வேதங்கள் (Vedas) என்பவை பொதுவாக இந்து சமயம் என்று அறியப்படும் சமயத்திலுள்ள அடிப்படையான நூல்களில் சிலவாகும். காலத்தால் முற்பட்டதும் ஆகும். வேதம் என்னும் சொல் பிற மதத்தாரும் தங்கள் சமயத்தின் முதன்மையான நூல்களுக்குப் பயன்படுத்துகின்றனர். கி.மு 5000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரும் இந்துக்களின் வேதங்கள் இன்றிருப்பது போலவே இருந்தது என்று பண்டித பால கங்காதர திலகர் நிரூபித்துள்ளதாக சுவாமி விவேகானந்தர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.எனது பயணம்; ஸ்ரீராமகிருஷ்ண மடம், சென்னை; பக்கம் 109

 சொற்பிறப்பியல்
இந்து மதத்தில், வேதம் என்ற சொல் வித் என்ற வடமொழிச் சொல்லை வேராகக் கொண்டது. வித் என்றால் சமசுகிருதத்தில் அறிதல் என்று பொருளாகும். வேதங்கள் என்பதற்கு ’‘உயர்வான அறிவு’’ என்றும் பொருள்படும்.

 வேதங்களின் வகைகள்
இந்து சமயத்துக்கு அடிப்படையானவை நான்கு வேதங்கள் ஆகும். ரிக், யஜூர், சாம, அதர்வண
வேதம் ஆகியவை தான் அடிப்படையில் வேதங்களாகக் கருதப்பட்டன. அதர்வணத்தை தீமை என்று கருதினார்கள். பிற்காலத்தில் தான் அது நான்காவது வேதமாகச் சேர்க்கப்பட்டது. இவை தமிழில் நான்மறை என்றும் கூறப்படும். என்றாலும் தமிழில் நான்மறை என்பன வேறானவை என்போரும் உள்ளனர் (இவை அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்பர்).  சமசுக்கிருத வேதங்கள்: The Vedas   The Vedas

 ரிக் வேதம்
 யசுர் வேதம்
 சாம வேதம்
 அதர்வண வேதம்
என்பனவாகும். வேதங்கள் நான்கு என வகுத்தவர் வியாசர். வேதங்களை "சுருதி, மறை" எனவும் கூறுவர்.

 வேதங்களின் நான்கு பாகங்கள்
வேதங்களுக்கு நான்கு பாகங்கள் உண்டு.  அவையானவை:
 சம்ஹிதை - தொகுப்பு; "மந்திரங்கள்" (கடவுளால் தரப்பட்டவையாக கருதப்படும் பாடல்கள்)
 பிராமணம் எனப்படும் உரை அல்லது சடங்கு வழிமுறைகள்
 ஆரண்யகம் எனப்படும் காட்டில் வாழும் முனிவர்களின் உரைகள்
 உபநிடதங்கள் (வேதங்களுக்கான தத்துவ உரைகள்/ விளக்கங்கள்/ எதிர்ப்புக்கள்) ; இவை வேதத்தின் முடிவில் வருவன வேத அந்தம் (முடிவு) என்னும் பொருளில் வேதாந்தம் எனபப்டும்.

 வரலாறு
வேதங்களில் பல்வேறு கடவுள்களைப் புகழ்ந்து இந்த பாடல்கள் புனையப்பட்டிருக்கின்றன. சடங்குகளின் போது பின்பற்றப்படுவதற்காக பல்வேறு விவரங்கள் யஜூர் வேதத்தில் குறிப்பிடப்படுகின்றன. சடங்குகளின் போது இசைப்பதற்காகவே சாம வேதம் இயற்றப்பட்டதாகும். சாம வேதத்திலிருந்தே இந்திய இசை தோன்றியதாகவும் கூறப்படுகின்றது. அதர்வண வேதமும் சடங்குகளைப் பற்றியே குறிப்பது ஆகும்.

இவற்றுள் காலத்தால் முற்பட்டது ரிக் வேதமாகும். இது இந்தியாவில், கி.மு. 1500விற்கு முன் உருவாகியிருக்கக்கூடுமெனக் கருதப்படுகின்றது. வேதங்கள் இன்றளவும் வாய்வழியாகவே வழங்கிவந்துள்ளன. ஏறத்தாழ கி.மு 300 ஆம் ஆண்டளவில் எழுத்துவடிவம் பெற்றிருக்கக்கூடும் எனக் கருதப்படுகின்றது என்றாலும் வாய்வழியாகவே தலைமுறை தலைமுறையாக நிலைபெற்று வந்துள்ளது. விசய நகரப் பேரரசை ஆண்ட முதலாம் ஹரிஹரர் காலத்தில் வாழ்ந்த சாயணாச்சாரியர் (सायण) என்னும் 14 ஆவது நூற்றாண்டு காலத்து வேத அறிஞர், வேதத்தின் பொருளை விளக்கி எழுதிய, வேதார்த்த பிரகாசா (Vedartha Prakasha) என்னும் நூலே முதன்முதலாக எழுத்து வடிவில் கிடைக்கும் வேதங்களாகும்.

