thumb|இரண்டாம் நரசிம்மவர்மனால் கட்டப்பட்ட மகாபலிபுரத்திலுள்ள கடற்கரைக் கோயில்

பல்லவர் (Pallavas) என்போர் தென்னிந்தியாவில் கி.பி. 275 முதல் கி.பி. 897 வரை சுமார் ஐந்நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகள் தமிழகத்தில் நிலைத்து ஆட்சி புரிந்தவர்கள். இவர்கள் இலங்கையை அடுத்த மணிபல்லவத் தீவிலிருந்து வந்தவர்கள்; தொண்டை மண்டலத்துப் பழங்குடிகள்; பஹலவர்கள் எனும் பாரசீக மரபினர் என்று பல்வேறு கருத்து வேற்றுமைகள் உண்டு. அவர்களைப் பற்றிக் கிடைத்துள்ள சான்று மூலங்களைக்கொண்டு, பட்ட முறைமையை முற்றும் முறைப்படுத்தவும் முடியவில்லை.வின்சென்ட் ஸ்மித் என்னும் ஆங்கில வரலாற்றாசிரியர் தமது நூலின் முடிவாகப் பல்லவர் தென்னிந்தியரே என்று வரையறுத்துள்ளார்.தமிழக வரலாறும் பண்பாடும், தமிழ்நாடு திறந்த நிலைப் பல்கலைக்கழகம், பக் 79 சாதவாகனப் பேரரசில் குறுநில மன்னர்களாகவும் ஆட்சியாளர்களாகவும் செயல்பட்டு வந்த இவர்கள் சாதவாகனப் பேரரசு வலுக்குன்றியதும் கிருஷ்ணா ஆற்றிற்குத் தெற்குப்பகுதியை ஆளத் தொடங்கினர்.The journal of the Numismatic Society of India, Volume 51, p.109Alī Jāvīd and Tabassum Javeed. (2008). World heritage monuments and related edifices in India, p.107 Ancient India, A History Textbook for Class XI, Ram Sharan Sharma, National Council of Educational Research and Training, India pp 209 போதிய வலிமை பெற்றதும் தொண்டை நாட்டையும், களப்பிரர்களையும், சிற்றரசர்களாக இருந்த சோழர்களையும் வென்று புதுக்கோட்டை வரை சென்று தமிழகத்தின் வட பகுதியை ஆளத் தொடங்கினர்.

thumb|பல்லவர் காலக் குடைவரைக் கோயில் சிலை

 பல்லவரின் தோற்றம்பற்றிய கூற்றுகள்
 வட இந்தியாவிலிருந்து வந்தவர்கள்
தமிழ் நாட்டில் கி.பி நான்காம் நூற்றாண்டு தொடக்கம் முதல் பத்தாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் வரை ஏறத்தாழ 700 வருடங்கள் ஆட்சி புரிந்தனர். இவர்களது ஆட்சி தமிழகத்தின் வரலாற்றில் பல்வேறு அம்சங்களில் திருப்புமுனையாக அமைந்தது எனலாம். எனினும் இவர்களுடைய வரலாறு பற்றி நம்பத்தகுந்த தகவல்கள் இன்னும் கிடைக்கவில்லை. இவர்கள் தமிழர்களேயென ஒரு பிரிவினர் நிறுவ முயல, வேறு சிலர் இவர்கள், தமிழகத்துக்கு வெளியிலிருந்து வந்த தமிழரல்லாத இனத்தவர்கள் என்கின்றனர். இவர்கள் மூலத்தைத் தென்னிந்தியாவில் மட்டுமன்றி பாரசீகம், ஈழம் போன்ற பகுதிகளிலும் ஆய்வாளர்கள் தேடியுள்ளார்கள். முற்காலப் பல்லவர்கள் வெளியிட்ட சாசனங்களின் மொழி மற்றும் அவற்றின் உள்ளடக்கங்களை வைத்து, இவர்கள் இந்தியாவின் வடபகுதியிலிருந்து வந்த ஒரு பிராமணக்குடியினர் என்று சிலர் கருதுகிறார்கள்.KR Subramanian. (1989). Buddhist remains in Āndhra and the history of Āndhra between 224 & 610 A.D, p.71: The Pallavas were first a Telugu and not a Tamil power. Telugu traditions know a certain Trilochana Pallava as the earliest Telugu King and they are confirmed by later inscriptions.  பல்லவர்களின் மிகப் பண்டைய கல்வெட்டுக்கள் பெல்லாரி, குண்டூர் மற்றும் நெல்லூர் ஆகிய மாவட்டங்களில் காணப்படுகின்றன.KR Subramanian. (1989). Buddhist remains in Āndhra and the history of Āndhra between 224 & 610 A.D, p.71 பிற்காலத்தில் அரசியல் நிலைமைகளைக் கருத்தில் கொண்டு பல்லவர்கள் தமிழ் மொழியின் பயன்பாட்டை ஏற்றுக்கொண்டதாகத் தெரிகிறது.

 தென்னிந்தியர்
இந்திய வரலாற்று நூலாசிரியரான 'வின்சென்ட் சுமித்' என்பார், தமது 'பண்டைய இந்திய வரலாறு' என்னும் நூலின் முதற்பதிப்பில், 'பல்லவர் என்பவர் பஹலவர் என்னும் பாரசீக மரபினர்' என்றும், இரண்டாம் பதிப்பில் 'பல்லவர் என்பவர் தென் இந்தியாவிற்கே உரியவர்' என்றும் குறிப்பிடுகிறார். இவர்கள் கோதாவரிக்கும் கிருஷ்ணா ஆற்றுக்கும் இடைப்பட்ட வேங்கி நாட்டவராகலாம்' என்றும், மூன்றாம் பதிப்பில், பஹலவர் என்னும் சொல்லைப் பல்லவர் என்னும் சொல்லோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்து பாரசீகரெனக் கூறல் தவறு. 'பல்லவர் என்பவர் தென் இந்தியரே ஆவர்' என்றும் முடிவு கூறியுள்ளார்.

ஆயினும் , ரைஸ் என்னும் ஆராய்ச்சியாளர், 'பகலவர்கள் மரபினரே பல்லவர்' என்று முடிவு செய்தார். பேராசிரியர் துப்ராய் என்பவர், 'கி.பி. 150 இல் 'ருத்ர தாமன்' என்னும் ஆந்திரப் பேரரசன் அமைச்சனான கவிராகன் என்பவன் பஹலவன். அவன் மரபினரே ஆந்திரப் பேரரசு அழிவுறுங்காலத்தில் அதன் தென்பகுதியை தமதாக்கி ஆண்டவராவர். கிடைத்துள்ள பட்டயங்களில் காணப்படுபவர் முதற் பல்லவ அரசர் அல்லர். ஆந்திரப் பேரரசின் தென் மேற்கு மாகாணங்களை ஆண்டு வந்த சூட்டுநாகர் பெண்ணை மணந்து பட்டம் பெற்றவனே முதற்பல்லவன். அவனே பல்லவர் பட்டயங்களில் கூறப்படுபவன்' என்று வரைந்துள்ளார்.The Sangam work, Perumbanatruppadai]], traces the line of the younger Tiriyan (aka Ilam Tiriyan) to the Solar dynasty of Ikshvakus, while the later Tamil commentators identify him as the illegitimate child of a Chola king and a Naga princess.
இங்ஙனம் பல்லவர் என்பர் பஹலவர் மரபினரே என்று முடிவு கொண்டவர் பலர்.

 இலங்கையர்

இலங்கையிற் சிறந்த ஆராய்ச்சியாளராக இருந்த இராசநாயகம் என்பவர். 'இலங்கையை அடுத்துள்ள மணிபல்லவம் (காரைத்தீவு) பல்லவர் பிறப்பிடமாகும். மணிமேகலையில் கூறப்பட்டுள்ள சோழனை மணந்த பீலிவளை என்பவர் நாகர் மகள் ஆவாள். அவன் பெற்ற மைந்தனே திரையால் கடத்தப்பட்டுக் கரை சேர்ந்த முதல் பல்லவன். அவன் தொண்டைக் கொடியால் உந்தப்பட்டு வந்தமையின் 'திரையன்' என்றும் வழங்கப்பெற்றான். அவன் மரபினரே தம் தாயகம் தாங்கிப் (மணிபல்லவம்) பல்லவர் எனப்பட்டனர். பல்லவர் முதல் அரசன் பெரும்பாணாற்றுப்படையில் புகழ்பெற்ற தொண்டைமான் இளந்திரையன் ஆவான்' என விளக்கியுள்ளார்.

யாழ்ப்பாணம் யாழ்ப்பாண மக்களால் 'மணிபுரம்' எனப்படுகிறது. அங்கு நாகரும் இருந்தமையால் 'மணி நாகபுரம்' என்னும் பெயர் பெற்றது. இந்தியாவிலிருந்து இலங்கை நோக்கி வருபவர்க்கு யாழ்ப்பாணம் ஒரு போது (போத்து - sprout) போலக்காணப்படுதலின், அது போது (போத்து) எனப்பட்டது. போது, போத்து, பல்லவம் என்பன ஒரே பொருளைக் குறிப்பன. யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து போந்தவர் ஆதலின், தம்மைப் 'போத்தர்' என்றும், 'பல்லவர்' என்றும் பல்லவ அரசர் கூறிக்கொண்டனர். 'மணிபல்லவம்' என்னும் தீவு மணிமேகலையில் குறிக்கப்பட்டிருத்தலால் மணிமேகலை காலத்து மக்கட்கு விளங்கி இருத்தல் புலனாகும்.  'வீரகூர்ச்சன் நாகர் மகளை மணந்து அரசு பெற்றான்' என்று பல்லவர் பட்டயம் கூறுதலும், கிள்ளிவளவன் நாகர் மகளை மணந்து பெற்ற இளந்திரையன், தொண்டை மண்டலம் ஆண்டான் என்பதும் ஆராய்ச்சிக்கு உரியன. மேலும், பல்லவர், இன்ன இடத்திலிருந்து வந்ததாக ஒரு பட்டயத்திலும் கூறப்படவில்லை. 'தொண்டைமண்டலத்துப் பழங்குடியினரான குறும்பர்களே பிற்காலப் பல்லவர்' என்றும் முடிவு செய்தனர்., ஆராய்ச்சியாளராகிய எலியட் செவேல் முதலியோர் 'தொண்டைமண்டலத்துப் பழங்குடியினரான குறும்பர் மரபினரே பிற்காலப் பல்லவர்' என்றும் முடிவு செய்தனர்.
- பல்லவர் யாவர்? மா.இராசமாணிக்கனார் http://www.varalaaru.com/design/article.aspx?ArticleID=323 . Also published in the monthly archaeological journal Varalaaru

 பல்லவர் தமிழர் அல்லர்
வின்செண்ட் சுமித் தமது மூன்றாம் பதிப்பில் கூறியதே பெரிதும் பொருத்தமுடையதாகத் தெரிகின்றது. பிராகிருத மொழியில் வெளியிடப்பட்ட பல்லவப் பட்டயங்களோ, அல்லது வடமொழியில் எழுதப்பெற்ற பல்லவர் பட்டயங்களோ, பிற கல்வெட்டுகளோ 'பல்லவர் பஹலவர் மரபினர்' என்றோ, வேற்று நாட்டவர் என்றோ, 'திரையர் மரபினர்' என்றோ, 'மணிபல்லவத் தீவினர்' என்றோ குறிக்கவில்லை. சங்ககாலத்தில் தொண்டை மண்டலத்தை ஆண்ட இளங்கிள்ளி, இளந்திரையன் என்பார்க்கும் சிவஸ்கந்தவர்மன், 'புத்தவர்மன்' வீரகூர்சவர்மன் என்பார்க்கும் தொடர்பு ஏதும் இருந்திருத்தல் இயலாது. மேலும் பல்லவர் பட்டயங்கள் அனைத்தும் பிராக்ருத மொழியிலும் பெரும்பாலானவை வடமொழியிலும் இருக்கின்றன. பல்லவர் காலத்தில் வடமொழி தொண்டை மண்டலத்தில் பேரரசு செலுத்தியது எனலாம். பாரவி, தண்டி முதலிய வடமொழிப் புலவர்கள் பல்லவர் ஆட்சியில் செல்வாக்குப் பெற்றிருந்தனர் என்பது தெரிகிறதேயன்றி, எந்தத் தமிழ்ப் புலவரும் கி.பி. எட்டாம் நூற்றாண்டுவரை பல்லவர் ஆதரவு பெற்றதாகத் தெரியவில்லை. மேலும், பல்லவர், தம்மைப் 'பரத்வாச கோத்திரத்தார்' என்று பட்டயங்களிலும் கல்வெட்டுகளிலும் கூறிக்கொள்கின்றனர்; இன்ன பிற காரணங்களால், பல்லவர் தமிழரின் வேறுபட்டவர் என்பதைத் தெளிவுறக் காணலாம்.

 பல்லவர் - பஹலவர் மரபினர்
பகலவர்கள் முன்பு பார்த்தியர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டார்கள். இவர்கள் தொண்டை மண்டலமாக இன்று அறியப்படும் ஆந்திர கடல் கரை பிரதேசம், காஞ்சி பிரதேசத்தில் தங்கி அங்கிருந்து தங்களது பல்லவ சாம்ராஜ்யத்தை நிறுவினர்.http://www.iranchamber.com/history/articles/india_parthian_colony1.php பஹலவ மன்னர்கள் தங்கள் சின்னமாக நெருப்பைக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு பாத்திரத்தில் நெருப்பு எரிவதை தங்களது சின்னமாகவும் தங்களது சிற்பங்களிலும் வடித்து வைத்திருந்தனர். அதுவே பல்லவர்களும் செய்தது. பல்லவர்களது சின்னமாக இருந்ததும் நெருப்பு சட்டியே. பல்லவர்கள் பெர்சியா (ஈரான்) நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள் என்ற கூற்றும் நிலவுகிறது.இந்தியாவின் பெர்சியக் காலனி

 தொண்டை நாடும் சங்க நூல்களும்
thumb|இரண்டாம் நரசிம்ம வர்மன் காலத்தில் பாறையைக் குடைந்து கட்டப்பட்ட பஞ்சபாண்டவர் இரதங்கள்,மாமல்லபுரம்.

வடபெண்ணையாற்றைத் தென் எல்லையாகவும் சோணையாற்றை வடஎல்லையாகவும் அரபிக்கடலை மேற்கு எல்லையாகவும் கலிங்கத்தையும் வங்க மாகாணத்தையும் கிழக்கு எல்லையாகவும் கொண்ட ஆந்திரப் பெருநாடு கி.மு 184 முதல் கி.பி. 260 வரை செழிப்புற்று இருந்தது. வடபெண்ணை முதல் தென்பெண்ணை வரை இருந்த நிலப்பரப்பே அக்காலத் 'தொண்டை மண்டலம்' எனப்பட்டது. அஃது அருவாநாடு, அருவாவடதலைநாடென இரண்டு பிரிவுகளாக இருந்தது - முன்னதில் காஞ்சிநகரம் உட்பட்டது. பின்னது காஞ்சி முதல் வடபெண்ணை வரை இருந்த நாடாகும். இது குன்றுகளும் காடுகளும் சூழ்ந்த இடமாகும். காளத்தி முதலிய மலையூர்களைத் தன்னகத்தே பெற்றது. அவ்விடம் இன்றும் 'தொண்டைமான் மாகணி' (மாகாணம்) எனப்படுகிறது.

வடக்கே இருந்த அருவாவடதலை நாட்டில் திருப்பதியைத் தன் அகத்தே கொண்ட மலைநாட்டுப் பகுதியைத் திரையன் ஒருவன் ஆண்டு வந்தான். அவன் தலைநகரம் 'பாவித்திரி' என்பது. அஃது இப்பொழுதைய கூடூர் தாலுக்காவில் உள்ள ரெட்டிபாளையம் என்னும் ஊராகும். இந்நிலப்பகுதி முன்னாளில் காகந்திநாடு எனப்பெயர் பெற்றது. காகந்தி என்பது புகாரின் மறுபெயர் ஆகும். இங்ஙனம் தொண்டை மண்டலம் கரிகால் சோழன் காலத்தில் சோழர் ஆட்சிக்கு வந்ததெனப் பட்டினப்பாலை முதலிய தமிழ் நூல்கள் கூறுகின்றன. முதல் சோழர் மரபினர் ஒருவர் தொண்டை மண்டலத்தை ஆண்ட செய்தி சங்கநூல்களில் காணக்கிடைக்கின்றது. 'திரையன்' அருவாவடதலை நாட்டை ஆண்டபோது, 'இளந்திரையன்' அருவா நாட்டை ஆண்டனன். தொண்டைமான் இளந்திரையன் என்பவன் காஞ்சியை ஆண்ட தமிழ் அரசனாகப் பெரும்பாணாற்றுப்படையில் சிறப்பிக்கப்படுகிறான். இந்த அளவே அகநானூறு முதலிய சங்க நூல்களால் பல்லவர் ஆட்சிக்கு முன்னிருந்த  தொண்டை நாடுபற்றி அறிய முடிகிறது.

