கல்வட்டம் என்பது வில்ட்ஷையர், இங்கிலாந்தில் அமைந்துள்ள புதிய கற்கால மற்றும் வெண்கலக் காலத்தைச் சேர்ந்த நினைவுச் சின்னமாகும். இது, பெருங்கற்கள் (megalith) என அழைக்கப்படும், வட்டவடிவில் நிலைக்குத்தாக நிறுத்தப்பட்டுள்ள பெரிய கற்களையும் அவற்றைச் சுற்றியமைந்துள்ள மண்அமைப்புக்களையும் உள்ளடக்கும். இதன் காலம் பற்றி இன்னும் விவாதங்கள் இருப்பினும், பெரும்பாலான தொல்லியல் ஆய்வாளர்கள் இவ்வமைப்பு கி.மு 2500 க்கும், கி.மு 2000 க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் உருவாக்கப் பட்டிருக்கலாம் என எண்ணுகிறார்கள். இத்தொல்பொருட் சின்னத்தின், மிகப் பழைய பகுதியாகக் கருதப்படும், பழைய வட்டவடிவ மண் மேடுகளும், குழிகளும் கி.மு 3100 ஐச் சேர்ந்தவையெனக் கூறப்படுகின்றது. இது அமைந்துள்ள இடமும், சுற்றாடலும், 1986ல் யுனெஸ்கோ வினால், உலகப் பாரம்பரிய இடமாக அறிவிக்கப்பட்டது. இது பண்டையகால தேசிய நினைவு சின்னமாதலால், சட்டபூர்வமாக பாதுகாக்கப்படுகிறது. தேசிய அறக்கட்டளைக்கு  சொந்தமான ஸ்டோன்ஹெஞ் மற்றும் அதனைச் சுற்றியுள்ள நிலங்கள், இங்க்லீஷ் ஹெரிடேஜ்  மூலம் நிர்வகிக்கப்படுகிறது.
மைக் பார்க்கர் பியர்சன், ஸ்டோன்ஹெஞ்ச் ரிவர்சைட் ப்ராஜெக்டின் தலைவர், ஸ்டோன்ஹெஞ்ச் என்பது பண்டைய கால கல்லறையுடன் சம்பந்தப்பட்டதாக இருக்கக்கூடும் என்கிறார். இக்கட்டுமானங்கள் குறைந்தது 1500 வருடங்களாவது நீடித்திருக்கிறது. கால அளவீடும், புரிந்துகொள்ளுதலும்; ஆரம்பகால தரமில்லாத அகழ்வாராய்ச்சி, விலங்குகளின் துளைத்தல் மற்றும் சரியில்லாத அறிவியல் பூர்வ கால் அளவீடு முதலிய காரணங்களால் மிகவும் கடினமாகிறது.

2008 ஆம் ஆண்டின் ஸ்டோன்ஹெஞ் ரிவர்சைடு திட்டம் மூலம் கிடைத்த தொல்லியல் சான்றுகள் ஸ்டோன்ஹெஞ் அதன் ஆரம்ப காலத்திலிருந்து ஒரு கல்லரையாக இருந்திருக்கக்கூடும் என்று தெரிவிக்கிறது. தளத்தில் காணப்படும் மனித எலும்புகள் கி.மு. 3000 ஆம் ஆண்டை சேர்ந்தவையாக இருக்கலாம் என தெரிகிறது. இத்தகைய உடல் தகனங்கள் குறைந்தது அடுத்த 500 ஆண்டுகளுக்கு தொடர்ந்தது. இந்த தளம் யாத்திரை மேற்கொள்ளும் மத முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு இடமாக இருந்துள்ளது. [சான்று தேவை]

 ஆரம்பகால வரலாறு
thumb|ஸ்டோன்ஹெஞ் பகுதியில் கதிர்த்திருப்பதில் சூரிய உதயம்
ஸ்டோன்ஹெஞ் பல கட்டங்களாக உருவானது. அதன் கட்டுமானம் குறைந்தது 1,500 ஆண்டுகள் நீடித்திருந்தது. அதை சுற்றி பெரிய அளவிலான கட்டுமானம் நடைபெற்றதற்கான சான்றுகள் உள்ளன. இது ஒருவேளை 6,500 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் நடைபெற்றிருக்கலாம். விலங்குகளின் செய்கையால் சுண்ணாம்புக்கல் சிதைவுற்றிருப்பது, தரமற்ற ஆரம்ப அகழ்வாராய்ச்சி பதிவுகள், மற்றும் துல்லியமான, அறிவியல் பூர்வமான தேதிகள் இல்லாததால் பல்வேறு காலகட்டங்களில் கட்டுமானம் குறித்து புரிந்து கொள்வது சிக்கலாக உள்ளது.

 செயல்பாடு மற்றும் கட்டுமானம்
ஸ்டோன்ஹெஞ் எழுதப்பட்ட பதிவுகளை விட்டு செல்லும் ஒரு கலாச்சாரத்தால் கட்டப்படவில்லை. ஸ்டோன்ஹெஞ்சின் பல அம்சங்கள் விவாதத்திற்கு உட்பட்டு இருக்கின்றன.
ஸ்டோன்ஹெஞ் கட்டுமானத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட கட்டுமான நுட்பங்கள் குறித்து எந்த நேரடி சான்றும் இல்லை. பல ஆண்டுகளாக, பல ஆசிரியர்கள் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட முறைகள் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம் (இல்லையெனில் அந்த கற்களை நகர்த்துவது சாத்தியமற்றது) என்று கருத்து தெரிவிக்கின்றனர். மேலும் இத்தளம் வானியல் ஆய்வுக்கோ, சமய தளமாகவோ பயன்படுத்தப்பட்டிருக்களாம் என்ற கருத்தும் நிலவுகிறது.

சமீபத்தில் இரண்டு முக்கிய புதிய கோட்பாடுகள் முன்மொழியப்பட்டுள்ளன. பேராசிரியர் ஜெஃப்ரி வைன்ரைட் மற்றும் புர்னெமவுத் பல்கலைக்கழகம் சேர்ந்த பேராசிரியர் டிமோதி, ஸ்டோன்ஹெஞ் லூர்து சமமான ஒரு சிகிச்சையளிக்கும் இடமாக இருந்தது என்று கருதுகின்றனர். இந்த பகுதியில் உள்ள கல்லறைகளில் புதைக்கப்பட்டவர்கள் எண்ணிக்கை அதிக அளவில் இருப்பதை வைத்து அவர்கள் வாதிடுகின்றனர். எனினும் மூதாதையர் வழிபாட்டிற்கு இத்தளம் பயன்படுத்தப்பட்டிறுக்கிறது என்பதையும் அவர்கள் ஒப்புகொள்கின்றனர். ஐசோடோப்பு பகுப்பாய்வு புதைக்கப்பட்ட நபர்களில் சிலர் மற்ற பகுதிகளில் இருந்தவர்கள் என்று தெரிகிறது. ஸ்டோஹெஞ் ஒரு இறுதி ஊர்வல நினைவுச்சின்னமாக கட்டப்பட்டது என்ற யோசனையை முன்வைப்போரும் உண்டு. அதன் வடிவமைப்பு கிரகணம் உள்ளிட்ட பிற வான நிகழ்வுகளை கணிப்பதை முக்கியமான குறிக்கோளாக கொண்டுள்ளது.

2012 ல் முன்மொழியப்பட்ட மற்றொரு கோட்பாடு, ஸ்டோன்ஹெஞ் பிரிட்டிஷ் தீவின் பல்வேறு மக்களை ஐக்கியப்படுத்தும் விதமாக அமைக்கப்பட்டது என்று அறிவுறுத்துகிறது. இந்த கோட்பாட்டின் படி ஸ்டோன்ஹெஞ் கட்டுமானத்தில் ஈடுபட்ட தொழிலாளர்கள் இடையேயான பிராந்திய ஒத்துழைப்பு மிகவும் தேவை  குறிப்பாக கற்கள் வேல்ஸ் போன்ற பகுதியில் இருந்த குவாரிகளில் இருந்து, மிக நீண்ட தூரம் எடுத்து செல்லப்பட்டது.

 நவீன வரலாறு

upright|thumb|ஹீல் ஸ்டோன்

 "ஹீல் ஸ்டோன்" அல்லது "சன் ஸ்டோன்"
ஹீல் ஸ்டோன் தற்போதைய A344 சாலையை அடுத்து , ஸ்டோஹெஞ்சின் முக்கிய நுழைவாயிலுக்கு வெளியே உள்ளது. 16 அடி (4.9 மீ) உயரமான அந்த கரடுமுரடான கல் கல் வட்டம் நோக்கி உட்புறமாக சாய்ந்து இருக்கிறது. இது "ஹீல் ஸ்டோன்" மற்றும் "சன் ஸ்டோன்" உட்பட, கடந்த காலத்தில் பல பெயர்களில் அழைக்கப்பட்டுது. கோடைகால உச்சத்தில் கல் வட்டத்தின் உள்ளே நின்று வாசல் வழியாக வட கிழக்காக பார்த்தால் ஹீல் ஸ்டோன் மீது சூரிய உதயத்தை காணலாம்.

 16 ஆம் நூற்றாண்டு முதல்

இங்கிலாந்தின் எட்டாம் ஹென்றி அமெஸ்பரி அபே மற்றும் அதன் சுற்றியுள்ள நிலங்களை கைப்பற்றியது முதல் ஸ்டோன்ஹெஞ்சின் உரிமை பல முறை மாறிவிட்டது. 1540 ம் ஆண்டில் ஹென்றி, ஹெர்ட்ஃபோர்டை சேர்ந்த கோமானுக்கு கொடுத்தார். இது பின்னர் லார்ட் கார்லேடன் பின்னர் மார்க்வெஸ் குயின்ஸ்பரியிடம் சென்றது. சேஷையரை சேர்ந்த அன்ட்ரோபஸ் குடும்பம் 1824 ஆம் ஆண்டு அதை வாங்கியது. முதல் உலக போரின் போது ஒரு விமான நிலையம் இந்த வட்டத்தின் மேற்கு பகுதியில் கட்டப்பட்டது. உலர் பள்ளத்தாக்கில் ஒரு முக்கிய சாலை சந்திப்பும், ஓட்டலும் கட்டப்பட்டது. அவர்களின் கடைசி வாரிசு பிரான்ஸ் மோதல்களில் கொல்லப்பட்ட பின் அன்ட்ரோபஸ் குடும்பம் அந்த இடத்தை விற்றது. பின்னர் சாலிஸ்ப்யூரியை சேர்ந்த நைட் பிராங்க் & ருட்லெய் முகவர் மூலம் 21 செப்டம்பர் 1915 அன்று ஏலம் விடப்பட்டது.

 மேற்கோள்கள்

பகுப்பு:இங்கிலாந்தில் உள்ள உலக பாரம்பரியக் களங்கள்

It seems that it may be a member of 3000 years. This body fat decreases and begins in the next 500 years.

சேர்ந்தவையாக

ஆண்டுகளுக்கு

Question: how long does it take for body fat to decrease

3000 ஆம் ஆண்டை

Question: what is a member of 3000 years

Question: when does the decrease in body fat begin

அடுத்த 500 ஆண்டுகளுக்கு

when does the decrease in body fat begin

Question: how many years does the body fat decrease

how many years does the body fat decrease

Question: what happens to body fat in the next 500 years

Question: does body fat increase or decrease over the next 500 years

It seems that it may be a member of 3000 years . This body fat decreases and begins in the next 500 years .