இதன் சமய முக்கியத்துவம் தவிர, உலகின் மிகத் தொன்மையான நூல்களிலொன்று என்ற வகையிலும் இதற்கு முக்கியத்துவம் உண்டு. வழிபாடு, சமயக் கிரியைகள் முதலியவற்றை சில இடங்களில் உரைநடையிலும், மற்ற இடங்களில் ரிக் என்று சொல்லப்படும் வேதகால செய்யுள்நடையிலும்  எடுத்துக் கூறும் வேதங்கள், அக்கால சமூக வாழ்க்கையையும் படம்பிடித்துக் காட்டுகின்றன.

கி.பி. 14 ஆவது நூறாண்டில் வாழ்ந்த சாயனர் (சாயனாச்சார்யர்) வேதத்திற்கு விரிவான விளக்கம் எழுதியுள்ளார்.  இருக்கு வேதத்தில் 1028 சுலோகங்கள் உள்ளன (10522 மந்திர வரிகள்), மற்றும் அதற்குரிய பிராமணிய சடங்குகள், காடுவாழ் முனி உரை, உபநிடத தத்துவ உரை ஆகியவை உண்டு. வெள்ளை (சுக்ல) யசுர் வேதத்திற்கு எழுதப்பட்ட சதபத பிராமணம் என்னும் உரைநூல் தான் பழமையானதும், மிக முக்கியமானதும் ஆகும். இந்த 100 வழி என்னும் பொருள் படும் சதபத பிராம்மணம் சுமார் கி.மு 700-800 வாக்கில் எழுதப்படிருக்கலாம் என கருதப்படுகின்றது.

முதல் இரண்டு பாகங்களும் "கர்ம கண்டங்களாகவும்", அதாவது செயலுக்கு (ஓதுவதுக்கும், சடங்குக்கும்) அல்லது அனுபவத்துக்குரியவையாகவும், கடைசி இரண்டும் மெய்ப்பொருள் உணர்வதற்குத் துணையான  வேதாந்த பாகங்களாகவும் வகைப்படுத்தப்படுவதுண்டு.வேதாந்தம் என்றால் வேதத்தின் இறுதியில் வந்த கடைசி பாகம் என பொருள்படும். இதனை ஞான காண்டம் என்பர். நான்கு பாகங்களும் ஒரு நபராலோ அல்லது ஒரே குழுவாலோ அல்லது ஒரே காலத்திலோ எழுதப்படவில்லை.  குறிப்பாக உபநிடதங்கள் முதல் இரண்டு பாகங்களுக்கும் பல எதிர்ப்புக்களையும், மறுப்புக்களையும் தெரிவிக்கின்றது.

 கடவுள் கோட்பாடு
வேதகால கடவுட்கோட்பாடு முற்பட்ட கால  கடவுள் கோட்பாடு, இடைபட்ட காலகடவுட்கோட்பாடு, பிற்பட்ட கால கடவுட் கோட்பாடு என மூன்று வகையாக நோக்கப்படுகின்றது. ஆரம்ப காலத்தில் வேதகால மக்கள் இயற்கை சக்திகளை வெல்லவோ, விளங்கவோ முடியாதவர்களாக காணப்பட்டனர். இடி,மின்னல்,மழை,புயல் போன்ற இயற்கையின் ஒவ்வொரு செயலையும் தமக்கு மேற்பட்ட சக்தியாகக் கருதினர். எனவே வேதகால மனிதன் பயத்தின் அடிப்படையில் இயற்கையை கடவுளாக வழிபட முனைந்ததோடு வேதகால கடவுள் கோட்பாடும் உதயமாயிற்று.