 மூன்று பிரிவுப் பல்லவர்கள்
thumb|300px|காஞ்சிபுரம் கைலாசநாதர் கோவில்.
பல்லவர்களில்
 முற்காலப் பல்லவர்கள்
 இடைக்காலப் பல்லவர்கள்
 பிற்காலப் பல்லவர்கள்
என்ற மூன்று பிரிவினர் உண்டு.

 முற்காலப் பல்லவர்கள்
முற்காலப் பல்லவர்களில் பப்பதேவன், சிவகந்தவர்மன், விசய கந்தவர்மன், இளவரசன் புத்தவர்மன், புத்யங்குரன் ஆகிய ஐவரது பெயர்கள் மயித ஹோலு, ஹீரஹதகல்லி, குணபதேய என்ற மூன்று இடங்களில் கிடைத்த படயங்களின் மூலம் வெளிப்பட்டன.name="earlygrant">Now referred to as the Mayidavolu, Hirahadagalli and the British Museum plates – Durga Prasad (1988) இவர்கள் காலத்தில் ஆந்திரப் பகுதியும் தொண்டை நாட்டின் வடபகுதியும் பல்லவ நாடாக விளங்கின.'பப்ப' என்பது 'அப்பன்' என்னும் பொருளது. இச்சொல் பல பட்டயங்களில் வருதல் கண்கூடு ஆதலின், இஃது ஒரு மனிதன் பெயரன்று. எனவே, சிவஸ்கந்தவர்மனின் தந்தை பெயர் இன்னதென்பது தெரியவில்லை. Vide. D. Sircar's Successors of the Satavahanas, p.183-184, and Dr. G. Minzkshi's "Administration and Social Life under the Pallavas" pp.6-10

 இடைக்காலப் பல்லவர்கள்
இடைக்காலப் பல்லவர்களின் காலம் கி.பி. 340 முதல் கி.பி. 615 வரை நீண்டது.
 முதலாம் குமாரவிட்ணு
 முதலாம் கந்தவர்மன்
 வீரகூர்ச்சவர்மன்
 கந்தசிஷ்யன் எனப்பட்டஇரண்டாம் கந்தவர்மன்
 இளவரசன் விட்ணுகோபன்
 புத்தவர்மனாகிய இரண்டாம் குமாரவிட்ணு
 இரண்டாம் சிம்மவர்மன்
 மூன்றாம் கந்தவர்மன்
 மூன்றாம் குமாரவிட்ணு
எனப் பதின்மூன்று பேர்களின் விவரங்கள் கிடைக்கின்றன.

 பிற்காலப் பல்லவர்கள் மரபு
பிற்காலப் பல்லவர்களில் சிம்மவிஷ்ணுவின் மரபில் வந்த முதலாம் மகேந்திரவர்மன், முதலாம் நரசிம்மவர்மன், இரண்டாம் மகேந்திரவர்மன், பரமேசுவரவர்மன், இரண்டாம் நரசிம்மவர்மன், அவன் மகன் மூன்றாம் மகேந்திரவர்மன் என ஒரு மரபு நீள்கிறது. பிற்காலப் பல்லவர்களின் பிந்தைய தலைமுறையினரில் பரமேசுவரவர்மனும், இராஜசிம்மன் என்று அழைக்கப்பட்ட இரண்டாம் நரசிம்மனும் சிறப்புற்ற மன்னர்களாவர். இவர்கள் காலத்தில் தான் இன்றும் நிலைத்திருக்கும் மாமல்லபுரத்துக் கலைச் செல்வங்கள் உருவாக்கப்பட்டன.

 எல்லைப்போர்கள்
180px|thumb|களப்பிரர் கால பல்லவ நாடு. (சிவப்பு நிறம்) பொ.பி. 3-5 நூற்றாண்டு.
பல்லவர் ஆட்சிக் காலம் தொடக்கத்திலிருந்தே ஓயாதபோர்கள் நிகழ்ந்தன. வடக்கில் குப்தர்கள், கதம்பர்கள், வாகாடகர்கள், சோழர்கள், சாளுக்கியர்கள் மற்றும் இராட்டிரகூடர்களின்  இடைவிடாத தாக்குதல்களை பல்லவர்கள் சந்திக்க வேண்டியிருந்தது. இவை தவிர காவிரிக்குத் தெற்கே குடகு நாட்டை ஆண்ட கங்கர்கள், கீழைச் சாளுக்கியர்,  பாண்டியர் போன்றோரும் பல்லவர்களுக்குத் தலைவலியாக இருந்து வந்தனர். தொண்டை நாட்டைச் சேர்ந்த சீமாறன் சீவல்லபனும் தனது பெரும் எதிர்ப்பைப் பிற்காலத்தில் காட்டினார். ஆட்சியைத் துவக்கும்போதே பல்லவர்கள் களப்பிரர்களை வேரறுத்துத் தான் துவக்கினர். அவ்வாறே பல்லவ மரபு முடியும்போதும், பாண்டியர்களின் போர் அவர்களுக்கு முற்றுப் புள்ளியாய் அமைந்தது.

 பல்லவர் காலமும் சமுதாய மாற்றமும்
பல்லவர்கள் காலத்தில் ஏற்பட்ட சமுதாய மாற்றங்கள் பற்பல. அவற்றுள் முதன்மையானது சங்க கால மன்னர்களுக்குப் பின் மக்களின் நீர்ப்பாசன வசதிகளைப் பெருக்குவதில் பல்லவர்கள் காட்டிய அக்கறையாகும். பல பேரேரிகளையும் குளங்களையும், கிணறுகளையும் ஆற்று வாய்க்கால்களையும் வெட்டியவர்கள் பல்லவர்கள். பல்லவர்கள் காலத்தில் வரிச்சுமை அதற்கு முன்பு இருந்ததைக் காட்டிலும் கூடுதலாகவே அமைந்தது. வேளாண்மை வரி, தொழில்வரி என்று தனித்தனியே பிரித்து வரி வசூலித்தனர். அவர்கள் காலத்தில் வடமொழிக் கல்வியே ஊக்குவிக்கப்பெற்றது. இக்காலத்தில் சமண, பௌத்த, வைணவ சமயங்கள் நிலவிய போதும் சைவமே தழைத்தோங்கி செல்வாக்கு பெற்றது.

 பல்லவர் ஆட்சி முறை
பல்லவ நாடு பல இராட்டிரங்களாகப் (மண்டலங்களாக) பிரிக்கப்பட்டது. ஒவ்வோர் இராட்டிரமும் பல விஷயங்களாகப் (கோட்டங்களாக) பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. முண்டராட்டிரம், வெங்கோராட்டிரம் (வெங்கிராட்டிரம்), துண்டகராட்டிரம் (தொண்டை மண்டலம்) எனபன பல்லவர் பட்டயங்களில் குறிக்கப்பட்டுள்ளன. தமிழ்நாட்டில் பல்லவர் கோட்டம், நாடு, ஊர் போன்ற ஆட்சிப்பிரிவுகளை அமைத்தனர். நாட்டின் ஆட்சிக்குப் பொறுப்பாளர்கள் நாட்டார் என்றும் ஊரின் ஆட்சிக்குப் பொறுப்பானவர்கள் ஊரார் என்றும் அழைக்கப்பட்டனர்.

 மன்னர்
நாடாளும் பொறுப்பு முழுவதும் மன்னன் கைகளில் இருந்தது. அரசனாகும் உரிமை பரம்பரை வழி உரிமையாக வந்தது. சில சமயங்களில் மக்களே மன்னனைத் தேர்ந்தெடுத்தனர் என்பதை இரண்டாம் பரமேசுவரன் மகன் சித்திரமாயன் அரசனாக ஆவதற்குத் தகுதியற்றவனெனக் கருதப்பட்டு, பல்லவ மன்னன் இர்ண்டாம் நந்தி வர்மன் என்ற பட்டப் பெயருடன் மன்னனாக ஆனதைக் குறிப்பிடலாம். பல்லவ மன்னர்கள் கல்வி, அறிவு, கலையறிவு, பண்பாடு, ஆட்சித்திறன், வீரம் ஆகியவற்றில் சிறப்புற்று விளங்கினர். சமயத்திலும் இறைவழிபாட்டிலும் பல்லவ மன்னர் அளவிலாத ஈடுபாடு கொண்டனர்.

thumb|பல்லவர் கோயில் சிலை

 அரசு அலுவலர்கள்
பல்லவ மன்னர்களுக்கு ஆமாத்தியர்கள் என்ற அமைச்சர்கள் இருந்தனர் என்பதற்கும், அமைச்சர் குழு இருந்தது என்பதற்கும் சான்றுகள் கிடைக்கின்றன. இரண்டாம் நந்திவர்மனது தலைமை அமைச்சர் பிரம்மஸ்ரீ ராஜன், மூன்றாம் நந்திவர்மனது அமைச்சன் நண்பன் இறையூர் உடையன், தமிழ்ப்பேரரையன் என்ற அமைச்சர் பெயர்களால் தகுதியுடைய பிராமிணர்களும் வேறு பெருமக்களும் அமைச்சர்களாக நியமிக்கப்பட்டனர் என்று அறிகிறோம்.பல்லவ வேந்தர்களிடம் உள்படு கருமத்தலைவர், வாயில் கேட்பார், கீழ்வாயில் கேட்பார் போன்ற அதிகாரிகள் ஆட்சி நடத்த உதவி புரிந்தனர். பொற்கொல்லர், பட்டய எழுத்தாளர், காரணீகர் போன்றோர் அரண்மனை அலுவலராக விளங்கினர்.

 சின்னம்
பல்லவ வேந்தர் நந்தி இலச்சினை கொண்டனர். சில பட்டயங்களில் சிங்கச் சின்னம் காணப்படுகின்றது. இச்சிங்கச்சின்னம் பட்டயங்கள் பல்லவ மன்னர்களால் போர்க்களங்களிலிருந்து விடப்பட்டவையாகும். பல்லவர் நாணயங்களிலும் நந்திச் சின்னம் பொறித்தனர்.

 நீதி
காஞ்சி போன்ற பெருநகரங்களில் நடைபெற்ற நீதிமன்றங்களுக்கு அதிகரணம் என்று பெயர் வழங்கப்பட்டது. அந்நீதிமன்றத் தலைவர்கள் 'அதிகரண போசகர்' என்று அழைக்கப்பட்டார். சிற்றூரில் உள்ள நீதிமன்றங்கள் 'கரணங்கள்' எனவும் அதன் தலைவர் 'கரண அதிகாரிகள்' என்றும் அழைக்கப்பட்டனர். இவ்வதிகரணங்கள், குற்ற வழக்குகளை விசாரிக்கும் நீதிமன்றம் எனவும் 'தருமாசனம்' எனப்படும் உயர்நீதிமன்றம் அரசனது நேரான மேற்பார்வையில் பிற வழக்குகளை விசாரிக்கும் எனவும் ஒருவாறு உணரலாம். சிற்றூர்களில் இருந்த அரங்கூர் அவையத்தார் வழக்குகளை ஆட்சி(அநுபோக பாத்தியர்), ஆவணம்(எழுத்து மூலமான சான்றுகள்), அயலார் காட்சி, கண்டார் கூறு ஆகிய சான்றுகளின் அடிப்படையில் விசாரித்து முடிவு கூறினர்.

 பல்லவர் படை வலிமை
பல்லவர் பண்பட்டதும், திறனுடையதுமான படை வைத்திருந்தனர் என்பது அவர்கள் கதம்பர், சாளுக்கியர், கங்கர், இராஷ்டிரகூடர் போன்ற வடபுலத்து மன்னர்களோடும், பாண்டிய சோழ, களப்பிரரோடும் போரிட்டதிலிருந்து அறியலாம். சிம்மவர்மன், நரசிம்மன் காலத்தில் பரஞ்சோதி (சிறுத்தொண்ட நாயனார்), இரண்டாம் நந்திவர்மன் காலத்தில் வில்வலம் என்னும் ஊருக்கும் வேகவதியாற்றுக்கும் தலைவனான பூசான்மரபினைச் சேர்ந்த உதயசந்திரன், மூன்றாம் நந்திவர்மன் காலத்தின் பூதிவிக்கிரமகேசர் என்னும் கொடும்பாளுர் சிற்றரசன் ஆகியோர் சிறந்த படைத்தலைவர்களாக விளங்கிப் பல்லவ நாட்டைக் காத்தனர்.

பல்லவர் மிக வலிமையுடைய கடற்படை வைத்திருந்தனர் என்ற செய்தியை மாமல்லனாகிய நரசிம்மவர்மன் இலங்கை நாட்டு மானவன்மனுக்கு அரசுரிமை கிடைக்க ஈழத்தின்மீது படையெடுத்ததிலிருந்தும், நிருதுபங்கவர்மன் காலத்தில் சீமாறன் சீவல்லபன் என்ற பாண்டியன், பல்லவனின் கடற்படை கொண்டு ஈழத்தின் மீது படையெடுத்ததிலிருந்தும் அறியலாம். மேலும் சீனம், சயாம் போன்ற கடல் கடந்த நாடுகளுடன் கடல் வாணிகம் செய்த செய்திகளையும் அறிகிறோம். கப்பலை நாணயத்தில் பொறித்து வெளிட்ட தமிழக மன்னர்களில் முதல்வர் பல்லவர்களே.

போர்கள்
 மணிமங்கலம் போர்
 புள்ளலூர்ப் போர்
 வாதாபிப் போர்

 ஊராட்சி முறை
ஊரின் ஆட்சி ஊரவைப் பெருமக்களால் நடைபெற்றது. ஊரவைகள், ஏரிவாரியம், தோட்டவாரியம் போன்ற பல வாரியங்கள் வாயிலாக மக்களாட்சி நடத்தியது. ஆளுங்கணத்தார் என்போர் சிற்றூர்களை நேரே பொறுப்பாக அரசியலுக்குட்பட்டு ஆண்டவர்களாவர். கோயில் தொடர்புற்ற பல்வகை செயல்களையும் கவனித்துக் கோயில்களைப் பாதுகாத்தவர் 'அதுர்கணத்தார்' எனப்பட்டனர். இவர்கள் கோயில் தொடர்பான செய்திகளில் ஊரவைக்குப் பொறுப்பானவர்களாவர்.

சிற்றூர்களின் எல்லைகள் அளக்கப்பட்டுக் குறிக்கப்பட்டன. கிணறுகள், குளங்கள், கோயில்கள், ஓடைகள் முதலியன ஊருக்குப் பொதுவாக விளங்கின. நெல் அடிக்கும் களத்துகு வரியாக, நிலத்துச் சொந்தக்காரர் குறிப்பிட்ட அளவு நெல்லைச் சிற்றூர்க் களஞ்சியத்துக்குச் செலுத்தினர்.

பிராமணர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட சிற்றூர்கள் பிரமதேயச் சிற்றூர்கள் எனப்பட்டன. இவை எவ்வித வரியும் அரசுக்குச் செலுத்த வேண்டியதில்லை.Foulkes T (Oct 1889) The Early Pallavas of Kánchípura, Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland, New Series, Volume 21, Number 4, pp. 1111–1124 சில உரிமைகள் வழங்கப்பட்டதோடு நிலங்கள் தானமாக அளிக்கப்படுவதற்கு முன்னர் அவற்றின்  மேலிருந்த தனிப்பட்ட குடிமக்களின் உரிமை அடையாளங்கள் மாற்றப்பட்டன. தானம் அளிக்க விரும்பும் ஒருவன் தானமாக வழங்கப்பட இருக்கும் நிலத்தின் உரிமையாளரிடமிருந்து விலைக்கு வாங்கி தன் சொந்தமாக்கிக் கொண்டபிறகே தானமாக வழங்குவான்.
பிராமணர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட பிரமதேயம், கோயில்களுக்கு வழங்கப்படும் தேவபோகம் தேவதானமாகப் பௌத்த, சமண சமய மடங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட பள்ளிச்சந்தம் ஆகியவை இம்முறையைப் பின்பற்றியே தானமாக வழங்கப்பட்டன. இக்கிராமங்களின் நிர்வாகத்தினை நாடுகாப்பாணும்,அதன்பணியை தானம் பெற்றவர்களும் அவர்கள் மரபு வழியினரும் கவனித்து வர வேண்டும் என்பது தானத்தில் நிபந்தனையாகும்.