The operation and the structure of Stonehenge did not stop with a blurry leaving the writings written.

கலாச்சாரத்தால்

கட்டப்படவில்லை

Question: what is the name of the famous tourist attraction in england

Question: besides the operation and structure of stonehenge, what else did not stop with a

கட்டுமானம் ஸ்டோன்ஹெஞ் எழுதப்பட்ட பதிவுகளை

Question: what did not stop with a blurry leaving the writings written

The operation and the structure of Stonehenge

Question: stonehenge's operation and structure did not stop leaving what on the writings

Question: what is the most important part of stonehenge

கட்டுமானம் ஸ்டோன்ஹெஞ் எழுதப்பட்ட பதிவுகளை

what is the most important part of stonehenge

Question: what was left behind at stonehenge

எழுதப்பட்ட பதிவுகளை

Question: what was the color of stonehenge's writings

what was the color of stonehenge's writings

The operation and the structure of Stonehenge did not stop with a blurry leaving the writings written .

The two main new codes have been predicted in the past. The author Jeffrey Winnert and the author Demo, who participated in the Nuremberg Group, believed that the Stonehenge Lodge had been a place for an equal ceremony.

முன்மொழியப்பட்டுள்ளன

பல்கலைக்கழகம்

சிகிச்சையளிக்கும்

கருதுகின்றனர்

A handful of scraps of charred wood and a little pile of stone chips - finds from the first excavation at Stonehenge in more than 40 years - have added thousands of years to the history of one of the world's most famous prehistoric monuments.
There was no gold or bronze, but to the archaeologists who led the excavation, Professors Tim Darvill and Geoffrey Wainwright, the unlovely heap of finds is real treasure. They are convinced the stone chips are evidence of belief in the healing power of the "bluestones" brought 150 miles from south Wales, which endured long after the monument was thought to have been abandoned.
The magical bluestone, spotted dolerite which when newly quarried is a dark blue speckled with brilliant white stars of quartz, made Stonehenge into the Lourdes of prehistoric Europe, they believe, or as Darvill put it yesterday, "the accident and emergency unit of southern England".
The charcoal fragments also add haunting new evidence to the Stonehenge story. Darvill and Wainwright revealed yesterday, at the Society of Antiquaries in London, that the earliest has been dated to 7,000BC, and the most recent to medieval times, suggesting that the site was already important 4,000 years before the oldest stone circle, and continued to draw visitors for centuries after it was believed to have been abandoned.
Although they concede Stonehenge was probably "multifunctional", possibly also serving as a giant calendar marking the solstices, as well as a site of ancestor worship, they are convinced its true importance came from the modest bluestones, the size of a man or smaller, dwarfed by the awesome sarsens.
Two of the original bluestones were broken, many chipped into fragments, and some survive only as stumps underground after being broken up to serve as healing talismans.
Organic remains, including a few specks of grain and seed, have allowed secure dating for the first time of the bluestone circle: around 2,300BC, three centuries later than previously thought.
The stones were repeatedly moved and rearranged, and the enormous sarsen trilithons added, before the final outer circle of sarsen uprights and lintels was created around 1,900BC, creating the world-famous profile of the monument.
Although the double-decker bus height sarsens are undoubtedly the most impressive, Darvill and Wainwright believe they were essentially an architectural framework for the bluestones, just as towering medieval cathedrals grew over the shrines of saints. The stone comes from only one place, an outcrop of the Preseli hills near Wainwright's home in Pembrokeshire. The crags are full of springs, many still regarded as healing holy wells, and ancient decorated stones prove they were important from prehistoric times.
Their theory, which they said yesterday was borne out by their excavation results, was that they were brought to Stonehenge by stupendous human effort because of the belief in their healing power. They completely dismiss the rival theory that the stones were carried by glaciers. "The one tiny flaw in the theory is that there is absolutely no evidence for glaciation of Wiltshire," Wainwright said.
By re-examining old records they have now found evidence of chips of bluestone buried with many bodies in the Stonehenge area - including that of the Amesbury Archer, one of the richest finds in decades, who died around 2,300BC - and they believe further research will uncover many more.
Bluestone fragments have also been found at other monuments, including the summit of nearby Silbury Hill.
Many of the bodies bear the marks of horrible illness or injury, supporting the theory that they came to Stonehenge in futile search of a cure or at least respite from excruciating pain.
The Archer, whose grave was found in 2002 just three miles from Stonehenge, came like the much younger man buried near him - who may have been a son or nephew - from modern Switzerland. The skeleton suggests he spent years in agony from a shattered kneecap, and may eventually have died poisoned by an abscess which rotted a hole through his jaw.
Archaeologists had believed that by the time the Romans arrived in Britain, Stonehenge was just a towering enigma, its ritual importance entirely forgotten.
The latest finds imply a much more complex story: they include a Roman coin among stone fragments, suggesting the Romans also believed in and sought out the healing magic. The later charcoal deposits suggest to Darvill and Wainwright annual gatherings, perhaps for feasting and ceremony at the winter solstice, continuing as late as the 17th century.
The modern-day druids and pagans who assemble bearing green boughs for the winter and summer solstices may not be so far off the mark after all.
The last excavation at Stonehenge was in 1964. Although in April Darvill and Wainwright only won permission from English Heritage for a trench the size of a large hearthrug - "a little piece of keyhole surgery" as Darvill described it - it was the first excavation at which the whole armoury of modern scientific archaeology could be fired. "This is very much work in progress," Wainwright said yesterday. "There are more surprises to come, I'm sure of that."
Next season they will be back in Preseli, looking for more evidence of ritual practice at the home of the bluestones.
"I'm sure we'll find the Welsh architect of Stonehenge yet," Wainwright said.
The excavation was funded by BBC Timewatch and Smithsonian Networks and a documentary on the findings will be screened on BBC2 at 8pm on Saturday.
Theories
The 20th-century archaeologist Jacquetta Hawkes said each generation "has the Stonehenge it deserves - or desires". These are some of the explanations for one of the most spectacular monuments of the ancient world.
· Geoffrey of Monmouth, 12th-century historian, said giants originally brought the stones from Africa to Ireland, where they were used for healing, and then Merlin brought them to Britain.
· John Aubrey, 17th-century antiquary, discovered the row of barely visible pits now named after him, which possibly held the first wooden posts, and believed the structure was a druid temple.
· John Wood the Elder, 18th-century architect, carried out the first accurate survey of Stonehenge in 1740, which directly influenced his designs for the Circus in Bath.
· William Stukeley, 18th-century antiquary, working with the astronomer Edmund Halley, said Stonehenge was completed in 460BC, and was aligned with magnetic north.
· Joseph Norman Lockyer, scientist and astronomer, suggested in 1906 that Stonehenge was a giant astronomical observatory.
· Gerald Hawkins, British astronomer, suggested in 1966, in Stonehenge Decoded, that the monument was a prehistoric computer, capable of complex predictions of planetary alignments and eclipses.
· This article was amended on Wednesday September 24 2008. Our geology was awry in the article above about Stonehenge. The bluestones at the site are spotted dolerite, a blue-grey igneous rock, not dolomite, which is a sedimentary rock resembling limestone. This has been corrected.

Question: who believed that the stonehenge lodge had been a place for an equal ceremony

Question: what lodge was believed to have been a place for an equal ceremony

Question: the author jeffrey winnert and the author Demo participated in what group

Question: how many new codes have been predicted in the past

Question: what has been predicted in the past

புதிய கோட்பாடுகள்

The two main new codes have been predicted in the past . The author Jeffrey Winnert and the author Demo , who participated in the Nuremberg Group , believed that the Stonehenge Lodge had been a place for an equal ceremony .

Another code predicted in 2012 reports that the Stonehenge British Fire has been established in a state of uncertainty for a variety of people.

