சிலப்பதிகாரம்

சிலப்பதிகாரம் சிலம்பு- அதிகாரம் என்ற இரு சொற்களால் ஆனது. சிலம்பு காரணமாக விளைந்த கதை ஆனதால் சிலப்பதிகாரம் ஆயிற்று. இந்நூல் தமிழில் எழுதப்பட்ட ஐம்பெருங் காப்பியங்களில் ஒன்று.இந்நூல் 'பாட்டிடையிட்ட தொடர்நிலைச் செய்யுள்' எனவும் வழங்கப்படுகிறது. இக்காப்பியத்தில் இயல், இசை, நாடகம்  என்னும் மூன்றினையும் காணலாம். கி. பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்டது என்பர். ஏனைய நூல்கள் அரசனையோ தெய்வங்களையோ பாட்டுடைத் தலைவனாகக் கொண்டிருக்க சிலப்பதிகாரம் கோவலன் என்ற குடிமகனைப் பாட்டுடைத் தலைவனாகக் கொண்டதால் இதனை 'குடிமக்கள் காப்பியம்' என்றும் கூறுவர். இன்பியலும் துன்பியலும் கலந்து எழுதப்பட்ட இந்நூலை இயற்றியவர் இளங்கோ அடிகள் என்பவராவார். இவர் புகழ் பெற்ற சேரமன்னன் செங்குட்டுவனுடைய தம்பி எனக் கருதப்படுகின்றது.

 காலம்
சிலப்பதிகாரமும் மணிமேகலையும் இரட்டைக் காப்பியங்கள் .மணிமேகலைமேல் உரைப்பொருள் முற்றிய
சிலப்பதிகாரம் முற்றும். (சிலப்பதிகாரம் நூல் கட்டுரை)
நற்றிணைப் பாடல் கண்ணகி வரலாற்றைக் குறிப்பிடுகிறது.:எரி மருள் வேங்கைக் கடவுள் காக்கும்
குருகு ஆர் கழனியின் இதணத்து ஆங்கண்,
ஏதிலாளன் கவலை கவற்ற,
ஒரு முலை அறுத்த திருமாவுண்ணிக்
கேட்டோர் அனையராயினும்,
வேட்டோர் அல்லது, பிறர் இன்னாரே. (மருதன் இளநாகனார் நற்றிணை 216)
மலையாள மொழி மலையாளம் கி.பி. ஆறாம் நூற்றாண்டில் தோன்றியது. மணிமேகலை வஞ்சி மூதூர் சென்று பல்வேறு சமயங்களின் கருத்துக்களைக் கேட்டறிந்தது மலையாளத்தில் அன்று. தமிழில். எனவே மணிமேகலை காலம் ஆறாம் நூற்றாண்டுக்கு முந்தையது.
புகார் நகரத்தில் சிவன்கோயில் இருந்ததாகச் சிலப்பதிகாரம் குறிப்பிடுகிறது.பிறவா யாக்கைப் பெரியோன் கோயிலும், (சிலப்பதிகாரம், இந்திர விழவு ஊர் எடுத்த காதை 169) 276 ஊர்களிலிருந்த சிவன்கோயில்களைக் குறிப்பிடும் தேவாரம் இதனைக் குறிப்பிடவில்லை. எனவே புகார் நகரைக் கடல் கொண்டது தேவாரம் தோன்றிய 7 ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முந்தியது.
புகார் நகரத்தில் பலராமனுக்கும், கண்ணனுக்கும் தனித் தனிக் கோயில்கள் இருந்ததைச் சிலப்பதிகாரம் குறிப்பிடுகிறது.வால் வளை மேனி வாலியோன் கோயிலும்,
நீல மேனி நெடியோன் கோயிலும், (சிலப்பதிகாரம், இந்திர விழவு ஊர் எடுத்த காதை 171-172) 108 திருப்பதிகளைக் காட்டும் நாலாயிர திவ்வியப் பிரபந்தம் நூலில் இந்தக் கோயில் பற்றிய செய்தியே இல்லை. இதனாலும் சிலப்பதிகாரம் 7 ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முந்தியது என்பது உறுதியாகிறது.
கண்ணகி விழாவுக்குச் சென்றிருந்த இலங்கை மன்னன் கயவாகு தன் நாட்டு இலங்கையில் எழுப்பப்போகும் கோயிலிலும் எழுந்தருளும்படி, கண்ணகி தெய்வத்தை வேண்டிக்கொள்கிறான்.அரும் சிறை நீங்கிய ஆரிய மன்னரும்,
பெரும் சிறைக்கோட்டம் பிரிந்த மன்னரும்,
குடகக் கொங்கரும், மாளுவ வேந்தரும்,
கடல் சூழ் இலங்கைக் கயவாகு வேந்தனும்,
‘எம் நாட்டு ஆங்கண் இமையவரம்பனின்
நல்நாள் செய்த நாள் அணி வேள்வியில்
வந்து ஈக’ என்றே வணங்கினர் வேண்ட (சிலப்பதிகாரம், வரந்தரு காதை 157-163)
இந்தக் கயவாகு காலம் கி.பி. 114-136  கயவாகு
 தேவாரம், திவ்வியப் பிரபந்தம், கம்பராமாயணம், சீவகசிந்தாமணி முதலான நூல்கள் விருத்தப்பா என்னும் பா வகையைத் தோற்றுவிப்பதற்கு முன்னர் வழக்கில் இருந்த ஆசிரியப்பா 'ஏ' என்னும் அசை கொண்டு முடியாமல் 'என்' என்னும் அசை கொண்டு முடியும் ஆசிரியப்பா நடையில் அமைந்துள்ள சிலப்பதிகாரமும், மணிமேகலையும் அந்த நூல்களுக்கு முந்தியவை.கி.பி. 6 ஆம் நூற்றாண்டினதாகக் கணிக்கப்படும் பெருங்கதை என்னும் நூலைத் தவிர வேறு எந்தக் காப்பியமும் ஆசிரியப்பாவால் அமையவில்லை.
எனவே இரட்டைக் காப்பியங்களான சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை ஆகிய காப்பியங்களின் காலம் கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டு.

சான்றுடன் மணிமேகலை காலம் :
1. நாகார்ச்சுனரால் உண்டாக்கப்பட்ட மகாயான பௌத்த மதக் கொள்கைகள் மணிமேகலையில் கிடையாது. ஆனால் ஹீனயான பௌத்த மதக்கொள்கைகள்
நிரம்பி இருப்பதனால் மணிமேகலை காலம் கி. பி இரண்டாம் நூற்றாண்டு என்கின்றனர்.

2. கிருதகோடி ஆசிரியர் பற்றி குறிப்பிடுவதால் மணிமேகலை  கி.பி இரண்டாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பம்  என்றனர் ஆய்வாளர்கள். பல்வேறு சான்றுகளை ஒப்பீடு செய்து கால ஆராய்ச்சி என்னும் தன் நூலில் சி. இராசமாணிக்கனார் மணிமேகலை காலம் கி.பி இரண்டாம் நூற்றாண்டிற்கு முன்பு என்றார்.

3. சங்கப் புலவர் மாமூலனார் பிறந்த காலம் கி. மு நான்காம் நூற்றாண்டின் மத்திய பகுதி என கல்வெட்டு மற்றும் ஓலைச் சுவடி பாடல்கள் மூலம் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது . மாமூலனார் காலத்தின் மூலம்  கணக்கிட்டதில்  மணிமேகலை  காலம்  கி. பி முதல் நூற்றாண்டின் ஆரம்ப காலம் என சந்தேகம் இல்லாமல் நிரூபிக்கபட்டுள்ளது தற்காலத்தில்.

 இளங்கோவடிகள்

இவர் இளவரசுப் பட்டத்தை விடுத்துத் துறவு வாழ்க்கையை மேற்கொண்டார். தன் அண்ணன் செங்குட்டுவனுடன் மலை வளம் காணச் சென்றபோது, கண்ணகியைப் பற்றிய செய்தியை சீத்தலைச் சாத்தனார் எனும் புலவர் மூலமாக அறிந்தார் இளங்கோ. கண்ணகியின் கற்பொழுக்கமும், பாண்டிய மன்னன் நெடுஞ்செழியனின் நேர்மையும் அரசியல் நடுநிலைமையும் அவரை மிகவும் கவர, மூவேந்தர்களுக்கும் உரிய தமிழின் உயர் காவியமாக சிலப்பதிகாரத்தை கவிபுனைந்தார் அவர்.

சிலப்பதிகாரம் கோவலன், கண்ணகி மற்றும் கோவலனின் துணைவி மாதவி ஆகியோரது வரலாற்றை விவரிக்கின்றது. இதன் இரட்டைக் காப்பியமாகத் திகழும் மணிமேகலை, ஆடலரசி மாதவியின் மகள் மணிமேகலையின் வரலாற்றை உரைக்கும் காவியமாகும். இதனை எழுதியவர் கூலவாணிகன் சீத்தலைச் சாத்தனார் என்னும் புலவர் ஆவார்.

 நூலமைப்பு
காப்பியங்களுக்கான இலக்கண அமைப்பு அனைத்தும் பொருந்தி வரும்படி இயற்றப்பட்ட காப்பியமாகும். காவிரி, வைகை முதலான ஆறுகளும் புகார், உறந்தை, மதுரை, வஞ்சி முதலான நகரங்களும், குரவைக் கூத்து முதலிய கூத்துகளும், திருமால் முதலிய தெய்வங்களும், அடர்ந்து வளர்ந்த பெருங்காடுகளும் இந்நூலில் நன்கு வருணிக்கப்பட்டுள்ளன. அக்காலத் தமிழ் மக்களின் வாழ்க்கை பற்றிய செய்திகள்  இதில் இடம் பெற்றுள்ளன. சிலப்பதிகாரப் பதிகம் இதனை உரையிடையிட்ட பாட்டுடைச் செய்யுள் எனக் குறிக்கின்றது. இடையிடையே உரைகளும் வரிப்பாட்டுகளும் கலந்து வந்துள்ளன. பொருட்செறிவு, தெளிவான இனிய எளிய நடையுடன், அணிகள் பல பொதிந்த தமிழின் வளமான நூலாகும்.  இறையனார் களவியல் உரைகாரர், இளம்பூரனார் போன்ற உரையாசிரியர்களால் மேற்கோளாக எடுத்தாளப்பட்ட பெருமை உடையது. தமிழறிஞர்களால் மிகுதியாக ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்ட நூல் இதுவேயாகும். சிலப்பதிகாரம், நூல் முகத்தில் உரைப்  பாட்டினையும், கானல் வரி, வேட்டுவ வரி, ஆற்றுவரி, ஊசல்வரி, கண்புகுவரி என்னும் இசைப்பாட்டுகளும்  நிறைந்தது. புகார்க் காண்டம், மதுரைக் காண்டம் மற்றும் வஞ்சிக் காண்டம் எனும் உட்பகுப்புகளால் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.

 காண்டங்கள்
 புகார்க் காண்டம்
 மதுரைக் காண்டம்
 வஞ்சிக் காண்டம்

 கதை
காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப் பெருவணிகன் மாசாத்துவானின் மகன் கோவலன். இவன் கலையுணர்வும், வறியோர்க்கு உதவும் நற்பண்பும் மிக்கவன். காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப் பெருவணிகன் மாநாயகனின் மகள் கண்ணகி. இவள் திருமகள் போன்ற அழகும், அழகிய பெண்கள் போற்றும் பெருங்குணச்சிறப்பும், கற்புத்திறமும் கொண்டவள். இவ்விருவரும் மனையறம் பூண்டு, இன்புற்று வாழ்ந்தனர்.

கோவலன் ஆடலரசி மாதவியை விரும்பிக் கண்ணகியை விட்டுப் பிரிந்தான். அவன் மாதவி இல்லத்திலேயே தங்கித் தன் செல்வத்தையெல்லாம் இழந்தான். மாதவி இந்திர விழாவில் கானல் வரிப் பாடலைப் பாடினாள். பாடலின் பொருளைத்
தவறாகப் புரிந்து கொண்ட கோவலன், மாதவியை விட்டுப் பிரிந்தான், பிரிந்தவன் தன் மனைவி கண்ணகியிடம் சென்றான். தான் இழந்த செல்வத்தை ஈட்ட எண்ணினான். வணிகம் செய்தற்பொருட்டு கண்ணகியுடன் மதுரைக்குச் சென்றான். அவர்களுக்கு வழித்துணையாகக் கவுந்தியடிகள் என்னும் சமணத் துறவியும் சென்றார். அவர், மதுரை நகர்ப்புறத்தில் மாதரி என்னும் இடைக்குல மூதாட்டியிடம் அவ்விருவரையும் அடைக்கலப்படுத்தினார். கோவலன் சிலம்பு விற்று வர மதுரை நகரக் கடை வீதிக்குச் சென்றான். விலை மதிப்பற்ற காற்சிலம்பு ஒன்றை கோவலன் விற்பதைப் பாண்டிய மன்னனின் பொற்கொல்லன் அறிந்தான்.