இயற்கையை வழிபட்ட மனிதன் அவ் இயற்கை சக்திகளுக்கு இறைநிலை கொடுத்து பல்வேறு பெயர்கள் சூட்டி வழிபடத் தொடங்கினான்.இவ்வாறு இருக்கு வேதகாலத்தில் 33 தெய்வங்கள் வணங்கப்பட்டதாக கூறப்படுகின்றது. இத் தெய்வங்களை மண்ணுறை தெய்வங்கள், விண்ணுறை தெய்வங்கள், இடைநிலை தெய்வங்கள் என ஆய்வாளர்கள் மூன்று வகையாக பிரித்து நோக்குகின்றனர். இவற்றுள் இந்திரன், வருணன், அக்கினி, உருத்திரன், விஷ்ணு முதலிய தெய்வங்கள் குறிப்பிடத்தக்கன.

இருக்கு வேதகாலத்திலே பல தெய்வங்கள் வழிபட்டமை மறுக்கமுடியாத உண்மை. இருப்பினும்ஒவ்வொரு தேவைக்கும் அவர்கள் ஒவ்வொரு தெய்வத்தை வழிபட்டமை காணமுடிகின்றது. அவ்வேளை அந்த ஒரு தெய்வமே எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்த மேலான தெய்வமாகக் கருதப்படுகின்றது. இவ்வாறு இடைப்பட்ட வேதகாலத்தில் தேவைகேற்ப ஒரு தெய்வத்தை முதன்மைப் படுத்தி வழிபடுகின்ற ஒரு தெய்வ கோட்பாடு தோன்றியது.

இருக்கு வேதம் 10ம் மண்டலத்தில் சந்தேகத்திற்கிடமான ஒரு வினா காணப்படுகின்றது. நாம் யாருக்கு நமது அவி பாகத்தை செலுத்துவோம்? எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்ததும் மேலானதுமான தெய்வம் எது?’’ என்று கேட்கபட்டன. அதற்கு “பிரஜாபதியே எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்ததும் மேலானதுமான தெய்வம்.அவருக்கே உங்கள் அவிபாகத்தைக் கொடுங்கள்” என்று கூறப்படுகின்றது. இதுவும் இருக்கு வேதகால ஒரு தெய்வ கோட்பாட்டிற்கான ஒரு ஆதாரமாகும்.

இடைப்பட்ட வேதகால ஒரு தெய்வ கோட்பாட்டிலிருந்து மேற்பட்டதாக ஒரு பொருள் கோட்பாடு பிற்பட்ட வேதகாலத்தில் தோன்றியது. இருக்குவேதம் 10 மண்டலத்தில் ‘’ உள்பொருள் ஒன்று அதனை பலவென்று அழைப்பர்” எனப் பொருள்படும். “ஏகம் சத் விப்ரா பகுதா வதந்தி’’ என்ற கூற்று காணப்படுகின்றது.மேலும் இங்கு பலவற்றிலும் வலிமை வாய்ந்தது ஒன்று என்ற கூற்றும் காணபடுகின்றது. புருஷன் ஒருவனே எல்லாவற்றிலும் இருக்குறான். இருந்தான், இருப்பான் போன்ற மகாவாக்கியங்கள், உள்பொருள் ஒன்று என்பதை விளக்குகின்றன.

இவ்வாறு உள்ள பொருளை பிற்காலத்தில் பிரமம் என்றும் பரமாத்மா என்றும் அழைக்கப்பட்டது. வேதாந்தம் ,சித்தாந்தம், உபநிடத தத்துவங்கள் தோன்றுவதற்கும் இதுவே வழிசமைத்தது.

 முந்தைய வேதம்
 ரிக் வேதம்
இது முந்தைய வேதகாலம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறதுவரலாறு பாடப்பகுதி பதினொன்றாம் வகுப்பு.பக்கம்-22. இதன் காலம் கி.மு 2200 முதல் கி.மு 1600 வரை ஆகும். ரிக் வேதத்தில் 10600 பாடல்கள் பாடப்பட்டுள்ளன. ரிக் வேத காலத்தில் ஆரியர்கள் சிந்து சமவெளி பகுதியில் வாழ்ந்து வந்துள்ளனர். இப்பாடல்கள் ரிக் வேத மக்களின் வாழ்க்கைமுறை, அரசியல், பழக்கங்கள் ஆகியவற்றை தெளிவாக கூறுகின்றது. மேய்ச்சலே ரிக் வேதகால மக்களின் முக்கிய தொழிலாகும். ரிக் வேத மக்கள் தச்சு வேலைகளும் செய்துள்ளனர். மண்வேலைகள் செய்வது, நூல் நூற்றல் , பருத்தி கம்பளி உடைகள் தயாரிப்பது ஆகியன ரிக்வேத கால மக்களின் உப தொழிலாக இருந்துவந்துள்ளன. மேலும் வேதங்கள் மக்களின் கடவுள்களைப் பற்றியும் அதிக தகவல்கள் தருகின்றன. ரிக் வேத மக்கள் இந்திரனையும், அக்னியையும் முதற்கடவுளாக வழிபட்டுவந்துள்ளனர்.
Rig Veda