முன்மொழியப்பட்ட

ஐக்கியப்படுத்தும்

அமைக்கப்பட்டது

அறிவுறுத்துகிறது

Mike Parker Pearson is the Institute of Archaeology’s newly appointed Professor of British Later Prehistory. In this interview he reflects on his experience at the birth of post-processualism, current problems and opportunities in modern archaeology, and the subject for which he is best known: Stonehenge.
PIA: After 22 years at Sheffield University, what made you leave?
MPP: I wasn’t going to leave at all, but Steve (Stephen Shennan, IoA Director) was very persistent!
PIA: What are your first impressions?
MPP: I’m loving it here! It’s an area of London I’ve known for years because of course I used to work in London in the ‘80s anyway so in a way it’s coming back to old haunts. I’ve got a lot of friends here who I’ve known for a very long time. So, for example, Todd Whitelaw and I were students together in Southampton back in the late ‘70s, and others I’ve known for decades – there is a whole contingent of ex-Sheffield folk here for example and of course many more that I’ve known one way or another.
PIA: How did you first get involved in archaeology?
MPP: It was certainly something I always knew I wanted to do, [at least] from the age of four, when I first started picking up fossils and wondering what they were. At that point my parents were living in Oxfordshire near the Uffington White Horse so I was always looking at the earthworks,,walking about up there … after that, I took every opportunity that there was. Another of the key moments in my past was the very first time I went on an excavation – not just turning up for the day but camping and realising this was the best fun that could be had.
PIA: What excavation was that?
MPP: It was a small Roman site in Somerset called Catsgore run by someone called Roger Leech [now visiting Professor at the University of Southampton and former Head of Archaeology at the Royal Commission on the Historical Monuments of England]. That was 1973, so I’ve been digging for almost 40 years.
PIA: Do you see any barriers now for young people to participate in archaeology, compared to the situation in the 1970s?
MPP: I think it’s very difficult these days because we are so professionalised that in commercial archaeology there is very little opportunity to actually go onto site - you’ve got health and safety, insurance issues and all the rest of it… I think one of the most important things is that there are still excavations that allow people to do that because that for many people is the gateway. But of course life doesn’t make it easy; it’s very hard to go if you’re under 16 - you’re into the world of CRB checks and unnecessary bureaucratisation. So I think it’s difficult. For those that are coming out of university to get jobs in commercial archaeology you’re not in an environment that’s always much fun – you may be digging a big site, but there’s more likely to be five of you than fifty and you’re really just staying in a series of B&Bs rather than it all being an adventure and an experience with a capital ‘E’. One of the things I’ve tried to do in recent years is to make it possible for students and professionals - who have been coming on busman’s holidays to our Stonehenge project - that it is a fun experience as well as about getting the work done.
PIA: How do you feel about the changes brought about by the commercialisation of archaeology?
MPP: We were embarking on a new profession back then. The State basically funded archaeology and the volunteering payments - which were £7.50 a week - were easily enough to live on back then because you were either camping or living in no rent accommodation. We forget that all we’ve seen with commercialisation is that responsibility has shifted from the public sector to the private sector and with that has come all of the paraphernalia of codes of practise and all that. And I suppose when I was working in public archaeology after I did my PhD that was the moment of transition. It was already in progress because by 1984 you already had the three big units - Oxford, Wessex and MoLAS here in London -taking money from developers and saying ‘if you pay us this we’ll help you get your planning permission, this will help you get your development faster than if you’re obstructive’. So by the time we got the planning policy guidance out in 1990 it was really just a case of dotting ‘i’s and crossing ‘t’s , but it did mean that there was then a uniform system of how to do development archaeology and it put the emphasis on the developer as the ‘polluter who pays’. So I think that’s what we saw. And I think the other business was that as central government was pulling out - and this happened right through the Thatcher decade - so local and regional units were forced to diversify. They would get their funding from local government, set themselves up as charities…[they found] lots of different fundraising avenues because they realised they could rely on central government less and less and less. It was interesting when that was all happening and to see the biggest sea change we’ve had. I don’t think it necessarily means we do better archaeology… we certainly do a lot more of it because it did give us the facility to do evaluations in advance of planning permissions which wasn’t there before, but I think it’s meant that some of the set-piece mitigation – large open-area excavation – is done with slightly more corner-cutting than we would have liked to have seen back in the’ good old days’ of the 1970s. But then terrible things happened then too – entire city centres got wiped out with very little investigation.
PIA: What do you think is the role of academia in modern archaeology?
MPP: I think it’s very true that we don’t play a wide enough role in the public promulgation of what we do and it’s something that was noted almost a decade ago when Current Archaeology pointed out that a lot of their news stories were coming from the growing commercial sector as opposed to the academic sector. I think we’ve seen a sea change in that respect. Of course it‘s always going to change because now there aren’t a lot of stories coming out of the commercial sector except how many people have been losing their jobs; there isn’t the mass of big projects going on out there that there used to be. It’s something that’s constantly being redefined. What’s happening with the government making everybody pay for themselves is that the actual value of what you do as research in the humanities is going to fall; effectively it says that your only value is to teach students to try to become high wage earners. So it’s not a great time to be in universities by any means and probably not a great time to be looking for jobs in the public sector in archaeology.
PIA: You were part of the development of post-processual archaeology when you were supervised by Ian Hodder at Cambridge. What was the academic environment like at that time? Were you aware of the massive changes it would bring?
MPP: Oh yes. I think that we knew we were completely recasting the relationship between human behaviour and material culture and I was very impressed with Hodder because he was unwavering in the face of enormous opposition. He was shouted down at conferences, he was heckled at any opportunity and a lot of the supposedly academic dialogue was extremely nasty. And I thought if that had been me I could not have actually stood up to it; he was only 32 at the time – a very young man. But I think I realised that he was probably on to something because all the other humanities had already changed tack and we were merely catching up, as usual 5-10 years behind everybody else. So it was a very exciting time to be a post-grad: right in the heart of the whirlwind, in the eye of the hurricane. It was also a difficult time, because a lot of the arguments were quite heated and antagonistic, so we regularly had slanging matches with New Archaeologists like Lewis Binford who believed that for an academic to change their mind was a sign of weakness – that was supposed to be reserved for politics.
PIA: Do you think archaeology is lacking something without those certainties and ideological battles?
MPP: No. Not at all. I just feel so pleased that we’ve moved beyond all of that because - whilst it was great stuff for intellectual zealotry, tub-thumping about whose side was right and building the egos of a number of silver-back males in particular - I think that what we have now is a million times better. It’s not a matter of ideological preference - whether you’re a post-modernist or an empiricist-positivist… the thing is that we live in a much more eclectic world where we simply choose what’s appropriate; we choose the best theories and models and we work not to imprint onto the data but to try to get the data to tell us something about the past. I think we’ve come through that growing-up phase – which was very important and it was essential that we did it – and we can actually get back to the pursuit of the past: actually working as archaeologists to find things out and to communicate them. So no, I don’t miss it for a moment. Perhaps it’s a shame for some PhD students who would have loved to have had that kind of cut and thrust as part of their growing up, and at that stage I think probably everybody needs to find someone to follow - a guru - but in a way the most important thing to learn is that you don’t need to follow anybody else; what you’re doing is learning to follow your own nose, and it’s very hard at that stage in life because people want to have someone whose work they adore and who cannot be criticised: whether it’s a French philosopher or an American cultural ecologist.
PIA: Was it scary?
MPP: Utterly terrifying, yes.
PIA: Was there a distinct group of you working under Ian?
MPP: We were the ‘coggies’, the ‘cognitive archaeologists’, before the term ‘post-processualist’ was coined. Chris Tilley and Danny Miller were a year above me and they’re both over there [in the UCL anthropology department], Henrietta Moore [Professor of Social Anthropology at the University of Cambridge] was the same year as me, Sheena Crawford, Alice Welbourne … Ellen Pader [Associate Professor of Regional Planning, University of Massachusetts, Amherst] was a couple of years further along. I guess we probably were about ten or a dozen – a dozen is a good number for a bunch of acolytes – and I think the interesting aspect about it was that it was a very well organised research programme because Ian gave each of us a particular material topic. So I got ‘death and burial’, ‘rubbish’ went to Henrietta, Chris was doing design and motifs on ceramics. So everybody was given a particular angle, and the main thrust of it was ethnoarchaeology and really embracing cultural anthropology – basically catching up on what they had been doing in that discipline for the last decade and a half, and then working out how some of those ideas could be applied. Ian has always striven to recreate that but he’s never been able to do it – he just happened to be in the right place at the right time. And it hasn’t happened anywhere else, except of course for the previous paradigm – the New Archaeology – which was very much an American thing.
PIA: What is the current focus of your research?
MPP: Well, basically, it’s Stonehenge. We’re writing up three large research monographs: the work of this last decade. We started properly in 2003 and we’ve been through an evolution of different projects. It started with the ‘Stonehenge Riverside Project’ and then at the same time we also started looking at the isotopes for diet and mobility in the Beaker burials from the second half of the third millennium B.C. Then the ‘Stonehenge Riverside Project’ morphed into ‘Feeding Stonehenge’ as we moved into the post-excavation phase. We said ‘ok, let’s do isotopes on the animals and find out where they’re all coming from’; and we’re just finding out that they’re coming from all the geological regions of the United Kingdom including Highland Scotland, which is quite extraordinary. That has then morphed into a new project called the ‘Stones of Stonehenge’ where we’re looking at where the quarries are for Stonehenge. We’ve known for a long time that they’re in Wales and North Wiltshire but we’ve never actually ‘found’ them. So it’s splitting into two. One of the nice things that happened recently is that Andrew Reynolds [Professor of Medieval Archaeology at the IoA] produced a photocopy from a local journal of 1869 that concerned William Stukeley, the antiquarian and father of druidry (he was the first self-proclaimed druid in Britain). It showed that back in the 1720s he had actually noted where the holes left by the big sarsen stones taken for Stonehenge still survived. That information has been lost for 150 years and Andrew just happened to turn up a photocopy. He was actually pointing me at something else in the paper, which was quite interesting, but then I saw this and thought ‘oh my word…’ That’s given us something new to look for out of the old stuff, and it combines with a lost sketch by William Stukeley that was found ten years ago showing where some of the stones for Stonehenge appear to have been dragged and left; they’re not there anymore, but we can use his sketch to locate the exact piece of ground. We’re going to be digging there next year to see if we can find the exact location of those stones before they were broken up to put into people’s houses. But in a way what’s more exciting is what’s happening in Wales because it’s an absurd distance to bring stones: 140 miles as the crow flies…lunacy, and yet they did it.
PIA: So actually when you talk about working on Stonehenge it involves a massive network of other sites…
MPP: I think that’s it: it’s about realising that the tentacles of Stonehenge reached very far indeed, and that’s part of understanding what it’s all about; it was a monument to involve everybody. We found one of the quarries last year, thanks to coordination with various geologists, and this year we actually identified the precise spot where one of the megaliths was taken out of the rock to go to Stonehenge. I just received an email today [12 November 2012] to say that we’ll get the results of the dating in three weeks’ time. These are the results of a ten-year test, because much will depend on whether we’re right in terms of the date we’ve speculated that the stones were moved to Stonehenge. Another possibility, which we’re looking into now, is that the reason they were all brought from Wales is that they were brought from another stone henge - that there was another stone circle in Wales that was dismantled and that is what the whole business was about: combining two important monuments into one. We think we’ve located that henge, so that’s what we’re going back to next summer and hoping to take UCL students with us for the first time. In a way it’s the most exciting bit of the whole venture, and I wouldn’t have thought that was possible when we started in 2003. I had no idea that it would lead from looking down by the side of the river near Stonehenge to heading off into these different areas. I think that we just now know so much more than we did a decade ago when we started. It’s a cliché, but it really has been like a detective story.
PIA: Do you think there’s any sense in which the global profile of Stonehenge diverts attention away from other aspects of Prehistory?
MPP: It’s a gateway. It’s one of the things - along with aliens, lost arks, mummies and pyramids - that attracts the general public. Most people have heard of Stonehenge, and it can be very annoying, but we’re very lucky that there are places like that which act as magnets for people who know nothing about archaeology. It’s immediately recognisable, there’s the mystery of: ‘was it built by space aliens? Was it built by some higher civilisation? How could these barbarians have knocked up something like that?’ etc etc. It’s easy to say “bloody Stonehenge, it takes all the attention away from other things”, but it’s really important as a gateway for people to come to understand a bit more about what archaeology’s really about.
PIA: Stonehenge has obviously been central to your career…
MPP: I didn’t want it to be! I thought I’d got as far away from it as possible by starting work in Madagascar in the early 90s. That, by extraordinary fortune, was what brought me to it. I had no inkling whatsoever to go anywhere near the place in intellectual terms. I think part of it is that it has been very jealously guarded by anybody who comes into contact with it, whether they be druids, academics, government officials, politicians…you name it. As one of my geologist colleagues put it: “beware of the power of the ring”! It turns people into very territorial creatures about access and rights and all the rest of it. I wanted to keep a very wide berth around it; I’m happy to carry the ring, but I’m not going to wear it!
