தமிழர் (, Tamils, Tamilians) என்பவர் தமிழைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்களாவர். மிகப் பழைய தமிழ்ச் சமுதாயங்கள் தென்னிந்தியா, இலங்கையைச் சேர்ந்தவைகள் ஆகும்.உலகம் முழுவதிலும் இன்று தமிழர் பரவி வாழ்ந்தாலும் அவர்களது தாயகம் தமிழ்நாடும், தமிழீழமுமே ஆகும். 1800 முதல் 1900-களில் பிரித்தானியக் குடியேற்றவாத அரசால் பெருந்தோட்டப் பயிர்ச் செய்கைக்காகத் தென்னிந்தியாவிலிருந்தும், இலங்கையின் வடபகுதியிலிருந்தும் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் தமிழர்கள் மலேசியா, சிங்கப்பூர், பர்மா போன்ற நாடுகளில் குடியேற்றப்பட்டார்கள், மேலும் மொரிசியசு, மடகாசுகர், தென்னாபிரிக்கா போன்ற ஆப்பிரிக்கா நாடுகள் பலவற்றிலும் தமிழர்கள் குடியேறியுள்ளார்கள். 20-ஆம் நூற்றாண்டில் தொழில் வாய்ப்புகள் பெற்று நடு ஆசிய நாடுகளுக்குச் சென்று வசிக்கின்றனர். 1950-ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர்த் தமிழர் தொழில் வல்லுநர்களாக ஐரோப்பிய அமெரிக்க நாடுகளுக்குப் புலம்பெயர்ந்தனர். 1983-ஆம் ஆண்டு இலங்கை உள்நாட்டு இனக்கலவரங்களில் பாதிக்கப்பட்ட பெருமளவு ஈழத்தமிழர்கள் ஆத்திரேலியா, கனடா, அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளிலும், ஐரோப்பிய நாடுகளான பிரித்தானியா, பிரான்சு, செருமனி, சுவிட்சர்லாந்து, தென்மார்க்கு, நோர்வே ஆகிய நாடுகளிலும் சென்று வாழ்கிறார்கள். உலகில் 70 மில்லியன் மக்கள் தமிழைத் தாய் மொழியாகவும்,மேலும் 9 மில்லியன் மக்கள் தமிழை இரண்டாம் மொழியாகக் கொண்டுள்ளனர்.

 வரலாறு

தமிழர் தோற்றம் பற்றி 4 கருதுகோள்கள் உள்ளன. தமிழர் குமரிக்கண்டத்தில் இருந்து வந்தார்கள் என்பது ஒரு கருதுகோள்.பழந்தமிழர் தென் இந்தியாவின் பழங்குடிகள் என்பது இன்னொரு கருதுகோள். மூன்றாவது கருதுகோள் தமிழர்கள் ஆதியில் ஆப்பிரிக்காவில் இருந்து அரேபிய கடல் ஊடாகத் தென்னிந்தியா வந்தோரின் வழித்தோன்றல்களே என்கிறது. தமிழர் நடு ஆசியா,வட இந்தியா நிலப்பரப்புகளில் இருந்து காலப்போக்கில் தென் இந்தியா வந்தனர் என்பது மற்றைய கருதுகோள். எப்படியாயினும் தமிழினம் தொன்மை வாய்ந்த மக்கள் இனங்களில் ஒன்றாகும்.

தமிழ்நாட்டின் பல்வேறு இடங்களில், குறிப்பாக ஆதிச்ச நல்லூரில், நடந்த அகழ்வாராய்ச்சியில் அகழ்ந்தெடுக்கப்பட்ட புதையுண்ட மண்பாண்டங்கள் கிமு 1000-ஆம் ஆண்டு காலத்தைச் சேர்ந்தவைகளாகும்.இவை தமிழர்கள் இங்கு வாழ்ந்ததற்கான சான்றாக விளங்குகின்றன. அப்புதைபொருட்களில் உள்ள குறிப்புகளும் பண்டைய தமிழ் இலக்கியங்களில் உள்ள குறிப்புகளும் ஒத்துப் போவதால், அக்கால கட்டத்தில் தென்னிந்தியாவில் தமிழர்கள் வாழ்ந்ததை இஃது உறுதி செய்கிறது. சமீபத்தில் இவ்விடங்களில் மேற்கொள்ளப்பட்ட அகழ்வாய்வுகளில் கிடைத்த பழைய தமிழ் எழுத்துகள் குறைந்தது கி.மு 500-ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்தவையாகும். இதையும் சங்கத்தமிழ் இலக்கிய ஆதாரங்களையும் கொண்டு குமரிக்கண்டத்தில் இருந்து தமிழர் வந்தார்கள் என்று சிலர் கூறுவர்.

புரோட்டோ-தமிழர்கள் மற்றும் திராவிடர்கள் பொதுவாக இணைக்கப்பட்டுள்ளனர் மற்றும் பண்டைய தெற்கு ஈரானில் உள்ள கற்கால சாக்குரோசு விவசாயிகளுடன் ஒரு பொதுவான தோற்றத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள் என்று பல ஆய்வுகள் முடிவு செய்கின்றன. இந்தக் கற்கால மேற்கு ஆசிய தொடர்பான குடிகள் அனைத்துத் தெற்காசியர்களின் முக்கிய மூதாதையரின் அங்கமாக அமைகிறது. அசுகோ பருபோலாவின் கூற்றுப்படி, புரோட்டோ-தமிழர்கள், மற்றத் திராவிடர்களைப் போலவே, சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தின் வழித்தோன்றல்களாக உள்ளனர், இஃது எலாமியர்களுடனும் இணைக்கப்பட்டுள்ளது.

 புவியில் தமிழ் மக்களின் பரம்பல்
தமிழர் உலகம் முழுவதும் பரவி வாழ்ந்தாலும் ஒரு சில இடங்களிலேயே செறிந்து வாழ்கின்றனர். அத்தகைய இடங்களாகப் பின்வருவன உள்ளன.

 இந்தியத் தமிழர்கள்
பெரும்பாலான தமிழர்கள் தமிழ்நாட்டிலேயே வாழ்கின்றனர். மேலும் இந்தியாவின் பிற பகுதிகளிலும் தமிழர்கள் வாழ்கின்றனர். அவற்றிலான குடியேற்றங்கள் தற்காலத்தில் ஏற்பட்டவையாகும். எனினும் கருநாடக மாநிலத்தின் மாண்டியா, எப்பார் பகுதிகளிலும் , கேரள மாநிலத்தின் பாலக்காட்டிலும் மற்றும் மகாராட்டிரா மாநிலம் புனே, மும்பையின் தாராவி பகுதிகளிலும் இடைக்காலத்திலிருந்தே வாழ்ந்து வருகின்றனர்.

 இலங்கைத் தமிழ்பேசும் மக்கள்

இலங்கையில் தமிழைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டோர் இலங்கைத் தமிழ்பேசும் மக்கள் ஆவர். இவர்கள் இலங்கைத் தமிழர், இலங்கைத் தமிழ் முசுலீம்கள் மற்றும் மலையகத் தமிழர் என மூன்று வகையினராக அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளனர். இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இலங்கையைத் தமது தாயகமாகக் கொண்டோர் இலங்கைத் தமிழர் ஆவர். நீண்ட காலமாக இலங்கையில் வசித்து, தமிழ் மொழியைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டு, இசுலாம் மதத்தைப் பின்வற்றுவோர் இலங்கைத் தமிழ் முசுலீம்கள் (சோனகர்) ஆவர். 1800-ஆம் ஆண்டுகளில் பிரித்தானிய குடியேற்றவாத அரசால் இலங்கை மலைநாட்டுத் தேயிலை, இரப்பர் தோட்டங்களில் வேலை செய்வதற்கெனத் தமிழகத்திலிருந்து குடியேற்றப்பட்ட தொழிலாளர்களின் வழித்தோன்றல்கள் மலையகத் தமிழர் என்றழைக்கப்படுகிறார்கள். இலங்கையில் அனைத்துத் தமிழர்களது மனித உரிமைகளையும் சிங்களப் பேரினவாத அரசு மறுத்து,அவர்களை வன்முறைக்கு உட்படுத்தியது. இதை எதிர்த்தே ஈழப்போராட்டம் வெடித்தது.

 தென்கிழக்கு ஆசியாவில் தமிழர்
தென்கிழக்கு ஆசியாவுடன் தமிழர் அரசியல், வணிக, பண்பாட்டுத் தொடர்புகளைப் பேணியும், அங்குப் பரவலாக வசித்தும் வருகின்றார்கள். குறிப்பாகச், சோழப் பேரரசு சில தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகள் மீது அதிகாரம் கொண்டிருந்ததால், பல தமிழர் இங்கு குடியமர்ந்து பின்னர் இனக்கலப்புக்கு உள்ளாகி இன்று அந்நாட்டு மக்களாகவே வாழ்கின்றார்கள். ஆங்கிலேயர் காலத்தில் தமிழர் இந்நாடுகள் சிலவற்றில் கூலிகளாகக் குடியமர்த்தப்பட்டனர். குறிப்பாக மலேசியா, (கடாரம்), சிங்கப்பூர், மியன்மார் (அருமணதேயம்), தாய்லாந்து, இந்தோனேசியா (சாவா (சாவகம்), சுமத்திரா), கம்போடியா ஆகிய தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளில் குடியமர்த்தப்பட்டனர். மலேசியா, சிங்கப்பூர் ஆகிய நாடுகளுக்கு இடம்பெயர்ந்த தமிழர்கள் இன்றும் தங்கள் மொழி, பண்பாட்டைப் பேணி வருவது குறிப்பிடத்தக்கது. பெரும்பாலான குழந்தைகள் தமிழ்ப் பள்ளிகளில் பயிலுவதே இதற்குச் சான்றாகும். அனைத்திற்கும் மேலாகத் தனது மக்கள் தொகையில் 10 விழுக்காடுக்கும் குறைவான தமிழர்களைக் கொண்ட சிங்கப்பூர், தமிழைத் தனது ஆட்சி மொழிகளில் ஒன்றாக அறிவித்துள்ளது.

 ஆப்பிரிக்காவில் தமிழர்

ஆப்பிரிக்காவில் தமிழர்கள் 19-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுவில் இருந்தே வசித்து வருக்கின்றார்கள். குறிப்பாக 1850-ஆம் ஆண்டில்  குடியேற்றவாத பிரித்தானிய அரசால் தமிழர்கள் தென்னாப்பிரிக்கா, மொரிசியசு, மடகாசுகர், இரீயூனியன் ஆகிய நாடுகளில் குடியமர்த்தப்பட்டனர். இங்குத் தமிழர்களிடேயே தமிழ்மொழி பரவலாகப் பேசப்படாவிட்டாலும், தமிழர் பண்பாட்டுக் கூறுகளும் உணர்வுகளும் உயிர்ப்புடன் இருக்கின்றன. மொரீசியசு நாட்டு நாணயத்தில் தமிழ் எழுத்துகளும், எண்களும் இருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. 20-ஆம் நூற்றாண்டில் ஆப்பிரிக்காவின் நைசீரியா, கென்யா, சிம்பாப்புவே நாடுகளுக்குத் தமிழர்கள் ஆசிரியர்களாகவும், பிற தொழில் வல்லுநர்களாகவும் சென்றனர். பலர் தமது பணிக்காலம் முடிந்தவுடன் மீண்டும் தாயகத்துக்கோ வேறு நாடுகளுக்கோ சென்று விடுவர்.

 ஐரோப்பாவில் தமிழர்

இந்தியா மற்றும் இலங்கை தமிழர்கள்,1950-ஆம் ஆண்டின் பின்னரே தொழில் துறை வல்லுநர்களாகப் பிரித்தானியா முதற்கொண்டு பிற ஐரோப்பிய நாடுகளுக்குப் புலம்பெயர்ந்தனர்.1983-இல் இலங்கையில் ஏற்பட்ட மோசமான இனக்கலவரங்களுக்குப் பின்னர்த் பெருந்தொகையினரான ஈழத்தமிழர்கள் அகதிகளாக ஐரோப்பாவுக்கு இடம்பெயர்ந்தனர்.இவ்வாறு இடம்பெயர்ந்து வாழ்வோரும் அவர்களின் வழித்தோன்றல்களும் ஐரோப்பியத் தமிழர் என்றழைக்கப்படுகிறார்கள்.இன்று இவர்களில் கணிசமானோர் குடியுரிமை பெற்று,அந்தந்த நாடுகளின் மொழிகளைக் கற்று,பொருளாதார வளர்ச்சியடைந்து வாழ்கின்றனர்.பிரித்தானியா, பிரான்சு, செருமனி, இத்தாலி, சுவிட்சலாந்து, நோடிக்கு நாடுகள்,ஆகிய நாடுகளில் பரந்து வாழ்கின்றார்கள்.ஏறக்குறைய 4 முதல் 5 நூறாயிரம் தமிழர்கள் ஐரோப்பாவில்  வசிக்கின்றனர்.

 ஓசியானியாவில் தமிழர்

ஆஸ்திரேலியா, நியூசிலாந்து, பிஜி ஆகிய ஓசானிய நாடுகளிலும் கணிசமான தமிழர்கள் வாழ்ந்து வருகின்றனர்.பிஜித் தீவுகளில் தமிழர்கள் குடியேற்றவாத பிரித்தானிய அரசால் கரும்புத் தோட்டங்களில் வேலை செய்வதற்காக வரவழைக்கப்பட்டவர்களின் வழித்தோன்றல்களே ஆவர்.இவர்களில் பலர் தமது அடையாளங்களை அங்கு அதிகமாக வாழம் இந்தி பேசும் மக்களுடன் கலந்துவிட்டார்கள்.ஆஸ்திரேலியா, நியூசிலாந்து ஆகிய நாடுகளில் பொருளாதார வாய்ப்புகள் தேடி இருபதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் தமிழர்கள் சென்றார்கள்.

 வட அமெரிக்காவில் தமிழர்

வட அமெரிக்காவில் கணிசமான அளவில் தமிழர்கள் வாழ்கின்றனர்.1950-ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் வேலைவாய்ப்பு,பொருளாதார முன்னேற்றம் தேடித் தமிழர் வட அமெரிக்காவுக்குச் சென்றனர் பின்னர் 1983-இல் இலங்கையில் வெடித்த கறுப்பு யூலை இனக்கலவரங்களால் பாதிக்கப்பட்ட பெருந்தொகை ஈழத்தமிழர்கள் கனடா மற்றும் ஐக்கிய அமெரிக்காவுக்குச் சென்றனர்.இன்று கனடாவில் இரண்டரை இலட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட தமிழர்களும், ஐக்கிய அமெரிக்காவில் ஐம்பதாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட தமிழர்கள் வாழ்கின்றனர்.

 சமூக அமைப்பு

தமிழர் சமூக அமைப்பு சாதிய படிநிலை அடுக்கமைவையும், ஆண் ஆதிக்க மரபையும் கொண்டது. தமிழர் சமூக அமைப்பில் சமயத்தின் பங்கும் முக்கியம். தற்காலத்தில் சமூக எதிர்ப்புப்போராட்டங்கள், சாதீயத்துக்கு எதிரான அரசியல் சட்ட நிலைப்பாடுகள், நகரமயமாதல், பொருளாதார முன்னேற்றம், நவீனமயமாதல் போன்ற பல காரணிகள் சாதிய கட்டமைப்பைத் தளர்த்தி உள்ளன. பெண்களுக்கான கல்வி, வேலை வாய்ப்புகள் பல மடங்கு பெருகி உள்ளன. அரசியல் சட்ட உரிமைகளும் கோட்பாட்டு நோக்கில் சமமாக உள்ளன. திராவிட இயக்கத்தின் இறைமறுப்பு கொள்கை, அறிவியல் வளர்ச்சி ஆகியவை சமயம் மீதான தீவிர நம்பிக்கையைக் குறைத்துள்ளன.

 மொழியும் இலக்கியமும்

thumb|அகத்தியர், முதலாவது தமிழ் சங்க இலக்கியத் தலைவர், தென்மதுரை, பாண்டியர் அரசு.
தமிழர்கள் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலான இலக்கண இலக்கிய வளம் மிக்க திராவிட மொழியான தமிழைத் தாய் மொழியாகக் கொண்டவர்கள்.தமிழ் மொழி  சமஸ்கிருதத்திற்கு இணையாக இந்திய நாட்டின் செம்மொழிகளில் ஒன்றாகத் திகழ்கிறது.இந்திய அரசால் அதிகாரப்பூர்வமாக 2004-ஆம் ஆண்டு தமிழ் மொழியே முதலாவது செம்மொழியாக அறிவிக்கப்பட்டது.இந்தியா,இலங்கை, சிங்கப்பூர் ஆகிய நாடுகளில் தமிழ் மொழி அந்நாடுகளின் அரசல் அலுவல் மொழியாக உள்ளது.

 சங்க இலக்கியம்
தமிழில் கிடைக்கப்பெற்ற தொன்மையான இலக்கண நூல் தொல்காப்பியம்.இது தமிழ் மொழியின் இலக்கணத்தை வரையறுப்பதோடு,அக்கால தமிழ்ச் சூழலையும் உரைக்கின்றது.கி.மு 300 தொடக்கம் கி.பி 300 வரை எழுதப்பட்ட இலக்கியம் சங்க இலக்கியம் எனப்படுகிறது.பழந்தமிழரின் அகப்பொருள் மற்றும் புறப்பொருள் பாடும் கவிதைகளும்,அறிவியல் நிலைப்பாடுகளை நிறுவும் கவிதைகளையும் சங்க இலக்கியத்தில் காணலாம்.சங்க இலக்கியத்தில் செடிகள், பறவைகள்,விலங்குகள் பற்றிய குறிப்புகள் குறிப்பிடத்தக்கவை.இக்காலத்தில் தோன்றிய இலக்கியங்கள் எட்டுத்தொகை, பத்துப்பாட்டு,பதினெண் கீழ்க்கணக்கு என மூன்று தொகை நூல்களாகத் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.இக்காலத்தில் எழுந்த அற நூல் திருக்குறள்,இந்நூல் உலகில் அதிகம் போற்றப்படும் ஒரு நூலாக விளங்குகிறது.திருவள்ளுவர் ஆண்டு முறை இவரின் பெயர் தாங்கிய தமிழர் ஆண்டு முறையாகும்.

 சங்கம் மருவிய கால இலக்கியம்
கி.பி 300-இலிருந்து கி.பி 700-வரை தமிழ் இலக்கிய வழக்கத்தில் சங்கம் மருவிய காலம் எனப்படுகிறது.இக்காலத்திலேயே சிலப்பதிகாரமும், பெளத்த தமிழ்க் காப்பியங்களான மணிமேகலை, குண்டலகேசி ஆகியவையும், சைன தமிழ் காப்பியங்களான சீவக சிந்தாமணி, வளையாபதி, மற்றும் ஐஞ்சிறுகாப்பியங்களும் தோன்றின. ஐஞ்சிறுகாப்பியங்களில் ஒன்றான நீலகேசி தமிழில் எழுந்த முதல் தர்க்க நூலாகக் கருதப்படுகிறது.

 பக்தி கால இலக்கியம்
கி.பி 700-இலிருந்து கி.பி 1200-வரையுள்ள காலம் பக்தி இலக்கிய காலம் எனப்படுகிறது.இக்காலத்தில் தமிழ்ப் பக்தி இயக்கம் வலுப்பெற்றதது.சைவமும் ,வைணவமும் ஆதரவு பெற்றன. சைவ நாயன்மார்கள் பல ஆயிரம் தேவாரங்களைப் பாடினர்.வைணவ ஆழ்வார்களால் நாலாயிரத்திவ்ய பிரபந்தம் பாடப்பெற்றன.இக்காலத்தில் திருமந்திரம் சிவஞானபோதம் உட்பட பதினான்கு சைவ சிந்தாந்த நூல்களும் இயற்றப்பட்டன. கலிங்கத்துப்பரணி, கம்ப இராமாயணம் ஆகியவையும் இக்காலத்தில் இயற்றப்பட்டன.கி.பி 850-ஆம் ஆண்டில் இருந்து கி.பி 1250-ஆம் ஆண்டு வரை சோழப் பேரரசு சிறப்புற்று இருந்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

 இடைக் கால இலக்கியம்
கி.பி 1200-இலிருந்து கி.பி 1800-வரையுள்ள காலப்பகுதி இடைக் காலம் எனப்படுகிறது.  இக்காலத்தில் முகலாயர், நாயக்கர், மராத்தியர்,ஆங்கிலேயர்கள்,பிரெஞ்சுக்காரர்கள் ஆகியோர் தமிழகப் பகுதிகளை ஆண்டனர்.இக்காலத்திலேயே தமிழ் இசுலாமிய இலக்கியம் மற்றும் தமிழ் கிறித்தவ இலக்கியம் ஆகியவை தோன்றின.முதல் தமிழ் அகரமுதலி, சதுரகராதி என்ற பெயரில்,இத்தாலி நாட்டைச் சேர்ந்தவரான வீரமாமுனிவர் என்று அறியப்படும் கிறித்தவ மத ஆசிரியரால் கி.பி 1732-ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டது.பெரும்பாலான நிகண்டுகள் இயற்றப்பட்டதும் இக்காலத்திலேயே.

 தற்கால இலக்கியம்
18-ஆம் நூற்றாண்டு தொடக்கம் தமிழின் மறுமலர்ச்சிக் காலம் எனலாம். இக்காலத்திலேயே தமிழர்களின் இலக்கிய மரபு தமிழர்களுக்கே புலப்படத் தொடங்கியது. உ.வே.சாமிநாதையர், சி.வை.தாமோதரம்பிள்ளை, ஆறுமுக நாவலர் உட்பட பல தமிழறிஞர்கள் ஏட்டுத் தமிழ் இலக்கியங்களைத் தேடிப் புதுப்பித்துப் பாதுகாத்தனர்.1916-ஆம் ஆண்டில் தமிழில் மிகுதியாகக் காணப்பட்ட சமற்கிருத சொற்களையும் மணிப்பிரவாள நடையையும் தடுக்க தனித் தமிழ் இயக்கம் தொடங்கப்பட்டது. தேவநேயப் பாவாணர், மறைமலை அடிகள், பாரதிதாசன், பெருஞ்சித்திரனார் ஆகியோர் முன்னின்று தனித் தமிழ் இயக்கத்தைத் தொடங்கினர்.

தற்காலத் தமிழ் இலக்கியத்தின் முன்னோடிக் கவிஞராகச் சுப்பிரமணிய பாரதியார் கருதப்படுகிறார்.இக்காலத்தில் புதுக்கவிதை பிறந்தது. உரைநடை வீச்சு பெற்றது.புதினம், சிறுகதை, கட்டுரை ஆகிய எழுத்து வடிவங்கள் தமிழில் வளர்ச்சி பெற்றன.1954–1968 காலப்பகுதிகளில் தமிழ்க் கலைக்களஞ்சியம் பல அறிஞர்களின் கூட்டுழைப்பாக உருவாக்கப்பட்டது.தமிழ் இலக்கியத்தில் மரபு, மார்க்சிய, முற்போக்கு, நற்போக்குப் போக்குகள் இனங்காணப்பட்டன. திராவிட இயக்கத்தினர் தமிழைக் கருவியாகப் பயன்படுத்தித் தமது கருத்துகளை மக்களுக்கு எடுத்துச்செல்வதில் பெரும் வெற்றி கண்டனர். தற்காலத்தில் பெண்ணிய கருத்துகளையும் எடுத்துரைத்த அம்பை, மாலதி மைத்ரி, குட்டி ரேவதி, சுகிர்தராணி, உமாமகேஸ்வரி, இளம்பிறை, சல்மா, வெண்ணிலா, ரிஷி, மாலதி, வைகைச்செல்வி, தாமரை உட்பட தமிழ்ப் பெண் எழுத்தாளர்களின் எழுத்துகளும் வலுப்பெற்று இருக்கின்றன. உலகத்தமிழர்களின் எழுத்துகளும் தமிழ் இலக்கியத்தில் சிறப்பிடம் பெற்றுள்ளன. நாளிதழ், இதழ், வானொலி, தொலைக்காட்சி, திரைப்படம், இணையம் எனப் பல்வேறு ஊடகங்களிலும் தமிழ் வேரூன்றிப் பரவி நிற்கின்றது. அறிவியல் தமிழின் அவசியம் அறிந்து தமிழ்நாடு அரசும் பிற அமைப்புகளும் அதை வளர்ப்பதைக் குறியாகக் கொண்டு செயற்பட்டு வருகிறார்கள். அதே வேளை தமிழ்நாட்டில் பரவலாகப் புழங்கும் தமிங்கிலம் தமிழ் மொழிப் பேணலைச் சரவலுக்கு உட்படுத்தியிருக்கிறது.

 பண்பாடு

thumb|right|210px|பரதநாட்டிய நடனப் பெண்
தமிழர் பண்பாடு தமிழ் மொழியின் ஊடாகவும், தமிழர் தாயகப் பிணைப்பின் ஊடாகவும், தமிழர் மரபுகள், வரலாறு, விழுமியங்கள், கலைகள் ஊடாகவும், சமூக, பொருளாதார, அரசியல் தளங்கள் ஊடாகவும் பேணப்படும் தனித்துவப் பண்பாட்டுக் கூறுகளைக் குறிக்கும்.

 கட்டடக்கலை

தமிழர்கள் மிக நீண்ட காலமாகவே ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பகுதியில் நிலையாக வாழ்ந்து வருபவர்கள். தனித்துவம் வாய்ந்த ஒரு பண்பாட்டைக் கொண்டிருப்பவர்கள். மொழி, இலக்கியம், கலை போன்ற துறைகளில் கிறிஸ்துவுக்கு முந்திய நூற்றாண்டுகளிலேயே உயர்நிலை எட்டியிருந்தவர்கள். இத்தகைய பின்னணியிலே, மக்கள் வாழ்வதற்கான இல்லங்களும், அரசர்களுக்கான மாளிகைகளும், வணக்கத்தலங்களும், பொதுக் கட்டடங்கள் பலவும் உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை. இவையெல்லாம் அழிந்துபோகக்கூடிய பொருட்களால் கட்டப்பட்டதால் எதுவும் எஞ்சவில்லை.

ஆறாம் நூற்றாண்டுக்குப் பின்னரே தமிழ் நாட்டில் கற்களால் கட்டடங்கள் கட்டப்பட்டன. இக் கட்டடங்களில் மிகப் பெரும்பாலானவை கோயில்களே. இவை கட்டிடக்கலையின் உயர் மரபைச் சாந்தவை. ஆனாலும் இவற்றோடு இணையாகச் சாதாரண மக்களுக்கான வீடுகளையும் கட்டடங்களையும் உள்ளடக்கிய இன்னொரு கட்டிடக்கலை மரபும் இருந்தது. ஆறாம் நூற்றாண்டளவில் தொடங்கிய கற்கட்டட மரபு நாயக்கர் காலம் வரை வளர்ந்து வந்தது. இதுவே திராவிடக் கட்டடக்கலை எனப்படுகின்ற கட்டடக்கலை மரபாகும். இதன் பின்னரும் தற்காலம் வரையில் ஆங்காங்கே தனித்துவமான வகைகளைச் சேர்ந்த கட்டடங்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன.

 சிற்பக்கலை

thumb|right|250px|மாமல்லபுரம் புடைப்புச் சிற்பங்கள்
சிற்பக்கலை பண்டைக்காலம் முதற்கொண்டே தமிழரால் வளர்த்தெடுக்கப்பட்டுள்ளது. சங்க காலத்தில் மண், மரம், தந்தம், கல் ஆகியவற்றில் சிற்பங்கள் செதுக்கப்பட்டன. மண்ணில் சிற்பங்கள் உருவாக்கியவர்கள் "மண்ணீட்டாளர்கள்" எனப்பட்டனர். அக்காலத்தில் இறந்த போர் வீரர்களுக்குக் கற்களால் சிலை அமைக்கும் வழக்கமும் இருந்தது.

 ஓவியக்கலை

ஓவியம் ஒரு கவின் கலை. தமிழ்ச் சூழலில், தமிழர் மரபில், தமிழர்களால் ஆக்கப்படும் ஓவியங்களைத் தமிழர் ஓவியம் எனலாம். ஓவியத்தைச் சித்திரம் என்றும் குறிப்பிடுவர்.

சங்க காலத்தில் இருந்தே தமிழரிடையே ஓவியக்கலை வளர்ச்சி இருந்தது.மாத்தளை சோமு. (2005). வியக்க வைக்கும் தமிழர் அறிவியல். திருச்சி: தமிழ்க்குரல் பதிப்பகம். பக்கம் 113 இருப்பினும் தமிழ் ஓவியங்களுக்கு ஒரு தொடர்ச்சியான மரபு இல்லை. "சற்று முந்தியது என்று நாயக்கர் கால சுவரோவியங்கள், அதற்கு முன், மறைந்திருந்து வெளித்தெரிந்த தஞ்சை கோயில் ஓவியங்கள் அதற்கு முன் சித்தன்ன வாசல் என்று பல நூற்றாண்டுகள் இடைவெளி கொண்ட ஒன்றைப் பார்க்கலாம்"தமிழ் நாட்டுக் கலைகளின் சீர்மையும் சீரழிவும் – இன்றைய சித்திரம்! – வெங்கட் சாமிநாதன் கூற்றுக்கள். தற்காலத்தில் ஓவியக்கலையில் ஒரு புதிய ஈடுபாடு இருக்கிறது. வரைகதை, வரைகலை, இயங்குபடங்கள் என்று பல்வேறு வடிவங்களில் இந்த ஆக்க ஊற்றுகளைக் காணமுடியும்.

 நாடகக்கலை

இயல், இசை, நாடகம் என்று முத்தமிழ்களில் ஒன்றாக நாடகத்தை முன்னிறுத்தித் தொன்று தொட்டு தமிழர், நாடகக்கலையில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர். தொல்காப்பியம், சிலப்பதிகாரம் போன்ற நூல்களில் நாடகம் பற்றிப் பல குறிப்புகள் உள்ளன. தமிழர் நாடகங்கள் தமிழர் சூழமைவு கதைகளையும், அழகியலையும், கலைநுட்பத்தையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.

 இசைக்கலை

thumb|right|200px|கருநாடக இசை
தமிழ்ச் சூழலில் இசை நுணுக்கமாக ஆயப்பட்டு தொடர்ச்சியாக மேம்படுத்தப்பட்டு தமிழிசையாகச் செம்மை பெற்றது. தமிழிசை மிகப் பழமையானது. தொல்காப்பியர் இயற்றிய "தொல்காப்பியம்" என்னும் நூலில் இசையைப் பற்றிய ஆழ்ந்த கருத்துக்களைத் தெளிவாகக் காணலாம். சிலப்பதிகாரத்திலும், சாத்தனாரின் கூத்த நூலிலும் தமிழரிசை பற்றி விரிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளன. சங்கத்தமிழ் இலக்கியங்களில் கலித்தொகை, பத்துப்பாட்டு  முதலிய நூல்களில் இசை நயத்துடன் கூடிய பாடல்களைக் காணலாம்.

 ஆடற்கலை

thumb|right|200px|கரகாட்டம்
ஆடலைக் கூத்து என்றும் நாடகத்தை 'கதை தழுவி வரும் கூத்து' என்றும் கூறுவர்.ஆறு. அழகப்பன். (2001). தமிழ்ப் பேழை. சென்னை: திருவரசு புத்தக நிலையம். பக்கம் 276. தமிழர் மத்தியில் கும்மி ஆட்டம், கோலாட்டம், பரதநாட்டியம் என பல ஆடல் வடிவங்கள் உள்ளன. ஒயிலாட்டம், மயிலாட்டம், கரகாட்டம், பொய்க்கால் குதிரை ஆட்டம் என பல நாட்டுபுற கலையின் நடன வகைகளும் உண்டு.

பரத நாட்டியம் தென்னிந்தியாவுக்குரிய, சிறப்பாகத் தமிழ்நாட்டுக்குரிய நடனமாகும். இது மிகத் தொன்மை வாய்ந்ததும், இந்தியாவிலும், வெளிநாடுகளிலும் பிரபலமானதுமாகும். பரத முனிவரால் உண்டாக்கப்பட்டதனால் பரதம் என்ற பெயர் வந்ததாகக் கூறுவர். அதேவேளை பரதம் என்ற சொல், ப – பாவம், ர – ராகம், த – தாளம் என்ற மூன்றையும் குறித்து நிற்பதாகவும் சொல்லப்படுகிறது.

 தற்காப்புக் கலைகள்

நடனம், இசை, மொழி போன்றே ஒவ்வொரு இன, மக்கள் குழுவும் தனித்துவமான தற்காப்புக் கலை மரபைக் கொண்டிருக்கின்றது.  தென்னிந்தியாவில் இருந்த நாடுகள் தம்மோடும் பிறரோடும் தொடர்ந்து போர்களில் ஈடுபட்டதால் போரியலின் ஒரு கூறாகத் தற்காப்புக் கலைகள் வளர்த்தெடுக்கப்பட்டன. தமிழர் தற்காப்புக் கலைகள் பல்லவ, சேர, சோழ, பாண்டிய நாட்டுப் போர் சாதிகளின் மரபில் தோன்றிய சண்டை, தற்காப்பு வழிமுறைகள், மரபுகள், நுட்பங்கள், ஆயுதங்கள் ஆகியவற்றைக் குறிக்கின்றது. சிலம்பம், வர்மக்கலை, குத்துவரிசை, அடிதடி, மல்லாடல் ஆகியவை இன்றும் பயிலப்படும் தமிழர் தற்காப்புக் கலைகள் ஆகும்.

 யோகக்கலை
இந்தியாவில் தோன்றிய உடற்பயிற்சி தியான முறை யோகக் கலை அல்லது யோகாசனம் ஆகும். இந்தக் கலையை நீண்ட காலமாகத் தமிழர்கள் பயின்றும், அதற்குப் பங்களித்தும் வந்துள்ளார்கள். யோகக்கலை பற்றியும் அதன் இதர பாகங்களைபற்றியும் தமிழ் நூலான திருமந்திரம் மிக அழகாக எடுத்துரைக்கிறது. அண்மையில் தமிழ்நாடு அரசு அனைத்து மாணவர்களுக்கும் யோகக்கலையை ஒரு கட்டாயப் பாடமாக அறிவித்துள்ளதுதமிழ்நாட்டுப் பள்ளிகளில் யோகக்கலை கட்டாயப் பாடமாக்கப்பட்டது. சுவாமி சிவானந்தா, யாழ்ப்பாணம் யோகர் சுவாமியின் சீடரான சத்யகுரு சிவாய சுப்ரமணியசுவாமி, சுவாமி சச்சிதானந்தா, வேதாத்திரி மகரிசி போன்றோர் யோகக்கலையை மேற்கு நாடுகளில் பயிற்றுவிக்கப் பெரும் பங்களிப்பு செய்துள்ளார்கள்.

 திரைப்படக்கலை

தமிழ்த் திரைக்கலை அல்லது தமிழ்ச் சினிமா தற்காலத்தில் தமிழ்ச் சமூகத்தில் மிகுந்த செல்வாக்கு செலுத்தும் ஒரு கலைத்துறை ஆகும். தமிழ்ச் சினிமாவே இந்தி, ஆங்கிலம் போன்ற பிற மொழித் திரைப்பட செல்வாக்கை தமிழர் மத்தியில் தவிர்த்தது. நாடகம், இசை, ஆடல், சிலம்பம் எனப் பல்வேறு மரபுக் கலைகளையும் தமிழ்த் திரைக்கலை பயன்படுத்திக்கொண்டது. சிவாஜி, எம். ஜி. ஆர், ரஜினிகாந்த், கமல்காசன், கே. பி. சுந்தராம்பாள், மனோரமா ஆகிய நடிகர்களும் கே. பாலச்சந்தர், மணிரத்னம், பாரதிராஜா ஆகிய இயக்குநர்களும் தமிழ்த் திரைப்படத்துறையில் புகழ் மிக்க சிலர். தமிழ்த் திரைப்படங்களுக்கு இசையமைப்பதில் இளையராசா, ஏ.ஆர்.ரகுமான் ஆகியோர் புகழ்பெற்ற சிலர்.  தமிழ்த் திரைப்படங்கள் "வாழ்க்கையைச் சிதைத்துப் பிரதி பலிக்கின்றது. பொய்மைகளைத் தீர்வுகளாகப் புலப்படுத்துகின்றன"இன்குலாப். (2004). ஆனால். தஞ்சாவூர்: அகரம். போன்ற பல விமர்சனங்களையும் எதிர்கொள்கிறது.