 பிந்தைய வேதங்கள்
பிந்தைய வேத காலங்களில் ஆரியர்கள் கிழக்கு நோக்கி நகர்ந்துள்ளனர். இக்குறிப்புகளை பிந்தைய வேதங்கள் குறிப்பிடுகின்றன. பிந்தைய வேத காலங்களில் அவர்களின் நம்பிக்கை, பழக்கவழக்கங்களும் மாற்றம் பெற்றுள்ளன. முந்தைய வேதகாலங்களில் கடவுளான இயற்கையை விட சிவன், பிரம்மன், விஷ்ணு ஆகியோரை வழிபட்டு வந்துள்ளனர்.

 யசுர் வேதம்
இது பிந்தைய வேதங்களில் ஒன்று ஆகும். இதன் காலம் கி.மு 1400 முதல் கி.மு 1000 வரை ஆகும்.

 சாம வேதம்
இதுவும் பிந்தைய வேதங்களில் ஒன்று ஆகும்.சடங்குகளின் போது இசைப்பதற்காகவே சாம வேதம் இயற்றப்பட்டதாகும். சாம வேதத்திலிருந்தே இந்திய இசை தோற்றியதாகவும் கூறப்படுகின்றது.

 அதர்வண வேதம்
அதர்வண வேதம் இறுதியான வேதமாகும். இதனை நான்காவது வேதம் என்றும் கூறுவர். அதர்வண வேதமும் சடங்குகளைப் பற்றியே குறிப்பது ஆகும்.

 வேத இலக்கியங்கள்
நான்கு வேதங்களைத் தவிர பிராமணங்கள், உபநிடதங்கள், ஆரண்யங்கள் மற்றும் இதிகாசங்களான இராமாயணம், மகாபாரதம் ஆகிய அனைத்தும் வேத இலக்கியங்களில் அடங்குவனவாகும். வழிபாடுகள் மற்றும் வேள்விகள் குறித்த விளக்கங்கள் பிராமணங்களில் கூறப்பட்டுள்ளன. ஆன்மா, பிரம்மம், உலகின் தோற்றம், இயற்கை பற்றிய விளக்கங்களை உபநிடதங்கள் கூறுகின்றன.
திறனாய்வு
இந்து மதம் பற்றிய பல ஆய்வாளர்கள் இந்து மதம் அனைத்து சமகால மதங்களின் கூறுகளையும் ஏற்றுக்கொள்கிறது என்றும், இந்து மதத்தின் வேத புராணங்கள் உட்பட பல வசனங்களில் ப பத்த மதம் த்தம், சமண மதம் மற்றும் சீக்கியம் ஆகிய கூறுகள் உள்ளன என்றும், கணிசமான அளவு கிரேக்க மற்றும் ஜோராஸ்ட்ரியனிசம் போன்ற மதக் கூறுகளை ஏற்றுக்கொண்டதாகவும் கூறுகின்றனர். அவெஸ்டா. இஸ்லாமிய நபி முஹம்மதுவின் தீர்க்கதரிசனம்), இந்திரனிலிருந்து இந்திரன் வரை, கந்தரேவாவிலிருந்து காந்தர்வா வரை, வஜ்ரா, வாயு, மந்திரம், யாம், அஹூதி, ஹுமாதா முதல் சுமதி வரை.

 இவற்றையும் பார்க்கவும்
 ஆகமங்கள்
 உபவேதங்கள்
 உபநிடதங்கள்

 மேற்கோள்கள்

 சோ.ந.கந்தசாமி. (2004). இந்திய தத்துவக் களஞ்சியம். சிதம்பரம்: மெய்பப்பன் பதிப்பகம்.

 வெளி இணைப்புகள்

  What are Vedas?
The Fours Vedas and the Parts of the Vedas
The Principal Upanishads
Upanishads Index
The Essentials of the Upanishads
The Essence of Upanishads

பகுப்பு:இந்து சமய நூல்கள்
பகுப்பு:பூர்வ மீமாஞ்சம்

However.