பாண்டிமாதேவியின் காற்சிலம்பைக் களவாடிய பொற்கொல்லன், பொய்யான பழியைக் கோவலன் மேல் சுமத்தினான். அதனை , சிலம்பைக் கொணர்க என்று ஆணையிட்டான். கோவலன் கொலை செய்யப்பட்ட செய்தியை மாதரி மூலம் அறிந்த கண்ணகி; பெருந்துயருற்றாள். அவள் தன் கணவன் கள்வன் அல்லன் என்பதை மன்னனுக்கும் உலகோர்க்கும் உணர்த்த எண்ணினாள். மன்னனின் அனுமதியோடு, வாயிற்காவலன், கண்ணகியை பாண்டிய மன்னனிடம் அழைத்துச் சென்றான். மன்னன் கண்ணகியை நோக்கி " நீரொழுகும் கண்களுடன் எம்முன் வந்து நிற்கும் நீ, யார்?" என வினவினான். கண்ணகி மன்னனை நோக்கி, "ஆராய்ந்து நீதி வழங்காத மன்னனே! உன்னிடம் கூறுவது
ஒன்றொண்டு என உரைக்கத் தொடங்கினாள். "புறாவின் துன்பத்தைப் போக்கிய சிபி மன்னனும் தன் அரண்மனை மணி ஒலித்ததைக் கேட்டுப் பசுவின் துயர் அறிந்து தன் ஒப்பற்ற மகனையே தேர்ச்சக்கரத்திலிட்டுக் கொன்ற மனுநீதிச் சோழனும்
வாழ்ந்த, பெரும்புகழுடைய புகார் நகரமே, யான் பிறந்த ஊர். அப்புகார் நகரில் பழியில்லாத சிறப்பினையுடைய புகழ்மிக்க குடியில் தோன்றிய மாசத்துவான் மகனை மணம் புரிந்தேன். வீரக்கழலணிந்த மன்னனே! ஊழ்வினைப் பயனால் வாழ்வதற்காக நின் மதுரை நகரத்திற்கு வந்து, என் காற்சிலம்பினை விற்க முயன்று, உன்னால் கொலை செய்யப்பட்ட கோவலன் மனைவி, நான். கண்ணகி என்பது என் பெயர் " என்று கூறினாள். பாண்டிய மன்னன் கண்ணகியிடம்" கள்வனைக் கொலை செய்தல் கொடுங்கோலன்று. அதுவே அரச நீதி என்று  கூறினான். அதற்குக் கண்ணகி "அறநெறியில் செல்லாத அரசனே! என் காற்சிலம்பு, மாணிக்கப் பரல்களைக் கொண்டது" என்றாள். அதற்கு அரசன் "நீ கூறியது, நல்லதே! எம்முடைச் சிலம்பின் பரல்கள் முத்துகளே" என்றான். கோவலனிடமிருந்து கைப்பற்றிய சிலம்பைத் தருவித்து, அவள் முன் வைத்தான். வைத்த அச்சிலம்பினைக் கண்ணகி எடுத்து ஓங்கி உடைத்தாள். அதிலிருந்து வெளிப்பட்ட மாணிக்கப்பரல் ஒன்று பாண்டிய மன்னனின் உதட்டில்பட்டுத் தெறித்தது. அம்மாணிக்கப் பரல்களைக் கண்ட பாண்டிய மன்னன் தாழ்வுற்ற குடையனாய், சோர்வுற்ற செங்கோலனாய், "பொன் தொழில் செய்யும் கொல்லனின் பொய்யுரை கேட்டு, அறநெறி தவறிய, நானோஅரசன்! நானே கள்வன். அறந்தவறாது குடிமக்களைக் காக்கும் தொன்மையாட்சி  என் முதல் தவறியது. என் வாழ்நாள் அழியட்டும்" என்றவாறே மயங்கி வீழ்ந்தான். மன்னனின் மனைவி உள்ளங்கலங்கி, உடல் நடுங்கி, கணவனை இழந்த மகளிர்க்கு, எவ்விதத்திலும் ஆறுதல் கூற இயலாது என்று கூறித் தன் கணவனின் திருவடிகளை வணங்கி நிலத்தில்
வீழ்ந்து இறந்தாள்.

 புகார்க்காண்டம்
இது 10 காதைகளைக் கொண்டது.அவை,

மங்கல வாழ்த்துப் பாடல்
மனையறம் படுத்த காதை.
அரங்கேற்று காதை.
அந்தி மாலைச் சிறப்பு செய் காதை.
இந்திர விழவு ஊர் எடுத்த காதை.
கடல் ஆடு காதை.
கானல் வரி
வேனிற்காதை
கனாத் திறம் உரைத்த காதை.
நாடு காண் காதை

 மங்கல வாழ்த்துப் பாடல்
புகார் நகரிலே, கோவலனின் தந்தையான மாசாத்துவானும், கண்ணகியின் தந்தையான மாநாய்கனும், தம் மக்கள் இருவருக்கும் மணஞ்செய்வித்த சிறப்பும், மணமகளை மாதர்கள் பலர் சூழ்ந்து நின்று மங்கல வாழ்த்து உரைத்தலும், இப்பகுதியில் கூறப்பட்டுள்ளது. திருமணத்தின் போது கண்ணகிக்கு வயது பன்னிரண்டாண்டு ஆகும். கோவலன் திருமணத்தின் போது பதினாறு ஆண்டு பருவத்தை உடையவன். வானத்து அருந்ததியைப் போலும் தகைமையுடைய கண்ணகியைக் கோவலன், மிகவும் வயது முதிர்ந்த பார்ப்பான் மறைவழிகளைக் காட்டி ஒன்று சேர்க்க மணந்து, அவளுடன்
தீயினையும் வலம் வந்த காட்சியைக் கண்டவர்  கண்கள் தவம் செய்தவை ஆகும். மங்கல மகளிர் மணமக்களையும் தம் மன்னன் செம்பியனையும் வாழ்த்தினர்.

 மனையறம் படுத்த காதை
திருமணத்தால் ஒன்றுபட்ட கோவலனும்  கண்ணகியும் தம்முட்கூடி இல்லறம் நிகழ்த்திய செய்திகள் பலவும் இதன்கண் கூறப்படுகின்றன. சில ஆண்டுகளாக அவர்களின் இல்வாழ்வும் இன்பமுடனேயே கழிந்தது என்பதனையும், அவர்களைத் தனி மனைக்கண் பெற்றோர் இருத்தியதையும், அவர்கள் தனிக் குடும்பமாக வாழத்தொடங்கியதையும் இக் காதை கூறுகிறது.

 அரங்கேற்று காதை
மாதவி என்னும் ஆடல்மகள்  சேர முன்னர்த் தன் நாட்டியத் திறம் எல்லாம் தோன்ற ஆடிக் காட்டினாள். அவள் தலையரங்கேறித் தலைக்கோலம் பெற்றாள். அவள் ஆடலைக் கண்டு மகிழ்ந்த காவல் மன்னன், அந்நாட்டு நடைமுறையான இயல்பிலிருந்து வழுவாமல், அரசனின் பச்சை மாலையையும், 'தலைக்கோலி' என்ற பெயரையும் மாதவி பெற்றனள். தலையரங்கிலே ஏறி ஆடிக்காட்டி, 'நாடக கணிகையர்க்குத் தலைவரிசை' என நூல்கள் விதித்த முறைமையின்படி, ஆயிரத்து
எட்டுக் கழஞ்சுப்பொன்னை ஒருநாள் முறையாகப் பெறுபவள், என்ற பெருமையையும் பெற்றனள். நகரத்து இளைஞர்கள் பலரும் திரிந்து கொண்டிருக்கிற பெருந்தெருவிலே, கூனி, மாதவியின் மாலையை விலை கூறுவாள்.கோவலன் அதற்குரிய
ஆயிரம் பொன்னையும் தந்து வாங்கினான். கூனியுடனே, தானும் மாதவியின் மணமனைக்குச் சென்றான். குற்றமற்ற சிறப்பினையுடைய தன் மனைவியின் நினைவையே தன் உள்ளத்திற் சிறிதும் கொள்ளாதவனாகி, தன் வீட்டை, கண்ணகியை, அறவே மறந்து மாதவி வீட்டினிலேயே மாலைத் தங்குவானுமாயினன் என்பதைக் கூறும் பகுதியே அரங்கேற்றுக் காதை.

 அந்தி மாலைச் சிறப்புச்செய் காதை
மாலை நேரத்திலே, தம்முள் கூடினார் இன்பத்திலே திளைத்து மயங்குவதும், பிரிந்தவர் அளவுகடந்த வேதனையால், நைந்து அயர்வதும் இயல்பு ஆகும். கோவலனோடு கூடியிருந்த மாதவியும், அவனால் கைவிடப்பட்ட கண்ணகியும், ஒருநாள் மாலை வேளையிலே இருந்த இருவேறு மயக்கநிலைகளையும் விளக்கிக்காட்டி, மாலைக்காலத்தின் தகைமையை இப்பகுதியில்
கூறுகின்றனர். தம்மோடு கலந்து உறவாடுபவர்களுக்கு நிழலாகியும், தம்முடன் கூடாது பிரிந்து வாழ்பவர்களுக்கு வெய்யதாகவும், காவலனின் வெண்கொற்றக் குடைபோல, முழுநிலவும் வானிலே விளங்கிற்று. வானத்திலே ஊர்ந்து செல்லும்
நிலவு தான் கதிர்விரிந்து அல்லிப்பூக்களை மலர்விக்கும் இரவுப் பொழுதிலே, மாதவிக்கும் கண்ணகிக்கும் அவ்வாறு நிழலாகவும் வெய்யதாகவும் விளங்கி, அவர்களை முறையே இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் ஆழ்த்திற்று என்பது
இக்காதை கூறும் செய்தியாகும்.

 இந்திரவிழவு ஊர் எடுத்த காதை
புகார் நகரின் அமைப்பும், அங்கு வாழ்ந்த பல்வேறு வகையினரான
குடியினர்களும், அவ்வூரார் இந்திர விழாக் கொண்டாடிய சிறப்பும் பற்றிச்
சொல்லும் சிறந்த பகுதி இது. புகார் நகரின் மருவூர்ப் பாக்கம், பட்டினப்
பாக்கம் ஆகிய இடங்களின் சிறப்பையும், ஐவகை மன்றங்களாகிய தெய்வமன்றம்,
இலஞ்சிமன்றம், ஒளிக்கல் மன்றம், பூத சதுக்க மன்றம், பாவை மன்றம்
ஆகியவிற்றில் அரிய பல்வேறு பலிகளையும் இட்டு மக்கள் பலரும் வழிபட்டுப்
போற்றிய நிகழ்ச்சியையும் எடுத்துரைக்கின்றது. வழிபாடுகளும் விழாக்களும்
எங்கனும் நிகழ்கின்றன. விழாக்களிப்பிலே மனம் தளர்ந்த தம் கணவரோடு மனைவியர் சினந்து ஊடுகின்றனர். உட்புறத்திலே நறுந்தாது  நிறைந்து இருத்தலால், மேலேயிருக்கும் கட்டு அவித்து, தேன் சொரிய நடுங்கும் கழுநீர்
மலரினைப்போலக், கண்ணகியின் கருங்கண்ணும் மாதவியின் செங்கண்ணும் தத்தம் உள்ளத்தின் நினைவை மறைத்துத் தத்தம் எண்ணத்தை அகத்தே ஒளிக்க முனைந்து,
விண்ணவர் கோமானின் விழவு நாட்களிலே நீர் உகுத்தன. அவ்வேளையில் கண்ணகிக்கு இடக்கண்ணும் மாதவிக்கு வலக்கண்ணும் துடிக்கின்றன. பிரிவுத்துயரால் கண்ணகிக்கும், ஆனந்த மிகுதியால் மாதவிக்கும் கண்கள் நீரைச் சொரிந்தன.

