thru the Millersville website index/directory.
Click on a letter below to browse through the Millersville website index/directory.
High: Near 76Low: 52 - 56
Detail View
Policy for Responsible Use | Right-to-Know Policy | Digital Millennium Copyright Act | Employment
Millersville University is an Affirmative Action/Equal Opportunity institution;
a member of the Pennsylvania State System of Higher Education
© 2008 Millersville University. All Rights Reserved.
(717) 872-3011
Contact Us

Question: when did christopher columbus find the holy spirit of god

1471 - The Holy Spirit of God.

He went into a cabin.

when did christopher columbus find the holy spirit of god

Question: what river did christopher columbus work in

1471 - The Holy Spirit of God.

He went into a cabin.

what river did christopher columbus work in

Question: who is credited with bringing the holy spirit of god to america

1471 - The Holy Spirit of God.

He went into a cabin.

who is credited with bringing the holy spirit of god to america

Question: who was christopher columbus

1471 - The Holy Spirit of God.

He went into a cabin.

Question: where did christopher columbus go in 1471

1471 - The Holy Spirit of God.

He went into a cabin.

where did christopher columbus go in 1471

Question: where is the river kyous located

1471 - The Holy Spirit of God.

He went into a cabin.

Question: how long did christopher columbus work for

1471 - The Holy Spirit of God.

He went into a cabin.

how long did christopher columbus work for

He worked for a year in the coast that surrounded the area of Kyous ( a river in the coast of Jian ) . A few days later he returned to the country and a few years later the others worked in the area of Kyous . "Christopher Columbus . "

1471-இல் கொலம்பசு எசுபெனோலா ஃபினான்சியர்சு

நடத்திய ஒரு கப்பலில் சேர்ந்தார்.

1471 - The Holy Spirit of God. He went into a cabin. He worked for a year in the coast that surrounded the area of Kyous (a river in the coast of Jian). A few days later he returned to the country and a few years later the others worked in the area of Kyous."Christopher Columbus."

It was a good thing to do, and it was a good thing to do, and it was a good thing to do, and it was a good thing to do.

This is the story of Christopher Columbus (Italian explorer).

கொலம்பசு வணிகக் கடற்பயணியாக போர்ச்சுகீசிய கப்பல்களில் மாறினார்.

1477-ல் ஐசுலாந்துக்கும், 1478-இல் மடியெராவிற்கும் சர்க்கரை வாங்கவும், மேற்கு ஆப்பிரிக்க கடலோரங்களுக்கு 1482லும் 1485-இலும், போர்ச்சுகீசிய வணிக எல்லையான ஸாவோ ஜார்ஜ் டா மைனா என்ற

கினியாக் கரைக்கும் சென்றார்."Christopher Columbus (Italian explorer)".

It was a good thing to do, and it was a good thing to do, and it was a good thing to do, and it was a good thing to do. In 1477 to Iceland, in 1478 to Mader, in 1482 to South Africa to the 1485 to the 1485 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1485 to the 1485 to the 1485 to the 1485 to the 1485 to the 1485 to the 1485 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 1478 to the 14 This is the story of Christopher Columbus (Italian explorer).

It was a good thing to do, and it was a good thing to do, and it was a good thing to do, and it was a good thing to do.

This is the story of Christopher Columbus (Italian explorer).

He was married to a female woman named Melissa (the 1479).

பெரெசிட்டெல்லோ

போர்ச்சுகீசியப்

செய்துகொண்டார்(1479-இல்

Christopher Columbus Biography Page 2After his disappointment in Portugal, Columbus took his young son and moved to Spain in 1485 with the intention of presenting his plan to the Spanish monarchs, King Ferdinand V and Queen Isabella I. Spain lagged far behind Portugal in exploration of the Atlantic. The two powers had engaged in open hostilities since Spain had begun to dispute some of Portugal’s claims in Africa and to Atlantic island groups, such as the Canaries and the Azores. In 1479 Spain had gained control of the Canary Islands, although Portugal did not abandon its claims. A fragile peace existed because neither side wanted to go to war over the issue. According to tradition, one of the reasons the Portuguese king rejected Columbus’s plan was his concern over aggravating the situation with Spain.
One of Columbus’s first stops in Spain was the monastery of La Rábida in the southern port town of Palos de la Frontera, not far from the Portuguese border . At the monastery Columbus found not only a boarding place for his son Diego but also support from the friars, several of whom became great believers in his vision. One of them, Friar Antonio Marchena, spent many hours discussing geography with Columbus. He also helped shape Columbus’s plans by directing him to the writings of the ancients and of church authorities who were known to support the idea of a westward crossing of the ocean. Through Marchena, Columbus was introduced to powerful noblemen as well, including Friar Juan Pérez, one of the guardians of the monastery—and the confessor of Queen Isabella. Pérez introduced Columbus to the court of the Spanish monarchs.
Columbus moved to Sevilla (Seville) in 1485, and between May 1486 and September 1487, he was maintained at the expense of the queen. Although interested in his ideas, the king and queen were in the midst of a protracted war to conquer the province of Granada in southern Spain, which had been held by the Moors, a Muslim group, since 711. This war left the monarchs little time to consider Columbus’s plan. Finally, in 1487, Columbus presented his project to a committee of experts called to hear the case. The committee raised numerous objections, asked many questions, and, in the end, rejected the plan. Among the reasons given for the rejection was that the ocean was simply too large to cross.
While waiting for the war in Granada to end, Columbus established a liaison with a young peasant woman named Beatriz Enríquez de Arana. During this period of great despair, Columbus’s one comfort was his love for Beatriz. Although the two never married, in 1488 they had a son named Ferdinand, who later accompanied his father on his final voyage to the Americas.
In the last weeks of 1491 Columbus made his final appeal to the Spanish monarchs in the royal camp as the monarchs prepared for their final battle with the Moors in Granada. But again his plan was rejected. Columbus had successfully won over many of the learned scholars and scientific advisers, but this time the rejection was due primarily to his excessive demands for rewards. His requested payment (one-tenth of all riches from the Indies), and his demands for the titles of admiral, which would give him the right to judge commercial disputes; of viceroy, which would make him the personal representative of the monarchs; and of governor, which would enable him to act as supreme civil and military authority in any new lands he discovered, caused the king and queen to flatly refuse the project. According to tradition, as Columbus rode away on his mule, Ferdinand’s treasurer, Luis de Santángel, interceded on Columbus’s behalf. Arguing that the investment was small considering the potential reward, Santángel convinced the king and queen to reverse their decision. A court official was dispatched on horseback to bring Columbus back. After several more weeks of negotiating a contract, in April 1492 Columbus left for Palos de la Frontera and his rendezvous with history.
The people of Palos were ordered to provide and equip two caravels (small, light sailing ships). The first, owned by Cristóbal Quintero, was called the Pinta; the second, owned by Juan Niño, was officially named the Santa Clara but known as the Niña. The third ship, a small, round ship with a large hold, most likely a type of vessel known as a nao, was Columbus’s flagship. It was called the Santa María and was owned by Juan de la Cosa. Little is known about the actual construction of the ships, but evidence suggests that the Niña and the Pinta were small, about 54 metric tons each and 21 to 24 m (70 to 80 ft) in length. The Santa María was 80 to 90 metric tons and not much longer than the other two. Of the three, the Pinta was the fastest.
Initially Columbus had difficulty recruiting a crew because many sailors feared a voyage into the unknown. The royal secretary tried to help by offering freedom to any convict who enlisted. Some experienced seamen objected to this plan, but in the end only a few convicts accepted. More than anything, the friars of La Rábida and Martín Alonso Pinzón, an experienced sea captain from Palos, persuaded local sailors to join the expedition. Two other Pinzón brothers also joined the voyage; all were commanding officers.
About 40 men including Columbus sailed on the Santa María. Between 20 and 30 men were each on the Pinta and Niña. Most were Spanish, with the largest number coming from around Palos. The crew was made up largely of experienced seamen and a few government officials. But the crew included no priests, no soldiers, and no settlers—this was a voyage of exploration and discovery.
Little is known about life aboard the ships, but it could not have been comfortable. There were no crew’s quarters and no mess halls. Only the captains and pilots had cabins, and they were very small. At night the crew slept wherever they could find a vacant spot, tying themselves down to prevent being tossed into the sea. Prayers, songs, stories, chores, eating, and waiting filled the sailors’ days. Stargazing under a new, unknown sky filled their restless nights.
The ships carried enough provisions for a year, at a time when two weeks at sea was a long voyage. Supplies on board included foodstuffs, such as water, dried fish, salt meat, live pigs and hens (to be killed aboard ship), rice, cheese, and figs; navigational instruments, including nautical almanacs, charts, compasses, magnets, hourglasses, and rulers; and trade items, such as glass beads, brass rings, knitted caps, gold, silver, pearls, and spices.
Navigation in the 15th century was far from an exact science, although several navigational tools and aids were available. The most important navigational aids were compasses, astrolabes, hourglasses, maps, and charts. Although celestial navigation (finding direction by checking the positions of stars and other heavenly bodies) was the favored method while sailing under familiar skies, a technique known as dead reckoning was more dependable on voyages in unknown seas.
Using an astrolabe, a metal disk inscribed with a map of the major celestial bodies, a mariner could tell location simply by positioning the stars on the astrolabe to match the stars in the sky. But the astrolabe worked only when the skies were clear and the positions of the stars were known. On cloudy days or when the stars in the sky were unfamiliar, celestial navigation and the astrolabe were ineffective.
In dead reckoning, the technique often used for traveling in unknown waters, the position of the ship was determined by starting with its last known location. Then, by calculating what direction the ship was going, how fast it was going, and how much time had passed, the pilot could come up with a new position. Pilots could calculate the distance they had traveled in an hour or a day by dropping a floating object in the water at the front of the ship and timing how long it took to get to the back of the ship. Knowing how long the ship was, the pilot could calculate how fast the ship was moving and, thus, how far they had traveled.
Columbus preferred dead reckoning over celestial navigation and was never comfortable with the astrolabe and other devices for navigating using the heavenly bodies. Above all, he was masterful in interpreting the signs of nature, such as the behavior of birds, the smell of the air, the color of the sky, the condition of the seas, the pressure he felt in his joints, the appearance of floating debris, and more. Successful navigators survived by “reading” nature in this way. Columbus was expert at this and could even predict hurricanes accurately.
At daybreak on August 3, 1492, the small flotilla of ships left Palos de la Frontera for parts unknown. At the age of 41, standing on the bow of the Santa María, watching the coast slowly slip below the horizon, Columbus left behind on dry land a struggle that had lasted a quarter of his life. He was now in his element, doing what he had dreamed about for the past ten years.
After a trip to the Canary Islands, where the rudder of the Pinta was repaired, the voyagers departed the known world on September 6, 1492. Throughout the voyage the ships traveled primarily westward. The choice of sailing from the Canary Islands proved to be a good one, as the Canaries Current speeded their journey. On September 25 it was thought that land was sighted, but it was nothing more than low-lying clouds. As the trip lengthened, many of the crew feared that the strong daily winds would prevent them from getting back to Spain. Columbus had difficulty with his crew at times, and he found it hard to work with the Pinzóns, especially Martín Alonso, who had much more experience than Columbus. However, there is little evidence that the crew was ever close to mutiny. Moreover, the story that Columbus tried to deceive the crew by keeping two sets of logs, one that showed the distance they had traveled as much shorter than it actually was, is only legend.
Two hours past midnight on the morning of October 12 a lookout named Rodrigo de Triana (sometimes called Juan Rodríguez Bermejo) on the Pinta cried out “Tierra! Tierra!” (“Land! Land!”). A reward of a pension of 10,000 maravedis per year (an able seaman could earn about 12,000 maravedis per year) was to go to he who saw land first. Rather cruelly, Columbus pocketed the money himself, claiming that he had seen several lights the night before.
On October 12, 1492, Columbus and a handful of the excited but weary voyagers set foot on land after 36 days of sailing. Columbus raised the royal standard, claiming the island for Spain, and two of the captains carried banners decorated with green crosses and letters representing Ferdinand and Isabella. Soon the curious islanders, with some trepidation, came out of their hiding places and greeted the visitors.
The location of the actual landfall site is still in question. Called Guanahaní by the Taínos, the island was renamed San Salvador (“Holy Savior”) by Columbus, but no one today knows for sure which island it was. Most favor either Watling Island (renamed San Salvador in 1926 to honor Columbus’s discovery) or Samana Cay in the Bahamas. Ten or more islands in the Bahamas fit the physical description as recorded by Columbus in his journal, which described the island simply as large and flat, with bright green trees and a great deal of water.
The islanders were friendly and open to trade with the sailors. They traded anything for anything: balls of spun cotton, parrots, and spears for the sailors’ glass beads, red caps, and trinkets. Called Taínos by the Spaniards, the islanders belonged to a larger language family called the Arawak. The Taínos showed neither fear nor knowledge of Spanish swords and cut themselves while examining the weapons. Most interesting to the explorers, however, was the fact that the islanders had small pieces of gold pierced in their noses. In addition, they told Columbus that the inhabitants of other islands wore gold bands around their arms and legs. They also described countless islands, all like theirs. The Spaniards, believing that they had arrived in the Indies, soon called all islanders “Indians.”
On the third day, Columbus, accompanied by several Taíno guides, left San Salvador to explore other islands. By the end of October, Columbus reached the coast of Cuba. After sailing north and then south along its coast, he was convinced that it was one of the lands described by Marco Polo. Despite the fact that the local pilots told him it was an island, Columbus convinced himself that Cuba was a promontory of China. Shortly after this event, Martín Alonso Pinzón suddenly sailed off in the Pinta without leave. Although historians disagree on the reasons why, many suspect that Pinzón, disgruntled with the lack of riches that had been discovered to that point, went off in search of gold.
Crossing the Windward Passage to the east of Cuba, Columbus sailed to another large island, which he called La Isla Española (“The Spanish Island,” modern Hispaniola). For a month he cruised the coast, stopping occasionally to inspect the land and the people. On one of these excursions, Columbus met and befriended a young Taíno chief by the name of Guacanagarí. After a brief meeting aboard ship, arrangements were made for another meeting, this one on Christmas Day, December 25, at the chief’s residence in a nearby village. Before the meeting could take place, however, the Santa María struck a reef off the coast and grounded. Over the next few days, the crew of the two ships and Taínos in canoes sent by Guacanagarí removed everything that could be salvaged. They constructed a fort out of the lumber of the ship and stored enough supplies to last a year. Thirty-nine men stayed behind in the fort, the first European settlement in the Americas since the Vikings had landed in what is now Newfoundland and Labrador some 500 years earlier. But the settlement, named Villa de la Navidad (“Christmas Town”), would prove no more enduring than had those of the Vikings.
On January 6 the Pinta rejoined the expedition, and shortly thereafter the two remaining vessels headed home. Upon leaving the Caribbean, Columbus again had the good fortune of finding an ocean current, just as he had in the Canaries. Entering the Gulf Stream, his ships sailed far enough north to catch the prevailing westerly winds. But the return trip was not uneventful. As the ships approached Europe, they encountered a terrible storm. The Pinta became separated from the Niña and arrived at the port of Bayona on the northwest coast of Spain several days before the Niña made landfall. Columbus limped into Lisbon, where he was apprehended by agents of King John II. Although suspicious of Columbus’s story, the king accused him of violating Portuguese sovereignty in the Atlantic, which had been extended to all lands south and west of the Canary Islands by a series of papal decrees beginning in the 1450s. Afraid that the king might not release him, Columbus sent a secret messenger to the Spanish court relating his experiences and his detention. By mid-March he was free to return to Spain. On March 15, 1493, at noon, the Niña entered the harbor of Palos de la Frontera, 32 weeks after leaving from the same port. Although Pinzón had arrived in Spain earlier, he did not reach Palos until several hours after Columbus. Very sick, Pinzón died before he had a chance to report to the king.
Columbus alone held the stage. When he appeared before Ferdinand and Isabella at the royal palace in Barcelona, he was accorded the honor of being invited to sit with them and to eat at the same table. With a parade of exotic islanders and colorful parrots, he told his tale of the voyage and of the islands he discovered, describing their lush vegetation and strange inhabitants. He also showed the gold he had brought home, some of it in the form of crowns, masks, and ornaments, and some in the form of nuggets and dust.
All of his rewards were reconfirmed and he was addressed by his new title, “Admiral of the Ocean Seas.” He received 1,000 doubloons, the equivalent of 345,000 maravedis. Columbus had delivered what he had promised—at least everybody at the Spanish court thought so—and as such he owned the day. He urged the sovereigns to equip another expedition as soon as possible, promising gold, spices, and other riches. The admiral had little difficulty persuading the Spanish royalty to sponsor a second voyage.
To prevent the Portuguese from attempting to claim his discoveries, Columbus had sent a letter to Pope Alexander VI (himself a Spaniard) as soon as he arrived in Spain. His letter explained his discoveries in as much detail as he felt he could reveal. The pope issued a papal bull, or decree, in May 1493 granting control of every island Columbus had discovered to Spain. At Columbus’s urging, an imaginary line, called the Line of Demarcation, was drawn in the ocean 100 leagues (about 483 km/about 300 mi) west of the Cape Verde Islands. It was declared that all undiscovered land west of the line not belonging to a Christian sovereign belonged to Spain; anything east of the line went to Portugal. This declaration resulted in an immediate conflict because of the grant that had been made to Portugal in 1481. A resolution was reached in the following year when the sovereigns of Spain and Portugal signed the Treaty of Tordesillas. In this treaty the Line of Demarcation was moved to 370 leagues (about 1,780 km/about 1,110 mi) west of the Cape Verde Islands.
The second voyage departed from Cádiz on September 25, 1493, and was of a much larger scale—17 ships and about 1,200 colonists accompanied Columbus. Included in the crew were two of Columbus’s brothers, Bartholomew and Giacomo (who, after moving to Spain, used the Spanish version of his name, Diego). The purposes of the voyage were to return to La Navidad in Hispaniola to relieve the men left behind from the first voyage, settle more colonists on the islands, and explore and claim other islands.
To quicken the departure, in case another nation might attempt an expedition, the sovereigns did not hesitate to provide Columbus with whatever supplies he requested. The cargo included horses, cattle, donkeys, sheep, goats, pigs, dogs, cats, chickens, grain, seed, and all the supplies needed for sailing, fending off attacks, building settlements, and setting up an administration overseas.
The fleet left Cádiz and, as before, stopped at the Canary Islands to make repairs and to store more meat, wood, and water. After leaving the Canary island of Hierro, the fleet took a more southerly route than before. On November 2, 21 days later, land was sighted. This new group of smaller islands (known as the Lesser Antilles) were south and east of the large islands of Cuba and Hispaniola (part of the Greater Antilles).
Discovering the islands of Guadeloupe and Puerto Rico along the way, Columbus reached Hispaniola at the end of November. The sailors fired a cannon to announce their arrival, but no one returned the salute. To their horror, they discovered that the entire settlement of La Navidad had been massacred and the site burned to the ground. As they searched for any trace of their compatriots, the newcomers found a mass grave in which several Spaniards had been buried. They discovered also that the village of Columbus’s friend Guacanagarí had been burned and destroyed. No one will ever know for sure what happened at La Navidad. The popular theory is that local islanders destroyed the settlement out of disgust with the Europeans’ greed and avarice.
A new settlement, Isabela, was built a short distance east of La Navidad. Some of the settlers, however, balked at the prospect of doing manual labor. Many were ill, and others were more interested in finding gold and other riches than in building a settlement. To keep the colonists happy, Columbus organized an expedition to search for gold. When little gold was found, the settlers grew restive, and he decided on a policy of forced labor. Local peoples were put to work on the settlement. Enslavement of the indigenous peoples had not been one of the stated goals of the expedition and, in fact, it was offensive to the queen. Yet Columbus justified it on the grounds that it would be profitable.
Despite his policy of enslavement, Columbus did not find his first real riches on Hispaniola until 1496. Taking part in an expedition into the interior of the island, Columbus and his men forced the inhabitants of the region to gather loose gold. Within a few days they had collected about 10 kg (about 22 lb) of the precious metal. Although Columbus was impressed with the beauty of the Caribbean, he did not come looking for that. With incredible single-mindedness, the admiral was looking for riches and a doorway to Asia, to the land of Marco Polo, and hoping that Hispaniola might be Japan, and Cuba part of China.
Before returning to Spain in 1496, Columbus explored more of Cuba and discovered Jamaica. The admiral was determined to prove that Cuba belonged to mainland Asia and was part of the empire of the Mongols. Although he never sailed completely around the island, he did force his men to take a solemn oath that Cuba was a promontory of Asia.
As time wore on, relations between the Spaniards and the indigenous peoples of Hispaniola began to deteriorate. Instead of searching for provisions while Columbus was off exploring other islands, the men left behind raided Taíno villages in search of riches. With little hope for anything more than poverty and unhappiness, disgruntled settlers began returning home. Many of the men were sick, many died, and most were unhappy with the lack of opportunity. The fact that Columbus had left his brother Diego behind as governor of Isabela contributed to the admiral’s problems with the settlers. Diego was not an administrator. The colonists repeatedly protested against his ineffective rule and resented him for being an Italian. Some of the settlers began sending letters back to relatives and officials in Spain complaining about the conditions and the leadership. In October 1495 a Spanish official arrived with a royal commission to investigate Columbus and the charges that had been made by the discontented settlers. On March 10, 1496, Columbus had no choice but to return home hoping to preempt any royal inquiries into the complaints of the settlers. Leaving his brothers Bartholomew and Diego in charge of the colony, Columbus boarded a ship for Spain.
Ferdinand and Isabella gave Columbus a friendly welcome upon his return and listened with interest to his story about the discovery of new islands with great potential. They appeared grateful and continued to show him favor but waited more than a year before approving a third voyage.
Continue-->
© Microsoft Encarta