 நகைச்சுவை
நகைச்சுவை தமிழர் வாழ்வில் இழையோடிய ஓர் அம்சம்.  வில்லுப்பாட்டு, பட்டிமன்றம், இலக்கியம், இதழ்கள், திரைப்படம், தொலைக்காட்சி என பல வழிகள் மூலம் நகைச்சுவை பகிரப்படுகிறது. என். எஸ். கிருஷ்ணன், சந்திரபாபு, கே. ஏ. தங்கவேலு, நாகேஷ் ஆகியோர் கடந்த காலத்தில் குறிப்பிடத்தக்க நகைச்சுவை நடிகர்கள் ஆவர். வடிவழகன், திண்டுக்கல் ஐ. லியோனி, விவேக், வடிவேலு, சந்தானம் ஆகியோர் புகழ் பெற்ற இன்றைய நகைச்சுவை விண்ணர்களில் சிலர். கலக்கப்போவது யாரு, அசத்தப் போவது யாரு? போன்ற தொலைக்காட்சி நிகழ்சிகளில் வழங்கப்பட்ட மேடைச் சிரிப்புரை பெரும் வரவேற்பை பெற்றுள்ளது. ஈரோடு மகேஸ், மதுரை முத்து ஆகியோர் நல்ல மேடைச் சிரிப்புரையாளர்கள்.

 பேச்சுக்கலை
அரசியல் மேடையில், கோயிலில், பட்டிமன்றத்தில், நீதிமன்றத்தில், நாடகத்தில், திரைப்படத்தில், ஒலிபரப்பில், எனப் பல துறைகளில் தமிழில் பேசுதல் ஒரு பயன்மிகு கலையாகும். பசும்பொன் முத்துராமலிங்க தேவர், அண்ணாதுரை, பெரியார், ம. பொ. சிவஞானம், கிருபானந்த வாரியார் போன்றோர் சிறந்த பேச்சாளர்கள்.  திரைப்படத்தில் வசனம் பேசுவதில் சிவாஜி கணேசன் புகழ் பெற்றவர். இன்று கருணாநிதி, வைகோ, சீமான், சுகிசிவம் ஆகியோர் சிறந்த பேச்சாளர்களில் சிலர். தமிழகத்தில் சிறந்த பேச்சாளரைத் தேர்தெடுப்பதெற்கன நடாத்தப்பட்ட தமிழ்ப் பேச்சு எங்கள் உயிர் மூச்சு நிகழ்ச்சியில் விசயன் வெற்றி பெற்றார். ஈழத்து பேச்சுப்பாரம்பரியம் ஆறுமுகநாவலர் போன்ற சமயப்பிரசங்கிகள் முதல் அரசியல் பேச்சாளர்கள் ஈறாகப் பலவகையில் வளர்ச்சிபெற்று உள்ளது. போராட்ட காலங்களில் பல போராளிகளின் பேச்சுக்கள் மக்களுக்கு விடுதலை வேட்கை தூண்டுவதில் முன்னின்றன. இலக்கிய சொற்பொழிவுகளில் கம்பன் கழகத்து ஜெயராஜ் போன்றவர்கள் பரவலாக அறியப்பெற்றாவர்கள்.

 நாட்டாரியல்

ஒப்பாரி – மகனைப் பலிகொடுத்த தாய் அம்மன்கிளி முருகதாஸ் (தொகுத்தது). 2007. இலங்கைத் தமிழிரிடையே வாய்மொழி இலக்கியம். கொழும்பு: குமரன் புத்தக இல்லம். பக்கங்கள் 51 – 52
நீ போருக்கு போனடத்தை
போராடி மாண்டாய் ஐயா
மகனே
பாரத்துவக்கெடுத்தோ
உங்களுக்கு
பயந்தவெடி வச்சானோ
உங்களுக்கு பெரிய துவக்கொடுத்தோ
உங்கள பேசாமல் சுட்டெறிந்தான்
மகனார்
உன்ன சந்தியல கண்டடத்தை
உன்னைபெத்த கறுமி
தலைவெடித்துப் போறனையா
தமிழர் பண்பாடு இலக்கியம், நுண்கலைகள், நுட்பம் ஆகிய பெரும் மரபுகளையும், பொது மக்கள் பங்களித்து எளிமையாக ஆக்கிப் பகிர்ந்த நாட்டாரியலையும் கொண்டிருக்கிறது. இரண்டும் ஒரு சமூகத்தின் வெவ்வேறு வேட்கைகளை நிவர்த்தி செய்கிறது. மக்களின் பழக்க வழக்கங்கள், மொழி, வாய்மொழி இலக்கியங்கள், பாட்டு, இசை, ஆடல்கள், உணவு, உடை, உறையுள், நம்பிக்கைகள் முதலானவற்றை நாட்டாரியல் குறிக்கிறது.கி. விசாகரூபன். (2004). நாட்டார் வழக்காற்றியல். யாழ்ப்பாணம்: மலர் பதிப்பகாம். பெரும்பாலான தமிழர்கள் கிராமத்தில் (எ. கா: 2008 – தமிழ்நாடு 53%) வாழ்வதால் நாட்டாரியல் கிராமத்துக் கூறுகளைச் சிறப்பாகச் சுட்டி நிற்கிறது.  எனினும் இது நகரச்சூழலிலும் வெளிப்படுகின்றது. சென்னை நகரப்புற சேரிகளில் இருந்து தோன்றிய கானா பாடல்கள், ஈழத்தில் போராளி மகளை/மகனை இழந்த தாயின் ஒப்பாரிப் பாடல்களையும் இவ்வாறு சுட்டலாம். சினிமா போன்ற பெரும் ஊடகங்கள் நாட்டார்கலைகளை நலிவடையச் செய்திருந்தாலும், இணையம் போன்ற சில நவீன தொழில்நுட்பங்கள் அனைவரும் பங்களித்து பயன் பெறும் ஆக்க முறைகளை ஊக்குவிக்கின்றன.

 சித்தரியல்

தமிழ்ச் சூழலில் தமிழ்ப் பண்பாட்டுடன் ஒரு முரண்பாடான, ஆக்கபூர்வமான உறவைச் சித்தர்கள் வைத்திருந்தார்கள். இவர்கள் பெரும் சமய மரபுகளின் குறைகளை எடுத்துகூறினார்கள்.  மரபுவழிப் புலவர்கள் பலர் இன்ப அல்லது போற்றி இலக்கியங்களில் மட்டும் ஈட்பட்டிருக்க சித்தர்கள் மருத்துவம், கணிதம், வேதியியல், தத்துவம், ஆத்மீகம் ஆகியவற்றில் ஈடுபாடு கொண்டு தமிழர் சிந்தனைச் சூழலைப் பலப்படுத்தினார்கள்.

 சமயம்

thumb|right|200px|ஐயனார்

தமிழர்கள் இறை நம்பிக்கை உடையவர்களாகவே பெரும்பாலும் இருந்து வந்திருக்கின்றார்கள். சங்கத் தமிழர்கள் உலகாயுத போக்கு அல்லது இயற்கை வழிபாட்டையே கொண்டிருந்தனர் என அறிஞர் சிலர் வாதிட்டாலும், தமிழர்கள் முற்காலம் தொட்டே பல்வேறு சமய மரபுகளை அறிந்தும் பின்பற்றியும் வந்துள்ளார்கள். தமிழர்கள் ஐந்து நிலங்களுக்கும் உரிய தெய்வங்களாக மாயோன், சேயோன், இந்திரன், வருணன், கொற்றவை ஆகியோரை வணங்கி வந்துள்ளனர்.மாயோன் மேய காடுறை உலகமும்
    சேயோன் மேய மைவரை உலகமும்
    வேந்தன் மேய தீம்புனல் உலகமும்
    வருணன் மேய பெருமணல் உலகமும்
    முல்லை, குறிஞ்சி, மருதம், நெய்தல் எனச்
    சொல்லிய முறையால் சொல்லவும் படுமே

(தொல். அகத்திணை: 5) பௌத்தம், ஜைனம், இந்து, இசுலாம், கிறித்தவம் ஆகிய பெரும் சமய மரபுகளைத் தமிழர்கள் பல்வேறு கால கட்டங்களில் வெவ்வேறு போக்குகளுடன் பின்பற்றி வந்துள்ளார்கள். சங்க காலத்தில் ஆசிவகம்,  சமணம், பௌத்தம் ஆகிய மதங்கள் இருந்தன.http://www.tamilvu.org/courses/diploma/c031/c0313/html/c0313201.htm

பெரும்பாலான தமிழர் தமது கடவுளாக முருகனை வணங்குகின்றனர். முருகனை விட ஐயனார், மதுரை வீரன், கண்ணகி, இசக்கி அம்மன், கறுப்புசாமி, சுடலை மாடன், பெரியண்ணன், முனீசுவரர், காத்தவராயன் ஆகிய காவல் தமிழ்க் கடவுள்கள் வழிபாடும் பரவலாக இருக்கின்றது.

நாயன்மார்கள் மற்றும் ஆழ்வார்களின் பக்தி இயக்கம், வள்ளலார் இராமலிங்க அடிகளைப் பின்பற்றிய மனிதநேய இயக்கம், அய்யாவழி ஆகியவை தமிழ்ச் சூழலில் தோன்றி சிறப்புற்றவைதான்.

இன்று திருக்குறளைப் பொது அற மறையாகவும், இறை நம்பிக்கையை ஏற்றும், அனைத்து சமயங்களுக்கு இடமளிக்கும் பண்பைப் பேணியும் தமிழர் சமய சிந்தனை, நடைமுறைப் போக்குகள் அமைகின்றன. அதே வேளை, இறைமறுப்பு (நாத்திகம்), அறியாமைக் கொள்கை, உலகாயதக் கொள்கை, இயற்கை நம்பிக்கை கொண்ட பல தமிழர்களும் உள்ளார்கள்.

ஹிந்து மதம் என்று ஆங்கிலேய அரசால் 19 ஆம் நூற்றான்டில் கொன்டு வரபடாத வரை தமிழ்நாடு (மதராசு மாகாணம்) மற்றும் ஈழத்திலும் இருந்த தமிழ் மக்கள் தங்கள் மதத்தை தமிழ் என்றே குறித்து வந்தனர். 19ஆம் நூற்றான்டில் இஸ்லாமியர், கிருத்தவர், சீக்கியர் அல்லாதவர்களை ஹிந்துக்கள் என்று கொன்டுவந்த்தால் தமிழ் மதத்தை பின்பற்றிய தமிழர்கள் ஹிந்துக்கள் என அடையாளபட்டனர். பல புலம்பெயர்ந்த் மற்றும் தமிழ்நாட்டில் வாழ்ந்த தமிழர்கள் தங்கள் மதமாக தமிழ் மதத்தை கடைபிடிக்கின்றனர்.

 மெய்யியல்

தமிழர் எத்தகைய உலகப் பார்வையுடன் அல்லது அணுகுமுறையுடன் உலகை எதிர்நோக்குகின்றார்கள் என்பதைத் தமிழர் "மெய்யியல் எனலாம்". தமிழர் மெய்யியலை அறநூல்களில் இலக்கியங்களில் மட்டுமல்லாமல் வாழ்வியலையும் வரலாற்றையும் நோக்கியே புரிந்து கொள்ளமுடியும். யாரும் எக்காலத்துக்கும் ஒரே மெய்யியலை எடுத்தாள்வதில்லை. சூழல் மாறும்பொழுதும், அறிவியல் வளர்ச்சிக்கேற்ற மாதிரியும் மெய்யியல் மாறும். அப்படியே தமிழர் மெய்யியல் மருவி வந்திருக்கிறது. எடுத்துக்காட்டக அச்சம் நாணம் மடம் பயிர்ப்பு எனத் தமிழ் மகளிர் கட்டுப்படுத்தப்பட்டனர். இன்று துணிவு, அறிவு, திறமை என்று நவீனப் பெண்களாகத் தம்மை வளர்த்துக்கொண்டனர்.

தமிழர் மெய்யியல் உலகின் தன்மை (அகம், புறம்), வாழ்வின் நோக்கம் (அன்பு, அறம், பொருள், இன்பம், வீடு), வாழ்தலில் ஒழுக்கம் (அறக் கோட்பாடு) ஆகியவற்றை விளக்குகின்றது. தமிழரின் பண்டைய வாழ்வியலைத் திணைக் கோட்பாடு விளக்குகிறது. இன்றைய உந்துதலைத் திராவிடம் எடுத்துரைக்கிறது.திராவிடம் என்பது வெற்றி பெற்ற கருத்தாக்கம் – ஏ.எஸ்.பன்னீர்செல்வன் – கீற்று (இணையத்தளம்) நேர்காணல் -

 வாழ்வியல்
 உணவு

தமிழர் சமையல், பல நூற்றாண்டுகளாகத் தென் இந்தியா, இலங்கை மற்றும் பிற நாடுகளில் வசிக்கும் தமிழர்களால் வளர்த்தெடுக்கப்பட்ட, உலகின் சிறந்த சமையல்களில் ஒன்றாகும். இயற்கையுடனும் காலநிலைகளுடனும் இணைந்த ஒரு நாட்டுப்புறச் சூழலிலேயே இச்சமையல் வளர்ந்தது. பலவகை உணவுகளைச் சுவையுடன் சமைக்க, விருந்தோம்ப தமிழர் சமையற்கலை வழிசொல்கின்றது.

பல்வகை மரக்கறிகள், சுவையூட்டும் நறுமணம் தரும் பலசரக்குகள், கடலுணவுகள் தமிழர் சமையலில் இன்றியமையா இடம் பெறுகின்றன. சோறும் குழம்பும் கறியும் தமிழரின் முதன்மை உணவாகும். குழம்புகளில் பலவகையுண்டு; எடுத்துக்காட்டுக்கு, மரக்கறிக் குழம்பு, பருப்பு, கீரைவகை, மசியல், ஆட்டுக்கறி, முயல்கறி, மாட்டுக்கறி, பன்றிக்கறி, மீன்கறி என்பன. பொதுவாக, தமிழர் உணவுகள் காரம் மிகுந்தவை. தேங்காய், மிளகாய், கறிவேப்பிலை, வெங்காயம், பூண்டு, இஞ்சி உட்பட பல்வகை பலசரக்குகள் குழம்புகளுக்கும் பிற பக்க உணவுகளுக்கும் சேர்க்கப்படுவது வழக்கம்.

 உடை

தமிழர் உடைகள் காலம், இடம், தேவை, சூழ்நிலை, பொருளாதாரம், சாதி, சமயம் ஆகிய காரணிகளால் வேறுபடுகின்றது.  அனைத்துத் தமிழர்களுக்கும் இதுதான் உடை என்று ஏதும் இல்லை. எனினும், வேட்டி, சேலை, தாவணி, பாவாடை போன்றவை தமிழரின் மரபார்ந்த உடைகளாகக் கருதப்படுகின்றன. நகர்ப்புறங்களில் சல்வார் கமீஸ், சுரிதார், முழுக்காற்சட்டை, ஜீன்ஸ் போன்ற உடைகள் அணியும் போக்கு கூடி வருகிறது.

 கொண்டாட்டங்கள்
பொங்கல், தமிழ் புத்தாண்டுப் பிறப்பு ஆகியன சமய சார்பற்று அனைத்து தமிழர்களும் கொண்டாடும் விழாக்கள் ஆகும். தைப்பூசமும் தீபாவளியும் இந்து சமயத் தமிழர்கள் கொண்டாடும் முக்கியப் பண்டிகைகள் ஆகும்.

 கப்பற்கலை

தொன்மைக்காலம் தொட்டு தமிழர் கப்பற்கலையிலும் கடற் பயணத்திலும் தேர்ந்து விளங்கினர். கப்பல் கட்டுவது, பராமரிப்பது, செலுத்துவது ஆகிய செயற்பாடுகளில் தமிழர் ஈடுபட்டனர். இத்துறை வல்லுநர்கள் கம்மியர் எனப்பட்டனர். "தமிழ் இலக்கியங்கள் பலவற்றிலும் கடலும் கலமும் சாதாரணமாய்ப் பயன்பட்டிருப்பதில் இருந்து, தமிழர் கடலைத் தமது வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக அமைத்துக் கொண்டதை அறிகிறோம்" என்ற கடலோடி நூலின் ஆசிரியர் நரசய்யாவின் கூற்றில் இருந்து தமிழரின் ஆழ்ந்த கப்பற்கலை ஈடுபாட்டை அறியலாம்.

 அரசியல்

தமிழர்களின் முடிவெடுக்கும், நிர்வாகம் செய்யும், வெளி உறவுகளைப் பேணும் முறைகளையும் நடத்தைகளையும் தமிழர் அரசியல் குறிக்கின்றது. தமது சுதந்திரத்தை நிலைநாட்டி, உரிமைகளைப் பேணி, சமத்துவத்துடன், பொருளாதார வசதியுடன், பண்பாட்டுச் சிறப்புடன் அனைத்து தமிழர்களும் மனிதர்களும் வாழ வழிசெய்வதே தமிழர் அரசியலின் கருத்தியல் இலக்கு. தமிழர் அரசியல் பன்முகம் கொண்டது; வெவ்வேறு செல்வாக்கு அதிகார வட்டங்களுக்கு உட்பட்டது.

அன்றும் இன்றும் தமிழர் அனைவரும் ஒரே அரசியல் அலகின் கீழ் இயங்கியது இல்லை. இன்று தமிழர்களுக்கு அவரவர் வாழும் நாடுகளின் அரசியலே முதன்மை பெறுகின்றது. எடுத்துக்காட்டாகத் தமிழ்நாட்டு அரசியல், இந்திய அரசியல், இலங்கை அரசியல், மலேசிய அரசியல், சிங்கப்பூர் அரசியல், மொரிசியஸ் அரசியல் என்று அந்தந்த நாடுகளில் வாழும் தமிழர்களுக்கு அந்தந்த நாட்டு அரசியல்களே முக்கியம் பெறுகின்றன. உலகத் தமிழர்களுக்கென ஒரு வலுவான அமைப்போ அல்லது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு தலைமைத்துவமோ இல்லை. இருப்பினும் உலகத்தமிழர் தமிழர் பிரச்சினைகளுக்குக் குரல்கொடுத்தும், தமிழர் நலன்களின் மீது அக்கறை காட்டியும் செயற்படுகின்றார்கள். எடுத்துக்காட்டாக மலேசியத் தமிழர் உரிமைகள் பாதிக்கப்பட்ட போது தமிழக முதல்வர் மு. கருணாநிதி கண்டனம் தெரிவித்து நியாயம் நிலைநிறுத்தப்படவேண்டும் என்று வேண்டினார்.Protect Tamils in Malaysia, Karunanidhi urges PM. AOL Indo Asian News Service. November 27, 2007.  ஈழத்தமிழர் விடுதலைப் போராட்டத்தை ஆதரித்தும், இலங்கை அரசின் மனித உரிமை மீறல்களைக் கண்டித்தும், இந்திய அரசு இலங்கை அரசுக்கு வழங்கிய இராணுவ உதவியைக் கண்டித்தும் தென்னாபிரிக்கத் தமிழர் நடாத்திய எதிர்ப்புப் போராட்டங்களும் உலகத்தமிழர் ஒரு நாட்டின் தமிழர் அரசியலில் அக்கறையுடன் செயற்படுவதை எடுத்துகாட்டுகின்றன.South African Indians oppose Indian Arms to Sri Lanka. தமிழ்நெற் Friday, 21 March 2008.

 அமைப்புகள்

தமிழர்கள் பல்வேறு குறிக்கோள்களுக்காக அமைப்பு முறையில் ஒருங்கிணைந்து செயற்படுகிறார்கள். மொழி, அரசியல், வணிகம், தொழில், சமயம், ஈடுபாடுகள் எனப் பல நோக்கங்களை மையமாக வைத்துத் தமிழர் அமைப்புகள் இயங்குகின்றன. சங்கம், கோயில், இயக்கம் (தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள், திராவிடர் கழகம், தலித் இயக்கங்கள்), மன்றம் (சாதி மன்றங்கள்), ஒன்றியம் (புகலிட ஊர் ஒன்றியங்கள்), இணைய அமைப்புகள், கட்சி, அறக்கட்டளை, அவை, பேரவை, கூட்டுறவுகள், சமூகக் கூடங்கள், நூலகங்கள், ஊராட்சி, ஊரவை ஆகியவை தமிழ்ச் சூழலில் காணப்படும் அமைப்புகள் ஆகும்.

 இயக்கங்கள்
பெரியாரால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட திராவிட இயக்கம், தமிழ் நாட்டு அரசியலில் முக்கியப் பங்காற்றுகிறது. இவ்வியக்கம் தன்மானத்தையும் பகுத்தறிவையும் ஊக்குவிக்கவும் சாதிகளுக்கு எதிராகப் போராடவும் ஒடுக்கப்பட்ட சாதியினருக்கு எதிரான ஒடுக்கு முறையை எதிர்க்கவும் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. தமிழ் நாட்டில் உள்ள பெரிய அரசியல் கட்சிகளின் கொள்கைகள் யாவும் திராவிட இயக்கக் கொள்கைகளைப் பின்பற்றியே உள்ளன. தமிழ் நாட்டு அரசியலில் தேசியக் கட்சிகளின் தாக்கம் குறைவாகவே உள்ளது.

 உலகமயமாதலும் தமிழரும்
உலகமயமாதல் பல்வேறு பண்பாடுகளை உள்வாங்கி ஒரு உலகப் பண்பாட்டை உருவாக்குவதாகக் கூறப்படுகிறது. இந்த உலகப் பண்பாடு இன்றைய ஆங்கில, மேற்கத்தைய ஆதிக்க ஈடுபாடுகளையே பெரிதும் எதிரொளிக்கும். இத்தகைய நிலையில் தமிழ் மொழி, பண்பாடு, சூழல், அறிவு சிதைந்து போக வாய்ப்புள்ளது. அதே வேளை தமது அடிப்படைக் கூறுகளை இழக்காமல் உலகமயமாதல் உந்தும் அல்லது தருவிக்கும் அம்சங்களையும் ஏற்று மேம்பட முடியும். அதாவது இருப்பதை அழிக்காமல் மேலதிகமான அம்சங்களை அறிமுகப்படுத்தும் ஒரு உந்துதலாகவும் உலகமயமாதலைப் பார்க்கலாம்.

 இவற்றையும் பார்க்க
 தமிழர் வரலாறு
 புலம்பெயர் தமிழர்
 தமிழ் மொழி பேசும் மக்கள்தொகை நகரங்கள் வாரியாக
 தமிழ் மொழி பேசும் மக்கள் தொகை நாடுகள் வாரியாக

 மேற்கோள்கள்

 உசாத்துணைகள்
 தமிழ்
 அ. தட்சிணாமூர்த்தி, 1994. தமிழர் நாகரிகமும் பண்பாடும், சென்னை: ஐந்திணைப் பதிப்பகம்.
 ஆ. வேலுப்பிள்ளை, 1985. தமிழர் சமய வரலாறு. சென்னை: பாரி புத்தகப்பண்ணை.
 ஆறு. அழகப்பன், 2001. தமிழ்ப் பேழை. சென்னை: திருவரசு புத்தக நிலையம்.
 க. த. திருநாவுக்கரசு, 1987. தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளில் தமிழ்ப் பண்பாடு. சென்னை: உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம்.
 கா. சிவத்தம்பி, 1989. தமிழ்ப் பண்பாட்டின் மீள்கண்டுபிடிப்பும் நவீனவாக்கமும்
 கணேசலிங்கன், செ.. (2001). நவீனத்துவமும் தமிழகமும். சென்னை: குமரன் பதிப்பகம்
 தனிநாயகம் அடிகள், 1980. தமிழர் பண்பாடும் அதன் சிறப்பியல்புகளும். கொழும்பு: தந்தை செல்வா அறங்காவற்குழு.
 வி. சிவசாமி, 1973. திராவிடர் ஆதிவரலாறும் பண்பாடும்.
 பொ. சங்கரப்பிள்ளை, 1991. நாம் தமிழர். கொழும்பு: கொழும்புத் தமிழ்ச் சங்கம்.
 ந. சி. கந்தையா, (). சிந்துவெளித் தமிழர்.
 தெல்லியூர் எஸ். நடராஜன், (1947). தமிழன் மாட்சி.  இலங்கை: இளைஞன் பிரசுராலயம்.
 ந. சி. கந்தையா, (). உலக நாகரிகத்தில் தமிழர் பங்கு.
 மாத்தளை சோமு, 2005. வியக்க வைக்கும் தமிழர் அறிவியல். திருச்சி: தமிழ்க்குரல் பதிப்பகம்.
 சி. மெளனகுரு, 2005. தமிழர் வரலாறும் பண்பாடும்.  இலங்கை: குமரன் புத்தக இல்லம்.

 ஆங்கிலம்
 Hart, G.L. (1979). "The Nature of Tamil Devotion."  In M.M. Deshpande and P.E. Hook (eds.), Aryan and Non-Aryan in India, pp. 11–33. Michigan: Ann Arbor.
 Hart, G.L. (1987). "Early Evidence for Caste in South India." In P. Hockings (ed.), Dimesions of Social Life: Essays in honor of David B. Mandelbaum.  Berlin: Mouton Gruyter.
 Mahadevan, Iravatham (2003). Early Tamil Epigraphy from the Earliest Times to the Sixth Century A.D. Cambridge, Harvard University Press. .
 Pillai, Suresh B. (1976). Introduction to the study of temple art.  Thanjavur : Equator and Meridian.
 Ramaswamy, Sumathi. (1998).  Passions of the Tongue: language devotion in Tamil India 1891–1970.  Delhi: Munshiram. .
 Sastri, K.S. Ramaswamy. (2002).  The Tamils : the people, their history and culture.  Vol. 1 : An introduction to Tamil history and society.  New Delhi : Cosmo Publications.  .
 Sharma, Manorama. (2004).  Folk India : a comprehensive study of Indian folk music and culture.  Vol. 11: Tamil Nadu and Kerala.  New Delhi : Sundeep Prakashan.  .
 Suryanarayan, V. (2001). "In search of a new identity", Frontline 18(2).
 Swaminatha Iyer, S.S. (1910).  A brief history of the Tamil country. Part 1: The Cholas. Tanjore : G.S. Maniya.

 வெளி இணைப்புகள்

 தமிழர் - தேசங்கள் கடந்த இனம்

பகுப்பு:இந்திய இனக்குழுக்கள்
பகுப்பு:இலங்கை இனக்குழுக்கள்
பகுப்பு:திராவிடர்

Those who are the Tamils and the Tamilians are those who are the Tamilians and the Tamilians.

தாய்மொழியாகக்

கொண்டவர்களாவர்

Question: who are the tamils and tamils

Those who are the Tamils and the Tamilians are those who are the Tamilians and the Tamilians.

Question: who are the tamils and the tamilians

Those who are the Tamils and the Tamilians

Tamils , Tamilians ) என்பவர் தமிழைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்களாவர் .

Those who are the Tamils and the Tamilians

Question: who are the tamilians and the tamils

Tamils , Tamilians ) என்பவர் தமிழைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்களாவர் .

Question: who are those who are the tamilians

Question: who are those who are the tamils and the tamilians

who are those who are the tamils and the tamilians

Those who are the Tamils and the Tamilians are those who are the Tamilians and the Tamilians .

தமிழர் (, Tamils, Tamilians) என்பவர் தமிழைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்களாவர்.

தமிழர் (, Tamils, Tamilians) என்பவர் தமிழைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்களாவர்.

Those who are the Tamils and the Tamilians are those who are the Tamilians and the Tamilians.

Those who are the Tamils and the Tamilians are those who are the Tamilians and the Tamilians.

It is a good thing to do, but it is a good thing to do, it is a good thing to do, it is a good thing to do, it is a good thing to do.

குமரிக்கண்டத்தில்

கருதுகோள்.பழந்தமிழர்

ஆப்பிரிக்காவில்

தென்னிந்தியா

வழித்தோன்றல்களே

Question: what are the third group of people who are in the midst of the earth

ஆப்பிரிக்காவில் இருந்து அரேபிய கடல் ஊடாகத் தென்னிந்தியா வந்தோரின்

It is a good thing to do, but it is a good thing to do, it is a good thing to do, it is a good thing to do, it is a good thing to do.

what are the third group of people who are in the midst of the earth

Question: what is the meaning of the term "good thing to do"

ஒரு கருதுகோள்.பழந்தமிழர் தென் இந்தியாவின் பழங்குடிகள் என்பது இன்னொரு கருதுகோள்

what is the meaning of the term "good thing to do"

Question: where are those who are in the midst of earth

ஆப்பிரிக்காவில் இருந்து அரேபிய கடல் ஊடாகத் தென்னிந்தியா வந்தோரின்

where are those who are in the midst of earth

Question: who are those who are in the midst of the earth

ஆப்பிரிக்காவில் இருந்து அரேபிய கடல் ஊடாகத் தென்னிந்தியா வந்தோரின்

who are those who are in the midst of the earth

Question: according to the bible, what is a good thing to do and a bad thing to

according to the bible, what is a good thing to do and a bad thing to

It is a good thing to do , but it is a good thing to do , it is a good thing to do , it is a good thing to do , it is a good thing to do .

Third of them are those who are in the midst of the earth , and they are those who are in the midst of the earth , and they are those who are in the midst of the earth .

தமிழர் குமரிக்கண்டத்தில் இருந்து வந்தார்கள் என்பது ஒரு கருதுகோள்.பழந்தமிழர் தென் இந்தியாவின் பழங்குடிகள் என்பது இன்னொரு கருதுகோள்.

மூன்றாவது கருதுகோள் தமிழர்கள் ஆதியில் ஆப்பிரிக்காவில் இருந்து அரேபிய கடல் ஊடாகத் தென்னிந்தியா வந்தோரின் வழித்தோன்றல்களே என்கிறது.

It is a good thing to do, but it is a good thing to do, it is a good thing to do, it is a good thing to do, it is a good thing to do. Third of them are those who are in the midst of the earth, and they are those who are in the midst of the earth, and they are those who are in the midst of the earth.

It is a good thing to do, but it is a good thing to do, it is a good thing to do, it is a good thing to do, it is a good thing to do.

There are many places in the world, especially in the southern part of the world, where the people of the northern part of the northern part of the northern part of the northern part of the northern part of the northern part of the northern part of the northern part of the north.

A lot of studies will conclude that Porotios and Screenshots are generally connected and share a general appearance with the bacterial bacterial bacterial bacterial bacterial bacterial bacterial bacterial bacterial bacterial bacterial bacterial bacterial bacterial bacterial bacterial bacterial bacterial bacterial bacterial bacterial.

புரோட்டோ -தமிழர்கள் மற்றும் திராவிடர்கள் பொதுவாக இணைக்கப்பட்டுள்ளனர் மற்றும் பண்டைய தெற்கு ஈரானில் உள்ள கற்கால சாக்குரோசு விவசாயிகளுடன் ஒரு பொதுவான தோற்றத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள் என்று பல ஆய்வுகள் முடிவு செய்கின்றன. இந்தக் கற்கால மேற்கு ஆசிய தொடர்பான குடிகள் அனைத்துத் தெற்காசியர்களின் முக்கிய மூதாதையரின் அங்கமாக அமைகிறது.