 கடல் ஆடு காதை
விஞ்சையர் வேரன் ஒருவன், தன் காதலியுடன் புகாருக்கு இந்திர விழாக்
காணவந்தான். மாதவியின் பதினொரு வகை ஆடல்களையும் தன் காதலிக்குக் காட்டி மகிழ்ந்தான். விழா முடிந்ததும் கோவலன் மாதவியோடு ஊடினான். மாதவி அவன் ஊடல் தீர்த்துக் கூடினாள். பின்னர்க் கடலாட விரும்பினாள். இருவரும்
கடற்கரைச் சென்றனர். களித்திருக்கும் பிற மக்களோடு தாமும் கலந்தவராக
அவர்கள் மகிழ்ந்திருந்தனர் என்பதை எடுத்துரைக்கும் பகுதி இது.

 கானல் வரி
கோவலனும் மாதவியும் யாழிசையுடன் சேர்ந்து கானல்வரிப் பாடல்களைப்
பாடுகின்றனர். இறுதியிலே, கோவலனின் மனம் மாறுகின்றது அவனுடைய ஊழ்வினை சினந்துவந்து அவன் பாற் சேரத் தொடங்கிற்று. முழுநிலவினைப் போன்ற முகத்தினளான மாதவியை, அவளோடு கைகோர்த்து இணைந்து வாழ்ந்த தன் கைப்பிணைப்பை,
அந்நிலையே நெகிழவிட்டவனும் ஆயினான். மாதவியுடன் செல்லாது, தன் ஏவலாளர்
தன்னைச் சூழ்ந்துவர, கோவலன், மாதவியைவிட்டுப் பிரிந்து, தான் தனியாகவே சென்று விட்டான். செயலற்ற நெஞ்சினளானாள் மாதவி. தன் வண்டியினுள்ளே சென்றும் அமர்ந்தாள். காதலன் தன்னுடன் வருதல் இல்லாமலேயே, தனியாகவே, தன்மனைச் சென்று புகுந்தாள். கானல் விழாவின் முடிவில் மன்னனை வாழ்த்தும் மரபும்
பேணப்பட்டது. ஊழ்வினை வந்து உருத்தது என்பதனைக் காட்டும் உருக்கமான பகுதி
இது.

 வேனிற்காதை
இளவேனிற் பருவமும் வந்தது. கோவலனின் பிரிவாலே துயரடைந்த மாதவி, தன் தோழி
வசந்தமாலையைத் தூது அனுப்பினாள். தன்பால் வந்த தூதினைக் கோவலன்
மறுத்தான். வசந்தமாலையிடம், ஆயிழையே! அவளோர் ஆடல் மகள்! ஆதலினாலே, என்பாற் காதல் மிகுந்தவளேபோலே நடித்த நாடகமெல்லாம், அவளுடைய அந்தத்
தகுதிக்கு மிகவும் பொருத்தம் உடையனவே! தன்மேல் அவளுக்கு உண்மையான காதல் எதுவும் இல்லை எனக் கூறி மாதவியை நாடி வர மறுத்தான். அதனால் மாதவி மனம்
துடித்தாள். இளவேனிற்கு முந்திய பருவத்தே பிரிந்தவன், இளவேனிற்
காலத்திலாவது வருவானென மயங்கியிருந்த அவள் மனம், இளவேனிற்காலம் வரவும்
அவன் வாராமை கண்டு, நிலை கொள்ளாது தவிக்கின்றது என்பதையும் காணலாம். இளவேனில் பற்றிய ஏக்கமே, கோவலனிடம் கண்ணகி நினைவையும் தூண்டிற்று என்பதும்
இப்பகுதியில் கூறப்பட்டுள்ளது.

 கனாத்திறம் உரைத்த கதை
கண்ணகி , தேவந்தியிடம் "யான், இனி என் கணவனுடன் கூடுதலைப் பெறவே மாட்டேன். என் நெஞ்சம் ஏனோ வருந்துகின்றது! கனவிலே நேற்றிரவு கோவலன் வந்தான். என் கைப்பற்றி'வருக! என அழைத்தான். இருவரும் வீட்டைவிட்டுப் போய், ஒரு பெரிய நகரினுள் சென்றோம். சேர்ந்த நகரிலே என் மீது தேளினைப் பிடித்து இட்டவரைப்போலக், 'கோவலனுக்கு ஒரு தீங்கு விளைந்தது' என்று எங்கட்கு ஏலாத்தோர் வார்த்தையினைச் சொல்லினர். அது கேட்டுக் காவலன் முன்னர்ச் சென்று யானும் உண்மையைக் கூறி வழக்கு உரைத்தேன். காவலனோடு, அவ்வூருக்கும் நேரிட்ட தீங்கு ஒன்றும் உண்டாயிற்று. அந்நிலையே யான் பேச்சற்றேன்" என்று தான் கண்ட கனவை எடுத்துரைத்தாள். கோவலன் கண்ணகியிடம் மீண்டும் வந்தான். தன் மனைவியின் வாடிய மேனியும் வருத்தமும் கண்டான். தம் குலத்தவர் தந்த மலைபோலும் பெரிய பொருட்குவைகள் எல்லாமே தொலைந்து போயின; அதனால் வந்த இல்லாமை நிலை தனக்கு வெட்கத்தைத் தருவதாகவும் கூறினான். கண்ணகியோ தன் திருமுகத்திலே முறுவலினைக் காட்டி "சிலம்புகள் உள்ளன; எடுத்துக் கொள்ளும்" என்றாள். காதலியான கண்ணகியானவள் கண்ட தீய கனவு, கரிய நெடுங் கண்களையுடைய மாதவியின் பேச்சினையும் பயனற்றுப் போகச் செய்தது. பழவினை வந்து கோவலனின் நெஞ்சினைத் தன் போக்கிலே ஒருப்படுத்தப், பொழுது விடியுமுன் இருவரும் தம் வீட்டைவிட்டும், புகாரை விட்டும் வெளியேறி, மதுரை நோக்கிப் பயணமாயினர். இப்பகுதியில் கண்ணகியின் கனவு விளக்கப்பட்டுள்ளது.

 நாடுகாண் காதை
வீட்டைவிட்டும், புகாரை விட்டும் வெளியேறிய கோவலனும் கண்ணகியும்,
கவிந்தியடிகளுடன் மதுரையை நோக்கி நடந்ததனர். திருவரங்கத்தைக் கடந்து,
அம்மூவரும் சோணாட்டு உறையூர் வரையும் சென்றது பற்றிக் கூறுவது
இப்பகுதியாகும். இத்துடன் புகார்க் காண்டம் முடிவுற்றது.

 மதுரைக் காண்டம்

இது 13 காதைகளைக் கொண்டது. அவை,

காடு காண் காதை,
வேட்டுவ வரி,
புறஞ்சேரி இறுத்த காதை,
ஊர் காண் காதை,
அடைக்கலக் காதை,
கொலைக்களக் காதை,
ஆய்ச்சியர் குரவை,
துன்ப மாலை,
ஊர் சூழ் வரி,
வழக்குரை காதை,
வஞ்சின மாலை,
அழற்படுகாதை,
கட்டுரை காதை

என்பவை ஆகும்.

 காடுகாண்  காதை
கோவலன், கண்ணகி, கவுந்தியடிகள் என்னும் மூவரும், தென்திசை நோக்கி நடையைத்
தொடர்ந்தனர். இடைவழியிலே மாங்காட்டு மறையோனைச் சந்தித்து, வழியின்
இயல்புகளை அவன் மூலம் கேட்டு அறிந்தனர். கானுறை தெய்வம் வசந்த மாலையின் வடிவிலேத் தோன்றிக் கோவலனின் மதுரைப் போக்கைத் தடுக்க முயல்கிறது. 'வசந்தமாலையின் வடிவிலே தோன்றினால், மாதவியின் பேரிலுள்ள காதலினால் இவன் நமக்கு இசைவான்' என்று கருதிய அத்தெய்வம் கோவலனின் பாதங்களின் முன் வீழ்ந்து கண்ணீரும் உகுத்தது. வசந்தமாலை, ஏதோ பிழைபட்ட சொற்களைக் கோவலனிடம் சொன்னதால்தான் கோவலன், தன்னைக் காண வராமல் கொடுமை செய்து
விட்டான் என்று மாதவி கூறி மயங்கியும் வீழ்ந்தாள் என்றும் மாதவி,
கணிகையர் வாழ்வு, என்றும் கடைப்பட்ட வாழ்வே போலும்! என்று சொல்லி
வருந்திக் கண்ணீர் உகுத்ததாகவும் வசந்தமாலையின் வடிவில் தோன்றிய கானல் தெய்வம் கூறியது. மயக்கும் தெய்வம் இக்காட்டிலே உண்டு என்று
வியக்கத்தக்க மறையவன் முன்னரே கோவலனிடம் சொல்லியிருந்தனன். கோவலன் கூறிய மந்திரத்தால் வசந்தமாலை வடிவில் தோன்றியக் கானுறை தெய்வம் "யான் வனசாரிணி;
நினக்குமயக்கம் விளைவித்தேன்; புனத்து மயிலின் சாயலினையுடைய
நின்மனைவிக்கு, புண்ணிய முதல்வியான கவுந்தியடிகளுக்கும் என் செயலைக்
கூறாது போய் வருக' என்று சொல்லி, அத்தெய்வம், அவ்விடத்து நின்றும்
மறைந்து போய்விட்டது. அதன்பின்னர் மூவரும் ஐயையின் திருக்கோயிலைச்
சென்றடைகின்றனர்.

 வேட்டுவ வரி
ஐயைக் கோட்டத்திலே ஒரு பக்கமாகச் சென்றிருந்து கோவலன், கண்ணகி, கவுந்தி ஆகிய மூவரும் இளைப்பாறுகின்றனர். அங்கே 'சாலினி' தெய்வமேற்று, கண்ணகி
வாழ்வின் பின்நிகழ்வுகளைக் கூறுகின்றாள். பின், வேட்டுவர் வரிப்பாட்டுப் பாடி கூத்து ஆடுகின்றனர்.

 புறஞ்சேரி இறுத்த காதை
பகல் நேர வெய்யிலோ கடுமையாயிருந்தது. அதனால் பகலிற் செல்லாது, இரவில்
நிலவு வெளிச்சத்திலேயே அவர்கள் வழிநடந்தனர். இடையே, ஓரிடத்திலே, கௌசிகன் மாதவியின் ஓலையுடன் வருகின்றான். தன் பெற்றோர் அருமணி இழந்த நாகம் போலும்
இன்னுயிர் இழந்த யாக்கை போன்றும் துயருற்ற சம்பவத்தையும், உற்றோரும்
துயர்க் கடல் வீழ்ந்ததையும், மாதவியின் துயரத்தையும் கௌசிகன்
கொண்டுவந்த, மாதவியின் கடிதத்தின் மூலம் அறிந்தான். மாதவியும் குற்றமற்றவளே என்பதை உணர்ந்து, அக்கடிதத்தையே தன் பெற்றோரிடம் கொண்டுபோய் கொடுக்கும்படியாக கோவலன், கௌசிகனை வேண்டினான். கௌசிகனை மீண்டும் புகாருக்கு அனுப்பிவிட்டுக் கோவலன், அவ்வழியிடையே வந்து தங்கிய பாணருடன் கூடி யாழிசைக்கின்றான். அவர்பால் மதுரையின் தூரத்தினைக் கேட்டறிந்து, வைகையாற்றை மரத்தெப்பத்தாற் கடந்து செல்லும் போது வைகையாறு கண்ணகிக்கு
ஏற்படப்போகும் துன்பத்தைத் தான் முன்னரே அறிந்தவளைப்போலப், புண்ணிய நறுமலர் ஆடைகளால் தன் மேனி முழுவதும் போர்த்துத், தன்கண் நிறைந்த மிகுந்த கண்ணீர் வெள்ளத்தையும் உள்ளடக்கிக்கொண்டு, அவள் அமைதியாகவும்
விளங்கினாள். பின்னர் இனிய மலர்செறிந்த நறும்பொழிலின்
தென்கரையினைச்சென்று அவர்கள் சேர்ந்தனர். பகைவரைப் போரிலே வென்று
வெற்றிக் கொடியானது, 'நீவிர், இவ்வூருக்குள்ளே வாராதீர்' என்பது போல,
மறித்துக் கைகாட்டியபடியே பறந்து கொண்டிருந்தது. அறம்புரியும் மாந்தர்
அன்றிப் பிறர் யாரும் சென்று தங்காத, புறஞ்சிறை மூதூரினை நோக்கி அவர்கள்
மூவரும் விரும்பிச் சென்றனர்.