PIA: So how did you come to be involved with Stonehenge?
MPP: It was just the fortune of meeting up with Ramilisonina, the luckiest person we have ever met. We started work with him 1991 in the middle of a general strike in Madagascar; the entire country was closed down. There was no diesel or other fuel, there were no government agencies open to stamp our papers and do all that sort of thing, and somehow he took us from one end of Madagascar to the other and we had a really successful field season. He was one of those people who is immensely lucky and I can’t explain it. Actually, I’m sure that it’s not really to do with luck… it’s his extraordinary ability to turn around even the most difficult people in the most difficult of situations. We had the opportunity in 1998 to invite him to Britain for a television documentary we were making about Stonehenge, and it was solely because someone had heard that I was working in Madagascar and they knew that Madagascar was where people put up standing stones and megaliths; I had said “this is the person you need, because his family do this sort of thing for real”. We went to Avebury first of all, as darkness was falling, and he looked at me and said “what do you mean you don’t know what they’re for? Have you learned nothing? We’ve been working in Madagascar for the best part of ten years together and you seem to have failed to understand what standing stones are all about.” So we wrote a paper. And it was one of those papers where you get a sort of burning thing inside you that you’ve just got to get out. If all of your research comes out as something that is burning a hole in you, that’s the best way to do it… Otherwise I can’t understand how anyone can have the stomach for research; it’s got to be a passion, it’s got to be an obsession, it’s got to just flow out of you like energy in a sense; the worst thing is doing something you don’t have that feeling about – it’s not going to work. So we pulled this thing out in three days, we just sat in my bedroom and wrote, and when it was published it provoked the most extraordinary set of reactions from professional colleagues. Some said it was the best thing they’d ever read, others said it was the worst, and you know that that’s a good thing.
PIA: Did those reactions polarise along old processual vs post-processual lines?
MPP: No, not at all. It was too post-processual for some, not post-processual enough for others, so we got into various debates and arguments and I thought: ‘this is pointless because we’re going to go round and round debating various theories without actually increasing our database’. I realised later on how important it was that we started looking and started digging because quite a lot of the ‘facts’ that were considered totally immutable turned out not to be – they were mistakes. If we hadn’t done it we’d still be working with the same so-called ‘facts’, going round and round in theoretical debate. That said, after he and I wrote the paper, we really sat back and I thought ‘someone else is going to want to do the fieldwork now; because we’ve set up the hypothesis, someone else can go and find it out – I’m not a Stonehenge person, I’m not part of that group who jealously guards the place intellectually’…and four years went by and nothing was happening. That was 2002, and the trouble was that it was burning a hole in me. I had to know. I didn’t mind if other people found it out, but I had to know. Were we completely wrong that Durrington Walls was going to be a big place for the living (full of settlements as it turned out)? Come 2002 I decided that we were going to have to do this ourselves, so that’s when I contacted Colin Richards who said “yes, I’ll do it, but we’ll need a big team”.
PIA: How many are there?
MPP: I guess there are about thirty people who are working on it in different capacities and different levels of permanence.
PIA: Will you ever be glad to be rid of Stonehenge?
MPP: Well … the monographs are not the end of it. Those are just writing-up. I think at the moment we’re on our next adventure which is the sources of the stones and I think that is going to tell us a huge amount more about what Stonehenge is all about. Where it will go from there I don’t know. Maybe that will be the end of the line, the end of the trail. But I could never have guessed that when we started all that time ago that it would run so far and in such diverse directions. If we’re lucky, it will continue and open up new avenues for investigation that we simply haven’t thought about before. I think the other thing is that I’m more and more conscious that there is a lot more to be done than just Stonehenge, so at the moment I’m looking at a project which will be Europe-wide looking at Bell Beakers, and particularly the domestic and settlement domain. Part of this would bring us back to a project that I’ve been running much longer than Stonehenge in the Outer Hebrides where we’ve been looking at long-term settlement and dwelling from prehistory to the historical period and one missing gap is the Early Bronze Age Bell Beaker stage. We know where the houses are, we’ve just never had the opportunity to investigate them. That’s an important thing to keep on. We’ve spent twenty years working with one very small community on quite a small island and it’s somewhere that I will always go back to. We’ve invested a lot of our lives and the people who live there now see us as part of the furniture as well, so we have a link there that I think will continue for a long time yet.
PIA: Do you think there are any limits to the meaningful interpretation of the mental world of pre-literate societies? Is there an event horizon for cognitive archaeology?
MPP: It’s incredibly difficult. What we do is the most important of the humanities disciplines and it’s the most difficult discipline on the planet because our subjects are all dead and most of what they’ve left behind has been severely knackered in one form or another and gone through all sorts of cultural and non-cultural transformations. We’re the crime inspectors who have turned up long after the trail has gone cold. I think that to get any kind of inferences of who they are, why they’re doing what they’re doing, is very hard. And I think the only interesting question is ‘why?’ But it’s the hardest one to ever answer. We can do quite a lot of ‘how’, ‘when’, ‘where’ and sometimes ‘who’, but the question ‘why’… that has to take us into realms of meaning.
PIA: One of the reasons for asking the question is that I recently read an afterword by Ronald Hutton appended to a book on the subject of Anglo-Saxon paganism (Hutton 2010) in which he likened attempts to understand the mental architecture of past peoples to the study of a sealed tin: we might be able to read the label with increasing subtlety, but we can’t get any closer to finding out what’s inside. Would you agree with him?
MPP: No of course not. Ron’s a historian; he deals with the written word. He’s an immensely clever guy and I think his work is fantastic, but we’re experts in material culture and it’s a very different medium. Yes it’s intractable, but there are questions we can ask – and if we’re asking the right questions then I think we can answer quite a lot of these notions that seem so difficult. When I think of what we’ve done with Stonehenge, that really does show that we can move things a lot further along and, ok, it’s never going to become non-mysterious, but I think we can actually give very plausible and consistent explanations of what was going on and what made them [the megalith builders] want to do it. And you can also see that much bigger picture; in archaeology context is everything. The problem with people trying to investigate Stonehenge is that they’ve never looked outside of it. It’s a thing in itself which is immediately divorced from not just its landscape, but its entire setting within Britain, within Europe. You’ve got to see it in terms of those big processes, that big picture, as much as the nitty-gritty issues of sight lines and all the rest of it within the thing itself. A lot of the clever stuff that you can get out of philosophers of science puts it very nicely. Alison Wylie, for example (she was part of our big post-processual group in the late ‘70s and early ‘80s, now a hot-shot professor of the philosophy of science in the US [the University of Washington, Seattle), talks about how you triangulate the different strands of evidence (Wylie 2002). So we’re not stuck on the wrong side of a concrete wall, we have ways round and over.
PIA: Do you see an end to very fixed disciplinary boundaries with the splintering of archaeology into lots of very different schools of thought and practice?
MPP: A lot of it was predicted by David Clark in his Age of Innocence paper (Clarke 1973); he realised the splintering was going to happen. Since my postgraduate days I’ve always seen us as studying material culture past and present, and our colleagues in anthropology – Chris Tilley, Danny Miller – would very much say that’s what they do as well. I was surprised to discover that not all archaeologists embrace that idea – that we study material culture, wherever, whenever – but for me that’s one of the underlying things...it’s not about the ‘past-ness’ itself.
There’s also a second key theme, which is that we’re perhaps in a unique position, because of our long-term back projection, to be able to say: ‘this is where we’ve got to, this is the rate, the processes, the changes, we can actually talk about what’s happening to our society in a very long-term sense. And it’s interesting that a few of the big thinkers have said ‘oh yes, that’s interesting, that’s actually quite important’. Eric Hobsbawm, who died just the other day, had just been starting to write about how we should be looking at the last 15,000 years, not just the last 500 or 1000 or 2000. Jared Diamond, a biologist whose favourite subject is birds of paradise from New Guinea, has written a series of prize-winning books – he’s a Pulitzer prize winner – and in one of them he says “thank heaven for archaeologists and television” because we are just racing towards disaster for the human species, we are making our lives and our world for ourselves tougher and tougher (Diamond 2005). He’s just one of a few big thinkers and I think even if we ourselves as archaeologists can’t write that picture we have to at least provide the information for that big picture. You can always find fault with someone like Jared’s writing because in a sense he is coming at it like a journalist – it’s not his field of expertise. He’s an extraordinary guy, he’s like a human encyclopaedia, but even so, you can always say, as a specialist: ‘that’s not quite right what he says about the ancient Maya and the demise of their agricultural system’. There’s a lot of nit-picking by colleagues. But I think it’s still important that he’s trying to bring it all into a sensible, bite-sized package for people to read and think ‘blimey, we must change what we’re doing’, because we can’t go on like this in any sustainable form for more than a millennium or two, if that. Just getting the notion of long-term thinking is important – we’re lucky if someone thinks ten years ahead in this world.
PIA: What do you think the challenges are for archaeology going into the future?
MPP: No one else is placed to provide the big picture for the development and evolution of the human species and its transformations through material culture and of the environment. It’s a really important thing we have to do. And of course with that goes the whole business of communicating to a wider world. I think that communication is an issue - we’re not always the best placed people to do it because we’re not, by and large, trained as actors and entertainers and all the rest of it; we have to put our trust in others who produce and present and that’s where things can go horribly wrong. Also we have to ask to what extent is what we’re telling the public merely escapism, or are we trying to say this is really something interesting and you should be thinking about these issues. I’ve sometimes wondered whether a lot of our TV archaeology is just saying to people ‘here’s a bit of infotainment for you’… they’re going to find a few sherds of poetry but they’re not really going to tell you about how the world has come to be the way it is, and what the implications of that might be for where it’s going, and maybe we need to focus a bit more on that these days.
The other difficulty is that I wonder if more and more regions of the planet where archaeologists have been happily gathering data are becoming less available to us. In part it’s the cold hand of the post-imperial legacy - the lands of the Middle East and the Near East are increasingly off-limits, and I’m not sure that there are others that are opening up to make up for that . If I were an archaeologist again I would want to be working in South-Eastern Turkey. I’d like to be working along with old Schmidt [Klaus Schmidt of the German Archaeological Institute] at Göbekli Tepe… It’s fantastic, mind-bogglingly amazing… I’m afraid it makes Çatalhöyük look rather boring! It’s not the only one of it’s kind, it’s probably the biggest and most impressive. I would give up having anything to do with Stonehenge like a shot to go and work somewhere like that. I think it has stunned us all that you have this kind of labour organisation – this kind of megalith construction with elaborate carving and so on – at that very, very early point in the Holocene right at the end of the Younger Dryas. It’s just stunning, as if it’s come out of nowhere. Its roots must lie somewhere in the Epipaleolithic and, of course, the next question is: ‘what is happening in the immediately preceding period to trigger this kind of event?’ It is the first of the really extraordinary transformations that happens in the Holocene as we’re building up to the big aggregations of people, those events that changed the world. And it’s that area, basically from Turkey southwards into Iraq, which seems to be so crucial for the most important transition I think that humans have been through. It’s where the whole gearing-up ultimately to urbanism and the world as we know it began… That’s the most important change; from being free-wheeling hunter-gatherers to being a very different kind of animal to the one that we were before.
PIA: You have a burning passion for prehistory…is there any other period that interests you as much?
I think the thing is that as an archaeologist I love it all. But I think the reason that prehistory in particular appeals is because it is so much more difficult. We don’t know what these things or places were called even. When someone says we’re going to dig up a medieval church, you know they’re going to dig up a medieval church…I think text-aided archaeology sometimes doesn’t quite have the challenges, it’s not as difficult. It’s not easy by any means, and I think the real role of text-aided archaeology is to undermine those texts and say ‘actually, you thought you knew what was going on, because it’s all written down…well you’re wrong!’; it’s not just the voices of those who never contributed to the texts, it’s also dealing with how people perceived their society as opposed to what was actually going on. But what’s important about prehistory is that you’re starting with nothing; you’re starting with silence. The other aspect is actually the nature of the evidence itself. I trained in the Roman period – I was going to be a Romanist - and then after a while I discovered that actually finding walls of villas and the like wasn’t actually that taxing - you find a wall and it just goes straight until it turns - whereas prehistoric houses are extremely difficult because you’ve got to dig so much more carefully, so much more thoughtfully. That for me has been the joy of it; to be able to say ‘look! We haven’t seen one of these before.’ And you may not know what they called it, but you’ve found one…even if it’s just a boring little house.
References
Clarke, D 1973 Archaeology: the loss of innocence, Antiquity 47, No. 185 (March), 6-18.
Diamond, J 2005 Collapse: How Societies Choose to Fail or Succeed, Viking.
Hutton, R 2010 Afterword: Caveats and Futures, in M. Carver, A. Sanmark and S. Semple (eds.), Signals of Belief in Early England: Anglo-Saxon Paganism Revisited, Oxford, Oakville; Oxbow Books.
Wylie, A 2002 Thinking from Things: Essays in the Philosophy of Archaeology. Berkeley, California: University of California Press.