Sacred-texts home
Journal Articles: Hinduism
OCRT: Hinduism
Buy CD-ROM
Buy books about Hinduism
|
||
|
Hinduism
Vedas
Upanishads
Puranas
Other Primary Texts
Epics
Mahabharata
Ramayana
Bhagavad Gita
Vedanta
Later texts
Modern books
The Vedas
There are four Vedas, the Rig Veda, Sama Veda, Yajur Veda and Atharva Veda.
The Vedas are the primary texts of Hinduism.
They also had a vast influence on Buddhism, Jainism, and Sikhism.
Traditionally the text of the Vedas was coeval with the universe.
Scholars have determined that the Rig Veda, the oldest of the four Vedas, was
composed about 1500 B.C., and codified about 600 B.C.
It is unknown when it was finally committed to writing,
but this probably was at some point after 300 B.C.
The Vedas contain hymns, incantations, and rituals from ancient
India. Along with
the Book of the Dead,
the Enuma Elish,
the I Ching,
and the Avesta, they are among
the most ancient religious texts still in existence.
Besides their spiritual value, they also give a unique
view of everyday life in India four thousand years ago.
The Vedas are also the most ancient extensive texts in
an Indo-European language, and as such are invaluable
in the study of comparative linguistics.
Rig Veda
The Rig-Veda
Vedic Hymns, Part I (SBE 32)
translated by Ralph Griffith [1896]
A complete English translation of the Rig Veda.
Rig-Veda (Sanskrit)
The complete Rig Veda in Sanskrit, in Unicode Devanagari script and standard romanization.
Hymns to the Maruts, Rudra, Vâyu and Vâta,
tr. by F. Max Müller [1891]
A masterpiece of linguistics and comparative mythology: translations and deep analysis of the Vedic Hymns to the Storm Gods.
Vedic Hymns, Part II (SBE 46)
Hymns to Agni,
tr. by Hermann Oldenberg [1897]
The Vedic Hymns to Agni.
A Vedic Reader for Students (excerpts)
by A.A. Macdonell [1917]
An introduction to the Dramatis Personæ of the Rig Veda.
Sama Veda
The Sama-Veda
translated by Ralph Griffith [1895]
A collection of hymns used by the priests during the Soma sacrifice.
Many of these duplicate in part or in whole hymns from the Rig Veda.
This is a complete translation.
Yajur Veda
The Yajur Veda (Taittiriya Sanhita)
translated by Arthur Berriedale Keith [1914]
A complete translation of the Black Yajur Veda.
The Yajur Veda is a detailed manual of the Vedic sacrificial rites.
The Texts of the White Yajurveda
translated by Ralph T.H. Griffith [1899]
A complete translation of the White Yajur Veda.
Atharva Veda
The Atharva Veda also contains material from the
Rig Veda, but of interest are the numerous incantations and
metaphysical texts, which this anthology (part of the
Sacred Books of the East series) collects and categorizes.
The Atharva Veda was written down much later than the rest of the
Vedas, about 200 B.C.; it may have been composed about 1000 B.C.
The Hymns of the Atharvaveda
translated by Ralph T.H. Griffith [1895-6]
The unabridged Atharva Veda translation by Ralph Griffith.
The Atharva-Veda
translated by Maurice Bloomfield [1897]
(Sacred Books of the East, Vol. 42)
The Sacred Books of the East translation of the Atharva-veda.
Selected hymns from the Atharva-veda.
Upanishads
The Upanishads are a continuation of the Vedic philosophy,
and were written between
800 and 400 B.C. They elaborate on how the soul (Atman)
can be united with the ultimate truth (Brahman) through
contemplation and mediation, as well as the doctrine of
Karma-- the cumulative effects of a persons' actions.
The Upanishads
(Sacred Books of the East, vols. 1 and 15):
The Upanishads, Part I (SBE 1)
Max Müller, translator [1879]
The Chandogya, Talavakara, Aitreya-Aranyaka, the Kaushitaki-Brahmana, and the Vajasaneyi Samhita Upanishads
The Upanishads, Part II (SBE 15)
Max Müller, translator [1884]
Katha, Mundaka, Taittirîyaka, Brihadâranyaka, Svetâsvatara, Prasña, and Maitrâyana Brâhmana Upanishads.
Thirty Minor Upanishads
by K. Narayanasvami Aiyar [1914]
Thirty shorter Upanishads, principally dealing with Yogic thought and practice.
From the Upanishads
Charles Johnston, translator [1889]
Translations from the Katha, Prasna and Chhandogya Upanishads.
Puranas
The Puranas are post-Vedic texts which typically
contain a complete narrative of the history of the Universe
from creation to destruction, genealogies of the kings,
heroes and demigods, and descriptions of Hindu cosmology
and geography.
There are 17 or 18 canonical Puranas, divided into three categories,
each named after a deity: Brahma, Vishnu and Shiva.
There are also many other works termed Purana, known as 'Upapuranas.'
The Vishnu Purana
by H.H. Wilson [1840]
A primary text of the Vaishnava branch of Hinduism, and one of the canonical Puranas of the Vishnu category.
Among the portions of interest are a cycle of legends of the
boyhood deeds of Krishna and Rama.
H.H. Wilson was one of the first Europeans to translate a Hindu
sacred text from the original Sanskrit.
His style and annotations are exceptional and very readable.
The Garuda Purana
translated by Ernest Wood and S.V. Subrahmanyam [1911]
A Vishnu Purana with Dantesque descriptions of the afterlife, and details of Hindu funeral rites.