 ஊர்காண் காதை
புறஞ்சிறை மூதூரிலே, கவுந்தியும் கண்ணகியையும் தங்கியிருக்க
வைத்துவிட்டுக் கோவலன் மதுரை நகருக்குள் சென்று அங்குள்ள செல்வர், அரசர் வீதி, எண்ணெண் கலையோர் வீதி, அங்காடி வீதி, இரத்தினக் கடைத் தெரு,
பொன்கடை வீதி, அறுவை வீதி, கூல வீதி ஆகிய பல்வேறு வீதிகள் வழியாகச்
சென்று அவற்றின் சிறப்புகளையும் கண்டு, மீண்டும் அவர்கள் இருக்கும்
இடத்திற்கு வந்து சேரும் செய்தியைக் கூறும் பகுதி இது.

 அடைக்கலக் காதை
புறஞ்சேரிக்குத் திரும்பிய கோவலன், மதுரையிலே கண்டவெல்லாம், கவுந்தியிடம்
வியப்போடு எடுத்துக் கூறினான். 'தென்னகர் மருங்கின் மன்னர் பின்னோர்க்கு என்னிலை உணர்த்தி' என்று சொல்லி மதுரை சென்றவன், அதுபற்றி ஏதுங் கூறவில்லை. கவுந்தியம்மை கவலையடைகின்றார். அவ்வேளை, 'மாடலன்' அங்கே
வருகின்றான். கோவலனின் சிறப்புகளைக் கூறுகின்றான். துறந்தோருக்குரிய அவ்விடத்தை விட்டுப் பொழுது மறைவதற்குள் மதுரை நகருட் செல்லுமாறு
மாடலனும் கவுந்தியும் கோவலனைத் தூண்டுகின்றனர். அவன் செயலற்று இருக்கவே, அவ்வழியாக வந்த மாதரியிடம் கண்ணகியை அடைக்கலமாக அளிக்கின்றார் கவுந்தியடிகள். அவளும், கண்ணகியுடன் கோவலனும் பின்வரத் தன்வீட்டிற்கு
அவளை அன்போடு அழைத்து போகின்றாள்.

 கொலைக்களக் காதை
கோவலன் கண்ணகியருக்கு ஒரு புது மனையிலே இடந்தந்து, பல்வகைப் பொருளும் தருகின்றாள் மாதரி. தன் மகளையும் கண்ணகிக்குத் துணையாக
அமைக்கின்றாள். கண்ணகி சோறாக்கித் தன் கணவனை உண்பிக்க, அவனும் அவளைப் பாராட்டி, தன் நிலைக்கு வருந்துகின்றான். கண்ணகியின் காற்சிலம்புகளுள் ஒன்றைக் கையிலே எடுத்துக்கொண்டு மதுரை நகருக்குப் போய் விலை மாறி வருவதாகக் கூறிச் சென்றான். கடைவீதி வழியே செல்லும்போது பொற்கொல்லன்
ஒருவன் தன் பின்னே நூற்றுக்கணக்கான பொற்கொல்லர் தொடர்ந்துவர முன்னால்
நடந்து வந்தான். அவனை அரண்மனைப் பொற்கொல்லன் என்று கருதி கோவலன் தான் கொண்டுவந்த காற்சிலம்பை அவனிடம் கொடுத்து விற்றுத் தருமாறு
வேண்டுகின்றான். தன் குடிலில் கோவலனை இருத்திவிட்டு அக்காற்சிலம்பை
மன்னருக்கு அறிவித்து வருவதாகச் சொல்லிச் சென்றான். பொற்கொல்லனின்
சூழ்ச்சியால் கோவலன் கொல்லப்பட்டு இறந்தான்.

 ஆய்ச்சியர் குரவை
ஆயர் சேரியிலே பல தீய நிமித்தங்கள் தோன்றின. குடத்திலிட்டு வைத்த பாலோ
உறையவில்லை. ஏற்றின் அழகிய கண்களிலிருந்து நீர் சொரிகின்றன. வெண்ணெயோ உருக்கவும் உருகாது போயிற்று. ஆநிரைகளின் கழுத்து மணிகள் நிலத்திலே அறுந்து வீழ்கின்றன. ஆட்டுக்குட்டிகள் துள்ளியாடாவாய் முடங்கிக்
கிடக்கின்றன. அதனால் தீமை நேரும் என்று அஞ்சிய ஆயமகளிர்கள், தம்
குலதெய்வமான கண்ணனை வேண்டிக் குரவைக் கூத்து ஆடுகின்றனர்.

 துன்ப மாலை
கண்ணகியின் துன்பத்தை உணர்த்துவதால் துன்ப மாலை என அழைக்கப்படுகிறது.

குரவையின் முடிவிலே, மாதரி வைகையிலே நீராடிவிட்டுவரப் போயினாள். கோவலன் கொலையுண்ட செய்தியைக் கேட்டுக் கண்ணகி புலம்பினாள். இப்பகுதியில்
கண்ணகியின் அவல மிகுதியைக் காண்கின்றோம். அவள் காய்கதிர்ச் செல்வனை
விளித்துக் கேட்டாள். "நின் கணவன் கள்வனல்லன்; இவ்வூரினைப் பெருந்தீ
உண்ணப்போகின்றது" என்ற குரல் ஒன்று எழுந்தது.

 ஊர்சூழ் வரி
எழுந்து ஒலித்த அக்குரலை அனைவருமே கேட்டனர். கண்ணகியும், தன்பாலிருந்த
மற்றொரு சிலம்பினைத் தன் கையிலே எடுத்துக் கொண்டவளாகத், தன் கணவனின் உடலினை காணப் புறப்பட்டாள். அவன் கிடந்த நிலையைக் கண்டு அரற்றினாள். அவன்
வாய் திறந்து பேசவும் கேட்டாள். குலமகளாகப் பொறுமையின் வடிவமாகத்
துயரங்களைத் தாங்கி அமைதியோடிருந்தவள், கொதித்துப் பலரும் அஞ்சி ஒதுங்க, வம்பப் பெருந்தெய்வம்போல ஆவேசித்து, மன்னன் அரண்மனை நோக்கி அறம்
கேட்கப் போகும் நிலையையும் காண்கின்றோம். இந்த நிலைமாற்றம் பெண்மையின்
தெய்வீகப் பேரியல்பு என்றும் உணர்கின்றோம்.

 வழக்குரை காதை
கண்ணகி அவள் தன் கணவன் கள்வன் அல்லன் என்பதை மன்னனுக்கும் உலகோர்க்கும்
உணர்த்த எண்ணினாள். மன்னனின் அனுமதியோடு, வாயிற்காவலன், கண்ணகியை பாண்டிய
மன்னனிடம் அழைத்துச் சென்றான். மன்னன் கண்ணகியை நோக்கி " நீரொழுகும்
கண்களுடன் எம்முன் வந்து நிற்கும் நீ, யார்?" என வினவினான். கண்ணகி
மன்னனை நோக்கி, "ஆராய்ந்து நீதி வழங்காத மன்னனே! உன்னிடம் கூறுவது
ஒன்றொண்டு என உரைக்கத் தொடங்கினாள். "புறாவின் துன்பத்தைப் போக்கிய சிபி
மன்னனும் தன் அரண்மனை மணி ஒலித்ததைக் கேட்டுப் பசுவின் துயர் அறிந்து தன்
ஒப்பற்ற மகனையே தேர்ச்சக்கரத்திலிட்டுக் கொன்ற மனுநீதிச் சோழனும்
வாழ்ந்த, பெரும்புகழுடைய புகார் நகரமே, யான் பிறந்த ஊர். அப்புகார் நகரில்
பழியில்லாத சிறப்பினையுடைய புகழ்மிக்க குடியில் தோன்றிய மாசாத்துவான்
மகனை மணம் புரிந்தேன். வீரக்கழலணிந்த மன்னனே! ஊழ்வினைப் பயனால் வாழ்வதற்காக நின் மதுரை நகரத்திற்கு வந்து, என் காற்சிலம்பினை விற்க முயன்று, உன்னால் கொலை செய்யப்பட்ட கோவலன் மனைவி, நான். கண்ணகி என்பது என்
பெயர்" என்று கூறினாள். பாண்டிய மன்னன் கண்ணகியிடம் "கள்வனைக் கொலை செய்தல் கொடுங்கோலன்று. அதுவே அரச நீதி என்று  கூறினான். அதற்குக் கண்ணகி "அறநெறியில் செல்லாத அரசனே! என் காற்சிலம்பு, மாணிக்கப் பரல்களைக்
கொண்டது"என்றாள்.

அதற்கு அரசன் "நீ கூறியது, நல்லதே!எம்முடைச் சிலம்பின் பரல்கள்
முத்துகளே" என்றான். கோவலனிடமிருந்து கைப்பற்றிய சிலம்பைத்
தருவித்து, அவள் முன் வைத்தான். வைத்த அச்சிலம்பைனைக் கண்ணகி எடுத்து ஓங்கி உடைத்தாள். அதிலிருந்து வெளிப்பட்ட மாணிக்கப்பரல் ஒன்று பாண்டிய மன்னனின் உதட்டில்பட்டுத் தெறித்தது. அம்மாணிக்கப் பரல்களைக் கண்ட பாண்டிய மன்னன் தாழ்வுற்ற குடையனாய், சோர்வுற்ற செங்கோலனாய், "பொன் தொழில் செய்யும் கொல்லனின் பொய்யுரை கேட்டு, அறநெறி தவறிய, நானோஅரசன்! நானே கள்வன். அறந்தவறாது குடிமக்களைக் காக்கும் தொன்மையாட்சி  என் முதல்
தவறியது. என் வாழ்நாள் அழியட்டும்" என்றவாறே மயங்கி வீழ்ந்தான். மன்னனின் மனைவி உள்ளங்கலங்கி, உடல் நடுங்கி, கணவனை இழந்த மகளிர்க்கு, எவ்விதத்திலும் ஆறுதல் கூற இயலாது என்று கூறித் தன் கணவனின் திருவடிகளை
வணங்கி நிலத்தில் வீழ்ந்து இறந்தாள்.வாழியெம் கொற்கை வேந்தே வாழி தென்னம் பொருப்பின் தலைவ வாழி
செழிய வாழி தென்னவ வாழி
பழியொடு படராப் பஞ்சவ வாழி
அடர்த்தெழு குருதி யடங்காப் பசுந்துணிப்
பிடர்த்தலைப் பீடம் ஏறிய மடக்கொடி
வெற்றிவேல் தடக்கைக் கொற்றவை அல்லள் அறுவர்க் கிளைய நங்கை இறைவனை
ஆடல்கண் டருளிய அணங்கு சூருடைக்
கானகம் உகந்த காளி தாருகன்

 வஞ்சின மாலை
பாண்டியன் உயிர்விட்ட அக்காட்சி கண்ணகியைத் திகைப்படையச் செய்தது.
கோப்பெருந்தேவியது கற்பின் செவ்வி அவளைப் பெரிதும் வியப்படையவும்
செய்தது. எனவே, தானும் கற்புடை மகளிர் பலர் பிறந்த நகரிலே பிறந்தவள்
என்றும், பத்தினியே என்றும், அரசோடு மட்டும் அமையாது மதுரை
நகரினையும் அழிப்பேனென்றும் வஞ்சினம் கூறிச் சென்று, தீக்கடவுளையும் மதுரை
மீது ஏவுகின்றாள்.

 அழற்படு  காதை
தீத் தெய்வத்தைக் கண்ணகி மதுரை மீது ஏவினாள். அதன் பயனாக மதுரை மூதூரினை எரிபற்றி உண்ணத் தொடங்கியது. நால்வகை வருணபூதங்களும் பிறவும் நகரைவிட்டு
விலகிப்போயின. கணவனை இழந்துவிட்ட பிரிவுத் துயரோடு உள்ளம் கொதித்து,
உலைக்களத்துத் துருத்திமுனைச் செந்தீயைப் போலச் சுடுமூச்செறிந்தனள்
கண்ணகி. அங்ஙனம் சுடுமூச்செறிந்தவளாகத் தெருக்களிலெ கால்போன இடமெல்லாம்
அவள் சுழன்று திரிந்தாள். குறுந்தெருக்களிலே கவலையுடன் நிற்பாள்.
போய்க்கொண்டும் இருப்பாள். மயங்கிச் செயலழிந்தும் நிற்பாள். இவ்வாறு
பெருந்துன்பம் அடைந்த வீரபத்தினியின் முன்னர், மலர்ந்த அழலின்
வெம்மைமிக்க நெருப்பினைப் பொறாதவளான 'மதுரபதி' என்னும் மதுரைமாதெய்வம்
வந்து தோன்றினாள்.