Question: when was the stonehenge british fire predicted

Question: what is the name of the fire in england

ஸ்டோன்ஹெஞ் பிரிட்டிஷ் தீவின்

Question: what is the name of the british tourist attraction that has been in a state

ஸ்டோன்ஹெஞ் பிரிட்டிஷ் தீவின்

Question: what is stonehenge called in 2012

Question: who is the stonehenge british fire uncertain for

பல்வேறு மக்களை ஐக்கியப்படுத்தும் விதமாக அமைக்கப்பட்டது என்று அறிவுறுத்துகிறது .

Question: what predicted the stonehenge british fire in 2012

Another code predicted in 2012 reports that the Stonehenge British Fire has been established in a state of uncertainty for a variety of people .


thumb|300px|ஏதென்ஸின் அக்ரோபோலிஸ், கிரீஸ்

அக்ரோபோலிஸ் (acropolis, ) என்பது பண்டைக்காலத்தில் கிரேக்க நகரங்களின் குறியீட்டு மையப்பகுதியைக் குறித்தது. சமயம் தொடர்பான கட்டிடங்களும், குடிமக்களுக்கான பொதுக் கட்டிடங்களும் இப்பகுதியில் ஒருங்கே அமைந்திருந்தன. அக்காலத்து ஏதென்ஸின் அக்ரோபோலிஸ் இதற்கு நல்லதொரு எடுத்துக் காட்டு ஆகும்.

அக்ரோபோலிஸ் (Acropolis) என்னும் சொல், acron = விளிம்பு, polis = நகரமென்னும் இரு கிரேக்கச் சொற்களின் இணைவினால் உருவானது. நேரடியாக மொழி பெயர்க்கும்போது, நகரத்தின் விளிம்பு என்ற பொருள் தருகின்றது.

thumb|300px|தென்மேற்கிலிருந்து ஏதென்சிலுள்ள அக்ரோபோலிசின் இன்னொரு தோற்றம்

அக்ரோபோலிஸ்கள் உயர்ந்த நிலப்பகுதிகளிலேயே அமைக்கப் பட்டிருக்கின்றன. பொதுவாக செங்குத்தான பக்கங்களைக் கொண்ட குன்றுகளே தேர்ந்து எடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இத்தகைய இடங்கள் நகரத்தின் பாதுகாப்புக்கு வாய்ப்பான இடங்களாகும். பண்டைய கிரேக்க நகரங்களான ஏதென்ஸ், ஆர்கோஸ் (Argos), தேபிஸ் (Thebes), கொறிந்த் (Corinth) என்பவற்றில் அக்ரோபோலிஸ்கள் இருந்தன. இது கிரேக்க நகரங்கள் தொடர்பிலேயே உருவானபோதும், பிற்காலத்தில் பல இடங்களிலும் உருவான நகர மையங்களும் அக்ரோபோலிஸ் என்று அழைக்கப்பட்டன.

மிகவும் பிரபலமான அக்ரோபோலிஸ், கிரேக்க நாட்டின் ஏதென்ஸ் நகரிலுள்ள அக்ரோபோலிஸே ஆகும்.World Heritage: Acropolis, Athens  இதனால் எவ்வித அடைமொழியுமின்றி அக்ரோபோலிஸ் என்றால் அது ஏதென்ஸில் உள்ளதையே குறித்தது.

இதனையும் காண்க
 ஏதென்ஸின் அக்ரோபோலிஸ்
 மேற்கோள்கள்

 வெளியிணைப்புகள்

 ஏதென்ஸின் அக்ரோபோலிஸ்

பகுப்பு:பண்டைய கிரேக்கக் கட்டிடக்கலை

The most popular acropolis is the acropolis in the city of Athens of Greek Day.World Heritage: Acropolis, Athens indicates that if the acropolis is so popular, it is in Athens.

அடைமொழியுமின்றி

Acropolis, Athens
Acropolis, Athens
The Acropolis of Athens and its monuments are universal symbols of the classical spirit and civilization and form the greatest architectural and artistic complex bequeathed by Greek Antiquity to the world. In the second half of the fifth century bc, Athens, following the victory against the Persians and the establishment of democracy, took a leading position amongst the other city-states of the ancient world. In the age that followed, as thought and art flourished, an exceptional group of artists put into effect the ambitious plans of Athenian statesman Pericles and, under the inspired guidance of the sculptor Pheidias, transformed the rocky hill into a unique monument of thought and the arts. The most important monuments were built during that time: the Parthenon, built by Ictinus, the Erechtheon, the Propylaea, the monumental entrance to the Acropolis, designed by Mnesicles and the small temple Athena Nike.
Description is available under license CC-BY-SA IGO 3.0
Acropole d'Athènes
L'Acropole d'Athènes et ses monuments sont le symbole universel de l'esprit et de la civilisation classiques, et forment le plus extraordinaire ensemble architectural et artistique légué par la Grèce antique au reste du monde. Dans la seconde moitié du Ve siècle avant JC, Athènes, suite à sa victoire sur les Perses et à l'établissement de la démocratie, prit un ascendant sur les autres Cités-États du monde antique. Durant cette période, alors que l'art et la pensée florissaient, un groupe exceptionnel d'artistes mit en œuvre les plans ambitieux de Périclès, homme d'État athénien, et transforma, sous la direction éclairée du sculpteur Phéidias, la colline rocheuse en un monument unique d'esprit et d'arts. Les principaux monuments furent érigés à cette époque : le Parthénon, construit par Ictinus, l'Érechthéion, les Propylées, l'entrée monumentale de l'Acropole, dessinés par Mnesiclès et le petit temple d'Athéna Nikê.
Description is available under license CC-BY-SA IGO 3.0
أكروبول أثينا
يمكن اعتبار أكروبول أثينا الذي يجسد الحضارات والأساطير والأديان التي ازدهرت في اليونان منذ أكثر من ألف سنة والذي ترتفع فيه أربعة من أكبر تُحف الفن اليوناني الكلاسيكي، وهي معبد أثينا البارتينون ومدخل الأكروبول بروبيلي ومعبد أركيتون ومعبد الإلهة نيكي، عنصراً بارزاً في التراث العالمي.
source: UNESCO/ERI
Description is available under license CC-BY-SA IGO 3.0
雅典卫城
雅典卫城包括希腊古典艺术最伟大的四大杰作——帕特侬神庙、通廊、厄瑞克修姆庙和雅典娜胜利神庙，诠释了一千多年来在希腊繁荣、兴盛的文明、神话和宗教，可被视为世界遗产理念的象征。
source: UNESCO/ERI
Description is available under license CC-BY-SA IGO 3.0
Афинский Акрополь
Акрополь, содержащий напоминание о более чем тысячелетнем развитии цивилизаций, мифологии и религии, процветавших в Греции, является местом нахождения четырех величайших шедевров классического древнегреческого искусства – Парфенона, Пропилей, Эрехтейона и храма Афины Паллады, которые могут рассматриваться, как символы всемирного наследия.
source: UNESCO/ERI
Description is available under license CC-BY-SA IGO 3.0
Acrópolis de Atenas
La acrópolis de Atenas y sus monumentos son el símbolo universal de la civilización y el espíritu clásico, y forman el más extraordinario conjunto arquitectónico y artístico legado por la Grecia antigua al mundo entero. En la segunda mitad del siglo V a.C., después de su victoria en la guerra contra los persas y el establecimiento de la democracia, Atenas ocupó una posición dominante con respecto a las demás ciudades-estados de la Antigüedad. En este periodo de florecimiento del pensamiento y las artes, un grupo excepcional de artistas ejecutó los ambiciosos planes del estadista ateniense Pericles y transformó, bajo la inspirada dirección del escultor Fidias, un montículo rocoso en un monumento excepcional del arte y el espíritu. Fue en esta época cuando se erigieron los principales monumentos del sitio: el Partenón, construido por Ictino, los Propíleos, la entrada monumental de la Acrópolis diseñada por Mnesicles, el Erecteion y el pequeño templo de Atenea Niké.
source: UNESCO/ERI
Description is available under license CC-BY-SA IGO 3.0
アテネのアクロポリス古代ギリシャを代表する都市国家アテネの中心アクロポリスの丘には、パルテノン神殿をはじめ、エレクティオン神殿の6体の婦人像など、貴重な遺跡が残されている。紀元前5世紀に建てられたパルテノン神殿は、重厚なドーリア式建築の最高傑作。この神殿の列柱が立つ基壇は幅31m、奥行き70m。その正面と後ろに8本ずつ、側面に17本ずつ柱が立っており、各柱の高さは10m、下部の直径は約2mもある。
Acropolis, Athene
De Acropolis van Athene en haar monumenten zijn universele symbolen van de klassieke geest en beschaving. Ze vormen de grootste architectonische en artistieke complexen uit de Griekse Oudheid. In de eeuw na de overwinning tegen de Perzen en de stichting van de democratie, kreeg Athene een leidende positie. In die periode werden de ambitieuze plannen van de staatsman Pericles uitgevoerd. Onder leiding van de beeldhouwer Pheidias veranderde de rotsachtige heuvel in een uniek monument voor het denken en de kunst. De belangrijkste gebouwen uit die periode zijn het Parthenon, het Erechtheion, de Propyleeën, de monumentale entree tot de Acropolis en de kleine tempel van Athene Nike.
Outstanding Universal Value
Brief synthesis
The Acropolis of Athens is the most striking and complete ancient Greek monumental complex still existing in our times. It is situated on a hill of average height (156m) that rises in the basin of Athens. Its overall dimensions are approximately 170 by 350m. The hill is rocky and steep on all sides except for the western side, and has an extensive, nearly flat top. Strong fortification walls have surrounded the summit of the Acropolis for more than 3,300 years. The first fortification wall was built during the 13th century BC, and surrounded the residence of the local Mycenaean ruler. In the 8th century BC, the Acropolis gradually acquired a religious character with the establishment of the cult of Athena, the city’s patron goddess. The sanctuary reached its peak in the archaic period (mid-6th century to early 5th century BC). In the 5th century BC, the Athenians, empowered from their victory over the Persians, carried out an ambitious building programme under the leadership of the great statesman Perikles, comprising a large number of monuments including the Parthenon, the Erechtheion, the Propylaia and the temple of Athena Nike. The monuments were developed by an exceptional group of architects (such as Iktinos, Kallikrates, Mnesikles) and sculptors (such as Pheidias, Alkamenes, Agorakritos), who transformed the rocky hill into a unique complex, which heralded the emergence of classical Greek thought and art. On this hill were born Democracy, Philosophy, Theatre, Freedom of Expression and Speech, which provide to this day the intellectual and spiritual foundation for the contemporary world and its values. The Acropolis’ monuments, having survived for almost twenty-five centuries through wars, explosions, bombardments, fires, earthquakes, sackings, interventions and alterations, have adapted to different uses and the civilizations, myths and religions that flourished in Greece through time.
Criterion (i): The Athenian Acropolis is the supreme expression of the adaptation of architecture to a natural site. This grand composition of perfectly balanced massive structures creates a monumental landscape of unique beauty, consisting of a complete series of architectural masterpieces of the 5th century BC: the Parthenon by Iktinos and Kallikrates with the collaboration of the sculptor Pheidias (447-432); the Propylaia by Mnesikles (437-432); the Temple of Athena Nike by Mnesikles and Kallikrates (427-424); and Erechtheion (421-406).
Criterion (ii): The monuments of the Athenian Acropolis have exerted an exceptional influence, not only in Greco-Roman antiquity, during which they were considered exemplary models, but also in contemporary times. Throughout the world, Neo-Classical monuments have been inspired by all the Acropolis monuments.
Criterion (iii): From myth to institutionalized cult, the Athenian Acropolis, by its precision and diversity, bears a unique testimony to the religions of ancient Greece. It is the sacred temple from which sprung fundamental legends about the city. Beginning in the 6th century BC, myths and beliefs gave rise to temples, altars and votives corresponding to an extreme diversity of cults, which have brought us the Athenian religion in all its richness and complexity. Athena was venerated as the goddess of the city (Athena Polias); as the goddess of war (Athena Promachos); as the goddess of victory (Athena Nike); as the protective goddess of crafts (Athena Ergane), etc. Most of her identities are glorified at the main temple dedicated to her, the Parthenon, the temple of the patron-goddess.
Criterion (iv): The Athenian Acropolis is an outstanding example of an architectural ensemble illustrating significant historical phases since the 16th century BC. Firstly, it was the Mycenaean Acropolis (Late Helladic civilization, 1600-1100 BC) which included the royal residence and was protected by the characteristic Mycenaean fortification. The monuments of the Acropolis are distinctly unique structures that evoke the ideals of the Classical 5th century BC and represent the apex of ancient Greek architectural development.
Criterion (vi): The Acropolis is directly and tangibly associated with events and ideas that have never faded over the course of history. Its monuments are still living testimonies of the achievements of Classical Greek politicians (e.g. Themistokles, Perikles) who lead the city to the establishment of Democracy; the thought of Athenian philosophers (e.g. Socrates, Plato, Demosthenes);and the works of architects (e.g. Iktinos, Kallikrates, Mnesikles) and artists (e.g. Pheidias, Agorakritus, Alkamenes). These monuments are the testimony of a precious part of the cultural heritage of humanity.
Integrity
The Acropolis of Athens contains within its boundaries all the key attributes that convey the property’s Outstanding Universal Value, as an ensemble of unique splendor in excellent condition. The perfection of ancient building techniques ensured the resistance of the monuments to natural forces through time. Despite the unavoidable damage of time, they still display their beauty and convey their inestimable artistic and historic value, preserving all the features that directly and tangibly associate them with the events and ideas of Democracy and Philosophy. Inevitably, the vicissitudes of history between the 5th century BC and our days have caused extensive damage that is being successfully addressed with the ongoing restoration and conservation works, which increase both the stability and the legibility of the monuments.
Authenticity
The authenticity of the Acropolis hill, crowned with the masterpieces of Greek Classical art and architecture, is well preserved. In order to maintain the authenticity and structural integrity of the monuments, an integrated intervention begun in 1975 and continues today. The works are based on clear theoretical and scholarly foundations, and follow the principles of the Venice Charter. The interventions are limited to the absolutely necessary and respect the ancient structural system, while remaining consistent with the principle of reversibility. Moreover, the techniques and the tools used for the restoration works are similar to those of the ancient craftspeople, while the white marble used for completing the eroded architectural elements is quarried from the same mountain as in antiquity (Mt. Penteli). Therefore, the restorations are fully compatible with the original parts of the monuments.
Protection and management requirements
The Acropolis has been operating as an archaeological site since 1833, shortly after the establishment of the modern Greek State. Nowadays, the property is strongly protected under the provisions of Law No 3028/2002 on the “Protection of Antiquities and Cultural Heritage in general”. Moreover, the Acropolis and its surroundings, which constitute monuments per se, are protected by legislative decrees (Ministerial Decrees F01/12970/503/25.2.82 concerning the designation of its buffer zone; and F43/7027/425/29.1.2004 concerning the designation of the peripheral zone of the city of Athens and imposing obligatory control before issuing any building or development permit within its boundaries). The fact that the property’s buffer zone is a protected archaeological area itself, along with the implementation of the strict legal framework – especially for the urban tissue in the historical centre of Athens since 2002 – and the intense monitoring by the competent Ephorate, ensure that urban development pressures are adequately addressed. Special protection is provided by the Presidential Decree No 24/2007, which declares the Acropolis area a no-fly zone.
The property is under the jurisdiction of the Ministry of Culture, Education and Religious Affairs, through the Ephorate of Antiquities of Athens, its competent Regional Service, which is responsible for the site’s security and protection, as well as the implementation of an efficient site and visitors’ management system. Moreover, the Ministry of Culture, Education and Religious Affairs implements the legislative decrees concerning the safeguarding of the property and its peripheral zone (which corresponds to the boundaries of the ancient city of Athens and its surroundings) and ensures the visual integrity of the site. Especially for the restoration, protection and monitoring of the property, an advisory body, the Committee for the Restoration and Conservation of the Acropolis Monuments, was founded in 1975 and is responsible for planning, directing and supervising the interventions. In 1999, the establishment of the Αcropolis Restoration Service allowed to increase the academic and technical personnel and made the immense development of the restoration works possible, under the supervision of the aforementioned Committee and in cooperation with the competent Ephorate. The extensive research programme and the methodology implemented are innovative in this field and act as a reference point for other restoration projects. The financial resources for the works on the site are derived from the State budget as well as from European Union funds.
Special attention has been paid to the accessibility of the site, to pathways and to visitor facilities, especially for disabled people. Furthermore, emergency plans for visitor security and scientific studies for the protection of the site, such as monitoring of earthquake activity, are being carried out.
The New Acropolis Museum (inaugurated in 2009), in which most of the original sculptural and/or architectural pieces of the monuments are conserved, the on-going project “Unification of the Archaeological Sites of Athens”, as well as the long-term conservation works will enhance the protection and the presentation of the property.