Reply: Reply to Reply to Reply

- வெங்கட் சாமிநாதன் -
தமிழகக் கலைச் சூழல் பற்றி எழுதுவது சிக்கல்களிலும் முரண்களிலும் அகப்பட்டுத் தவிப்பதாகும். கலைவடிவங்கள் அத்தனையும் ஒரு சீரான கலை உணர்வால் பேணப்படுவதில்லை. ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு வித சூழல்களால் ஆக்கப்பட்டும் அழிக்கப்பட்டும் வருகின்றன. அழிக்கப்பட்டு வருபவை ஏதோ மகோன்னத வாழ்வு வாழ்வதாக பெருமை பேசப்பட்டு வருகின்றன. தம் கலைப் பண்புகள் அதிகம் பாதிக்கப்படாது ஏதோ தன் பாட்டில் தம்மைக் காத்து வரும் கலைகள் கலை உணர்வின் தாக்கத்தால் தான் தொடர்ந்து ஜீவிக்கின்றன என்றும் சொல்லமுடியாது. இப்படி பொதுப்படையாகச் சொல்லிச் செல்வது முரண்களையும் சிக்கல் களையும் தெளிவாகச் சொல்வதாகாது. ஒவ்வொன்றாக எடுத்துச் சொல்லவேண்டும்.
ஒரு பொதுவான பாகுபாட்டில் இக்கலைகளின் வாழ்நிலையைக் கொண்டு இரண்டு பிரிவாகப் பிரிக்கலாம் முதலாவது, மரபார்ந்த நீண்ட வரலாறு கொண்ட வடிவங்கள். மற்றது புதியன ஆங்கிலேயர்களின் வருகைக்குப் பின் இம்மண்ணில் அறிமுகப்படுத்தவை.
ஒரு உதாரணத்தோடு இதை விளக்கலாம்: நீண்ட பாரம்பரியம் கொண்ட ஒன்று: சங்கீதம். புதிய கலைவடிவம் ஒன்று; சினிமா. இரண்டிலும் நான் நேர் எதிர் துருவங்களின் கோடியில் இருக்கும் இரு உதாரணங்களையே எடுத்துக் கொள்கிறேன். எம்.டி.ராமனாதனின் சங்கீதம் ஒரு புறம். மிகவும் பண்பட்ட, நுண்ணிய சங்கீத ரசனை கொண்டவர்களையே கவரும் குணம் கொண்டது இது. இதற்கு எதிராக மகோன்னத வெற்றி என்று கொண்டாடப்படும் ஒரு தமிழ்த் திரைப்படம். எதிலுமே ஒன்றும் அறியாத பாமரனானாலும் சரி, நல்ல சங்கீத உணர்வு கொண்டவரானாலும் சரி, இருவரது சினிமா பற்றிய எதிர்வினைகள் ஒரே தரத்ததாக, தமிழ்க் கலைச் சூழலில் இருப்பது ஒரு முரண் வினோதம். திரைப்படம் என்றால் காசு கொடுத்துப் பார்க்கும் வெகுஜனங்களின் அதம பொது ரசனைதான், எல்லோருடைய ரசனையும். "என்னய்யா படம் எடுத்திருக்கே?" என்று யாரும் கேள்வி கேட்கலாம். அது நியாயம் தான் என்று எல்லோரும் ஒப்புக்கொள்ளும் உண்மையாகிறது.
ஆனால், இதற்கு எதிராக, நிரம்ப படித்த அறிவாளியும் சரி, பாமரனும் சரி, எம்.டி. ராமனாதனின் சங்கீதத்தைப் பற்றி அபிப்ராயம் சொல்லும் தகுதி தனக்கு இருப்பதாக நினைக்கக் கூட மாட்டார்கள். "அதெப்படிங்க, அதெல்லாம் ரொம்ப பெரிய விஷயம் இல்லிங்களா? சங்கீதம் தெரியாம அது பத்தி எல்லாம் எப்படிங்க பேசறது?" என்பது தான் ஒருமித்த அபிப்ராயமாக தமிழ் நாடு முழுதும் இருக்கும். அது சினிமாவுக்குள் நுழைந்ததும், அவ்வக்கால வெகுஜனம், மாறிவரும் ரசனைக்கேற்ப, தனக்கு அந்த தகுதி வந்துவிட்டதாக கருதுகிறது. நாற்பதுகளில் படித்தவனும், பாமரனும் ரசித்தது, (சந்தையில் வியாபாரம் முடிந்து இரவு ஆட்டம் பார்த்துத் தன் கிராமத்துக்குத் திரும்பும் வண்டிக்காரன் பாடிக்கொண்டும் போக, நான் கேட்டது) "அப்பனைப் பாடும் வாயால் பழனி ஆண்டி சுப்பனைப் பாடுவேனோ?" வாக இருந்தது. இருபது வருஷங்களுக்குப் பின் அது சற்று மாறியது. அறுபதுகளில் அவர்கள் ரசித்துக் கேட்பது "போனால் போகட்டும் போடா" வாக இருந்தது, இன்று அது "அண்டங்காக்கா கொண்டைக்காரி"யாக இருக்கிறது.' இன்று தமிழ்த் திரைப்படம், கலை உணர்வையே, அது எத்தரத்தினதாக இருந்தாலும் சரி, அதை தனக்கு எதிரியாக நினைக்கிறது. கலை உணர்வு அலட்சியப்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒன்று என்று நினைக்கிறது. எவ்வளவு அதிக பட்சமான மக்களை ஈர்ப்பதையும் அவர்களின் உடனடி கிளுகிளுப்புக்கு தீனி போடுவதையுமே தனது ஒரே இலக்காகக் செயல்படுகிறது. சினிமாவின் ஆரம்ப காலத்திலிருந்து அதன் தரம் படிப்படியாக தேய்ந்து இன்று அது தரத்தின் அடிமட்டத்திற்கு போனது மட்டுமல்லாமல், சாதாரண பொதுப்புத்தி கூட ஏற்க இயலாத ஒன்றாக ஆகியுள்ளது. தமிழ் நாடு என்றுமே 'சினிமா' என்ற சாதனத்தைக் கலைவடிவாக புரிந்து கொண்டது இல்லை. இருந்த போதிலும், ஆரம்ப காலங்களில் அதில் ரசிக்கக் கூடியதாக, இன்றும் கூட நம்மை மகிழ்விக்கும் குணம் உள்ள ஒன்றாக இருந்தது. காரணம், அதில் அந்நாட்களில் பிரதான அம்சமாகக் கருதப்பட்ட சங்கீதம் தான். அது கேவலப்படுத்தப்படாத காரணம், மறுபடியும், சங்கீதத்திற்கு இருந்த பாரம்பரியமும், மரபும் தான்.
சங்கீதத்திற்கு அதன் செவ்விய தளத்தில் (in its classical form) ஒரு நீண்ட பாரம்பரியமும் வரலாறும் உண்டு. இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்குக் கூட அதை நீடிக்கலாம். இதை விவரம் தெரிந்தவர் மட்டுமல்ல, எதெற்கெடுத்தாலும் மக்களை முன் வைக்கும் அரசியல் கட்சிகளும் ஒப்புக்கொள்ளும். காரணம், இன்றைய கர்னாடக சங்கீதத்தின் அன்றைய வடிவை இன்று நாம் தமிழிசை என்று சொல்கிறோம். தம் அரசியலை அதன் ஆதாரத்தில் கட்டமைக்கும். மிக நியாயமான கோரிக்கையாக, தமிழில் பாடவேண்டும் என்பார்கள். திருவாரூர் மும்மூர்த்திகளுக்கும் முன் இருந்த மும்மூர்த்திகளை ஏன் மறந்தீர்கள் என்பார்கள். இதில் சாதி அரசியல் இருந்தாலும் சங்கீதத்தின் செவ்விய தளம் கேள்விக்குள்ளாகவில்லை. ஏனெனில் அது இன்றைய இவர்களது உருவாக்கம் இல்லை. அதன் செவ்வியத் தொன்மை பெருமைக்குரிய தாகிறது.
'மோகனம் வேண்டாம், ஏற்றப்பாட்டு பாடு, அது தான் மக்களைச் சென்றடையும்' என்று யாரும் அன்று சோனதில்லை. மோகனம் என்று நீங்கள் இன்று சொல்வதை அன்று முல்லைப் பண் என்றார்கள் என்று தான் மறுப்பு எழும். பெயர்களைப் பற்றிய பிரச்சினை இல்லை. செவ்விய வடிவத்திற்கு ஆபத்திருந்ததில்லை. நாடகங்களிலும் சரி, பின்னர் வந்த சினிமாவிலும் சரி, சங்கீதம் சங்கீதமாகத்தான் இருந்தது. முன்னூறு வருடங்களுக்கு முன் புரந்தர தாசரிடமிருந்து பெற்ற சிந்து பைரவி 'வெங்கடேச நிலையம், வைகுண்டபுர வாசம்", அறுபது வருடங்களுக்குப் பின்னரும் எம்.எஸ் குரலில் அது சினிமாவில் "காற்றினிலே வரும் கீ தம்" ஆயிற்றே ஒழிய குணம் மாறவில்லை. "க்ருபயா பாலய சௌரே" என்று வெளிப்படும் சாருகேசி,....சினிமாவுக்கு ஒரு கேளிக்கையாக வந்தால் கூட சாருகேசியாகத்தான் இருந்தது தியாகராஜ பாகவதரின் "மன்மத லீலையை ..." பாட்டில் கூட. தியாக ராஜ பாகவதர் என்னும் முறையாக சங்கீதம் கற்றுக்கொள்ளாத, வெகுஜனப்ரிய சினிமா பாடகர் கூட "கா..கா... கா" பாடியிருப்பார் என்று நினைக்கமுடியாது. அவர் உயிரோடு இருந்தார். மதிப்புகளின் சரிவு அவர் ஜீவிய காலத்திலேயே தொடங்கியாயிற்று. ஆனால் அந்த சரிவு தொடர்ந்து இன்றிருக்கும் நிலையில், கர்நாடக சங்கீதத்தின் புகழ் வாய்ந்த பாடகர்கள் கூட, சினிமா அழைத்தால், சமரசம் செய்துகொள்ளத் தயாராகத்தான் இருக்கிறார்கள். சமரசம் எவ்வளவு கீழே என்பது அவரவர் மனப்பண்பைப் பொறுத்தது. அன்றைய பாபநாசம் சிவன், (இந்த நூற்றாண்டில் இவருக்கு இணையானவர் அல்லது அடுத்த படியில் உள்ளவர் என்று ஒரு வாக்கேயகர்த்தாவை நான் காணவில்லை) கூத்தாடிகள் கூடாரம் என்று அக்காலங்களில் நிந்திக்கப்பட்ட சினிமாவில் கால் பதித்தாலும், அவர் பாபநாசம் சிவனாகத்தான் இருந்தார். அவர் சினிமாவுக்குச் செய்த பங்களிப்பு அவருடைய பாடல்களும், இசையும், சினிமாவிலிருந்து பிரித்தாலும் தனித்தே அவை தம் செவ்வியல் குணத்தை சற்றும் இழக்காதவை.
ஆனால் இன்று எவ்வளவு புகழ் வாய்ந்த கவிஞரே ஆனாலும் அவரிடம் கொடுக்கப்படும் மெட்டுக்கு சொல்பவர் சொல்படி வார்த்தைகளை இட்டு நிரப்புகிறவர்தான். ரஹ்மானே இசையமைத்திருக்கலாம். பாட்டு எழுத வந்தவர் "ருக்குமணீ, ருக்குமணீ" என்று விளித்து முதல் இரவு என்ன நடந்தது என்று கேட்டு ஒரு டஜன் கிழவிகள் நடனமாடும் பாடலாக அது இட்டு நிரப்பபடும். அவர் எப்படியும் கேட்டபடி மாற்றிக் கொடுப்பார். அது தணிக்கைக்கு இரையாகாமல் இருக்கவேண்டும். சினிமாவில் அவர் கவிஞரும் இல்லை. இசையும் அது மக்கள் கூட்டத்தின் இன்றைய ரசனையைச் சொல்வதாக இருக்கும்.
ஆனால் கர்னாடக இசை, முன் சொன்னது போல இன்றும் வாழ்கிறது. சினிமாவின் பாதிப்பு அதற்கு ஆளாகும் பாடகர்களிடமிருந்து தமக்கு வேண்டியதைப் பெற்றுக்கொள்கிறதே அல்லாது கர்னாடக இசையை ஏதும் பாதகமாக பாதித்து விடவில்லை. கர்னாடக இசைக் கலைஞர்களுக்கு இன்று ஆதரவு பெருகியுள்ளது. உலகம் பூராவும் தென்னிந்தியர் வாழும் இடங்களில் எல்லாம் அவர்களுக்கு நல்ல வரவேற்பு உள்ளது. அவர்கள் ஒரு ராஜரத்தினமாகவோ, மதுரை மணியாகவோ இருக்கவேண்டும் என்ற அவசியல் இல்லை. துறையில் ஒரளவு பெயர் பெற்ற கலைஞர் வருடா வருடம் வெளிநாடு செல்லாதோர் மிகக் குறைவாகவே இருப்பர். சென்னையின் டிஸம்பர் விழாப் போன்று, அல்லது திருவையாறு தியாக ராஜ் உத்சவம் (திருவையாற்றில் மட்டுமல்ல, இப்போது அது தமிழர் இருக்குமிடமெல்லாம் நிகழ்கிறது) போன்று அதற்கு இணையாக, அதன் பிரும்மாண்டத்திலும் செல்வாக்கிலும், வேறு இல்லை என்றுதான் நான் நினைக்கிறேன். "தமிழ் நாட்டில் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் சங்கீதம், நாட்டியம் பயிலும் குழந்தையைப் பார்க்கலாம்" என்பது பொதுவாக வங்காளிகளிடையே நிலவும் அபிப்ராயம். இது சற்று மிகைப்படுத்தப்பட்ட உண்மை என்று சொல்லவேண்டும். தமிழ் நாட்டில் செவ்விய கலைகளாக, சங்கீதத்திற்கும் நடனத்திற்கும் உள்ள ரசனையின் வியாபகமும் ஆதரவும், இந்தியாவில் வேறு எங்கும் எந்த செவ்விய கலைக்கும் இல்லை.
கர்னாடக சங்கீதம் அழியவில்லை. இன்றைய சினிமாவை மீறி, அரசியலை மீறி ராக்ஷஸ பலம் கொண்ட தொலைக்காட்சியையும் மீறி, அது தன்னைக்காத்துக் கொண்டுள்ளது சற்று நம்ப முடியாத ஆனால், சந்தோஷம் அளிக்கும் ஒன்று தான். காரணம் அதன் பாரம்பரியம் மிகப் பழமையானது. ஆழ வேரூன்றியது. மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன தான். முன்னர் போல அது ஜமீந்தார்களையும் கோவில்களையும் சார்ந்து வாழவில்லை. சபாக்கள், அரசு, மக்கள் என அதன் புரவலர்கள் மாறியுள்ளனர். காலமாற்றத்தின் விளைவு. யாரும் வறுமையில் வாடுவதில்லை. ஆனால் மகாராஜபுரம் விஸ்வநாதய்யர், திருவாடுதுறை ராஜரத்தினம் பிள்ளை, புல்லாங்குழல் மகாலிங்கம், மதுரை மணி அய்யர், எம்.டி. ராமனாதன் போன்ற கலைஞர்கள் இந்த தலைமுறையில் இல்லை. கர்னாடக சங்கீதம் ஒரு நாதோபாசனை என்று சொல்வதுண்டு. இன்று கர்னாடக சங்கீதம் உள்ள நிலையில் அதை நாதம் என்றோ உபாசனை என்றோ எவ்வளவுக்கு சொல்லமுடியும், எவ்வளவு பேரிடம் இதைக் காணமுடியும் என்பது எனக்கு சந்தேகமே. இவ்வளவு செல்வாக்கும் ஆதரவும் இருந்த போதிலும், இன்று அது பாடுதல் (performance) என்ற அளவிலேயே இருப்பதாகத்தான் எனக்குப் படுகிறது. அதை மீறி நாதத்தில் நம்மையோ, பாடுபவர் தம்மையேவோ மறந்து திளைக்கச் செய்யும் ஒரு அனுபவமாக(experience) எழுச்சி பெறுவது என்பது கிடைப்பதில்லை. வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால், கற்ற காரணத்தால், செய்யுள் இயற்றத்தெரிகிறது, ஆனால் கவிதை பிறப்பதில்லை என்பது போலத்தான். இத்தகைய மீறலை, நிகழ்ச்சி அனுபவமாக எழுச்சி பெறுவதை நான் சில சமயங்களில், ஓ.எஸ் அருணிடம், சஞ்சை சுப்பிரமணியனிடம் கண்டிருக்கிறேன். அனேக மற்ற சமயங்களில், ' கச்சேரி எவ்வளவு நன்னா அமைஞ்சுட்டது பாத்தியா? என்பது போலத்தான் ஒரு உணர்வு. ஒரு கிஷோரி அமன்கரோ, உஸ்தாத் அமீர் கானோ, குமார் கந்தர்வாவோ பாடும்போது ஏற்படும் அனுபவ மெய்சிலிர்ப்பு வெகு அரிதாகத்தான் கர்னாடக சங்கீதத்தில் இன்று கிடைக்கிறது. ஸ்வரங்கள் ராகமாவது போல, ராகம் ஒரு நாத உலகமாக, ஒரு தவமாக, தன்னை மறந்த லயிப்பாக, சஞ்சாரமாக அனுபவ மாற்றம் பெறுவதில்லை. சங்கீதம் இரண்டு மணிக்கான நிகழ்ச்சி நிரலாக, மாறியுள்ளது. பாடகர்கள் தம் குரலைப் பற்றிக் கவலைப் படுவது என்பது முன்னரும் இருந்ததில்லை. இன்றும் இல்லை. தனக்காகப் பாடுவது, மற்றோர் கேட்பது என்பது இன்றைய நடைமுறையில் இல்லை. குமார் கந்தர்வாவின் மகன், ஏதோ ஒரு கிராமத்தில் ஒரு காளி கோயிலில் தங்கி பூஜை செய்வதும், கோயிலைச் சுத்தப்படுத்துமாக நாட்களைக் கழிப்பவர், பெயர் மறந்து விட்டது, எப்போதாவது யாராவது அழைத்தால் படுவது என்று வாழ்க்கை மாறியுள்ளது அவருக்கு. அப்படி இருக்கவேண்டும் என்று சொல்லவில்லை. அந்த மனம் வேண்டும். யாரும் தன் கவனத்தைக் கெடுத்தால், மனம் சரியில்லை என்றால், மேடையை விட்டு எழுந்து விடும் கிஷோரி அமன்கரின் சங்கீத அர்ப்பணிப்பு சங்கீதத்திற்குத் தேவை. சடங்காக உள்ள ஒன்று பூஜையானால் நல்லது. குறைந்தது அது அர்ப்பணிப்பாக, தன்னை மறத்தலாக அல்லது ஒரு பங்கு பெறும் அனுபவமாகவாவது ஆவது நல்லது. அப்போது தான் அது கலையாகும். இல்லையெனில் பயின்ற தொழில் தான்.
எல்லைகளை மீறி தன் செல்வாக்கைப் பெற்றுள்ளது. இது பெற்றுள்ள செல்வாக்கு வேறு நடன வடிவிற்கு இதுகாறும் இல்லை. சமூகத்தின் பழிப்புகளை மீறி இதை மீட்டுக் கொடுத்ததற்கு நாம் ருக்மிணி அருண்டேலுக்கும், ஈ.கிருஷ்ண ஐயருக்கும் நன்றி சொல்லவேண்டும். இந்த நடன வடிவம் நமக்கு அளித்த கலைஞர்கள், பால சரஸ்வதி, யாமினி கிருஷ்ணமூர்த்தி இருவருக்கும் ஈடானவர்களை வேறு எந்த இந்திய நடன வடிவமும் தந்ததில்லை. எதையும் மிகைபடக்கூறும் தமிழரின் இயல்பு தான் என்னிடமும் காணப்படுகிறது என்று ஒரு குற்றச் சாட்டு எழக்கூடும். ஆனால் இது உண்மை. அதே சமயம் நடனம் ஒரு மொழி, வெளிப்பாட்டு மொழி என்று தெரிந்து கொண்டால், இம்மொழியைக் கற்றுக் கொண்டவர்கள், கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டதோடேயே தேங்கி விட்டதாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறது. அதன் சாத்திய எல்லைகளை விஸ்தரிக்கவில்லை. கற்றுக்கொண்ட எல்லைகளை மீறவில்லை.
ஆங்காங்கே சில விதிவிலக்குகள் காணப்படுகின்றன. ஜஸ்டின் என்பவர் மதுரைக் காஞ்சியை நாட்டிய நாடகமாக ஆக்கினார். ஒரு பாதிரியார், ·ப்ரான்ஸிஸ் பார்போஸா என்பவர், மும்பையில் உள்ள சந்திரசேகரிடம் பரதநாட்டியம் பயின்றவர். 'பைபிளிலேயே நாட்டியம் பற்றி பேசப்பட்டுள்ளதே, முன்னர் தேவாலயங்களில் நடனம் ஆடப்பட்டதே, பரதமும் பக்தியின் வெளிப்பாடுதானே', என்று அவர் சிந்தனை செல்ல, கேரள சிரியன் கிருஸ்தவரான தேவசியாவின் கிறிஸ்து பாகவதம் என்னும் சமஸ்கிருத கிரந்தம் அவருக்குக் கைகொடுத்தது. பைபிள் கதைகளையும் சங்கீதப் பகுதிகளையும் பரதமாக்கினார். தில்லியில் நான் இருந்த போது அங்கு ஜமுனா என்னும் கலைஞர் வள்ளலாரின் பாடல்களுக்கு நடனமாடினார், பரதத்தின் கட்டமைப்புக்குள்ளே. வள்ளலாரை எடுத்துக் கொண்டது தான் பாதை மீறல். பின்னர் டெல்லியிலேயே, அமெரிக்காவிலிருந்து தாய் நாடு திரும்பிய தமிழ்ப் பெண்மணி ஒருவர், நடனக் கலைஞர் தான், (பெயர் ஞாபகமில்லை, அனேகமாக அனீதா ரத்னமாக இருக்கக்கூடும்) ஏ.கே ராமானுஜத்தின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் சங்க அகப்பாடல்களுக்கு நடன வடிவம் கொடுத்து ஆடியதாகப் படித்தேன். தமிழ்ப் பெண், பரதம் ஆட மூலப்பாடல்கள் தமிழிலேயே இருக்க ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பை ஏன் எடுத்துக் கொண்டார் என்பது தெரியவில்லை. இப்படி பல முயற்சிகள் அவ்வப்போது நிகழ்ந்தாலும், தமிழ் நாட்டில் பரதம் அதன் பழம் வடிவத்திலேயே, கற்றுக்கொடுக்கப்பட்ட பாணியிலேயே நிகழ்த்தப்பட்டு வருகின்றது. நிகழ்ச்சியாகத்தான் (performance), இருக்கிறதே ஒழிய expression ஆக, சிருஷ்டிபரமாக ஆகவில்லை. இது பற்றி சொல்லப்படவேண்டிய நல்ல விஷயம் இது தான். பெயர் பெற்றுவிட்ட சிலர் இதை சினிமாத்தன நடிப்பாக்கியதும் மற்றும் சிலரிடம் இது வெறும் தேகப்பயிற்சியாகியுள்ளதும் இங்கு சொல்லப்படாமல் விடுபட்டுள்ளது. சங்கீதம் போலவே, அதனளவுக்கு இல்லாவிட்டாலும், பரதமும் உலகம் முழுதும் தன் செல்வாக்கை வியாபித்துள்ளது.
பரதம் போகட்டும். எந்த கலைஞனும் தன் அனுபவத்தை, தான் கற்ற கலை மூலம் வெளிப்படுத்த முயல்வது, தன் இன்றைய அனுபவத்தைச் சொல்வதுஎன்னும் வகையில் நடனத்தைக் கையாளும் பாதைகளை யாரும் தேர்ந்து கொள்ளவில்லை. கர்னாடக சங்கீதம் போல பரதமும் காப்பாற்றப்பட்டு வாழ்ந்து வருகிறது. சிருஷ்டி பரமாக என்று சொல்வதற்கில்லை.
இனி நாடகம் பற்றிப் பேசலாம். நாடகம் என்பதும் புதிய வரவு தான். 19-ம் நூற்றாண்டு இறுதி வருடங்களில் பம்மல் சம்பந்த முதலியார் இருபதாம் நுற்றாண்டு நாடகத்திற்கு வித்திட்ட ஆரம்பங்கள் பற்றிப் பேசும் போது அது தெருக்கூத்து போல சதங்கை கட்டி வாத்தியங்களோடு பாட்டுக்களின் ஒத்திகையோடு தான் ஆரம்பித்தது என்கிறார். அது மாறியது சென்னை வந்த ·பார்சி நாடகங்களின் தாக்கத்தால் தான் என்கிறார். அதற்கு முந்தி நடிகர்கள் நடித்து கதை நிகழ்த்தும் நாடகம் பற்றி தமிழர் ஏதும் அறிந்ததில்லை. அக்காலத்திலும் நாடகங்கள் அவற்றில் இடம் பெறும் இசைக்காகத்தான் பெயர் பெற்றன. பெரிய பாடகர்களின் பாட்டைக் கேட்கத்தான் மக்கள் குழுமினார்கள். அவை நாடகங்களாக இருந்ததில்லை. இசை நாடகங்களாக, ஆபெராக்களாகத்தான் இருந்தன. கதை என்னவாக இருந்தாலும், எந்த இடத்திலும் சம்பந்தமில்லாத, ஆனால் அந்த பாடகரின் தம்க்குப் பிடித்த பாட்டைப் பாடச்சொல்லி நிர்ப்பந்திப்பார்கள். திரும்பத் திரும்ப "once more" கூச்சல்கள் எழும். அந்த நாடகங்கள் மறைந்த சுவடு இப்போது காணப்படுவதில்லை. ஆனால் இருபதுகளில் முப்பதுகளில் கிட்டப்பா பாடிய பாட்டுக்கள் இன்றும் கேட்பது ஒரு சுக அனுபவமாக இருக்கும். "கோடையிலே இளைப்பாறிக்கொள்ள......" வுக்கு இன்றும் உயிர் உண்டு. வருடங்கள் எண்பதுக்கு மேல் ஆகிவிட்டன. ஆனால் அந்த நாடகங்கள் பாமரத்தனமானவை, அதன் மற்ற எல்லா அம்சங்களிலும். நேற்று வரையிலும் இதே கதை தான். நாடகம், ஆபெராவாக இருந்தது. பக்தி போதனை செய்தது. விடுதலைப் போராட்ட ஆயுதமாக இருந்தது. திராவிட இயக்க, அரசியல் பிரசார மேடையாக இருந்தது. மக்களை கிளுகிளுக்க வைக்கும் சிரிப்பு தோரணமாக இருந்தது. நாடகமாக அது என்றுமே தமிழ் நாட்டில் இருந்ததில்லை
இன்னும் ஒன்று, அக்காலங்களில் நாடகங்களை ஓரளவிலாவது கலை அனுபவமாக்கியது அதன் இன்றியமையா அம்சமாக இருந்த சங்கீதம் தான். மற்ற எதுவும் பொருட்படுத்தத்தக்கதாக இல்லை. எல்லாமே ஒரு பாவனைதான். நடிப்பும் ஒரு பாவனைதான். பின்னாட்களில் ஏற்பட்ட ஒவ்வொரு மாற்றமும், நாடகத்தை ஒரு கலை சார்ந்த ஈடுபாடாக்கவில்லை. ஒரு நாடகாசிரியரைக்கூட அது தந்ததில்லை. கடைசியாக அது பெற்ற அவதாரம், சிரிப்பு தோரணம். அதுவும் இன்று இல்லை.
எழுபதுகளில் எழுந்த எளிய விழிப்புணர்வு எளியதாகவும் பலமற்றதாகவுமே ஆகியது. அப்படித்தான் இன்றளவும் உள்ளது. இந்திரா பார்த்த சாரதி, ந.முத்துசாமி போன்றோர் முயற்சிகள் எவ்விதத்திலும் தமிழில் கலாபூர்வமான நாடக இயக்கத்தைத் தோற்றுவிக்கவில்லை. சிரிப்பு தோரணமாக இருந்த நாடகம் ஒரு பரிதாபம் என்றால், அதனிடத்தில் வந்துள்ள நவீன நாடகம் அதன் பாவனையான seriousness-ம் பரிதாப உணர்ச்சியை எழுப்புவதுதான். துக்கம் அளவுக்கு அதிகமானால் அது பைத்தியக்காரச் சிரிப்பாக வெளிப்படுவதில்லையா? சந்தோஷம் அதிகமானால், கண்களில் நீர்வழிய அழுகை வந்துவிடுவதில்லையா? சிரிப்பு தோரணமாக தரப்படும் நாடகம் பரிதாப உணர்வைத் தந்தது போல, நவீன நாடகத்தின் அதி தீவிர serious பாவனைகள் நமக்கு சிரிப்பாகிப் போகின்றன. காவாலம் நாராயணப் பணிக்கரைப் பார்த்துப் போட்டுக்கொண்ட சூடு என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. அவர் எடுத்துக் கொள்ளும் பாஸரின் நாடகங்களுக்கு கூடியாட்ட உடல் மொழி, பேச்சு மொழி பொருத்தமாக இருக்கலாம். அதற்கு ஒரு பாரம்பரியம் இருக்கிறது. அவரும் வெகு கவனமாக அந்த குறுகிய வட்டத்தை விட்டு வெளியே கால் வைப்பதில்லை. ஆனால், தமிழ் நாட்டின் நவீன நாடகக் காரர்கள் உருவாக்கிக்கொள்ளும் உடல் பேச்சு மொழிகளுக்கு பாரம்பரியமும் இல்லை. அவர்களே உருவாக்கிக்கொண்ட இலக்கணமும் இல்லை. அவை வெறும் பைத்தியக்கார அங்க சேஷ்டைகளாகத்தான் சீரழிகின்றன. பேச்சும் அப்படியே. இதை எதிர்த்து யாரும் வாய் திறப்பதில்லை. நாடகக்காரரும் சரி, பார்வையாளரும் சரி வாலறுந்த நரி பார்த்த தெய்வ தரிஸனமாகத்தான் நவீன நாடகம் ஆகியுள்ளது. அதைப் பார்த்து வாலறுத்துக்கொண்ட மற்ற நரிகளும் உண்மையைச் சொல்வதில்லை. அனேகமாக எல்லாத் துறைகளிலும் தமிழ் நாடே வாலறுந்த நரிகளின் நாடாகிவிட்டதோ என்று தோன்றுகிறது. இந்த நரிகள் எல்லாமே தெய்வத்தைத் தரிசிப்பதாகத் தான் சொல்கின்றன.
இதிலும் ஒரு விதி விலக்கு. எந்த சித்தாந்தத்தையுமோ, நாடக பத்ததியையுமோ தன்னைக் கட்டுப்படுத்தாமல், தான் இயக்க எடுத்துக்கொள்ளும் ஒவ்வொரு நாடகத்திற்கும் அதற்கேற்ற வடிவையும் மொழியையும் தீர்மானித்து, இதுகாறும் தான் இயக்கிய எந்த ஒரு நாடகத்தையும் முன்செய்ததைப் போல் செய்யாது, ஒவ்வொன்றையும் ஒரு புது வடிவில் தருபவராக உள்ள செ.ராமானுஜம். ஏதும் கிடைக்காத போது மொழிபெயர்த்தோ, தழுவியோ, அல்லது தானே எழுதியோ தனித்து இயங்கி வருபவர் அவர். அவற்றில் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டியது, 'வெறியாட்டம்" ட்ராய் நகரப் பெண்களின் அவலத்திற்கு அவர் கொடுத்த ஒப்பாரி வடிவம். ஒற்றை மரம் தோப்பாகாது. ஒற்றை ராமானுஜம் தமிழ் நவீன நாடகத்தின் போக்கையோ குணத்தையோ மாற்றிவிட முடியாதே.
முப்பதுக்களில் பேசும் சினிமா வந்தது, அப்போதிருந்த (ஆபெராவாக இருந்த) நாடகங்கள் தான் திரைப்படமாகின. அதிலும் பாட்டே முதலிடம் வகித்தது. நன்கு பாடத்தெரிந்தவர்களே சினிமாவில் நடிக்க எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டனர். ஜி.என். பாலசுப்பிரமணியம், மகாராஜபுரம் விஸ்வனாத ஐயர், எம். எஸ் சுப்புலக்ஷ்மி, என். சி. வஸந்த கோகிலம் எம்.எம்.தண்டபாணி தேசிகர் போன்ற அன்றைய சங்கீதப் பெருந்தலைகள் சினிமாவுக்கு அழைக்கப்பட்டனர். அவர்கள் தம் சங்கீதத்தைத் தான் சினிமாவுக்கு எடுத்துச் சென்றனர். சினிமா தான் சினிமாவாக இல்லையே ஒழிய அவர்களும் சங்கீதமும் தம் குணத்தை ஆளுமையை மாற்றிக்கொள்ளவில்லை. எப்படி புதிய வடிவான நாடகம், நாடகம் என்ற கலைவடிவாக மலரவில்லையோ அது போலவே, தமிழ் மண்ணுக்குப் புதிதாக வந்த சினிமா என்ற புதிய சாதனம், கலை வடிவாக உணரப்படவுமில்லை. பேணப்படவுமில்லை. அது ஒரு வியாபார, முழுக்க வியாபார சாதனமாகத்தான் கருதப்பட்டது. இன்று வரை அதன் கதி அதே தான். அன்று சினிமாவுக்கு வந்த வியாபாரிகளுக்கு அன்றைய சமூகம் கொண்டிருந்த சில தர்மங்கள் இருந்தன. வியாபாரத்திற்கும் ஒரு தர்மம் உண்டு என்று நினைத்தனர். "சம்பாதிக்கத்தான் வந்திருக்கிறோம். அதற்காக எதையும் செய்வது என்றில்லை" என்று தாம் மீறக்கூடாத வரையப்படாத ஒரு கோடு ஒன்று இருந்தது. இன்று அந்த மதிப்புகள் சரிந்து விட்டன.
ஆனால், சினிமா புதிய வரவு. அது தொடக்கத்திலிருந்தே வியாபாரிகளின் கைக்குப் போனது. இன்று அது சூதாட்ட குணம் கொண்ட பெரு வியாபாரமாகியிருக்கிறது. பல கோடிகள் பணம் போட்டு பலமடங்கு அதிக கோடிகள் உடனடியாக வசூல் செய்யப்படவேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தை தானே உருவாக்கிக்கொண்டு ஒரு சூதாட்டமாக உள்ள ஈடுபாடாகியுள்ளது இது. ஆனால் ஆகவே, கடுகு உளுத்தப்பருப்பு மிளகாய்ப்பொடி என்ற தாளிக்கும் ரீதியில், கால்கள் தம்மிச்சையில் தாளம் போடும்படியான டான்ஸ், பாலியல் குறிப்புகளோடான பாட்டு, நாட்டுப்புற மெட்டு, மூன்று நான்கு சண்டைக் காட்சிகள், அவையும் நம்ப முடியாமலும், பிரமிக்கத்தக்கவையாகவும் இருக்கவேண்டும். பின் கதை ஒரு கிராமத்தானைப்பற்றியதோ, உள்ளூர் தாதாவைப்பற்றியதோ எதுவானாலும், டோரண்டோ, சிங்கப்பூர், நைஜீரியா, ·ப்ராங்க்பர்ட், நயாகரா நீர் வீழ்ச்சி அல்லது டென்மார்க்கில் ஒரு வீதி என்று டான்ஸ் ஆடும் பாட்டின் ஒவ்வொரு வரிக்கும் மாறிய இடம், மாறிய உடைகள் என்று நாலைந்து டான்ஸ் என்னும் ஒரு அவலட்சண கூத்தாட்டம். நான் நினைப்பதுண்டு, வெளிநாட்டு வீதிகளில் இப்படி ஒரு டான்ஸ் ஆடுகிறார்களே, வெட்கமாக இருக்காதா என்று. வெளி நாடு என்ன நம்மூரிலேயே, 45 வயது ஆண் பள்ளிப் பையனாக கால் சராயும், வாட்ட சாட்டமான இளமையின் பூரிப்பு கொண்ட நடிகை பள்ளிப்பெண்ணாக குட்டை ஸ்கர்ட் அணிந்து கொண்டு பத்திருபது அதே தரத்து மாணவ மாணவிகள் சூழ, "தரூவ்வ்வீவீய்ய்யா.. மாட்ட்டீடீய்ய்யா?.. என்று ஒரு அலங்கோல நடனமாடுவது வெட்கம் தரும் காரியமாக இருக்காதா? இது ஒரு உதாரணமே. ஒவ்வொரு படத்திலும் இம்மாதிரி மூன்று அல்லது நான்கு ஐடம்கள் இருக்கும். "குண்டக்கா, மண்டக்கா" இல்லையெனில், "தள்ளாதே, தள்ளாதே, தாவணியைத் தள்ளாதே", இல்லையெனில் "சின்னவீடா வரட்டுமா, பெரிய வீடா வரட்டுமா?" இதென்ன பைத்தியக்காரத்தனம்? இதைப் பத்து லட்சம் பேர் பார்க்கமாட்டார்களா? எப்படிய்யா நான் வெளீலே தலை காட்டறது? என்று கேட்கமாட்டார்களா என்று நினைத்துக் கொள்வேன். இது நிறைய பணம் வசூலித்து விட்டால், இவர்கள் முதல் தர "கலைஞர்கள்" ஆகி விடுகிறார்கள். இந்த ஒரு பாட்டு, ஒரு நடனம், ஒரு ஜோடி நடிகர்கள் பற்றிய விஷயம் அல்ல. தமிழ் சினிமா முழுதுமே இப்படியான ஒரு மன அமைப்பு தயாரித்து சந்தைக்கு வைக்கும் பண்டமாக ஆகியுள்ளது. ஒவ்வொரு வருஷமும் எத்தனை ஆயிரம் கோடி ரூபாய்கள் இப்பண்டங்களைத் தயாரிக்க வீணாகின்றன என்று கேட்கும்போது மனம் வேதனைப்படுகிறது. இவ்வளவு குப்பைகளில் ஒரு அடி நீள ·ப்ரேம் கூட அருவருப்பு தராத, பொதுப்புத்தியைக் கேவலப்படுத்தாததாக கிடைக்காது.
இன்று தமிழ் சினிமா மற்ற எதையும் விட மிக முன்னேறிவிட்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது. தொழில் நுட்பத்தில் இந்தியாவில் தமிழ் சினிமாதான் முன்னிற்பதாகவும் சொல்லப்படுகிறது. க்ரா·பிக்ஸ் என்றால் உலகத்தின் பல நாடுகளிலிருந்து எல்லோரும் குவிவது சென்னைக்கு என்று சொல்லப்படுகிறது. ஒவ்வொரு படத்தைப் பற்றி அது எப்படி என்ன புதிய தொழில்நுட்பத்தில் எவ்வளவு சிரமப்பட்டு எடுக்கப்பட்டது என்று சொல்லி கேட்பவரை அசத்திவிடுகிறார்கள். இங்கு ஒரு படம் திரையிடப்படுவதற்கு முன் கனடாவில், சிங்கப்பூரில், பாரிஸில் உள்ள தமிழருக்கு அது விசிடி யாக கிடைத்துவிடுகிறது. இப்படி ஒரு முன்னேற்றம். 75 வருட கால தமிழ் சினிமாவிற்கு ஒரு காட்சியைக் கட்டமைப்பது, ·ப்ரேமிங் என்றால் என்ன என்பது தெரியாது. காட்சி பூர்வமான கதை சொல்லல் என்றால் என்ன என்று தெரியாது. தமிழ் சினிமாவுக்கும் தமிழ் வாழ்க்கைக்கும் எந்த உறவும் இருப்பது இல்லை. முற்றிலும் அன்னியப்பட்ட ஒரு தொழிலாக தமிழ் சினிமா ஆகியுள்ளது. தமிழ் சினிமாவில் இப்போது தொழில் திறமை வாய்ந்த தொழில் நுட்ப வல்லுனர்கள் வந்துள்ளனர். நல்ல ஓவியக் கலைஞர்கள், தோட்டா தரணி, பி. கிருஷ்ணமூர்த்தி போன்றோர் art direction-க்கு வந்துள்ளனர். தமிழ் சினிமாவில் art direction என்றால் ப்ரும்மாண்டமான சம்பந்தமில்லாத செட்கள் அமைப்பது தான். சிறந்த காமிரா கலைஞர்கள் தம் திறமையைக் காட்ட கதையில் விஷயம் இருப்பதில்லை. நல்ல picture postcard காட்சிகளை உருவாக்கிக்கொடுத்துப் போகிறார்கள். இவற்றைத் தான் இன்றைய பெருந்தலை visual treatment என்று சொல்கிறார். ஒரு அடிப்படையான விஷயம். தான் சொல்லவந்த விஷயத்தை எப்படி திறமையாக சொல்வது என்ற கேள்விக்கு பதில் அளிப்பது தான் தொழில் நுட்பம். சிறந்த தொழில் நுட்பம் தன்னை மறைத்துக் கொள்ளும். நான் மதிக்கும் ஒரு தமிழ் சினிமா இயக்குனர், சொல்வார்: 'தமிழ் சினிமாவில் தொழில் நுட்பம் பிணத்துக்குச் செய்யும் அலங்காரம்' என்று. இன்றைய தமிழ் இலக்கியத்தில் தாம் வித்தியாசமானவர் என்று பெயர் வாங்கியவர்கள் தமிழ் சினிமாவுக்கு வந்துள்ளனர். அவர்கள் தமிழ் சினிமாவில் தம் முத்திரை பதிப்பதற்குப் பதிலாக, தமிழ் சினிமா முத்திரையைத் தான் தமக்குப் பச்சை குத்திக் கொண்டுள்ளனர். இந்தக் கூடாரத்துள் நுழைவதற்கு முன் எதையெல்லாம் கேவலமாக, கேலியாகப் பேசினார்களோ அவற்றில் இப்போது அவர்கள் ஐக்கியமாகிவிட்டார்கள். காரணம் கொள்ளை கொள்ளையாகக் கிடைக்கும் பணம். முன்னர் கூத்தாடிகள் கூடாரம் என்று சினிமா இழிவு படுத்தப்பட்டது. அதில் ஜி.என்.பி. எம்.எஸ். பாபநாசம் சிவன், எம்.எம்.தண்டபாணி தேசிகர் போன்ற கலைஞர்கள் நுழைந்து தம் முத்திரை பதித்து தம் தடங்களை கௌரவப்படுத்தினார்கள். இன்று அந்த கூடாரம் கலைஞர்கள் உலகமாகச் சொல்லப்படுகிறது. அந்த கூடாரத்தில் இப்போது நடப்பது கூத்தாட்டமாகத் தான் இருக்கிறது. உள்ளே போகிறவர்கள் தம் அடியாளங்களை இழக்கிறார்கள். அவர்கள் தடம் தெரிவதில்லை.
அறுபதுகளில், ஜெயகாந்தன் தன் 'உன்னைப் போல் ஒருவன்' கதையைப் படமெடுத்தார். தன் வழியில். தன் பொதுப்புத்தியும் இலக்கிய உணர்வும் காட்டிய வழியில். அது ஒரு திருப்பமாக இருந்தது. மிக எளிய குறைந்த செலவிலான நேர்மையான ஒரு முயற்சி. அதைத் தொடர்ந்து ஜெயகாந்தன் ஒன்றிரண்டு படங்கள் முயன்றார். முதல் படத்தில் அவருக்கு இருந்த சமரசமற்ற துணிச்சல் மற்றவற்றில் இருக்கவில்லை. ஸ்தாபிதமாகிவிட்ட பெரிய முதலைகளின் மறைமுக எதிர்ப்புகளை அவரால் சமாளிக்க முடியவில்லை என்று தோன்றிற்று. இந்த முதல் அடிவைப்பு மற்றவர்களால் பலத்துடன் தொடரமுடியவில்லை. திக்கற்ற பார்வதி, பசி, போன்ற மிக எளிய முயற்சிகள் பின்னர் ஜெயபாரதியின் 'குடிசை', 'நண்பா, நண்பா', பூமணியின் 'கருவேலம்பூக்கள்', மகேந்திரனின் 'உதிரிப் பூக்கள்', என்று சொல்லிக்கொண்டு போகலாம். சுமார் நாற்பது வருடகால நீட்சியில் (ஜெயகாந்தனின் 1964-ன் உன்னைப்போல் ஒருவனிலிருந்து 2006 வரை) இப்படி ஒரு டஜன் படங்களை அதிகமாகக் குறிப்பிடலாம். இவற்றில் காட்சி பூர்வமான சலனம், குறிப்புணர்த்தல், யதார்த்தமான சித்தரிப்பு, அடங்கிய நடிப்பு, இயல்பான வாழ்க்கை என்று சினிமா என்று வகைப்படுத்தக்கூடிய குணங்களை வைத்துக்கொண்டு மதிப்பிட்டால், இவை எல்லாம் அங்கங்கு இந்த நிபந்தனைகளை ஒரளவுக்கு நிறைவேற்றுவன தான். ஆனால் நான் சினிமா என்று தொடங்குவதென்றால், பாலு மகேந்திராவின் 'வீடு' என்ற படத்துடன் தொடங்குவேன். அது ஒன்று தான் நான் குறிப்பிட்டுள்ள குணங்களை அதிக அளவு கொண்டுள்ளது. ஆனால், அவரும் இந்த ராக்ஷஸ் வியாபார உலகத்தில் கால் ஊன்ற முடியவில்லை. பல படங்களில் தன் சமரசங்களை எவ்வளவுக்கு குறைக்கமுடியும் என்று முயல்கிறார் தான். ஆனால் அந்த சமரசங்கள் தமிழ் ஜனங்களிடம் பலனளிப்பதில்லை. படம் முழுதும் தமக்கு வேண்டியதையே அவர்கள் எதிர்பார்க்கிறார்கள். அதனால் தான், வெளிநாட்டு படப்பிடிப்பு, நடனங்கள், வித விதமான ஆடை மாற்றங்கள், சண்டைக் காட்சிகள்(அதுவும் நிஜ சண்டையாக தோன்றக்கூடாது. கிட்டத்தட்ட நடனம் போல சர்க்கஸ் போல choreographed movements உள்ளவையாக இருக்கவேண்டும்) பாலியல் குறிப்புகள் கொண்ட உரையாடல்கள், ஆடைகள், நடனங்கள், பாட்டுக்கள் எல்லாம் இருக்கவேண்டும். வினியோகஸ்தர்கள் கேட்பது, எத்தனை சண்டைக்காட்சிகள், வெளிநாட்டு படப்பிடிப்புகள்? என்று. ஒரு ரம்யாவை சம்பந்தமில்லாமல் மூன்று நிமிடம் ஆட வைத்துச் சேர்த்தால் அது பயனில்லை. பாலு மகேந்திரா மலையாளத்தில் படம் எடுக்கும் முறை வேறு. தமிழில் அது வேறு. மோகன் லாலும், மம்மூட்டியும் தமிழுக்கும் மலையாளத்திற்கும் தனித்தனி நடிப்பு பாணிகளைக் கையாள்கிறார்கள்.
ஒரு கட்டுண்ட பார்வையாளரைத் தயாராகப்(a ready captive audience) பெற்றுவிடும் தொலைக்காட்சிகள் கூட சினிமாவின் அலங்கோலத்தையே ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும், குடிசைக்கும் தினம் தினம் எடுத்துச் செல்கின்றன. சினிமாவின் விளம்பர அங்கமாகியுள்ளது. சினிமா அல்லது கட்சிப் பிரசாரம் என்ற இரண்டு காரியங்களையே அது செய்கிறது. ஷியாம் பெனிகலின் 'பாரத் ஏக் கோஜ்' போன்றோ, 'மூசிக்கி ஏக் கோஜ்' போன்றோ ஒன்றை எந்த தமிழ் தொலைக்காட்சியிலும் பார்க்கக் கிடைக்காது. இனி வரும் என்றும் எதிர் பார்க்கமுடியாது. தமிழ் தொலைக்காட்சி தன் முன் ஒரு குடும்பத்தின் நாலைந்து பேர் ஒரு அறையில் 5 அல்லது 6 அடி தூரத்தில் இருப்பவர்களாக நினைப்பதில்லை. ஒரு பெரிய மக்கள் கூட்டமே தொலைக்காட்சிப் பெட்டியின் முன் இருப்பதாகத் தான் எண்ணி அவ்வளவு இரைச்சலும்,
தமிழில் எதுவும் மிகைப்படுத்தப்பட வேண்டும். எங்களுக்கு பந்தாக்கள் மிக தேவை. தமிழினமே கல் தோன்றி மண் தோன்றாக்காலத்தில் முன் தோன்றி மூத்த குடி. இங்கு எல்லாரும் கலைஞர்கள். கவியரசுக்கள், கவிப்பேரரசுகள், கவிக்கோக்கள், புன்னகையரசி, இலட்சிய நடிகர், மக்கள் திலகம், புரட்சி நடிகர், வித்தகக் கவிகள், தமிழினத் தலைவர்கள், உவமைக் கவிஞர்கள் இத்யாதி இத்யாதி. பெற்றோர் இட்ட பெயரைச் சொல்வது பண்பற்ற செயலாகிவிடும். எங்கள் தமிழ் தொலைக்காட்சிகள் நிறைய புலம்பும். அழும். இரைச்சலிடும். தமிழ் சினிமாவின் நீட்சி தான். அதற்கென தனி வாழ்வு கிடையாது. சினிமா இல்லையென்றால் தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகள் எந்த வீட்டிலும் உயிர் பெறா.
இனி மிகுந்தது, அதிகம் சொல்ல இல்லாதது தமிழ் நாட்டின் நாட்டுப்புற கலைவடிவங்கள். இவற்றில் மிக முக்கியமானது, ஒரு சக்தி வாய்ந்த நிகழ்த்துக் கலை என்று சொல்லத்தக்கது தெருக்கூத்து. தெருக்கூத்து அதன் கிராமீய வடிவில் கோவில் சார்ந்து இருப்பதன் காரணமாக ஜீவித்திருக்கிறது. தில்லி அகாடமிகளின் காருண்ய பார்வையால், இவை கிராமத்தின் திரௌபதி அம்மன் கோயிலை விட்டு வெளியேயும் கால் பதித்தது. இந்தியா ஏற்பாடு செய்யும் கலைத் திருவிழாக்களின் அழைப்பு பெற்று ஐரோப்பா, ரஷ்யா என உலகம் சுற்றியும் வந்துள்ளது. மத்திய அரசின் மான்யமும் விருதுகளும் பெறுகிறது. ஜீவித்திருக்கிறது என்று சொல்லவேண்டும். நடேசத் தம்பிரான், கண்ணப்ப தம்பிரான் போன்ற பெரும் கலைஞர்கள் இதைச் சிறப்பித்திருக்கிறார்கள். ந.முத்துசாமி கூத்துப் பட்டறை தோன்ற ஆதர்சமாக இருந்திருக்கிறார்கள்.
இவ்வளவு கவனமும் ஆதரவும் பெறாவிட்டாலும், இன்னமும்கோவில் சார்ந்து இருப்பதால், பொம்மலாட்டம் ஒரு சில இடங்களில் ஜீவித்திருக்கிறது. ஆனால் பொம்மலாட்டக்காரர்கள் அதையே சார்ந்து இருக்கமுடிவதில்லை. நிலமோ அல்லது வேறு எதுவுமோ தான் அவர்களுக்கு ஆதரவு. நாடகம் தோன்றியபோதே தெருக்கூத்து, பொம்மலாட்டம் போன்ற கிராமீய கலைகள் ஆதரவிழக்கத் தொடங்கிவிட்டன. சினிமாவும், தொலைக்காட்சியும் அனேகமாக எல்லாக் கிராமியக்கலைகளையும் அழித்து விட்டன என்று தான் சொல்லவேண்டும். தோல் பொம்மலாட்டம் பற்றிய குறிப்புகள் தமிழ் இலக்கியத்தில் 10- நூற்றாண்டிலிருந்து காணப்படுகிறது. ஆனால் தமிழ் நாட்டில் அது தன் கடைசி மூச்சில் விழுந்து கிடக்கிறது என்று தான் சொல்லவேண்டும். மரப்பாவைக்கூத்து கோவில் சார்ந்திருப்பதால் கிடைக்கும் கொஞ்சம் ஆதரவும் தோல் பொம்மலாட்டத்திற்கு இல்லை.
வேடிக்கையாக, நாட்டுப்புற பாடல்கள் மாத்திரம் அதன் மாறிய கொச்சை வடிவில் தமிழ் சினிமாவை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டுள்ளன. "மன்மத ராசா, மன்மத ராசா", "ஓடிப் போய் கல்யாணம் கட்டிக்கலாமா, கல்யாணம் கட்டிக்கிட்டு ஓடிப்போலாமா" போன்றவற்றிற்கெல்லாம் பிறப்பிடம் நாட்டுப்புற மெட்டுக்கள் தாம். ஒரு காலத்தில், "வள்ளிக்கணவன் பேரை வழிப்போக்கர் சொன்னாலும், உள்ளம் உருகுதடீ கிளியே" கிராமீய மெட்டின் அறிமுகமாக இருந்தது. இன்று அதன் அவதாரம் வேறாக இருக்கிறது.
தமிழ் நாட்டின் கலைச் சூழலில் எனக்கு மகிழ்ச்சி தரும் ஒரு பகுதியைப் பற்றிச் சொல்லி மகிழ்ச்சியோடு முடிக்கத் தோன்றுகிறது எனக்கு. புதிதாக கடந்த 40 வருடங்களில் ஏற்பட்டுள்ள மெதுவான மாற்றம் - ஓவியம், சிற்பம். சென்னையில் கலைக் கல்லூரி தோற்றுவிக்கப்பட்டு அதற்கு முதலில் வங்காளத்திலிருந்து ராய் சௌதுரி, பின்னர் கே.சி.எஸ். பணிக்கர், தனபால் போன்றோரின் தலைமையில் படிப்படியாக மெதுவாக ஏற்பட்டுள்ள மாற்றம் இது. தமிழ் நாட்டில் தொடர்ந்து நம் கண் முன்னே கலை உணர்வூட்டும் வகையில் சிற்பங்கள் தான் கோவில்களில் உள்ளன. ஓவியத்திற்கு அத்தகைய தொடர்ச்சி இல்லை. சற்று முந்தியது என்று நாயக்கர் கால சுவரோவியங்கள், அதற்கு முன், மறைந்திருந்து வெளித்தெரிந்த தஞ்சை கோயில் ஓவியங்கள் அதற்கு முன் சித்தன்ன வாசல் என்று பல நூற்றாண்டுகள் இடைவெளி கொண்ட ஒன்றைப் பார்க்கலாம். ஒவியமோ சிற்பமோ கற்க வந்தவர்கள் இவற்றை திரும்ப நினைவு படுத்திக் கொள்ளலாம். அப்படித்தான் ஒவியக் கல்லூரி மாணவர்கள் செய்தார்கள். தில்லி, மும்பை யில் நடந்தது போன்று, ஐரோப்பிய தாக்கத்தைப் போலிசெய்ய யாரும் தயாரில்லை. அப்ஸ்ட்ராக்ஷன், க்யூபிஸம், என்றெல்லாம் அவர்கள் சிந்தனை செல்லவில்லை. தமிழர்கள் தங்கள் உருவச் சார்பை விடத் தயாராயில்லை. முதலில் கோவில் சிற்பங்களை, சுவரோவியங்களை பிரதி செய்யும் ஒரு கட்டம் தாண்டி, ஒவ்வொருவரும் தன் மொழியை, தன் பாணியை உருவாக்கிக் கொண்டனர். அதற்கு நீண்ட காலம் தேவையாக இருந்தது. சில முக்கியமான, நாம் கர்வம் கொள்ளத்தக்க பெயர்கள் முன் நிற்கின்றன. ராமானுஜம், மனம் பேதலித்த சமூகத்தோடு ஒட்ட முடியாத தோற்றம் அளித்த தன் தனிப்பட்ட உலகை உருவாக்கிக்கொண்ட கனவுலக மனிதர். தன் மண்ணில் கால் அழுத்தமாக பதித்து தன் கிராமீய ஏக்கமும், வறுமையும், வான் நோக்கி வாழும் மனிதனை உணர்வுகளை சிற்பங்களாக்கும் தக்ஷ¢ணாமூர்த்தி, வெகுகாலம் தான் ஒரு மாஸ்டர் ஆகிவிட்ட கோட்டுச் சித்திரங்களைக் கைவிட மறுத்து இப்போது ரூபங்களிலிருந்து பிறந்த அரூபங்கள் படைக்கும் ஆதிமூலம், பூனைகளையே தன் வற்றாத கற்பனை ஊற்றாகக் கொண்ட பாஸ்கரன், எல்லா தளங்களிலும் கால் பரப்பியுள்ள பி.கிருஷ்ணமூர்த்தி, ட்ராட்ஸ்கி மருது, பழமையின் பிடிப்பிலேயே புதிய பிம்பங்களை உருவாக்கி நம்மைத் திகைக்க வைக்கும் வித்யா சங்கர் ஸ்தபதி இப்படி பலர்,. சினிமா, பத்திரிகை உலகம், இலக்கியத்தோடான உறவாடல், என்று பல திசைகளில், பரிமாணங்களில் தம் தாக்கத்தை காணவைக்கின்றனர். தமிழ் மண்ணில் இதெல்லாம் நிகழ்கின்றனவா என்று நான் சில சமயம் திகைத்துப் போகிறேன். இந்த நிகழ்வு நான் முன் சொன்ன வகைப்பாடுகளில் அடங்காதது. ஆனால் என்ன? எனக்கு மகிழ்ச்சி தான்.
வெங்கட் சாமிநாதன்
vswaminathan.venkat@gmail.com