The S'rimad Devî Bhâgawatam
translated by Swami Vijnanananda (Hari Prasanna Chatterji) [1921]
One of the Upapuranas, devoted to the Devi (Goddess).
The Devî Gita
translated by Swami Vijnanananda (Hari Prasanna Chatterji) [1921]
The Song of the Goddess.
An excerpt from the S'rimad Devî Bhâgawatam (above)
The Prem Sagur
(Prem Sagar) by Lallu Lal, translated by W. Hollings [1848]
English translation of a popular Hindi retelling of the
Krishna cycle, based on the tenth book of the Bhagavata Purana.
The Transmigration of the Seven Brahmans
translated by Henry David Thoreau [1931]
An excerpt from the Harivamsa, a Puranic text, translated by the American transcendentalist philosopher.
Kundalini: The Mother of the Universe
by Rishi Singh Gherwal [1930]
Includes an English translation of the Lalita Sahasranama, the 'Thousand Names of the Goddess,' from the Brahmanda Purana.
Other Primary Texts
The Laws of Manu
George Bühler, translator [1886]
(Sacred Books of the East, vol. 25)
Manu was the legendary first man, the Adam of the Hindus. This is a collection of laws attributed to Manu.
The Sacred Laws of the Âryas, Part I (SBE 2)
George Bühler translator [1879]
(Sacred Books of the East, Vol. 2)
Hindu law books written by the sages Âpastamba and Gautama, in the first millenium B.C.
The Sacred Laws of the Âryas, Part II (SBE 14)
George Bühler translator [1879]
(Sacred Books of the East, Vol. 14)
Hindu law books written by the sages Vasishtha and Baudhâyana,
in the first millenium B.C.
The Institutes of Vishnu (SBE 7)
Julius Jolly, translator [1880]
(Sacred Books of the East, Vol. 7)
This Hindu law book contains descriptions of yogic practises, and a moving hymn to the Goddess Prajapati.
The Minor Law Books (SBE 33)
Julius Jolly, translator [1880]
(Sacred Books of the East, Vol. 33)
Later Hindu law books written by Narada and Brihaspati about 600 CE.
The Satapatha Brahmana
The Grihya Sutras, Part 1 (SBE 29)
A primary source for Vedic-era mythology, philosophy and magical practices.
The complete five part Sacred Books of the East
Satapatha Brahmana translation is now online:
Satapatha Brahmana, Part I (SBE12)
Satapatha Brahmana, Part II (SBE26)
Satapatha Brahmana, Part III (SBE41)
Satapatha Brahmana, Part IV (SBE43)
Satapatha Brahmana, Part V (SBE44)
Hermann Oldenberg, tr. [1886]
The Grihya Sutras, Part 2 (SBE 30)
Hermann Oldenberg, tr. [1892]
Ancient Hindu household rites, including fertility, marriage, purity, initiations, and funerals.
The Epics
The Mahabharata and Ramayana are the national epics of India.
They are probably the longest poems in any language.
The Mahabharata, attributed to the sage Vyasa,
was written down from 540 to 300 B.C. The Mahabharata tells
the legends of the Bharatas, a Vedic Aryan group.
The Ramayana, attributed to the poet Valmiki, was written
down during the first century A.D., although it is based on
oral traditions that go back six or seven centuries earlier.
The Ramayana is a moving love story with moral and spiritual
themes that has deep appeal in India to this day.
In addition, a key Hindu sacred text, the Bhagavad Gita,
is embedded in Book Six of the Mahabharata.
Mahabharata
The Mahabharata
translated by Kisari Mohan Ganguli
[1883-1896]
Digitizing this unabridged translation of the Mahabharata was a joint venture between sacred-texts and Project Gutenberg.
The Mahabharata in Sanskrit
The text of the Mahabharata with parallel Devanagari and Romanization Unicode.
The Ramayana
Rámáyan Of Válmíki
translated by Ralph T. H. Griffith [1870-1874]
The first complete public domain translation of the Ramayana to be placed online.
The Ramayana in Sanskrit
The text of the Ramayana with parallel Unicode Devanagari and Romanization.
Abridged Versions
The Ramayana and Mahabharata
R. Dutt translator [1899]
A very readable abridged version of these epics.
Indian Idylls
Sir Edwin Arnold, translator [1883]
More stories from the Mahabharata, rendered in poetry.
Love and Death
by Sri Arobindo [1921]
The popular story of Ruru and Priyumvada from the Mahabharata.
Bhagavad Gita
The Bhagavad Gita, usually considered part of the
sixth book of the Mahabharata (dating from about 400 or 300 B.C.),
is a central text of Hinduism, a philosphical dialog
between the god Krishna and the warrior Arjuna.
This is one of the most popular and accessible of all Hindu scriptures,
required reading for anyone interested in Hinduism.
The Gita discusses selflessness, duty, devotion, and meditation, integrating
many different threads of Hindu philosophy.
The Bhagavadgîtâ (SBE 8)
with the Sanatsugâtîya and the Anugîtâ
translated by Kâshinâth Trimbak Telang,
(Sacred Books of the East, Vol. 8) [1882]
A scholarly prose translation of the Bhagavad Gita
with two other similar, less well known, works from the Mahabharata.
The Bhagavad Gita in Sanskrit
A Unicode presentation of the Gita in Romanized Sanskrit.
Srimad-Bhagavad-Gita
by Swami Swarupananda [1909]
A modern English prose translation of the Gita with commentary.
The Bhagavad Gita
A modern prose translation of the Gita, sanctioned by the International Gita Society.