 கட்டுரைக் காதை
மதுராபதித் தெய்வம் கண்ணகியின் முன்னால் தோன்றுகிறது. அவளது பண்டைய வரலாறும், கோவலன் செய்த பழைய பழியும் கூறுகின்றது. கண்ணகியும் மதுரையை விட்டு வெளியேறித் திருச்செங்குன்றினைச் சேர்ந்து, மதுராபதி கூறியபடியே, தன் கணவனுடன் ஒன்றுபடுகிறாள்.

இத்துடன் மதுரைக் காண்டம் முற்றுப்பெற்றது.

 வஞ்சிக் காண்டம்

குன்றக் குரவை
காட்சிக் காதை
கால்கோள் காதை
நீர்ப்படைக் காதை
நடுகற் காதை
வாழ்த்துக் காதை
வரம் தரு காதை

ஆகிய ஏழு காதைகளைக் கொண்டது.

 குன்றக் குரவை
திருச்செங்குன்றினைச் சேர்ந்த கண்ணகியாள், மலர் நிறைந்த ஒரு வேங்கை மரத்தின் அடியிலே சென்று நின்றனள், மதுரைமா தெய்வம் கூறியதைப் போலவே,
கோவலன் இறந்ததன்பின் பதினான்கு நாட்கள் கழிந்திருந்தன. வானுலகத்திலிருந்து தேவருடன் அவர் வர, அவனுடன் அவளும் விமானம் ஏறி வானகம் நோக்கிச் சென்றனள். அக் காட்சியைக் குறவர் குடியினர் கண்டனர். அவர்கள் அடந்த வியப்போ பெரிது!அதனால், அவளைத் தம் குலதெய்வமாகவே கொண்டு வழி
பட்டுப் பணிந்து போற்றலாயினர்.

 காட்சிக் காதை
சேர வேந்தனான செங்குட்டுவன் மலைவளம் காணச் சென்றான். கண்ணகி வேங்கை மரத்தடியில் நின்றதும், தாம் கண்ட அதிசயமும் குன்றக் குறவர் அவனுக்குக் கூறினர். அப்போது அங்கே அவ்விடத்தே இருந்த சாத்தனார், கண்ணகி வழக்கு உரைத்ததும், மதுரை தீயுண்டதும் பற்றி அவர்கட்குக் கூறினார்.
செங்குட்டுவன்  கண்ணகிக்குக் கல் நட்டு வழிபட எண்ணினான். வடநாட்டு
வேந்தர் சிலரின் வீராப்பான பேச்சு இமயத்திற்கே செல்ல அவனைத் தூண்டியது பற்றிய அரசாணையும் எழுந்தது என்பது இது.

 கால்கோட் காதை
செங்குட்டுவன் படைப்பெருக்கோடு வடநாடு நோக்கிச் சென்றான். எதிர்த்த ஆரிய மன்னர்கள் பலரையும் வென்றான். இமயத்திலே பத்தினிக்குக் கல்லும் தோண்டிக் கொண்டான்.

 நீர்படைக் காதை
கண்ணகிப் படிவத்திற்கான கல்லினைத் தோண்டிக் கொணர்ந்து, நீர்ப்படை செய்தது முதல், மீண்டும் செங்குட்டுவன் வஞ்சிமா நகரம் திரும்பியது வரை கூறுவது.

 நடுகற் காதை
பத்தினியாளான கண்ணகிக்கு இமயத்திலேயிருந்து கொணர்ந்த கல்லிலே படிவம் சமைத்து, அதனை முறைப்படி, விழாக்கோலத்துடன் தெய்வமாக நாற்றிக் கொண்டாடிய செய்திகளைக் கூறுவது இப்பகுதி.

 வாழ்த்துக் காதை
கண்ணகிப் படிமத்தின் கடவுள் மங்கலம் நடைபெற்றது. செங்குட்டுவன் வந்திருந்தான். பல சிற்றரசர்களும் வந்து திறை செலுத்தினர். தேவந்தி
முதலியோர் கண்ணகி கோயிலுக்கு வந்து அரற்றினர். கண்ணகி தேவ வடிவிலே
தோன்றுகின்றாள்; செங்குட்டுவனையும் வாழ்த்துகின்றாள்.

 வரந்தரு காதை
மணிமேகலை துறவைப்பற்றி தேவந்தி சொன்னாள். அவள் மேல் சாத்தன் ஆவேசித்துப் பேசுகிறான். கண்ணகியின் தாய், கோவலனின் தாய், மாதரி என்பவர், தம் அடுத்த
பிறப்பிற் சிறுகுழந்தைகளாக அங்கு வந்து, தாம் மீண்டும் பிறந்ததன் காரணம் பற்றிக் கூறுகின்றனர். பத்தினிக்குப் பூசை செய்யத் தேவந்தி அனுமதி
பெறுகிறாள். பல நாட்டு மன்னரும் வணங்கி விடைபெறுகின்றனர். வேள்விச்
சாலைக்குச் செங்குட்டுவன் செல்லுகின்றான். நூலாசிரியருக்குக் கண்ணகி அவர்தம் முன்வரலாறு உரைக்கின்றாள். முடிவில் உலகோர்க்கான அறிவுரைகளுடன்
சிலப்பதிகாரம் முடிவடைகிறது.

 கதை மாந்தர்கள்
கண்ணகி - பாட்டுடைத் தலைவி. கோவலனது மனைவி. களங்கமற்ற பெண்ணொழுக்கத்தின் எடுத்துக்காட்டாகவும் கற்புநெறியின் அளவுகோலாகவும் படைக்கப்பட்டவள். தெய்வம் தொழாள் கொழுனன் தொழுவாள் என வள்ளுவர் உரைத்த மங்கை. கணவன் போற்றா ஒழுக்கம் புரிந்தபோதும் அதை மாற்றா உள்ள வாழ்கையே ஆனவள். கணவனுக்காக மதுரை மாநகரையே எரித்தவள்.

கோவலன் - பெரும் செல்வந்தர் மாசாத்துவானின் மகன். பிற ஒழுக்கங்கள் அனைத்தும் நிறைந்திருந்தாலும் மோகத்தால் அழிந்தவன். ஊழ்வினை காரணமாக உயிரிழந்தவன்.

மாதவி - பேரழகி. ஆடற்கலையின் ஆழமுணர்ந்தவள். கணிகையர் குலத்தோன்றலெனினும் கற்புநெறி வழுவாமல் கோவலனுக்கென்றே வாழ்ந்தவள். மணிமேகலையின் தாய்.

 சிலம்பு செல்வர் ம. பொ. சிவஞானம்
சிலப்பதிகாரத்தின் புகழை முதலில் பரப்பிய பெருமை ம. பொ. சியைச் சாரும்.இக்காப்பியத்தின் மேல் கொண்ட ஆழ்ந்த காதலால் தன் மகள்களுக்கு கண்ணகி, மாதவி என பெயர் சூட்டினார்.ரா. பி. சேதுப்பிள்ளை மூலம் 'சிலம்பு செல்வர்' என்னும் பட்டம் பெற்றார்.

சிலப்பதிகாரம் பற்றி ம. பொ. சி எழுதிய நூல்கள்

சிலப்பதிகாரமும் தமிழரும் [1947]
கண்ணகி வழிபாடு [1950]
இளங்கோவின் சிலம்பு [1953]
வீரக்கண்ணகி [1958]
நெஞ்சையள்ளும் சிலப்பதிகாரம் (உரை) [1961]
மாதவியின் மாண்பு [1968]
கோவலன் குற்றவாளியா? [1971]
சிலப்பதிகாரத் திறனாய்வு [1973]
சிலப்பதிகார யாத்திரை [1977]
சிலப்பதிகார ஆய்வுரை [1979]
சிலப்பதிகார உரையாசிரியர்கள் சிறப்பு [1980]
சிலப்பதிகாரத்தில் யாழும் இசையும் [1990]
சிலம்பில் ஈடுபட்டதெப்படி? [1994]

 இவற்றையும் பார்க்கவும்
 தமிழிசை ஆதாரங்கள் பட்டியல்
 பழமையான இசைநூல்களும் காலங்களும்
 சிலப்பதிகாரம், பாவமைதி
 சிலப்பதிகாரத்தில் சமூகவியல் செய்திகள்
 சிலப்பதிகாரத்தில் அரசு முறை செய்திகள்
 சிலப்பதிகாரத்தில் சமயக் கோட்பாடுகள்

 உசாத்துணைகள்
 ஆர். கே. சண்முகம் செட்டியார். சிலப்பதிகாரம். புகார்க் காண்ட உரை. புதுமலர் நிலையம் -வெளியீடு- 1946
 வி. ஆர். இராமச்சந்திர தீட்சிதர். சிலப்பதிகாரம். புகார்க் காண்ட மதிப்புரை. புதுமலர் நிலையம் வெளியீடு -:1946
 எஸ். வையாபுரிப்பிள்ளை. தமிழ் ஆராய்ச்சித்துறைத்தலைவர். சென்னைப் பல்கலைக்கழகம்- சிலப்பதிகாரப் : புகார்க்காண்டம் முன்னுரை. புதுமலர் நிலையம் வெளியீடு- 1946

 மேற்கோள்கள்

 வெளி இணைப்புகள்
 சிலப்பதிகாரம் - முழுமையும் - சென்னைநூலகம்.காம்
 சிலப்பதிகாரம் - புகார்க்காண்டம்.pdf
 சிலப்பதிகாரம் - மதுரைக்காண்டம்.pdf
 சிலப்பதிகாரம் - வஞ்சிக்காண்டம்.pdf
 Tamil Nadu's Silapathikaram Epic of the Ankle Bracelet: Ancient Story and Modern Identity by Eric Miller
 Tamil Culture, Kannagi and the Ankle Bracelet
 சிலப்பதிகாரம் வலைத்தளம்

*
பகுப்பு:பரதநாட்டிய நூல்கள்
பகுப்பு:ஐம்பெருங் காப்பியங்கள்
பகுப்பு:பௌத்த தமிழ் இலக்கியங்கள்

The time and the time and the time and the time and the time and the time and the time and the time and the time and the time and the time and the time and the time and the time. The Qur’an says: “Whoever is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26] [26]

External Connections - Ancient History and Modern Identity by Eric Miller Tamil Culture, Kannagi and the Ankle Bracelet.pdf Ancient History and Modern Identity by Eric Miller Tamil Culture, Kannagi and the Ankle Bracelet