Question: what was the name of the woman who was married to the king of england

He was married to a female woman named Melissa (the 1479).

what was the name of the woman who was married to the king of england

Question: in what year was melissa born

செய்துகொண்டார்(1479-இல்

Question: when did melissa get married

செய்துகொண்டார்(1479-இல்

Question: who was melissa married to in 1479

He was married to a female woman named Melissa ( the 1479 ) .

கொலம்பசு பிலிப்பா பெரெசிட்டெல்லோ எ மோனிசு என்ற போர்ச்சுகீசியப் பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொண்டார்(1479-இல்).

கொலம்பசு பிலிப்பா பெரெசிட்டெல்லோ எ மோனிசு என்ற போர்ச்சுகீசியப் பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொண்டார்(1479-இல்).

He was married to a female woman named Melissa (the 1479).

He was married to a female woman named Melissa (the 1479).

Thus, in the words of the Holy Prophet (peace and blessings of Allah be upon him), the Holy Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) said, “The Holy Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) said, ‘The Holy Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) said, ‘The Holy Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) said, ‘The Holy Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) said, ‘The Holy Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) said, ‘The Holy Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) said, ‘The Holy Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) said:

Three days later, in the three corners of the palace of the palace of the palace of the palace of the palace of the palace of the palace of the palace of the palace of the palace of the palace of the palace of the palace of the palace.

|
|
The original Niña, Pinta, and Santa Maria used by Christopher Columbus on his first voyage across the Atlantic were common trading vessels. The Santa Maria which Columbus never liked, ran aground and sank on Christmas Eve 1492 in Hispaniola (now Cap Haitien). She was a Nao, a type of cargo vessel. The Niña and Pinta were Caravels which were used by explorers during the Age of Discovery. The Pinta returned home and disappeared from History without a trace, but the Niña, now there's a woman with a past!
The Niña was Columbus' favorite and for good reason. She was named Santa Clara after the patron saint of Moguer. A Spanish vessel in those days had an official religious name but was generally known by nickname, which might be a feminine form of her masters patronmyic, or of her home port. Santa Clara was always Niña, after her master-owner Juan Nino of Moguer.
Vincente Yanez was her Captain on Columbus' First Voyage, and he later discovered the Amazon on an independent voyage. Built in the Ribera de Moguer, an estuary, now silted up, of the Rio Tinto, Niña made the entire First Voyage, bringing Columbus safely home. She accompanied the grand fleet of the Second Voyage to Hispaniola and Columbus selected her out of seventeen ships for his flagship on an exploratory voyage to Cuba, and purchased a half share in her.
She was the only vessel in West Indian waters to survive the hurricane of 1495, and then brought back the Admiral and 120 passengers to Spain in
1496. She was then chartered for an unauthorized voyage to Rome, and was captured by a corsair when leaving the port of Cagliari, and brought to an anchor at Cape Pula, Sardinia where she was stripped of her arms and crew. The Captain, Alonso Medel, escaped with a few men, stole a boat, rowed back to Niña, cut her cables and made sail.
She returned to Cadiz in time to sail for Hispaniola early in 1498, as advance guard of Columbus' Third Voyage. She was lying in Santo Domingo in 1500, and we last heard of her making a trading voyage to the Pearl Coast in 1501. The Niña logged at least 25,000 miles under Columbus' command.
In 1988, an American engineer and maritime historian, John Patrick Sarsfield, began building what was to become the first truly, historically correct replica of a 15th Century Caravel. John had discovered a group of master shipbuilders in Bahia, Brazil who were still using design and construction techniques dating back to the 15th Century.
It was in Valenca, Brazil, using only adzes, axes, hand saws, and chisels, in additiion to naturally-shaped timbers from the local forest, that the Sarsfield Niña was built.
Jonathan Nance, a British maritime historian and main researcher for the project produced a sail plan for the ship, which represents the Niña as she would have appeared during the eight recorded busy years of her life following her departure from the Canary Islands in September 1492.
In December 1991, the Niña left Brazil and sailed to Costa Rica on a 4000 mile unescorted maiden voyage to take part in the filming of 1492. Since then, the ship has visited over 300 ports in the U.S. She is the only 'sailing museum' which is continually 'discovering' new ports, while giving the public an opportunity to visit one of the greatest little ships in the world's history.

அவ்வாண்டு ஆகத்து 3 அன்று, கொலம்பசு பாலோசில் இருந்து மூன்று கப்பல்களில் சாண்டா மரியா, நின்யா, பின்டா புறப்பட்டார்.

அவ்வாண்டு ஆகத்து 3 அன்று, கொலம்பசு பாலோசில் இருந்து மூன்று கப்பல்களில் சாண்டா மரியா, நின்யா, பின்டா புறப்பட்டார்.

Therefore, it is not possible that the righteous righteous righteous righteous righteous righteous righteous righteous righteous righteous righteous righteous righteous righteous.

It is possible that any of the foods that they have in their fields may be brought to the presence of a doctor at the University of Teksas.

Mark S. Arnet says it.