 வரிகள்
 வேளாண்மை வரிகள்
தென்னை, பனை, பாக்கு ஆகிய மரங்களைப் பயிரிடும் உரிமை பெற அரசாங்க வரி விதிக்கப்பட்டது. கள் இறக்கவும், சாறு இறக்கவும், பனம்பாகு காய்ச்சவும், கடைகளில் பாக்கு விற்கவும் வரி விதிக்கப்பட்டது, கல்லால மரம் பயிரிட, சித்திரமூலம் என்னும் செங்கொடி பயிரிட, கரிசலாங்கண்ணி என்னும் மூலிகை பயிரிட உரிமை பெறக் கல்லாலக்காணம், செங்கொடிக்காணம், கண்ணிட்டுக் காணம் ஆகிய தொகைகள் அரசாங்க உரிமை பெறச் செலுத்தப்பட்டன.

மருக்கிழுந்து பயிரிட மருக்கொழுந்துக் காணம், நீலோற்பலம், குவளை ஆகியவை நடுவதற்கு உரிமை பெற குவளை நடுவரி, விற்பனை செய்யக் குவளைக் காணம் ஆகியன அரசாங்கத்தால் பெறப்பட்டன. பிரம்மதேயம், தேவதானச் சிற்றூர்கள் இவ்வரிகளிலிருந்து விலக்குப் பெற்றன.

 தொழில் வரிகள்
ஆடு, மாடு ஆகிய காலநடைகளால் பிழைப்பவர், புரோகிதர், வேட்கோவர்(குயவர்), பலவகைக் கொல்லர், வண்ணார், ஆடைநெய்வோர், நூல் நூற்போர், வலைஞர், பனஞ்சாறு எடுப்போர், மணவீட்டார், ஆகிய தொழிலாளரும், பிறரும் அரசாங்கத்திற்கு வரி செலுத்தினர்.

 பண்டாரம்
ஊர்மன்றங்களில் வழக்காளிக்கு விதிக்கப்பட்ட தண்டம் "மன்றுபாடு" எனப்பட்டது.பல்லவர் அரசாங்கப் பண்டாரத்தைத் தகுதியுடைய பெருமக்களே காத்துவந்தனர். இவர்கள் பேரரசுக்குரிய பண்டாரத்தலைவர் எனப்பட்டனர். இவர்களுக்குக் கீழ் மாணிக்கம் பண்டாரம் காப்போர், பண்டாரத்திலிருந்து பொருள் கொடுக்கும்படி ஆணையிடும் அலுவலர்கள் ஆகிய கொடுக்கப் பிள்ளைகள் எனபோரும் இருந்தனர்.

 அளவைகளும் நாணயங்களும்
 நில அளவை
பல்லவர் காலத்தைல் விளங்கிய நில அளவைகள் குழி, வேலி என்பன.  மேலும் கலப்பை, நிவர்த்தனர், பட்டிகாபாடகம் என்பனவும் நில அளவைகளாக வழங்கின.

 முகத்தலளவை
முகத்தல் அளவைகளாகக் கருநாழி, நால்வாநாழி, மாநாய நாழி, பிழையாநாழி, நாராய(ண)நாழி என்பனவும் உழக்கு (விடேல் விடுகு உழக்கு), சிறிய அளவையான பிடி, சோடு, மரக்கால், பதக்கு, குறுணி, காடி, கலம் என்பனவும் பயன்பட்டன.

 நிறுத்தலளவை
கழஞ்சு மஞ்சாடி என்பன பொன் நிறுக்கும் அளவைகள்

 நாணயங்கள்
thumb|180px|கி.பி. 300 பல்லவர் காலத்துக் கப்பல் பொறிக்கப்பட்ட நாணயம்
பல்லவர் காசுகள் செம்பாலும் வெள்ளியாலும் பொன்னாலும் செய்யப்பட்டவை. அவை நந்தி, பாய்மரக் கப்பல், சுவஸ்திக், கேள்விக்குரிய சங்கு, சக்கரம், வில், மீன், குடை, கோயில், குதிரை, சிங்கம் ஆகிய உருவங்களைப் பொறித்தும் வழங்கப்பட்டன.

 நீர்ப்பாசன வசதிகள்
காடுகளை அழித்து உழுவயல்களாகப் பல்லவர்கள் மாற்றியதால், அவர்களுக்குக் காடுவெட்டிகள் என்ற பெயரும் உண்டுபக் 43, .
காடு வெட்டிகளான பல்லவர்கள் நாடு திருத்த நீர்ப்பாசன வசதிகள் நிரம்பச் செய்தனர். பல்லவ அரசர்களும், சிற்றரசர்களும், பொதுமக்களும் ஏரிகள், கூவல்கள்(கிணறுகள்), வாய்க்கால்கள், மதகுகள் அமைத்து நீர்ப்பாசன வசதிகளைச் செய்து வளம் பெருக்கினர்.

 ஏரிகள்
இராச தடாகம், திரளய தடாகம்(தென்னேரி), மகேந்திர தடாகம்(மகேந்திரவாடி ஏரி),சித்திரமேக தடாகம்(மாமண்டூர் ஏரி), பரமேசுவர தடாகம்(வரம் ஏரி), வைரமேகன் தடாகம்(உத்திரமேரூர் ஏரி), வாலிவடுகன் ஏரி, மாரிப்பிடுகன் ஏரி(திருச்சி ஆலம்பாக்கம்), வெள்ளேரி, தும்பான் ஏரி, மூன்றாம் நந்திவர்மன் காலத்தி அவனி நாராயண சதுர்வேதி மங்கலத்து ஏரி(காவேரிப்பாக்கத்து ஏரி, மருதநாடு ஏரி வந்த வாசிக் கூற்றம்), கனகவல்லி தடாகம்(வேலூர்க்கூற்றம்) ஆகியன பல்லவர் காலத்தில் வெட்டப்பட்ட ஏரிகளாகும்.தமிழக வரலாறும் பண்பாடும்,தமிழ்நாடு திறந்த நிலைப் பல்கலைக் கழகம் பக்.113

 கிணறுகளும், கால்வாய்களும்
பல்லவர்கள் காலத்தில் ஏராளமான கிணறுகளும் கால்வாய்களும் வெட்டப்பட்டன.  திருச்சிராப்பள்ளி திருவெள்ளறையில் தோண்டப்பட்ட கூவல் என்னும் மார்ப்பிடுகு பெருங்கிணறு முப்பத்தேழு சதுர அடிகொண்ட சுவஸ்திக் வடிவத்தில் விளங்குவது. அது இக்காலத்திய கிணறுகளுக்குச் சான்றாகும். மேலும் பாலாறு, காவிரி முதலிய ஆறுகளிலிருந்து நீரைக் கொண்டு செல்லும் கால்வாய்கள், ஆற்றுக்கால், நாட்டுக்கால் எனப்பெயர் பெற்றன. வைரமேகம் வாய்க்கால், பெரும்பிடுகு வாய்க்கால், கணபதிவாய்க்கால், ஸ்ரீதரவாய்க்கால் என்பன அவற்றுள் சில.

 பஞ்சங்கள்
பல்லவர் காலத்தில் இடைவிடாத பல போர்கள் காரணமாகப் பஞ்சங்களும் தோன்றின. இராசசிம்மன் காலத்துப் பஞ்சம் பற்றி அவைக்களத்துப் புலவர் தண்டி விளக்கமாக எடுத்துரைக்கிறார். மூன்றாம் நந்திவர்மன்காலத்துத் தெள்ளாற்றுப் போர் போன்ற போர்களின் காரணமாக உண்டான பஞ்சம் பற்றிப் பெரிய புராணம் கூறுகிறது.சேக்கிழார்,பெரிய புராணம்,(கோட்புலி நாயனார் புராணம்

 நடுகல்
பல்லவர் காலத்தில் ஒருவர் செய்த சிறப்பு மிக்க செயலுக்காகப் பாராட்டி அவர் பெயரால் கோவிலுக்குப் பொன் கொடுத்து விளக்கேற்றச் சொல்லுதலோ, வேறு நற்செயலோ நடைபெறச் செய்தல் வழக்கமாகும்.
சிறந்த செயல் செய்தோ, போரிலோ ஒருவர் இறந்துவிட்டால் அவர் நினைவாக வீரகற்கள் நடுவதும் சில இடங்களில் பள்ளிப்படைக் கோயில்கள் கட்டுவதும் அக்காலத்து வழக்கமாகும்.

 பல்லவர் காலத்துக் கல்வியும் சமுதாய நிலையும்
thumb|250px|பல்லவ எழுத்து முறை கல்வெட்டு காஞ்சிபுரம்  கைலாசநாதர் கோவில்-இல் உள்ளது. இது  பல்லவப்  பேரரசின் காலத்தில் c. 700s CE -இல்  கட்டப்பட்டது.
பல்லவர் காலக் கல்விநிலை என்பது சமயம் சார்ந்ததாக இருந்தது. சமயக் கல்விதான் கல்வியோ என்று ஐயுற வேண்டிய வகையில் வடமொழியிலும் தமிழ் மொழியிலும் கல்வி கற்பிக்கப்பட்டது.name = "கோபாலன்,பக். 114".

 கல்வி
மக்கள் வடமொழியும், தமிழ்மொழியும், பல்வேறு கலையறிவும் பெற உதவியாகக் கல்வியமைப்பு இருந்தது.Rajan K. (Jan-Feb 2008). Situating the Beginning of Early Historic Times in Tamil Nadu: Some Issues and Reflections, Social Scientist, Vol. 36, Number 1/2, pp. 40-78 காஞ்சி மாநகரில் வடமொழியில் வேதங்கள் போன்ற உயர் ஆராய்ச்சிக்கல்வி அளிக்கும் கடிகைகள் இருந்தன. மேலும் கடிகாசலம் எனப்படும் சோழசிங்கபுரம் கடிகை, தென்னாற்காடு மாவட்டத்தில் உள்ள பர்கூர் வடமொழிக்கல்லூரி, தேவாரம், நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் ஆகிய நூல்கள் படைக்கும் ஆற்றலளிக்கும் தமிழ்க்கல்வி இருந்தது. அவை அக்காலக் கல்வி மேம்பாட்டுக்கு எடுத்துக்காட்டுகள் ஆகும்.

 சமயநிலை
துவக்கத்தில் சமணர்களாக இருந்த பல்லவர்கள், சைவ சமயத்தில் ஈடுபாடு காட்டினர். சைவ சமய உட்பிரிவுகளான பாசுபதம், காபாலிகம், காளாமுகம், ஆகியவை இவர்கள் காலத்தில் செல்வாக்கு பெற்றிருந்தன.சைவர்களே ஆனாலும் பல்லவர்கள் வைணவம் தழைக்கவும் வழி செய்தனர்.இவர்கள் காலத்தில் தேவாரப் பதிகங்களும் திவ்வியப் பிரபந்தமும் பாராயணம் செய்யப்பட்டன.

 கலை இலக்கிய வளர்ச்சி

பல்லவர்கள் காலத்திலேயே தமிழ் நாட்டில் இந்து சமய மறுமலர்ச்சியும், சிற்பம்,இசை, ஓவியம், கட்டிடக்கலை முதலிய கலை வளர்ச்சியும் இலக்கியமும் அவர்கள் காலத்தில் உச்ச நிலையடைந்தன.கா. சிவத்தம்பி. தமிழ் இலக்கிய வரலாறு. http://noolaham.net/library/books/01/50/50c.htm  கலை ஆர்வலர்களான பல்லவர்கள் எல்லாக் கலைகளிலும் ஒருமித்த ஆர்வம் காட்டினார்கள். தாமே பண்களைத் தொகுத்தும் பாடியும் மகிழ்ந்தனர். நாயன்மார்களும், ஆழ்வார்களும், பாடிய பாடல்கள் பலவற்றிற்கு அவர்கள் காலத்தில் பண்கள் அமைக்கப்பட்டிருந்ததன. அவை கடவுள் உலாக்களின் போது பாடப்பட்டன. இசைக்கருவிகளிலும் புதிய மாற்றங்களைப் பல்லவர்கள் செய்து அறிமுகப்படுத்தினர். ஓவியக் கலையில் பல்லவர்களுக்கு இருந்த ஈடுபாடு சித்தன்னவாசல் ஓவியங்களின் முலம் நன்கு வெளிப்படுகிறது. பல்லவர்கள் காலம் கட்டடக்கலைக்கு உலகப் புகழ் தேடித்தந்த காலமாகும். அவர்களது குடைக் கோயில்களும் மாமல்லபுரத்துச் சிற்பங்களும் குடைவரைக் கோயில்களும் இன்றளவும் உலக மக்களின் போற்றுதலுக்கு உரியனவாகும்.

 இலக்கியம்
 தமிழிலக்கியங்கள்
பல்லவர் காலத்துப் பக்தி இயக்கம் தமிழுக்குப் புதிய வகை இலக்கியத்தினை அளித்தது. ஆழ்வார்களும் நாயன்மார்களும் அருளிச்செய்த பக்திப் பாடல்கள் அக்கால சமுதாய நிலை சமய, மொழி நிலையையும், கலைச் சிறப்பையும் உணர்த்துவன. பழைய அகப்பாடல் மரபுகள் இப்பாடல்களில் புது உருவம் பெறினும், வட சொல்லாட்ட்சி மிகுந்து காணப்படுகின்றன. மேலும் நந்திக் கலம்பகம், பெருந்தேவனார் பாடிய பாரதம், பெருங்கதை, இறையனார் களவியலுறை திருமந்திரம், சங்க யாப்பு, பாட்டியல் நூல், மகாபுராணம், முத்தொள்ளாயிரம், புராண சாகரம், கலியாண கதை, அணியியல், அமிர்தபதி, அவிநந்த மாலை, காலகேசி, இரணியம், சயந்தம், தும்பிப் பாட்டு முதலிய நூல்களும் பல்லவர் காலத்தில் தோன்றியனவே. காரைக்கால் அம்மையார், ஐயடிகள் காடவர்கோன், சேரமான் பெருமாள் ஆகியோரும் பல்லவர் காலத்தில் வாழ்ந்தவர்களே.அ. ஜெயம், சந்திரலேகா வைத்தியநாதன், தமிழிலக்கிய வரலாறு, ஜனகா பதிப்பகம். 1997

 வடமொழி இலக்கியங்கள்
பல்லவர்களில் பலர் சிறந்த வடமொழியறிஞர்களாக விளங்கினர். லோக விபாகம், அவந்தி சுந்தரி கதை, காவியதர்சம் முதலான நூல்கள் தோன்றின. முதலாம் மகேந்திர வர்மன் மத்தவிலாசப் பிரகசனம் எனும் நகைச்சுவை நாடகத்தை வடமொழியில் எழுதினான். மேலும் பாரவி, தண்டி போன்ற புலவர்களும் இருந்தனர். அவந்தி சுந்தரி, கதா போன்ற வடமொழிப்பாடல்கள் தோன்றின. வடமொழிப் பட்டயங்கள் அழகிய இலக்கிய நடையில் எழுதப்பட்டன. காஞ்சியிலும் கடிகாசலத்திலும், பர்கூரிலும் வடமொழிக் கல்லூரிகள் இருந்தன. கடிகாசலத்தில் மயூரசன்மன் மாணவனாக இருந்தான். தர்மபாலர் என்னும் பெரியார் இங்கிருந்து நாளந்தாப் பல்கலைக் கழகத்திற்குச் சென்றார்.