However. “There are those who are the worshippers of my Lord (this is the knowledge, the property, the property, the house). The worshippers: The Vedas The Vedas (the book of the righteous) Is the book of Jesus (the book of Jesus) is the book of Jesus (the book of Jesus) is the book of Jesus (the book of Jesus) is the book of Jesus (the book of Jesus) is the book of Jesus (the book of Jesus) is the book of Jesus.

And he was called to him, and he was called to him, and he was called to him.

பிற்காலத்தில்

அழைக்கப்பட்டது

வேதம்
வேதங்கள்
பண்டைய இந்து மதம் பற்றிய கருத்துகளை அறிந்து கொள்வதற்கு எமக்கு கிடைக்கின்ற இலக்கிய ஆதாரங்கள் வேதங்களாகும். வேதம் என்பது “வித்’’ என்ற அடியில் இருந்து பிறந்தது. வித் என்றால் அறிவு எனப் பொருள்படும். எனவே வேதம் என்பது அறிவு நூல் அல்லது ஞானநூல் எனப் பொருள்படும். வேதங்கள் என்னும் போது இருக்கு வேதம், யசுர் வேதம், சாமம் வேதம், அதர்வணம் ஆகிய நான்கு வேதங்களையுமே குறிப்பதாய் உள்ளது. இவ்வாறு வேதங்களை நான்காக வகுத்தவர் வியாச முனிவராவார். ஒவ்வொரு வேதத்திலும் சங்கிதைகள், பிரமாணங்கள், ஆரணியங்கள், உபநிடதங்கள் என நான்கு பகுதிகள் உண்டு.
வேதத்தின் சிறப்பு
பண்டைய இந்துமதம் பற்றிய கருத்துகளை அறிந்துகொள்வதற்கு எமக்கு கிடைத்த மிகபழைய இலக்கிய ஆதாரங்களாக வேதங்கள் மிளிர்கின்றன. இவ்வேதங்களுள் இருக்கு வேதமே காலத்தால் முற்பட்டது. அதர்வவேதம் காலத்தால் பிற்பட்டது எனக் கருதப்படுகின்றது. இவ்வேதங்கள் இருடிகள் எனப்படும் முனிவர்களின் கடும்பங்களிலே தலைமுறை தலைமுறையாக செவி வழி மரபிலே பேணப்பட்டு வந்தமையால் “எழுதாக் கிழவி”, “எழுதாமறை”, “சுருதி” எனப் பல பெயர்களால் அழைக்கப்படுகின்றது.
வேதங்கள் மனிதரால் ஆக்கபடாத காரணத்தினால் அவை “ அபௌருஷேயம்” என்ற சிறப்பு பெயரை பெறுகின்றன. வேதம் இறைவனாலே ஆக்கப்பட்டது என்பதனை “மிக்கவேதம் மெய்யூர் செர்ளவனே” என மணிவாசகர் கூறுகின்றார். மேலும் திருமந்திரத்தில் “வேதத்தை விட அறம் இல்லை” என்ற பாடல் வேதத்தின் சிறப்பை கூறுகின்றது.
வேதமே முதல் நூல் ஏனெனில் வேதம் பற்றிய பல நூல்களில் கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால் வேதத்தில் வேறு எந்த நூல் பற்றியும் கூறப்படவில்லை. மற்றும் இந்துக்களின் தத்துவசிந்தனைகளும் கோட்பாடுகளுக்கும் அடித்தளமாக விளங்குவது வேதமேயாகும்.இவ்வாறு வேதங்கள் பலவகையில் சிறப்பு பெறுகின்றன.