திருச்சி: தமிழ்க்குரல் பதிப்பகம்.

Reply: Reply to Reply to Reply Page 113 is not a continuous death of the historical paintings. "The ancient times of the ancient times of the ancient times of the ancient times of the ancient times of the ancient times of the ancient times of the ancient times of the ancient times of the ancient times of the ancient times of the ancient times of the ancient times of the ancient times of the ancient times of the ancient times of the ancient times of the ancient times.

Those who fear it, and fear it, and fear it, and fear it, and fear it, and fear it, and fear it, and fear it, and fear it, and fear it, and fear it.

[5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5] [5:5]

|
||
|
|
|
2.1
இறைமை
|
|
எங்கும்
பரந்து கிடக்கின்ற பொருள்களைப் பார்த்து இறைந்து
கிடக்கின்றன என்று குறிப்பிடுவோம். இறை என்பதற்கு, இங்குப்
பரந்து என்ற பொருள். பொதுவாக ‘இறை’ என்றால் தங்குதல்
அல்லது எங்கும் நிறைதல் (immanence) எனும் பொருள்கள்
உண்டு. எனவே, அங்கு, இங்கு எனாதபடி எங்கும் நிறைந்த
ஒரு பரம்பொருளை, இறை அல்லது இறைவன் என்று சுட்டுவர்.
மேலும்
‘இறைமை’ என்பதற்குத் தலைமை, தெய்வத்தன்மை,
அரசாட்சி, கடவுள், பரப்பு என்ற பொருள்களும் உள்ளன.
இறைமை என்பது பொதுவாகச் சமயங்களைப் பொறுத்த
வரையில் முழுமுதற் கடவுளையே குறிக்கும்.
|
|
2.1.1 இறைமையும் நம்பிக்கையும்
|
|
இயற்கை
நிகழ்வுகளில் காணும் அளப்பரிய
சக்தியின்
வெளிப்பாட்டில் அச்சம் தோன்ற, புலனுக்குப்படாத அச்சக்தியை
மரியாதை கலந்த அச்சத்துடன் மக்கள் நோக்கலாயினர் எனவும்
அந்நோக்கே இறைமைக் கோட்பாட்டிற்கு வழிகோலியதாகவும்
கூறுவர்.
பெரும்பாலான
சமயங்கள் இறை
நம்பிக்கையின்
அடிப்படையிலானவை. இந்த உலகம் இறைவனால் உருவாக்கப்பெற்றது.
இறைவன் மக்கள் இனத்தைப் படைத்தார். விலங்கு , பறவை, ஊர்வன, நீர் வாழ்வன,
மரம், செடிகொடி, ஞாயிறு, மதி, விண்மீன்கள் முதலியவற்றையும் இறைவனே
படைத்தார். அவர் இன்றி ஓர் அணுவும் அசையாது என்பன போன்றவை அனைத்தும்,
சமயம் சார்ந்த நம்பிக்கைகள். இவற்றின் அடிப்படையிலேதான் இறைக்கோட்பாடுகளும்,
சமயத் தத்துவங்களும் தோன்றின.
உலகம்,
உயிர் ஆகியவற்றின் தோற்றத்திற்குக் காரணமாகக்
கருதப்படும் இறைவன் மனித ஆற்றலால் அறியமுடியாத ஒரு
மலோன சக்தி என்றும் நம்பினர்.எனவே, இறைவனை வழிபடத்
தொடங்கினர்.
|
|
2.1.2 இறைமையும் பண்டைத்
தமிழரும்
|
|
பண்டைத்
தமிழ் மக்கள், தாம் வாழ்ந்த நிலப்பரப்பையும்,
வாழ்க்கைச் சூழலையும், தங்கள் பழக்க
வழக்கங்களையும்
அடிப்படையாகக் கொண்டே இறைவழிபாட்டையும் பின்பற்றினர்.
மலைசார்ந்த
குறிஞ்சி நிலத்தையும், காடு சார்ந்த முல்லை
நிலத்தையும், வயல் பகுதியாகிய மருத நிலத்தையும், கடலை
ஒட்டிய மணல் சார்ந்த நெய்தல் நிலத்தையும், வறட்சியின்
காரணமாக மாறி அமைந்த பாலை நிலத்தையும் பின்புலமாகவும்,
சூழலாகவும் கொண்டு வாழ்ந்தனர். வாழ்ந்த
நிலத்திற்கு
ஏற்பவே, தாம் வழிபடும் இறைவனையும் அமைத்துக் கொண்டனர்.
|
|
• முருகன் வழிபாடு
|
|
தமிழில்
‘முருகு’ என்றால் அழகு என்று பொருள். அழகான
இயற்கைக் காட்சி நிறைந்த பகுதி மலையும் மலைச்சாரலும் ஆகும்.
அந்த அழகை வழிபடும் நிலையில்
அந்நிலப்பகுதியின்
இறைவனுக்கு ‘முருகன்’ என்று பெயரிட்டு
வழிபட்டனர்.
பிற்காலத்தில் காப்புக் கடவுளாகக்
காட்டில் வாழும்
விலங்கினங்களிடத்திலிருந்து காப்பாற்றும் கடவுளாக வேலை
உடைய முருகன் கருதப்பட்டான். பறவைகளிலேயே அழகான
மயில் அவனது வாகனமாக அமைக்கப்பட்டது.
முருகனின்
பெருமை வெளிப்படும் வகையில் பத்துப்பாட்டில்
ஒன்றான
திருமுருகாற்றுப் படை எனும் நூல்
இயற்றப்பெற்றது.
இன்றைக்கும், அழகு மிகுந்த
குறிஞ்சி நிலத்தின் கடவுளாகிய
முருகனே தமிழ்க் கடவுளாகக் கருதப்படுகிறான்.
|
|
• பிற இறை வழிபாடு
|
|
முல்லை
நிலத்தினர் திருமாலையும், மருத
நிலத்தினர்
இந்திரனையும், நெய்தல் நிலத்தினர் வருணனையும்,
பாலை
நிலத்தினர் கொற்றவை என்னும் பெண் தெய்வத்தையும் வழிபட்டு
வந்தனர் என்பதைத் தொல்காப்பியத்தின் மூலம் அறிய முடிகிறது.
|
|
மாயோன் மேய காடுறை உலகமும்
சேயோன் மேய மைவரை உலகமும்
வேந்தன் மேய தீம்புனல் உலகமும்
வருணன் மேய பெருமணல் உலகமும்
முல்லை, குறிஞ்சி, மருதம், நெய்தல் எனச்
சொல்லிய முறையால் சொல்லவும் படுமே
|
|
(தொல்.
அகத்திணை: 5)
|
|
(மாயோன் = திருமால், மேய = பொருந்திய, உறை =
தங்கும்,
சேயோன் = முருகன், மை = கருமை, வரை = மலை,
பெருமணல் = மணல் பகுதியான கடற்கரை (நெய்தல்)
கொற்றவை
வழிபாடும் தொல்காப்பியத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது.
|
|
மறம்கடை கூட்டிய துடிநிலை, சிறந்த
கொற்றவை நிலையும் அகத்திணை புறனே
|
|
(தொல்:
பொருள், புறத்திணை : 62)
|
|
(மறம் = வீரம், கடை = முடித்தல்)
வீரத்தினால்
அடைந்த வெற்றியைக் கொண்டாடுவதற்குத்
துடிநிலை என்று பெயர்.
அந்த வெற்றிக்குத் துணை செய்த
தெய்வம் கொற்றவை. அந்தத் தெய்வத்தைப் புகழ்ந்து வாழ்த்திட
வணங்கும் விழாவுக்குக் கொற்றவை நிலை என்று பெயர்.
மேற்குறிப்பிட்டவற்றிலிருந்து
எவை தெரிகின்றன? பண்டைத்
தமிழர்களிடையே இறை நம்பிக்கை இருந்திருக்கிறது என்பதுவும்,
பயன் கருதியும் பாதுகாப்புக் கருதியும் இறைவனை வழிபட்டனர்
என்பதுவும் தெரிகின்றன.
|
|
2.1.3 இறைமையும் சமயச்
செல்வாக்கும்
|
|
பண்டைத்
தமிழர்களிடம் சமயங்களுக்கான அடிப்படைத்
தத்துவங்கள் இருந்தன. சங்க நூல்களில் இவற்றைக் காணலாம்.
|
|
• பல சமயங்கள்
|
|
இன்று
தமிழர்கள் பல சமயங்களைப் பின்பற்றி வருகின்றனர்.
சைவம், வைணவம், பௌத்தம், சமணம், இசுலாம், கிறித்துவம்
போன்றவை அவற்றுள் குறிப்பிடத்தக்க சமயங்களாகும். சங்க
காலத்தில், சைவம், வைணவம், சமணம், பௌத்தம் ஆகியவை
மட்டுமே இருந்தன. இவற்றுள் பொதுமையைக் காணும் நோக்கில்,
இசுலாமும் கிறித்துவமும் இந்திய மண்ணில் காலூன்றுவதற்கு
முன்னரே ஆறாம் நூற்றாண்டில், திருமூலர்,
|
|
‘ஒன்றே குலமும் ஒருவனே தேவனும்
நன்றே நினைமின்!’
|
|
(திருமந்திரம்:
2066)
|
|
(நினைமின் = நினையுங்கள்)
என்ற
தத்துவத்தை வெளியிட்டார். திருமூலர்க்கு
முந்தைய
திருவள்ளுவரிடமும் இந்தப் பொதுமைத் தன்மையைக்
காண
முடிகிறது. இதைத் திருக்குறளின் ‘கடவுள் வாழ்த்து’
எனும்
அதிகாரத்தில் காணமுடியும். அதில் எந்த ஒரு தனி சமயத்தின்
பெயரையோ, தனி ஒரு கடவுளின் பெயரையோ குறிக்கவில்லை.
இந்த நிலையைத் திருவள்ளுவர், திருக்குறளின் இறுதிவரையிலும்
பின்பற்றியுள்ளார்.

(தொல். அகத்திணை: 5)</ref> பௌத்தம், ஜைனம், இந்து, இசுலாம், கிறித்தவம் ஆகிய பெரும் சமய மரபுகளைத் தமிழர்கள் பல்வேறு கால கட்டங்களில் வெவ்வேறு போக்குகளுடன் பின்பற்றி வந்துள்ளார்கள். சங்க காலத்தில்

They came about it.

நூற்றான்டில்

அல்லாதவர்களை

கொன்டுவந்த்தால்

அடையாளபட்டனர்

Question: what was the name given to the people who followed the disaster

அல்லாதவர்களை ஹிந்துக்கள் என்று கொன்டுவந்த்தால் தமிழ் மதத்தை பின்பற்றிய தமிழர்கள்

They came about it.

what was the name given to the people who followed the disaster

Question: how many years did the war between the muslims and the syrians last

They came about it.

how many years did the war between the muslims and the syrians last

Question: who were the three groups that were killed

the Muslims, the Muslims, and the Syrians

, கிருத்தவர் , சீக்கியர் அல்லாதவர்களை ஹிந்துக்கள் என்று கொன்டுவந்த்தால் தமிழ் மதத்தை பின்பற்றிய தமிழர்கள்

They came about it.

the Muslims , the Muslims , and the Syrians

who were the three groups that were killed

Question: who were the muslims who were killed

They came about it.

Question: what were the muslims called when the syrians were killed

பின்பற்றிய தமிழர்கள்

They came about it.

what were the muslims called when the syrians were killed

19 And in the century , when the Muslims , the Muslims , and the Syrians were killed , they were called the Muslims who followed the disaster , and they were called the Muslims .

குறித்து வந்தனர்.

They came about it. 19 And in the century, when the Muslims, the Muslims, and the Syrians were killed, they were called the Muslims who followed the disaster, and they were called the Muslims.

It is the life of the world, the life of the world, the life of the world, the life of the world, the life of the world, and the life of the world. He is the one who gives righteousness, and he is the one who gives righteousness; he is the one who gives righteousness; he is the one who gives righteousness; he is the one who gives righteousness; he is the one who gives righteousness.

For example, the state, the state, the state, the state, the state, the state, the state, the state, the state, the state, the state, the state, the state, the state, the state, the state, the state, the state, the state, the state, the state, the state, the state, the state, the state, the state, and the state. The world is not a ruling system or a chosen leadership. Although the world is facing the ruling problems, the ruling nations are also committed to the rule of law. For example, when the ruling rights of the Malesia are affected, the ruling first.

of November 27, 2007.

தென்னாபிரிக்கத்

போராட்டங்களும்

எடுத்துகாட்டுகின்றன

15.09.21 08:19
English version not available
English version not available
17.05.21 19:23
Ananthi blames war criminal Silva for blocking collective memorial at Mu'l'livaaykkaal
Ananthi blames war criminal Silva for blocking collective memorial at Mu'l'livaaykkaal
09.04.21 14:46
English version not available
English version not available
23.03.21 12:41
No focus on Tamil genocide, geopolitics gets played out in Geneva in favour of QUAD formation
No focus on Tamil genocide, geopolitics gets played out in Geneva in favour of QUAD formation
26.02.21 11:53
Tamils witness false dilemma in Geneva as geopolitical formations pit against each other
Tamils witness false dilemma in Geneva as geopolitical formations pit against each other
07.02.21 23:16
Unprecedented P2P uprising paves the way for rights-oriented politics of Tamils and Muslims
Unprecedented P2P uprising paves the way for rights-oriented politics of Tamils and Muslims

Question: who oppose indian arms to sri lanka

of November 27, 2007.

Question: when did the sri lankan liberation movement begin

of November 27, 2007.

when did the sri lankan liberation movement begin

Question: south african indians oppose indian arms to what country

of November 27, 2007.

south african indians oppose indian arms to what country

Question: what does the us government recognize

மனித உரிமை மீறல்களைக்

of November 27, 2007.

Question: what indian indians oppose indian arms to sri lanka

of November 27, 2007.

what indian indians oppose indian arms to sri lanka

While supporting the liberation struggle , the U.S. government recognizes human rights violations , the U.S. government recognizes the military aid provided to the U.S. government , the U.S. government anticipates that the U.S. government is committed to acting with caution in the U.S. government . South African Indians oppose Indian Arms to Sri Lanka .

of November 27, 2007. While supporting the liberation struggle, the U.S. government recognizes human rights violations, the U.S. government recognizes the military aid provided to the U.S. government, the U.S. government anticipates that the U.S. government is committed to acting with caution in the U.S. government.South African Indians oppose Indian Arms to Sri Lanka.

It is beautiful, 2001.

Sunset: Sunset: Sunset: Sunset: Sunset: Sunset.

and c.

and the.

The Government of the United States, 1987.