 இசைக்கலை
பல்லவர்காலத்தில்  தமிழகத்தில் ஆழ்வார்களும் நாயன்மார்களும் இசைக்கருவிகளுடன், அடியார்கள் புடை சூழ தேவர் மூலருக்கும் பாடல்கள் பாடிக்கொண்டு ஆலயங்கள் தோறும் சென்று சைவத்தையும் வைணவத்தையும் வளர்த்தனர். தாளத்தோடு கூடிய இன்னிசையைப் பரப்பினர். நாயன்மார்களது பதிகங்களில் சாதாரி, குறிஞ்சி, நட்டபாடை, இந்தளம், வியாழக் குறிஞ்சி, சீகாமரம், பியந்தைக் காந்தாரம், செவ்வழி, கொல்லி, பாலை போன்ற பண்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன

தோற்கருவி, துளைக்கருவி நரம்புக்கருவி, கஞ்சக்கருவி போன்ற வகையினைச் சார்ந்த யாழ், குழல், வீணை, தமருகம், சக்கரி, கொக்கரி, கரடிகை, மொந்ந்தை, முழவம், தக்கை, துந்துபி, குடமுழா, உடுக்கை, தடி, தாளம் முதலிய இசைக்கருவிகள் பயன்படுத்தப்பட்டன, திருநீலகண்ட யாழ்ப்பாணர், ஆனாயானார் போன்ற இசைப் பேரறிஞர்கள் கருவியிசை மூலமாகச் சமயம் வளர்த்தனர்.

சதுரஸ்ரம், திஸ்ரம், மிஸ்ரம், கண்டம், சங்கீரணம் எனும் தாள வகைகள் கடைசியான சங்கீரணம் என்பதனைப் புதியதாகக் கண்டு அதன் வகைகளையும் ஒழுங்குகளையும் அமைந்த காரணத்தால் மகேந்திரவர்ம பல்லவன் சங்கீரண சாதியென அழைக்கப்பட்டான்.

இசை நுட்பம் உணர்ந்த மகேந்திரவர்மன் காலத்தில், புதுக்கோட்டையைச் சேர்ந்த குடுமியா மலையில் இசை மாணவர் நன்மைக்காகப் பண்களை வகுத்துத் தந்தவர்  உருத்திராச்சாரியார் என்பவர் ஆவார். மாணவனான அரசன் கட்டளைப்படி இங்கு இசைக்கல்வெட்டு அமைக்கப்பட்டது. எட்டு நரம்புகளைக் கொண்ட வீணைக்கும் பயன்படுமாறு கண்டறிந்த பண்கள் இதில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன எனத் தெரியவருகிறது. பரிவாதினி எனும் வீணையில் வல்லவனாக இம்மன்னன் திகழ்ந்தான்.

 ஆடற்கலை
மகேந்திரவர்மன் காலத்துச் சித்தன்னவாசல் ஓவியங்கள் பல்லவர்கள் காலத்தில் நடனக் கலை பெற்றிருந்த ஏற்றத்தினை விளக்குகின்றன. பரமேசுவர விண்ணகரம் எனப்படும் வைகுந்தப் பெருமாள் கோவிலில் ஆடவரும் பெண்டிரும் அணி செய்து கொண்டு ஆடி நடிக்கும் காட்சி சிற்பத்தில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

பல்லவர் காலத்துக் கோயில்களுள் இசையும், கூத்தும் வளர்க்க அடிகள்மார், மாணிக்கத்தார், கணிகையர் என்னும் பெண்மக்கள் இருந்தனர். இது தேவாரம் போன்றா சிற்றிலக்கியங்கள் வாயிலாகவும், கல்வெட்டுகள் வாயிலாகவும் தெரிய வருகிறது. காஞ்சி கைலாசநாதர் கோயிலில் சிவபெருமான் ஆடிய நாதாந்த தூக்கிய திருவடி(குஞ்சித பாதம்) நடனம் சிற்பவடிவத்தில் செதுக்கப்பட்டுள்ளது.

 கட்டடக்கலை
மகேந்திரவர்மனால் தமிழகத்தில் கட்டப்பட்ட குகைக்கோயில்கள் சிறப்பு வாய்ந்தவை. சிம்மவிஷ்ணுவால் கட்டப்பட்டன என்று கருதப்படும் ஆதிவராகர் கோயில் குகைக்கோயிலாகும். மகேந்திரவர்மன் கட்டிய குகைக் கோயில்கள் அனைத்தும் மலைச் சரிவுகளில் குடைந்து அமைத்தவையாகும்.name="HM & PMI 109-130">Marilyn Hirsh (1987) Mahendravarman I Pallava: Artist and Patron of Māmallapuram, Artibus Asiae, Vol. 48, Number 1/2 (1987), pp. 109-130  இத்தகைய குகைக்கோயில்கள் சீயமங்கலம், பல்லாவரம், வல்லம், தளவானூர், திருக்கழுக்குன்றம், திருச்சிராப்பள்ளி ஆகிய இடங்களில் சிவன் கோயில்களாக அமைந்தன. மாமண்டூர், மகேந்திரவாடி, சிங்காவரம், நாமக்கல் ஆகிய இடங்களில் பெருமாள் கோயில்களாக அமைந்தன. மண்டகப்பட்டில் குடைந்துள்ள குகைக்கோயிலில் பிரமன், சிவன், திருமால் ஆகிய மூவருக்கும்  ஒவ்வொரு அறை வீதம் மூன்று அறைகளோடு அமைக்கப்பட்டுள்ளது. மாமல்லபுரத்தில் உள்ள தருமராசர் மண்டபமும், கொடிக்கால் மண்டபமும் மகேந்திரவர்மனால் அமைக்கப்பட்டவை. இங்கு நரசிம்மவர்மனால் அமைக்கப்பட்ட  பஞ்சபாண்டவர் தேர்கள் என்றழைக்கப்படுபவை ஒரே கல்லைக் கோயிலாக அமைத்துக் கொண்ட கட்டடக்கலை அமைப்பைச் சேர்ந்ததாகும். திரௌபதியம்மன் தேர் என்றழைக்கப்படும் கோயில் தூங்காணை மாடம் என்று பிற்காலத்தில் அழைக்கப்பட்ட கட்டடக் கலை அமைப்பைச் சேர்ந்ததாகும். இது பண்டைக் காலத்து பௌத்த சைத்தியத்தை ஒத்தது. பரமேசுவரவர்மன், கூரம் என்னும் சிற்றூரில் அமைத்த சிவன் கோயில் தமிழகத்து முதற் கற்கோயில் ஆகும்தமிழக வரலாறும் பண்பாடும் பக்.126
thumb

 சிற்பக்கலை
thumb|right|துவாரபாலகர் என்னும் வாயில்-வரவேற்பாளர், வராக-மண்டபம், மாமல்லபுரம்
மகேந்திரவர்மன், நரசிம்மவர்மன் ஆகிய பல்லவ மன்னர்கள் தாம் அமைத்த குகைக் கோயில்களில் வாயிற்காவலர் (துவாரபாலகர்), விஷ்ணு, சிவன், லிங்கம், இசைவாணர்(கந்தர்வர்), முயலகன், ஆதிவராகர், மகிஷாசுரமர்த்தினி, வராக அவதாரம், வாமன அவதாரம், கங்கைக் காட்சி, அர்ச்சுனன் தவம் அல்லது பகீரதன் தவம், கோவர்த்தன கிரியைக் கண்ணன் குடையாகப் பிடித்தது போன்ற காட்சிகளைச் சிற்பங்களாக அமைத்துள்ளனர். பல்லவர் அமைத்த கோயில்களின் தூண்களும், சுவர்களும், போதிகைகளும், விமானங்களும் கண்கவரும் சிற்பங்களைக் கொண்டு திகழ்கின்றன. மகாபலிபுரம் பல்லவரின் சிற்பக்கலைக் கூடமாகவே திகழ்கின்றது.

 ஓவியக்கலை
ஓவியக் கலையில் பல்லவர்களுக்கு இருந்த ஈடுபாடு சித்தன்னவாசல் ஓவியங்களின் மூலம் நன்கு வெளிப்படும். 1400 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரையப்பட்ட அந்த ஓவியங்கள் வண்னக்கலவை மாறாது அவற்றின் தனிச்சிறப்பை உணர்த்துவன. இவ்வோவியங்கள் சமண சமயத்தைச் சேர்ந்தன.

 மேலும் காணலாம்
 பல்லவ அரசர் கால நிரல்

 மேற்கோள்கள்

 உசாத்துணை

 வெளியிணைப்புகள்

 பல்லவர் வரலாறு - இராசமாணிக்கனார்

பகுப்பு:பல்லவர்
பகுப்பு:தமிழ்நாட்டு அரச வம்சங்கள்
பகுப்பு:இந்தியப் பேரரசுகள்
பகுப்பு:இந்துப் பேரரசுகள்
பகுப்பு:இந்திய அரச மரபுகள்
பகுப்பு:ஆசியாவின் முன்னாள் முடியாட்சிகள்
பகுப்பு:ஆந்திரப் பிரதேச வரலாறு
பகுப்பு:தமிழ்நாட்டு வரலாறு
பகுப்பு:தமிழ் அரச வம்சங்கள்

Thus, the knowledge of their history is not yet obtained; they are one of the nations, one of the nations, one of the nations, one of the nations, one of the nations, one of the nations, one of the nations, one of the nations, one of the nations, one of the nations, one of the nations.

And many of them said, “Whoever is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is He said, “There is a great deal of people in the world, and there is a great deal of people in the world, and there is a great deal of people in the world, and there is a great deal of people in the world, and there is a great deal of people in the world.” Moreover, he did not say that he was coming from another place.