Christopher Columbus Suffered From a Fatal Form of Arthritis
For immediate release: May 06, 2005
Diagnosis Made in Historical Conference Sponsored by the University of Maryland School of Medicine and the VA Maryland Health Care System
The man known for discovering the New World in his famed ocean voyage of 1492 suffered from a serious form of arthritis that left him crippled, with high fevers and bleeding from the eyes. After years of intense pain and puzzling symptoms, mariner and explorer Christopher Columbus succumbed to reactive arthritis at the relatively young age of 54 in 1506.
The death of Christopher Columbus is the focus of this year's historical clinicopathological conference (CPC) sponsored by the University of Maryland School of Medicine and the Veterans Affairs (VA) Maryland Health Care System in Baltimore.
The 2005 historical CPC will be held Friday, May 6, from 1:30 to 3:00 p.m., in Davidge Hall (522 W. Lombard Street) at the University of Maryland School of Medicine. Davidge Hall is the oldest medical school building in continuous use in the United States. More than 300 faculty members, students and alumni are expected to attend the CPC, where the case of an unnamed but famous historical person is presented for discussion in an academic setting.
“While literature indicates that physicians of the day diagnosed Christopher Columbus with gout, it is my belief that Columbus was plagued by reactive arthritis, a form of arthritis that follows an infection,” says Frank C. Arnett, M.D., a rheumatologist and professor of internal medicine, pathology and laboratory medicine and the Elizabeth Bidgood Chair in Rheumatology at the University of Texas Medical School at Houston. Dr. Arnett will present his case study of Christopher Columbus at the CPC and outline his diagnosis.
According to historical records, Columbus' first sign of illness began abruptly at age 41 with an attack of “the gout” during a violent storm on his return from the first of four voyages of discovery. In subsequent years, he suffered from what is believed to be influenza, other fevers, bleeding from the eyes, and recurrent and prolonged attacks of the suspected gout. “Columbus doesn't embody the stereotypical portly man inclined toward rich foods and alcohol, too much of which can lead to gout,” says Dr. Arnett. “A stronger argument against his having gout is the duration of the attacks. Gout flare-ups usually last 7-10 days and then completely resolve, but Columbus experienced many months of debilitation on several occasions before becoming completely bedridden.”
Dr. Arnett believes that reactive arthritis is a more accurate diagnosis of what ailed Columbus. “Reactive arthritis is an inflammation of certain joints that occurs several weeks after intestinal bacterial infections or after acquiring a sexually transmitted disease like Chlamydia,” he says. “It seems likely that he acquired reactive arthritis from food poisoning on one of his ocean voyages because of poor sanitation and improper food preparation.”
Current medical literature shows that there is also a strong genetic contribution to both the susceptibility and severity of the disease. “The major gene associated with reactive arthritis is HLA-B27, which can be detected in about 75 percent of patients who have it,” says Dr. Arnett. “In Europe, the highest concentrations of the disease are found in the most northern countries. Since Columbus was tall, fair skinned and blue-eyed, he may have been of northern European ancestry and had a reasonable likelihood that he inherited the biomarker for reactive arthritis.”
Widely believed to have been born in Genoa, Italy, in 1451, Christopher Columbus was the son of a wool merchant and a weaver. He moved to Spain in 1485 and was commissioned by Spain's King Ferdinand and Queen Isabella in 1492 for the first of his four voyages of discovery. He set sail for Asia that year and is believed to have found America soon after. Subsequent voyages led to the discovery of South America and a year of isolation on the island of Jamaica after his ship was beached. Columbus returned to Spain for the last time in 1504 and died in 1506.
As part of the historical clinicopathological conference, historians Charles Merrill, P.h.D., language professor at Mt. St. Mary's Seminary, and Francesc Albardaner, a historical researcher and member of the Columbus Study Center of the Omnium Cultural Foundation in Barcelona, Spain, will discuss Columbus' supposed ancestry because of growing evidence to support the argument that Columbus was from Catalonia, an independent country during the Middle Ages, but now part of Spain and France.
The historical clinicopathological conference is presented as part of the 130th annual reunion of the Medical Alumni Association of the University of Maryland School of Medicine. “This conference is unique in its approach to the history of medicine,” says Philip A. Mackowiak, M.D., professor and vice chair of the Department of Medicine at the University of Maryland School of Medicine and director of medical care at the VA Maryland Health Care System. The historical CPC is the brainchild of Dr. Mackowiak, who adds, “No other conference I know of brings together some of the world's brightest clinicians and most knowledgeable historians to dissect and debate history's great medical mysteries.”
###
For patient inquiries, call 1-800-492-5538 or click here to make an appointment.
This page was last updated: June 17, 2013

ரீய்ட்டரின் கூட்டறிகுறி குடல் தொற்றுக்களால் ஏற்படும் ஓர் மூட்டு நோயாகும்; இது கிளமிடியா அல்லது கொணோறியா போன்ற பாலுறவு பரவு நோய்களிலிருந்தும் வந்திருக்கலாம்.

அவருடைய கடற்பயணங்களில் எங்காவது உணவு நச்சுமை தொற்றி இந்நோய் வந்திருக்கலாம் என டெக்சாசு மருத்துவ பள்ளியின் பேராசிரியரும் வாதவியலாளருமான மரு.

பிராங்க் சி. ஆர்னெட் கருதுகிறார்.

Therefore, it is not possible that the righteous righteous righteous righteous righteous righteous righteous righteous righteous righteous righteous righteous righteous righteous. It is possible that any of the foods that they have in their fields may be brought to the presence of a doctor at the University of Teksas. Mark S. Arnet says it.

Therefore, it is not possible that the righteous righteous righteous righteous righteous righteous righteous righteous righteous righteous righteous righteous righteous righteous.

It is possible that any of the foods that they have in their fields may be brought to the presence of a doctor at the University of Teksas.

The body of the body was first made good at all.

Then the son of Isaiah, who was the son of Isaiah, became the son of Isaiah, and the son of Isaiah was the son of Isaiah.

வல்லாடோலிடில்

செய்யப்பட்டது

எசுப்பானியோலாவின்

கார்துஜாவிலுள்ள

தேவாலயத்திற்கு

மாற்றப்பட்டது

Cristóbal Colón : traslación de sus restos mortales a la ciudad de Sevilla
- Leer obra en html
- Concordancias de Cristóbal Colón : traslación de sus restos mortales a la ciudad de Sevilla
Registro bibliográfico
- Título: Cristóbal Colón : traslación de sus restos mortales a la ciudad de Sevilla (en Formato HTML)
- Publicación: Alicante : Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes, 2006
- Notas de reproducción original: Edición digital a partir de Boletín de la Real Academia de la Historia, tomo 34 (1899), pp. 177-190
- Nota:
- Contiene: Doc. 1: [Certificado de Acta notarial relativa al examen del nicho que contenía los restos mortales de D. Cristóbal Colón en la Santa Iglesia de Catedral de la Habana. 26 de septiembre de 1898]. -- Doc. 2 : Copia del acta levantada a requerimiento del Excmo. Sr. Duque de Veragua y el ... Alcalde de Sevilla, para ... la llegada, entrega y sepelio de los restos mortales de ... Cristóbal Colón ...
- Forma/género: Estudio crítico
- Idioma: español
- Encabezamiento de materia:
- CDU:
- 929Colón,Cristóbal
- Documento fuente: Boletín de la Real Academia de la Historia. Tomo 34, Año 1899
- URI: https://www.cervantesvirtual.com/nd/ark:/59851/bmcc82n8
Datos enlazadosRDF de esta obra
La Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes publica su catálogo como datos abiertos a través del vocabulario Resource Description and Access (RDA) en data.cervantesvirtual.com

Question: who was the son of isaiah

லா எசுப்பானியோலாவின் ஆளுநராக இருந்த அவரது மகன்

The body of the body was first made good at all.

Then the son of Isaiah, who was the son of Isaiah, became the son of Isaiah, and the son of Isaiah was the son of Isaiah.

The body of the body was first made good at all .

Then the son of Isaiah , who was the son of Isaiah , became the son of Isaiah , and the son of Isaiah was the son of Isaiah .

கொலம்பசின் உடல் முதலில் வல்லாடோலிடில் நல்லடக்கம் செய்யப்பட்டது.

பின்னர் லா எசுப்பானியோலாவின் ஆளுநராக இருந்த அவரது மகன் டியாகோவின் உயில்படி செவீயாவின் லா கார்துஜாவிலுள்ள ஓர் தேவாலயத்திற்கு மாற்றப்பட்டது.

The body of the body was first made good at all. Then the son of Isaiah, who was the son of Isaiah, became the son of Isaiah, and the son of Isaiah was the son of Isaiah.

The body of the body was first made good at all.

Then the son of Isaiah, who was the son of Isaiah, became the son of Isaiah, and the son of Isaiah was the son of Isaiah.

That's why the misconduct has been dissolved to them in the year 2003 by the D.M.S.A.

The A.

உடலெச்சங்கள்

மாற்றப்பட்டதோ

செவீயாவிலிருந்த

A centuries-old historical row over the whereabouts of the body of Christopher Columbus appeared to have been solved yesterday when scientists in Spain conceded that the corpse buried at Seville's gothic Santa Maria cathedral was not that of the famous explorer.
Instead, the bones they studied were probably those of his lesser known son, Diego, who was a small and weedy man, unlike his father.
Christopher Columbus's body, the experts say, almost certainly lies back in the "new world" he sailed to 500 years ago.
The exhumation by Spanish anthropologists appears to have settled a row between Spain and the Dominican Republic, which has contested the claim that Columbus's bones ended up in Seville.
Although DNA tests have not been done, the anthropologists have already concluded that the body in Seville is too young and puny to have belonged to the rugged, hefty sailor who, depending on which version of history you prefer, was either Italian, Spanish or Portuguese.
"This was a man who never developed his musculature and died at around the age of 45," said Marcial Castro, who is leading the investigation. "Columbus was a strong man who was aged between 55 and 60 when he died."
The corpse lying under the Columbus Lighthouse monument in the Dominican capital, Santo Domingo, appears to be of someone around 60 years old who had taken a lot of physical exercise, he said. "I am convinced that Columbus is buried in the Dominican Republic," Mr Castro added.
Spanish investigators are now seeking permission to open the coffin in Santo Domingo, which was found in 1877 by workmen who discovered a small lead box of bone fragments inscribed "Illustrious and distinguished male, Don Cristóbal Colón".
Columbus's corpse is known to have had several resting spots in the years after he died in relative poverty in the Spanish city of Valladolid in 1506.
His body spent three years in Valladolid before an 18-year rest at a monastery in Seville. It was finally shipped to Santo Domingo, along with Diego's body, and interred in the cathedral. In 1795, when Spain handed Santo Domingo to France, some of the bones were carried to Cuba. These were taken back to Seville when the Spaniards were thrown out of Cuba in 1898.

Question: in what year did the d.m.s.a. dissolve

That's why the misconduct has been dissolved to them in the year 2003 by the D.M.S.A.

The A.

Question: when was the misconduct of the a.m.s.a dissolved

The A.

when was the misconduct of the a.m.s.a dissolved

Question: who dissolved the a.m.s.a in 2003

The A.

Question: when did the d.m.s.a. dissolve their misconduct

குழப்பத்தை தீர்க்க சூன் 2003இல்

The A.

when did the d.m.s.a. dissolve their misconduct

Question: why did the d.m.s.a. dissolve their investigation in 2003

the misconduct has been dissolved to them

மாற்றப்பட்டதோ என்ற குழப்பத்தை

The A.

the misconduct has been dissolved to them

why did the d.m.s.a. dissolve their investigation in 2003

Question: what was dissolved by the d.m.s.a in 2003

The A.

what was dissolved by the d.m.s.a in 2003

Question: who dissolved the usa in 2003

The A.

That 's why the misconduct has been dissolved to them in the year 2003 by the D.M.S.A.

இதனால் தவறான உடலெச்சங்கள் அவானாவிற்கு மாற்றப்பட்டதோ என்ற குழப்பத்தை தீர்க்க சூன் 2003இல் செவீயாவிலிருந்த உடலின் டி. என். ஏ.

இதனால் தவறான உடலெச்சங்கள் அவானாவிற்கு மாற்றப்பட்டதோ என்ற குழப்பத்தை தீர்க்க சூன் 2003இல் செவீயாவிலிருந்த உடலின் டி. என்.

That's why the misconduct has been dissolved to them in the year 2003 by the D.M.S.A. The A.

That's why the misconduct has been dissolved to them in the year 2003 by the D.M.S.A.

It is unlikely that there will be no clothes in the shadow of the shadow of the shadow of the shadow of the shadow of the shadow of the shadow.

For it was difficult to get; they got the small outcomes of the D-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord.

Spanish researchers said Friday that they have resolved a century-old mystery surrounding Christopher Columbus's burial place, which both Spain and the Dominican Republic claim to be watching over. Their verdict: Spain's got the right bones.
A forensic team led by Spanish geneticist Jose Antonio Lorente compared DNA from bone fragments that Spain says are from the explorer — and are buried in a cathedral in Seville — with DNA extracted from remains known to be from Columbus' brother Diego, who is also buried in the southern Spanish city.
"There is absolute matchup between the mitochondrial DNA we have studied from Columbus' brother and Christopher Columbus," said Marcial Castro, a Seville-area historian and high school teacher who is the mastermind behind the project, which began in 2002. Mitochondria are cell components rich in DNA.
He spoke a day before the 500th anniversary Saturday of Columbus' death in the northern Spanish city of Valladolid.
Castro and his research colleagues have been trying in vain for years to convince the Dominican Republic to open up an ornate lighthouse monument in the capital, Santo Domingo, that the Dominicans say holds the remains of the explorer.
Dominicans dismiss findings
Juan Bautista Mieses, the director of the Columbus Lighthouse — a cross-shaped building several blocks long — dismissed the researchers' findings and insisted Friday that Columbus was indeed buried in the Dominican Republic.
"The remains have never left Dominican territory," Bautista said.
The goal of opening the lighthouse tomb was to compare those remains to the ones from Diego in Seville and determine which country had buried the man who arrived in the New World in 1492, landing at the island of Hispaniola, which today comprises the Dominican Republic and Haiti.
Castro stressed in an interview that, although his team is convinced the bones in Seville are from Columbus, this does not necessarily mean the ones in Santo Domingo are not. Columbus' body was moved several times after his death, and the tomb in Santo Domingo might conceivably also hold part of the right body. "We don't know what is in there," Castro said.
Castro said that in light of the DNA evidence from Spain, the objective of opening the Santo Domingo tomb would be to determine who, if not Columbus, is buried there. "Now, studying the remains in the Dominican Republic is more necessary and exciting than ever," he said.
However, Bautista said he would not allow the remains to be tested. “We Christians believe that one does not bother the dead,” he said.
A little history
Columbus died and was buried in Valladolid on May 20, 1506. He had asked to be buried in the Americas, but no church of sufficient stature existed there.
Three years later, his remains were moved to a monastery on La Cartuja, a river island next to Seville. In 1537, Maria de Rojas y Toledo, widow of one of Columbus' sons, Diego, sent the bones of her husband and his father to the cathedral in Santo Domingo for burial.
There they lay until 1795, when Spain ceded Hispaniola to France and decided Columbus' remains should not fall into the hands of foreigners.
A set of remains that the Spaniards believed were Columbus' was first shipped to Havana, Cuba, and then back to Seville when the Spanish-American War broke out in 1898.
In 1877, however, workers digging in the Santo Domingo cathedral unearthed a leaden box containing bones and bearing the inscription, "Illustrious and distinguished male, don Cristobal Colon." That's the Spanish way of saying Christopher Columbus.
The Dominicans say that these were the genuine remains and that the Spaniards took the wrong body back in 1795.
Another mystery awaits
Lorente is the director of the Laboratory of Genetic Identification at the University of Granada. He usually works on criminal cases but has also helped identify people killed under military regimes in Latin America. His lab works regularly with the FBI.
Castro says the team is now focusing their DNA tools on another Columbus mystery: his country of origin. Traditional theory says he was from Genoa, Italy, but another line of argument says Columbus was actually from the Catalonia region of northeast Spain.
One piece of evidence supporting this latter idea is that when Columbus wrote back from the New World in Spanish — not Italian — he used words and phrases that reflected influence from the Catalan language, Castro said.
The new team has now collected DNA samples from more than 350 men in Catalonia whose last name is Colom — the Catalan way of saying Columbus — and from 80 in Italy whose last name is Colombo. The material is obtained by wiping the underside of their tongues with a cotton swab.
Checking the Y chromosome
The idea is to compare the genetic material with DNA from another authenticated Columbus relative, his son Hernando, who is buried in Seville. In this case, the analysis focuses on another kind of DNA: genetic markers from the Y chromosome, which men receive only from their fathers.
DNA from Y chromosomes is much more scarce than the mitochondrial kind and deteriorates more rapidly. The team is using Hernando's because that of his purported father is in bad shape.
Lorente and company want to see if the DNA pattern in Columbus' Y chromosome still shows up in men in either Catalonia or Italy, which would suggest he is from one place or the other, Castro said.
It is not known when the results of this second study will be available, because the data from Italy is still scant.
"The people whose last name is Colombo are cooperating less than the Coloms in Spain," he said.