நூலகம் திட்டம் (நூலக எண்: 355)
மின்னூலாக்கம்: மின்னூலாக்கற் செயற்றிட்டம் 2
|மின்னூல் மெய்ப்பு: பார்க்கப்படவில்லை|
|கவனிக்க: நூலகம் திட்ட மின்னூல்களைத் தனிப்பட்ட வாசிப்பு, உசாத்துணைத் தேவைகளுக்கு மட்டுமே பயன்படுத்தலாம். வேறு பயன்பாடுகளுக்கு ஆசிரியரின்/ பதிப்புரிமையாளரின் அனுமதி பெறப்பட வேண்டும்.|
|
தமிழர் வரலாறும்
|
பண்பாடும்
தெரிந்ததும் தெரியாததும்
|தமிழர் வரலாறும்
|
பண்பாடும்
தெரிந்ததும் தெரியாததும்
பேராசிரியர் சி. மௌனகுரு
நுண்கலைத்துறை
கிழக்குப் பல்கலைக்கழகம், இலங்கை
தலைப்பு : தமிழர் வரலாறும் பண்பாடும்
-தெரிந்ததும் தெரியாததும்
ஆசிரியர் : பேராசிரியர் சி. மௌனகுரு
பதிப்பு : ஆவணி 2005
அச்சு : குமரன் அச்சகம்
361 ½, டாம் வீதி
கொழும்பு – 12
தொலைபேசி : 2421388
முன்னுரை
மறைந்த இரா. சிவலிங்கம் நினைவாக இவ்வாண்டு நினைவுப் பேருரை ஒன்றினை ஆற்ற வேண்டும் என்று திரு. வாமதேவன் தொலைபேசி மூலம் என்னக் கேட்டுக் கொண்டபோது ஒரு வேண்டுகோளையும் விட்டார். அது பின்வருமாறு ‘பேச்சை ஏற்கனவே தந்துவிடுங்கள் பேச்சோ எழுத்தோ கனதியாக இருக்கவேண்டும் எளிமையாக இருக்கவேண்டும் ஜனரஞ்சகமாக இருக்கவேண்டும்.”
கனதி, எளிமை, ஜனரஞ்சகம் என்ற கடிவாளங்கள் எனக்கு இடப்பட்டன. வாமதேவனின் வேண்டுகோளில் ஒரு நடைமுறை உண்மையிருந்தது. கனதியாகக் கூறுவோரின் கருத்துக்களில் ஜனரஞ்சகம் இன்மையால் மக்கள் அதனைக் கவனிப்பதில்லை. ஜனரஞ்சகமாகப் பேசுவோரின் பேச்சில் கனதியின்மையினால் அறிவோர் அதனைச் சட்டை செய்வதில்லை. கனதிக்கும் ஜனரஞ்சகத்திற்கும் திருமணம் செய்து வைப்பது நல்லதல்லவா?
மறைந்த எனது மதிப்பிற்குரிய இரா. சிவலிங்கம் கனதியும – ஜனரஞ்சமும் இணைந்து ஒரு மனிதர். கனதியான சிந்தனைகளைக் கொண்டவர். மலைநாட்டு இளைஞர்கள் ஒரு சக்தியாக மாற தன் வாழ்நாளை 1960, 70களில் அர்ப்பணித்தவர். கல்வியறிவிலும், பொருளாதாரத்திலும் பின்தங்கி நின்ற மலைநாட்டுச் சமூகத்திற்குத் தன் கனதியான பேச்சுக்களால் உரமூட்டியவா. ஆனால் எளிமையாகவும், ஜனரஞ்சகமாகவும் தன் கனதியான கருத்துக்களை மக்கள் முன்னும் மாணவர் முன்னும் கொண்டு சென்றவர்.
கனதி ஜனரஞ்சம் இணைந்து ஒரு குறியீடு அவர். அவர் எனக்கு 1970களில் அறிமுகமானார். முற்போக்குச் சிந்தனைகள் எம்மை இணைத்தன. அவரோடு அரையாடுவதற்கும், சிந்தனைகளைப் பகிர்ந்து கொள்வதற்கும் சில காரியங்களிற் சேர்ந்து செயற்படுவதற்குமான வாய்ப்புக்களும் எனக்கு 1972, 73, 74ஆம் ஆண்டுகளில் கிடைத்தன. அப்போது எனக்கு வயர் இருபத்தி எட்டு, இருபத்தி ஒன்பது இருக்கும். அத்தகைய ஒரு பெரியாரின் நினைவுச் சொற்பொழிவு கனதியாகவும், எளிமையாகவும், ஜனரஞ்சகமானதாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று திரு. வாமதேவன் கேட்டது சாலப் பொருத்தமானதே. அவர் வேண்டுகோளுக்கிணங்க கனதியானதொரு விடயத்தை எளிமையாகவும், ஜனரஞ்சகமாகவும் என்னால் இயன்றவரை எடுத்துரைக்க முயல்கிறேன்.
1. தமிழர் வரலாறும், பண்பாடும்
தெரிந்ததும் - தெரியாததும்
இவ்வுரையில் தமிழர் வரலாறு பண்பாடும் பற்றி செல்வாக்குச் செலுத்தும் நமக்குத் தெரிந்த கருத்துக்களும்.
நம்மிற் சிலருக்குத் தெரிந்தும் பலருக்குத் தெரியாததுமான செல்வாக்கு செலுத்தாத கருத்துக்களும்
செல்வாக்குச் செலுத்தாத கருத்துக்களை எவ்வாறு மேலும் வளர்த்தெடுத்து அனைத்துத் தமிழர்க்குமான ஒரு வரலாறையும் பண்பாட்டையும் கட்டமைக்கலாம் என்ற கருத்துக்களும் கூறப்படுகின்றன.
1) இவ்வுரைக்கான அறிமுகம்
2) பொதுவாக வரலாறு, பண்பாடு என்றால் என்ன?
3) தமிழர் வரலாற்றிலும் பண்பாட்டிலும் நமக்குத் தெரிந்தவை யாவை?
4) தமிழர் வரலாற்றிலும் பண்பாட்டிம் நமக்கும் தெரியாதவை யாவை?
5) வரலாறு, பண்பாடு பற்றிய நவீன சிந்தனைகளும் தெரியாததை அவை விளக்கும் முறைமையும்
6) நாம் செய்ய வேண்டியவை யாவை?
1. அறிமுகம்
படிப்பறிவுள்ள பாட்டாளிகளின் கேள்வி என்ற தலைப்பிலே ஜெர்மனிய நாட்டு நாடகாசிரியரான பெட்டோல் பிரச்ட் ஒரு கவிதை எழுதினார். அந்தக் கவிதையின் சில வரிகள் இவை.
ஏழு நுழைவாயில்கள் கொண்ட
தேபன் நகரைக் கட்டியது யார்?
வரலாற்றுப் புத்தகங்களில் உள்ளன
அரசனின் பெயர்கள்.
அரசர்களா சுமந்து வந்தனர்
கட்டிட வேலைகளுக்கான
கற்களை?
சீனச் சுவர் கட்டி முடித்ததும்
மாலையில் எங்கே சென்றனர்
கொத்தர்கள்?
காளை அலெக்ஸாண்டர்
இந்தியாவை வென்றான்.
தனியாகவா?
ஒரு சமையல் காரன் கூடவா இல்லை
அவனோடு
இதிகாசப் புகழ்
அட்லாண்டிலைக்
கடல் விழுங்கிய இரவில்
மரணத்தின் பிடியிலிருந்தோர்
அடிமைகளின் உதவியை நாடிக்
கூக்குரலிடவில்லையா?
இக்கவிதை வரிகளைத் தமிழர்களின் வரலாற்றுக்கும், பண்பாட்டுக்கும் பொருத்திப் பார்ப்போம்.
தஞ்சை இராஜராஜேஸ்வரப்
பெரும் கோயிலைக் கட்டியது யார்?
வரலாற்றுப் புத்தகங்களில் உள்ளன.
ராஜ ராஜ சோழன் பெயர்
அவனா சுமந்து வந்தான்
கட்டிட வேலைகளுக்கான
கற்களை?
மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோயில்
கட்டி முடிந்ததும் மாலையில்
எங்கே சென்றனர் கட்டிட
வேலையாட்கள்?
இராஜேந்திர சோழன்
இலங்கையை வென்றான்
தனியாகவா?
ஒரு சமையல் காரன் கூடவா இல்லை
அவனோடு?
இதிகாசப் புகழ்
கபாட புரத்தைக்
கடல் விழுங்கிய இரவில்
மரணத்தின் பிடியிலிருந்தோர்
அடிமைகளின் உதவியை நாடிக்
கூக்குரலிடவில்லையா?
படிப்பறிவுள்ள பாட்டாளியின் கேளவிகள் மேற்குலகுக்கு மாத்திரமல்ல. கிழக்கிற்கும் பொருந்தும், தமிழ்நாட்டுக்கும் பொருந்தும்.
இதிலிருந்து தெரிவது என்ன? அலெக்ஸாண்டரையும், ராஜராஜசோழனையும் பெயர் குறித்த வரலாறு அவர்கள் சமையற்காரனையும் படை வீரர்களையும குறித்து வைக்கவில்லை. நாட்டுக்கு உணவளித்த, பொருளளித்த விவசாயிகளையும் உழைப்பாளரையும் குறித்து வைக்கவில்லை.
தமிழர் பண்பாட்டுச் சின்னமாக தஞ்சை இராஜ இராஜேஸ்வரத்தையும், மதுரை மீனாட்சியம்மானையும் காட்டும் வரலாறு அக்கோயில்களைக் கட்டிய மக்கள் வாழ்ந்த குடிசைகளைப் பண்பாட்டுச் சின்னமாகக் காட்டவில்லை.
இது என்ன வரலாறு? இது என்ன பண்பாடு? இது அரசரதும் மேட்டிமைகளதும் வரலாறும் பண்பாடும் ஆகும். எமக்குத் தெரிந்தவை இவைதாம். தெரியாமல் இருப்பவை லட்சோப லட்சம் உழைக்கும் மக்களதும், அடிநிலை மக்களது வரலாறும் பண்பாடும்தான்.
ஏன் வரலாறும் பண்பாடும் மனித சமூகத்தின் ஒரு பகுதியை மாத்திரம் தெரிவிக்கின்றன? மறு பகுதியை மறைக்கின்றன? இதற்கான விடையை நாம் வரலாற்றெழுதியல், பண்பாட்டு வரலாறு எழுதியலில் என்பவற்றில் தேட முடியும். வரலாற்றெழுதியல் என்பது வரலாறு எழுதப்படும் முறை. பண்பாட்டு வரலாற்றெழுதியல் என்பது பண்பாட்டு வரலாறு எழுதும் முறை.
2. பொதுவாக வரலாறு என்பது என்ன?
பண்பாடு என்பது என்ன?
2.1 வரலாறு
மனிதக் கூட்டம் சென்ற காலம், இடைக்காலம், இன்றைய காலத்தில் தாம் வாழ்ந்த வாழ்கின்ற முறைமையினைச் சரியானபடி தருகின்ற ஒரு பயில்நெறி (னளைஉipடiநெ) வரலாறு என்று ஒருவாறு வரலாற்றை வரையறுக்கலாம்.
மேலைநாட்டிலும் கீழை நாடுகளிலும் ஆட்சி புரியும் அரசர்கள் தம்மைப் பற்றியும் தம் செயற்பாடுகள் பற்றியும் ஆவணங்கள் எழுதி வைக்கும் முறைமை இருந்துள்து. கீழை நாட்டிலேயே சிறப்பாக இந்தியாவில் புராணம், இலக்கியம், கல்வெட்டு, மெய்க் கீர்த்திகள் என்பன மூலம் அரசர் பாரம்பரியம் பேணப்பட்டது. புராணம், இலக்கியங்களிலே பாரம்பரிய அரச மரபுகள் கூறப்பட்டதுடன் புதிதாகத் தம் படை பலத்துடன் தோற்றம் பெற்ற அரச மரபுகள் பழைய மரபுகளுடன் இணைத்தும் கூறப்பட்டன. இவ்வரசர்கள் சந்திர, சூரியர்களுடன் இணைத்துக் கூறப்பட்டனர்.
19ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பின்னரேயே வரலாறு ஒரு பயிலும் நெறியாக அறிமுகமானது. ஆங்கிலேயர் ஆட்சியின் பின்னரேயே சரித்திரம் இலங்கைப் பாடசாலைகளில் பாடமாக அறிமுகம் செய்யப்பட்டது. இலங்கையையும், தமிழ்நாட்டையும் ஆட்சிபுரிந்த ஆங்கிலேயர் சரித்திரக் கல்வி மூலம் தம் வரலாற்றையும், பெருமைகளையும் எம் இளம் சிறார் மனதிற் புகுத்தி, கருத்தியலால் எமை அடிமைப்படுத்தப்பெரும் முயற்சிகள் மேற்கொண்டனர். ஆரம்ப காலத்தில் எம் நாட்டுச் சரித்திரத்திற்குப் பதிலாக ஆங்கிலேயர் சரித்திரத்தையே கற்றோம்.
பின்னாளில் பேரினவாதக் கருத்தியல் கொண்ட இலங்கை வரலாற்றாசிரியர்கள் பிரிட்டிஸாரின் முறைமையைப் பின்பற்றிப் பேரினவாதக் கண்ணோட்டத்தில் இலங்கை வரலாற்றை எழுதினார். இதனைப் பலர் உணரவில்லை. இந்த விழிப்புணர்வு (எபைடையnஉந) இன்மைதான் தமிழ் மக்களை இன்றைய அடிமை நிலைமைக்குக் கொணர்ந்தது.
ஆங்கிலேயர் சரித்திரம் கற்பித்த முறைமை, நம்மை அடிமை மனோபாங்குள்ளவராக ஆக்கிய அதேவேளை ஐரோப்பிய வரலாற்றைக் கற்க வைத்ததன் மூலம் உலகு பற்றிய ஒருவகை ஞானத்தையும் நமக்குத் தந்தது என்பதையும் நாம் மறந்துவிடக்கூடாது. அதன் மூலமாகவே நாம் சரித்திரம் பற்றிச் சிந்திக்க முற்பட்டோம். இந்த வரலாற்றை கல்வெட்டு, புதை பொருள் எழுத்தாவணம், சாசனங்கள் என்பனவற்றையே ஆதாரமாகக் கொண்டு எழுதினர் வரலாற்றாசிரியர்கள்.
2.2 பண்பாடு
‘பண்பாடு என்பது அறிவு, நம்பிக்கை, கலை, ஒழுக்க நெறிகள், சட்டம், வழக்கம் முதலானவையும். மனிதன் சமூகத்தில் ஓர் உறுப்பினராக இருந்து கற்கும் பிற திறமைகளும் பழக்கங்களும் அடங்கிய முழுத் தொகுதியாகும்’ என்பார் எட்வாட் பர்னாட் டைலர்.
‘சமூகத்திடமிருந்து ஒரு தனிநபர் பண்பாட்டைக் கற்கும்போது தன் சுயபடைப்புத் திறன் மூலம் அறியாமல் கடந்த காலத்தின் மரபுத் தொடர்ச்சியாக முறைசார் முறைசாராக் கல்விகள் மூலமாக அறிகிறார்’ என்பார் ராபர்ட் ஹெலூவி.
பண்பாட்டு அடையாளமாக உடை, அணிகலன் போன்ற புழங்கு பொருட்கள், கல்வி, தத்துவம், மருத்துவம் போன்ற அறிவுத் துறைகள் பயன்படுத்தும் சொற்கள், தொனி முக பாவனை சைகைகள் என்பனவும் கருதப்படுகின்றன. இவற்றுள் ஒரு சமூகத்தின் பண்பாட்டின் அடையாளமாக மேற்கிளம்புவன சில. ஒன்று மொழி, அடுத்தது கலை, மற்றது இலக்கியம் ஏனையவை சமயம், வாழ்க்கை என்பனவாம்.
2.3 சமூக அமைப்பு
வரலாற்றையும் பண்பாட்டையும் மேலும் புரிந்துகொள்ள மக்கள் சமூகத்தைப் பற்றிப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். மனித சமூகம் மேற்குலகில் வர்க்கங்களாகவும் தமிழ்நாட்டின் சாதிகளாகவும் பிரிந்து கிடந்தன@ கிடக்கின்றன. மேற்கு நாட்டார் வருகை தமிழர் சாதி அமைப்பில் சிற்சில மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியதாயினும் சாதி அமைப்பை அடிநாதமாகக் கொண்ட சமூக அமைப்பு இன்னும் மாறிவிடவில்லை.
தமிழர் மத்தியிலே காணப்பட்ட சாதி அமைப்பை
1. உயர் நிலைச் சாதிகள்
பிராமணர்
வேளாளர்
வணிகர்
2. இடைநிலைச் சாதிகள்
கைவினைஞர் (பொற்கொல்லர், பரதவர், கம்மாளர், சிற்பிகள் முதலியோர்)
3. கடைநிலைச் சாதியினர்
பஞ்சமர் (தீண்டாச் சாதியினர்),
(அடிநிலை மக்கள்)
என மூன்றாகப் பிரிக்கலாம். இவ்வமைப்பை மையம் ஃ இடைநிலை ஃ விளிம்பு எனப் பிரித்துப் பார்ப்பதன் மூலம் மேலும் விளங்கிக் கொள்ளலாம். மையத்தில் உயர்நிலைச் சாதியினரும், இடையில் இடைநிலைச் சாதியினரும் விளிம்பில் கடைநிலைச் சாதியினரும் இருந்தனர். பின்வரும் படம் அதனை விளக்கும்.
விளிம்பு
இடைநிலை
மையம்
மையத்தில் இருந்தோரிடமே ஆட்சியதிகாரமும் பண்பாட்டு அதிகாரமும் இருந்தன. ஆட்சியதிகாரம் அரசரான வேளாளரிடமும் பண்பாட்டதிகாரம் அவர்கட்கு ஆலோசனை வழங்கிய பிராமணரிடமும் இருந்தன.
இடைநிலைச் சாதியினர் மைத்தோடு இணைந்தும் முரண்பட்டும் வாழ்ந்தனர். மையத்தின் தயவில் வாழ்ந்தனர்.
விளிம்பிலுள்ளோர் மையம், இடை நிலையில் வாழ்ந்தோரின் ஏவலர்களாக அடிமைகளாக வாழ்ந்தனர். ஊரில் தூரத்தில் இவர்கள் வைக்கப்பட்டனர்.
தமிழ் நாட்டின் குடியிருப்புப் பகுதிகளை எடுத்துப் பார்த்தால் வளமுள்ள பகுதிகளிலும் வளர்ச்சியடைந்த இடங்களிலும் சமூகத்தின் மையப் பகுதியினர் வாழ்ந்தனர். ஓரளவு வளமற்ற இடங்களில் இடைநிலையினரின் இருக்கைகள் அமைந்தன. வசதியற்ற கட்டாந்தரைகளிலும், ஒதுக்கப்பட்ட சேரிப்புறங்களிலும் கடை நிலையினர் வாழ்ந்தனர்.
மையத்தில் வாழ்ந்தோருக்கு வசதிகளும் வாய்ப்புகளும் அமைந்தன. இடைநிலையில் இருந்தோர் அதற்காகப் போராடினர். அதனால் ஒரு சிறிது வாய்ப்பும் வசதியும் அவர்கள் பெற்றனர். விளிம்பிலிருந்தோர் எதுவும் பெறாது ஒதுக்கப்பட்டே இருந்தனர்.
மையம் ஃ இடைநிலை ஃ விளிம்பு என எளிதாகப் பிரித்தாலும் இவை ஒவ்வொன்றினிடையேயும் வசதி பெற்றோர் வசதியற்றோர் என மையம் விளிம்பு என்ற பாகுபாடுகள் இருந்தன என்பதையும் மறந்துவிடலாகாது.
இதில் மையமே ஆட்சி அதிகாரத்தையும் பண்பாட்டு அதிகாரத்தையும் கொண்டிருந்தது. முழுத் தமிழரின் வரலாறும் பண்பாடும் மையத்தின் வரலாறும் பண்பாடாகவுமே கட்டமைக்கப்பட்டது. விளிம்பில் வாழ்ந்த தமிழர் வரலாறும் பண்பாடும் கவனிக்கப்படவேயில்லை.
சமூகத்தின் மையத்தில் இருந்த இராஜ ராஜசோழனின் ஆணைப்படி, அவனுக்கு உதவிய கருவூர்த் தேவரின் ஆலோசனைப்படி சமூகத்தின் இடைநிலையில் வாழ்ந்த ஒரு கட்டிடக் கைவினைஞன் வரைந்த வரைபடப்படி கடைநிலை அடிமைகளால் இராஜேஸ்வரப் பெரும் கோயில் கட்டி எழுப்பப்பட்டது. மைய மக்களான வேளாளகுல ராஜ ராஜ சோழனின் பெயரும், பிராமணரான கருவூர்த் தேவரின் பெயரும் வரலாற்றில் இடம்பெற்று விட்டன. அச் செயலில் பிரதான இடம்பெற்ற இடைநிலை கடைநிலை மக்களின் பெயர் வரலாற்றில் இடம்பெறவில்லை.
வரலாறும் பண்பாடும் இவ்வாறுதான் மையத்தை பிரதானப் படுத்தி இடைநிலையையும் விளிம்பையும் ஓரம் கட்டிக் கட்டமைக்கப்பட்டது.
2.4 கட்டமைத்தல், கட்டவிழ்ப்பு, மீள்கட்டமைப்பு
கட்டமைத்தல் (உழளெவசரஉவழைn) கட்ட விழ்ப்பு (னுநஉழளெவசரஉவழைn) மீள்கட்டமைப்பு (சநஉழளெவசரஉவழைn) என்ற பதங்களின் அர்த்தங்கள புரிந்துகொள்வது அவசியம். ஏதோ ஒரு தேவை கருதி திட்டமிட்டு உருவாக்கப்படுவதை கட்டமைத்தல் எனலாம். சட்டங்கள், சம்பிரதாயங்கள், சடங்குகள், கருத்து நிலைகள் யாவும் கட்டமைக்கப்படுகின்றன. கட்டமைப்பு வாதம் எனப்படும் ஸ்ரக்ஸரலிஸம் இக் கட்டமைப்பை விளக்கியது.
கட்டமைக்கப்பட்ட விதத்தினைப் புட்டுக்காட்டி அவிழ்த்துக்காட்டி அல்லது உடைத்துக்காட்டி யாரால் இது கட்டமைக்கப்பட்டது அதன் உள்நோக்கம் என்ன? என்பதனை வெளிப்படுத்தல் கட்டவிழ்ப்பு அல்லது கட்டுடைப்பு வாதம் எனப்படும் னநஉழளெவசரஉவழைn ஆகும்.
இன்னொரு தேவை கருதி அதனை இன்னொரு வகையில் கட்டி அமைத்தல் மீள் கட்டமைப்பு எனப்படும் சநஉழளெவசரஉவழைn ஆகும்.
நமது கருத்து, பண்பாடு யாவும் இவ்வாறே கட்டமைப்பு கட்டுடைத்து மீள் கட்டமைத்து பின்னர் மீள் கட்டமைப்பை கட்டுடைத்து இன்னொரு மீள் கட்டமைப்பை ஏற்படுத்தின ஒரு சங்கிலித் தொடராக வளர்ந்து வந்துள்ளது. கீழ்வரும் அட்டவணை அதை விளக்குகிறது.
கட்டவிழ்ப்பு
கட்டமைப்பு , கட்டுடைத்தல்
மீள்கட்டமைப்பு , கட்டுடைத்தல்
1
மீள்கட்டமைப்பு , கட்டுடைத்தல்
2
மீள்கட்டமைப்பு , கட்டுடைத்தல்
3
மீள்கட்டமைப்பு
4
(இங்கு காலம் தோறும் மீள் கட்டமைப்பு நடைபெறினும் 1, 2, 3, 4 என அது மாறிச் செல்வதைக் காணுகிறோம்.)
அமைப்பியல் வாதம் எல்லாவற்றையும் ஓர் அமைப்பாகக் கண்டது. அமைப்பியல் வாதத்தின் முதல்வர் லெவிஸ்ராஸ் ஆவர். கட்டவிழ்ப்பு பற்றி விளக்கியவர்களுள் முக்கியமானவர்கள் தெரிதாகவும், பூக்கோவும் ஆவர். தெரிதா அனைத்துச் செயற்பாடுகளுக்கும் ஆதாரம் அதிகாரமே என்றார். பூக்கோ கட்டுடைத்து அதிகாரத்தை இனம் கண்டார்.
இதற்கு முன்னரேயே சமூக அமைப்பின் இயங்கியலை ஹெகல் இருக்கும் நிலை (வாநளளை) எதிர்நிலை (யுவெi வுhநளளை) பின் இரண்டிலிருந்தும் உருவாகும். இணைநிலை (ளலn வாநளளை) பின் அதற்கு எதிர்நிலை என இயங்கியல் ரீதியில் விளக்கினார்.
பின்வரும் அட்டவணை அதை விளக்கும்
இயக்கம்
இருக்கும் நிலை , எதிர்நிலை
இணைநிலை , எதிர்நிலை
1
இணைநிலை , எதிர்நிலை
2
இணைநிலை , எதிர்நிலை
3
இணைநிலை
(இங்கு இணை நிலை காலம் தோறும் நடைபெறினும் அது 1, 2, 3 என பரிணாம முறையிற் செல்வதைக் காணுகிறோம்.)
மார்க்ஸ் இயங்கியல் தத்துவத்தினடியாக சமூகத்தின் வரலாறு ஆளும் வர்க்கத்திற்கும் ஆளப்படும் வர்க்கத்திற்குமிடையிலான வர்க்கப் போர் என்று விளக்கினார். இக்கருத்தை இன்னொரு நிலைக்கு எடுத்துச் சென்றவர்கள்தான் தெரிதாவும், ப+க்கோவும்.
எல்லாக் கருத்துக்களும் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன. அறம் - மறம் நன்மை – தீமை நல்லது கெட்டது என்று எதிரெதிர் நிலையில் நாம் கருத்துக்களைக் கட்டமைக்கிறோம். அறத்திற்குள் மறமும் உண்டு. மறத்திற்குள் அறமுமுண்டு. நல்லவனுக்குள் கெட்டவனும் கெட்டவனுக்குள் நல்லவனும் இருக்கிறான். எனவே அறம் - மறம் என்ற கருத்து ஒரு சார்பு நிலைக்கருத்;து. அறம் - மறம் எனக கட்டப்பட்டதை உடைத்துப் பார்த்தால் ஏன் அப்படிக் கட்டமைக்கப்பட்டது என்பது தெரிய வரும் என்பது இவர்களது வாதம்.
எல்லாச் செயற்பாடுகளிலும் அதிகாரம் உண்டு. எதனையும் கட்டுடைத்து அதிகாரத்தை இனம் காண வேண்டும் என்றார் தெரிதா.
தமிழர் வரலாறும் பண்பாடும் என நமக்குத் தெரிந்தவை யாவும் இவ்வாறு கட்டமைக்கப்பட்டவைதான். நமக்கு எவை தெரிந்துள்ளன என்பதனை இனி நோக்குவோம்.
3. தமிழர் வரலாற்றிலும் பண்பாட்டிலும்
நமக்குத் தெரிந்தவை
3.1 வரலாற்றில் தெரிந்தவை
தமிழர் வரலாற்றை அரசர்களின் வரலாறாகக் காட்டும் போக்குதான் மிகச் செல்வாக்குச் செலுத்தும் போக்காகும். தமிழர் வரலாற்றை எடுத்து நோக்கினால் நமக்குத் தெரிவது என்ன?
முடியுடை மூவேந்தரான சேர, சோழ, பாண்டிய மன்னர்கள் ஆரம்பத்தில் தமிழ்நாட்டை ஆண்டனர். பின்னர் பல்லவர்களின் ஆட்சி நிலவியது. அவர்களிலும் மனேந்திர வர்ம பல்லவன், நரசிம்மவர்ம பல்லவன் முக்கியமான அரசர்கள், அதன் பின்னால் புகழ் பூத்த சோழ மன்னர்கள் தமிழ்நாட்ட ஆண்டனர். இராஜ இராஜசோழன், இராஜேந்திரசோழன், குலோத்துங்க சோழன் முக்கியமான மன்னர்கள். இவர்கள் கடல் கடந்து தமிழர் ஆட்சியை நிறுவினர். பின்னர் பாண்டிய மன்னர்கள், அவர்களுள் மதுரையை மீட்ட சுந்தர பாண்டியன், மாறவர்மன் சுந்தர பாண்டியன் ஆகியோர் முக்கியமானவர்கள். அதன் பின்னர் நாயக்க மன்னர்கள். பின்னர் தமிழ்நாடு பாளையங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டபோது பாளையத்தை ஆட்சி செய்த கட்டபொம்மன், ஊமைத்துரை, சிறிய மருது, பெரிய மருது போன்றோர். பின் தமிழ் நாட்டை ஆண்ட மன்னர்களை வரிசைப்படுத்தல், அவர்களில் முக்கியமானவர்களை விதந்துரைத்தல், அவர்கள் பெருமைகள், அவர்கள் நடத்திய போர்கள் வெற்றிகள், தோல்விகள், கட்டிய கட்டிடங்கள், ஆட்சிமுறை என்ற அடிப்படையிலே தமிழ் நாட்டுத் தமிழர்களின் வரலாறு எழுதப்பட்டுள்ளது.
இலங்கைத் தமிழர் வரலாறும் இவ்வாறே இராவணன் எனும் ஐதீக அரசனின் ஆட்சி தொடக்கம் சேர சோழ பாண்டிய அரசர்கள். ஆரியச் சக்கரவர்த்திகள் (யாழ்ப்பாண மன்னர்கள்) குளக்கோட்டன், மாகோன் பண்டார வன்னியன், சங்கிலியன் என அரசர் வரலாறாகவே கட்டமைக்கப்பட்டள்ளது. நமக்குத் தெரிந்த வரலாறும் இதுதான்.
அரசர்கள், தம் பெருமைகளையும், சாதனைகளையும் கல்விலும், சொல்லிலும் பொறிக்க புலவர்களையும், சிற்பிகளையும் வைத்திருந்தனர். அரசரிடம் அதிகார பலமும், படை பலமும் இருந்தன. தம் புகழ் கூறும் பாடல்களைப் பாடப் பாணர்களை வைத்திருந்தார்கள். இதனால் அரசர் செய்த சொல்கள் யாவும் கல்வெட்டுக்களில் இடம்பெற்றன.
வரலாற்றாசிரியர்களும் அவற்றையே ஆதாரமாகக் கொண்டனர். இதனால் அரசர் வரலாறே வரலாறு என்றாயிற்று. சில அரசர்கள் தம் அரசவையில் வரலாற்று ஆசிரியர்களையும் உடன் வைத்திருந்தனர் என்று அறிகிறோம்.
தமிழர் வரலாறு அல்லது இலங்கை வரலாறு இவ்வளவுதானா? சிற்சில அரசர்கள் போர் வீரர்கள், அமைச்சர்கள், பிரபுக்கள் சமயத் தலைவர்கள் என்பவர்களின் வரலாறும் செயல்களும்தான் தமிழ்நாட்டினரின் அல்லது இலங்கைத் தமிழரின் முழுமையான சரித்திரமா? தமிழ்நாட்டின் வாழ்க்கையையும், பண்பாட்டையும், குளங்களையும், கோயில்களையும் மாளிகைகளையும் கட்டிடங்களையும், சாலைகளையும் உருவாக்கியது யார்?
தமிழ்நாட்டு மக்கள் அனைவரும் வாழ்வதற்கான உணவுப் பொருட்களை உருவாக்கியது யார்? மக்கள் பாவித்த பாவனைக் கைப்பொருட்களை உருவாக்கியது யார்? போரில் பாவிக்கப்படும் ஆயுதங்களை வடித்தெடுத்தவர் யாவர்? மன்னருக்குப் பின்னால் நின்று அவருக்கு தன்னுயிர் ஈந்து மாபெரும் வெற்றி ஈட்டிக் கொடுத்தவர்கள் யாவர்?
இக்கேள்விகளைப் பல வரலாற்றாசிரியர்கள் எழுப்பாமையினாலேதான் வரலாறு அரசர்களின் வரலாறாக ஆக்கப்பட்டுள்ளது.
வரலாறு என்பது உருவாக்கப்படுவது, கட்டமைக்கப்படுவது, சில ஆதாரணங்களை அடிப்படையாக வைத்து வரலாற்று ஆசிரியர்களின் தத்துவ சிந்தனைப் போக்கிற்று ஏற்ப வரலாறு உருவாக்கப்படுகிறது என்பதனை நாம் மனம்கொள்ள வேண்டும். இங்கு வரலாற்று ஆசிரியரின் கருத்து நிலை மக்கள் மீது திணிக்கப்படுகிறது.
மன்னர்களின் செயல்களில் எல்லாம் மக்கள் பங்கு கொண்டுள்ளனர். அரசன் கோயிலைக் கட்டினான் என்பதனைவிட அரசனால் கோயில் கட்டப்பட்டது அல்லது அரசன் கோயிலைக் கட்டுவித்தான் என்பதுதன் சரி. தஞ்சைப் பெருவுடையார் கோயிலைக் கட்டியது யார்? ராஜ இராஜ சோழனா அல்லது இலட்சோப லட்சம் உழைக்கும் தமிழ் மக்களா? அக்கோயில் எழ எத்தனை மக்களின் இரத்தமும் வியர்வையும் சிந்தியிருக்கும், எத்தனை ஏழை மக்களின் உயிர்கள் பலியாகியிருக்கும்? எத்தனை குடும்பங்கள் கஷ்டங்களைத் தாங்கிக் கொண்டிருக்கும்?
இங்கு எழுப்பப்பட வேண்டிய கேள்வி மன்னர் வரலாறா? மக்கள் வரலாறா? என்பதுதான்.
எல்லா வரலாற்று ஆசிரியர்கட்கும் ஒரே தகவல்கள்தான் கிடைக்கின்றன. ஆனால் கேட்கப்படும் கேள்விகளுக்கு ஏற்பவே தகவல்கள் விடை தரும். வரலாற்று ஆசிரியர்களுக்கு முதலில் தகவல்களை நோக்கிச் சரியான, வித்தியாசமான கேள்விகள் கேட்கத் தெரியவேண்டும். கேள்விகள் அவரவர்களின் அறிவுக்குத் தக ஆழம் கொள்ளும் அகலம் கொள்ளும். விடைகளும் வௌ;வேறாயிருக்கும். தகவல்களில் மன்னரைத் தேடினால் ‘மன்னர்தான் கிடைப்பர் மக்களைத் தேடினால் மக்கள் கிடைப்பர்.
நாம் தெரிந்த வரலாறெல்லாம் மன்னர்களின் வரலாறுதான். தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றைக் கூட இலக்கிய வரலாறாகப் பார்க்காமல் ஆண்ட மன்னர் பரம்பரையினடியாக பல்லவர் காலம், சோழர்காலம், நாயக்கர் காலம் என்று தான் தெரிந்து வைத்திருக்கிறோம்.
வரலாற்றில் நாம் தெரிந்து கொண்டது என்ன? பல நூற்றாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மகாபுருஷர்கள் தோன்றுகிறார்கள். அவர்களே நாட்டின் வரலாற்றை உருவாக்குகிறார்கள். இது ஒரு கொள்கை. அப்படியாயின் மக்களின் நிலை என்ன? மக்கள் மகா புருஷர்களின் வருகையை எதிர்பார்த்து நிற்கும் வாயில்லாப் பூச்சிகள் தாமா? மகாபுருஷர்களை அக்காலச் சூழ்நிலைகள் உருவாக்குகின்றன. மக்கள் இல்லாமல் மகாபுருஷர்கள் இல்லை. வரலாறு எனும் பெரும் யந்திரத்தின் பல்லும் சில்லும் மக்களே. ஆனால் நாம் தெரிந்த வரலாறு மகா புருஷர்களான மன்னர்களில் வரலாறே.
நாம் முன்னரே குறிப்பிட்டமைக்கிணங்க சமூக அமைப்பின் மையத்தில் வாழ்ந்தோரின் வரலாறே இங்கு வரலாறாக தெரியப்படுத்தப்படுகிறது. மையமக்களின் வரலாற்றையே முழுத் தமிழ் மக்களதும் வரலாறாக நாம் தெரிந்து வைத்துள்ளோம்.
3.2 பண்பாட்டில் தெரிந்தவை
3.2.1 மொழி
தமிழ்ப் பண்பாட்டின் வரலாறும், பண்பாட்டுப் பிரதிநிதித்துவங்களும் இவ்வாறுதான் உருவாகியுள்ளன. உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. நான் முன்னரேயே பண்பாட்டில் முக்கியமாக மேலெழுவன மொழி, இலக்கியம், கலை, சமயம், வாழ்க்கை என்று கூறினேன். பண்பாட்டின் அடிநாதமான தமிழ் மொழியை எவ்வாறு தெரிந்து வைத்துள்ளோம். அது சினால் அகத்தியனுக்கு உபதேசிக்கப்பட்ட மொழி, அகத்தியன் வழியில் அவர் சீடன் தொல்காப்பியன் இலக்கணம் கண்ட மொழி, பின் நன்னூலார் இலக்கணம் கண்ட மொழி. சங்கப் புலவர்கள் வளர்த்த மொழி பின்னால் வள்ளுவர், இளங்கோ, கம்பன் வளர்த்த மொழி செந்தமிழ் மொழி என்றுதான் தெரிந்து வைத்துள்ளோம் எழுத்து மொழியையும், செந்தமிழ் பேச்சு மொழியையுமே சிறந்த தமிழ் என தெரிந்து வைத்துள்ளோம். பாண்டியன் தமிழே தமிழ் என்ற பாரம்பரியம் ஒன்று உண்டு. இன்று ஒரு குறிப்பிட்ட பிரதேசத் தமிழே சிறந்த தமிழ் என்று கூறுவதுபோல. தமிழ் மொழியை இவ்வாறுதான் தெரிந்து வைத்துள்ளோம்.
3.2.2 இலக்கியம்
தமிழ் இலக்கியங்களையும் இவ்வண்ணமே தெரிந்து வைத்துள்ளோம். சங்க இலக்கியங்கள், அற நூல்கள், பக்தி இலக்கியங்கள், காவியங்கள், புராணங்கள், சிற்றிலக்கியங்கள் இவை தாம் பழந்தமிழ் இலக்கியங்களாக நாம் அறிந்தவ. சமயப் பூசல்கள் காரணமாக சில இலக்கியங்கள் பின் தள்ளப்பட்டமையுமுண்டு. சைவப் பெருமக்களல் கம்பராமாயணமும், சீவக சிந்தாமணியும் நாலாயிரத்திவ்விய பிரபந்தமும் புறக்கணிக்கப்பட்டதுண்டு. வைணவப் பெருமக்களால் பெரிய புராணமும் தேவாரத் திருப்பதிகங்களும் புறக்கணிக்கப்பட்டதுண்டு. பொது நூலான திருக்குறளைச் சமணம், பௌத்தம், சைவம், வைணவம் ஆகிய நான்கு சமயங்களுமே தத்தமது எனப் போராடியதுமுண்டு. எப்படியாயினும் எழுத்து மொழிசார் இவ்வுயர் இலக்கியங்களையே தமிழின் உன்னத இலக்கியங்கள் என நாம் தெரிந்து வைத்துள்ளோம்.
3.2.3 கலைகள்