|
|
India's Parthian
colony
On the origin of the Pallava empire of Dravidia
By Dr. Samar Abbas, India
May 14, 2003
The Iranian
This paper reveals the ancient Pallava Dynasty of Dravidia
to be of the Iranic race, and as constituting a branch of the Pahlavas,
Parthavas or Parthians of Persia. It uncovers the consequent Iranic
foundations of Classical Dravidian architecture. It also describes
a short history of the Pallavas of Tamil Nadu, including the cataclysmic
100-Years' Maratha-Tamil War. The modern descendants of Pallavas
discovered amongst the Chola Vellalas of northern Tamil Nadu and
Reddis of Andhra. (Some names in this text are garbled.
The Word document characters could not be converted.)
1. Pallavas, Pahlavas, Parthavas, Parthians and Persians
1.1. Introduction
The Pallava Empire was the largest and most powerful South Asian
state in its time, ranking as one of the glorious empires of world
history. At its height it covered an area larger than France, England
and Germany combined. It encompassed all the present-day Dravidian
nations, including the Tamil, Telugu, Malayali and Kannada tracts
within its far-flung borders (larger
map).
The foundations of classical Dravidian architecture were established
by these powerful rulers, who left behind fantastic sculptures and
magnificent temples which survive to this very day. Initially, the
similarity of the words "Pallava" and "Pahlava" had led 19th-century
researchers to surmise an Iranic origin for the Pallavas. Since
then, a mountain of historical, anthropological, and linguistic
evidence has accumulated to conclusively establish that the Pallavas
were of Parthian origin.
1.2. Occurrence of Parsas across the world
The wide occurrence of the Iranic root-word Par in various place-names
proves the dispersion of the Pars or Persians across much of Asia
in ancient times. Thus, Persia, Persepolis, Pasargadae ("Gates of
Parsa") and "Parthaunisa (ancient city, Parthia)" or Nisa (Enc.
Brit., vol.9, p.173) are all constructed from the ancient Iranic
root-word Pars.
In this regard, the learned Prof. Waddell notes in his masterpiece
The Makers of Civilization: "Barahsi or Parahsi [of Akkadian
inscriptions] now transpires to be the original of the ancient Persis
province of the Greeks, with its old capital at Anshan or Persepolis,
the central province of Persia to the East of Elam and the source
of our modern names of 'Persia' and 'Parsi'. And it is another instance
of the remarkable persistence of old territorial names" (Waddell
1929, p.216).
The Parsumas mentioned in Assyrian annals are also generally
identified with the Persians, and the Zoroastrian Parsis of Maharashtra
are clearly of Persic descent. Moreover, the word Parthian is itself
derived from Parsa, as the Encyclopedia Britannica notes:
"The first certain occurrence of the name is as Parthava in the
Bisitun inscription (c.520 BC) of the Achaemenian king Darius I,
but Parthava may be only a dialectal variation of the name
Parsa (Persian)." (Enc.Brit. Vol.9, p.173)
Professor Michael Witzel of Harvard University has further identified
the Parnoi as the Pani mentioned in the Vedas:
"Another North Iranian tribe were the (Grk.) Parnoi,
Ir. *Parna. They have for long been connected with another
traditional enemy of the Aryans, the Paṇi (RV+). Their
Vara-like forts with their sturdy cow stables have been compared
with the impressive forts of the Bactria-Margiana (BMAC) and the
eastern Ural Sintashta cultures (Parpola 1988, Witzel 2000), while
similar ones are still found today in the Hindukush." (Witzel 2001,
p.16)
Thus, the Persians, Parthians, Pashtos, Panis and Perizzites are all
offhoots of the ancient proto-Persians. This testifies to the achievements
of the Persian branch of the Iranic race in civilizing and colonizing
Southern Asia. All this, of course, is well known and the subject
of numerous books (cf, eg. Derakhshani 1999). Less famous is the fact
that the magnificent Pallava Dynasty of Southern India was also of
Iranic descent.
1.3. Pahlava History in Iran
The Pahlavas made important contributions to Iranian civilization.
The modern Farsi tongue is derived from the Old Parthian language,
as noted by the Encyclopedia Britannica: "Of the modern
Iranian languages, by far the most widely spoken is Persian, which,
as already indicated, developed from Middle Persian and Parthian,
with elements from other Iranian languages such as Sogdian, as early
as the 9th century AD." (Enc.Brit.vol.22, p.627) Furthermore, "Middle
Persian [Sassanian Pahlava] and Parthian were doubtlessly similar
enough to be mutually intelligible." (Enc.Brit.22.624); a statement
which further confirms the identity of the Pahlavas and the Parthians.
Moreover, the Pahlava alphabet is the ancestor of the Sasanian
Persian alphabet: "The Pahlava alphabet developed from the Aramaic
alphabet and occurs in at least three local varieties: northwestern,
called Pahlavik or Arsacid; southwestern, called Parsik or Sasanian,
and eastern" (Enc.Brit. vol.9, p.62).
Some authorities seem to insist that it was the Semitic Aramaic
alphabet which gave birth to the Parthian alphabet. This is not
so; it was actually the Assyrian variant which developed into the
Pahlava characters, just as it was Assyrian art, not Aramaean, which
inspired later Achaemenid culture. The Achaemenid empire was in
many ways the successor-state of the Assyrian empire.
1.4. Pallavas of Dravidia as Pahlavis
The Pallavas are first attested in the northern part of Tamil Nadu,
precisely the geographical region expected for an invading group.
This, together with the evident phonetic similarity between the words
"Pallava" and "Pahlava", has long led researchers to advocate a Parthian
origin of the Pallavas:
"Theory of Parthian origin: The exponents of this theory
supported the Parthian origin of the Pallavas. According to this
school, the Pallavas were a northern tribe of Parthian origin constituting
a clan of the nomads having come to India from Persia. Unable to
settle down in northern India they continued their movements southward
until they reached Kanchipuram5. The late Venkayya supported
this view 6 and even attempted to determine the date
of their migration to the South. A crown resembling an elephant's
head was issued by the early Pallava kings and is referred to in
the Vaikunthaperumal temple sculptures at the time of Nandivarman
Pallavamalla's ascent to the throne. A similiar crown was in use
by the early Bactrian kings in the 2nd century BC and figures on
the coins of Demetrius. It is presumed on this basis that there
is some connection between the Pallavas of Kanchi and Bactrian kings.
[5. Mysore Gazetteer, I. p.303-304; 6. ASR {Ann.Rep.ASI), 1906-1907,
p.221 ]." (Minakshi 1977, p.4)
As Venkayya notes,
Philogists concur in connecting the names Pahlava, Parthava, Parthian
and Pallava:
"[T]he Pallavas of Kāñcīpuram
must have come originally from Persia, though the interval of
time which must have elapsed since they left Persia must be several
centuries. As the Persians are generally known to (p.220) Indian
poets under the name Pārasīka, the term Pahlava or
Pallava must denote the Arsacidan Parthians, as stated
by Professor Weber." (Venkayya 1907, p.219-220)
"The word Pahlava, from which the name Pallava
appears to be derived, is believed to be a corruption of Pārthava,
Pārthiva or Pārthia, and Dr. Bhandarkar calls the Indo-Parthians
Pahlavas. The territories of the Indo-Parthians lay in Kandahar
and Seistan, but extended during the reign of Gondophares (about
AD 20 to 60) into the Western Punjab and the valley of the lower
Indus. The Andhra king Gotamiputra, whose dominions lay in the Dakhan,
claims to have defeated about AD 130 the Palhavas along with the
Śakas and Yavanas. In the Junāgaḍh inscription
of the Kṣatrapa king Rudradāman belonging to about AD
150, mention is made of a Pallava minister of his named Suviśākha."
(Venkayya 1907, p.218)
2. Evidence for Parthian Descent of Pallavas
A whole mountain of evidence from various fields of science support
the Parthian, and hence Iranic, origin of the Pallavas. It would be
of interest to summarise the evidence here.
2.1. Archaeology
Archaeologists note the occurrence of oblong earthenware coffins in
sites coinciding with the region of Pallava hegemony:
"Oblong earthenware sarcophagi, both mounted
and unmounted, have been reported from several sites in S. India
from Maski in the North to Puduhotta in the South. Their distribution
in what was during historical period the region of Pallava hegemony
is not without significance in the light of a Parthian
origin of the Pallavas suggested by Heras (Heras, H.J.: Origin of
the Pallavas, J. of the Univ. of Bombay, Vol. IV, Pt IV, 1936) and
afterwards by Venkatasubba Iyer ("A new link between the Indo-Parthians
and Pallavas of Kanchi", J. of Indian History, Vol. XXIV, Pts
1 & 2, 1945).
2.2. Administration
Pallava administration was based on the Maurya pattern, which was
in turn based on that of the Achaemenid Empire.
"[T]he early Pallava kings issued their charters in Prakrit
and Sanskrit and not in Tamil and their early administration was
based on the Mauryan-Satavahana pattern, essentially northern in
character. Their gotra (Bharadvaja) also stands in the way of their
identification with the Kurumbar who had no gotra claims." (Minakshi
1977, p.5)
2.3. Dress
The dress of the Pallavas is cleary Parthian. Thus, Nair notes,
A possible link between the Parthians and the
Pallavas is the mode of tying the waist-band as evidenced by their
statuary (compare the knot in Pallava waist-band with knot in Parthian
waist-band ...)" (Nair 1977, p.85)
The entire city of Mamallapuram or Mahamallapuram in Tamil Nadu
is named after the Pallava King Mahamalla who is celebrated as the
founder of this city. This original Prakrit name "Mahamallapuram"
was later corrupted in the Sanskrit into "Mahabalipuram". In this
regard, Venkayya notes the origin of the name "Mamallapuram":
"[I]n ancient Cōḍa inscriptions found at
the Seven Pagodas, the name of the place is Māmallapuram which
is evidently a corruption of Mahāmallapuram, meaning `the
city or town (p.234) of Mahāmalla.' I have already mentioned
the fact that Mahāmalla occurs as a surname of the Pallava
king Narasiṁhavarman I in a mutilated record at Bādāmi
in the Bombay Presidency. It is thus not unlikely that Mahāmallapuram
or Māvalavaram was founded by the Pallava king Narasiṁhavarman,
the contemporary and opponent of the Calukya Pulikēśin
II., whose accession took place about AD. 609. Professor Hultzsch
is of opinion that the earliest inscriptions on the rathas are birudas
of a king named Narasiṁha. It may, therefore, be concluded
that the village was originally called Mahāmallapuram or Māmallapuram,
after the Pallava king Narasiṁhavarman I., and that the earliest
rathas were cut out by him." (Venkayya 1907, p.233-234)
Surviving contemporary sculptures of this celebrated King Mamalla
depict him wearing a typical cylindrical Iranian head-dress:
Fig.2: Pallava King Mamalla or Narasimhavarman I
(Dharmaraja Ratha, Mamallapuram, Tamil Nadu)
Note the cylindrical Persian hat, long thin nose and long-headedness.
(Image by Michael D. Gunther)
Furthermore, the elephant-head crown used by Pallava kings resembled
those worn by Bactrian kings (cf. Appendix I).
2.4. Prakrit Language
The Pallavas initially propagated Prakrit, a language containing a
much higher percentage of Indo-European words compared to Sanskrit
as it represented a later, and hence purer, heliolatric Indo-European
invasion. "These three Prākṛt grants prove that there
was a time when the court language was Prākṛt even in
Southern India." (Venkayya 1907, p.223) That they initially did not
propagate Sanskrit or Tamil is significant as it rules out a Vedic
or Dravidian origin for the Pallavas.
2.5. Toponyms and Personal Names
Evidence from toponyms (place-names) corroborates the Iranic origin
of Pallavas. For instance, the Pallavas named a city in Tamil Nadu
as Menmatura or Men-Matura, after Mithra, the ancient Iranic Sun-God,
formed from tbe consonantal root MTR. The large town in southern
Tamil Nadu, Madurai, is named after the Sun-temple city of Mathura
in Oudh, which is also based on "Mithra". Further, the Pallavas
had a fondness for Iranic Prakrit personal names such as Ashoka:
"In the Kāśākuḍi plates, Aśōkavarman
is referred to as the son of king Pallava. Here Aśōkavarman
is evidently a reminiscence of the Maurya emperor Aśōka
who lived long before the Pallavas." (Venkayya 1907, p.240, footnote
8).
The Pallavas thus sought to emulate the Maurya kings, who were
of Iranic origin (Spooner 1915, p.406ff). It is important to note
that the Iranic root-word "Mor" occurs all across the Iranian world:
consider the "Mardian" tribe of Persians mentioned by Herodotus;
"the Avestan name Mourva, the Marga of the Achaemenian inscriptions"
(Spooner 1915, p.406), and the city of Merv, also known as "Merw,
Meru or Maur", whose inhabitants are known as "Marga and Mourva"
(ibid.), the legendary "Meru" mountain, the "Amorites" or "Amurru"
of Syria and Palestine who possessed an Iranic ruling caste, the
"Amu-Darya" river, "Amol" town just south of the Caspian, "Marwar"
in Rajputana, the Oudh towns of "Mor-adabad" and "Meerut", the "Maurya"
dynasty of Ashoka, and the "Marut" warriors in India.
2.6. Official Symbolism
To this evidence we may add that the Pallavas had as their crest
the lion, just as the Achaemenids carved lions at Persepolis. Describing
the cave at Siyamangalam, Venkayya notes:
"This was excavated by king Laḷitāṅkura,
ie. Mahēndravarman I. and was called Avanibhājana-Pallavēśvara,
Ep.Ind., Vol.VI, p.320. I recently inspected the cave and
the two inscriptions found in it. The two outer pillars of the cave
on which they are engraved also bear at the top a well-executed
lion (one on each of the two pillars) with the tail folded over
its back. The tail resembles that of the lion figured in No.54,
Plate II. of Sir Walter Elliot's Coins of Southern India,
which has been attributed to the Pallavas. It has therefore to be
concluded that the lion was the Pallava crest at some period or
other of their history." (Venkayya 1907, p.232, ftn.6)
2.7. Anthropology
The depictions of Pallava nobles on sculptures further confirms
their Iranic origin, for they are depicted as tall and dolichocephalic
(long-headed) along with clearly Iranic features.
Fig.3: Court Scene, Mamallapuram 7th century AD
(Pallava)
Note the long-headedness and leptorrhine (long and thin)
nose of the surrounding Iranic courtiers. Contrast this with
the platyrrhine (flat) nose, thick lips and Negroid features
of the Dravidian God Shiva standing with his bull in the
centre. Note clear Persepolitan influence on the pillars.
(Image by Michael D. Gunther)
Larger
image
The long-headedness of these sculptures rules out an Outer Indo-Aryan
origin for the Pallavas, while their leptorrhine noses rule out
a Dravidian origin.
2.8. Architecture
The architecture of the Pallavas was clearly based on Iranian
forms, down to the last detail. Pillars especially were copies of
Persepolitan originals (see Fig.4 and Fig.3).
Fig.4: Varaha Cave Temple, Mamallapuram, Tamil Nadu,
late 7th century. Note the clear Achaemenid influence
on the pillars, and the Persepolitan capitals. Flanking
lions are reminiscent of Persepolis and Assyria.
(Image by Michael D. Gunther)
Larger
image
2.9. Legendary Descent
The traditional genealogy of the Pallavas also points to their
Parthian origins:
"One point which might be taken as proof of the foreign
origin of the Pallavas has to be noted here. The indigenous Kṣatriya
tribes (or at least those which were looked upon as such) belonged
either to the solar or to the lunar race. For instance, the Cōḷas
belonged to the solar race and the Pāṇḍyas to
the lunar. The Cēras seem to have belonged to the solar race.
The Calukyas - both the Eastern and Western - were of the lunar
race. The Rāṣṭrakūṭas were also of
the same race. On the other hand, the Pallavas trace their descent
from the god Brahma but not from the Sun or the Moon, though they
are admitted to have been Kṣatriyas. Besides, none of the
ancient kings mentioned in the Purāṇas figures in the
ancestry of the Pallavas. The indigenous tribes, however, always
traced their ancestry from some of the famous kings known from the
Purāṇas. The Cōḷas, for instance claimed
Manu, Ikṣvāku, Māndhātr, Mucukunda and Śibi;
the Pāṇḍyas were descended from the emperor Purūravas;
the C ēras had Sagara, Bhagiratha, Raghu, Daśaratha
and Rāma for their ancestors. The Calukyas had a long list
of Purāṇic sovereigns in their ancestry. The Rāṣṭrakūṭas
were descendants of Yadu and belonged to the Sātyaki branch
or clan. The Gaṅga kings of Kaliṅganagara were descended
from the Moon and claimed Purūravas, Āyus, Nahuṣa,
Yayāti and Turvasu for their ancestors. (Ind. Ant.
Vol. XVIII, p.170). The Western Gaṅgas of Taḷakāḍ
were apparently of the solar race and had Ikṣvāku for
their ancestor (Mr Rice's Mysore Gazetteer, Vol.I, p.308).
The only king mentioned in the mythical genealogy of the Pallavas
is Aśōkavarman, son of king Pallava , who, as Prof.
Hultzsch rightly suspects, is probably "a modification of the Maurya
emperor Aśōka" (South Ind. Inscrs. Vol.II, p.342).
No doubt the earliest Pallava records were found in the Kistna delta.
But this cannot be taken to point to an indigenous origin of the
family. All these facts together raise the presumption that the
Pallavas of Southern India were not an indigenous tribe in the sense
that the Cōḷas, Pāṇḍyas and Cēras
were." (Venkayya 1907, p.219, footnote 5)
The above evidences, taken together rather than singly, provide
almost conclusive proof of the Parthian origin of Pallavas.
3. History of the Pallavas
3.1. Early History: Adoption of Dravidian Culture
After immigrating from Parthia, the Pallavas settled down in the
Andhra region. From here they entered northern Tamil Nadu. Initially,
the Pallava Empire was restricted to Toṇḍai-maṇḍalam,
the northern part of Tamil Nadu: "It thus appears that the Pallava
dominions included at the time [Sivaskandavarman, beg. 4th century
AD] not only Kāñcipuram and the surrounding province
but also the Telugu country as far north as the river Kṛṣṇā."
(Venkayya 1907, p.222) Subsequently, the Pallavas expanded to conquer
large parts of Andhra:
"The Pallava dominions probably comprised at the time
[5th-6th centuries AD] the modern districts of (p.225) Nellore,
Guntur, Kistna, Kurnool and perhaps also Anantapur, Cuddapah, and
Bellary. The Kadambas of Banavāsi, who were originally Brāhmaṇas,
threatened to defy the Pallavas." (Venkayya 1907, p.224-225)
Tamil poets described the boundaries of Toṇḍai-maṇḍalam
as follows:
"According to the Toṇḍamaṇḍala-śatakam,
Toṇḍamaṇḍalam (ie. the Pallava territory)
was bounded on the north by the Tirupati and Kālahasti mountains;
on the south by the river Pālār; and on the west by
the Ghauts (Taylor's Catalogue, Vol.III, p.29). A verse attributed
to the poetess Auvaiyār describes Toṇḍai-maṇḍalam
as the country bounded by the Pavaḷamalai, ie. the Eastern
Ghauts in the west; Vēṅgaḍam, ie. Tirupati in
the north; the sea to the east; and Piṇāgai, ie. the
Southern Pennar in the south. The greatest length of the province
is said to be full 20 kādam or nearly 200 miles.... A variant
of the name Toṇḍai-maṇḍalam is Daṇḍaka-nāḍu,
which is apparently derived from the Sanskrit Daṇḍakāraṇya,
ie the forest of Daṇḍaka mentioned in the Rāmāyaṇa
and the Purāṇas." (Venkayya 1907, p.222, footnote 2)
After settling in Tondai-mandalam, the Pallavas rapidly adopted
the Dravidian culture, religion and language of their subjects.
This case was not unique in history; there are many examples of
ruling classes adopting the culture of those they ruled: consider
the Hellenic Ptolemies in Egypt, the Paleo-Siberian Manchus in China,
the Germanic Lombards in Italy, the Nordic Visigoths in Spain, the
Mongol Il-Khans in Persia, the French-speaking Normans in England,
and the Germanic Carolingians, Merovingians, Burgundians and Franks
of France. Thus, the Pallavas adopted the Old Tamil language and
the Dravidian religion of Shaivism and became vigorous promoters
of Dravidian culture.
3.2. Expansion of the Pallava Empire
From its nucleus in Tondaimandalam, the Pallava Empire expanded
in all directions. The Pan-Dravidian nature of the Pallava empire
is manifested through the extent of their dominions. Thus, the Pallavas
vanquished the Cholas, Cheras and Pandyas and conquered their territories,
uniting Tamil Nadu, Malabar, Karnadu and Telingana into one giant
empire:
"The earliest king of this series is Siṁhaviṣṇu,
who claims to have vanquished the Malaya, Kalabhra, Mālava,
Cōḷa and Pāṇḍya kings, the Siṁhala
king proud of the strength of his arms and the Kēralas." (Venkayya
1907, p.227)
This was the first pan-Dravidian empire in history. Perhaps they were
able to unite the Dravidian nations precisely because they were outsiders,
and hence did not possess any history of feuding with local clans.
Thus, we find the Pallavas conquering all the three mutually warring
Pandya, Cola and Cera kingdoms:
"The Cēra, Cōḷa and Pāṇḍya
kingdoms of the south are mentioned already in the edicts of the
Maurya emperor Aśōka. Of their subsequent history, almost
nothing is known from the epigraphical records, until we get to
the period of Pallava rule, when all the three figure among the
tribes conquered by the Pallavas." (Venkayya 1907, p.237)
After consolidating their rule over the Dravidian nations, the Pallavas
extended their empire to South-East Asia:
"The Pallavas were the emperors of the Dravidian country
and rapidly adopted Tamil ways. Their rule was marked by commercial
enterprise and a limited amount of colonization in South-East Asia,
but they inherited rather than initiated Tamil interference with
Ceylon." (Enc.Brit. Vol.9, p.89)
However, the exact extent of Pallava colonization in South-East
Asia is not clear due to paucity of sources. Even so, the Pallava
Empire was the largest South Asian state of its age, and served
as the model for future pan-Dravidian empires such as that built
by the Cholas.
3.3. The 100-Years' Maratha-Tamil War (AD 634-747) & Decline
The Indian equivalent of Europe's Anglo-French 100-Years' War was
the prolonged conflict between Marathas and Tamils under the Chalukyas
and Pallava dynasties which lasted well over a century.
"The history of this period consists mainly of the events of
the war with the Calukyas which lasted almost a century 7
(footnote 7: The war apparently began with the Eastern campaign
of Pulikēśin II. which must have taken place some
time before AD 634-5 (Ep.Ind., Vol.VI, p.3). The last important
event of the war is the invasion of Kāñci by the
Calukya king Vikramāditya II, who reigned from AD 733-4
to 746-7. Kirtivarman II, son of Vikramaditya II, also claims
to have led an expedition in his youth against the Pallavas. ...
) and which seems to have been the ultimate cause of the decline
and downfall of both the Pallavas and Calukyas about the middle
of the 8th century." (Venkayya 1907, p.226)
At this point, we may note Mr. Rice's hypothesis that the Calukyas
were Seleucids:
"Mr. Rice says: `The name Calukya bears a suggestive
resemblance to the Greek name Seleukeia, and if the Pallavas were
really of Parthian connection, as their name would imply, we have
a plausible explanation of the inveterate hatred which inscriptions
admit to have existed between the two, and their prolonged struggles
may have been but a sequel of the contests between the Seleucidæ
and the Arsacidæ on the banks of the Tigris and Euphrates.'
(Mysore, Vol.I, p.320)" (Venkayya 1907, p.226, footnote 6)
However, Mr. Rice's suggestion has not been accepted by other
historians, and is merely a phonetic coincidence, for there is no
other evidence of any connection whatsoever between the Calukyas
and Seleucids.
Historians have found several reasons for explaining the bitterness
of the Maratha-Dravidian wars. Venkayya notes the religious aspect
of the conflict, with the Vaishnava Marathas on one side and the
Dravidian Shaivites on the other:
"No satisfactory explanation has, so far, been offered
for this natural enmity between the Pallavas and Calukyas. It is
possible that the hatred had a religious basis. The Pallavas were
Śaivas and had the bull for their crest, while the Calukyas
were devotees of the god Viṣṇu and had the bear for
their crest." (Venkayya 1907, p.226, footnote 6)
Shaivism and Vaishnavism are poles apart in all details of theology.
Vaishnavites revere the cow, Shaivites slaughter the cow but worship
the bull; Vaishnavites uphold the four-fold caste system, Shaivites
oppose the caste system tooth and nail; later Vaishnavism upholds
the authority of the Vedas and the Brahmans, Shaivism rejects the
Vedas and is anti-Brahmin. Thus, observers have noted that Vaishnavism
and Shaivism are like cat and mongoose, theologically destined to
be locked in an eternal war of opposites. Hence, religion played an
important role in exacerbating the hatred on both sides.
However, a far deeper reason contributed to the conflict, namely
that of ethnicity. Abstract theological formulae, on account of
their nebulous definition and easily modified nature, no doubt hardly
mattered to the great majority of inhabitants. Rather, it is race
and ethnicity which combined to make the Pallava-Chalukya conflict
especially bitter. Thus, the so-called Calukya-Pallava dynastic
conflict was in actual fact a racial Maratha-Dravidian war.
On the one hand were the Marathas speaking Outer Indo-Aryan languages,
of brachycephalic (round-headed) Turanoid race. The survival of
Burushaski - a language isolate linked with the Transcaucasian and
Finno-Ugric languages - in the Himalayas testifies to the immigration
of brachycephalic Turanian peoples into India. The Turanoid Maratha
is thus fair-skinned, short-statured and round-headed. On the other
hand were the long-headed and taller, black-skinned Dravidians of
Sudanic Negroid origin. The Dravidians, however, had a long-headed
Iranic Pallava ruling class. The Iranoid longheads are fairer and
taller than the Dravidoid longheads, who are in turn taller but
darker than the Turanoid Outer Indo-Aryan roundheads. Thus, racial
differences no doubt played, along with language and religion, a
prominent role in the conflict.
At the outset of the 100-year Maratha-Tamil War, it is the Marathas
who gained the upper hand, defeating the Pallavas and driving them
from the Vengi delta area of Andhra. However, the Pallavas later
defeated the Maharashtrians and sacked their capital Vatapi, annexing
it to the Dravidian Empire:
"The son of Mahēndravarman I. was Narasiṁhavarman
I., who retrieved the fortunes of the family by repeatedly defeating
the Cōḷas, Kēralas, Kalabhras and Pāṇḍyas.
He also claims to have written the word `victory' as on a plate,
on Pulikēśin's back, which was caused to be visible
(ie. which was turned in flight after defeat) at several battles.
Narasiṁhavarman carried the war into Calukya territory
and actually captured Vātāpi, their capital. This claim
of his is established by an inscription found at Bādāmi
in the Bombay Presidency - the modern name of Vātāpi
- from which it appears that Narasiṁhavarman bore the title
Mahāmalla. In later times, too, this Pallava king was known
as Vātāpi-koṇḍa-Naraśiṅgappōttaraiyan.
Dr. Fleet assigns the capture of the Calukya capital to about AD
642. 7 The war of Narasiṁhavarman with
Pulkēśin II is mentioned in the Singhalese chronicle
Mahāvaṁsa. It is also hinted in the Tamil Periyapurāṇam.
The well-known saint Śiṛuttoṇḍa, who had
his only son cut up and cooked in order to satisfy the appetite
of god Śiva disguised as a devotee, is said to have reduced
to dust the city of Vātāpi for his royal master, who
could be no other than the Pallava king Narasiṁhavarman.9
[footnote 9: Ep.Ind. Vol.III, p.277. . Paramēśvaravarman
I. also claims to have destroyed the Calukya capital. A still later
conquest of Vātāpi is also known. It was effected by
a Koḍumbāḷūr chief, apparently during the
second half of the 9th century. (Ann.Rep. on Epi. for 1907-8, Part
II, para.85)] The Śaiva saint Tiruñānasambandar
visited Śiṛuttoṇḍa at this native village
fo Tirucceṅgāṭṭaṅguḍi, and the
Dēvāra hymn dedicated to the Śiva temple of the
village mentions the latter and thus helps to fix the date of the
former as well as of the Śaiva revival of which he was the
central figure." (Venkayya 1907, p.228)
Unsung and forgotten are the countless heroes on both sides, their
deeds and brave acts lost in the mist of time, yet heroes they were
nevertheless. Like the knights of the 100-Years' Anglo-French War,
the glorious warriors of the 100-Years' Maratha-Tamil War fought
and died for their homelands, strengthening these nations' foundations
with their blood and bones.
This 100-year Maratha-Tamil war had far-reaching consequences,
leading to the exhaustion of both the Maratha and Dravidian states
and sapping their vitality. These states started to decline after
the war. Ultimately, both the Calukya and Pallava states disappeared
from history.
3.4. Modern-Day Pallavas
After the Pallava Empire was annexed by the Chola Empire, the Pallavas
merged into the Tamil population:
"The Pallavas of the Tamil country seem to have taken
service under the Cōḷas after the Gaṅga-Pallavas
were conquered by Āditya about the end of the 9th century
AD. Karuṇākara Toṇḍaimāṇ, who,
according to the Tamil poem Kaliṅgattu-Paraṇi led the
expedition against Kaliṅga during the reign of Kulōttuṅga
I. (AD 1070 to about AD 1118), was a Pallava and was the lord of
Vaṇḍai, ie. Vaṇḍalur in the Chingleput District.
Among the vassals of Vikrama-Cōḷa mentioned in the Vikkirama-Śōḷaṇ-ulā,
the Toṇḍaimāṇ figures first." (Venkayya
1907, p.241)
The Pudukkottai royal family is apparently descended from the ancient
Pallavas:
"In a Tanjore inscription belonging to a later period,
the name Toṇḍaimāṇ is applied to a local
chief named Sāmantanārāyana, who granted to Brāhmaṇas
a portion of the village of Karundiṭṭaiguḍi, the
modern Karattaṭṭāṅguḍi. Thus the name
Toṇḍaimāṇ actually travelled from the Pallava
into the Cōḷa country. There is therefore reason to
suppose that the Toṇḍaiman of Pudukkōṭṭai,
who bears the title Pallava Raja, is descended from the Pallavas,
who form the subject of this paper." (Venkayya 1907, p.242)
In addition to the royal family of Pudukkottai, other groups are also
probably descended from the Pallavas, such as the Reddis of Andhra
and some of the Kshatriya and Vaishya castes of northern Tamil Nadu:
"We now have to examine if there are any Pallavas in
our midst beyond the royal family of Pudukkōṭṭai.
The Pallavas are believed to be identical with the Kurumbas, of
whom the Kurumbar of the Tamil country and the Kurubas of the Kanarese
districts and of the Mysore State may be taken as the living representatives.
The (p.243) kings of the Vijayanagara dynasty are also supposed
to have been Kurubas. In one of the inscriptions of the Tanjore
temple belonging to the 11th century, a certain Vēlāṇ
Ādittaṇ is called Pirāntaka-Pallavaraiyan, meaning
"the chief of the Pallavas of Parāntaka." Śēkkiḷār,
the author of the Tamil Periyapurāṇam, was a Veḷḷāḷa
by caste and got from his patron, the Cōḷa king Anapāya,
the title Uttamaśōḷa-Pallavarāyaṇ,
meaning "the chief of the Pallavas of Uttamaśōḷa."
Uttamaśōḷa and Parāntaka are titles of Cōḷa
kings and the word Pallava seems to be used in both of the titles
as an equivalent of Veḷḷāḷa, or the caste
of agriculturalists to which both of them belonged. In
the Telugu country, too, some of the Reḍḍis who belonged
to the fourth or cultivating caste, called themselves Pallava-Triṇētra
and Pallavāditya. Sir Walter Elliot has told us that Pallavarāja
is one of the thirty gōtras of the true Tamil-speaking Veḷḷāḷas
of Madura, Tanjore and Arcot. It is borne by the Cōḷa
Veḷḷāḷas inhabiting the valley of the Kāvēri,
in Tanjore, who lay claim to the first rank. All these
facts taken together seem to show that there was some sort of connection
between the cultivating caste and the Pallavas in the Tamil as well
as in the Telugu country. The available evidence is, however, not
sufficient to formulate the nature of this connection. But it may
tentatively be supposed that some of the Pallavas settled down as
cultivators soon after all traces of their sovereignty disappeared.
The other sections of the agricultural class were probably proud
of their association and considered it an honour to be looked uon
as Pallavas." (Venkayya 1907, p.242-243)
4. Iranian Origin of Dravidian Architecture and Contribution
to Dravidian Civilization
4.1. Iranic Origin of Dravidian Architecture
The Pallava foundations for Dravidian architecture is universally
accepted by scholars. For instance, a standard textbook on World Architecture
states, "Mahabalipuram, the five temples (rathas), Pallava (7th century
AD), are embryonic models of later Dravidian, or Southern, temple
styles." (Holberton, p.55). Confirming this view, the Encyclopedia
Britannica notes:
"The home of the South Indian style, sometimes called
the Dravida style, appears to be the modern state of Tamil Nadu
... The early phase, which, broadly speaking, coincided
with the political supremacy fo the Pallava dynasty (c.650-893),
is best represented by the important monuments at Mahabalipuram."
(Enc.Brit., Vol.27, p.767)
Suthanthiran summarises the views of various eminent scholars:
"The prototypes of later developed Kopurams are found
in the Pallava period. There are different views regarding the proto-types.
Heinrich Zimmer was of the view that the Pimaratam is the earliest
prototype of the Kopurams. Raghavendra Rao says that the finished
oblong plan and the two storeyed waggon roof of Kanesaratam is the
prototype of all South Indian Kopurams ... A.H.Longhurst says that
the Kailasanatha temple entrance Tavaracalai is the proto-type of
all later Kopurams." (Suthanthiran 1989, p.30)
Venkayya agrees with the Pallavite origin of Dravidian architecture:
"We now enter into a period of Pallava history
for which the records are more numerous. The facts available for
this period are definite and the chronology is not altogether a
field of conjecture and doubt. The earliest stone monuments of Southern
India belong to this period. In fact, the foundations of Dravidian
architecture were laid by the earlier kings of this series.5
(footnote 5: The monolithic caves of the Tamil country were excavated
by the Pallava king Mahēndravarman I. The rathas at
the Sevan Pagodas probably come next. The temples of Kaliēsanētha
and Vaikuṇṭha-Perumal at Kañcīpuram and
the Shore temple at the Sevan Pagodas have probably to be taken
as later developments of Pallava architecture.)" (Venkayya 1907,
p.226)
One of the gems of Pallava architecture is the Kailashanatha temple,
which was also known as Rajasimha-Pallavesvara in ancient times
(Venkayya 1907, p.234, footnote 3).
Fig.5: Stupendous Granite Kailasanatha temple (formerly
Rājasiṁhēśvara),
Tamil Nadu, view from NW, c.695-722 AD. Central shrine built by
Rājasiṁha
(Venkayya 1907, p.230). Note the Iranic vaulted-barrel cupola similar
to
Sassanian arch at Ctesiphon and the Babylonian-style step-pyramid
tower
or "Shikara". Longhurstholds that the Kailasanatha temple entrance
is the
proto-type of all later Gopurams. (Image courtesy Dr. Vandana Sinha,
American Institute of Indian Studies, Gurgaon)
Larger
image
The pyramid-shaped tower or Shikara of the Kailashanatha temple
is strangely similar to Babylonian step-pyramids. Babylonia was
an integral part of the Parthian empire. While such innovations
could have been due to independant innovation, it is more likely
that the Pallavas were emulating Babylonian prototypes during the
construction of Kailasanatha.
Fig.6: Pancha-ratha Pallava Temple at Mamallapuram,
Tamil Nadu. Note the Saka-Buddhist vaulted-barrell
cupola on central building.
(Image by Stewart Lane Ellington)
Larger
image
The Pancha-ratha Pallava temple at Mamallapuram consists of five
temples, one having a Saka-Buddhist cupola, one an Egyptian-style
pyramid, and three having ziggurat-shaped roofs reminiscent of Sumer
and Babylon (cf. Fig.6) . This combination of designs is unlikely
to have been independantly invented without external stimulus. These
influences could only have come via Iran and the Pallavas, for the
Parthians ruled over Assyria and Babylonia.
4.2. Spread of Buddhism
The Pallavas played a major role in propagating the religion of Buddhism.
Buddha was known as Sakya-muni, Prakrit for "Lord of the Scythians",
and was an Iranian. Thus, there is little surprise when we find Pallavas
being the most ardent propagators of Buddhism: "The sect of Buddhism
preached in China by Buddha Varman, a Pallava Prince of Kanchi came
to be known as Zen Buddhism and it spread later to Japan and other
places." (Damodaran 1980, p.70). In other words, Zen Buddhism, like
its parent faith of Buddhism, was founded by an Iranian, Buddha Varman.
4.3. Dravidian Shaivism
As noted above, the Pallavas rapidly adopted the indigenous Dravidian
religion of Shaivism, and became staunch propagators of the faith.
Scores of Shiva temples constructed by the Pallavas remain. While
the Pallavas, like the Achaemenids and Parthians, were religiously
tolerant, the devotion of some Pallava kings to Shaivism went so far
that they went to the extent of demolishing Jain temples:
"According to the Periyapurāṇam, the saint
Tirunāvukkaraśar (also called Appar), and elder contemporary
of Tiruñānasambandar, was first persecuted and subsequently
patronised by a Pallava king who is said to have demolished the
Jaina monastery at Pāṭaliputtiram and built a temple
of Śiva called Guṇadaravīccaram." (Venkayya 1907,
p.235)
By and large, however, the primordial tolerance of Dravidian Shaivism
manifested itself, absorbing the other faiths in due course of time.
5. Refutation of Rival Theories on Origin of Parthians
Ayyar has summed up the various non-Parthian theories as follows:
"Thus some scholars considered the Pallavas as of Chōḷa-Nāga
origin 2, [2. Ind.Ant. Vol. LII, pp.75-80.] indigenous
to the southern part of the Peninsula and Ceylon and having nothing
to do with Western Indian and Persia, while others placed their
original home in the Andhra country between the rivers Kṛishṇā
and Gōdāvarī; yet others connected them with the
Mahārāshṭra Āryans 3 [3. C.V.Vaidya:
History of Mediaeval India, Vol.1, p.281.] and the Imperial
Vākāṭakas 4 [4. J.B.O.R.S.,
1933, p.180ff.]" (Ayyar 1945, p.11)
We now turn to the three theories, namely Chola-Naga, Andhra and
Maharashtra Aryan origins.
5.1. Refutation of the Maharashtrian and Vakataka Origin
The surviving sculptures in Tamil Nadu depict Pallavas as tall and
dolichocephalic (long-headed) (Fig.3), while the Marathas are short-statured
and brachycephalic (round-headed). Moreover, the Pallavas were Shaivites,
as opposed to the Maharastrians, who were adherents of the Vaishnavite
religion. Further, the Pallavas waged the brutal 100-year Maratha-Tamil
war against the Maratha Chalukyas. Had the Pallavas been Maharashtrians,
it is unlikely the conflict would have been so prolonged and of such
intensity. Thus, the Pallavas were almost certainly not of Maharastrian
origin. The slight Maharastrian influence amongst Pallavas is to be
attributed to their migration through Maharashtra on their way from
Persia to Tamil Nadu.
5.2. Refutation of alleged Vedic Origin
It is sometimes asserted that the Pallavas were of Vedic origin. However,
the Vedic and Puranic evidence itself contradicts this view:
"The word Pallava is apparently the Sanskrit form
of the tribal name Pahlava or Pahṇava of the
Purāṇas. The Pahlavas are described as a northern or
north-western tribe1 (footnote 1: In chapter 9 of the
Bhīṣmaparvan of the Mahābhārata, the Pahlavas
are mentioned among the barbarians (mlēccha-jātayaḥ))
whose territory lay somewhere between the river Indus and Persia."
(Venkayya 1907, p.217)
Furthermore,
"In the Harivaṃśa 4 (footnote
4: XIV. verses 15 to 19) the Pahnavas5 (footnote 5: In
the Rāmāyana (I.55, verse 18) the Pahlavas are
said to have emanated from the bellowing of the miraculous cow Nandini,
which belonged to the sage Vasiṣṭha.) are said to have
been Kṣatriyas originally, but become degraded in later times.
They are mentioned here along with the Śakas, Yavanas and
Kāmbōjas and their chief characteristic was the beard
6 (footnote 6: The beards of the Westerns (ie. the Yavanas),
are also mentioned by Kālidāsa in his Raghuvaṁśa,
IV, 63) which Sagara permitted them to wear. In the Viṣṇu
Purāṇa , the Yavanas, Pahlavas and Kāmbhōjas
are said to have been originally Kṣatriya tribes who became
degraded by their separation from Brāhmaṇa and their
institutions.7 (footnote 7: Muir's Sanskrit Texts,
Vol.II, p.259, and Ind.Ant. Vol.IV, p.166). In Manu, the
Pahlavas are mentioned along with the Puṇḍrakas, Draviḍas,
Kāmbōjas, Yavanas, Śakas and other allied tribes.
These were all Kṣatriyas originally, but gradually became
degraded by their omission of the sacred rites and transgressing
the authority of the Brāhmaṇas." (Venkayya 1907, p.217)
Had the Pallavas been of Vedic origin, they would not be cursed
in this manner in the Brahmanic scripture. Moreover, the Pallavas
did not practice the custom of Vedic human sacrifice (purushamedha
or naramedha) and horse sacrifice (asvamedha). Nor did they permit
sati (widow-burning) or bride-burning. The Vedic and Brahmanic caste
system was also not supported. Also, the Pallavas in their earliest
times promoted Prakrit and not Sanskrit. Thus Venkayya notes, "The
earliest known records of the Pallavas are three Prākṛt
copper-plate charters, viz. (1) the Mayidavōlu plates of Śivaskandavarman,
(2) the Hirehaḍagalli plates of the same king and (3) the
British Museum plates of Cārudēvi." (Venkayya 1907,
p.222) These facts disprove the Vedic origin of the Pallavas.
5.3. Refutation of the Dravidian Origin
That the Pallavas were not Dravidians is evidenced from the fact that
their migration can be clearly traced via copper-plate grants as being
from the Telugu to the Tamil country. The Pallavas initially promoted
Prakrit, which also goes against the proposed Andhra origin of Pallavas.
Had they been Andhras, they would no doubt have propagated the proto-Telugu
Dravidian dialect.
In further opposition to the Dravidian origin of Pallavas, Venkayya
has fittingly asked why the Andhras should have adopted a name which
would lead to them being confused with the Pahlavas of Persia.
"Why the indigenous tribe which was formed in the Gōdāvari
delta called itself Pallava, a name which would lead to their being
mistaken for being Palhavas of Western India is a question which,
to my mind, must be satisfactorily answered before the theory of
indigenous origin can be accepted." (Venkayya 1907, p.219, footnote
5)
However, the Pallavas rapidly adopted the indigenous Dravidian
religion of Shaivism and propagated it, just as the Germanist Lombards
accepted the Roman Catholicism of their Latin Italian subjects.
That the Pallavas were able to flourish in Dravidia is a testimony
to Dravidian tolerance and open-mindedness, a rare characteristic
in those days.
The remaining rival theories on the origins of the Pallavas having
been undermined, the Parthian origin of the Pallavas remains as
the sole logical alternative.
6. Consequences and Conclusion
The Parthian origin of the Pallavas was eagerly adopted by virtually
all schools of Dravidologists from the very beginning. Formerly,
Indo-European influence in Dravidian had been attributed solely
to Sanskrit. Anti-Sanskrit Dravidianists welcomed the Iranic origin
of Pallavas as it decreased the Sanskrit proportion in the Indo-European
component of Dravidian civilization. Indeed, certain votaries of
this school believe that Iranic influence in Dravidian is more important
than that of Sanskrit.
Dravidianist evangelists have in their turn used the Pallava example
to demand that the Tamil Brahmins adopt Dravidian culture. Their
chief argument is that, if the Pallavas from distant Persia could
so eagerly adopt Dravidian civilization, then why couldn't the local
Tamil Brahmins?
Multi-culturalist Dravidianists, meanwhile, upheld the Pallavas
as an example of ancient Dravidian tolerance and multi-culturalism.
The South Indian Brahminist school, which is also largely multi-culturalist
(often miscalled 'secularist') in character, has largely followed
this path as well. The political use - and abuse - of history goes
on.
The Parthian origin of Pallavas also provides an explanation for
the presence of tall, fair-skinned members of non-Brahmin castes
in Tamil Nadu and other Dravidian states. Formerly attacked as mixed-caste,
part-Brahmin, offspring, it is observed that such persons are at
present claiming a Pallava-Parthian origin instead. This is certainly
true of certain Cholas, Vellalas and Reddis. Especially in case
of those fair individuals who are long-headed, a Pallavite origin
is more plausible than a mixed-Brahmin one, for the South Indian
Brahmins are generally round-heads. The Parthian theory of the origin
of Pallavas has thus helped a large number of people to be rehabilitated
in Dravidian society.
It is hoped that Iranists will be inspired by this work to carry
out further research on the achievements of the enterprising Pallavas
in Dravidia, and bring to light the full scale of Iranic influence
in Dravidian civilization.
Author
Afsar Abbas is a professor at the Institute of Physics, Bhubaneshwar,
India
Acknowledgements
The author would like to thank Prof. Shireen Moosvi and Prof.
Irfan Habib (Aligarh) for their kind assistance with references.
The author is also very grateful to Prof. P. Oktor Skjærvø
and Prof. Michael Witzel (Harvard) for kindly sending important
research material. Many thanks to Fatema Soudavar Farmanfarmaian
for fruitful discussions, and to The Iranian for publishing this
paper.
The author gratefully thanks Michael D. Gunther, //www.art-and-archaeology.com;
Dr. Vandana Sinha, American Institute of Indian Studies, Gurgaon,
//www.indiastudies.org; and Stewart Lane Ellington, //stewellington.com
for permission to reproduce their wonderful images in this paper.
References
Ayyar 1945: "A New Link between the Indo-Parthians and the
Pallavas of Kanchi" by V. Venkatasubba Ayyar, Ootacamund, Journal
of Indian History, Vol.XXIV, Parts 1 & 2 (April & August 1945) Serial
Nos. 70 & 71, p.11-16; Ananda Press, Madras.
Damodaran 1980: "Contribution of the Tamils to World Culture",
G.R.Damodaran, J.Tamil Studies, vol.18 (Dec. 1980) pp.69-76.
Derakhshani 1999: "Die Arier in den nah‘stlichen Quellen des
3. und 2. Jahrtausends v.Chr." by Jahanshah Derakhshani, International
Publications of Iranian Studies, 2.Auflage, 1999; ISBN 964-90368-6-5,
EUR 20,00.
Holberton 19??: "The World of Architecture" Paul Holberton,
WHSmith, Michael Beazley Publishers, 14-15 Manette St, London W1V
5LB.
Minakshi 1977: "Administration and Social Life under the Pallavas",
by Dr. G.Minakshi, University of Madras, Madras, 1977, Rs. 27.
Nair 1977: "The Problem of Dravidian Origins - A Linguistic,
Anthropological and Archaeological Approach", by T.Balakrishnan
Nair, University of Madras, Madras, 1977.
Skjærvø 1995: "The Avesta as source for the early
history of the Iranians", P.Oktor Skjærvø, in `The
Indo-Aryans of Ancient South Asia', ed. George Erdosy, Walter
de Gruyter, Berlin 1995, pp.155-176.
Spooner 1915: "The Zoroastrian Period of Indian History"
by D.B.Spooner, J.of the Royal Asiatic Society of Great Britain
and Ireland, 1915, p.64-89 (Pt.I); p.405-455 (Pt.II).
Suthanthiran 1989: "Evolution of Gopura in Temple Architecture
of Tamil Nadu", by A. Veluswamy Suthanthiran, J.Tamil Studies,
vol.35 (June 1989) pp.28-38.
Venkayya 1907: "Annual Report 1906-7", Archaeological Survey
of India, "The Pallavas", by V.Venkayya, p.217-243; reprint
Swati Publications, Delhi.
Waddell 1929: "The Makers of Civilization in Race and History",
by L.A. Waddell, 1929, reprint S.Chand & Company, New Delhi, 1986.
Witzel 2001: "Autochthonous Aryans? The Evidence from Old Indian
and Iranian Texts," by Michael Witzel, El.J. of Vedic Studies
7-3 (2001), p.1-115.
* Send
this page to your friends
* Printer
friendly