சிலப்பதிகாரம்

சென்னைநூலகம்.காம்

சிலப்பதிகாரம்

புகார்க்காண்டம்.pdf

சிலப்பதிகாரம்

மதுரைக்காண்டம்.pdf

சிலப்பதிகாரம்

வஞ்சிக்காண்டம்.pdf

சிலப்பதிகாரம்

Over at Ashok’s blog, he writes with a certain level of annoyance about Kannagi. Kannagi is the protagonist in Silappathikaram, an epic in Tamizh (Tamil) literature attributed to Ilango Adigal.
The work is divided into three parts. Interestingly, each part is situated in a different kingdom. The first part of the epic starts with the city of Poompuhar, talks of Kannagi and her husband Kovalan the almost pathetic whimpering of Kannagi as she witnesses her husband cheat on her, as he falls in love with Madhavi, a dancer. She seems to be this irritatingly benign character who is willing to forgive all her husband does.
The second part deals with the reconstruction of their lives as they decide to move onto the Pandian kingdom. All they have is a pair of Kannagi’s anklets. Kovalan attempts selling them, and is wrongly convicted of having stolen the queen’s anklet. He is executed by the state. This is where the character of Kannagi (chaste in the first part) makes a connection with the justice-seeking woman who moves Agni (Fire God) to burn down an entire city (Madurai), having proven that the anklet recovered from Kovalan was hers, and not the queen’s.
The third part is in the Chera kingdom, largely to do with the “discovery” of Kannagi and how the King Senguttavan decides to venerate her. The central identity of the protagonist is that of a married woman. Because she’s a good married woman (forgives her husband, is chaste), she becomes powerful. Her grief - that of losing her husband also gives her the moral right to burn down a city. I may be wrong - but the epic never talks of the couple having a child. Which is rather interesting, because while epics tend to source women’s power from chastity (like Sita in the Ramayana or Gandhari in Mahabharata) - motherhood being a venerated state also gives them the benefit of virtue. Besides, anger in a mother is read as being an extention of protective maternal instinct, as opposed to the denial of feminity.
Why is Kannagi a symbol for justice-seeking? You see, she never seeks justice for herself within the “sacred” relationship. She doesn’t question it. Her rage is justified not only because of the injustice of killing a man for a crime he didn’t commit, it is more so the injustice of having widowed her. Is it reflective of Tamil culture? If Tamil culture believes that the power of women is in their chastity, then yes, it is. Even Madhavi, the source of temptation suffers - while her love for Kovalan is absolute, she shaves her head (a sign of renouncing sexuality - the dangerous sort of power for a woman) and becomes a nun. That is to say, she has no use for her sexuality after her relationship with that one man is over. However, unlike Kannagi she is a mother. She gives birth to a daughter fathered by Kovalan. (One wonders, would the story be different if the child had been a son?)
My interest in Silappathikaram grew when I did a paper on storytelling and cultural identites. I came across Eric Miller’s work (1991) Tamil Nadu’s Silappathikaram. Epic of the Ankle Bracelet:Ancient Story and Modern Identity. It’s a long read but extremely interesting and insightful. He travels through Tamil Nadu, taking pretty much the same route that Kannagi had travelled, reflecting on contemporary identity in Tamil Nadu. His conversations with people along the route give him a clearer perspective on why the story of Kannagi appeals to the psyche and is seen as representative of the culture.
Most importantly, however–and this measure was instituted before Dr. Karunanidhi’s time, in the early part of twentieth century–the story of the Epic of the Anklet was taught in Tamil schools, starting at the earliest levels. This early start was judicious in terms of getting maximum saturation, for the number of years that children stay in school beyond that age varies greatly.
Teachers explained to me that the story is used in school to teach three lessons: 1) Fate cannot be escaped; 2) A chaste woman is all-powerful; 3) An unjust ruler will be struck down by the goddess of Justice.
These may be the lessons that those teachers were aware of, but the real lesson being taught is that Tamil Nadu has a great culture of its own. In addition, one may interpret the story as a political fable (and Tamil nationalists have done so): especially, 2) Tamil Nadu, holding onto its chaste language and behavior, like a chaste woman, will become all-powerful; and 3) the northern government is the unjust ruler which will be struck down.
As a feminist it’s hard to relate to Kannagi’s story. This submissive woman who finds strength only in her relationship with a man and whose rage is only because that relationship is destroyed. However, Eric Miller’s work made me question it even more - reflective of an entire culture. What do we worship? What is sacred? And what is profane?
In case you want to read an English translation of Silappathikaram - Alain Daniélou’s work may be of interest.
Neha, interesting post. I haven’t read Silapadhigaram properly, but am very curious after having read a few blogs posts on this topic.
1. I am not sure if it is a fiction all cooked up by Ilango adigal or if she really did exist and he only spiced up the story more. Either way, he would have only based his story on the society at that time right? Even todate number of women including the western ones seem to be forgiving their erring husbands. I am sure the society in those days must have had a lot more pathetic whimpering Kannagis than the more independent young women.
2. “Her rage is justified not only because of the injustice of killing a man for a crime he didn’t commit, it is more so the injustice of having widowed her.” - why not? why shouldn’t she be upset when she has lost a loved one (despite the fact that he erred, looks like she still loved him) and in her eyes he unjustly killed. It could happen right? A woman who thinks that her other half has been murdered unjustly, is likely get hysterical and say things? I can’t understand where the poet has gone wrong here either.
I don’t agree to lot stuff written in the old tamil literature, but I suppose the authors would have built their stories on the way of life at that time. They probably didn’ t know anything different. I don’t agree with Kannagi being worshipped and with too much emphasis being put on women’s chastity in parts of India, and the attn seeking me is also jealously watching the amoutn of attention she is gathering at the moment. Haven’t the ruling and opposition parties have anything better to do in TN.
OMG this must be my longest comment. Apologies Neha, can’t comment anywhere else Blogger playing up and looks like i’ve gone overboard here :D
“Why is Kannagi a symbol for justice-seeking? You see, she never seeks justice for herself within the “sacred” relationship. She doesn’t question it.”
Now are you trying to say that infidelity is unnatural and every woman should fight against it and also label it feminism? These are just common relationship issues that can never be judged upon. Some women/men overlook infidelity, some dont, depending on wat suits them and the individual relationship itself. This is why I hate feminism - its so damn prudish and judgemental. Now, punishment for a crime not committed, that is something that can be fought for. I like women who dont go running behind their men, keeping tabs on them, being super possessive, if they find them cheating - just deciding what they want to do about it. Even if its a homemaker who spent all her years caring for him - I liked the way the woman in “Love Actually” responded to her husband cheating on her. It was decent and not the usual desi brawl like in that Kamal Hassan comedy (Kovai Sarala starrer - cant remember the name - no sleep). I dont say infidelity is ok, its just not unnatural. It happens all the time.
Now, the way Kannagi is perceived could have changed over time. The whole thing has overdosed drama. I have not read it, but does it say that she is super powerful because she is a chaste woman, or was it originally attributed to just her love for her man? Maybe later years MCP’s added the chaste woman goddess bit.
If you dont publish this, mail me a reply, if you have the time that is :)
Neha,
Cilappatikaram is part of the Tamil psyche not because of Kannaki but because of its literary merit and the observant nature of the author that provides a glimpse into Tamil society,culture at that point in time.It is for this reason that Bharatiyar eulogizes this work.The reason I bring in Bharatiyar is because he is the first Tamil poet who is perhaps the very first Tamil voice to emphasize that this concept of karpu ought to be common for males and females.
Second,if you read the story you would notice that Kannagi was all but 12 years of age and Kovalan 16 years of age. Third if you read other Tamil literature including Sangam poetry, there are always numerous references to women angry at their husbands for going to a parattai(a concubine)
and then the husbands appeasing them.So polygamy must have been prevalent in the society then.And obviously the women (the family ones other than the parattais ) were expected to be epitomes of this KaRpu.
I would like to point out to Sudha,that the pattini concept was not added by later MCPs but it is part of the text itself.The initial part of the book explains how everyone worshipped this ‘pattini deivam’ including the gayavahus of Srilanka,the prince of Kongu etc etc
Again I see Shakuntala of Kalidasa as yet another patriarchic piece of literature.Ever tried to listen to Kannadasan’s Arthamulla Indumatham? Some of what he (a modern recent-day poet) says will make the blood of a feminist like me.So I’d say let us leave the likes of Ilango alone and go after these modern-day patriarchs..
Interesting post. Even more interesting because of recent turn of events, regarding a statue of Kannagi on Marina beach which was allegedly put up by the DMK. And which has been systemaically covered up and unveiled cyclically as governments change.
Can’t quite understand why Kannagi is such a big force in Tamil politics suddenly. If you go to Chennai now (not that I advise you to, wouldn’t advise anyone to do that)you will find walls plastered with posters containing three main symbols - the rising sun of DMK, the trademark black and red lettering and a silhouette of Kannagi with her hair strewn, anklet in hand. One possible reason could be the fact that Karunanidhi was a poet in his own right, and maybe he saw, in Silappadikaram, a piece of art that he wanted to share with the masses. And considering it wasn’t a Brahminical piece of writing (though there might have been Sanskritic influences) it was ok to parade it in front of them. But in the same context why didn’t any of Subramani Bharathi’s works become benchmarks in Tamil fervor? After all they were patriotic, they were in modern Tamil, they were non brahminical and they were mass right from the onset. The only possible explanation could be the fact that Silappadikaram was from an age where Tamil was just starting off as a language that could command respect in the arts and not just be present as a local language. And that is something any political party can use, anytime.
Surprisingly, Kovalan does have a child called Manimegalai through Madhavi, who through a convenient turn of events converts to Buddhism. Considering that this was the last of any attempts by Buddhists to establish themselves as a serious religion in Tamil Nadu, it’s a nice piece of agenda setting. The trippy part about all these stories is that the women who have been dragged through these unfortunate circumstances are given the clean chit by Illango. Kanngi becomes Wonder woman meets Agni and finally Amman or Pathini (though the last two are more recent creations) and Madhavi is restored chaste woman status by the presence of a daughter, something that Kannagi didn’t get. Kovalan is portrayed as an also ran, which may be interpreted as a heavy dose of MCP leeway.
An addition to my previous comment, I have a feeling that Jayalalita probably saw through the MCP angle in the story and hence got the statue removed. Can we credit her this line of thought? Probably, yes.
First off - A few clarifications. I said it’s hard to relate to it. Not impossible. I respect the woman’s rage. I would fly off the handle too. I also understand her anguish (however unspoken) of having her spouse cheat on her. The anguish is very well described in the text. However, the worship of Kannagi/ Kannaki Amman/ Pathini is focused entirely on her chastity and devotion to husband despite his ways. Note - It’s usually “despite” his ways.
I like this epic! If nothing - for it’s sheer narrative. This is a tale of people. Of rage and human emotions. Of where the state and the self intersect. I think as with Sangam literature - it brilliantly talks of the Agam and Puram (The Internal and the External) and ties it up in the third part. When I read Ashok’s post - I wanted to just make a point that Kannagi is a relevant character despite her obvious submissiveness.
WA: All epics seem to borrow from history. Even according to the text, this is a biography of Kannagi as written by Ilango Adigal. So the book does admit that it is an interpretation. Ilango Adigal, while he was a monk himself - was also the brother of the Cheran King Shenguttavan. This, I think is important. This text - even at its subversive best is sanctioned by the state, and is written by a man. Men are capable of writing compassionately about women - but I just think it adds perspective that a man comments on a woman’s powers. Infidelity can be forgiven.
I am not saying the poet has gone wrong at all! I am merely attempting to read into the subtext. See, my interest in the text is both as an epic and as a looking glass into contemporary identity. The poet wrote in the context of his times. And even by that standard - to admit that a state can be destroyed by the wrath of a woman is a very powerful statement and image. I think I am saying pretty much the same thing as you are. But Kannagi always forces a strong reaction from women. We don’t want to judge her - because most of what she did we can identify with. Forgiving infidelity and loving someone to death. But we may not think that these are worshippable qualities.
And please - Comment all you like. Thoroughly enjoy reading you! :)
Sudha: I said this is how one could read into the text. It’s not a reflection of my personal opinion. Fidelity is a central value in the text. I am merely looking at how the protagonists are judged by the central value of the text. Her husband is not a virtuous man according to the text - he does not get justice because he was not just to his wife. But the text is very forgiving of his infidelity. I said it’s hard to relate to it as a feminist - because the woman doesn’t appear to be as empowered in her personal relationship as she is with her relationship to the state. She’s not indifferent to Kovalan’s love for Madhavi. If you read the text - it’s apparent that fidelity is a value she holds in high esteem - she expects it from Kovalan. She feels let down and is deeply hurt that he is with another woman. The character of Kosigan - Madhavi’s messenger to Kovalan is our window to the personal relationship between these two characters - and it brings Kannagi’s grief outside of the house as well.
When the text (which is a very formal epic) in three parts is taught in schools - the three take-aways are this
* Even the highest of the land will be punished if they deviate from dharma, the righteous path,
* The chastity in women is noble/ all powerful
* One cannot escape the of the effects of one’s wrong doings in the previous birth
The first point is obvious in Kannagi’s role in destroyed Madurai. The second one is a statement about Kannagi’s character. The third one is when the text borrows from mythology and states that Sage Agastya cursed Urvasi for her behaviour towards Indra’s son. To pay her spiritual dues, she is reborn as Madhavi the dancer who is destined to meet Indra’s son would be reborn as a bamboo stick. Her arangetram would mean she would be presented with a talaikkol (made of bamboo). This is obvious even from Ilango Adigal’s text - from the Pathigam.