கலைகளிலும் இவ்வாறே. பல்லவமன்னர்கள் கட்டி எழுப்பிய கற்கோயில்கள், சோழ மன்னர் காலத்தில் எழுந்த பெரிய கோயில், மற்றய கோயில்கள், படிமக்கலை வளர்ச்சி அதில் உருவான செப்பு விக்கிரகங்கள், நடராஜர் சிலை, சிலப்பதிகார காலத்தில் உருவாகி பல்லவ சோழர் காலத்தில் உருப்பெற்ற நடனக் கலை, சங்கீதக் கலை, நாயக்க மன்னர்களால் வளர்க்கப்பெற்ற கர்நாடக சங்கீதம் என்பனவற்றையே தமிழரின் கலைகள் என்று தெரிந்து வைத்துள்ளோம்.
3.2.4 வாழ்க்கை
தமிழரின் வாழ்வு முறைகளாக அகப்புற வாழ்க்கை, போரிலே புறமுதுகு காட்டாத தீரம் முதுகிலே புண்பட்ட மகனுக்கும் பாலூட்டிய முலையை அறுத்தெறிவேன் என்று வாளுடன் புறப்பட்ட வீரத்தாய், கற்போடு வாழ்ந்த குலமகளிர் பெண்களுக்குரிய அச்சம், மடம், நாணம், பயிர்ப்பு, குடிகளின் குணமறிந்து கோலோச்சும் அரசமைப்பு, வேதம் ஓதி அம்மி மிதித்து அருந்ததி காட்டி அந்தணர் நடத்தும் தமிழர் திருமண விழா அதில் இடம்பெறும் தாலி. மணமகள் இடும் குங்குமம், கோயி; வழிபாடு, விரதம் பண்டிகைகள், விழா, கோலம் போடுதல், குத்துவிளக்கு ஏற்றல், இப்படித்தான் தமிழ்ப் பண்பாட்டை நாம் தெரிந்து வைத்துள்ளோம். நமக்குத் தெரிந்த தமிழர் பண்பாட்டுச் சின்னங்களான மொழி, கலை பண்பாடு இவைகள் தாம்.
3.2.5 சமயம்
தமிழரின் மதமாக இந்து மதத்தைத் தான் நாம் தெரிந்து வைத்துள்ளோம். அதுவும் சைவ மதத்தைத்தான் தமிழோடு இணைத்துத் தெரிந்துள்ளோம். சைவமும் தமிழும் என்ற சொற்றொடர் பிரபல்யமானது. திருவள்ளுவரையும் மூன்று கோடிழுத்து சைவராக்கிய திருவுருப்படங்களை நான் கண்டுள்ளேன்.
திரிபுரமெரித்த விரிசடைக் கடவுளும், குன்றமெறிந்த குமரவேளும் இருந்து தமிழ் வளர்த்த தமிழ்ச் சங்கம் என்பது ஐதீகம்.
இந்து மதத்தினுள்ளும் தமிழர் நாகரீகமாக நமக்குத் தெரிவது ஆகமம் சார் பிராமணர்கள் முக்கியத்துவம் பெறும் இந்து மதம்தான். சமஸ்கிருத சுலோகங்கள் தேவார திருவாசகங்கள் மெய்கண்ட தேவரின் சிவஞானபோதம், சைவசித்தாந்தம், சற்று அகட்டினால் திவ்வியப் பிரபந்தங்கள் துவைதம் அத்வைதம் முதலான வைஷ்ணவ சித்தாந்தங்கள். தமிழர் மதமாக நாம் இவற்றைத்தான் தெரிந்து வைத்துள்ளோம். பண்பாட்டின் சின்னங்களாக நாம் தெரிந்து வைத்துள்ள செந்தமிழ் மொழியும், செந்தமிழில் எழுதப்பட்ட இலக்கியங்களும், கட்டிடம் சிற்பம், நாட்டியம், இசை முதலாக கரைகளும், உயரிய வாழ்க்கை முறைகளும், இந்து மதமும் சிறப்பாக சைவ மதமும், நான் முன்னரே குறிப்பிட்டபடி சமூக அமைப்பின் மையத்தில் வாழ்ந்தவர்களுடையதாகும்.
மையத்தில் வாழ்ந்த கல்வி கற்ற பிராமணரும் சத்தியரும் உயர் நிலையில் வாழ்ந்த வணிகரும் (இவர்களுக்கே அன்று கல்வி கற்கும் வாய்ப்பு இருந்தது. அதுவே மனுதர்மமாகவும், சட்டமாகவும் இருந்தது) செந்தமிழ் பேசினர். அரசவையிலும் பிரபுக்களும் வணிகரும் வாழ்ந்த சபையிலும் செந்தமிழ் இலக்கியங்கள் அரங்கேறின. அரசரை சற்று எதிர்த்த கம்பராமாயணம் போன்ற இலக்கியங்களும்கூட சமூக அமைப்பின் மையத்தில் வாழ்ந்த திருவெண்ணெய் நல்லூர்ச் சடைநன் என்ற பிரபு ஒருவரின் ஆதரவில் மையத்தின் நிறுவனமாக திருவரங்கக் கோயிலிலேயே அரங்கேறியது.
கலைகள் யாவும் மையத்தில் வாழ்ந்தோரையே சுற்றிச் சுழன்றன. அரசர்களும், தேவிமாரும், பணம் படைத்த பிரபுக்களும் கோயில்கள் கட்டினர். சிலைகள் வடிக்க பணம் கொடுத்தனர் சிலைகளைக் கோயில்களுக்குள் வைத்தனர். கோயிலில் குருக்கள்மாரை நியமித்தனர். கோயில் கலைகளினது மையமாயிற்று. நடனம், இசை, ஒவியம் யாவும் கோயில் சார்ந்து அமைந்தன. கோயில் இந்து மக்கள் பண்பாட்டின் மையமாயிற்று.
நாம் அறியும் ஆகமம்சார் மதங்கள்கூட மையத்தில் வாழ்ந்த மக்களாலேயே பின்பற்றப்பட்டன. மதத்தின் தலைவர்களாக பிராமணர்கள் கருதப்பட்டனர். அவர் இரு பிறபபாளர் எனக் கருதப்பட்டனர் கடவுளோடு பேசும் தகுதி அச்சாதிக்கு மட்டுமே உரியது என்ற கருத்து உருவானது. தேவார திருவாசகம் பாடிய குரவர்கள் யாவரும் மையத்தில் வாழ்ந்த பிராமண, வேளாள வணிக குலத்தவர்களே.
தமிழரது வாழ்க்கை முறைகள் என நாம் அறியும் புராதன இன்றைய வாழ்க்கை முறைகள் மையத்தில் பண பலமும், அறிவு பலமும், அதிகார பலமும் பெற்று வாழ்ந்த மக்களின் வாழ்க்கை முறைமைகள் தாம்.
இவ்வண்ணம் மையத்தில் வாழ்ந்த மக்களின் வரலாறும் பண்பாடுமே முழுத் தமிழர்களது வரலாறாகவும் பண்பாடாகவும் கட்டமைக்கப்பட்டது. யாரால் கட்டமைக்கப்பட்டது? ஆளும் வர்க்கத்தால் தம் நலனுக்காகக் கட்டமைக்கப்பட்டது.
மையத்தில் தமிழர் பண்பாடாகக் கருதப்பட்ட செந்தமிழ், உயர் இலக்கியம் கற்கும் வாய்ப்பு விளிம்பு மக்களுக்கு கிடைக்கவில்லை. மையமக்கள் உருவாக்கிய கோயில்களுக்குள் நுழைய, அக்கலைகளை ரசிக்க அவர்கட்கு வாய்ப்புத் தரப்படவில்லை. மைய மக்களின் மதங்களை அனுஷ்டிக்கக்கூட அவர்கள் அனுமதிக்கப்படவில்லை. இதனால் மையத்துக்கு அப்பால் வாழ்ந்த இடைநிலை மக்களும், விளிம்பு மக்களும் தத்தமக்கென வரலாற்றையும், பண்பாட்டையும் உருவாக்கிக் கொண்டனர். தமிழர் வரலாற்றில் தெரியாத பக்கம் அதுதான். முதலில் மையத்தில் தெரியாதவற்றை அறிந்து கொள்வோம். பின் இடைநிலை விளிம்பு நோக்கிச் செல்வோம்.
4. தமிழர் பண்பாட்டிலும் வரலாற்றிலும்
தெரியாதவை
4.1 பின்னணி
நமக்குத் தெரியாதவை பற்றி அறிந்துகொள்ள முதலில் அதற்கான பின்னணியைத் தெரிந்துகொள்ளல் அவசியமாகும்.
இந்திய சரித்திரத்தை ஐரோப்பிய கருத்தியலுக்குத்தக ஒரு நெறிமுறையுடன் எழுதும் வழமை 18ஆம் நூற்றாண்டில் ஆரம்பிக்கிறது. வின்சன்ற் சிமித்தின் இந்திய வரலாற்றை இதற்கு உதாரணமாகக் குறிப்பிடுவர். இந்திய வரலாற்றினை ஆங்கிலேயேர் தம் காலனித்துவ சிந்தனைகட்கு ஏற்ப வடிவமைத்தனர்.
19ஆம் நூற்றாண்டுகளில் ஆங்கிலேயருக்கு எதிரான சுதேசிகள் போராட்டம் வலுவடைந்தது. ஆங்கிலம் கற்ற இந்திய சுதேசிகள் - அதிலும் முக்கியமாக வட இந்தியர் தேசியப் போராட்டம் நடத்தினர். போராட்டத்தில் அரும்பிய சுதேசிய புத்திஜீவிகள் இந்தியாவின் தேசியப் பெருமைகளைக் கூறும் வகையில் இந்திய வரலாற்றை வடிவமைத்தனர். சந்திர குப்தமௌரியனும், அசோகனும், அக்பரும் வீரசிவாஜியும் இந்திய பெரும் அரசர்களாக அவ்வரலாறுகளில் இடம்பெற்றனர். எல்லோரா அஜந்தா குகைச் சிற்பறங்களும் ஓவியங்களும், தாஜ்மஹாலும், வட இந்திய கோயில்களும் இந்திய உன்னத சின்னங்களாகக் காட்டக்கப்பட்டன. இவை யாவும் நான் முன்னர் ஏற்கனவே கூறியதுபோல் இந்திய சமூக அமைப்பின் மையத்தைச் சேர்ந்த வரலாறும் பண்பாடும்தான்.
இவ்வரலாறுகளில் தமிழ்நாடு பெரும் இடத்தைப் பிடித்திருக்கவில்லை. தமிழ்ப் பண்பாடு கூறப்பட்டிருக்கவில்லை.
18ஆம், 19ஆம் நூற்றாண்டுகளிலே பின்வரும் விடயங்கள் தமிழ்நாட்டில் நடந்தேறின.
1. ஏட்டுச் சுவடியிலிருந்து பண்டைய தமிழ் இலக்கியங்கள் - முக்கியமாக சங்க இலக்கியங்கள் - பதிப்பிக்கப்பட்ட. அச்சில் வெளிவந்தன.
2. சிலப்பதிகாரம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது அது அச்சில் வெளிவந்தது.
3. கால்டுவெல்லின் ஒப்பிலக்கணம், ஆரிய மொழிக் குடும்பத்திற்கு மாறாக திராவிட மொழிக் குடும்பம் ஒன்று உண்டு என நிறுவியது.
4. சிந்துவெளி நாகரிகம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அது ஆரியருக்கு முற்பட்டது என நிறுவப்பட்டதுடன் அது பண்டு இந்தியாவில் வாழ்ந்த திராவிட கலாசாரம் எனவும் கூறப்பட்டது.
5. திராவிடர் தமிழர் எனவும், சிந்துவெளி நாகரிகம் தமிழர் நாகரிகம் எனவும் நிறுவும் முயற்சிகள் மேலெழும்பின.
இவற்றால் தமிழர் மத்தியில் கல்வி கற்று மேலெழுந்த மேட்டுக் குடியினர் இந்திய வரலாற்றில் தமக்குரிய தேசியப் பெருமைகள் தரப்படவில்லை என்ற எண்ணத்துடன் தமிழ் வரலாற்றை உருவாக்கினார்.
சதாசிவ பண்டாரத்தார். நீலகண்ட சாஸ்திரி போன்றோர் சோழர்கால கல்வெட்டுகள், செப்புப் பட்டயங்களை ஆராய்ந்து சோழர்கால ஆட்சி பற்றியும் அதன் உன்னதங்கள் பற்றியும் அதிகம் வெளிக்கொணர்ந்தனர்.
19ஆம், 20ஆம் நூற்றாண்டுகளில் ஏற்பட்ட தமிழ்த் தேசிய உணர்வு காரணமாக அசோகனைப் போல, அக்பரைப் போல, அஜந்தா போல, தாஜ்மஹால் போல தமிழரிடமும் ராஜ இராஜசோழனும், குலோத்துங்க சோழனும் இருந்தார்கள் என்றும், தமிழரிடம் அஜந்தா எல்லோரா குகை போல மாமல்லபுரக் கோயிலும் இருந்தன என்றும் தமிழர் தேசிய பெருமை கூறும் வரலாறுகள் தமிழ்ப் புத்திஜீவிகளினால் எழுதப்படலாயின.
நாவலாசிரியர்களான கல்கியும், (சிவகாமியின் சபதம், பொன்னியின் செல்வன், பார்த்திபன் கனவு) அகிலனும் (வேங்கையின் மைந்தன்) சாண்டியல்யனும் (கடற்புறா) விக்கிரமனும் (பாண்டியன் மனைவி) தமது சரித்திர நாவல்கள் மூலம் மகோன்னதமான தமிழ் அரசர்களை உருவாக்கினர். அவர்களது ஆட்சிச் சிறப்பினையும், அவர் தம் மதியூகங்களையும், மக்கள் மத்தியில் இச் சரித்திர நாவலாசிரியர் பரப்பினர். தமிழ்ப் பெரும் அரசர்கள் அனைவரும் இந்நாவல்களில் மகாபுருஷர்களாக, அறிவும் - வீரமும் - அன்பும் நிறைந்த லட்சிய புருஷர்களாகச் சித்திரிக்கப்பட்டனர். ஒரு வகையில் காவியங்கள் கூறிய குறைகள் அற்ற காவிய நாயகர்களாகக் காட்டப்பட்டனர். இவர்கள் யாவரும் சமூக அமைப்பின் மையத்தில் வாழ்ந்தோர்கள் ஆவர்.
1) சேர சோழ பாண்டிய மன்னர் ஆண்டகாலம்
2) களப்பிரர் எனும் அந்நியர் ஆண்டகாலம் (இருண்ட காலம்)
3) பல்லவ மன்னர் ஆண்டகாலம்
4) சோழ மன்னர் ஆண்ட காலம்
5) நாயக்க மன்னர் ஆண்டகாலம்
6) ஐரோப்பியர் ஆண்டகாலம்
எனத் தமிழர் வரலாறு கட்டமைக்கப்பட்டது. ஐரோப்பியரையும், களப்பிரரையும் தவிர ஏனையவர்கள் யாவரும் தமிழ் மன்னர்களாகவும் தமிழ் மக்களுக்கும், தமிழ்ப் பண்பாட்டுக்கும் பெரும் சேவை புரிந்தவர்களாகவும் காட்டப்பட்டனர். இம்மன்னர்கள் வியக்கத்தக்க தமிழர் பெருமை கூறக்கூடிய பெரும் கோயில்களையும், கட்டிடங்களையும் கட்டியவர்களாகவும் கலைகளையும் இலக்கியங்களையும் வளர்த்தவர்களாகவும் தமிழர் சரித்திரம் எழுதப்பட்டது. பாடசாலைகளிலும் பல்கலைக்கழகங்களிலும் இவையே கற்பிக்கப்பட்டன.
தமிழ் மன்னர்களுள் உன்னதமானவர்களாக கரிகாற் பெருவளத்தானும் (காவேரி அணைக் கரை கட்டியவன்) ராஜராஜசோழனும் (தஞ்சைப் பெரும் கோயில் கட்டியவன்) ராஜேந்திர சோழனும் (இலங்கையும், கங்கையையும் வெற்றி கொண்டவன்) குலோத்துங்க சோழனும் (கலிங்கம் வென்றவன்) மாறவர்மன் சுந்தரபாண்டியனும் (இலங்கை வென்றன்) கட்டபொம்மனும், ஊமைத்துரையும், சின்னமருதுவும் பெரிய மருதுவும் (ஆங்கிலேயரை எதிர்த்த வீரர்கள்) வரலாற்று நூல்களிலே காட்டப்பட்டனர். தமிழர் வரலாறாக நாம் இதனைத் தாம் தெரிந்து வைத்துள்ளோம்.
தமிழ்ப் பண்பாடாக சங்க காலத்தில் ஐந்து விதமான நிலங்களிலும் தமிழர் வாழ்ந்த ஐந்து விதமான வாழ்க்கை, முக்கியமாக அவர்களது அகப் ஃ புற வாழ்க்கை.
அவர்களிடம் ஏற்பட்ட அற ஒழுக்க சிந்தனைகள், தமிழர் பண்பாட்டில் திருக்குறள் தமிழ் வேதமாக எழுந்தமை.
சமண பௌத்த மதங்களுக்கு எதிராக வைதீக மதம் மக்களை அரவணைத்து எழுந்தமை, அதனடியாக எழுந்த பக்தி இலக்கியங்கள், காவியங்கள்.
தமிழ் மன்னர் எழுப்பிய இந்துக் கோயில்கள், இந்துக் கலைகள், பரதநாட்டியம், கர்நாடக இசை என தமிழரின் பண்பாடு காட்டப்பட்டது.
நாம் தெரிந்து வைத்துள்ளவற்றில் மிகச் சிலவற்றையே நான் மேலே குறிப்பிட்டுள்ளேன்.
இவை யாவும் மையத்தில் வாழ்ந்தோரின் வரலாறுகளும், பண்பாடுகளும் என்பதனை நாம் இலகுவாக இப்போது புரிந்துகொள்கிறோம்.
மையத்தில் வாழாமல் இடையிலும், விளிம்பிலும் வாழ்ந்த மிகப் பெரும்பான்மையான மக்களிடையே சமூக வாழ்வு இல்லையா? அவர்களிடம் பண்பாட்டு வாழ்க்கை முறை இல்லையா? அவர்கள் மத்தியில் தலைவர்கள் உருவாகவில்லையா? அவர்கள் மையத்தில் வாழ்ந்த மக்கள் போல பிறநாட்டை வெற்றி கொண்டு வந்த பெரும் செல்வத்தைப் பகிர்ந்து உண்டு உடுத்து மகிழ்ந்து வாழ்ந்தார்களா? அகப் ஃ புறம் என்ற தமிழர் பண்பாட்டு வாழ்க்கையில் திளைத்து வாழ்ந்தார்களா? மையத்தில் வாழ்ந்தோர் போல கல்வி அறிவு பெற்று, ஆடை அணி புனைந்து பெரும் கோயிற் பண்பாட்டை உள்வாங்கி பிராமணர் துணையுடன் வாழ்ந்தார்களா? மையத்தில் வாழ்ந்தோர் போல பெரும் மாடமாளிகைகளில் வாழ்ந்தார்களா? குதிரை, யானை வைத்திருந்தார்களா? என்ற பல கேள்விகள் நமக்கு எழுகின்றன. இடையிலும், விளிம்பிலும் வாழ்ந்த பெரும்பான்மைத் தமிழ் மக்களின் வரலாறும் பண்பாடும் நமக்குத் தெரியாதவை.
ஆனால் கொலைக் குற்றவாளி தன்தையறியாமல் தடங்களை விட்டுச் செல்லுவதுபோல வரலாற்றில் மன்னர்களும் ஏனையவர்களும் எழுதி வைத்த கல்வெட்டுகள். சான்றுகள் என்பன இவ்விடைநிலை. விளிம்பு நிலை மக்கள் பற்றிய செய்திகளைத் தருகின்றன. அச் செய்திகளின்படி மையத்தில் வாழாத மக்கள் மையத்தில் வாழ்ந்தோர் போல மகிழ்ச்சியாகவும் சிறப்பாகவும் வாழவில்லை. சமூகத்தின் முழுச் சுமையையும் ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்நாள் முழுவதும் கஷ்டப்பட்டே வாழ்ந்தவர்களாகத் தெரிகிறார்கள். முக்கியமாக விளிம்பு நிலை மக்கள் அடக்கப்பட்டவர்களாக, ஒடுக்கப்பட்டவர்களாக, அடிமைகளாக வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். கோயில்களுக்குள் புக இவர்கட்கு அனுமதியில்லாதிருந்தது. சில பொருட்களைத் தொடமேட்டிமைகளின் வீட்டுக்குள் புகட் கூட இவர்கட்கு உரிமை தரப்படவில்லை. சேரியிலும், ஊருக்குப் புறம்பான இடங்களிலும் இவ்வடி நிலைமக்கள் வாழ்ந்தனர்.
எனினும் இவர்க்ள வாழ்க்கை நடத்தினர். தமக்குள் ஒரு அமைப்பை ஏற்படுத்தி தம்மளவில் திருப்தியுடன் வாழ முயன்றனர். தமக்கென கலைகளையும் பண்பாட்டையும் உண்டாக்கிக் கொண்டனர்.
இவர்களும் தமிழரே, இவர்கள் வாழ்வும் தமிழ் வாழ்வே. இவர்கள் பண்பாடும் தமிழ்ப் பாண்பாடே. இவர்களின் வரலாறும் பண்பாடும் எமக்குத் தெரியவில்லை. தெரிவதில்லை. தமிழர் பண்பாட்டிலும் வரலாற்றிலும் நமக்குத் தெரியாதவை யாவை? என அடுத்து நோக்குவோம்.
தமிழர் வரலாற்றையும், பண்பாட்டையும் மையத்தில் வாழ்ந்தோரின் வரலாறாகவும், பண்பாடாகவும், கட்டமைத்தவர்களுக்குப் (நான் முன்னனே குறிப்பிட்ட ஆரம்ப கால வரலாற்றுப் பண்பாட்டு ஆய்வாளருக்கும்) பின்னால் 1960களில் புதிய ஆய்வாளர் குழு தமிழ் ஆராய்ச்சி உலகுக்குள் உருவாகிறது. இவர்கள் மாக்ஸிய நெறியில் வர்க்கப் போரே வரலாறு என்ற சித்தாந்தத்தால் கவரப்பட்டவர்கள். இந்திய வரலாற்றையும், பண்பாட்டையும் மாக்ஸிய நெறியில் அணுகிய டாங்கே, கோஸாம்பி, கே.ஆர். சர்மா, சர்தேசாய், ரொமிலர் தாப்பர் வழியில் தமிழகத்திலும் இலங்கையிலும் வாழ்ந்தவர்கள். நா. வானமாலை, கைலாசபதி, சிவத்தம்பி, ஆ. சிவசுப்பிரமணியம் சிதம்பரரகுநாதன், வே. கிருஷ்ணமூர்த்தி போன்றவர்கள்.
இவர்கட்குப் பின்னர் வரலாற்றையும் பண்பாட்டையும் மக்கள் வரலாறாகவும் பண்பாடாகாவும் புரிந்துகொண்ட சிறந்த வரலாற்றுப் பண்பாட்டய்வாளர்கள் ஆராய்ச்சி உலகில் தோன்றுகிறார்கள். இவர்களுள் வெளிநாட்டவர்கள் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். பேர்ட்டன்ஸ்ரைன், நொபுறுகறோசிமா, ஹெய்ல்ட் ஓம்வெல்ட், செண்பகலஷ்மி, சுப்பராயலு, கதலின்கௌ, கமில் சுவலபல் போன்றோஐம் அ. மாக்ஸ், வேலுச்சாமி, ராஜ்கௌதமன், குணா போன்றோரும் இவர்களுள் குறிப்படத்தக்கவர்கள். இவர்களுட் பலர் அமைப்பியல், பின் அமைப்பியல், பின் நவீனத்துவம், நியூ மாக்ஸியம், பின்காலனித்துவம், முதலான சித்தாந்தங்களால் கவரப்பட்டவர்கள். புதிய சிந்தனைகளுக்கு பரிச்சயமானவர்கள். இவர்கள் எழுத்துக்களும் ஆராய்வும் தமிழர், வரலாறு, பண்பாடு பற்றி தெரியாத பல விடயங்களை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வந்தன. இவர்களுட் சிலர் கிடைத்த ஆதாரங்களுக்குப் புதிய விளக்கங்களுமளித்தனர். இதனால் மையத்தில் வாழ்ந்த தமிழர் வரலாறு, பண்பாடு மட்டுமன்றி இடையிலும் விளிம்பிலும் வாழ்ந்த மக்கள் பற்றிய செய்திகளும் வெளிவரலாயின.
இவர்களுள் நான் குறிப்பிட்ட இரண்டாவது தலைமுறையினர் அதாவது மாக்ஸிய நெறிமுறை நின்று அணுகியோர் வரலாற்றையும், பண்பாட்டையும் பரிணாச் சுழலேணி முறையிலும், தமிழ் நாட்டில் பண்பாட்டு வரலாற்றை வர்க்கப்போரின் பின்னணியிலும் விளக்கினர். அதன் பின்வந்தோர் மையம் ஃ விளிம்பு என பிரித்து விளக்கினர்.
4.2 தெரியாதவை
4.2.1 பரிணாம வளர்ச்சியில் தமிழர் வரலாறும் பண்பாடும்
வளர்ந்துள்ளமை
புதிய ஆராய்ச்சிப் பரம்பரையினர், தமிழர் பண்டைய காலத்தில் குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை ஆகிய நிலங்களில் தனித்தனிப் பண்பாட்டுடனும், பெருமிதத்துடனும், அகப் ஃ புற கோட்பாடுகளுடன் வாழ்ந்தனர் என்ற மரபுக்கருத்துக்கு மாறாக இவர்கள் இந்த 5 நிலக் கோட்பாட்டை சமூக பரிணாம வளர்ச்சிக் கோட்பாட்டில் விளக்கினர்.
குறிஞ்சியில் வேட்டையாடிய தமிழ் இனம், முல்லையில் வேட்டையில் பிடித்த மிருகங்களை கொல்லாது வளர்த்து கால்நடை மேய்க்கும் இனமாகப் பரிணாமமுற்று, அதன் வளர்ச்சியாக, நதிக்கரைகளில் நிரந்தரமாக இருந்து வேளாண்மை செய்து, பொருள் பெருக்கி அப்பொருட்களை காக்க கோட்டை, கொத்தளம், படை என அமைத்து அரசு உருவாக்கி மருத நாகரிகம் வளர்த்து பின்னர் பெருகிய செல்வத்தை பிற நாட்டுடன் பகிர்ந்தும், பெற்றும் வாழ கடல் கடந்து வாணிபம் செய்து நெய்தல் நில நாகரிகம் கண்டு, பேரரசுகள் அமைத்து வாழத் தொடங்கினர் என பண்டைய தமிழர் வரலாற்றுக்கும் பண்பாட்டுக்கும் இவர்கள் புதிய விளக்கமளித்தனர். சுருங்கச் சொன்னால்.
(புணர்ச்சி) ஃ வேட்டையாடுதல் ஃ (குறிஞ்சி)
(இருத்தல்) ஃ மந்தைய மேய்த்தல் ஃ (முல்லை)
(ஊடல்) ஃ விவசாயம் செய்தல் ஃ (மருதம்)
(பிரிதல்) கடல் கடந்த வாணிபம் செய்தல் ஃ (நெய்தல்) என்று
குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல் என்ற திணைக்கோட்பாட்டுக்கு, வேட்டையாடுதலில் இருந்து கடல் கடந்து வெளிநாட்டு வியாபாரம் செய்தது வரையான பரிணாம வளர்ச்சி என்று புதிய விளக்கத்தை இவர்கள் அளித்தனர்.
இந்த வளர்ச்சி வரலாற்றுக்கு முந்திய காலம் தொட்டு கி.பி 2ஆம் நூற்றாண்டு வரை நடைபெற்றதென்றும் இந்த வளர்ச்சியினூடே சிறு சிறு குழுக்களாக வாழ்ந்த இனங்கள் தமக்குள் மோதிக் கொண்டன என்றும் இம்மோதலில் வெற்றி பெற்ற பெரும் இனக் குழுக்களான சேர, சோழ, பாண்டிய இனக்குழுக்கள் முறையே தமிழ் நாட்டின் வடக்கிலும் (தஞ்சாவூர்) தெற்கிலும் (மதுரை) மேற்கிலும் (கேரளா) மூவரசுகளை தோற்றுவித்தன என்றும் இந்த ஓயாத போரையும் போரில் அடித்த கொள்ளையையும் போருக்கு மன்னனை ஊக்கிய புலவர்களின் மனப்பாங்கையும், போரைக் கடிந்த புலவர்களின் மனப்பாங்கையுமே சங்க இலக்கியங்கள் புலப்படுத்துகின்றன என்றும் இவர்கள் சங்க இலக்கியங்களுக்குப் புதுவிளக்கமளித்தனர்.
சங்க இலக்கியங்கள் யாவும் பெரும்பாலும் மன்னர்களின் வேண்டுகோளின்படி புலவர்களால் மன்னர்களையும், மன்னர் சார்ந்து வாழ்ந்த உயர் குடியினரையும் மையப்படுத்தி தொகுக்கப்பட்ட நூல்களாகும். திட்டமிட்டு தொகுக்கப்பட்ட அத்தொகுப்புகள் விட்டுச் சென்ற தடயங்களை வைத்தே இவ்வாசிரியர்கள் அன்றைய சமூகத்தினை மீள்கட்டடைத்தனர்.
மன்னர் புகழ் பாடிய அவர்களைப் போருக்கு ஊக்கிய அக்கால கட்டத்திலேதான் மன்னனை எதிர்த்துப் பாடிய பாடல்களும், போர்களையும் குழுச்சண்டைகளையும் எதிர்த்துப்பாடிய பாடல்களும் தோன்றியுள்ளன: தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. அப்பாடல்களின் மூலம் போரின் மறுபக்கமும், காதல் வாழ்க்கையின் மறுபக்கமும் தெரியவரலாயிற்று.
சங்க இலக்கியத்தில் வரும் தலைவனும், தலைவியும் மையத்தில் இருந்த மக்களே. அக்காதல் வாழ்வே உயர்ந்த அகத்திணை (தூய அகம்) என்று கூறப்பட்டது. விளிம்பில் வாழ்ந்தோரின் காதல் கைக்கிளை, பெருந்திணை என அகத்திணைக்குப் புறம்பாக (அகப்புறம்) வைக்கப்பட்டது.
தொல்காப்பியர் அடியோர், வினைவலர் (அடிமைகள், தொழிலாளிகள்) காதலை அகத்திணைக்கு புறம்பாக வைத்ததை இவர்கள் புட்டுக்காட்டினர்.
இவ்வண்ணம் பண்டைய தமிழ் வரலாறும், பண்பாடும் நாம் தெரிந்தது போல் அல்லாது முரண்பாடுகளும் வேற்றுமைகளும் கொண்டதாக அமைந்தது என்று இவர்கள் கூறியவற்றை அண்மையி;ல செய்யப்பட்ட அகழ்வாராய்வுகளும், கிடைத்த புதைபொருட் சின்னங்களும் உறுதி செய்வனவாகவே உள்ளன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
4.2.2 தமிழர் வரலாறும் பண்பாட்டு வரலாறும் தமிழர்களுக்கு
இடையே தோன்றிய வர்க்கங்களின் போராகும்.
வேட்டையாடி வாழ்ந்த குறிஞ்சி நிலமக்களிடையே பேதங்கள் இருக்கவில்லை. கிடைத்ததை சமமாக பகிர்நது பேதா பேதமின்றி சமத்துவமாக தமிழர் வாழ்ந்தனர். மந்தை மேய்த்து, விவசாயம் செய்து, வாணிபம் செய்து, அரசமைத்து வளர்ந்த போது சொத்துப் பெருகியது. அதகாரம் பெருகியது. விவசாயம் செய்தோர் வேளாளராயினர். அரசமைத்த அரசர்கள் இவ்வேளாள நிலக் குடியிலிருந்து எழுந்த நிலவுடமையாளர்களாவர். வெளியில் இருந்து தமிழ் நாடு புகுந்து அரசர்களுக்கு ஆலோசகர்களாக மாறிய பிராமணர்களுக்கும் நிலங்களை மன்னர் கொடுக்க அவர்களும் நிலவுடமையாளர்களாயினர். இவ்வண்ணம் நிலவுடமை வர்க்கம் மையத்தில் தம் ஆட்சியையும் அதிகாரத்தையும் வைத்துக்கொண்டது.
கடல் கடந்து வியாபாரம் செய்த வணிகர் பெரும் செல்வமீட்டினர். அரசர்களுக்கு நிகர வாழ்ந்தனர். அரசர்களுக்கு கடனும் கொடுத்தனர். இதனால் வணிக வர்க்கம் என்ற பெருவர்க்கம் ஒன்றும் எழுந்தது. மையத்தில் வாழ்ந்த மக்களுக்கு நிகர வணிகர் வாழ்ந்தனர். மைய நிலவுடமை வர்க்கமும், வணிகவர்க்கமும் மைய அதிகாரத்திற்குப் போரிட்ட வர்க்கப் போரே மையத்திலிருந்து கட்டப்பட்ட வரலாற்றுக்கும் பண்பாட்டுக்கும் அடித்தளம் என இவ்வாய்வாளர் நிறுவினர்.
பேராசிரியர் கைலாசபதி, சிவத்தம்பி, வானமாமலை ஆகியோரின் ஆய்வுகள் இவற்றில் முக்கியம் பெறுகின்றன. பல்லவர் காலத்தில் நடைபெற்ற சமயப்போரையும் பக்தி இலக்கியத்தையும் வரலாற்றுச் சான்று கொண்டும், இலக்கியச் சான்று கொண்டும் அது நிலவுடமையாளரான சைவருக்கும் வணிகரான சமணருக்கும் நடந்த போர் என இவர்கள் நிறுவினர். இப்பெரும்போரில் மையத்தில் வாழ்ந்த நிலவுடமையாளர் நமக்குச் சார்பாக அடிநிலை மக்களான திருநாளைப் போவார் (பறையர்) கண்ணப்பர் (வேடர்) திருக்குறிப்புத் தொண்ட நாயனார் (வண்ணார்) திருநீலகண்ட யாழ்ப்பாணர் (பாணர்) முதலிய அடிநிலைச் சாதியினரையும் சேர்த்துக் கொண்டனர் ஆனால் சமணருக்கு எதிரான போராட்டம் வெற்றிபெற்று சைவம் தன்னை நிலைநிறுத்தி பிராமணர் ஆதரவுடன் பெரும் கோயில்கள் கட்டி சைவசித்தாந்தம் கண்டு பெரும் நிறுவனமாக உருவாகிய பின் சேர்ந்து போராடிய இவ்வடிநிலை மக்களுக்குக் கோயிலுக்குள் புக உரிமைமறுக்கப்பட்டது என்ற கொடுமைகளை இவர்கள் சுட்டிக்காட்டினர்.
சமணர்களுக்கு எதிரான போரில் அனைவரையும் இணைத்த பக்தி இயக்கம் தன் அலுவல் முடிந்ததும் அடிநிலை மக்களை கைவிட்ட கதையை இவர்கள் வெளிக்கொணர்ந்தனர். திருநாளைப்போவாரான பறையரான நந்தனார், தில்லைவெளியில் சிவனுடன் ஒளியில் கலக்கவில்லை. அந்தணர்கள் திட்டமிட்டு அப்பாவியான அவரை எரித்து ஒளிமயமாக்கி, ஒளிமயமான இறைவனுடன் கலந்து விட்டார் என்று இவர்களும் ஒரு புது வரலாறு கட்டினர். (இந்திரா பார்த்த சாரதியின் நந்தன் கதை நாடகம்)
சோழகாலத்தில் உருவான பேரரசும், பெரும் சித்தாந்தமான சைவசித்தாந்தமும் நில உடமையாளரதும், பிராமணரதும் வர்க்க நலன்களுக்கு அமையும் விதத்திற் செயற்பட்ட முறைமையை பேரா. கைலாசபதியின் பேரரசும் பெரும் தத்துவமும் என்ற கட்டுரையும் பேரா. சிவத்தம்பியின் சைவ சித்தாந்தம் - ஒரு சமூக வரலாற்று நோக்கு என்ற கட்டுரையும் விளக்கின.
4.2.3 தமிழர்களின் பொற்காலம் என்பது முழுத் தமிழர்களினதும்
பொற்காலமன்று, மையத்தில் வாழ்ந்த நிலவுடமையாளரான
தமிழரதும் வைதீகர்களினதும் பொற்காலமேயாகும்.
ஏற்கனவே இருந்த தகவல்களின் படி சங்க காலமும் சோழர்காலமுமே தமிழ் மக்களின் பொற்காலம் என்று கட்டமைக்கப்பட்டது. இதனோடு பல்லவ காலத்தையும் இணைக்கும் வழக்கமுண்டு. இவை ஏன் பொற்காலமென்று கட்டமைக்கப்பட்டதெனின் இக்கால கட்டத்திலே தான் மையத்தில் வாழ்ந்த நிலவுடமையாளரும் அவருக்குத் துணையாக நின்ற வைதீக மதங்களும் மேலோங்கி நின்ற காலங்களாகும். ஏனைய காலங்களில் களப்பிரர் காலத்தை இருண்ட காலம் எனவும் சோழருக்குப் பின்னர் தமிழ் நாட்டை இஸ்லாமியரும் தெலுங்கரும் மராத்தியரும் கிறித்தவர்களான மேற்கு நாட்டவர்களும் ஆண்ட காலத்தை பொற்காலம் அல்லாத காலம் எனவும் முன்னோர் கட்டமைத்தனர்.
சமணர் பௌத்தரின் தமிழ் நாட்டு வருகை நிலவுடமையாளருடன் போராடிக்கொண்டிருந்த வணிக சமுகத்தினருக்குச் சார்பாயிற்று. சமணரின் வைதீகமத எதிர்ப்பு மையத்தின் பண்பாட்டு விழுமியங்களைக் கேள்விக்குட்படுத்தின.
அனைவருக்கும் கல்வி (கல்வித் தானம்)
அனைவருக்கும் மருத்துவம் (ஒளடத தானம்)
அனைவருக்கும் அடைக்கலம் (அபயதானம்)
அனைவருக்கும் உணவு (அன்னதானம்)
என்பன சமணரின் கோட்பாடு சமண மதமும் பௌத்தமதமும் மையத்தைத் தாண்டி இடைநிலையை ஊடறுத்து விளிம்புநிலை மக்களிடையே வேரூன்றின. அடிநிலை மக்கள் சமூகக் கொடுமைகளிலிருந்தும் அடக்கு முறைகளிலிருந்தும் விடுதலை வேண்டினர். தம்மை மனிதர்களாக மதிக்கும் சமண பௌத்தத்தில் அதிகளவு சேர்ந்தனர். கி.பி. 2ஆம் நூற்றாண்டு தொடக்கம் 6ஆம் நூற்றாண்டு வரை களப்பிரர் ஆட்சிக்காலத்தில் சமணமும் பௌத்தமுமே தமிழகத்தில் பிரதான மதங்களாக இருந்தன.