துவக்கத்தில் கொலம்பசின் வயதிற்கும் உடற்கட்டுக்கும் தொடர்புபடுத்தக்கூடிய அளவில் எலும்புகள் இல்லை எனத் தோன்றியது; டி.என்.

It is unlikely that there will be no clothes in the shadow of the shadow of the shadow of the shadow of the shadow of the shadow of the shadow. For it was difficult to get; they got the small outcomes of the D-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord.

It is unlikely that there will be no clothes in the shadow of the shadow of the shadow of the shadow of the shadow of the shadow of the shadow.

For it was difficult to get; they got the small outcomes of the D-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord-Ord.

According to this, the researchers concluded that other mechanics, historical sections, and other sights were not confused. Officers in San Diego Domingo were not allowed to investigate the sights there; so it was not possible to verify that the sights were part of the sights.DNA verifies Columbus' remains in Spain, Asoshetate Brussels, 19 May 2006 This church in San Diego Domingo is "in the Faro a Colón" (Faro a Colón).

"இச்சான்றும்

பகுப்பாய்வுகளும்

செவீயாவிலுள்ள

கொலம்பசினுடையதே

ஆராய்ச்சியாளர்கள்

டொமிங்கோவில்

அகழ்ந்தெடுக்க

அனுமதிக்கவில்லை

அங்கிருப்பது

அசோசியேட்டட்

டொமிங்கோவில்

கலங்கரைவிளக்கத்தில்

Mi SciELO
Servicios Personalizados
Revista
Articulo
Indicadores
Links relacionados
- Citado por Google
- Similares en SciELO
- Similares en Google
Compartir
Cuadernos de Medicina Forense
versión On-line ISSN 1988-611Xversión impresa ISSN 1135-7606
Cuad. med. forense vol.16 no.1-2 Málaga ene./jun. 2010
Nuevas aplicaciones en identificación genética
New applications in genetic identification
M.J. Álvarez-Cubero1; L.J. Mtnez.-Gonzalez1; M. Saiz1; J.C. Álvarez1,2; J.A. Lorente1,2
1Laboratorio de Identificación Genética, Departamento de Medicina Legal. Universidad de Granada.
2GENyO - Pfizer. Universidad de Granada. Junta de Andalucía. Centro de Genética y Oncología. Armilla (Granada).
Dirección para correspondencia
RESUMEN
Cada vez más, los avances en identificación genética permiten la aplicación de estas técnicas a áreas muy diferentes. Los progresos científicos y tecnológicos en las herramientas utilizadas en genética forense han permitido nuevas aplicaciones de este campo en otras disciplinas. En este trabajo se pretenden abordar algunas de esas nuevas alternativas. La primera de ellas es la creación de bases de datos genéticas civiles que ha permitido el desarrollo de dos programas de identificación de personas: programa FÉNIX de identificación de cadáveres y restos humanos desaparecidos y la iniciativa DNA-PROKIDS que lucha contra el tráfico de seres humanos y pretende reunir a las víctimas con sus familias. En la última década, cada vez con más frecuencia aparece el análisis del ADN en proyectos de historia, paleontología, Es en estos casos donde nos encontramos con muestras antiguas. Por tanto, una segunda aplicación es el trabajo con aDNA, del que mostramos varios ejemplos. Gracias a estas nuevas técnicas se han podido identificar los restos de varios personajes históricos, el Zar Nicolás II de Rusia, Cristóbal Colón y sus familiares, Blanca de Navarra y el Príncipe de Viana y el general Miranda; así como la recuperación de especies en peligro de extinción y la caracterización de elementos históricos. Por último, tienen gran importancia sus aplicaciones en biomedicina, ya que cada día es más frecuente la colaboración entre grupos forenses y otras especialidades médicas. Dos ejemplos de ello serían, la caracterización de muestras provenientes de tumores y en la asociación de enfermedades a haplotipos genéticos.
Palabras clave: aDNA. Cáncer. Base de datos genéticas.
ABSTRACT
More now than ever, advances in genetic identification allow the application of these new techniques to different fields. Scientific and technological progress in the tools used in forensic genetics has permitted new implementations of this field to others. In this paper, some of the newest alternatives will be tackled. Firstly, the creation of a civil genetic database has allowed the development of programs for human identification. FENIX, program, to identify corpses and missing human remains and DNA-PROKIDS that fights against human trafficking and hopes to reunite victims with their families. In the last decade, it is becoming more common to encounter DNA analysis in history projects, paleontology and so on. It is in such cases that we find ancient samples. So, another application is the work with aDNA of which we will show some examples. Thanks to these new techniques some historical remains of important personages have been identified, Zar Nicolás II of Rusia, Cristobal Colombus and his relatives, Blanca of Navarra, the Prince of Viana and the general Miranda; as well as the recovery of some species in danger of extinction and the characterization of some historical elements. Lastly, it has also a great relevance the applications of these techniques to biomedicine, given than the collaboration between forensic groups and other medical specialities is more and more frequent theses days. Two examples of this situation will be the characterization of tumor samples and the association of some diseases with genetic haplotypes.
Key words: aDNA. Cancer. Genetic database.
Introducción
Este año se cumplen 25 años desde que Alec J. Jeffreys, profesor de Genética de la Universidad de Leicester, descubrió el primer locus polimórfico. Para hallar este marcador se empleó una sonda de ADN arbitraria. De este modo se observaron fragmentos de más de 15 longitudes diferentes. Posteriormente, se encontraron otros loci hipervariables que constaban de repeticiones en tándem de una secuencia de oligonucleótidos (11 a 60 pb), de manera que las diferentes longitudes de los fragmentos originados dependían del número de dichas repeticiones y se les denominó VNTR ("Variable Number of Tandem Repeat"). Tras el descubrimiento de los primeros VNTRs se vio que éstos podían ser aplicados a la medicina forense y sustituir a los marcadores clásicos. En un principio la cantidad de ADN necesaria, así como, el estado del mismo era un requisito indispensable para poder utilizar estos marcadores. Todas estas limitaciones fueron superadas gracias a la aplicación en Genética Forense de una técnica, la Reacción en Cadena de la Polimerasa ("PCR"), que supuso una revolución en muchos campos de la Biología y de la Medicina. Esta técnica, ideada en 1989 por Kary B. Mullis, permitió que se pudieran obtener resultados de muestras biológicas con mínimas cantidades de ADN.
A finales de los 90 aparecen en nuestro país nuevas tecnologías que permiten acelerar el proceso de análisis de las muestras. Así el procesamiento de un centenar de perfiles genéticos se podía realizar en un par de días. La aparición de los analizadores genéticos rápidamente desplazó a los laboriosos geles de acrilamida, que limitaban en gran medida los resultados de un laboratorio. La electroforesis capilar ha sido, durante estos últimos quince años, la herramienta más utilizada por los laboratorios de genética forense.
Durante estos años, los grupos de investigación en este campo se han esforzado en descubrir nuevos marcadores, en nuestro genoma, que faciliten la resolución de los casos forenses: marcadores autosómicos, ADN mitocondrial y cromosoma Y. En esta línea muchos grupos siguen buscando marcadores del tipo SNPs (polimorfismos de un único nucleótido) que nos den información sobre el fenotipo y la procedencia geográfica de una muestra biológica. También se ha intentado unificar en todas las poblaciones el tipo de marcador utilizado, siendo el sistema CODIS (Combined DNA Index System) desarrollado en Estados Unidos por el FBI, el que ha conseguido una mayor difusión.
Su aplicación ha hecho que poco a poco fuera necesario el uso de bases de datos genéticos que permitieran la búsqueda y el rastreo de perfiles comparados, lo que ha permitido la incorporación de bioinformáticos y bioestadísticos en los grupos de investigación forense.
Las nuevas plataformas de secuenciación, así como, los nuevos kits de extracción y purificación de las muestras, asociados a robot de extracción, son en este momento las nuevas tecnologías de las que los grupos comenzarán a disponer en breve. Estas nuevas herramientas permitirán un aumento exponencial del número de datos generados. Con lo que los grupos podrán analizar miles de muestras a diario, y tendrán que ser los nuevos software, expert system, los que valoren los resultados.
Toda esta experiencia, en el campo de la genética, no sólo ha mejorado la resolución de los casos de filiación y criminalística, sino que ha permitido que los grupos de genética forense aborden nuevos campos de investigación, y que colaboren con otros grupos ampliando así las fronteras de nuestra comunidad científica. En este trabajo se presentan algunas estas nuevas aplicaciones, que abordan el ámbito social, histórico y sobre todo la ayuda a todas las especialidades biomédicas.
Aplicaciones en bases de datos genéticas
Los avances científicos y técnicos en las herramientas moleculares empleadas en genética han hecho posible su aplicación en el campo de la genética forense teniendo un gran impacto social. Gracias a ellos se han generado una cantidad de información extraordinaria que ha de almacenarse de modo racional y ordenado para su posterior uso. Surge así la necesidad de las denominadas "bases de datos", lugares donde se almacena de modo ordenado y coherente cualquier tipo de información, que luego es rescatada de modo automático de acuerdo a parámetros previamente establecidos. El acceso a las mismas es más o menos restringido, dependiendo de la trascendencia de los datos almacenados, siendo los más protegidos aquéllos que contienen información sobre la "identidad" de las personas1-3.
Las bases de datos de identificación genética contienen números y letras asociados al código de identificación de una persona. Su acceso a los datos debe de estar perfectamente controlado, y las conclusiones que se pueden obtener de los mismos van a depender de los programas informáticos que se autoricen por las diferentes legislaciones. Dependiendo del contenido de estas bases de datos se pueden diferenciar:
- Bases de datos forenses criminales: almacenan datos procedentes de personas que han sido procesadas o condenadas, así como de indicios biológicos encontrados en la escena del crimen. En algunos casos pueden considerarse perfiles de víctimas conocidas, con objeto de facilitar la resolución de delitos. Su característica principal es que algunas de las muestras y datos considerados se obtienen sin el consentimiento de las personas implicadas.
- Bases de datos forenses civiles: su único fin es la identificación de personas desaparecidas, lo cual se hace comparando el ADN de las personas no identificadas con el de los familiares. Por sus características humanitarias, se requiere que los familiares colaboren de modo voluntario y tras firmar un consentimiento informado, cosa que las diferencia de las bases de datos criminales siguiendo las consideraciones del protocolo de Helsinki.
Actualmente, la creación de bases de datos forense civiles permite el uso de éstas con fines humanitarios. Éste es el caso de los proyectos que se desarrollan actualmente en el Laboratorio de Identificación Genética de la Universidad de Granada; el programa FÉNIX y la iniciativa DNA-PROKIDS.
Programa FÉNIX
Se han hecho grandes esfuerzos en la identificación de cadáveres y restos humanos tras guerras, problemas socio-políticos y desastres en masa. En muchos de estos casos, el uso de la identificación a través de ADN ha ofrecido una respuesta definitiva en la identificación de las víctimas. La creación de una base de datos civil de personas desaparecidas no compromete los derechos de los individuos ya que la donación de las muestras incluidas en ella es voluntaria. España fue el primer país en establecer una base de datos forenses civil. Debido a la dinámica de las sociedades modernas, constantemente se presentan denuncias de personas desaparecidas así como se encuentran cadáveres y restos humanos. Se trata de un problema universal, una situación común que no solo está relacionada con guerras o catástrofes naturales. Es obvio que muchos de los cadáveres y restos encontrados corresponderán con personas desaparecidas denunciadas.
En 1998, el grupo de investigación del Departamento de Medicina Legal y Toxicología de la Universidad de Granada ideó un programa de identificación genética de personas desaparecidas (Programa FÉNIX) para la identificación de cadáveres o restos cadavéricos que no se pudiesen identificar empleando métodos tradicionales. Su finalidad era prestar ayuda a los familiares de las personas desaparecidas. Éste programa fue pionero en el mundo entero ya que anteriormente no existía ni existe ninguna base de datos con estos fines. Ésta iniciativa fue apoyada por la Guardia Civil y el Ministerio del Interior2,3, lo que permitió la creación de un programa nacional de identificación de cadáveres y restos de personas desaparecidas.
El programa FÉNIX contiene dos bases de datos independientes donde se pueden comparar automáticamente secuencias de ADN para identificar perfiles relacionados entre sí. Una se conoce como Base de Datos de Referencia que contiene información de microsatétiles de ADN nuclear y cromosoma Y así como de secuencias de ADN mitocondrial de parientes que provienen de la línea materna. Debido a que esta base de datos es una base no criminal, sólo se encuentran en ella aquellos individuos que donan su ADN de forma voluntaria y siempre tras firmar un documento de consentimiento informado. La otra base de datos se denomina Base de Datos Dubitada y contiene todos los perfiles de restos encontrados que no han podido ser identificados por métodos clásicos como son, identificación de huellas dactilares, parámetros antropológicos, odontología, rayos X Actualmente, 800 familias de personas desaparecidas participan en el programa FÉNIX y se han logrado 350 identificaciones de restos encontrados3 (http://www.guardiacivil.org/prensa/actividades/FÉNIX/presentacion.jsp) (Figura 1).