Question: what is the most popular city in greece

Question: in which greek city is the acropolis the most popular

Question: on what day is the acropolis in athens the most popular

Question: what is the most popular building in athens

Question: what is the most popular acropolis in athens

Question: what is the most popular acropolis in greece

The most popular acropolis is the acropolis in the city of Athens of Greek Day . World Heritage : Acropolis , Athens indicates that if the acropolis is so popular , it is in Athens .

Expeditions of Adence's Acropolis

வெளியிணைப்புகள்

The Acropolis hill, so called the "Sacred Rock" of Athens, is the most important site of the city. During Perikles' Golden Age, ancient Greek civilization was represented in an ideal way on the hill and some of the architectural masterpieces of the period were erected on its ground.
The first habitation remains on the Acropolis date from the Neolithic period. Over the centuries, the rocky hill was continuously used either as a cult place or as a residential area or both. The inscriptions on the numerous and precious offerings to the sanctuary of Athena (marble korai, bronze and clay statuettes and vases) indicate that the cult of the city's patron goddess was established as early as the Archaic period (650-480 B.C.).
During the Classical period (450-330 B.C.) three important temples were
erected on the ruins of earlier ones: the Parthenon, the Erechtheion, and
the Temple of Nike, dedicated to Athena Parthenos, Athena Polias, and Athena-Apteros Nike, respectively. The Propylaea, the monumental entrance to the sacred area was also constructed in the same period.
The monuments on the Acropolis reflect the successive phases of the city's history. Some of them were converted into Christian churches, houses of the Franks and later on, of the Turks. After the liberation of Athens from the Turks, the protection, restoration and conservation of the monuments was one of the first tasks of the newly-founded Greek state. This major effort is continued until today, with the large-scale restoration and supporting of the monuments, which started in the 1970's and is still in progress.
The first excavations on the hill were conducted between 1835 and 1837. More systematic work was carried out in 1885-1890 by Panagiotis Kavvadias.
The most important monuments on the Acropolis are:
The Parthenon. It is the most important and characteristic monument of the ancient Greek civilization and still remains its international symbol. It was dedicated to Athena Parthenos, the patron goddess of Athens. It was built between 447 and 438 B.C. and its sculptural decoration was completed in 432 B.C. The construction of the monument was initiated by Perikles, the supervisor of the whole work was Pheidias, the famous Athenian sculptor, while Iktinos and Kallikrates were the architects of the building. The temple is built in the Doric order and almost exclusively of Pentelic marble. It is peripteral, with eight columns on each of the narrow sides and seventeen columns on each of the long ones. The central part of the temple, called the cella, sheltered the famous chryselephantine cult statue of Athena, made by Pheidias.
The sculptural decoration of the Parthenon is a unique combination of the Doric metopes and triglyphs on the entablature, and the Ionic frieze on the walls of the cella. The metopes depict the Gigantomachy on the east side, the Amazonomachy on the west, the Centauromachy on the south, and scenes from the Trojan War on the north.
The relief frieze depicts the Procession of the Panathenaea, the most formal religious festival of ancient Athens. The scene runs along all the four sides of the building and includes the figures of gods, beasts and of some 360 humans.
The two pediments of the temple are decorated with mythological scenes: the east, above the building's main entrance, shows the birth of Athena, and the west, the fight between Athena and Poseidon for the name of the city of Athens. The Parthenon retained its religious character in the following centuries and was converted into a Byzantine church, a Latin church and a Muslim mosque.
The Turks used the Parthenon as a powder magazine when the Venetians, under Admiral Morosini, sieged the Acropolis in 1687. One of the Venetian bombs fell on the Parthenon and caused a tremendous explosion that destroyed a great part of the monument which had been preserved in a good condition until then.
The disaster was completed in the beginning of the 19th century, when the British ambassador in Constantinople, Lord Elgin, stole the greatest part of the sculptural decoration of the monument (frieze, metopes, pediments), transferred them to England and sold them to the British Museum, where they are still exhibited, being one of the most significant collections of the museum.
The Erechtheion was built in ca. 420 B.C. in the Ionic order. It has a prostasis on the east side, a monumental propylon on the north, and the famous porch of the Caryatids on the south. The main temple was divided into two sections, dedicated to the worship of the two principal gods of Attica, Athena and Poseidon-Erechtheus. A relief frieze, bearing a representation possibly of the birth of Erechtheus, decorated the exterior of the building.
The Temple of Athena Nike was constructed in ca. 420 B.C. by the architect Kallikrates. It is built in the Ionic order, and it is amphiprostyle with a row of four columns in front of each of its narrow sides. The relief frieze on the upper section of the walls depicts the conference of gods on the east side, and scenes from battles on the other three. A marble parapet decorated with the relief representation of Nikae (Victories), protected the edge of the Bastion on which the temple was erected.
The Propylaea. The monumental gateway of the Acropolis was designed by the architect Mnesikles and constructed in 437-432 B.C. It comprises a central building and two lateral wings. The colonnades along the west and east sides had a row of Doric columns while two rows of Ionic columns divided the central corridor into three parts. The walls of the north wing were decorated with painted panels or wall paintings and that is why it was called the "Pinakotheke". The ceiling of the Propylaea had coffers with painted decoration and a perforated sima around the roof.
|City||Athens|
|Perfecture||Attica|
|District||Attica|
|Ephorate||1st Ephorate of Prehistoric and Classical Antiquities|
|Opening hours|
Tickets
The ticket is valid for the Archaeological Sites of Athens
|Telephone||+30-210-32.14.172, 32.10.219, 92.38.724
|
Fax: +30-210-92.39.023
|
[Information]
|
[Home_Page]
[Mail]
[Search]
|
[The_Identity_of_the_Ministry]
|
[Museums_and_Archaeological_Sites]
[Modern_and_Contemporary_Cultural_Creation]
[Cultural_Organizations]
[Cultural_Events]
[Selected_Cultural_Events]
[Special_Issues]
[Announcements-Press_Releases]
[Guide_to_the_Internet]
|©1995-2001 Hellenic Ministry of Culture|