சமூகத்தில் ஒதுக்கப்பட்ட தாசிகுல மகளான மாவியும் மணிமேகலையும் அங்கீகரிக்கப்பட்டனர். மணிமேகலை பௌத்த துறவியானாள். அவள் துறவியானதும் அவளைக் குறைத்துப் பார்த்த மக்களே அவளது காலில் விழுகின்றனர். தம்மை வருத்திய சமூகக் கொடுமைகளினின்று விடுதலை பெறவிரும்பிய அடி நிலை மக்கள் விடுதலைக்கு வழிகாட்டிய மதங்களின் பின் செல்லுதல் வியப்பில்லை அல்லவா?
இவ்வண்ணமே இஸ்லாமியர் வருகையும் அடிநிலை மக்களுக்குச் சார்பாக அமைந்தது. சாதிபேதம் காட்டாத இஸ்லாமில் பெருந்தொகை அடிநிலை மக்கள் இணைந்தனர். இஸ்லாமிய அரசர்களின் படைகளில் இவர்கள் இணைக்கப்பட்டனர்.
ஐரோப்பியர் ஆட்சியிலும் இதுவே நிலவியது. கிறிஸ்தவ பாதிரிமாரினால் கட்டப்பட்ட பாடசாலைகளும் அறநிலையங்களும் அடிநிலை மக்களின் கல்வி நிலையையும் வாழ்க்கை முறைகளையும் உயர்த்தின. பல அடிநிலை மக்கள் கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாறினர். சமண, இஸ்லாமிய, கிறிஸ்தவ மதங்கள் பெரு வளர்ச்சியுற்ற காலம் ஒரு வகையில் அடிநிலை மக்களின் பொற்காலமாக இருந்தது. அடிநிலை மக்களின் பொற்காலம் மையத்தில் வாழ்ந்த உயர்நிலை மக்களுடைய பொற்காலம் ஆகாதுதானே.
இவ்வண்ணம் தமிழரின் பொற்காலம் என்று கட்டமைக்கப்பட்ட கட்டமைப்புகள் ஆராய்வாளர்களினால் கேள்விக்குட்படுத்தப்பட்டன.
4.2.4. சமணம், பௌத்தம், கிறிஸ்தவம், இஸ்லாம் என்ற சமயங்களும்
தமிழையும் பண்பாட்டையும் பெரிதும் வளர்த்தன.
வரலாற்றுப் போக்கில் தமிழர்கள் வாழ்வில் பல்வேறு மதங்கள் கலந்திருக்கின்றன. அவை அம்மக்களின் வாழ்க்கை முறைகளும் சிந்தனைகளும் வளர உதவிபுரிந்துள்ளன. அற ஒழுக்கக் கருத்துக்களும் நீதிநூல்களும் தொல்காப்பியம், நன்னூல் முதலாம் இலக்கணங்களும் குளாமணி, சீவக சிந்தாமணி முதலாம் இலக்கியங்களும் சமணர் தமிழுக்கு அளித்த கொடைகளாகும்.
ஏக வணக்கக் கருத்துக்களும் சமத்துவ சிந்தனைகளும் சீறாப்புராணம், இராஜநாயகம் முதலாம் காவியங்களும் இஸ்லாம் தமிழர்க்களித்த செல்வங்களாகும்.
தாராண்மை வாதக்கருத்துக்களும், முற்போக்கு சிந்தனைகளும் தேம்பாவணி, சதுரகராதி, ஒப்பிலக்கணம் முதலாம் இலக்கண இலக்கியங்களும் கிறிஸ்தவர் தமிழர்க்களித்த செல்வங்களாகும்.
சமத்துவ சிந்தனைகளையும் அறநெறிச் சிந்தனைகளையும் மணிமேகலை, வீரசோழியம், குண்டலகேசி முதலாம் இலக்கிய இலக்கணங்களும் பௌத்தர் தமிழர்க்களித்த செல்வங்களாகும்.
இந்நான்கு மதங்களினதும் வருகை தமிழர் சிந்தனைகளையும் தமிழ் இலக்கியத்தையும் வளர்த்துள்ளன என்ற கருத்துக்களை மயிலை வேங்கடசாமி, சக்கரவர்த்தி நயினார், தெ.பொ.மீனாட்சி சுந்தரனார் போன்ற தமிழ் அறிஞர்கள் வெளிக்கொணர்ந்தனர். சமணமும் தமிழும், பௌத்தமும் தமிழும், இஸ்லாமும் தமிழும், கிறிஸ்தவமும் தமிழும் என்ற கருத்துருவங்கள் தோன்றின.
வைதிகச சிமிழுக்குள்ளும் சைவ வேலிக்குள்ளும் இருந்தும் தமிழை மீட்டு அது அனைத்து மதங்களுக்கும் உரியது என்ற புதிய கருத்துக்கள் கட்டமைக்கப்பட்டன.
4.2.5 சோழர்கால கோயில் அமைப்பு சுரண்டல் தன்மை கொண்டது.
சோழர்கால மன்னர்கள் கோயில்களைப் பெருமளவு கட்டினார்கள். இராஜராஜசோழன் கட்டிய தஞ்சை இராஜராஜேஸ்வரன், அவன் மகன் இராஜேந்திரன் கட்டிய கங்கை கொண்ட சோழபுரம் என்பன தமிழர் கலைகளின் கொடுமுடிச் சின்னங்களாகக் கொள்ளப்பட்டுள்ளன. கோயில் இல்லா ஊரில் குடியிருக்க வேண்டாம் என்ற பழமொழியும் உருவானது.
ஆரம்ப காலத்தில் கோயில்கள் பெரும்பொருளாதார நலன்கள் அற்றவையாகவும் மக்கள் அனைவரும் கூடி வழிபடும் இடங்களாகவும் அமைந்திருந்தன. கல்லால் கோயில் கட்டப்பட்ட பல்லவர் காலத்தில் அவை சில கட்டுப்பாடுகளுடனும் சித்தாந்தங்களுடனும் வழிபடும் இடங்களாயின. சோழர் காலத்திலோ கோயில் ஒரு பெரும் நிறுவனமாகிவிட்டது.
கோயிலுக்கு மூன்று வகைகளில் நிலங்கள் கிடைத்தன.
1. ஏற்கனவே கோயிலுக்கு இருந்த நிலங்கள்.
2. அரசர்களாலும் குடும்பத்தினராலும் அன்பளிப்பு செய்யப்பட்ட நிலங்கள்.
3. சிறிய நிலப்பரப்பு வைத்திருந்த விவசாயிகளுக்கு கடன் கொடுத்து அக்கடனை விளைச்சலின்மையாற் கட்டத்தவறிய விவசாயிகளிடமிருந்து பறித்தெடுத்த நிலங்கள்.
(இத்தகைய விவசாயிகளை கோயில் அடிமைகளாக்கி குலக் குறிசுட்டு கோயில் அடிமைகளாக வைத்துக்கொண்டதுடன் கோயில் தனது நிலங்களில் வேலை செய்யவும் வைத்தது.)
இவ்வண்ணம் கோயிலில் உள்ள இறைவனின் பெயரால் நிலங்களையும் அடிமைகளையும் மேலும் மேலும் சேர்த்துக் கோயில் பெரும் நிலவுடமை நிறுவனமாகியது.
கோயிலுக்கு அளிக்கப்பட்ட நிலங்கள் சோழர் காலக் கல் வெட்டுக்களில் தேவ தானம் என்று அழைக்கப்பட்டன. அவற்றை நிர்வகிக்கும் உரிமை கோயிற் சபையாரிடம் இருந்தது. இவர்கள் பெரும்பாலும் தமக்கென நிலமுடைய நிலவுடமையாளர்களே. அதாவது மையத்தில் வாழ்ந்தவர்களே.
இவ்வகையில் கோயில் சோழர் ஆட்சியில் ஒரு பெரு நிறுவனமாகி விட்டது. பெரும் நிலப்பரப்புகள் கொண்ட நிலவுடமை நிறுவனமாக, மக்களுக்கு கடன் கொடுக்கும் வங்கியாக, சோழர் கால நிலவுடமைப் பொருளாதாரத்தை கட்டுப்படுத்தும் நிலவுடமை அமைப்பாக தன்னகத்தே பெரும் பொற்குகைகளைக் கொண்ட தங்க பொன் சுரங்கமாக நடனம், சங்கீதம், சிற்பம், ஓவியம் சார்ந்த நளின கலைகளை வளர்க்கும் கலைக்கூடமாக சுருங்கச் சொன்னால் சர்வ வல்லமை உள்ள அதிகாரம் கொண்ட நிறுவனமாக விளங்கியது. (இக்கலைகள் யாவும் மையத்தில் வாழ்ந்த அரசர்களையும் நிலப்பிரபுக்களையுமே மகிழ்ச்சியுற செய்தன. கோயிலுக்கு வெளியே நின்ற அடிமட்ட மக்களுக்கு இம்மகிழ்ச்சி கிடைக்கவில்லை.)
இத்தகைய கோயில்கள் அதிகாரம் மிகுந்த அரசனைக்கூட கட்டுப்படுத்தும் சக்திமிக்க நிலையங்களாக இருந்துள்ளன. இவ்வாறு இவை அரசியல் மையங்களாக உருப்பெற்றன.
4.2.6. கோயிலின் சுரண்டலுக்கு எதிராக எழுந்த சுரண்டப்பட்ட மக்களின்
போராட்டங்கள்.
இச்சுரண்டல் முறைகளை மக்கள் எப்போதும் சகித்துக் கொண்டிருந்தார்கள் என்று கூற முடியாது. வாழ்க்கைத் துயரங்கள் அவர்களை ஒன்றுபடுத்தின. கொடுமை அளவு மீறும் போது அவர்கள் போராடினர். சில அபூர்வ கல்வெட்டுக்கள் இப்போராட்டம் பற்றி கூறுகின்றன.
தஞ்சாவூரில் பஞ்சைக் கிராம கல்வெட்டு ஒன்றில் தங்களுக்கு ஜீவிதமான நிலத்தை கோயிற் சபையார் கைப்பற்றிய அநீதியை அக்கோயிலின் பணியாட்கள் முறையிட்டும் நீதிகிடைக்காத போது அவர்கள் அக்கோயிலின் முன் தீ வளர்த்து தீயிலிறங்கி உயிர்தியாம் செய்தமை கூறப்பட்டுள்ளது.
இதேபோல் தங்கள் உரிமையை நிலைநாட்ட உழைக்கும் மக்கள் வீரமாக உயிர் நீத்த செய்திகள் கல்வெட்டுகள் மூலம் தெரிய வருகின்றன. மக்கள் ஆதரவைத் திரட்டவும் மன்னன் கவனத்தை ஈர்க்கவும் கோயிற் சபையாரின் அநீதியை அம்பலப்படுத்தவும் ஊர்க்கோபுரத்தின் மேல் ஏறி கீழே விழுந்து உயிர் நீத்த செய்திகள் சில கோயில் சாசனங்களில் இருந்து தெரியவருகின்றன.
கோயில்களிலே ஆடல் பாடல் நிகழ்த்த தேவரடியாள்கள் நியமிக்கப்பட்டனர். இரண்டு வகை தேவரடியார்கள் கோயிலுக்கு இருந்தன.
ஒருவகையினர், அரசகுடும்பத்தை சேர்ந்தவர்களும் வணிக குடும்பத்தை சேர்ந்தவர்களும் தம்மிடமுள்ள பெரும் செல்வத்தை கோயிலுக்கு கொடுத்து தேவரடியாள்கள் ஆகிய செல்வாக்கு மிக்க பணக்கார தேவரடியாள்கள்.
மற்றவகையினர் பஞ்சம், வெள்ளம் காலத்தில் நிலம் இல்லாதவர்கள் தங்களுடைய பெண்களைக் கோயிலுக்கு விற்று விடுவார்கள். அவ்வண்ணம் வரும் ஏழைத்தேவரடியாள்கள்;. அப்பெண்களுக்குக் கோயில் நிர்வாகம் சிறிது நிலம் கொடுக்கும். அந்நிலத்தை வைத்து அப்பெண்ணின் குடும்பம் வாழும். ஆனால் குடும்பம் அதிகரிக்க அந்நிலத்திற்கு வட்டி கட்ட முடியாத நிலை வர அந்நிலத்தை கோயில் பறித்துக் கொள்ளும். இவ்வண்ணம் அக்குடும்பம் பெண்ணையும் நிலத்தையும் இழக்கும். இது ஒரு மறைமுக சுரண்டல் ஆகும்.
இரண்டாம் நிலை தேவரடியார்கள் ஒன்று திரண்டு தமது நிலப் பறிப்புக்கு எதிராக போராட்டம் நடாத்தி உள்ளனர். சதுரிமாணிக்கம் என்ற தேவரடியாள் இவ்வண்ணம் அடிமையாக வந்த இரண்டாம் நிலைத் தேவரடியாள். இவள் தமது உரிமையை நிலைநாட்ட கோபுரத்தின் மேல் ஏறி விழுந்து உயிர்விட்டாள் என்ற கல்வெட்டு உண்டு. (இதனால் அக்கட்டளையை மாற்ற அரசன் விடுத்த கல்வெட்டில் இதிலுள்ளது.)
சில சமயங்களில் ஆட்சியின் அநீதியையும் நிலவுடமையின் கொடுமையையும் தாங்க முடியாத மக்கள் ஆயுதம் தாங்கி போராடியும் இருக்கிறார்கள். நிலங்களை இப்படித்தான் பங்கிட வேண்டும். கோயிலுக்கு இன்ன இன்ன உரிமைகள் இருக்கின்றன என்று கோயிற் சுவர்களில் எழுதப்பட்ட கல்வெட்டுக்களை இடித்து அழித்திருக்கிறார்கள்.
கலகங்களால் இத்தகைய கல்வெட்டுக்கள் அழிந்து விட்டதை குறிப்பிட்டுப் புதிய பத்திரங்களையும் கல்வெட்டுக்களையும் உண்டாக்கும் படி அரசன் பொறித்த சாசனங்கள் மூலம் இதனை உணர்கிறோம்.
இவ்வண்ணம் தம்மை அடக்கிய, தம்மை சுரண்டிய மைய நிறுவனமாக கோயிற் கொடுமைகளுக்கு எதிராக மையத்திலும் இடையிலும் வாழ்ந்த சிறு நிலம் வைத்திருந்த ஏழைகளும் அடக்கப்பட்டோரும் போராடி உள்ளனர்.
4.2.7 அரசின் தன்மைகள்
தமிழ் நாட்டு அரசர்கள் சர்வ வல்லமை கொண்டவர்களாகவும், தெய்வீக உரிமை பெற்றவர்களுமாகவே நமக்கு தெரிந்திருந்தனர். குலோத்துங்க சோழனை திருமாலின் அவதாரமாகவே ஜெயங் கொண்டார் கலிங்கத்துப் பரணியில் கூறுகிறார். கடவுளின் பிரதிநிதியாகவே அரசன் ஆள்கிறாள் என்பதனைக் காட்டும் வகையில் இராஜ இராஜசோழனுக்கு சிவபெருமான் முடி சூட்டும் சிற்பம் ஒன்று வடிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் கடவுள் பிரதிநிதியான அரசனின் மறுபக்கம் நமக்குத் தெரியாத ஒன்று.
இராஜராஜசோழனும், ராஜேந்திர சோழர்களும் கடல் கடந்து படை எடுத்தனர். பிறநாட்டுச் செல்வங்களைத் தம் நாடு கொண்டு வந்தனர். தோற்றவர்களையும் அவர்கள் நாட்டுப் பெண்களையும் தம் நாட்டுக்கு அடிமைகளாகக் கொணர்ந்தனர். போரிலே பிறநாட்டவரைக் கொலை செய்தனர். எதிரிகள் நாட்டை கொள்ளையிட்டனர். ஆவும், பார்ப்பனரும், அறவோரும் பெண்களும் சென்று விடுங்கள் என்று அறமுரைத்துப் போர் தொடங்கினாலும் போரிலே அறமுரைத்துப் போர் தொடங்கினாலும் போரிலே அற விதிகள் மீறப்பட்டன.
பிறநாட்டுப் படை எடுப்புக்களால் கவர்ந்த பணம், உள்நாட்டு வரிகளால் பெற்ற பணம், பாரம்பரியச் செல்வம் பிற மன்னர்களின் திறை, உள்ளுர்ப் பணக்காரர்களின் அன்பளிப்பு என மன்னனுக்குப் பல வழிகளாலும் பெரும் செல்வம் கிடைத்தது. மிகப் பெரும் நிலவுடமையாளனாகவும், செல்வனாகவும் மன்னன் இருந்தான். நாட்டைக் காப்பதற்காகவே வரி என்ற பெயரில் மக்கள் மன்னனால் சுரண்டப்பட்டனர்.
நாலு வர்ணப் பாகுபாடு சமூக அமைப்பின் நீதியாக இருந்தது. மனுதர்மம் அதுவே எனக் கூறப்பட்டது. பிராமணர் மிக உயர்ந்தோர் அரசர் (ஷத்திரியர்) இரண்டாமவர், வணிகர் (வைசியர்) மூன்றாமவர், சூத்திரர் (உழைப்பாளிகள்) நான்காம் நிலையினர் என தர்மம் வகுக்கப்பட்டது.
சட்டத்திலும் தண்டனை முறைகள் சாதிக்குச் சாதி வேறுபட்டன. பிராமணருக்கு மரண தண்டனையில்லை என்ற சட்டமே இருந்தது. சாதி முறைமைகள் மீறுவோர் மிகவும் தண்டிக்கப்பட்டனர்.
பிராமணரும் சத்திரியரும், வைசியரும் சூத்திரரும் மையத்திலும் இடையிலும் வாழ்ந்தனர். மையத்தில் வாழ்ந்த சூத்திரர் எனப்படுவோர் உழைப்பாளி உயர் வகுப்பினராவர்.
இவர்களுள் அடங்காத பஞ்சமர் (அடி நிலை மக்கள்) ஊருக்கு வெளியே வைக்கப்பட்டனர். நால் வகை வருணத்துக்குள்ளும் இவர்கள் அடங்கவில்லை. (பத்து அவதாரங்கள் எடுத்த, பன்றி அவதாரம் கூட எடுத்த பரமன் ஒரு பஞ்சம அவதாரம் எடுக்கவில்லை என்பது கவனத்திற் கொள்ள வேண்டியது.) இதுவே சமூக நீதியாக அன்று உரைக்கப்பட்டது. அச் சமூக நீதியை நிலை நிறுத்துவனவாக சமூக அமைப்பை மாறாதபடி பாதுகாக்கும் காவலனாகவே அரசன் இருந்தான். இவ்வரசர்கள் யுக புருஷர்கள், அவதாரங்கள் என்று வேறு அழைக்கப்பட்டனர்.
ராஜராஜசோழன் தமிழ் வளர்த்ததைவிட சமஸ்கிருதத்தையே அதிகம் வளர்த்திருக்கிறான் போலத் தெரிகிறது. பிரமதேயம் என்ற பெயரில் பிராமணர்கட்கு நிலங்கள் கொடுக்கப்பட்டன. அவை சதுர வேதிமங்கலம் என்றழைக்கப்பட்டன. வேதப் பாடசாலைகள் நிறுவப்பட்டன. சமஸ்கிருதம் அரச மொழியாக அமைந்தது. இவ்வகையில் தமிழை விட சமஸ்கிருதத்தையே அம் மன்னன் அதிகம் வளர்த்தான்.
மிக அதிகமாக மன்னர்கள் கோயில் கட்டினார்கள். பெரும் கோயில்களை மன்னர்கள் கட்டியமைக்கு இரண்டு காரணங்கள் கூறப்படுகின்றன.
ஒன்று சமூக அமைப்பைக் கட்டிக் காக்கும் நிறுவனமாக, ஒரு படையின் வேலையை கலாசாரம் என்ற போர்வையில் கோயில் செய்தது. அது ஒரு வகைப் பண்பாட்டு அடக்குமுறை. படையின் வேலையின் ஒரு பகுதியைக் கோயில் செய்தமையினால் படைக்கு ஒதுக்கும் பெரும் பணத்தின் ஒரு பகுதியைக் கோயில் கட்ட ஒதுக்குதல் அரசனுக்கு அவசியமாக இருந்தது.
மற்றது படை எடுப்பில் செய்த படுகொலைகளுக்குப் பிராயச்சியத்தம் கோயில் கட்டி இறைவனைக் குடியிருத்தி அவர் தொண்டுகள் செய்தலேயாகும். இவ்வண்மை செய்தால் மக்களைக் கொலை செய்த பிரமஹத்தி மன்னனுன்னு வராது என பிராமணர் செய்த போதனைகளுக்கியைய பெரும் கோயில்களை மன்னன் கட்டினான்.
4.2.8 சோழர் காலப் பொருளாதார அமைப்பின் சுரண்டல்முறை
சோழர் காலத்தில் நிலமே பிரதான உற்பத்தி கருவியாக இருந்தது. சோழர் காலத்தின் நிலவுடமை முறையில் நான்கு வகையான நிலவுடமை முறைகள் இருந்தன.
1. வெள்ளான் வகை - இது சொந்த நிலம், உழுவித்து உண்ணும் நிலக்கிழாருக்குரியது.
2. தேவதானம் - இவை கோயில்களுக்கு உடைமையாக இருந்தன. சபையார் இதற்குப் பொறுப்பு.
3. பிரமதேயம் - பிராமணருக்கு உடைமையான நிலங்கள்
4. ஜீவிதம் - கோயில் பணி செய்வாரக்கு உரித்தான நிலங்கள்
இந்த நிலங்கள் ஏதும் இல்லாமல் வசதியற்ற மையத்திற்குத் தூரமான இடங்களில் வாழ்ந்த தீண்டத் தகாத மக்கள் வாழ்ந்த இடங்களும் இருந்தன. அவை எந்தவித பயனுமற்ற விளைச்சல் அற்ற நிலங்களாகும்.
சோழர் காலத்தில் நிலவுடமை முறைகளிற் பல மாற்றங்கள் செய்தனர். வெள்ளான் வகையில் சிறு நிலச் சொந்தக்காரர்களின் உடைமைகளைப் பறித்து கோயில் தேவதானமாக மாற்றினர்.
சிலவற்றை பிராமணருக்குரிய பிரமதேயமாக்கினார்கள். இவ்வண்ணம் கோயில் நிர்வாகத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்திய மேல் வர்க்கத்திற்கே நில உரிமை மாற்றப்பட்டது. இதனால் உழுவித்து உண்போர் சுகமாக வாழ உழுதுண்போர் நிலை மேலும் மேலும் தாழ்ந்தது.
4.2.9 அடிமை முறைகள் தமிழர் மத்தியில் இருந்தனர்.
தமிழர் மத்தியில் சங்க காலத்திலிருந்து ஆங்கிலேயர் காலம் வரை அடிமை முறைகள் இருந்துள்ளன. இவ்வடிமைகளைப் பின்வருமாறு பிரிக்கலாம்.
1. போரினால் கொண்டுவரப்பட்ட போர் அடிமைகள்
2. வீட்டடிமைகள்
3. கோயில் அடிமைகள்
4. மட அடிமைகள்
அந்தணர்களும் அரசர்களும் வேளார்களும், அரச அதிகாரிகளும் கோயில்களுக்கும், மடங்களுக்கும் அடிமைகளைத் தாமாகவோ விலைக்கோ கொடுத்த செய்திகளைக் கல்வெட்டுக்கள் குறிப்பிடுகின்றன. ஒரு குறிப்பிட்ட தேவைக்கு மேல் அடிமைகள் தேவையில்லை என்ற நிலையில் இதனைச் செய்திருக்கலாம்.
இவ்வடிமைகளுக்கு கைகளில் பாதங்களில் இலச்சினை பொறிக்கப்பட்டன. (ஆடு மாடுகளுக்கு குறியிடுவதுபோல) வழியடிமை, என்ற சொற்றொடர் பரம்பரையாக அடிமைகளை வைக்கும் வழக்கத்தைக் காட்டுகிறது.
இவ்வடிமைகள் அனைவரும் தமிழர்களே. இங்கு தமிழரே தமிழரை அடிமைகளாக வைத்திருந்த ஒரு பண்பாட்டினை நாம் அறிந்துகொள்கிறோம்.
4.2.10 மையத்திற்குள்ளும் முரண்பாடு
மையத்திற்குள் அதிகாரத்திலும் சமூக மேலடுக்கிலும் இருந்த வர்க்கங்களுக்கிடையே போராட்டங்களும், மோதல்களும் நடைபெற்றுள்ளன. என்னும் அடி நிலைக்களைச் சுரண்டுவதில் மைய வர்க்கங்கள் தமக்குள் சமரசமும் செய்து கொண்டன. மையத்தில் வாழ்ந்த அரசருக்கும் வணிகருக்கும் நடைபெற்ற முரண்பாட்டையே சிலப்பதிகாரம் காட்டுகிறது. அரச வணிக முரணில் அங்கு வணிகர் வெல்கின்றனர். பல்லவர் காலத்தில் நடைபெற்ற நிலவுடமையாளரான சைவர், சமணரான வணிகர் முரண்பாட்டில் வணிகர் அழித்தொழிக்கப்படுகின்றனர். (18000 சமணர் கழுவேற்றப்பட்டதாக வரலாறு) சைவ மதத்திற்கும் வைஷ்ணவத்திற்கும் நடைபெற்ற முரண்பாடுகூட மையத்தில் வாழ்ந்த இரண்டு வித நிலவுடமை வர்க்கங்கட்கிடையே நடந்த போரே என்று பலர் விளக்கியுள்ளனர். (சமூக அமைப்பை இறுக்கமாகப் பேணியது சைவம், சமூக அமைப்பைச் சற்று நெகிழ்த்துப் பார்த்தது வைணவம்)
இவ்வாறு நமக்குத் தெரியாத விடயங்கள் பல வரலாற்றிலும் பண்பாட்டிலும் உள்ளன. இவை யாவும் மையம் சார்ந்தவைதாம்.
எனினும் மையத்தை விட்டு இடையிலும் வெகுதூரம் விளிம்பிலும் தமிழர் வாழ்ந்தனர். இடையில் வாழ்ந்தவர்கள் மையத்தோடு தொடர்புடைய ஆனால் மையத்தை விட்டுத் தள்ளி வைக்கப்பட்ட கைவினைஞர்கள், சிறு நிலவுடமையாளர் இடைப்பட்ட சாதிகள் ஆவர். விளிம்பில் வாழ்ந்தோர் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் ஆவர். பாணன், பறையன், துடியன், கடம்பன் என நான்கு பெரும் குடிகளாகப் பெருமையுடன் சங்ககாலத்தில் வாழ்ந்த இந்நான்கு குடிகளும் காலப்போக்கில் விளிம்பு நிலை மக்களாக்கப்பட்டு விட்டனர். அவர்களைப் பற்றி நமக்கு அடியோடு தெரிவதில்லை.
4.3 மையத்துக்கு வெளியே காணப்பட்ட தமிழ்ப் பண்பாடு
மையத்துக்கு வெளியே இடையிலும் விளிம்பிலும் தமிழ் மக்கள் மிகப் பெரும்பான்மையினர் வாழ்ந்தனர் அவர்கள் தமக்கென தனிப்பண்பாடுகளுடன் வாழ்ந்தனர். அவர்களின் மத அனுஷ்டானங்கள், வழிபாட்டு முறைகள், இலக்கியங்கள், மொழி, வாழ்க்கை முறைகள் என்பன மையத்தைவிட வேறாக இருந்தன.
மையத்திலிருந்தோர் சிவன், திருமால், முருகன், பிள்ளையார், சக்தி என்று ஆகமமயப்பட்ட பிராமணர் பூசை புரியும் பெரும் தெய்வங்களை வணங்க இவ்விடை நிலை மக்களோ பெரும் தெய்வங்களுடன் காளி, மாரி திரௌபதி முதலாம் பல்வேறு வகையான பெண் தெய்வங்களையும், வைரவர், மதுரைவீரன் முதலாம் ஆக முறைசாராத பூசாரிமார் பூசை புரியும் சிறு தெய்வங்கள் என மேட்டிமையாரால் அழைக்கப்பட்ட தெய்வங்களை வணங்கினர். வருடம் தோறும் இத் தெய்வ விழாக்கள் மையத்தில் வாழ்ந்த கோயில் திருவிழாக்கள் போல அல்லாமல் தீப்பாய்தல், பள்ளயம் கொடுத்தல் பலி கொடுத்தல், கும்பம் சொரிதல், மடை என்ற வித்தியாசமான வழிபாட்டு முறைகளைக் கொண்டதாயிருந்தன.
இத் தெய்வங்கைள வழிபட அவர்கள் தேவாரம் அல்லாத அம்மன் அகவல், சிறு காவியம், தாலாட்டு, சிந்து என்ற பாடல்களைப் பாடினர். பாடல்களுக்கும் ஆடல்களுக்கும் இசைவாக உடுக்கு பறை என்பன அடித்தனர்.
உடுக்கு அடித்து, சிலம்பொலித்து பறைதட்டி மாரி, காளி முதலாம் தெய்வங்களை மனதரில் வரவழைத்து அத் தெய்வங்களுடன் தரகர்களின்றித் தாமே பேசி தம் தெய்வ வழிபாடுகளை இவாகள் நிகழ்த்தினர். சாமியாடுதல், தெய்வமாடுதல், கலையாடுதல், பேயாடுதல என்று இவை அழைக்கப்பட்டன.
தெருக்கூத்து, ஒயிலாட்டம்
தமிழ்நாட்டில் வட ஆர்க்காடு தென் ஆர்க்காட்டில் பல கிராமங்களில் வருடம்தோறும் 18 நாட்கள் நடைபெறும் பிராமணர் இடம்பெறாத திரௌபதை அம்மன் கோயிற் சடங்குகளையும் அங்கு நடைபெறும் பாரதப் படிப்பு, சடங்குசார் நாடகங்கள் சடங்குகளில் நாடகங்கள் சடங்குகளில் மக்க் பங்கு கொள்ளும் தன்மைகள் யாவற்றையும் அல்பஹில்பைற்றல் தனது ஊரடவ ழக வுhசையரியவாi (திரௌபதி வழிபாடு பாகம் 1,11) எனும் நூல்களில் விபரமாகக் கூறியுள்ளார். இதுபோன்ற வழிபாடுகள் இடைநிலை மக்களிடையே தமிழ்நாட்டின் பல பாகங்களிலுமுண்டு. ஊருக்கு ஊர் தெய்வம் வேறுபடும்.
இடைநிலையில் வாழ்ந்த இப்பெரும்பான்மைத் தமிழ் மக்களின் உடை, வீடு, வாழ்க்கைமுறை, விளையாட்டுக்கள், பொழுதுபோக்குகள், நம்பிக்கைகள், எழுதப்பட்ட இலக்கியங்கள் (இதனை நாம் வாய்மொழிக்கும் செந்நெறி இலக்கியங்களுக்கும் இடைப்பட்ட இலக்கியங்கள் எனலாம். புகழேந்திப் புலவர் பாடிய அல்லியரசாணிமாலை, நல்லதங்காள் கதை என்பனவும் மாரி அம்மன் தாலாட்டு, மாரி அம்மன் காவியம் என்பன இதற்குள் அடங்கும். இதனை ஆங்கிலத்தில் ழசயவரசந என்பர். ழசயவரசந என்பது ழசயட என்ற வாய்மொழிப் பண்பும் டவைநசயவரசந என்ற எழுத்துப் பண்பும் கொண்ட இலக்கியங்களாகும். இதனையே நாம் வாய்மொழி இலக்கியம் என்கிறோம், என்பவற்றுடன் அவர்களிடம் கூத்தும் பாட்டும் இருந்தன. தெருக்கூத்து, தேவராட்டம், ஒயிலாட்டம், கும்மி, கோலாட்டம் என அவை விரியும்.
இவர்கள் பேசியது பேச்சுமொழி. அது கொடுந்தமிழ் என அழைக்கப்பட்டது. மைய மக்களைவ விட வேறானது. இவர்களின் பண்பாடு மைய மக்களைவிட வேறானதாக இருந்தன. இதனை நாம் தமிழர் பண்பாட்டின் மறுபகுதி என்று குறிப்பிடலாம்.
4.3.1 மையத்துக்கு வெளியே காணப்பட்ட அடிநிலைத் தமிழ்ப்பண்பாடு
இடைநிலைக்கு அப்பால் விளிம்பு நிலையில் வாழ்ந்த அடித்தள மக்களிடமும் இடைநிலை மக்களிடம் காணப்பட்ட மாரி, காளி வழிபாடு இருப்பினும் இவர்கள் தம் குலத்தலைவர்களையும், முன்னோர் வழிபட்ட தெய்வங்களையும், ஆவிகளையும் வணங்கினர். (இது பண்டைய தமிழர் வணக்க முறையின் எச்ச சொச்சம்)
இவர்களிடம் இடைநிலை மக்களிடம் காணப்பட்ட எழுதப்பட்ட ழசயவரசந இருக்கவில்லை. எழுத்து அவர்களிடம் இன்மையால் வாய்மொழியாக மாத்திரமே அவற்றை வைத்திருந்தனர். வாய்மொழியாகவே அவர்கள் தம் தலைமுறைக்கு அதனைக் கடத்தினர்.
அவர்களது வாழ்க்கைமுறை, பொழுதுபோக்கு, விளையாட்டுக்கள், நம்பிக்கைகள் வீடு கட்டும் முறை என்பன இன்னும் வேறாக இருந்தன. அவர்களும் தம்மளவில் தனித்துவமான பண்பாடுகளைக் கொண்டிருந்தனர். இவர்களது பண்பாட்டின் ஊற்றுக் கண்களை ஆரியப் பண்பாடும், பிராமணியப் பண்பாடும் சற்றும் கலக்காத மிகப் புராதன தமிழர் பண்பாட்டுடன் இன்றைய மானிடவியலாளர் இனம் காணுகின்றனர். இம்மக்கள் தம்மை இன்று தலித்துகள் என்று மாத்திரமல்ல ஆதித்திராவிடர் என்றும் அழைத்துக் கொள்கின்றனர்.
மிகப் பெரும்பான்மைத் தமிழர்களாக இடைநிலை, விளிம்பு நிலைத் தமிழரின் பண்பாடுகளை தமிழ்ப் பண்பாட்டின் பிரதான வட்டத்துக்குள் கொண்டு வரப்படுவதில்லை.
இப்பண்பாடுகள் நமக்குப் பெரிதாகத் தெரியப்படுத்தப்படுவதில்லை. இவற்றுள் சில பண்பாட்டு அம்சங்கள் நமக்கு அடியோடு தெரியாதவை.
அடியோடு தெரியாத பெரும்பன்மைத் தமிழ் மக்களின் வரலாற்றையும், பண்பாட்டையும் அறிந்துகொள்ள இன்று புதிய ஆய்வு முறைகளும் அறிவு முறைகளும் தோன்றியுள்ளன. இப்புதிய சிந்தனைகள் நமக்குத் தெரியாதவற்றை மேலும் மேலும் தெரிந்துகொள்ள புதிய சிந்தனா ஆயுதங்களை எமக்குத் தந்துள்ளன. அவை யாவை? அச் சிந்தனை முறைகள் புதிய வரலாற்றையும் பண்பாட்டையும் எவ்வண்ணம் விளக்குகின்றன என்பவற்றை இனிப் பார்ப்போம்.
5. வரலாறு பண்பாடு பற்றிய
நவீன சிந்தனைகளும் தெரியாதவை பற்றி
அவை விளக்கும் முறையும்
நாம் முன்னரேயே குறிப்பிட்ட படி நவீன சிந்தனைப் போக்குகள் மாற்று வரலாறு எழுதும் முறையியலை வரலாற்று ஆசிரியர்களுக்கும் பண்பாட்டு வரலாற்று ஆசிரியர்கட்கும் தந்துள்ளன.
1. மாற்று வரலாறு (யுடவநசயெவiஎந ர்ளைவழசல)
2. அடித்தளத்திலிருந்து வரலாறு (ர்ளைவழசல கசழஅ வாந டிநடழற)
3. அடித்தள மக்கள் வரலாறு (ளுரடியடவநசn ர்ளைவழசல)
4. பெண்ணிய வரலாறு (குநஅinளைவ ர்ளைவழசல)
5. புதிய வரலாறு (நேற ர்ளைவழசல)
என்ற வரலாற்றுப் பள்ளிகள் பல இன்று பேசப்படுகின்றன.
5.1 மாற்று வரலாறு
இதுவரை எழுதப்பட்ட வரலாறுகள் யாவும் ஆளும் வர்க்கங்களினதும் மையத்தில் வாழ்ந்த உயர் மக்களினதும், அவர்கள் பார்வையிலும் எழுதப்பட்ட வரலாறுகளாகும். அப்படி எழுதப்பட்டமையினால் மையத்திற்கு அப்பால் வாழ்ந்த மக்களின் வரலாறு, வாழ்வு முறைகள் எழுதப்படவில்லை. மையத்தின் வரலாறு அதிகார மயப்பட்டு நின்ற சமூகத்தின் பண்பாட்டு அரசியல் மேலாதிக்கம் செலுத்தியோரின் வரலாறு எனவே மாற்று வரலாறு எழுதப்பட வேண்டும் என்ற கோட்பாடே மாற்று வரலாற்றாகும்.
5.2 அடித்தளத்திலிருந்து வரலாறு
அடித்தளத்திலிருந்து வரலாறு (ர்ளைவழசல கசழஅ வாந டிநடழற) என்பது அடித்தள மக்களின் பார்வையில் எழுதப்படும் வiலாறாகும். மையத்திலிருந்தோர் சமூகத்தைப் பார்த்த முறைமை வேறு. அடித்தளத்திலிருந்தோர் சமூகத்தைப் பார்த்த முறைமை வேறு. அடித்தளத்திலிருந்தோர் சமூகத்தைப் பார்த்த முறைமை வேறு. மைத்திலிருந்தோரான மேட்டிமையாரின் பார்வையில் மேட்டிமையாரின் நலன்களுக்காக வரலாறு கட்டப்பட்டது போல அடித்தளத்திலிருந்தோர் சமூகத்தைப் பார்க்கும் பார்வையில் அடித்தளத்தோரின் நலன்களுக்காக வரலாறு கட்டப்பட வேண்டும் என்பது அடித்தளத்திலிருந்து வரலாறு எழுதும் முறைமை.
உதாரணமாக மகாபாரதப் போரை, மேட்டிமையாளரான துரியோதனனும் வீமனும் தன் சபதங்களை நிறைவேற்றும் போராகவும் தத்தம் இராச்சியங்களைப் பெறும் போராகவும் பார்த்திருக்கலாம். ஆனால் அங்கு சண்டையிடச் சென்ற ஒரு அடி நிலை வீரன் எப்படிப் பார்த்திருப்பான்? அவனுக்கு அங்கு சபதமும் நிறைவேற்றப்படுவதில்லை. நாடும் கிடைப்பதில்லை. அப்படியாயின் வீமனும் துரியோதனனும் பங்கு பற்றிய வேகத்தில் போரில் அவன் பங்கு பற்றி இருப்பானா? அடித்தள மகனின் பார்வையில் அச்சண்டை அவனுக்கு தனது எஜமானார் இருவர் தத்தமது நலன்களுக்காகப் புரியும் போராகவே புலப்பட்டிருக்கும்.
வியாசபாரதம் செய்த வியாசர் தர்ம ஞாயங்களைக் கட்டியெழுப்பி அறத்தின் பக்கம் வீமனை நிறுத்தி மறத்தின் பக்கம் துரியோதனனை நிறுத்தி மகாபாரதப் போரை தர்மத்திற்கும் - அதர்மத்திற்கும் நடந்த யுத்தமாகக் கட்டியமைத்தார்.