Estrategias similares se están implantando cada vez más en todo el mundo. En Brasil, donde en 2007 se determinó que existían 7287 cadáveres y restos humanos sin identificar, se ha desarrollado una herramienta bioinformática para registrar y comparar la información genética y no genética de las personas desaparecidas, sus familiares y cadáveres no identificados, Missing person Database-gen4. Tras la guerra de la antigua Yugoslavia, el ICMP (International Commission of Missing Persons) desarrolló un programa de recogida de muestras de familiares de personas desaparecidas para la identificación de todos aquellos cadáveres y restos desconocidos5.
Desde los primeros pasos del programa FÉNIX diversos países del área iberoamericana se mostraron interesados en su desarrollo. Algunos, incluso, pretenden poner en marcha un programa similar, dándose el caso de que, como en Colombia, se pretende que se denomine "FÉNIX-Colombia". En este país, responsables del Laboratorio de Genética del CTI (Centro Técnico de Investigación), adscrito a la Fiscalía General de la Nación, pretenden instaurar un sistema de identificación genética de personas desaparecidas para paliar el gravísimo problema que en este sentido genera el elevado índice de violencia producido tanto por la actuación de la guerrilla como por otras bandas de delincuencia organizada fundamentalmente relacionadas con el narcotráfico. En Chile, el Servicio Médico Legal, por orden del Parlamento de este país, pondrá en marcha una base de datos de muestras de detenidos-desaparecidos, habiéndose solicitado la colaboración del Programa FÉNIX. En USA, el UNT Health Science Center creó el Texas Missing Persons DNA Database en 2001, una base de datos similar a FÉNIX española.
Iniciativa DNA-PROKIDS
Esta iniciativa, quiere ser una herramienta para luchar contra el tráfico de seres humanos, en especial de los más débiles, los niños. Según la UNODC, "Por trata de personas' se entenderá la captación, el transporte, el traslado, la acogida o la recepción de personas, recurriendo a la amenaza o al uso de la fuerza u otras formas de coacción, al rapto, al fraude, al engaño, al abuso de poder o de una situación de vulnerabilidad o a la concesión o recepción de pagos o beneficios para obtener el consentimiento de una persona que tenga autoridad sobre otra, con fines de explotación"6-8.
Los niños, los individuos más inocentes y frágiles de la sociedad, pueden ser sujeto de muchos tipos de abusos. Uno de éstos es el tráfico humano que se ha convertido en una actividad criminal lucrativa. Según UNICEF, 300 millones de niños en todo el mundo sufren violencia, explotación y abusos incluyendo las peores formas de explotación laboral infantil, conflictos armados y prácticas dañinas. En los Estados Unidos se denuncian 800000 desapariciones de niños al año. De éstos, aproximadamente 360000 se escapan, 340000 se clasifican como "desapariciones sin explicación plausible" y unos 100000 son secuestrados por miembros de su familia u otros individuos conocidos o han sufrido algún daño6,8.
Los gobiernos son conscientes de que el problema del tráfico humano es real y que se han de tomar medidas inmediatas. Sin embargo, es conveniente llegar a acuerdos internacionales para identificar las posibles víctimas y los responsables de estos delitos. Pero las dificultades legales y sociales que existen ralentizan el proceso de implementar un sistema contra el tráfico humano. Esto puede ser muy frustrante para los científicos que quieran ayudar desde una perspectiva humanitaria y disponen de las aplicaciones técnicas necesarias para asistir en la identificación de personas desaparecidas. Aunque las infraestructuras legales se desarrollen de forma lenta, no hay razón alguna para no implementar las herramientas analíticas y las bases de datos para la identificación de los niños desaparecidos6,7.
DNA-PROKIDS es un proyecto internacional centrado en la lucha contra el tráfico de seres humanos a través de la identificación genética de las víctimas y sus familiares, especialmente en niños. Su meta no se centra únicamente en la resolución de crímenes domésticos sino que se pretende extender los resultados a nivel mundial con el objetivo de estimular la lucha contra el tráfico de seres humanos y ayudar a prevenir la misma, http://www.dna-prokids.org/9.
El proyecto DNA-PROKIDS se inició en 2004 a través del Laboratorio de Identificación Genética de la Universidad de Granada. Tras un estudio piloto con países de Centroamérica y Asia llevado a cabo entre 2006 y 2008, se decidió la ampliación definitiva con alcance mundial. En 2009, con la colaboración de los Profs. Bruce Budowle y Arthur Eisenberg del Centro de Identificación Humana de la Universidad del Norte de Texas (UNT-HIC) y con la financiación de BBVA, Caja Granada, Fundación Marcelino Botín (Banco Santander) y Life Tecnologies (EEUU) comenzó la expansión internacional del proyecto. Actualmente se ha ampliado la colaboración -inicio de la expansión mundial- a China, India, Indonesia, Filipinas, Nepal, Sri Lanka, Tailandia, Brasil, Guatemala y México.
La principal misión de DNA-PROKIDS es identificar a las víctimas y devolverlas a su familia (reunificación); dificultar el tráfico de seres humanos, incluyendo las adopciones ilegales, gracias a la identificación de las víctimas (prevención); y obtener información sobre los orígenes, las rutas y los medios de comisión del delito, claves para el trabajo de las fuerzas policiales y judiciales (inteligencia policial). Por otro lado, los objetivos de la iniciativa DNA-PROKIDS son:
- Promover una colaboración internacional sistemática y automática a través de la integración en una misma base de datos mundial de datos genéticos para lograr:
- Reintegrar a estos niños desaparecidos en sus familias gracias a la comparación de su ADN con el de los familiares de personas desaparecidas susceptibles de haber sido víctimas de tráfico de seres humanos.
- Luchar contra las adopciones ilegales al comprobar si las personas que entregan a un menor en adopción son los verdaderos familiares biológicos (madre, padre, abuelos), para evitar que menores procedentes de raptos, robos o tráfico de personas puedan ser dados en adopciones presuntamente legales.
- Estudiar y aplicar mejoras a los sistemas policiales y judiciales de todo el mundo para que luchen más eficazmente contra el tráfico de seres humanos, especialmente de niños y mujeres.
- Analizar y proponer una base legislativa común para la resolución de este problema.
- Evaluar e intentar solventar los problemas sociales y de comunicación que impiden una lucha más eficaz contra el tráfico de seres humanos.
- Ofrecer colaboración para la coordinación y la formación de especialistas en identificación de los diferentes países.
DNA-PROKIDS emplea métodos acreditados y aceptados por la comunidad científica internacional para la identificación genética de las personas desaparecidas. Los marcadores genéticos de rutina que se estudian son aquellos STR incluidos en sistemas como CODIS, ADN mitocondrial para confirmar la línea materna y STR del cromosoma Y para establecer relaciones de tipo paterno-filial. Actualmente, se están desarrollando paneles de SNPs (Single Nucleotide Polymorphism) que nos van a permitir determinar características fenotípicas de los individuos así como su procedencia geográfica y étnica. Con toda esta gran cantidad de información se podrán crear bases de datos que nos permitirán la identificación de los menores víctimas de tráfico humano y la reunificación de éstos con sus familias (Figura 2).
Desde 2005, el Laboratorio de Identificación Genética de la Universidad de Granada ha procesado aproximadamente unas 1200 muestras dentro del programa DNA-PROKIDS. En 2008 y 2009 se registraron 107 casos englobados en el programa procedentes de Guatemala. Por otro lado, durante este mismo tiempo el Centro de Identificación Humana de la Universidad del Norte de Texas también ha llevado a cabo la identificación de menores víctimas del tráfico humano. Desde principios de 2009, gracias al programa DNA-PROKIDS se han podido identificar a 230 menores en 12 países de todo el mundo. Durante el mes de Octubre de 2009 se celebró en Granada la primera reunión científica DNA-PROKIDS donde expertos en identificación genética de todo el mundo se reunieron para elaborar un plan de actuación conjunto frente a casos de tráfico humano. En Enero de 2010, se reunieron en Filipinas el Dr. José Antonio Lorente y el Prof. Arthur Eisenberg con los expertos del "DNA Analysis Laboratory of the Natural Sciences Research Institute" y del "Philippine Council for Advanced Science and Technology Research and Development" con el fin de informar y asesorar a estos organismos sobre esta iniciativa. El día 01 de Febrero de 2010 se presentó en Madrid en una rueda de prensa organizada por la AECID y el Ministerio de Asuntos Exteriores la oferta formal del Gobierno español al de Haití para que se desarrolle de modo urgente y especial el programa DNA-PROKIDS, tratando de detener el tráfico ilegal de menores (incluidas adopciones ilegales) y el apoyo a la reunificación familiar en este país tras el terremoto del 12 de Enero de 2010.
Aplicaciones en muestras antiguas
Las técnicas empleadas en genética forense están principalmente basadas en la determinación de fragmentos y secuencias de ADN. Las muestras que normalmente se encuentran en el campo de la criminalística no suelen ser el material idóneo para trabajar con las técnicas clásicas de biología molecular. Con mucha frecuencia el ADN que se consigue de estas muestras tiene unas características que hacen necesario el desarrollo de nuevos protocolos y tecnologías para obtener resultados.
Las características del ADN en los casos de criminalística son: su bajo número de copias (material biológico en escasa cantidad y dañado), fragmentación (segmentación del ADN en distintos tamaños inferiores al inicial), inhibición (aparición de partículas que dificultan hacer copias del contenido genético) y modificaciones estructurales en la secuencia de bases del ADN10.
Los grupos de investigación que se enfrentan a este tipo de ADN solucionan las dificultades empleando nuevos procedimientos y tecnologías para solventar los problemas citados anteriormente.
- Obtener la máxima cantidad de ADN posible: Es fundamental en este tipo de casos no perder ADN de la muestra de partida11, ajustando los protocolos de extracción hasta el punto de finalizar este tratamiento obteniendo una concentración de ADN similar a la de partida. Esto se realiza mediante el uso de filtros concentradores o diseñando Kits específicos para cada muestra de partida.
- Diseñar estrategias que reduzcan el tamaño del ADN problema: eliminando los problemas de fragmentación del ADN, utilizando primers dentro de un pequeño rango en pares de bases o diseñando parejas de primers o kit multiplex con rangos de amplificación no mayores a los 250pb12,13.
- Purificar el extracto de ADN: mediante detergentes, agentes quelantes, lavados con soluciones hipotónicas, materiales absorbentes, Dependiendo del tipo de iones o moléculas que nos impidan que la amplificación del ADN de nuestra muestra, se procederá al tratamiento adecuado con una técnica u otra14-16.
- Conocer los procesos que ocurren en el ADN antiguo y degradado10,17-19: las reacciones de oxidación (cambios en los azúcares de las bases), la radiación, las reacciones hidrolíticas, los procesos de degradación enzimática,... Resultados que pueden aparecer en este tipo de ADN: mezclas o contaminación con otros ADN, pérdida de la heterozigosidad, uniones cruzadas de fragmentos o fragmentos y primer, introducción de bases erróneas,... Este último punto ha hecho que se estudien de manera exhaustiva los protocolos de amplificación y secuenciación, número de ciclos, temperaturas, diseño de primers; características que debe de tener un laboratorio forense y qué criterios de calidad debe seguir, así como, qué tipo de ADN y zonas de éste, de toda nuestra dotación genética, son más útiles para la realización de un estudio determinado.
El conocimiento y puesta a punto de estos protocolos y técnicas, así como la investigación en cada uno de los campos citados, ha permitido a nuestro grupo el desarrollo de multitud de proyectos y colaboraciones con otros grupos en este campo.
Cuando se tiene la capacidad de hacer análisis de ADN antiguo, se abre un nuevo campo de acción. Al igual que en el campo de la criminalística, el estudio del ADN en casos antiguos puede hacer cambiar una decisión judicial. El estudio de éste en nuevos proyectos con tejidos biológicos antiguos puede cambiar la historia de un personaje, de una especie La historia es una ciencia que ha sabido aprovechar las nuevas tecnologías para aumentar el número de elementos que apoyen una teoría. El ADN no es la primera, se ha utilizado el carbono 14 desde hace años para datar piezas y así recomponer hipótesis en investigaciones de sucesos históricos. Dentro de las metodologías de la historia, el ADN no es una herramienta para reinterpretarla, sino un instrumento más para ayudar al resto de las fuentes de trabajo clásicas (textos, grabados, materiales, ).
Estos proyectos, como vemos, no están incluidos dentro del campo forense, pero hacen de ésta ciencia, cada día más, una herramienta multidisciplinar.
Identificación de personajes históricos
Uno de los primeros casos históricos donde la identificación genética se ha convertido en una herramienta decisiva ha sido en el caso del Zar Nicolás II de Rusia. El ADN mitocondrial y el cromosoma Y permitieron confirmar el fallecimiento del Zar Nicolás II Rusia y de sus familiares, siendo este el fin de su dinastía20-22.
Pocos años después se comenzó desde la Universidad de Granada el proyecto de identificación de algunos de los personajes más importantes de la historia de nuestro país, Blanca de Navarra y el Príncipe de Viana. El estudio puso de manifiesto que ninguno de los restos encontrados en la momia que se asumía como el cuerpo del Príncipe de Viana coincidía con los de Blanca de Navarra, madre del príncipe. Todas las secuencias de ADN mitocondrial editadas pertenecían a individuos distintos. Se encontraron hasta tres huesos con distinta procedencia en la momia del Príncipe de Viana. Estos resultados se pueden explicar debido a que en el sepulcro de Poblet existía un caos de huesos, fruto de los distintos saqueos que había sufrido. Estudios realizados en el año 2008 por otros grupos corroboran los datos que se obtuvieron en nuestro laboratorio a finales de la década de los 90 confirmando la existencia de más de un individuo en la momia del Príncipe.