பல்லவர் - பஹலவர் மரபினர் பகலவர்கள் முன்பு பார்த்தியர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டார்கள். இவர்கள் தொண்டை மண்டலமாக இன்று அறியப்படும் ஆந்திர கடல் கரை பிரதேசம், காஞ்சி பிரதேசத்தில் தங்கி அங்கிருந்து தங்களது பல்லவ சாம்ராஜ்யத்தை நிறுவினர். பஹலவ மன்னர்கள் தங்கள் சின்னமாக நெருப்பைக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு பாத்திரத்தில் நெருப்பு எரிவதை தங்களது சின்னமாகவும் தங்களது சிற்பங்களிலும் வடித்து வைத்திருந்தனர்.

There are many people who are called to see the dead before, and they are called to see the dead before, and they are called to see the dead before, and they are called to see the dead before, and they are called to see the dead before, and they are called to see the dead before, and they are called to see the dead before, and they are called to see the dead before. Those who were forgiven had their own fire, and they had their own fire, and they had their own fire, and they had their own fire, and they had their own fire, and they had their own fire.

Many of them, in the morning and in the morning, are the same as in the morning, in the evening, in the evening, in the evening, in the evening, in the evening, in the evening, in the evening, in the evening, in the evening, in the evening, in the evening, in the evening, in the evening, in the evening, in the evening, in the evening, in the evening, in the evening, in the evening, in the evening.


குறிஞ்சி - தலைவன் கூற்று

யாயும் ஞாயும் யாரா கியரோ
எந்தையும் நுந்தையும் எம்முறைக் கேளிர்
யானும் நீயும் எவ்வழி யறிதும்
செம்புலப் பெயனீர் போல
அன்புடை நெஞ்சம் தாங்கலந் தனவே.
-செம்புலப் பெயனீரார்.
(குறுந்தொகை - பா.40 குறிஞ்சி)

குறுந்தொகை எட்டுத்தொகையில் உள்ள நூல்களுள் ஒன்று. இந்நூல் எட்டுத்தொகை நூல்களைத் தொகுத்துச் சுட்டும் பழம்பாடலில்  "நல்ல குறுந்தொகை" எனச் சிறப்பித்து உரைக்கப்படுகிறது. இந்நூல் குறைந்த அடிகள் கொண்ட பாடல்களின் தொகுப்பாக இருப்பதால்  குறுந்தொகை எனப் பெயர் பெற்றது. ஏனைய பழந்தமிழ் நூல்களைப் போல் இதுவும் 400 பாடல்களின் தொகுப்பாகவே இருந்திருக்க வேண்டுமென்றும் ஒரு பாடல் இடைச் செருகலாக இருக்கக்கூடுமென்றும் சிலர் கருதுகிறார்கள். உரையாசிரியர்கள் பலராலும்  அதிகமாக அதாவது 235 பாடல்கள் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளன. ஆதலால் இந்நூலே முதலில் தொகுக்கப்பட்ட தொகை நூலாகக் கருதப்படுகிறது. இது பலவகையிலும் நற்றிணை, அகநானூறு ஆகிய பாடல் தொகுப்புகளை ஒத்தது. இந்நூலைத் தொகுத்தவர் பூரிக்கோ எனினும் தொகுப்பித்தவர் பெயர் இதுவரை கிடைக்கப்பெறவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

சங்க இலக்கிய பாடல்
நற்றிணை நல்ல குறுந்தொகை ஐங்குறுநூறு

ஒத்த பதிற்றுப்பத்து ஓங்கு பரிபாடல்

கற்றறிந்தார் ஏத்தும் கலியோடு அகம்புறம் என்று

இத்திறத்த எட்டுத் தொகை

முருகு பொருநாறு பாணிரண்டு முல்லை
பெருகு வளமதுரைக் காஞ்சி- மருவினிய
கோலநெடு நல்வாடை கோல்குறிஞ்சிப் பட்டினப்
பாலை கடாத்தொடும் பத்து

 பாடியோர்
இத்தொகுப்பில் அமைந்துள்ள 401 பாடல்களை 206 புலவர்கள் பாடியுள்ளனர். இந்நூலில் அமைந்துள்ள 10 பாடல்களுக்கு ஆசிரியர் பெயர் தெரியவில்லை. ஆனால் அப்பாடல்களின் சிறப்பு நோக்கி அதில் அமைந்த சிறப்புத் தொடர்களையே ஆசிரியர் பெயர்களாக அமைத்து வழங்கினர். அவர்களில் 'அணிலாடு முன்றிலார்' (குறுந்.பா.41), 'செம்புலப்பெயல் நீரார்' (குறுந். பா.40), 'குப்பைக் கோழியார்'(குறுந்.பா.305), 'காக்கைப் பாடினியார்'(குறுந்.பா.210), 'விட்ட குதிரையார்'(குறுந்.பா.74) 'மீனெறி துாண்டிலார்'(குறுந்.பா.54) ' ஓரேருழவனார்' (குறுந்.பா.131.), 'காலெறி கடிகையார்' (குறுந்.பா.267),கல்பொரு சிறுநுரையார்' (குறுந்.பா.290), முதலானோர் உவமைச் சிறப்பால் பெயர் பெற்ற ஆசிரியர்கள் 18 பேர் இந்நூலில் காணப்படுகிறார்கள். கடவுள் வாழ்த்து பாடியவர் பாரதம் பாடிய பெருந்தேவனார்.

 நூலமைப்பு
குறுந்தொகை நான்கு முதல் எட்டு வரையான (307,391-ஆம் பாடல்கள் 9 அடிகளால் ஆனது) அடிகளைக் கொண்டமைந்த 401 பாடல்களின் தொகுப்பு ஆகும். இந்நூல்  அகப்பொருள்களை அகவற்பாக்களால் கூறுகின்ற போதும்  முதற்பொருள் மற்றும் கருப்பொருட்களை விட உரிப்பொருளுக்கே சிறப்பிடம் தந்துள்ளது. இதில் வருணனைகள் குறைந்தும் உணர்வு மிகுந்தும் காணப்படுகின்றன. பொருளுக்கேற்ற பொருத்தமான உவமைகள் கொண்டு கருப்பொருளின் பின்னணியில் மாந்தர்களின் அகத்தெழும் உணர்ச்சிகளைச் சிறந்த முறையில் சித்தரித்துக் காட்டுபவை குறுந்தொகைப் பாடல்களாகும்.

குறுந்தொகை பழைய உரைகள்
இந்த நூலின் முதல் 380 பாடல்களுக்குப் ‘பேராசிரியர்’ உரை எழுதியுள்ளார். பேராசிரியர் உரை எழுதாத அடுத்த 20 பாடல்களுக்கு ‘நச்சினார்க்கினியர்’ உரை எழுதிச் சேர்த்துள்ளார்.இதனை விளக்கும் பழம்பாடல்
நல் அறிவுடைய தொல் பேராசான்
கல்வியும் காட்சியும் காசினி அறிய
பொருள் தெரி குறுந்தொகை இருபது பாட்டிற்கு
இது பொருள் என்று அவன் எழுதாது ஒழிய
இது பொருள் என்று அதற்கு ஏற்ப உரைத்ததும்-
நச்சினார்க்கினியர் தாம் எழுதிய தொல்காப்பிய உரையில் (அகத்திணையியல் நூற்பா 46) பேராசிரியரின் குறுந்தொகை உரையை மேற்கோளாக எடுத்தாண்டுள்ளார். இந்த இரண்டு உரைகளும் இன்று கிடைக்கவில்லை.