Again - the woman is worshipped for her chastity and devotion. Nor for her ability to wreck a city. That is merely the consequence. It is the cause that is underlined, not the consequence. You want to make a point about fidelity Sudha - not about the text. When feminism talks of fidelity it is merely to state that a lot of women don’t feel empowered enough to walk out when they want to or need to. That they don’t have that choice. It’s not to make a moral judgement on fidelity. God knows I am no one to make a moral judgment anyway! As a woman Sudha - would you want the choice to walk out or not? Silappathikaram is a literary piece and offers glimpses into Tamil society. It doesn’t seem like women attain salvation unless they are devoted to their husbands. You do realize that you are contradicting yourself don’t you?
Vidya: Exactly. I am NOT judging the text. I am merely reading into it to understand what values are cherished and which ones are desired. More than polygamy - I think the practice of taking on mistresses seems to be indicated. But that doesn’t mean the wives are happy. As you point out - there are frequent references to this. A lot of Sangam poetry does indicate this - especially in dialogue format between women, between a woman and her mother etc. They talk of their anguish. Their love. It is a common practice, but it still causes heartburn. I don’t have any problems with Ilango Adigal! Far from it! Yes, it’s important that epics are reclaimed from people who interpret it only along patriarchal lines. Because people have the right to interpret their heritage.
Corporate Whore: Please do read Eric Miller’s work. I think you’d find it rather to your taste. :) I really liked the way he drew parallels between the objectives of the text, and how Karunanidhi uses the outline of the epic. Is Jayalalitha scared of having justice served up to her by a commoner as in the text? Or is she defying the patriarchal interpretation. Manimekalai is also a very interesting text isn’t it? That a woman attains salvation through her daughter!
This is crazy wonderful stuff you have here. I actually spent 2 hours reading that chap’s paper. I have to say its brilliant. I grew up in Madras. Born, brought up entirely. Still live here.
I am thoroughly enjoying this discussion. I wish they had more such stuff featured in television, instead of the crap they dish out. I wish more of this discussion was in a more accessible public domain.
For Sudha - Madam. Please don’t talk of things you don’t understand. a. Literature and b. Feminism.
Fidelity is not important to feminists at all. Equality in relationships is. So if Kovalan sir chooses to sleep around and madam Kannagi does not care - that is fine as long as Kovalan sir would have reacted the same way if madam Kannagi would have gone and shacked up with a Madhavan (instead of Madhavi instead!).
Better still madam - please, oh please Sudha madam, tell - do you realize that the book talks also of how society measures men and women? The concept of different yardsticks ring a bell? Ayyo.
Madam, also please read the book before you throw phrases into the air. The pathigam that Neha SPELLS out that a woman’s chastity is noble. Not that chastity itself is noble. Feminism would say that the value itself is noble - not so much who imbibes it! Now, please go to library and pick up some books I say!
For Neha - Idu ellam necessary aa? Why give Karunanidhi more ideas da?
Will read Mr. Miller for sure. But am not sure how much I am in favour of re-interpretation of myths. Am not saying people don’t do it, they do.
Today, with our phases and post-phases we have learnt to look at a work of art, in the colours that we are seeped in. Probably in TN (which is quite a hypocritical, patriarchal society) Kannagi’s actions are looked upon as actions of an angry woman, actions that a male dominated society “permits” her to have, because they her to ignore the fact that, at the end of the day she has still been cheated in love. So an interpretation in TN is quite different from your interpretations in London. Both of you are “right”. That way the context of the work of art loses the perspective of the author, which, at the end of the day, is what may matter.
I don’t know if i have managed to get my point across, but all I wanted to say was that every re-read into the subtext is a new opinion and opinions don’t take nicely to change.
do you have some competition where you rank those who comment? if you do, in spite of my own self, I like to nominate this Sudha…seriously..holy hell!
Very nicely written. And I really like the Eric Miller paper link here. The most fascinating bit was the parallel drawn between the suicide bomber responsible for the death of Rajiv Gandhi and K! Anyway after all the hyper-ventilating K does and the injustice of being wronged by a King, she does get her place in the sun (the very bad pun intended!) after all!
Sorry to troll, but I found this aspect very fascinating about this Kannagi story is the list of folks whom she spares - These include antanar(brahmins)the righteous,cows,The good wifey pattinis,elders, children.So in the end she kind of does a sort of “Kill-Bill” and kills all the unchaste infidel women except the pattini folks.Now for a moment,imagine this convoluted what-if scenario:
If the same thing had happened to another pattini A,whose husband B was killed unfairly and who was just in the process of burning the town. At this point Kannagi and Kovalan just arrive at Madurai.What would have happened? I am sure being the good wifey Kannagi would have been spared.What about Kovalan?? He would not belong to the antanar or the aRavOR set..hmm ironical..
This Eric Miller is surely having a ball. Just finished reading his essay, it is simply brilliant. Also agarwal. I am sure I will reread it and forward it several times in the days to come. Contrast all the firang-obsessed youth back in India with this chap who spends 10 years in America studying Tamizh, then lands up in Madurai of all places ( had he told me I would have arranged free boarding lodging my whole family relatives everybody is out there ), stays put for a year and reconstructs Kannaki’s route. This is why I have always told my uncle that 20% of Indians in India are actually Americans, whereas 20% of Americans in America are Indians. If these both 20% discreetly get together at some Web 2.0 social networking portal like orkut and exchange their passports, life will be better for the rest 80% in both countries.
In my teens I attended one katha kalakshebam at local temple with free sundal. At that time the listeners were bugging this elderly tamizh gentleman about significance of various events in maghabharatham. why this jarasandha thigh was torn by bhima in dusk, why this kunti disowned karna, how she got pregnant by surya, how this duryodhana slipped and fell in pandava’s wax palace after he mistook swimming pool for shining floor, etcetra. After a while this gentleman got very hassled. Look people, he said. Parungo. All epics in India without exception are about 2 things. And only 2 things. Sex and Violence.
According to him, any moralizing/spirituality/philosophy was only a side-effect of these stories. Morality was never the main intention. But after arrival of Victorian values in 19th century, all these epics were recast in the conservative mould. So spirituality and morality became main topic, sex and violence were systematically erased. After he said that the kalakshebam degenerated into fistfight very fast and I got the hell out. But to this day wherever I go I am finding evidence that the senile gentleman was probably not so senile after all. Even if you read Western philosophy, you will come across similar Roman and Greek epics Troy Oedipus etc. where winner will openly rape and kill the loser and lavishly treat himself to the spoils ie. the loser’s wives. In fact Nietzche asserts that the oberman was a brave and strong person, not a moral and upright person. Oberman is Kshatriya not Brahmana. Oberman is a Bush not a Kerry. Oberman must be steadfast, not intelligent. But these catholics perverted everything and made weakness into a strength. So even today our Indian youth will spend the best years of their lives getting useless academic degrees so they can become intelligent tools for the western interests. Other day this Narayan Murthy was lamenting in convocation - everybody wants only to work in infosys, nobody wants to start one infosys! We have systematically made hijdas of our youth. We put them through the educational grind and chop their balls off. So nobody wants to take any risk, everybody is stuck chasing some white collar job and reinterpreting their epics in a sorry light. Once in a while somebody like an Eric Miller comes along and reminds us how rich our native epics are, it should put our westward looking youth to shame.
This Kannaki Kovalan dialectic is pretty straightforward to parse if you are willing to abandon the crutches of morality, feminism, fidelity, justice, patriarchy, MCPness and whatever else. In fact in the above comments, this person vidya was absolutely right on tack.If you look at the parallel this vidya has given - this scholar Vararuchi is fucked by Vasanthi. So in order to fuck Vasanthi, Vararuchi uses stupid cowherd Kalidasa. Vasanthi curses and chases out Kalidasa after she finds the professed poet is afterall only cowherd. Then cowherd indeed becomes a world famous poet. But curse must come true, because Vasanthi was never at fault. She was just a really bright bitch, unlike this Vararuchi who was a competent scholar but no match for Vasanthi’s intelligence. So fate plays her game and Kalidasa is stabbed by that dancer dudette ( I forget her name ) for the sake of few gold coins. Vasanthi’s curse comes true and Kalidasa dies a broken man. Of course in all epics you must have a fall guy. The fall guy here is prince Kumaradasa, who, just like our Kovalan, plays his tiny bit role, and then dies. Kumaradasa, the prince of Lanka, the lover of sanskrit, who worshipped Kalidasa’s prowess, is so overcome by grief he commits suicide when Kalidasa is found dead. Idellam thevaiya?
I think better native analogy to explain the course of events in Kannaki’s life can be found in Jaimini’s Purvamimamsa. There one particular reference tale is that of this fucker Dustabuddhi, the chief minister of Kuntala. Informed by his priest that the street urchin Chandrahasa will one day become king of Kuntala as per fate, Dustabuddhi has Chandrahasa killed by goons. But the goons overcome by pity for the poor boy chop off his toe to provide proof. Our toe-less Chandrahasa is adopted by King Kalindaka of Chandanavati and becomes a prince in his own right. Kalindaka meets Dustabuddi by sheer chance and reveals Chandrahasa’s antecedents. Dustabuddhi tries second time to eliminate Chandrahasa - he sends one email to his son Madana via this Chandrahasa saying you must give Visha (poison) to the messenger bringing the email. The tired messenger Chandrahasa goes to sleep in one garden where Dustabuddhi’s beautiful daughter Vishaya is having siesta. She wakes up and does microsoft spellcheck on his email, so that when Madana gets the email it says give Vishaya to messenger! So dutiful Madana gives his lovely sister Vishaya to be married to prince Chandrahasa. By the time Dustabuddhi meets Chandrahasa he has become a son-in-law! Evil Dustabuddhi tries third time - he schedules meeting in Kali temple for Chandrahasa at midnight, where the goons will chop him up. But because Kalindaka is dying, same night Kalindaka schedules the marriage of his daughter Chandanavati with Chandrahasa. So to keep both schedules, Chandrahasa happily goes to his marriage, and sends this poor Madana ( fall guy ) to Kali temple, where he is chopped to bits! Game, set and match. Dustabuddhi commits suicide, Chandrahasa screws his two nubile wives Chandanavati and Vishaya and lives happily ever after. Notice how Jaimini’s tale is much more intricate, though it has the same template - fate(Chandrahasa) triumphs over cleverness(Dustabuddhi), cannot make omelette without breaking eggs ( fall guy Madana ), steadfast brave guy Chandrahasa wins over intelligent cunning Dustabuddi, same old primal motifs.
But ofcourse most accessible analogy is Tristan’s tale, because you can rent Zwick’s Legends of the Fall from Netflix and watch that in 3 hours, you will understand Kannaki Kovalan Chandrahasa Vishaya Vasanthi Vararuchi end to end without confusion. In an interview Jim Harrison confessed he was partly inspired by the Kovalan drama but we tamilians knew that already. Harrison’s tale is pretty straightforward - father William Ludlow, three sons Samuel, Alfred & Tristan. Samuel the naive marries Susannah but heads off to war & gets himself killed foolishly against an enemy he has never known. Clever cunning Alfred! Alfred the war hero, Alfred the businessman, Alfred the senator, Alfred the savvy politician. Alfred mirrors the upwardly mobile intelligent youth, win-at-all-costs heartless bastard who even woos & weds Susannah after her beau Samuel’s death. But Susannah remains at heart a trophy girl. She is, was and will be Samuel’s who has died too young. Drawn by Tristan’s fierce loyalty - loyalty to Samuel, loyalty to his father, loyalty to his native rural farmland instead of urban escapist Alfred, Susannah ends up being loyal to Tristan as well. But Tristan the loyal son is also Tristan the lone adventurer, the wanderer, the hunter and the rebel. Torn by wanderlust, Samuel’s death and Alfred’s cunning, Tristan fucks Susannah, abandons her and heads off on an orgy of violence in the south seas. A calm collected Tristan returns, his youthful energy spent, and resumes life as a married man, this time to little Isabel, Susannah’s Indian friend and 20 years younger. By then Susannah has become the socialite wife of Alfred. When childless Susannah bumps into Isabel and her three kids at the circus fair, she realizes the worthlessness of her pursuit. Isabel is shot by Tristan’s enemies, Susannah commits suicide in her misery, and cunning Alfred relinquishes his political ambitions. But in the end, the loyal, steadfast, brave Oberman Tristan prevails. Long tracking shot over cemetry shows gravestones of the family - Samuel, Alfred, William, Susannah, Isabel, all dead. Sole survivor - aged Tristan - is mauled to death by the bear he didn’t slay in his youth. Tristan’s fault - his pity for the bear whose toenail he wears around his neck - proves fatal. Exercise to the patient reader - identify Kovalan, Kannaki and Madhavi in Harrison’s tale, write long long essays on their archetypes, get PhD in storytelling from University of Pencilvania Dept of Literature. As a bonus, you can travel to Manitoba and trace Zwick’s shooting schedule from Reel 1 to Reel 17, just like our Eric Miller’s Madurai sojourns.
ok - i see now why you thought i was contradictory i didnt finish a couple of my sentences there.. i was half asleep when i wrote that .. as usual. anyways i dint read the book, so no idea abt the character. but modern feminism is pretty much prudish .. i probably to defend that statement - but i am too out of time in doing so.
“As a feminist it’s hard to relate to Kannagi’s story. This submissive woman who finds strength only in her relationship with a man and whose rage is only because that relationship is destroyed ”
This was the statement that piqued me to begin with. Does feminism mean women have to be super strong, independent, only? Why should feminism be so “My rights in the relationship”. Its basically flawed cause each relationship is personal. Can never be generalized to anything - in my perspective that is. And demanding equal rights seems just so old fashioned to me - If one is not happy, one makes amends or gets out- simple. ithula enna feminism manaangatti. Strength cannot sustain everything. If that is true, everyone would be into rowdyism. You know that rowdyism has its limits - its useful though, yes. Sari, talking anti-feminism when feminism is considered super-sacred is not going to get me far :))