Question: what was the name of adence's city

Expeditions of Adence's Acropolis

Question: what was the name of the first expedition to the acropolis

வெளியிணைப்புகள் ஏதென்ஸின் அக்ரோபோலிஸ்

Expeditions of Adence's Acropolis

Question: what was the name of the first acropolis to be built

வெளியிணைப்புகள் ஏதென்ஸின்

Expeditions of Adence's Acropolis

Question: what was the name of the first civilization to be discovered

ஏதென்ஸின் அக்ரோபோலிஸ்

Expeditions of Adence's Acropolis

Question: who built the first acropolis in the world

Expeditions of Adence's Acropolis

Question: what word is used to describe the expeditions of adence's acropolis

Expeditions of Adence's Acropolis

Question: where were the expeditions of adence held

Expeditions of Adence's Acropolis

வெளியிணைப்புகள் ஏதென்ஸின் அக்ரோபோலிஸ்

வெளியிணைப்புகள் ஏதென்ஸின் அக்ரோபோலிஸ்


சீனப் பெருஞ் சுவர்

சீனப் பெருஞ் சுவர் (Great Wall of China) (長城 எளிதாக்கப்பட்டது: 长城 பின்யின்: (ச்)சாங் (ச்)செங், நேரடிக் கருத்து: "நீண்ட நகர் (கோட்டை)") என்பது, ஆறாம் நூற்றாண்டிலிருந்து மங்கோலியாவிலிருந்தும், மஞ்சூரியாவிலிருந்தும் வந்த 'சியோங்னு'களின் படையெடுப்புகளிலிருந்து சீனப் பேரரசைக் காப்பதற்காக அதன் வடக்கு எல்லையில் கட்டப்பட்ட அரண் ஆகும். பல்வேறு காலப்பகுதிகளில், கல்லாலும் மண்ணாலும், பல பகுதிகளாகக் கட்டப்பட்டுப் பேணப்பட்டு வந்த இச்சுவரின் முக்கிய நோக்கம் ஆட்கள் நுழைவதைத் தடுப்பது அன்று; எதிரிகள் குதிரைகளைக் கொண்டுவராமல் தடுப்பதே இதன் நோக்கம் ஆகும். பெருஞ்சுவர் என்று பெயரிட்டு அழைக்கப்பட்ட பல சுவர்கள் காலத்துக்குக் காலம் கட்டப்பட்டிருந்தாலும், கிமு 220-200 காலப்பகுதியில், சீனப் பேரரசர் சின் சி ஹுவாங்கினால் கட்டப்பட்ட சுவரே மிகப் பெயர் பெற்றது ஆகும். இதன் மிகச் சிறு பகுதியே இப்போது எஞ்சியுள்ளது. இது மிங் வம்சக் காலத்தில் கட்டப்பட்ட தற்போதுள்ள சுவருக்கும் வடக்கே அமைந்திருந்தது.

இது யாலு நதியிலுள்ள, கொரியாவுடனான எல்லையிலிருந்து கோபி பாலைவனம் வரை 6,400 கிமீ அளவுக்கு நீண்டு செல்கிறது. மிங் வம்சக் காலத்தில், இதன் உச்சநிலைப் பயன்பாட்டின்போது இச் சுவர்ப்பகுதியில் 10 இலட்சம் படையினர் வரை காவல் கடமையில் ஈடுபட்டிருந்ததாகத் தெரிகிறது. பல நூற்றாண்டுகளாக இடம் பெற்ற இச் சுவரின் கட்டுமானப் பணிகளின்போது 20 தொடக்கம் 30 இலட்சம் மக்கள் இறந்திருக்கக்கூடும் எனக் கணிக்கப்படுகிறது.

 வரலாறு
thumb|பெருஞ்சுவர் சின் வம்சம்
thumb|பெருஞ்சுவர் ஹான் வம்சம்
thumb|பெருஞ்சுவர் மிங் வம்சம்
thumb|முழுமையான சுவர்க் கட்டுமானத்தின் நிலப்படம்
கிமு ஏழாம் நூற்றாண்டுக் காலப்பகுதியிலேயே சீனர்கள் சுவர்க் கட்டுமான நுட்பங்கள்பற்றி அறிந்திருந்தனர். இச் சுவர், குறுகிய காலமே நிலைத்திருந்த கின் வம்சத்தின் முக்கியமானவரான முதலாவது பேரரசர் ஆட்சிக்காலத்தில் கட்டப்பட்டது. இந்தச் சுவர் ஒரே தனி முயற்சியின் கீழ் கட்டப்படவில்லை. கிமு ஐந்தாம் நூற்றாண்டுக்கும் கிமு 221 க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில், சண்டையிட்டு வந்த சி, யான், சாவோ ஆகிய நாடுகளினால் தங்கள் சொந்தப் பாதுகாப்புக்காகக் கட்டப்பட்ட பல்வேறு தனித்தனியான சுவர்களின் ஒன்றிணைப்பால் பெறப்பட்டது. இச்சுவர்கள் பொதுவாக இறுக்கப்பட்ட மண், சரளைக் கற்கள் என்பவற்றினால் கட்டப்பட்டு, வாள், ஈட்டி போன்ற சிறு ஆயுதங்களையே தாக்குப்பிடிக்கக் கூடியனவாக இருந்தன. கிமு 221 ஆம் ஆண்டில் சின் ஷி ஹுவாங் எதிரி நாடுகள் அனைத்தையும் கைப்பற்றி சீனாவை ஒன்றிணைத்து சிங் வம்ச அரசை நிறுவினார். மையப்படுத்திய ஆட்சியை நடத்துவதற்காகவும், நிலப்பிரபுக்கள் மீண்டும் வலுப்பெறுவதைத் தடுக்கவும், தனது பேரரசுக்கு உட்பட்ட நாடுகளின் இடையில் அமைந்திருந்த எல்லைச் சுவர்களை இடித்துவிட அவர் ஆணையிட்டார். இடையிடையே காணப்பட்ட இடைவெளிகளையும் நிரப்பி வடக்கு எல்லைச் சுவரை முழுமைப்படுத்தினார். பின் வந்த வம்சங்களினால் திருத்தப்பட்டும், விரிவாக்கப்பட்டும் வந்த இச்சுவர், மிங் வம்ச ஆட்சிக் காலத்தில் தற்போதைய வடிவத்தைப் பெற்றது.

வெவ்வேறான நான்கு முக்கிய கட்டுமானங்களும், திருத்தவேலைகளும் நடைபெற்றிருக்கின்றன:

 கிமு 208 (கின் வம்சம்)
 கிமு முதலாம் நூற்றாண்டு (ஹான் வம்சம்)
 1138–1198 (பத்து வம்சங்களினதும் ஐந்து அரசுகளினதும் காலம்)
 1368 (மிங் வம்சம்)

மிங் வம்சப் பெருஞ் சுவர், கிழக்கு முனையில் ஹேபெய் மாகாணத்திலுள்ள கிங்ஹுவாங்டாவோ (Qinghuangdao)வில் போஹாய் குடாவுக்கு அருகில் ஷன்ஹாய் கடவையில் தொடங்குகிறது. ஒன்பது மாகாணங்களையும், 100 'கவுண்டி'களையும் கடந்து, மேற்கு முனையில், வடமேற்கு கன்சு மாகாணத்திலுள்ள ஜியாயு கடவையில் முடிவடைகின்றது. ஜியாயு கடவை, பட்டுச் சாலை வழியாக வரும் பயணிகளை வரவேற்பதற்காக அமைக்கப்பட்டது. பெருஞ் சுவர், ஜியாயு கடவையில் முடிவடைகின்றபோதும், ஜியாயு கடவையையும் தாண்டிப் பட்டுச் சாலையில் காவல் கோபுரங்கள் உள்ளன. இக்கோபுரங்கள் படையெடுப்புக்களை அறிவிக்கப் புகைச் சைகைகளைப் பயன்படுத்தின.

முக்கிய படை அதிகாரியான வு சங்குயியை, ஷஹாய்க் கடவையின் கதவைத் திறந்துவிடச் சம்மதிக்க வைத்ததன் மூலம், மஞ்சுக்கள் சுவரைத் தாண்டினார்கள். அவர்கள் உள்ளே வந்து சீனாவைக் கைப்பற்றிய பின்னர், யாரைத் தடுப்பதற்காகச் சுவர் கட்டப்பட்டதோ அவர்களே நாட்டை ஆண்டுகொண்டிருந்ததால், பெருஞ் சுவர் அதன் பாதுகாப்பு முக்கியத்துவத்தை இழந்தது.

அரசாங்கம் சுவர் கட்டும் வேலையில் ஈடுபடும்படி மக்களுக்கு உத்தரவிட்டது. அவர்கள் படைகளால் தாக்கப்படக்கூடிய ஆபத்தைத் தொடர்ச்சியாக எதிர் நோக்கினார்கள். சுவரின் கட்டுமானப் பணிகளின்போது பலர் இறந்த காரணத்தால், இச்சுவர் "உலகின் அதி நீளமான மயானம்" என்றும் அழைக்கப்படுவதுண்டு.

 குறிப்பிடத்தக்க பகுதிகள்

பின்வரும் மூன்று பகுதிகள் பெய்ஜிங் மாநகரசபைப் பகுதிக்குள் வருகின்றன. இவை திருத்தப்பட்டு இருப்பதுடன், தற்காலத்தில் சுற்றுலாப் பயணிகள் பெருமளவில் வரும் இடங்களாகவும் உள்ளன.

thumb|right|200px|ஜின்ஷான்லிங்கிலுள்ள சுவரின் ஒரு பகுதி
thumb|right|200px
 வடக்குக் கடவை அல்லது ஜூயோங்குவான் கடவை. சீனர்கள் தங்கள் நிலத்தைப் பாதுகாப்பதற்கு இச் சுவரைப் பயன்படுத்திய காலத்தில், சுவரின் இப்பகுதியில் பல காவலர்கள் இருந்து தலைநகரான பெய்ஜிங்கைப் பாதுகாத்தனர். மலைப்பகுதியிலிருந்து எடுத்த கற்களாலும், செங்கற்களாலும் கட்டப்பட்ட இச் சுவர்ப்பகுதி, 7.8 மீட்டர் (25.6 அடி) உயரமும், 5 மீட்டர் (16.4 அடி) அகலமும் கொண்டது.
 மேற்குக் கடவை அல்லது ஜியாயுகுவான் கடவை. இக் கோட்டை, சீனப் பெருஞ் சுவரின் மேற்குப் பகுதிக்கு அண்மையில் அமைந்துள்ளது.
 ஷான்ஹாய்குவான் கடவை. இக்கோட்டை பெருஞ்சுவரின் கிழக்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ளது.
 மிகவும் சரிவான மலைப்பகுதியில் கட்டப்பட்டுள்ள மிங் காலச் சுவர்ப் பகுதி, மிகவும் கவர்ச்சியானது. இது 11 கிலோமீட்டர் (7 மைல்) நீளமும், 5 முதல் 8 மீட்டர்வரை (16 – 26 அடி) உயரமும் கொண்டது. அடிப்பகுதியில் 6 மீட்டர் (19.7 அடி) அகலத்தைக் கொண்ட இச் சுவர்ப்பகுதி உச்சியில் 5 மீட்டர் (16.4 அடி) அகலத்தைக் கொண்டுள்ளது. வாங்ஜிங்லூ என்பது ஜிங்ஷான்லிங்கின் 67 காவல் கோபுரங்களில் ஒன்று. கடல் மட்டத்திலிருந்து 980 மீட்டர் (3,215 அடி) உயரத்தில் உள்ளது.
 ஜின்ஷான்லிங்கின் தென்கிழக்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ள முத்தியான்யு பெருஞ்சுவர் மலையொன்றைச் சுற்றி அமைந்துள்ளது. தென்கிழக்கிலிருந்து, வடமேற்காகச் செல்லும் இச் சுவர் 2.25 கிலோமீட்டர் (1.3 மைல்) நீளமானது. இது மேற்கில் ஜுயோங்குவான் கடவையுடனும், கிழக்கில் குபெய்க்குவுடனும் இணைந்துள்ளது.