 குறுந்தொகை காட்டும் செய்திகள்
குறுந்தொகைப் பாடல்களில் சோழன் கரிகால்வளவன், குட்டுவன், திண்தேர்ப் பொறையன், பசும்பூண் பாண்டியன்,  போன்ற பேரரசர்கள் மற்றும் பாரி, ஓரி, நள்ளி, நன்னன் போன்ற சிற்றரசர்கள் பற்றிய வரலாற்றுக் குறிப்புகள் இடம் பெறுகின்றன. 'கொங்குதேர் வாழ்க்கை' என்ற இரண்டாம் பாடல் இறையனார் பாடி, தருமி என்ற புலவருக்குப் "பொற்கிழி"  வழங்கச் செய்தது சிறந்த வரலாற்றுச் சான்றாகும்.
நிலத்தினும் பெரிதே வானினும் உயர்ந்தன்று
நீரினும் ஆரளவின்றே சாரல்
கருங்கோற் குறிஞ்சிப் பூக்கொண்டு
பெருந்தெனிழைக்கும் நாடனோடு நட்பே.          (குறுந்.பா.3.)
என்ற பாடல் தலைவனின் அன்பின் ஆழத்தையும் தலைவியின் நம்பிக்கையையும் எடுத்துரைக்கிறது."வினையே ஆடவர்க்கு உயிரே"- என்ற தொடர் ஆண்களின் கடமையைக் கூறுகிறது.

பதிப்பு வரலாறு
சுவடிகளில் எழுதப்பட்டுப் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்த இந்நூல் பிற்காலத்தில் அழிந்துபோகும் நிலை எய்தியபோது, பல சுவடிகளைச் சோதித்து முதன்முதலில் திருக்கண்ணபுரத்தைச் சேர்ந்த திருமாளிகைச் சௌரிப் பெருமாளரங்கன், தான் இயற்றிய புத்துரையுடன் 1915-ஆம் ஆண்டு பதிப்பித்து வெளியிட்டார்.   இதன் பின்னர் வேறு பலரும் வெளியிட்டுள்ளனர்."சங்க இலக்கியப் பதிப்புரைகள்.பாரதி புத்தகாலயம், பக்கம் 33

 இவற்றையும் பார்க்க
 குறுந்தொகை பாடிய புலவர் வரிசை
 குறுந்தொகை உரை

 வெளி இணைப்புகள்
 குறுந்தொகைப் பாடல்கள் - பாடல் மூலம், பாடல்களின் செய்தி, தமிழ் மற்றும் ஆங்கில விளக்கத்துடன்
 குறுந்தொகை - இலக்கியம்
 குறுந்தொகை PDF
 குறுந்தொகை - அறிமுகம் - காயத்திரி
 குறுந்தொகை மூலமும் எளிய உரையும்

அடிக்குறிப்புகள்

பகுப்பு:தொகை நூல்
பகுப்பு:எட்டுத்தொகை

B.40), ‘The Covenant’ (Covenant.B.305), ‘The Covenant’ (Covenant.B.210), ‘The Covenant’ (Covenant.B.74) ‘The Covenant’ (Covenant.B.54) ‘The Covenant’ (Covenant.B.131), ‘The Covenant’ (Covenant.B.267), ‘The Covenant’ (Covenant.B.290), ‘The Covenant’ (Covenant.B.290), ‘The Covenant’ (Covenant.B.290), ‘The Covenant’ (Covenant.B.290), ‘The Covenant’ (Covenant.B.290), ‘The Covenant’ (Covenant.B.290), ‘The Covenant’ (Covenant.B. God is the one who sees the glory of life.


thumb|300px|மைக்கலாஞ்சலோவின் ஆதாமின் உருவாக்கம் (1508-1512) (வத்திக்கான் நகர்) சிறு தேவாலயத்தில்.

கலை  என்பது பொதுவாக காட்சிக் (visual) கலைகளின் வரலாற்றையே குறிக்கின்றது. எண்ணங்களையும், உணர்வுகளையும் பிறருக்கு விளக்கும் நோக்குடனோ; அழகியல் நோக்கங்களுக்காகவோ; காட்சிக்குரிய வடிவத்தில் மனிதர்களால் உருவாக்கப்படும் ஒரு செய்பொருளே காட்சிக்கலை எனலாம். நீண்ட காலமாகவே கலையைப் பல்வேறு விதமாக வகைப்படுத்தி வந்துள்ளனர். மத்திய காலத்தில் தாராண்மக் கலை (liberal arts), இயந்திரம்சார் கலை (mechanical arts) என்ற வகைப்பாடு இருந்தது. எனினும் அக்காலத்தில் கலை என்பதில், இன்று அறிவியல், வேளாண்மை, பொறியியல் போன்ற துறைகளைச் சார்ந்த விடயங்களும் அடங்கியிருந்தன. தற்காலத்தில் நுண் கலைகள், பயன்படு கலைகள் என்ற வகைப்பாடு உள்ளது. தற்காலத்தில் மனித ஆக்கத்திறனின் வெளிப்பாடே கலை என்று வரைவிலக்கணம் கூறுகின்றனர். 20 ஆம் நூற்றாண்டில் பெரும்பாலும் கலைகளை ஒன்பதாக வகுத்தனர். கட்டிடக்கலை, நடனம், சிற்பம், இசை, ஓவியம், கவிதை, திரைப்படம், ஒளிப்படவியல், வரைகதை என்பன இவை.

பெரும்பாலோர், சிறப்பாக மேலை நாட்டினர், கலை வரலாறு, ஐரோப்பியக் கலை வரலாற்றையே குறிப்பதாகக் கருதி வந்தனர். எனினும் கலை வரலாறு என்பது கற்கால மனிதர்களின் கலைகள் தொடக்கம், உலகின் பல நாகரீகங்களின் கலை வரலாற்றையும் உள்ளடக்குகின்றது.

கலை வரலாற்றின் துணைப் பிரிவுகள்

 வரலாற்றுக்கு முந்திய காலக் கலை
 வரலாற்றுக்கு முந்திய கால ஐரோப்பியக் கலை
 வரலாற்றுக்கு முந்திய கால ஆசியக் கலை
 ஆபிரிக்கச் சுதேசக் கலைகள்
 அமெரிக்கச் சுதேசக் கலைகள்
 ஓசானியச் சுதேசக் கலைகள்
 பண்டைய உலகின் கலைகள்
 பண்டைய மெசொபொத்தேமியக் கலைகள்
 சுமேரியக் கலைகள்
 பபிலோனியக் கலைகள்
 அசிரியக் கலைகள்
 பண்டைய எகிப்தியக் கலைகள்
 பண்டைய எஜியன் கலைகள்
 மினோவன் நாகரீகம்
 மைசனியன் நாகரீகம்
 கிரேக்கக் கலைகள்
 கிரேக்கோ-பௌத்தக் கலைகள்
 ரோமப் பண்பாடு
 ஆரம்பகாலக் கிறிஸ்தவக் கலை
 ஐரோப்பியக் கலை வரலாறு
 கிறிஸ்தவக் கலை
 மத்தியகாலக் கலை
 மறுமலர்ச்சிக் காலம், தொடக்க மறுமலர்ச்சி ஓவியங்கள், மற்றும் மறுமலர்ச்சிச் செவ்வியம்
 Mannerism, பரோக், மற்றும் ரோகோகோ
 புதுச்செவ்வியம், Romanticism, Academic art, Realism
 நவீன கலை
 இந்தியத் துணைக் கண்டம்
 இந்தியக் கலை
 தமிழர் கலை
 மொகலாயக் கலை
 இலங்கைக் கலை
 சிங்களக் கலை
 இலங்கைத் தமிழர் கலை
 இஸ்லாமியக் கலை
 தூரகிழக்கு நாடுகளின் கலைகள்
 பௌத்த கலை
 சீனக் கலை
 ஜப்பானியக் கலை
 திபேத்தியக் கலை
 தாய் கலை
 லாவோஸ் கலை
 அமெரிக்க நாடுகளின் கலைகள்
 ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளின் கலைகள்
 மெக்சிக்கோவின் கலை
 மத்திய அமெரிக்கக் கலைகள்
 தென் அமெரிக்கக் கலைகள்
 தற்காலக் கலை
 ஊடகக் கலை

 பின் வருவனவற்றையும் பார்க்கவும்
 கலை
 கலைப் பாணிகள், காலம் மற்றும் இயக்கங்கள்
 அழகியற் கலைகள்
 பண்பாட்டு இயக்கங்கள்
 ஓவியத்தின் வரலாறு
 கலைப் பொருட்களின் பட்டியல்
 ஓவியர்களின் பட்டியல்

பழைய கற்காலம்

கற்காலத்தில் ( 15,000-8000 கி.மு. ± ) கலை தொடங்கப்பட்டதாற்கான ஆதாரங்கள் கிடைததால் அதுவே கலையின் தொடக்ககாலமாக விளங்குகிறது. 25,000 கி.மு.வே கலையின் முதல் வெளிப்பாடாக இருந்தது . மனிதனால் பொருட்கள் செய்யப்பட்டதற்கான முதல் தடயங்கள் தெற்கு ஆப்பிரிக்கா, மேற்கு மத்திய தரைக்கடல் , மத்திய மற்றும் கிழக்கு ஐரோப்பாவில் ( அட்ரியாடி கடல் ) , சைபீரியா ( பைக்கால் ஏரி ) , இந்தியா மற்றும் ஆஸ்திரேலியா ஆகிய இடங்களில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த முதல் தடயங்கள் பொதுவாக கல் (பிளின்ட், obsidian ) , மரம் அல்லது எலும்பு கருவிகளில் செய்யப்பட்ட வேலைகளாகும்.ஓவியங்களில்  சிவப்பு வண்ணம் பெற இரும்பு ஆக்சைடும், கருப்பு நிறங்களைப் பெற மாங்கனீசு ஆக்சைடும்  களிமண்ணும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்த காலத்தில் இருந்து கலை வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறதுGardner, pp.3-4.மனிதர்கள் தனிமையான இடங்களில் உயிர்வாழ கல் அல்லது எலும்பு மற்றும் குகை ஆகியவற்றில் ஓவியம் மற்றும் சிற்பங்கள் செய்துவந்துள்ளனர். பிரான்ஸ் பகுதியில் இருந்து சிறிய சிற்பங்கள் கண்டுபிடித்துள்ளனர் . பழையகற்காலத்தில் வறையப்பட்ட லாஸ்காக்ஸ்  குகைகள் படங்கள் தமது  இயற்கை உணர்வுகளை வெளிப்படும்படியாக வரைந்ந்துள்ளனர். குறிப்பாக  அங்கு மந்திர மத தன்மை கொண்ட படங்கள் மற்றும் விலங்குகள் சித்தரிக்கபட்டுள்ளன. வீனஸ் கடவுளின் சிலகளும் , பெண்களின் சிலைகளும் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.வீனஸ் கடவுளின் சிலை வளத்தைக்குறிப்பதற்காக வரையப்பட்டிருக்கலாம் என ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர் Honour, Fleming. A World History of Art p. 25 .Honour-Fleming (2002), p. 36-44.
.

கற்கால கலை

கி.மு 8000 வாக்கில் மனிதர்கள் ஆடுமாடுகள் பழக்கப்படுத்துதலிலும், விவசாயம் மேற்கொள்வதிலும்,மதங்களை உருவாக்குவதிலும் கவனம் செலுத்தியுள்ளனர்.லிபியாவில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஓவியங்களில் சிறு சிறு மனித உருவங்கள் வறையப்பட்டுள்ளன.இவ்வோவியம் ஜிம்பாவே, ஆப்ரிக்காவில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஓவியங்களுடன் ஒத்ததாக உள்ளதாக அறிஞர்கள் கண்டுபிடித்தனர்.  பின்டுராஸ் நதி படுகையில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஓவியங்களும் இதுபோல் வரலாற்று சிறப்புகளைக் கூறுவதேயாகும்Onians (2008), p. 20-25..

மேற்கோள்கள்

மேலும் படிக்க

 Adams, Laurie. Art across Time. 3rd ed. Boston: McGraw-Hill, 2007.
 Gardner, Helen, and Fred S. Kleiner. Gardner's Art through the Ages: A Global History. 13th ed. Australia: Thomson/Wadsworth, 2009.
 Gombrich, E. H. The Story of Art. 15th ed. Englewood Cliffs, N.J.: Prentice-Hall, 1990.
 Honour, Hugh, and John Fleming. The Visual Arts: A History. 5th ed. New York: Henry N. Abrams, 1999.
 Honour, Hugh, and John Fleming. A World History of Art. 7th ed. Laurence King Publishing, 2005, ,
 Janson, H. W., and Penelope J. E. Davies. Janson's History of Art: The Western Tradition. 7th ed. Upper Saddle River, NJ: Pearson Prentice Hall, 2007.
 Oliver Grau (Ed.): MediaArtHistories, Cambridge/Mass.: MIT-Press, 2007.
 La Plante, John D. Asian Art. 3rd ed. Dubuque, IA: Wm. C. Brown, 1992.
 Miller, Mary Ellen. The Art of Mesoamerica: From Olmec to Aztec. 4th ed, World of Art. London: Thames & Hudson, 2006.
 Pierce, James Smith, and H. W. Janson. From Abacus to Zeus: A Handbook of Art History. 7th ed. Upper Saddle River, NJ: Pearson Prentice Hall, 2004.
 Pohl, Frances K. Framing America: A Social History of American Art. New York, NY: Thames & Hudson, 2002.
 Stokstad, Marilyn. Art History. 3rd ed. Upper Saddle River, NJ: Pearson Education, 2008.
 Thomas, Nicholas. Oceanic Art, World of Art. New York, N.Y.: Thames and Hudson, 1995.
 Wilkins, David G., Bernard Schultz, and Katheryn M. Linduff. Art Past, Art Present. 6th ed. Upper Saddle River, NJ: Pearson Education, 2008.

 வெளியிணைப்புகள்

 நியூ யார்க் பெருநகர அருங்காட்சியகத்தின் கால வரிசைப்படியான கலை வரலாறு
 தமிழ் ஆயகலைகள்
 தொகுப்பு: கலை வரலாறு (பகுதி): Ars Summum Project

பகுப்பு:கலை வரலாறு

சித்தரிக்கபட்டுள்ளன

வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.வீனஸ்

வளத்தைக்குறிப்பதற்காக

வரையப்பட்டிருக்கலாம்

கருதுகின்றனர்

Question: who suggested that the minds of the gods of the house may be restricted to the growth

Question: who are some of the gods of the house

Question: what might the minds of the gods of the house be restricted to

வளத்தைக்குறிப்பதற்காக

Question: what is it rumored about the gods of the house

படங்கள் மற்றும் விலங்குகள் சித்தரிக்கபட்டுள்ளன .

Question: who was the author of the study

It is < unk > that there are shapes and shapes of the shapes .

Some of the gods of the house , the minds of the women , have been disclosed . The researchers consider Honour , Fleming that the minds of the gods of the house may be restricted to the growth of the minds .

It is<unk> that there are shapes and shapes of the shapes. Some of the gods of the house, the minds of the women, have been disclosed.The researchers consider Honour, Fleming that the minds of the gods of the house may be restricted to the growth of the minds.

The New York City Grand Canyon's Periodic Art History Contemporary Arms Package: Art History (Part): Ars Summum Project

அருங்காட்சியகத்தின்

வரிசைப்படியான

Question: what is the name of the art project at the grand canyon

Question: what city is home to the grand canyon

யார்க் பெருநகர அருங்காட்சியகத்தின்

Question: what type of art does the grand canyon exhibit

Question: what is the name of the art collection at the grand canyon

Question: what is the name of the art project that is part of the grand canyon art history

Question: the ars summum project is part of what

அருங்காட்சியகத்தின் கால வரிசைப்படியான கலை வரலாறு தமிழ் ஆயகலைகள் தொகுப்பு : கலை வரலாறு

Question: what is the purpose of the ars summum project

Question: what is the name of the national park in new york usa

The New York City Grand Canyon 's Periodic Art History Contemporary Arms Package : Art History ( Part ): Ars Summum Project