And in your reply:
“Her husband is not a virtuous man according to the text - he does not get justice because he was not just to his wife. But the text is very forgiving of his infidelity.”
This is still confusing to me. I dint go beyond that and I dint read ur post entirely :D
Sari adikka varaatha, note to self: make it up to neha by reading her post before commenting :P. Maybe i should stick to just reading your poems - isnt it weird that they make more sense to me?
and nilu: odi po ..
Anon265: Hhmm.
Raaja and Kooja: Hhmm?
Corporate Whore: I had the same interpretation a year back when I was in Bombay. Me being in London has little to do with it. Myths are constantly interpreted. Myths, epics, stories - they are dynamic. They exist more in the ears of those who hear it, in the eyes of those who read it than the vessels who carry the myths.
Primalsoup: Yes, it’s an interesting exploration of identity. I give it that!
Vidya: You’re hardly a troll. Love your comments. Always more insight. Yes, in that sense Kovalan dies because he denied someone else justice. Irony - yes. Kannagi perhaps also takes revenge for all wrongs done in one swoop?
Venk At Ease: Okay. As an aside, I don’t see what’s wrong in being a hijra/ eunuch. If you mean it as an insult - I don’t think it’s one.
Sudha: There is nothing called modern feminism. Feminism came in waves. And schools. Feminism has little to do with modernity. Feminism isn’t about “my rights”. It’s about the personal and how it is projected in the sphere of the political. Feminism is a framework - not a set of slogans. The choice of not being able to get out is what the framework addresses. I suggest that you speak to men and women in abusive relationships to understand what this means. The fact that some people don’t have an option, or live in the illusion that they MUST put up with the pain - because there is no other option.
If you don’t read my post - and don’t share my opinion on feminism - that really is not my problem da.
yes, but what then is neofeminism :)? And seriously, there is no such thing as “no other option”. It is so only if they believe so.
I just dont like the idea that one has to come up with “secularism” and “feminism” even now, at this age, to build say a “better framework”, for lack of a better term.
My original and remaining contention is that feminism shouldnt poke its nose into stuff like infidelity in relationships. If a woman cannot walk out of a relationship because of reasons like dependence and society, that is when feminism was necessary - 50 years ago. Today, if we still find women who believe that they have to stay in a relationship that is abusive because of a) society or b) financial dependence (i cant think of anything else) it is just their delusion. Even women in my village dont do that anymore. In fact I cannot even think of one woman in my village who would put up with crap when they are not happy with something.
And imo, if they still choose to believe that they have no option, at this age and time, they are just impossible to be helped, they can never come out of it ever. They possibly prefer not to part some cushion somewhere and hence are allowing themselves to be so abused.
My angst against feminism is not because of lack of exposure to problems that women face, its because of the too many feminists I know who never solve those problems but grumble about non-issues. I was once forced to write a cover story on some stupid perceived-to-be “anti-feminist” remark (800 words and all). And at the same time, a job was assigned to a man when a more capable woman was available, just based on gender. And that never even made it to the “water fountain”.
And I dont like the “we are women, we need reservations, we are weak” or the “we are women, we are strong, we dont need men” –this bit of feminist talk is ewww. And it is prudish if feminism must poke its nose into issues like fidelity or if they demand different restrooms for women and men, or if they want no women to participate in beauty contests, etc. (that is highly representative of desi feministic media).
The prejudices (religious, gender) exist, I dont disagree. But they are not really not being addressed through just talking “feminism” or “secularism”. People should start acting on it,or atleast know that they they do have the “option” to. And I really hope they are not waiting for a feminist to come tell them that.
And Silappathikaram’s chauvinism then is today’s opposition to gay marriages and all those people from liberal schools who ask stupid questions like “why do gay people have to get married?”.
I know I am ignorant of the epic - I just wanted to argue on this one, and I did - Thanks ma :) !
Sudha: Quick points. The idea is not of a “better framework”, but a less blind one. Something that is more contextual.
Fidelity or poking into personal relationships is not the domain of feminism. However, personal choices are reflective of political contexts. I worked for two years with victims of domestic violence, and runaway girls. If anything, I learnt that it’s a very fragile system of pretentions. Walking out is not a choice for most people. I suggest you go back to your village and ask - without your “city” mask on.
When I worked at the two centres that I mentioned - I had to support women and girls who were attempting to work out real-life solutions. Feminism is both an academic and realistic framework for me. I don’t let 5% of a sample distort my opinion of it. What is the other 95% doing? The first rule of assisting someone in process of change is to NOT judge. I don’t judge why a woman didn’t walk out as soon as she was abused. Not to say that she should walk out or shouldn’t walk out. But suppose she does want to walk out - help her assess the options - point her in the directions where some help could be sought. As far as the issue of reservations for women in concerned - I think it’s a crap idea. It’s to distract us from real issues.
Please take a closer look at malnutrition statistics. Tell me if more girls are not starving. Take a closer look at dropout statistics for girls in schools. A child who isn’t given an opportunity she can technically afford till the age of 18 hasn’t had a fair start in the first place. But reservations are not and never will be the answer. Feminism is about recognizing these systemic inequities. To atleast acknowledge them. To recognize them. We may have the right to vote - but workplaces still don’t give women equal pay.
Feminism may not be relevant to your life in obvious ways. But right from securing a woman’s choice to abort, to equal pay, right to property, right to livelihood, right to health - these are real issues that most women in India and the world over still face. It’s wonderful if you don’t need it - but in that sense you in less of a position to determine whether or not others need it.
For understanding more about how practical feminist frameworks have helped - I suggest you also look an nonformal education practices as adopted by organisations like Mahila Samakhya.
he he - I am a village ponnu, kannu. I just went to school in the city. My favourite occupation is agriculture. (Which is why I find someone’s agri posts always funny.) And I dont have to ask after 21 years of interaction and a few other years of non-profit work.
“Fidelity or poking into personal relationships is not the domain of feminism.”
Thanks - that was all that I was trying to say before I got misled with unnecessary feminism angst.
About the statistics bit, I did concur that prejudices exist , illa ya?
And to address domestic abuse and malnutrition, we need feminism in wat way? To ask for special rights/reservations and say “I am a female, so dont hurt me/please feed me”? Feminism and reservations/special consideration cannot be mutually exclusive. Whatever happened to plain old humanitarianism (eventhough that also is too ideal to exist in the structure of things)?
I do know that organizations like Mahila Samkhya help. I just dont think they need a largely feministic approach. It very easily spills into neo-feminism soon and more sexual segregation and asexual conditioning among the women. We have enough of that stemming from our societal framework everyday.
Here I am being picky about the existing non-profit organizations when I hate idealistic perspectives anyway :P
Anyway whatever works for you, sweetheart ;). I am truly sorry that I flipped out on the feminism-fidelity tying up. It is just a rehash of my immaturity from the AIDS post.
Btw, I just read your, some others’ and my own responses - some portions of my earlier responses are irrevelant, incoherent or redundant, from that perspective :D
(Neha now gets super annoyed and reaches for the baseball bat - illa athuyum meeri bayankara kovamaa ;)? )
Vidya, thanks :)
Raja and Kooja, Point - Agreed :) The main reason why I wouldnt agree with “feminism” is because it borders on favoritism for a specific group of people. And feminism has lost its original intentions - it is now confused with everything and used very loosely. I also think the status quo will be maintained because if with the resources we have today, we still have prejudices, we always will. Hence from a realistic-cum-pessimistic point of view, feminism is useless.
(A quote from Joseph Campbell on sexual segregation in South Asia:)
Consequence of the partition of the sexes: The chance of personal adventure, determined by the personality of a representative of the opposite world and energized by an unpredicted interplay of the two fundamental human attitudes, is simply not permitted to exist. The results are numerous, among them being a sort of proto-homosexuality, a lack of life-inventiveness, and a satisfaction with clichés.
–Joseph Campbell, Baksheesh and Brahman: Indian journal, 1954-1955 (New York: HarperCollins, 1995).
On why the status quo will always be maintained within this population - the stated consequences of the said vice speak for themselves. Its a catch-22, fellas.
Sudha - “The main reason why I wouldnt agree with “feminism” is because it borders on favoritism for a specific group of people. And feminism has lost its original intentions” Please point out where in this post (or elsewhere) Neha talks about wanting favouritism? I thought this post talks about Kannagi and Silapathigaram, please do point out where she is asking for special status for women. In fact I think her request is to stop putting women on pedestal.
And as to equal status of women in your village, you are in lala land by the sounds of it. Believe me, abuse in all forms most certainly does exist not just in your village or the city your were brought up in but also in the west were we live. You are right, we don’t need ‘feminism’ to address the issues of abuse and inequality. Give it a different name if you like, but it needs to be addressed and it most certainly does exist.
WA :
Again, all I wanted to say was what Neha said too:
“Fidelity or poking into personal relationships is not the domain of feminism.”
And WA : Exactly. She does not want favoritism. But isnt feminism just all about that now? It actually started off as wanting “normal” or “equal” treatment that has now turned into “special” treatment. And now, almost everything tends to be labelled as feminism in some way or the other. Neofeminism is what one needs to look up.
I also added that I was being very picky too by expecting it to be ideal :)
Oh I was talking only about how the women I know dealt with relationship issues, not about abuse. Cha, I really need to be more articulate - Now I see why Neha wrote that! I was very surprised when she suddenly started off with all that malnutrition statistics bit. Sorry for all my incoherency.
You see I was just addressing Neha’s statement that she found Kannagi’s not asking for justice within her relationship difficult to digest as a feminist. But even then my perception was that her chastity being praised was possibly a later day addition by some MCP’s. But then Vidya clarified as that not being true. So if I have issues with infidelity being made an issue, I definitely have issues with chastity being praised, illaya? I have no issues with one opposing Kannaki being deified at this age for chastity. Expecting that Kannagi should have fought for justice within her realtionship
is a personal opinion, not to be confused with feminism. If it is, it becomes neofeminism.
I did agree with everything else that Neha and some other people said. WA and Neha, sincere apologies for all the confusion. All the while I was talking only about infidelity and feminism. I probably shouldnt write anymore when I cant read everything :)).
“Give it a different name if you like, but it needs to be addressed and it most certainly does exist.”
Very true, to the people whom you help, it doesnt really matter what you label it, all that it matters is that they get that.
And gosh, lets call it a day! Enough sophism, really :D.
Sudha: At the risk of being rude - I don’t think you understand feminism. At all.
If you think about how economists (especially Amartya Sen) understand malnutrition - it’s about distribution. Distribution is about power. Intra-household distribution of food is a very crucial issue for feminist field work. Women have all the answers - you just need to universalize the experience. I can think of one instance where one village woman stood up and listed every activity she did in a day - compared to all that her husband did. She then compared their food intake. Other women had similar stories. Feminism is about understanding superstructures and how they affect our personal and political choices (or the lack of them).
You can live in a city/ village all you like - and never be aware of the reality. I have no idea what village you grew up in, but please understand that (village != agriculture). Villages have agrarian economies. Agriculture drives livelihood, life choices and a lot more - but even if you understand agriculture completely - you may not understand an iota of village life.
I have an issue with icons. I appreciate and admire individuals. But I cannot deal with iconizing them. That was the entire point of the post. That while one action of hers can be admired by me at a personal level - the other doesn’t fit in. What does one praise? The action or the individual?
Some people can live with infidelity, some can’t. I am not here to moralize about it. But the issue is - even within a relationship - can both people aspire to the same treatment of infidelity? If a person can’t live with it - can they afford to walk out?
Feminism is more about power than anything else. Who controls. Who owns. Why do they control it. Who assigned ownership. Is it a rigid equation? The answer to Patriarchy is not Matriarchy. (I prefer anarchy as an answer/ solution). As for organising oneself - please attend some selfhelp groups conducted by Mahila Samakhya. What Mahila Samakhya does is to enable women to address immediate needs in a separate space, so women can address strategic needs in a collaborative space.
Patriarchy is institutional. You need to modify the institutions - not walk away from them.
Also - I am a little tired of discussing this issue without you making an effort to articulate what you want to say, or do some research about it. Frankly - it’s to no end.

Question: eric miller tamil culture, kannagi and the ankle bracelet

Question: what is the term for ancient history and modern identity

Question: what is the name of eric miller tamil culture

Question: who is eric miller associated with

Question: what is the name of the ankle bracelet

Question: what is the purpose of external connections

Question: what is the name of the bracelet that eric miller designed

Question: who is the author of  external connections - ancient history and modern identity

External Connections - Ancient History and Modern Identity by Eric Miller Tamil Culture , Kannagi and the Ankle Bracelet.pdf Ancient History and Modern Identity by Eric Miller Tamil Culture , Kannagi and the Ankle Bracelet