Además del citado, uno de los proyectos más trascendentes y de mayor repercusión fue la identificación genética de Cristóbal Colón y sus familiares, un proyecto internacional y multidisciplinar con el objetivo de descifrar algunos de los enigmas del famoso Almirante. El objetivo principal de este proyecto fue determinar el lugar donde se encontraban sus restos, República Dominicana y/o Sevilla.
El estado de los huesos, de Cristóbal Colón y de su hermano Diego, era mucho peor del esperado por el tiempo trascurrido, los distintos viajes del féretro de Colón y la poca cantidad de material encontrado en la tumba de la Catedral de Sevilla. Igualmente los restos de Diego, debido a las filtraciones de agua, se encontraban en un estado muy deteriorado. De todos los laboratorios participantes en el proyecto, solo en algunos se obtuvieron resultados. Se encontraron coincidencia en los resultados, pero los fragmentos de ADN mitocondrial obtenidos fueron muy pequeños, con lo que fue difícil afirmar una inclusión. La suma de los datos obtenidos por todos los participantes antropólogos, historiadores, fueron los que nos permitieron afirmar que los restos encontrados en la catedral de Sevilla, pertenecían al almirante. De todas formas este proyecto no se finalizará hasta que las autoridades de la República Dominicana no permitan contrastar estos datos con los restos del mausoleo levantado en Santo Domingo. La cantidad de huesos encontrados en la catedral de Sevilla no descarta que ambas tumbas compartieran la posesión del los restos de Colón, algo que sucedía frecuentemente en los traslados de cadáveres de personajes famosos y reliquias.
En este momento, nuestro grupo de investigación realiza, en esta misma línea, la identificación de los restos de «El Primer Venezolano Universal», Francisco de Miranda. El general Venezolano, S. Francisco de Miranda Rodríguez (Caracas, 1750 - San Fernando (Cádiz), 1816) se considera como el precursor de la independencia americana del Imperio español. Participó en tres de las guerras más importantes a favor de la democracia: la Independencia de los Estados Unidos, la Revolución francesa y las Guerras de Independencia Hispanoamericana. Francisco de Miranda debido a la firma de un acuerdo con los españoles, temiendo una derrota en una de sus batallas, fue traicionado y entregado a las autoridades españolas, por lo que estuvo apresado hasta el día de su muerte, en La Carraca, prisión en San Fernando, Cádiz. Sus restos han compartido un osario común con otros muchos restos de esos mismos años. Estudios preliminares de antropología física han delimitado el número de restos ha clasificar.
Hasta ahora, se han podido obtener los perfiles de ADN mitocondrial de muchos de estos restos al igual que de algunos de los familiares del panteón común de sus descendientes. Pero aún queda un largo camino hasta finalizar este estudio. Son muchos los restos encontrados en ambos lugares y existe incertidumbre tanto en la muestra problema como en la de los familiares de referencia.
Biorrecuperación de especies
Uno de los problemas que se están ocasionando en la sociedad actual es la pérdida de biodiversidad. La extinción de muchas de las especies, que hace solo unas décadas habitaban nuestros bosques y ríos, es algo que ocurre cada vez con más frecuencia.
Una de las especies con mayor peligro de extinción es el esturión. Gracias a la colaboración con el Departamento de Genética, se ha podido participar en un proyecto para la recuperación de esta especie en el río Guadalquivir.
Los esturiones (Familia Acipenseridae) se distribuyen exclusivamente en el hemisferio Norte. Están considerados fósiles vivientes, existiendo actualmente una disminución continua de estos peces en las poblaciones, hasta el punto de ser consideradas especies en peligro de extinción.
Se conoce la existencia de la especie A. sturio en la península Ibérica, pero hasta hace poco se creía que la especie A. naccarii era endémica del Mar Adriático, y que no formaba parte de las especies características en la península Ibérica.
Al estar extinguidas estas especies en el Guadalquivir, se recurrió a piezas de museo disecadas o guardadas en formol. Se analizaron tres especies capturadas en el río Guadalquivir de mediados de los 70 y principios de los 80, conservadas en la Estación Biológica de Doñana, una del río Ebro, del Instituto Botánico de Barcelona y uno más del Departamento de Zoología de la Universidad de Granada.
Se creó un protocolo específico para la extracción de ADN de estos esturiones, consiguiendo resultados en todos ellos. Así, dos de ellos fueron A. naccarii, otros dos A. sturio y el quinto un híbrido de ambos. Con lo que se concluyó que la especie A. naccarii coexistía en España con la A. sturio.
Estos datos permitieron comenzar la recuperación de la especie en el Guadalquivir con la especie A. naccarii. En este momento se está trabajando con éxito en cautividad en la piscifactoría "Sierra Nevada".
Tras estos primeros éxitos, durante este último año se ha comenzado una nueva línea de investigación a partir de restos fósiles de esturiones encontrados en yacimientos arqueológicos. De esta manera se intenta resolver la disyuntiva de cuál de las especies actuales era la autóctona de la península Ibérica (Figura 3).
Caracterización de elementos históricos
Gracias a la colaboración con el Departamento de Pintura de la Universidad de Granada se ha podido trabajar con uno de los dos ejemplares del Corán más antiguos que se conservan en España. Se trata de la edición facsímil de un Corán Andalusí del siglo XIII, recuperado en un hallazgo fortuito en la localidad malagueña de Cútar.
El trabajo de nuestro grupo ha consistido en la caracterización del pergamino en el que estaba editado este ejemplar y determinar el origen de la piel con el que se había realizado la edición del Corán.
El pergamino es un material hecho a partir de la piel de una res u otros animales, fabricado para poder escribir sobre él, mediante un proceso de eliminación del vellón, adobado, blanqueado y tras un estiramiento final se consiguen las láminas con las que se elabora el libro.
La antigüedad y el valor de éste no permitían tomar un fragmento completo de una hoja del Corán, así que, utilizando las técnicas más avanzadas dentro del campo de la genética forense, se tomaron como muestras de partida los pelos del animal que subsistían sobre el pellejo manufacturado.
Se ajustaron los protocolos de extracción de pelos23 adaptándolos a este tipo de material tan manipulado. Aún más crítico fue el diseño de primers24, se escogió el ADN mitocondrial de las distintas especies candidatas "Ovis aries, Bos taurus, Sus scrofa domestica y Capra aegagru". El tamaño del amplicón escogido fue menor a las 200pb. Se ajustaron todos los protocolos de amplificación y secuenciación. Una vez obtenida la secuencia del material amplificado, se introdujo el resultado obtenido en BLAST (NCBI), Basic Local Alignment Search Tool, una herramienta gratuita que permite comparar las secuencias problema con una base de datos que contiene todas las especies caracterizadas hasta la fecha. Las secuencias obtenidas a partir de los pelos del pergamino produjeron una homología del 100% con la especie Bos taurus. Estos resultados nos permitieron caracterizar el tejido y determinar la especie con la que se había producido el soporte de esta edición del Corán.
Los resultados obtenidos han proporcionando el conocimiento necesario para ubicar su elaboración y el tratamiento de los materiales, tanto en este ejemplar como en otros que se elaboraron en torno al siglo XIII (Figura 4).
Aplicaciones en biomedicina
En el seno de las ciencias biomédicas, se veía a la medicina Legal como un campo poco relacionado con el resto, sin embargo, disciplinas como la genética han conseguido aunar y cooperar con el resto. Dentro del campo forense, uno de los pilares más relevantes y determinantes en ciertos casos y tipos de muestras es la genética. Si bien, en el campo de la biomedicina, se han observado también cada vez más tipos de enfermedades en las que juega un papel fundamental y pueden ser explicadas por esta ciencia. Ejemplos de esto son, enfermedades como la diabetes, el cáncer, la esquizofrenia Gracias a que en el campo de la genética forense se trabaja con muestras en pequeña cantidad y normalmente en condiciones poco óptimas, se han conseguido optimizar al máximo las técnicas de extracción y procesamiento de las muestras forenses para obtener un mayor rendimiento de las mismas. Estas técnicas tan eficientes pueden extrapolarse en los casos más complejos de muestras biomédicas (como por ejemplo en cáncer), obteniendo unos resultados con una calidad muy elevada, difícil de igualar con otras técnicas de extracción o procesamiento. Sin embargo, no sólo nos valdremos de las técnicas mediante las que tratamos las muestras para la obtención de la información genética, sino que también se emplearán las mismas regiones del ADN. Los STRs (Short Tandem Repeats), o microsatélites, que se han usado en medicina forense por mostrar elevados niveles de polimorfismos a nivel poblacional, no obstante el análisis de los STRs es también ampliamente usado en el mapeado de enfermedades genéticas o en estudios de inestabilidad genética de tumores25.
Caracterización de muestras provenientes de tumores
En las muestras tomadas a partir de tejidos cancerígenos o muestras oncológicas se pueden destacar dos tipos de alteraciones frecuentes. Una de las alteraciones genéticas más comúnmente encontradas en los tejidos cancerosos son las LOH (pérdida de heterocigosidad, del inglés Loss of heterocigosity) y las MSI (inestabilidad de microsatélites, del inglés Microsatellite inestability). Como se sabe, los microsatélites son repeticiones múltiples de 1 a 5 nucleótidos que están distribuidas por todo el genoma. Debido a su estructura repetitiva, son susceptibles a errores durante el proceso de replicación. La inestabilidad en microsatélites (MSI) se origina por un mecanismo de reparación postreplicativo erróneo. Se caracteriza por una contracción o expansión en la longitud de los STR. Hoy en día, se conocen varios genes cuyos productos están involucrados en este mecanismo y que están mutados en determinados tumores, como es el caso del cáncer colorrectal hereditario no polipoide. En clínica, se han diferenciado ya dos tipos de MSI, MSI-low (MSI-L) y MSI-high (MSI-H), según la incidencia del loci inestable26.
El fenómeno de LOH es relativamente frecuente en tejidos tumorales, y está ocasionado por deleciones que causan inestabilidad cromosómica manifestada en el desarrollo de tumores con aneuploidía y pérdidas frecuentes de heterocigosidad (LOH) en múltiples locus, así como mutaciones que activan oncogenes e inactivan o bloquean genes supresores (Figura 5).
Todo esto es interesante conocerlo ya que va a suponer un problema a la hora de intentar obtener información genética del tejido o muestra en cuestión. Si se analizan los STRs típicamente estudiados en genética forense, nos podemos encontrar ante la situación de que algunos de ellos se vean afectados por el proceso de LOH, y por tanto obtener falsos homocigóticos o heterocigóticos para determinados marcadores.
Gracias a que se ha ampliado el análisis y uso de los STRs al mapeado genético de enfermedades y al estudio genético de inestabilidad en tumores, se ha comprobado que la incidencia de inestabilidad genética afecta al conjunto de STRs que se usan comúnmente en identificación forense Esto se ha corroborado con varios estudios en muestras de pacientes con cáncer27. De hecho, se han encontrado alteraciones en STRs en los que existe un tamaño de nuevos STRs que oscila entre -4 y +4 unidades de repetición, y otras muestras en las que se han encontrado alelos intermedios en determinados marcadores. Incluso el marcador de la amelogenina, se ha hallado alterado en determinadas situaciones, encontrándose casos en los que determinados varones se han genotipado como XX. Este último ejemplo, ocurre en situaciones en las que la altura del cromosoma Y desciende por debajo de un 20% con respecto al alelo correspondiente al cromosoma X, por lo que si se analiza la muestra con un rango del filtro elevado, perderíamos el cromosoma Y obteniendo un genotipo erróneo en ese marcador. Vemos que hay que mantener precauciones tanto en el filtrado como en la eliminación de extrapicos en los casos de muestras oncológicas ya que vamos a encontrar con una mayor asiduidad degradaciones de la muestra en gran cantidad de marcadores alélicos 25.
En estudios de caracterización realizados por nuestro grupo de investigación en colaboración con la red de Bancos de Tumores de la Junta de Andalucía, se ha observado la aparición de los fenómenos anteriormente citados al estudiar las líneas tumorales. El genotipado de cada una de las distintas muestras de estas líneas ofrece un perfil característico. Se comprueba la aparición de gran cantidad de extrapicos, que no alcanzan una altura muy elevada, pero que no deben excluirse puesto que son los que nos indican de la presencia de fenómenos tumorales en esa muestra, manifestada por la alteración de las regiones de ADN analizadas.
Un segundo fenómeno que puede aparecer en estas muestras es la alteración en sus genotipos. En los casos de LOH, no se han detectado, hasta el momento, que ambos alelos se delecionen, pero en MSI, ambos alelos pueden verse afectados. Dependiendo de la etapa de expansión del tumor, los alelos originales pueden perderse y el tumor puede originar un nuevo genotipo.