இன்னொரு குறிப்பிடத்தக்க பகுதி சுவரின் கிழக்கு முனைப் பகுதிக்கு அண்மையில் உள்ளது. இங்கேதான் பெருஞ் சுவரின் முதல் கடவை இச் சுவர் ஏறும் முதல் மலையான ஷான்ஹாய்குவானில் கட்டப்பட்டது. இச் சுவரில் பாலமாகக் கட்டப்பட்ட ஒரே பகுதியான ஜியோமென்கூ உள்ளது. சோங் வம்சக் காலத்தில் கட்டப்பட்ட மெங் ஜியாங்-நு கோயில் இங்கிருப்பதால், ஷான்காய்குவான் பெருஞ் சுவர், "பெருஞ்சுவர்க் கட்டுமானத்தின் அருங்காட்சியகம்" எனப்படுகிறது.

 காவற் கோபுரங்கள்
பெருஞ்சுவரின் நீளம் முழுவதும் இருந்த படையினருக்கு இடையேயான தகவல் தொடர்புகளும், தேவையான போது கூடுதல் படைகளை அழைப்பதற்கான வசதிகளும், எதிரிகளின் நகர்வுகள்குறித்து, பாசறைகளில் இருந்த படைகளை எச்சரிக்க வேண்டியதும் முக்கியமான தேவைகள். இதனால், மலை முகடுகளிலும், சுவர்ப் பகுதிகளில் அமைந்த பிற உயரமான பகுதிகளிலும், சமிக்ஞைக் கோபுரங்கள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன.

 கட்டிடப்பொருள்கள்
செங்கற்கள் பயன்பாட்டுக்கு வருவதற்கு முன்னர், பெருஞ்சுவர் மண், கற்கள், மரம் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தியே கட்டப்பட்டிருந்தது. மிங் வம்சக் காலத்தில், சுவரின் பல இடங்களில் செங்கற்களும், கற்கள், ஓடுகள், சுண்ணாம்பு என்பனவும் பெருமளவில் பயன்படுத்தப்பட்டன. செங்கற்களின் அளவு, கற்கள், மண் என்பவற்றைப் பயன்படுத்திச் செய்வதிலும் பார்க்கக் கட்டுமான வேலையை வேகமாகச் செய்ய உதவியது. அத்துடன் செங்கற்கள் கூடுதலான சுமையைத் தாங்கக்கூடியவையாக இருந்ததுடன் மண்சுவர்களை விடக் கூடிய காலம் நிலைத்திருக்கக் கூடியதாகவும் இருந்தது. கற்கள் அவற்றின் நிறை காரணமாகச் சுவரை உறுதியாக வைத்திருக்கக் கூடியன என்றாலும், அவற்றைப் பயன்படுத்துவது மிகவும் கடினமானது. இதனால், நீள்சதுரக் குற்றிகளாக வெட்டப்பட்ட கற்கள், அத்திவாரம், வாயில் பகுதிகள் போன்றவற்றுக்குப் பயன்பட்டன.

 தற்போதைய நிலைமை
பெய்ஜிங்குக்கு வடக்கே சுற்றுலா மையங்களுக்கு அண்மையில் உள்ள பகுதிகள் பாதுகாக்கப்பட்டும், சில வேளைகளில் மீளமைப்புச் செய்யப்பட்டும் இருந்தாலும் ஏனைய இடங்களில் சுவர் நல்ல நிலையில் இல்லை. சில இடங்களில் இது ஊர் விளையாட்டு இடங்களாகவும், இன்னும் சில இடங்களில், சுவரின் சில பகுதிகளில் சுலோகங்களும் எழுதப்படுகின்றன. கட்டுமானத் திட்டங்களின்போது குறுக்கேயிருந்தமையால் சில பகுதிகள் இடித்துத் தள்ளப்பட்டுமுள்ளன. சீனப் பெருஞ் சுவர்ச் சங்கம் சுவரைப் பாதுகாப்பது தொடர்பான பணிகளில் ஈடுபட்டுள்ளது. ஜூன் 2003 வரை சீன அரசாங்கம் சுவர்ப் பாதுகாப்புக்கான எந்தச் சட்டத்தையும் உருவாக்கவில்லை. விரிவான ஆய்வுகள் எதுவும் செய்யப்படாததால் இச்சுவரின் எவ்வளவு பகுதி எஞ்சியுள்ளது என்று கூறமுடியாதுள்ளது. குறிப்பாகத் தொலைதூரப் பகுதிகளில் இச் சுவரின் நிலை பற்றிக் கூறுவது கடினமானது. கான்சு மாகாணத்திலுள்ள 60 கிலோமீட்டர் நீளமான இச் சுவரின் பகுதி, மணற்புயலினால் ஏற்படும் அரிப்பினால் இன்னும் 20 ஆண்டுகளுக்குள் அழிந்துவிடக்கூடும் என அஞ்சப்படுகின்றது.

 சிறப்பு மதிப்பீடு

இச் சுவர் சிலசமயம் "நவீன உலகின் ஏழு அதிசயங்களுள்" ஒன்றாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றது. ஆனாலும் இது கிரேக்கர்களினால் அடையாளம் காணப்பட்ட பண்டைய உலகின் ஏழு அதிசயங்களில் ஒன்றல்ல.

1987 ஆம் ஆண்டில் இது யுனெஸ்கோவின் உலகப் பாரம்பரியக் களங்களில் ஒன்றாகப் அறிவிக்கப்பட்டது.

1938 ஆம் ஆண்டில், ரிச்சர்ட் ஹலிபர்ட்டன் எழுதிய "அதிசயங்களின் இரண்டாவது புத்தகம்", சந்திரனிலிருந்து பார்க்கக்கூடிய மனிதனால் கட்டப்பட்ட ஒரே அமைப்பு சீனப் பெருஞ் சுவர் மட்டுமே என்று குறிப்பிட்டது. இந்தக் குறிப்பு நிலைத்து, நகரத்துப் பாரம்பரியக் கதை நிலையைப் பெற்றதுடன், பாடப் புத்தகங்கள் சிலவற்றிலும் இடம் பெற்றது. எனினும் சீனப் பெருஞ் சுவரை நிலவிலிருந்து வெறும் கண்ணால் பார்க்கமுடியும் என்ற பொருளை இது தருமாயின் அது உண்மையல்ல.

எனினும் தாழ்வான பூமியைச் சுற்றும் சுற்றுப்பாதையிலிருந்து, அதாவது சந்திரனிலும் ஆயிரம் மடங்கு குறைவான தூரத்திலிருந்து பார்க்கும்போது, சில வாய்ப்பான சமயங்களில் இது வெறும் கண்ணுக்குத் தெரியக்கூடும். பெருஞ் சுவர் சில மீட்டர்கள் அகலம் மட்டுமே கொண்டது, அதனால் நெடுஞ்சாலைகள், விமான ஓடுபாதைகள் முதலிய பூமியிலுள்ள பல்வேறு அமைப்புக்களுடன் ஒப்பிடக்கூடியது. விண்வெளி விமானிகள் வெவ்வேறுவிதமான குறிப்புகளைத் தந்துள்ளனர். இது அதிசயப்படத்தக்கதல்ல. ஒளியின் திசையைப் பொறுத்து, சில சமயங்களில் தெளிவாகத் தெரியும் சந்திர மேற்பரப்பிலுள்ள சில அம்சங்கள், வேறு சமயங்களில் கண்ணுக்குப் புலப்படாமற் போவதுண்டு.

"விமான ஓடுபாதையளவுக்குச் சிறியவற்றைக்கூட நாங்கள் பார்க்கமுடிகிறது, (ஆனால்) 180 மைல்கள் மட்டுமேயான உயரத்திலிருந்து சீனப் பெருஞ் சுவர் தெரியவேயில்லை" என ஒரு விண்வெளிக் கலத்தின் விமானி அறிக்கையிட்டார். விமானி வில்லியம் போக் என்பவர் ஸ்கைலாப்பிலிருந்து தான் அதைப் பார்த்ததாக நினைத்தார். ஆனால் பின்னர், உண்மையில் அவர் பார்த்தது பீக்கிங்குக்கு அண்மையிலுள்ள பெருங் கால்வாயையே எனக் கண்டுகொண்டார். இவர் தொலை நோக்குக் கண்ணாடிகளைப் பயன்படுத்திப் பெருஞ் சுவரைக் காண்பதில் வெற்றிகண்டார் என்றாலும் வெற்றுக் கண்களுக்குச் சுவர் தெரியவில்லை என்றார். அண்மையில் சீன விண்வெளி விமானி யாங் லிவெய், தன்னால் அதைப் பார்க்கவே முடியவில்லை என அறிவித்தார். ஒரு அப்போல்லோ விமானி, சில ஆயிரம் மைல்களுக்கு அப்பாலிருந்து பார்க்கும் போது எந்த மனிதரமைத்த அமைப்புமே தெரியவில்லை என்றார்.

அனுபவம் மிக்க அமெரிக்க விமானி Gene Cernan, 160 கிமீ தொடக்கம் 320 கிமீ உயரத்திலுள்ள பூமிச் சுற்றுப்பாதையிலிருந்து சீனப் பெருஞ் சுவர் வெற்றுக் கண்ணுக்குத் தெரியவே செய்கிறது என்று கூறினார்.

எவ்வாறெனினும் சீனப் பெருஞ் சுவர், மனிதனாலாக்கப்பட்ட வேறெந்த அமைப்பையும் விட விண்வெளியிலிருந்து பார்க்கும்போது தெளிவாகத் தெரியக் கூடியது என்ற கதை உண்மைக்குப் புறம்பானது என்பது தெளிவு.

 காட்சியகம்

 இவற்றையும் பார்க்கவும்
 சீனாவிலுள்ள உலகப் பாரம்பரியக் களங்கள்

 வெளியிணைப்புகள்

 International Friends of the Great Wall  – organization focused on conservation
 UNESCO World Heritage Centre profile
 Enthusiast/scholar website
 Photoset of lesser visited areas of the Great Wall

பகுப்பு:சீனக் கட்டிடக்கலை
பகுப்பு:வரலாற்றுச் சின்னங்கள்
பகுப்பு:சீனாவில் உள்ள உலக பாரம்பரியக் களங்கள்

Publications International Friends of the Great Wall – organization focused on conservation UNESCO World Heritage Centre profile Enthusiast/scholar website Photoset of lesser visited areas of the Great Wall

வெளியிணைப்புகள்

Question: what is the purpose of the great wall

Question: what does unesco stand for in the great wall

Question: what is the name of the organization that promotes conservation of the great wall

Question: what is the name of the website that hosts tours of the great wall

Question: what is on the unesco world heritage centre website

Question: who is responsible for protecting the great wall

Question: what kind of sites are there on the great wall

Question: what kind of website is friends of the great wall

Publications International Friends of the Great Wall – organization focused on conservation UNESCO World Heritage Centre profile Enthusiast / scholar website Photoset of lesser visited areas of the Great Wall