அடித்தள மகனின் பார்வையில் கட்டியமைக்கும் நவீன வியாசர் அதனை மேட்டிமைகளின் ஆதிக்கச் சண்டையாகவும், அதில் தவிர்க்க முடியாது அகப்படும் அப்பாவிகளின் வெறுப்பையும் காட்டிக் கட்டமைப்பார். இது மகாபாரத்தை அடித்தள மக்களின் பார்வையிலிருந்து பார்க்கும் முறை. இவ்வாறு அடிநிலை மக்கள் பார்வை வரலாறு, அதிகார வர்க்கத்தின் அதிகாரத்தை அடி நிலை மக்களின் பார்வையில் தோலுரித்துக் காட்டும் வரலாறு. ஒன்றல்ல அது பல என்பதுவும், வரலாற்றுக்கு ஒரு பார்வையல்ல அதற்குப் பல பார்வையுண்டு என்ற கருத்துக்களை வைப்பதுவுமே அடித்தள மக்களின் பார்வையில் வரலாறு எதுவும் முறையாகும்.
5.3 அடித்தள மக்கள் வரலாறு
அடித்தள மக்கள் வரலாறு (ளரடியடவநசn ர்ளைவழசல) என்பது விளிம்பு நிலையில் வாழும் மக்களின் வரலாறாகும். அதாவது இது வரையில் வரலாறு இல்லாத வரலாற்றில் இடம்பெறாத அடித்தள சமூகக் குழுக்களின் வரலாறாகும். அடித்தள மக்கள் யார்? என்பதற்கு அடித்தளமாக இதுவரை வரலாற்றில் இடம்பெறாத அடித்தள சமூகக் குழுக்கள் மற்றும் வர்க்கங்களின் பட்டியல் ஒன்று தயார் செய்யப்பட்டது. இதில்
1. முன்னாள் அடிமைகள்
2. பாட்டாளிகள்
3. சிறைக் கைதிகள்
4. பெண்கள்
போன்றோர் இடம்பெற்றனர். பின்னர் இதில் இன்னும் சில பிரிவினர் சேர்க்கப்பட்டனர். அவர்கள் பின்வருமாறு.
1. இனக் குழுக்கள்
2. தொல் குடிகள்
3. குழந்தைகள்
4. தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள்
5. முதியோர்
6. லெஸ்பியன்
7. அலிகள்
இம்மக்கள் யாவரும் சமூகத்தின் மையத்திலும் இடையிலும் வாழாமல் சமூகத்தின் விளிம்பினில் வாழ்ந்தவர்கள். வாழ்பவர்கள். சமூகத்தால் கவனிக்கப்படாதவர்கள், புறக்கணிக்கப்பட்டவர்கள், மையத்தைவிட்டு ஓடுபவர்கள். இவர்கள் வரலாறு எழுதப்பட வேண்டும் என்ற அடித்தள மக்களின் வரலாற்றாய்வு என்ற கருத்தாக்கம் உருவானது. அடித்தள மக்களை முதன்மைப்படுத்தி 1990களின் தொடக்கத்தில் அடித்தளத்திலிருந்து வரலாறு என்ற கோட்பாட்டை முதன்மைப்படுத்தி இந்திய வரலாறு குறித்த கட்டுரைகள் அடங்கிய தொகுப்பு வரிசையை ரணஜித் குகா உருவாக்கினார்.
5.4 பெண்ணின் வரலாறு
பெண்ணின் வரலாறும் (கநஅinளைவ ர்ளைவழசல) இவ்வாறே. இதுவரை ஆணாதிக்கப் பார்வையிலேயே வரலாறு எழுதப்பட்டது. பெண் முதன்மைப் படுத்தப்படவில்லை. பெண்ணியியல் நோக்கியல் வரலாறு எழுதப்பட வேண்டும் என்று ஆய்வாளர் உருவாக்கிய கோட்பாடுதான் பெண்ணிய வரலாற்றுக் கோட்பாடு.
ஆரம்பத்தில் பெண் மேனிலையில் இருந்தாள். தாயே குழுவின் தலைமகளாக ஆட்சி செய்தாள். ஆணாதிக்கம் மேலோங்க பெண் இரண்டாம் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு இதுவரை பண்பாட்டு அடக்குமுறைக்குள் வாழ்கிறாள். வரலாறு முழுதும் பெண் அடக்க முறையுண்டு. இவ்வடக்கு முறையைக் காட்டும் வகையில் வரலாறு எழுதுதலே பெண்ணிய வரலாற்று அணுகுமுறையாகும்.
5.5 புதிய வரலாறு
படைய வரலாற்றிற்கு மாறான வேறான வரலாறாகும். மேற்குறிப்பிட்ட வகையில் மையப் பார்வையிலிருந்து மாறி மையமற்ற பன்முகப்பார்வையில் அனைவரையும் உள்ளடக்கி, நடந்தேறிய நிகழ்வுகளை நேர்கோட்டிலும் ஒற்றைப் பார்வையிலும் பார்க்காமல் சிக்கலாகவும், பன்முகப்பார்வையிலும் பார்த்து அமைக்கப்படும் வரலாறே புதிய வரலாறாகும்.
இத்தகைய அடித்தள, விளிம்பு நிலை பெண்ணிய, மாற்று, புதிய வரலாறு எழுத மரபு மரபான வரலாற்று முறை இடம் தராது. அடிநிலை மக்கள் தம்மைப் பற்றிக் கல்வெட்டு எழுதவில்லை. இலக்கியம் படைக்கவில்லை. தம் முன்னோரின் நினைவுகளைப் பேணிக்காக்க கோயில் கட்டவில்லை. கல்லறை கட்டவில்லை.
அன்றாடம் சாப்பாட்டுக்கே ஆலாய்ப்பறந்த இவர்களிடம் இவற்றை நாம் எதிர்பார்க்க முடியுமா? அவ்வண்ணமாயின் இவர்கள் வரலாற்றை எழுதுவது எப்படி? என்ற வினாக்கள் எழுந்தன.
நாம் முன்னர் பார்த்தபடி மேட்டிமையார் இவர்களைப் பற்றி எழுதி வைத்த ஆவணங்களை ஆதாரணமாகக் கொள்ளலாம். ஆனால் அவை மேட்டியமையார் பார்வையல்லவா? சரியான தகவல்களை அவை தருமா? அவற்றுக்குள்ளால் ஓரளவு முன்னர் கண்டுபிடித்ததுபோல சில விடயங்களைக் காணலாமேயொழிய உண்மையானவற்றைக் காண முடியுமா? அடித்தளத்தோரின் உண்மையான வரலாறு காண வேறு சான்றுகளைத் தேட வேண்டும் அச்சான்றுகளை அடித்தள மக்களிடமிருந்தே பெறவேண்டும். அவர்கள் சேகரித்து வைத்தவற்றிலிருந்தே பெற வேண்டும். அவர்கள் சேகரித்த வைத்த சான்றுகளை புதிய வரலாற்றாசிரியர்கள் பின்வருமாறு வகைப்படுத்தினர்.
1. வாய்மொழி மரபுகள் (ழுசயடயட வசயனவைழைn)
2. பழ மரபுக் கதைகள் (டுநபநனௌ)
3. நொடிக் கதைகள் (யுநெஉனழவநள)
4. நினைவுகள் (ஆநஅழசநைள)
5. வதந்திகள் (சுநஅழரசள)
வாய்மொழி மரபுகள் என்பன அடித்தள மக்கள் தம் வாழ்க்கை முறைகளை, அனுபவங்களை, மேட்டிமையாருக்கு எதிராகத் தாம் நடத்திய போராட்டங்களை தலைமுறை தலைமுறையாக வாய்மொழியாக சில வடிவங்களிற் பேணி வருதலாகும். நாட்டார் பாடல்கள், நாட்டார் கதைப் பாடல்கள், பழ மொழிகள், விடுகதைகள், வாய்மொழிக் கதைகள் என்பன இவற்றுள் அடங்கும்.
பழமரபுக் கதைகள் என்பது வாய்மொழிக் கதைகளுள் ஒன்றாகும். அண்மைப் பழங்காலத்தில் நிகழ்ந்த உண்மையான நிகழ்ச்சிகளையோ, கற்பனையான நிகழ்ச்சிகளையோ கருப்பொருளாகக் கொண்டு மக்கள் கூறும் கதைகளாகும்.
நொடிக் கதைகள் என்பது சுருக்கமானதும் பெரும்பாலும் தனிப்பட்ட மனிதர்களை மையமாகக் கொண்டதுமான பழமரபுக் கதை வடிவம். சில நேரங்களில் இவை கதை வடிவின்றித் துணுக்குச் செய்தியாகவும் அமையும்.
நினைவுகள் என்பன வெளியில் கூறினால் அவற்றால் ஆபத்து வருமென அறிந்து நினைவிலேயே தேக்கி வைத்திருப்பனவாகும். இவை தலைமுறை தலைமுறையாக இரகசியமாகவே அடித்தள மக்களிடம் பேணப்படும். சிலவேளை நினைவுகளை பூடமாகவும் மறைத்தும் நாட்டார் கதை, பாடல்களில் வெளிப்படுத்துவர்.
வதந்திகள் என்பன ஒரு குறிப்பிட்ட சமுதாய்தில் அமைதியின்மை, பதட்டநிலை நிலவுகையில் வழக்கமான தகவல் சாதனம் தடைப்படுகையில் அல்லது தகவல் சாதனத்தில் நம்பிக்கையின்மை தோன்றுகையில் மக்களின் உண்மயான கருத்துக்களைக் கூற மக்களே ஏற்படுத்தும் ஒரு தகவல் முறை (உண்மையும் வதந்திகளாகப் பரவும் அதேவேளை திட்டமிட்டு வதந்தி பரப்பப்படுவதும் உண்டு. (ஆராய்வாளர் அதனை வேறு சான்று கொண்டு பிரித்துப் பார்த்து அறிய வேண்டும்.)
தமிழர் வரலாற்றையும் பண்பாட்டையும் மேலும் புரிந்துகொள்ள வரலாறு பண்பாடு பற்றிய இப்புதிய சிந்தனைகளை நாம் பிரயோகிக்கலாம்.
இவ்வண்ணம் பிரயோகித்துப் பல முயற்சிகள் தமிழர் வரலாற்றிலும் பண்பாட்டிலும் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன.
வரலாறு (ர்ளைவழசல), மானிடவியல் (யுவொசழிழடபைல), சமூகவியல் (ளுழஉஉழைடழபல), நாட்டுப்புறவியல் (குழடமடழசந), மொழியியல் (டiபெரளைவiஉள) போன்ற கற்கை நெறிகள் இவ்வகையில் தமிழர் வரலாற்றையும் பண்பாட்டையும் அறிய உதவியுள்ளன.
இவை யாவற்றையும் காலனித்துவத்தின் குழந்தைகள் என அழைக்கும் வழக்கமுண்டு. தாம் வென்ற கீழைத்தேய நாடுகளை வென்ற ஐரோப்பியர் அம்மக்களை அடக்கி ஆள, அவர்களை அறிய முயன்றதன் விளைவே இத்துறைகளின் தோற்றம் என்பர். அது உண்மையாயினும் கீழைத்தேய மக்கள் தம்மைத் தாம் புரிந்துகொள்ளவும் இத்துறைகள் உதவின என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.
இப்போது மேற்கத்தைய அளவு கோல்களை விடுத்து புதிய அளவு கோல்களைக் கண்டு அவற்றைப் பிரயோகிப்பதன் மூலம் தமது பண்பாட்டுத் தனித்துவங்களைத் தமிழ் மானிடவியலாளர்கள், நாட்டுப்புறவியலாளர்கள் காண முயல்கின்றார்கள்.
தமிழ்நாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்களில் முன்னர் நாட்டுப்புற மக்கள் ஆய்வு தீண்டத்தகாத ஒன்றாகக் கருதப்பட்டிருந்தது.
உயரிய மக்கள் பற்றிய ஆய்வும் உயர் இலக்கியங்களுமே ஆய்வுக்குரியனவாகக் கொள்ளப்பட்டன. இன்று அந்நிலை மாறிவிட்டது. நாட்டுப்புற இயலுக்கென தனி நிறுவனம் அமைத்து ஆயும் ஆய்வு மையங்கள் பல்கலைக்கழகங்களுக்குள் தோன்றிவிட்டன. இதனால் மையத்தினின்று விலகி வாழ்ந்த நாட்டுப்புறத் தமிழ் மக்களின் வரலாறும், பண்பாடும் மென்மேலும் அறியப்பட்டு வருகின்றன. அவ்வரலாறுகள் பொதுவாக அறியப்பட்ட தமிழர் சரித்திரத்தையும் பண்பாட்டையும் மாற்றத்தக்க வகையில் புதிய தகவல்களைத் தருகின்றன.
கிராமப்புறத்திலும் மையமுண்டு விளிம்புமுண்டு. கிராமப்புறத்திலும் ஓரம் கட்டப்பட்டு வாழும் உரிமை மறுக்கப்பட்ட தமிழர்களுமுண்டு. இவர்களே விளிம்பு நிலை மக்கள் என இன்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்.
இவ்வகையில் தென்னிந்திய மக்களிடையே காணப்பட்ட அடித்தள மக்களைப் பற்றி முதன் முதலில் எழுதியவர் எட்கர் தர்ஸ்டன் ஆவார். நாட்டார் பாடல்களையும், வாய்மொழி மரபுக் கதைகளையும், ஆராய்ந்து அதற்குள்ளால் மேலெழுந்த மதுரை வீரன், கட்டபொம்மன், முத்துப்பட்டன் முதலான மக்கள் தலைவர்களையும், மக்களின் ஆதிக்கத்திற்கான எதிர்ப்புக் குரல்களையும் முதன் முதலிற் காட்டியவா நா. வானமாமலை. அவர் வழியில் அடித்தள மக்களின் வரலாறு பற்றி எழுதுபவர் ஆ. சிவசுபபிரமணியம். அத்தோடு அடித்தள மக்களின் பவரலாற்றை மேலும் வளர்த்துச் செல்லும் அ. மார்க்ஸ், ராஜ்கௌதமன், பொ. வேலுச்சாமி, வளர்மதி முனைவர் முத்தையா, சுந்தர்காளி, அருணன், ராஜன்குறை, ஆ. செல்லப்பெருமாள், மாற்கு, ஆ. திருநாகலிங்கம் ஆகியோருடன் இன்னொரு மட்டத்தில் தொ.மு. பரமசிவன், இரா. வெங்கடாசலபதி, பக்தவத்சலபாரதி, மே.து.சு. இராசுகுமார், அ. ராமசாமி, வீ. அரசு ஆகியோரும் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள்.
அண்மைக்காலமாக ஓரங்கட்டப்பட்ட விளிம்ப நிலை மக்கள் பற்றி குறிப்பிடத்தக்க ஆய்வுகள் வெளி வந்துள்ளன.
நாம் முன்னரேயே குறிப்பிட்ட புதிய சிந்தனைகள் தந்து மாற்று வரலாறு எழுதும் முறையியலைப் பின்பற்றி இவர்கள் அடித்தள மக்களிடம் நிலவிய வாய்மொழி மரபுகளை ஆதாரமாக்கி அம்மக்களின் வாழ்வு, வரலாறுகளை நமக்குத் தருகின்றனர்.
அடிநிலை மக்களான பறையர், பள்ளர், அருந்ததியர், நாடோடி மக்களான பூம்பூம், காரைக்காலம்மையார், ஆண்டாள் போன்றோர் பெண்ணியல் நோக்கில் விளக்கப்பட்டதுடன் தமிழர் வரலாற்றிலும், பண்பாட்டிலும் தமிழ்ப் பெண்களின் இரண்டாம் தர நிலையை விளக்கியும், அடிநிலை மக்கள் மத்தியில் பெண்கள் நிலை பற்றியும் விளக்கிப் பல கட்டுரைகள் வந்துள்ளன.
மேற்குறிப்பிட்டவற்றை நாம் இலங்கைத் தமிழர்க்கும் பொருத்திப் பார்க்கலாம். இங்கும் மையங்களை வைத்தே வரலாறும் பண்பாடும் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன. வடக்கிலே ஆரியச் சக்கரவர்த்திகள், சங்கிலியன் பண்டாரவன்னியன் என்றும், கிழக்கிலே ஆடகசவுந்தரி, மாகோன், குளக்கோட்டன் என்றும் அரசர் வரலாறாகவே தமிழர் வரலாறு கட்டமைக்கப்படுகிறது. மையத்தில் வாழ்ந்த நிலவுடமை, வைதீகப் பண்பாடே முழு இலங்கைத் தமிழரதும் பண்பாடாகக் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஈழத் தமிழர்களின் அரச பாரம்பரியம் பற்றி மேற்கூறியவாறு கட்டமைக்கப்பட ஈழத் தமிழரின் பண்பாட்டுப் பாரதிபரியமாக ஆரிய மரபுவழிப் பண்பாடே பண்பாடாகக் காட்டப்படுகிறது. பரதநாட்டியமும், கர்நாடக சங்கீதமும், கோயிற் கலைகளும், உயர்ந்தோர் வாழ்க்கை முறையுமே ஈழத்தமிழர் பண்பாடாக அறிஞர்களாலும், வெகுஜன ஊடகங்களாலும் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன.
ஈழத் தமிழர் மத்தியில் மைய வாசிகளல்லாத கிராமப்புறத் தமிழர் பண்பாடும் கிராமப்புறத்துக்குள்ளும் ஓரம்கட்டப்பட்டு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் அடிநிலைத் தமிழ் மக்கள் வரலாறும் இன்னும் ஈழத் தமிழரின் மையப் பண்பாட்டிற்குள் பெரிதாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை.
நீண்டதொரு போராட்டத்தின் பின்னர்தான் கிராமியக் கலைகளான கூத்தும், வசந்தனும், கிராமியப் பாடல்களும், கிராமிய மக்களின் வாழ்க்கை முறைகளும், வழிபாட்டு முறைகளும் சிறிதளவாக ஈழத் தமிழர் பண்பாடாக ஏற்கப்பட்டுள்ளன. அதுவும் உயர் பண்பாடாக அல்ல உப பண்பாடாகத்தான்.
கிராமப்புறக் கலைகளின் நிலையே இவ்வாறானால் கிராமப்புறத்தில் வாழும் அடித்தள மக்களின் வரலாறு பற்றியும் பண்பாட்டின் நிலை பற்றியும் சொல்ல வேண்டியதில்லை.
ஈழத்தில் வாழும் கிராமிய ஈழத் தமிழரைவிட ஈழத்தமிழ் மக்களோடு கூடி வாழும் இஸ்லாமியரதும், பறங்கியரதும், மைத்தினின்று தூரத்தில் வாழும் மலையகத் தமிழரதும் வரலாறும், பண்பாடும், ஈழத் தமிழர் வரலாற்றிலும் பண்பாட்டிலும் பெரிதாகப் பேசப்படுவதில்லை.
இவ்விடத்தில் மலையகத் தமிழர், தமிழ் பேசும் இஸ்லாமியர், பறங்கியர் மத்தியிலும் மையம் விளிம்பு உண்டென்பதையும் அவர்கள் மத்தியிலும் அடக்குவோரும் அடக்கப்படுவோரும் உண்டென்பதையும் மறந்துவிடலாகாது.
ஈழத் தமிழர் மத்தியில் அடிநிலை மக்கள், விளிம்பு நிலை மக்கள், பெண்கள், ஓரம்கட்டப்பட்ட மக்கள் பற்றிய ஆய்வுகள் ஆரம்ப நிலையிலேயே உள்ளன.
பேராசிரியர் சிவத்தம்பியின் ளுசi டுயமெயn வுயஅடை ளுழஉநைவல யனெ Pழடவைiஉள பேராசிரியர் சி. பத்மநாதனின் இலங்கைத் தமிழர் தேச வழமைகளும் சமூக வழமைகளும், பேராசிரியை சித்திரலேகா மௌனகுரு பதிப்பித்த வாய்மொழி மரபுகள் வரலாற்று மூலங்களாக எனும் நூல், பேராசிரியர் அருணாசலத்தினதும், முக்கியம் நடேசனதும் சாரல் நாடனதும் மலையக மக்கள் பற்றிய நூல்கள் என்பன ஈழத்து இஸ்லாமியர்களையும் அவர்களின் பண்பாடுகளையும், தமிழரோடு அவர் தொடர்புகளையும் கூறும் சமீம், அனஸ், முத்துமீரான் ஆகியோர் எழுதிய நூல்கள் என்பன இத்துறையில் குறிப்பிடத்தக்க சில நூல்களாகும்.
விளிம்பு நிலை மக்களின் வரலாற்றையும் பண்பாட்டையும் வெளிக்கொணரும் முயற்சிகள் ஆங்காங்கே மேற்கொள்ளப்படுகின்றன.
கிழக்குப் பல்கலைக்கழக நுண்கலைத்துறை விசேட கற்கைநெறி மாணவர் கிழக்கு மாகாண பறை அடிப்போர், சலவைத் தொழில் செய்வோர், வேடர் இன மக்களின் கலை பண்பாடு பற்றி இறுதி வருடத்தில் ஆய்வுக் கட்டுரைகளை சமர்ப்பித்துள்ளனர்.
இச்சிந்தனைப் போக்குகளும் செயற்பாடுகளும், தமிழர் வரலாற்றையும், பண்பாட்டையும் மீள் கட்டமைப்புச் செய்ய வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்திற்குத் தமிழ்ப் புலமையாளர்களை இட்டுச் சென்றுள்ளன.
6. நாம் செய்ய வேண்டியவை யாவை?
6.1 பிரதான ஓட்டத்திற் கலக்கச் செய்தல்
இதுவரை நாம் கூறியவற்றிலிருந்து தமிழர் வரலாறும் பண்பாடும் பற்றிய கருத்து நிலைகள் ஆரம்பத்தில் மையத்தை அடித்தளமாகக் கொண்டிருந்திருப்பினும் காலப்போக்கில் மேட்டிமை மக்களின் வரலாறாக மாத்திரமன்றி ஏனைய மக்களின் வரலாறாகவும் பார்க்கும் வகையில் ஆய்வுகள் வந்துள்ளன என்பதை அறிந்துகொண்டோம். பேர்ட்டன்ஸ்ரைன், நொபுறு கறோசிமா, சண்பகலக்சுமி, கதலின் கௌ. ஐராவதம்மகாதேவன், அல்ப்ஹில்பைற்றல் போன்றோரின் ஆய்வுகளும் ஏனையோரின் ஆய்வுகளும் தமிழ் மக்களின் சமூக அமைப்பையும் அதனடியாக எழுந்த பண்பாடுகளையும் தெளிவாக விளக்கியுள்ளன. இவை பெரும்பாலும் ஆய்வுகளாக இருக்கின்றவேயன்றி பிரதான கல்வி நீரோட்டத்துடன் இன்னும் கலக்கவில்லை. இன்றும் தமிழ்நாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்களிலும் ஈழத்துப் பல்கலைக்கழகங்களிலும் தமிழர் வரலாறும் பண்பாடும் பெரும்பாலும் பழைய தடத்திலேயே கற்பிக்கப்படுகின்றன. பாடசாலைகளும் பழைய முறையிலேயே தமிழர் பண்பாட்டையும், வரலாற்றையும் மையம் சார்ந்த மேட்டிமைகளின் வரலாறாகவும் பண்பாடாகவும் கற்பிக்கின்றன.
கல்விக் கூடங்கள் என்ற நிறுவனங்கள் பழைய தடத்திலேயே செல்வதால் பண்பாடு வரலாறு பற்றிய பழைய கருத்துநிலையே மாணவர் மத்தியிலும் பொதுமக்கள் மத்தியிலும் கட்டமைக்கப்படுகிறது. எனவே புதிய சிந்தனைகளின் அடியாக எழுந்த ஆய்வு முடிவுகளைப் பிரதான ஓட்டத்துடன் இணைக்கச் செய்யும் அழுத்தங்களைக் கொள்கை வகுப்போருக்கு ஆய்வு அறிஞர்கள் கொடுக்க வேண்டும். ரொமிலாதாப்பர் போன்றோரின் அழுத்தங்கள் உயர்கல்வி நிறுவனங்களில் இந்திய வரலாற்றைக் கற்பிப்பதில் சிறிது மாற்றங்கள் ஏற்படுத்தியமையையும் நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.
6.2 அடித்தளத்திலிருந்து வரலாறு எழுதும் முறையியலை தொடரல்
அடித்தளத்திலிருந்து வரலாறு எழுதும், மாற்று வரலாறு எழுதும் முறையில் மென்மேலும் தகவல்களை நாம் தேடிச் செல்ல வேண்டும். ஒரு புதைபொருள் ஆராய்வாளன் புதைபொருட் சின்னங்களையும் அழிந்த கட்டிடங்களையும் எழுத்தாவணங்களையும் தேடிச் செல்வது போல புதிய வரலாற்று எழுதியலின் நுட்பங்களையும் அதில் தீவிரமாக ஈடுபடும் ஆராய்வாளர்களின் அனுபவங்களையும் கற்றுத் தேர்ச்சி பெற்று இத்துறையியீடுபடுவோர் அடித்தள மக்களின் வாய்மொழி மரபுகளையும் ஐதீகக் கதைகளையும், சடங்குகளையும் தேடிச் செல்ல வேண்டும். தொகுக்க வேண்டும். நுணுக்கமாக ஒப்பிட்டு ஆராய வேண்டும்.
ஒரு ஆசிரியர் கூறியது போல வியக்க வைக்கின்ற அல்லது பிரமிக்க வைக்கின்ற வரலாற்றுச் சான்றுகளை விட்டுவிட்டு அதிர்ச்சியூட்டுகின்ற வாய்மொழிச் சான்றுகளைத் தேடிச் செல்லவேண்டும்.
6.3 அடித்தள மக்கள் வரலாற்றின் அரசியலைப்
புரிந்துகொள்ளல்
அடித்தள மக்கள் வரலாற்றுக் கண்ணோட்டம் என்பது பின் அமைப்பியல் வாதக் கருத்தோட்டத்திலிருந்து பிறந்தது என்பர். முக்கியமாக அதிகாரமே எல்லாவற்றிற்கும் அத்திவாரம் என்ற பூக்கோவின் கருத்து நிலையினின்றும் வந்தது என்பர். அதன் பின்னர் எழுந்த பன்மைத்துவம் என்ற பின் நவீனத்துவக் கருத்து இவ்வாய்வு நெறியினை மேலும் வளர்த்தது. ஒன்றல்ல பல என்ற கருத்துருவைப் பின் நவீனத்துவம் தந்தது. சமூகம் சாதிகளாகப் பிரிந்துள்ளன என்பதனைப் புட்டுக்காட்டி ஒவ்வொரு சமூகத்திற்குள்ளும் புகுந்து நுண்ணாய்வு செய்து அதனதன் தனித்துவங்களைக் கூறுகிறது. பின் நவீனத்துவம்.
இனமாக, வர்க்கமாக ஒரு சமூகம் இணைவதைத் தடுக்க முனையும் அதிகாரம் கொண்ட மேற்குலக நாடுகளுக்கு இவ்வாய்வுகள் இதனால் சாதகமாக அமைகின்றன என்ற குற்றச்சாட்டும் இவ்வாய்வுகளை நோக்கி வைக்கப்படுகின்றன.
அக்குற்றச்சாட்டுகளில் உண்மை இல்லாமல் இல்லை. சமூகத்தை மென்மேலும் சாதிகளாகக் கூறுபடுத்தி மக்கள் பிரிவினையில் சுகம் காண முனைவோரும் இதனை ஊக்குவிப்பர். எனினும் பிரிவுகள் உண்டென்ற யதார்த்தத்தை புரிந்துகொள்ளாமல் ஒற்றுமை ஏற்படாது. தனித்துவங்கள் கூறப்பட்டு நிறுவப்பட்டு அத்தனித்தங்கள் ஏற்கப்படுகையில்தான் புரிந்துணர்வுகள் ஏற்படும் புரிந்துணர்வின் அடிப்படையில் ஏற்படும் சமத்துவம் உறுதிமிக்கதாக இருக்கும். தகர்க்க முடியாததாக இருக்கும்.
அடித்தளத் தமிழ் மக்கள், வரலாற்றில் இதுவரை உரிமை மறுக்கப்பட்டவர்கள். எனவே அவர்களது வரலாறும் இணைந்ததுதான் முழுத் தமிழரின் வரலாறும் பண்பாடும் ஆகும். அடித்தள மக்கள் கற்கைநெறி அவர்களைப் பற்றி மென்மேலும் நுணுக்கமாக அறிய எமக்கு உதவுகிறது. இதனால் மையத்தில் வாழ்வோரும், இடையில் வாழ்வோரும் தம்மோடு இன்னொரு பண்பாடு கொண்ட தமது மொழி பேசுவோர். தம் மதம் கார்ந்தோர் இருப்பர் என்பதனை அறிவது. மானிடவியல் பண்பாடுகளுக்குள் உயர்வு தாழ்வு இல்லை என்பதனை நிரூபித்துள்ளது.
சமூகப் பிரிவு யதார்த்தம். அதனை நாம் இல்லை என்று மறுக்க முடியாது. அது பற்றிய ஆராய்வு மென்மேலும் அவசியம். அனைத்து மக்களும் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொண்டு சமத்துவமாக வாழ வேண்டும் என்பது மனித குல லட்சியம். யதார்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். லட்சியத்தை நோக்கி முன்னேற வேண்டும்.
அடித்தள மக்கள் ஆய்வுகள் அருகிச் செல்லும் சமூகப் பிரிவினைகளை மேலும் கிளறிவிடும் என்று பலர் கூறுகின்றனர். நாள்பட்டு மோசமாகிப்போன புண்ணை அறுத்துக் கழுவித்தான் வைத்தியர் சுகமாக்குவார். வரலாற்றுப் பண்பாட்டு ஆய்வாளனுக்கு ஒரு சமூகக் கடமையுண்டு. சமூகத்திற் காணப்படும் நாட்பட்டுப்போன சமூகப் பிரிவு என்ற புண்ணை அவன் அறுத்துக் கழுவித்தான் சுகப்படுத்த முடியும். ஆனால் இப்பணியை வரலாற்று பண்பாட்டு ஆய்வாளன் தனித்து நின்று செய்ய முடியாது. அது ஒருபெரும் சமூக மாற்றத்துடனும் தங்கியுள்ளது. சுருங்கச் சொன்னால் எனக்குள்ள உரிமை மற்றவர்க்குமுண்டு எனக்குள்ள வரலாற்றுப் பெருமையும் பண்பாட்டுப் பெருமையும் மற்றவர்க்கும் உண்டு என்ற வகையில் தமிழர் வரலாறும் பண்பாடும் எழுதப்படவேண்டும்.
சான்றாதாரங்கள்
1. எட்காட் தாஸ்டன் (2001) தமிழில் ரத்னம் க.
தென்னிந்திய மானிட
இனவியல், சென்னை
2. பக்தவத்சலபாரதி (1991) பண்பாட்டு மானிடவியல்,
சென்னை.
3. பக்தவத்சலபாரதி (2002) தமிழர் மானிடவியல்,
சென்னை
4. சிவசுப்பிரமணியன் ஆ. (2002), அடித்தள மக்கள், வரலாறு
சென்னை
5. சிவசுப்பிரமணியன் ஆ. (2005) தமிழகத்தில் அடிமை முறை,
சென்னை
6. ராசுகுமார் மே.து. (2004), சோழர்கால நிலவுடமைப்
பின்புலத்தில் கோயில்
பொருளியல், சென்னை
7. பிலவேந்திரன் ச. (பதி) (2004), சனங்களும் வரலாறும் சொல்
மரபின் மடக்குகளில் உறையும்
வரலாறுகள், சென்னை
8. மார்க்ஸ் அ. வேல்சாமி. பொ (பதி) விளிம்பு நிலை ஆய்வுகளும்
தமிழ்க் கதையாடல்களும்,
சென்னை
9. வானமாமலை நா. (1992), தமிழர் வரலாறும் பண்பாடும்,
சென்னை
10. கைலாசபதி க. (1999), பண்டைத் தமிழர் வாழ்வும்
வாழிபாடும், சென்னை
11. கைலாசபதி க. (1968), வுயஅடை ர்நசழைஉ Pழநவசல
ஊழடழஅடிழ
12. சிவத்தம்பி கா. (2004), பண்டைய தமிழ்ச் சமூகத்தில்
நாடகம், சென்னை
13. கார். ஈ.எச். (மொழிபெயர்ப்பு) (2004), வரலாறு என்றால் என்ன?
சென்னை
14. சிவத்தம்பி கா. (1983), தமிழ் இலக்கியத்தில் மதமும்
மானிடமும், சென்னை
15. சித்திரலேகா மௌனகுரு (பதி) (2004), வாய்மொழி மரபுகள்
வரலாற்று மூலங்களாக,
கல்முனை
16. சிவத்தம்பி கா. (2003), பண்டைத் தமிழ்ச் சமூகம்
வரலாற்றைப் புரிதல் நோக்கி,
சென்னை
17. பரமசிவன் தொ. (1989), அழகர் கோயில், மதுரை
18 ஜமாலன் (2003), மொழியும் நிலமும், ஈரோடு
19. ஜெகதீசன் தெ. வே. (2004), பத்திரகாளியின் புத்திரர்கள்,
சென்னை
20. லூர்து. தே (1997) நாட்டார் வழக்காற்றியல் சில
அடிப்படைகள், சென்னை
21. வேங்கடாசலபதி ஆ. இரா. (2004), முச்சந்தி இலக்கியம்,
சென்னை
22. ராஜ்கௌதமன் (1997), அறம் அதிகாரம், சென்னை
23. மார்க்ஸ் அ. (2001), கலாசாரத்தின் வன்முறை,
சென்னை
24. பரமசிவன் தொ (1995), தெய்வங்களும் மரபுகளும்.
சென்னை
25. வெங்கடேசன் சு. (2001), கலாசாரத்தின் அரசியல்,
சென்னை
26. குணசேகரர் கே. ஏ. (1999), தலித்துக்களின் கலாச்சாரம்
சென்னை
27. கேசவன் கோ. (1995), சாதியம், சென்னை
28. மார்க்ஸ் அ. வேல்சாமி பொ. ரவிக்குமார் மாற்றுக்களைத் தேடி (கல்வி,
கலாசாரம், நிதி மருத்துவம்)
நிறப்பிரிகை கட்டுரைகள்
29. மார்க்ஸ் அ. (1991), மார்க்சியமும் இலக்கியத்தில்
நவீனத்துவமும், சென்னை
30. இராமசாமி துளசி முனைவர் (2001), பண்பாட்டு வரலாற்று ஆய்வுக்கு
நாட்டுப்புறவியல் ஆய்வாளனின்
பங்களிப்பு, சென்னை
31. ராஜ்கௌதமன் (1993), தலித் பண்பாடு, புதுவை
32. ராஜ்கௌதமன் (1994), தலித் பார்வையில் தமிழ்ப்
பண்பாடு, பாண்டிச்சேரி
33. பக்தவத்சலபாரதி (2003) (பதி), தமிழகத்தில் நாடோடிகள்
சங்ககாலம் முதல் சமகாலம்
வரை, சென்னை
34. பத்மநாதன் சி. (2002), இலங்கைத் தமிழர் தேச
வழமைகளும், சமூக
வழமைகளும், கொழும்பு
35. கேசவன் சோ (1980) மண்ணும் மனித உறவுகளும்,
சென்னை
36. Sivathamby K. (1995), Sri Lankan Tamil Society and
Politic, Madras
37. Kailasapathy (1965), Tamil Heroic Poetry, Oxford
38. Singaravela (1966), Social Life of the Tamils,
Kuala Lumpur
39. Stein Burton (Ed) (1985), Essays on South India, USA
40. Stein Burton (1980), Peasant State and Society in
Medival South India,
New York
41. Zvelebal Kamil (1973), The Smile of Murugan on the
Tamil Literature of South India,
Leiden
42. Karashima Noboru (2001), History and Society in South
India, The Cholas to Vijayanagar,
Oxford
சி. மௌனகுரு (1943):
இலங்கையின் மிகச் சிறந்த நாடகவியலானராக இவர் தனது இளமாணிப்பட்டத்தினை பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்திலும், முதுமாணிப் பட்டத்தினையும், கலாநிதிப் பட்டத்தினையும் யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்திலும் பெற்றவர். யாழ். பல்கலைக்கழகத்தில் பணியாற்றிய பின்னர் தற்போது கிழக்கிலங்கைப் பல்கலைக்கழகத்தின் நுண்கலைத் துறையின் தலைவராயும், விபுலாநந்தர் இசை நடனக் கல்லூரியின் தலைவராயும் பணியாற்றி வருகின்றார். ஏராளமான நாடகப் பிரதிகளை எழுதி மேடையேற்றியுள்ளதுடன் பல கட்டுரைகளையும், பழையதும் புதியதும் (1992), ஈழத்து தமிழ் நாடக அரங்கு (1993), அரங்கு ஓர் அறிமுகம் (2000) என்பன உட்பட இருபத்திற்கு மேற்பட்ட நூல்களையும் எழுதியுள்ளார்.
|மின்னூல் வடிவமைப்பு : தி. கோபிநாத் (2007)|
|அண்மைய மாற்றம் : 2007|

அழகப்பன், 2001. தமிழ்ப் பேழை. சென்னை: திருவரசு புத்தக நிலையம். க. த. திருநாவுக்கரசு, 1987.

அழகப்பன், 2001.

தமிழ்ப் பேழை. சென்னை: திருவரசு புத்தக நிலையம்.

திருநாவுக்கரசு, 1987.

It is beautiful, 2001. Sunset: Sunset: Sunset: Sunset: Sunset: Sunset. and c. and the. The Government of the United States, 1987.

Sunset: Sunset: Sunset: Sunset: Sunset: Sunset.

The Government of the United States, 1987.