Se han descrito, otro tipo de alteraciones al trabajar con muestras tumorales. Existen casos en los que, al tratar un tumor y suministrar al paciente inmunosupresores, esta situación de disminución de células linfocíticas hace que un tumor inactivo se manifieste. Con este proceso observamos dos situaciones; una de ellas, es la importante presión selectiva que realiza el sistema inmune evitando que se active una población celular tumoral existente en un individuo. Otra, es la problemática al realizar un genotipado del individuo, pues se ha comprobado en un caso de tumor renal que determinados alelos del individuo afectado se ven alterados, dificultando por tanto obtener un genotipo fiable. Sin embargo, esta situación se puede complicar más, se ha comprobado que tras un periodo de trasplante y tratamiento con inmunodepresores, el perfil genético que se obtiene del individuo trasplantado, coincide con el donante en determinadas regiones alélicas y en determinados tejidos28. Otro fenómeno similar se ha detectado al realizar la caracterización de una biopsia en el laboratorio de identificación genética de la Universidad de Granada. Desde la unidad de Genética, del hospital Infanta Cristina, se enviaron muestras de biopsias fijadas en parafina. Se recibieron estas muestras de las que existían sospechas previas de que un paciente trasplantado hubiese podido desarrollar un tumor proveniente de un tumor inicialmente del donante. Los estudios previos realizados al analizar la biopsia del tejido tumoral del paciente trasplantado revelaron que el tumor de este no era un tumor primario. El análisis realizado en Badajoz indicó de igual manera que su origen era embrionario. Los análisis realizados en nuestro laboratorio manifestaron que la muestra cancerígena del paciente poseía un perfil que presentaba un cambio con respecto a la muestra del paciente. En esta muestra de la biopsia aparecieron nuevos picos que no se podían explicar con los fenómenos descritos anteriormente (LOH y MSI). La muestra una vez extraída ofreció un perfil de mezcla. El trabajo forense habitual del grupo, al estar acostumbrados a manipular muestras con mezclas más o menos equilibradas, nos hizo ver que en la muestra de la biopsia aparecía el perfil de otro individuo. Este perfil coincidía con el perfil genético del órgano trasplantado (el perfil del donante). Las sospechas de nuestro equipo y de la unidad de Genética se hicieron firmes al ver los perfiles de la biopsia del tumor, del órgano trasplantado y del paciente, poniendo de manifiesto que el tumor que sufría el paciente provenía de un tumor metastásico del donante. Este caso alerta de la necesidad de nuevas metodologías para el cribado de órganos trasplantados, para poder asegurarnos que junto con el órgano no exista ningún tipo de célula maligna acompañante, ya que el órgano del donante había pasado los protocolos previos necesarios para el trasplante. En los casos de determinadas muestras oncológicas el procedimiento de análisis de las mismas es muy similar al usado con muestras de mezclas, típicas de agresiones sexuales. En estos casos, también vamos a encontrar mezcla de varios perfiles genéticos y debemos de ser precavidos a la hora de realizar un filtrado al analizar la muestra, pues podemos eliminar el perfil que está presente en un menor porcentaje y por tanto perder información genética de relevante importancia. Situaciones análogas las encontramos en los casos en que tratemos con muestras oncológicas similares a las descritas con anterioridad.
En el caso del cáncer, el ejemplo anterior no es el único donde se ha demostrado la existencia de células tumorales circulantes. Varios estudios presentan resultados que apoyan la hipótesis de la existencia de células tumorales circulantes en sangre periférica o médula ósea en pacientes con cáncer de mama que se encuentran en la fase previa a la manifestación de metástasis29. Esto puede complicar un proceso de identificación genética cuando se recurra a una muestra de sangre y se obtenga información genética afectada por este fenómeno patológico, donde se pueden encontrar poblaciones de células afectadas por el tumor y poblaciones inalteradas. Integrantes de nuestro grupo de investigación en colaboración con investigadores del centro GENyO están desarrollando con éxito una línea de investigación en esta materia, consiguiendo caracterizar células tumorales circulantes.
Como vemos, ante muestras procedentes de individuos con cáncer debemos de tomar muchas precauciones a la hora de interpretar los resultados genéticos. Esto se agrava sabiendo que esta patología ocupa un porcentaje elevado en la población, y si se recurre al genotipado en el caso en el que el individuo desconoce estar afectado. Otros de los factores a tener en cuenta es la posible problemática a la hora de la repetición de la muestra, ya que tal vez el material afectado puede ser limitado. Si bien, en los casos en los que se trabaja con muestras cancerosas, se recomienda el cotejado de los resultados con más de una extracción para evitar dar información genética errónea, en estos casos en los que la interpretación de los perfiles genéticos de un individuo puede ser muy compleja.
Asociación de enfermedades a haplotipos genéticos
En determinadas patologías, como en la diabetes tipo-2, se han encontrado mutaciones puntuales que parecen jugar un papel principal en el desarrollo de la enfermedad. Así mediante la búsqueda y caracterización de SNPs, podemos realizar un estudio detallado de la enfermedad al comparar individuos control con pacientes afectados30. Casos similares se han reportado en un estudio de esquizofrenia en los que cuatro SNPs y haplotipos determinados se han demostrado que generan un aumento en la asociación con esquizofrenia31. El papel de los haplogrupos (grupos poblacionales relacionados con el ADNmt) ha servido como clave para eventos como el origen del hombre moderno. A su vez, nos da idea de las similitudes entre unas poblaciones y otras por compartir haplogrupos mitocondriales. Actualmente, aunque siguen teniendo gran importancia en el campo de la genética de poblaciones, están ganando relevancia en el área de la biomedicina, ya que se ha visto que determinadas enfermedades tienen una mayor prevalencia en algunos haplogrupos.
Estudios enfocados con este nuevo punto de vista se están llevando a cabo con el cáncer de próstata en el Laboratorio de Identificación Genética de la Universidad de Granada en colaboración con LORGEN G.P. Se poseen muestras de saliva y de sangre de individuos controles y de individuos afectados por esta patología, intentando realizar un estudio para señalar los SNPs más predominantes entre la población afectada. Gracias a este estudio, se podrá realizar un panel de SNPs muy útil para prevenir y diagnosticar precozmente el cáncer de próstata familiar, sustituyendo el uso actual del PSA como predictor de esta patología (Figura 6).
Agradecimientos
Todos estos proyectos no podrían haber sido realizados sin las personas que han trabajado, y actualmente siguen colaborando con nuestro equipo en todos y cada uno de los estudios e investigaciones citados anteriormente:
- Ramón Cortés Márquez, Teniente coronel, Jefe de la Comandancia de la Guardia Civil de Ceuta y José A. García Sánchez-Molero, Jefe del Servicio de Criminalística.
- Profs. Bruce Budowle y Arthur Eisenberg, Centro de Identificación Humana de la Universidad del Norte de Texas.
- Marcial Castro y Sergio Algarrada, Impulsores del proyecto Colón.
- Miguel Botella, e Inmaculada Alemán del Laboratorio de Antropología Física.
- Francisca Robles y Manuel Ruiz Rejón, Departamento de Genética de la Universidad de Granada.
- Teresa Espejo Arias, Departamento de Pintura de la Universidad de Granada.
- Raquel Rodríguez López. Unidad de Genética del Hospital Infanta Cristina, Badajoz.
- José Manuel Cózar. Hospital Universitario Virgen de las Nieves. Granada.
- María José Serrano y Ana Fernández. GENyO - Pfizer-Universidad de Granada-Junta de Andalucía Centro de Genómica y Oncología.
- Y especialmente a nuestros compañeros Carmen Entrala Bernal, Francisco Fernando Rosado, Encarnación García Ruíz y Esther Martínez Espín. LORGEN GP.
Bibliografía
1. Lorente JA, Alvarez JC, Entrala C, Martinez-Espin E, Fernandez-Rosado F, Lorente M, et al. Bases de datos de ADN: Su uso en la investigación criminal y en la identificación civil. Anotaciones prácticas para su desarrollo. Forénsica 2002;1:31-44. [ Links ]
2. Lorente JA, Entrala C, Alvarez JC, Lorente M, Arce B, Heinrich B, et al. Social benefits of non-criminal genetic databases: Missing persons and human remains identification. Int J Legal Med 2002;116:187-90. [ Links ]
3. Lorente JA, Entrala C, Alvarez JC, Arce B, Heinrichs B, Lorente M, et al. Identification of missing persons: The Spanish "Phoenix" program. Croat Med J 2001;42:267-70. [ Links ]
4. da Silva LAF, Vilaça W, Azevedo D, Majella G, Silva IF, Silva BF. Missing and unidentified persons database. Forensic Sci Int: Genetics Supplement Series 2009;2:255-7. [ Links ]
5. Huffine E, Crews J, Kennedy B, Bomberger K, Zinbo A. Mass identification of persons missing from the break-up of the former Yugoslavia: Structure, function, and role of the international commission on missing persons. Croat Med J 2001;42:271-5. [ Links ]
6. United Nations. Office of Drugs and Crimes. Toolkit to Combat Trafficking in Persons, 2009. [ Links ]
7. UNODD, UN. GIFT - Global Initiative to Fight Human Trafficking, 2009. [ Links ]
8. UNICEF, UNICEF-Unite for Children, 2004. [ Links ]
9. S.L. AgA System, DNA-Prokids, 2009. [ Links ]
10. Alaeddini R, Walsh SJ, Abbas A. Forensic implications of genetic analyses from degraded DNA-A review. Forensic Sci Int: Genetics 2010;4:148-57. [ Links ]
11. Nascimento E, Cerqueira E, Azevedo E, Freitas V, Souza G, Pinheiro M. Genotyping of DNA samples under adverse conditions of Low Copy Number-LCN (formolisados tissue samples and embedded in paraffin). Forensic Sci Int: Genetics Supplement Series 2009;2:155-6. [ Links ]
12. Gamba C, Baeza C, Fernández E, Tirado M, López-Parra AM, Arroyo-Pardo E. Validation of the MiniFiler Kit in archaeological samples. Forensic Sci Int: Genetics Supplement Series 2009;2:17-8. [ Links ]
13. Nakamura S, Murakami C, Maeda K, Kobayashi M, Irie W, Wada B, et al. Analysis of AmpFlSTR® MiniFiler loci and its forensic application. Forensic Sci Int: Genetics Supplement Series 2009;2:19-20. [ Links ]
14. Loreille OM, Diegoli TM, Irwin JA, Coble MD, Parsons TJ. High efficiency DNA extraction from bone by total demineralization. Forensic Sci Int: Genetics 2007;1:191-5. [ Links ]
15. Kim W, Yoo T, Kim S, Shin D, Tyler-Smith C, Jin H, et al. Lack of association between Y-chromosomal haplogroups and prostate cancer in the Korean population. PLoS ONE 2007;2. [ Links ]
16. Seo SB, Zhang A, Kim HY, Yi JA, Lee HY, Shin DH, et al. Technical note: Efficiency of total demineralization and ion-exchange column for DNA extraction from bone. Am J Phys Anthropol 2010;141:158-62. [ Links ]
17. Mitchell D, Willerslev E, Hansen A. Damage and repair of ancient DNA. Mutation Research- Fundamental and Molecular Mechanisms of Mutagenesis 2005;571:265-76. [ Links ]
18. Dobberstein RC, Huppertz J, von Wurmb-Schwark N, Ritz-Timme S. Degradation of biomolecules in artificially and naturally aged teeth: Implications for age estimation based on aspartic acid racemization and DNA analysis. Forensic Sci Int 2008;179:181-91. [ Links ]
19. Rubio L, Martínez LJ, Martínez E, De Las Heras SM. Study of short- and long-term storage of teeth and its influence on DNA. J Forensic Sci 2009;54:1411-3. [ Links ]
20. Gill P, Ivanov PL, Kimpton C, Piercy R, Benson N, Tully G, et al. Identification of the remains of the Romanov family by DNA analysis. Nat Genet 1994;6:130-5. [ Links ]
21. Ivanov PL. Identification of the remains of the Romanov family: contribution of molecular genetics. Vestnik Rossijkoj Akademii Nauk 1996;66:310-6. [ Links ]
22. Ivanov PL, Wadhams MJ, Roby RK, Holland MM, Weedn VW, Parsons TJ. Mitochondrial DNA sequence heteroplasmy in the Grand Duke of Russia Georgij Romanov establishes the authenticity of the remains of Tsar Nicholas II. Nat Genet 1996;12:417-20. [ Links ]
23. Wilson MR, Polanskey D, Butler J, DiZinno JA, Replogle J, Budowle B. Extraction, PCR amplification, and sequencing of mitochondrial DNA from human hair shafts. BioTechniques 1995;14:992-9. [ Links ]
24. Ramadan HAI, El-Hefnawi MM. Phylogenetic analysis and comparison between cow and buffalo (including Egyptian buffaloes) mitochondrial displacement-loop regions. Mitochondrial DNA 2008;19:401-10. [ Links ]
25. Vauhkonen H, Hedman M, Vauhkonen M, Kataja M, Sipponen P, Sajantila A. Evaluation of gastrointestinal cancer tissues as a source of genetic information for forensic investigations by using STRs. Forensic Sci Int 2004;139:159-67. [ Links ]
26. Edelmann J, Lessig R, Hering S, Horn LC. Loss of heterozygosity and microsatellite inestability of forensically used STR markers in Human Cervical Carcinoma. Int Congr Ser 2004;1261:499-501. [ Links ]
27. Serrano Fernandez MJ, Alvarez Merino JC, Martínez Zubiaurre I, Fernández García A, Sánchez Rovira P, Lorente Acosta JA. Clinical relevance associated to the analysis of circulating tumour cells in patients with solid tumours. Clinical & translational oncology. 2009;11:659-68. [ Links ]
28. Cozar JM, Aptsiauri N, Tallada M, Garrido F, Ruiz-Cabello F. Late pulmonary metastases of renal cell carcinoma immediately after post-transplantation immunosuppressive treatment: A case report. Journal of Medical Case Reports 2008;2. [ Links ]
29. Serrano Fernández MJ, Fernández García A, Álvarez JC, Lorente JA. Células tumorales circulantes en pacientes con cáncer de mama. Impacto Clínico 2009:25-6. [ Links ]
30. Martínez-Marignac VL, Valladares A, Cameron E, Chan A, Perera A, Globus-Goldberg R, et al. Admixture in Mexico City: Implications for admixture mapping of Type 2 diabetes genetic risk factors. Hum Genet 2007;120:807-19. [ Links ]
31. Liu J, Shi Y, Tang J, Guo T, Li X, Yang Y, et al. SNPs and haplotypes in the S100B gene reveal association with schizophrenia. Biochem Biophys Res Commun 2005;328:335-41. [ Links ]
Dirección para correspondencia:
Dr. José A. Lorente Acosta
Laboratorio de Identificación Genética.
Departamento de Medicina Legal.
Avda. Madrid 11
18012 - Granada.
E-mail: jlorente@ugr.es
Recibido: 8.MAR.2010
Aceptado: 8.MAR.2010

Question: what verifies columbus' remains

Question: when did dna verify columbus remains

Question: who was not allowed to investigate the sights in san diego domingo

who was not allowed to investigate the sights in san diego domingo

Question: where is the church in san diego domingo located

கலங்கரைவிளக்கத்தில் "" ( Faro a Colón

where is the church in san diego domingo located

Question: what does dna prove about columbus' remains

what does dna prove about columbus' remains

Question: where was columbus' remains found

Question: what city was not allowed to investigate the sights

சான்ட்டோ டொமிங்கோவில்

what city was not allowed to investigate the sights

Question: what did dna prove in 2006

DNA verifies Columbus ' remains in Spain

According to this , the researchers concluded that other mechanics , historical sections , and other sights were not confused . Officers in San Diego Domingo were not allowed to investigate the sights there ; so it was not possible to verify that the sights were part of the sights . DNA verifies Columbus ' remains in Spain , Asoshetate Brussels , 19 May 2006 This church in San Diego Domingo is " in the Faro a Colón " ( Faro a Colón ) .

1893 was celebrated the anniversary of the World War II in Chittagong, which was celebrated as the anniversary of the anniversary of the World War II in Chittagong, which was celebrated as the anniversary of the anniversary of the World War II in Chittagong.

சிக்காகோவில்

கண்காட்சியில்

கொண்டாடப்பட்டது

இக்கண்காட்சிக்கு

மில்லியனுக்கும்

Question: when was the anniversary of world war ii celebrated

when was the anniversary of world war ii celebrated

Question: where is the anniversary of world war ii celebrated

சிக்காகோவில்

where is the anniversary of world war ii celebrated

Question: what war anniversary is celebrated in chittagong

what war anniversary is celebrated in chittagong

Question: what is the anniversary of chittagong

the anniversary of the anniversary of the World War II

the anniversary of the anniversary of the World War II

Question: what is chittagong 1893 celebrated as

உலக கொலம்பியக் கண்காட்சியில் கொலம்பசு வந்திறங்கிய நானூறாவது ஆண்டுவிழா

Question: what is chittagong's anniversary

the anniversary of the anniversary of the World War II

the anniversary of the anniversary of the World War II

Question: what is the anniversary of in chittagong

உலக கொலம்பியக் கண்காட்சியில் கொலம்பசு வந்திறங்கிய நானூறாவது ஆண்டுவிழா

what is the anniversary of in chittagong

1893 was celebrated the anniversary of the World War II in Chittagong , which was celebrated as the anniversary of the anniversary of the World War II in Chittagong , which was celebrated as the anniversary of the anniversary of the World War II in Chittagong .

1893இல் சிக்காகோவில் நடந்த உலக கொலம்பியக் கண்காட்சியில் கொலம்பசு வந்திறங்கிய நானூறாவது ஆண்டுவிழா கொண்டாடப்பட்டது. ஆறு மாதங்கள் நடந்த இக்கண்காட்சிக்கு 27 மில்லியனுக்கும் கூடுதலான மக்கள் வருகை தந்தனர்.

1893இல் சிக்காகோவில் நடந்த உலக கொலம்பியக் கண்காட்சியில் கொலம்பசு வந்திறங்கிய நானூறாவது ஆண்டுவிழா கொண்டாடப்பட்டது. ஆறு மாதங்கள் நடந்த இக்கண்காட்சிக்கு 27 மில்லியனுக்கும் கூடுதலான மக்கள் வருகை தந்தனர்.

In addition to The Conquest of Paradise: Christopher Columbus and the Columbian Legacy, pp. 204–209, in the verses of the Third Evangelion, the "Status of Paradise" is mentioned as the "Not Found" vision.

கடற்பயணத்தின்

பதிவேடுகளில்

குறிப்பிட்டுள்ளார்

North America: The Historical Geography of a Changing Continent
Thomas F. McIlwraith, Edward K. Muller
Rowman & Littlefield, 2001 - Social Science - 500 pages
This classic text retains the superb scholarship of the first edition in a thoroughly revised and accessibly written new edition. With both new and updated essays by distinguished American and Canadian authors, the book provides a comprehensive historical overview of the formation and growth of North American regions from European exploration and colonization to the second half of the twentieth century. Collectively the contributors explore the key themes of acquisition of geographical knowledge, cultural transfer and acculturation, frontier expansion, spatial organization of society, resource exploitation, regional and national integration, and landscape change. With six new chapters, redrawn maps, a new introduction that explores scholarly trends in historical geography since publication of the first edition, and a new final chapter guiding students to the basic sources for historical geographic enquiry, North America will be an indispensable text in historical geography courses.
What people are saying - Write a review
We haven't found any reviews in the usual places.

Question: where is the columbian legacy in the bible

where is the columbian legacy in the bible

Question: how many verses are in the third evangelion

how many verses are in the third evangelion

Question: in which book of the bible is the status of paradise mentioned

மூன்றாம் கடற்பயணத்தின்

in which book of the bible is the status of paradise mentioned

Question: what is the second book of the columbian legacy

what is the second book of the columbian legacy

Question: what is another book that deals with the conquest of paradise

Christopher Columbus and the Columbian Legacy

Christopher Columbus and the Columbian Legacy

Christopher Columbus and the Columbian Legacy

what is another book that deals with the conquest of paradise

Question: what is the not found vision in the bible

what is the not found vision in the bible

Question: what is the status of paradise mentioned as in the third evangelion

what is the status of paradise mentioned as in the third evangelion

In addition to The Conquest of Paradise : Christopher Columbus and the Columbian Legacy , pp . 204–209 , in the verses of the Third Evangelion , the " Status of Paradise " is mentioned as the " Not Found " vision .

The Conquest of Paradise: Christopher Columbus and the Columbian Legacy, pp. 204–209 தவிரவும், மூன்றாம் கடற்பயணத்தின் பதிவேடுகளில் "பரியா நிலம்" , "இதுவரை காணாத" கண்டம் எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

The Conquest of Paradise: Christopher Columbus and the Columbian Legacy, pp. 204–209 தவிரவும், மூன்றாம் கடற்பயணத்தின் பதிவேடுகளில் "பரியா நிலம்" , "இதுவரை காணாத" கண்டம் எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

For the first time, the people of Britain did not have the right to do so, but they did not have the right to do so, and they did not have the right to do so.

But the new day emerged in the U.S. has not received a COBOT national trend. In the cold weather, the way to trade in the U.S. has increased.

பிரித்தானியர்கள்

அமெரிக்காவில்

குடிமைபடுத்திய

காலங்களிலிருந்தே

அமெரிக்காவில்

கொலம்பசிற்கான

We regret to inform users that this resource is no longer available. The site has been withdrawn as the technologies which it is built with have reached end-of-life.
An archived version of the site is available at https://wayback.archive-it.org/org-467/20191002090504/http://www.bodley.ox.ac.uk/ilej/
Last update to original site:
1999
Date withdrawn:
1 April 2020
Please contact digitalsupport@bodleian.ox.ac.uk with any questions.
Acccessing online copies of the journals and magazines
Digitized versions of the journals and magazines originally hosted on ILEJ can be accessed through the following
providers:
Gentleman's Magazine
The Annual Register
Philosophical Transactions of the Royal Society
- Years 1757-1775 (volumes 50-65) are available via JSTOR
Notes and Queries
- Years 1849-1869 (series 1-4) are available via the Internet Archive and Google Books.
1849-1850: series 1 volume
1,
1850: series 1
volume 2,
1851: series 1 volume 3,
1851: series 1 volume 4,
1852: series 1 volume 5,
1852: series 1 volume 6,
1853: series 1 volume 7,
1853: series 1 volume 8,
1854: series 1 volume 9,
1854: series 1 volume 10,
1855: series 1 volume 11,
1856: series 1 volume 12,
1856: General Index: Series
1,
1856: series 2 volume 1,
1856: series 2 volume 2,
1857: series 2 volume 3,
1857: series 2 volume 4,
1858: series 2 volume 5,
1858: series 2 volume 6,
1859: series 2 volume 7,
1859: series 2 volume 8,
1860: series 2 volume 9,
1860: series 2 volume 10,
1861: series 2 volume 11,
1861: series 2 volume 12,
1862: General
Index: Series 2,
1862: series 3 volume 1,
1862: series 3 volume 2,
1863: series 3 volume 3,
1863: series 3 volume 4,
1864: series 3 volume 5,
1864: series 3 volume 6,
1865: series 3 volume 7,
1865: series 3 volume 8 (missing),
1866: series 3 volume 9,
1866: series 3 volume 10,
1867: series 3 volume 11,
1867: series 3 volume 12,
1868: General
Index: Series 3,
1868: series 4 volume 1,
1868: series 4 volume 2,
1869: series 4 volume 3,
1869: series 4 volume 4
- Transcriptions of Notes and Queries are available via Project
Gutenberg
The Builder
- Years 1843-1862 (volumes 1-20) are available via the Internet Archive.
1843: volume 1,
1844: volume 2,
1845: volume 3,
1846: volume 4,
1847: volume 5,
1848: volume 6,
1849: volume 7,
1850: volume 8,
1851: volume 9,
1852: volume 10,
1853: volume 11,
1854: volume 12,
1855: volume 13,
1856: volume 14,
1857: volume 15,
1858: volume 16,
1859: volume 17,
1860: volume 18,
1861: volume 19,
1862: volume 20
Blackwood's Edinburgh Magazine
Preface from the original site: What is ILEJ?
Aims
ILEJ, the "Internet Library of Early Journals" was a joint project by the Universities of Birmingham,
Leeds, Manchester and Oxford, conducted under the auspices of the eLib (Electronic Libraries) Programme. It
aimed to digitise substantial runs of 18th and 19th century journals, and make these images available on the
Internet, together with their associated bibliographic data. The project finished in 1999, and no additional
material will be added. See Final Report for conclusions of the project.
The core collection for the project are runs of at least 20 consecutive years of:
Three 18th-century journals
- Gentleman's Magazine
- The Annual Register
- Philosophical Transactions of the Royal Society
Three 19th-century journals
- Notes and Queries
- The Builder
- Blackwood's Edinburgh Magazine
The 20-year runs were considered the minimum to provide a critical mass of material as perceived by the user.
This core may be expanded by the addition of longer runs and/or other titles within the resources available. The
project explored variables in the digitisation, retrieval and display processes which could affect both cost of
image and index creation and the acceptability to the user. The variables were:
- image creation: from both paper originals and existing microfilm copies. The effects of resolution,
data compression and the use of black/white and grey scales were assessed
- indexing: effective indexing is essential to user acceptability. The alternatives which were explored
are OCRd full-text, both with and without fuzzy matching software, existing electronic indexes and the
creation of electronic versions of printed indexes. The use of OCRd full-text is a major source of added
value for some of the journals.
- access to indexed images: from a World-Wide-Web platform.
Information was gathered on who used the service, how frequently and for what purposes and on the acceptability
of images and indexes to users. The intended outcome was firm evidence and recommendations on the technological,
economic and user acceptability aspects of digitisation which could serve as a basis for the development of a
national digitisation programme for out-of-copyright journals.
Papers on ILEJ
- Final Report (March 1999)
The final report of the ILEJ project. It is available in HTML and Adobe PDF
format. (An experimental XML version of the report is viewable only with Microsoft IE 5.0)
- Annual Report (August 1997)
Appendix I
The Annual Report to eLib. Appendix I gives a detailed
description of the scanning, OCR and image conversion processes based on experience gained at Manchester and
Leeds.
- The Internet Library of Early Journals : Preserving and Disseminating the British Journal Heritage, Field,
C. Serials (in press).
A revised version of a paper presented at the 3rd European Series Conference,
Dublin. 25-27 September 1996. The text of this paper has been published, with illustrations, in Serials,
Vol. 10, No. 1, March 1997, pp. 84-90. It is reused here by kind permission of the United Kingdom Serials
Group.
- Internet Library of Early Journals, Emly, M and Jupp, W.
Paper presented at the ELVIRA Conference at de
Montfort University, April 1997. In: Electronic Library and Visual Information Research - ELVIRA 4 :
Proceedings of the 4th UK/International Conference on Electronic Library and Visual Information Research
(eds. C. Davies and A. Ramsden) London. Aslib, 1997, pp. 167-176.
- The Internet Library of Early Journals, Jupp, W.
Paper presented at the Aslib Electronics and Multimedia
Groups Annual Conference, Chelmsford, Essex. 14-16th May 1997.
- Conservation by numbers three years on: an update on digital imaging at Oxford, Gartner, R.
Microform and
Imaging Review, Vol 26 No 4, Fall 1997 - ISBN 3-598-01099-0 ISSN 0949-5770, pp 147-151.
- Digitisation of Early Journals, Lipinski, T.
RLG DigiNews, Volume 3, Number 4, August 15, 1999.
- Romanticism On the Net.
An Electronic Journal devoted to Romantic Studies. It gives information on ILEJ.

Question: who did not have the right to do so

பிரித்தானியர்கள்

For the first time, the people of Britain did not have the right to do so, but they did not have the right to do so, and they did not have the right to do so.

But the new day emerged in the U.S. has not received a COBOT national trend. In the cold weather, the way to trade in the U.S. has increased.

Question: what is the name of the national trend that has not been seen in the united states

what is the name of the national trend that has not been seen in the united states

Question: what has the new day in the us not received

what has the new day in the us not received

Question: in what weather has the way to trade increased in the us

in what weather has the way to trade increased in the us

Question: what new day has not received a cobot national trend

புதிய நாடாக வளர்ந்து வந்த ஐக்கிய அமெரிக்காவில் கபோட்

what new day has not received a cobot national trend

Question: what has happened to the way to trade in the us due to cold weather

what has happened to the way to trade in the us due to cold weather

Question: what has not received a cobot national trend

what has not received a cobot national trend

For the first time , the people of Britain did not have the right to do so , but they did not have the right to do so , and they did not have the right to do so .

But the new day emerged in the U.S. has not received a COBOT national trend . In the cold weather , the way to trade in the U.S. has increased .

பலகாலமாக, பிரித்தானியர்கள் கொலம்பசை அல்லாது வெனிசிய ஜான் கபோட்டை முதல் தேடலாளராக கொண்டாடினர்.

ஆனால் புதிய நாடாக வளர்ந்து வந்த ஐக்கிய அமெரிக்காவில் கபோட் தேசிய அங்கீகாரம் பெறவில்லை. குடிமைபடுத்திய காலங்களிலிருந்தே அமெரிக்காவில் கொலம்பசிற்கான வழிபாடு வளர்ந்தது.

For the first time, the people of Britain did not have the right to do so, but they did not have the right to do so, and they did not have the right to do so. But the new day emerged in the U.S. has not received a COBOT national trend. In the cold weather, the way to trade in the U.S. has increased.

For the first time, the people of Britain did not have the right to do so, but they did not have the right to do so, and they did not have the right to do so.

But the new day emerged in the U.S. has not received a COBOT national trend. In the cold weather, the way to trade in the U.S. has increased.