கடவுள் கோட்பாடு
வேதகால கடவுட்கோட்பாடு முற்பட்ட கால கடவுள் கோட்பாடு, இடைபட்ட காலகடவுட்கோட்பாடு, பிற்பட்ட கால கடவுட் கோட்பாடு என மூன்று வகையாக நோக்கப்படுகின்றது. ஆரம்ப காலத்தில் வேதகால மக்கள் இயற்கை சக்திகளை வெல்லவோ, விளங்கவோ முடியாதவர்களாக காணப்பட்டனர். இடி,மின்னல்,மழை,புயல் போன்ற இயற்கையின் ஒவ்வொரு செயலையும் தமக்கு மேற்பட்ட சக்தியாகக் கருதினர். எனவே வேதகால மனிதன் பயத்தின் அடிப்படையில் இயற்கையை கடவுளாக வழிபட முனைந்ததோடு வேதகால கடவுள் கோட்பாடும் உதயமாயிற்று.
இயற்கையை வழிபட்ட மனிதன் அவ் இயற்கை சக்திகளுக்கு இறைநிலை கொடுத்து பல்வேறு பெயர்கள் சூட்டி வழிபடத் தொடங்கினான்.இவ்வாறு இருக்கு வேதகாலத்தில் 33 தெய்வங்கள் வணங்கப்பட்டதாக கூறப்படுகின்றது. இத் தெய்வங்களை மண்ணுறை தெய்வங்கள், விண்ணுறை தெய்வங்கள், இடைநிலை தெய்வங்கள் என ஆய்வாளர்கள் மூன்று வகையாக பிரித்து நோக்குகின்றனர். இவற்றுள் இந்திரன், வருணன், அக்கினி, உருத்திரன், விஷ்ணு முதலிய தெய்வங்கள் குறிப்பிடத்தக்கன.
இருக்கு வேதகாலத்திலே பல தெய்வங்கள் வழிபட்டமை மறுக்கமுடியாத உண்மை. இருப்பினும்ஒவ்வொரு தேவைக்கும் அவர்கள் ஒவ்வொரு தெய்வத்தை வழிபட்டமை காணமுடிகின்றது. அவ்வேளை அந்த ஒரு தெய்வமே எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்த மேலான தெய்வமாகக் கருதப்படுகின்றது. இவ்வாறு இடைப்பட்ட வேதகாலத்தில் தேவைகேற்ப ஒரு தெய்வத்தை முதன்மைப் படுத்தி வழிபடுகின்ற ஒரு தெய்வ கோட்பாடு தோன்றியது.
இருக்கு வேதம் 10ம் மண்டலத்தில் சந்தேகத்திற்கிடமான ஒரு வினா காணப்படுகின்றது. நாம் யாருக்கு நமது அவி பாகத்தை செலுத்துவோம்? எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்ததும் மேலானதுமான தெய்வம் எது?’’ என்று கேட்கபட்டன. அதற்கு “பிரஜாபதியே எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்ததும் மேலானதுமான தெய்வம்.அவருக்கே உங்கள் அவிபாகத்தைக் கொடுங்கள்” என்று கூறப்படுகின்றது. இதுவும் இருக்கு வேதகால ஒரு தெய்வ கோட்பாட்டிற்கான ஒரு ஆதாரமாகும்.
இடைப்பட்ட வேதகால ஒரு தெய்வ கோட்பாட்டிலிருந்து மேற்பட்டதாக ஒரு பொருள் கோட்பாடு பிற்பட்ட வேதகாலத்தில் தோன்றியது. இருக்குவேதம் 10 மண்டலத்தில் ‘’ உள்பொருள் ஒன்று அதனை பலவென்று அழைப்பர்” எனப் பொருள்படும். “ஏகம் சத் விப்ரா பகுதா வதந்தி’’ என்ற கூற்று காணப்படுகின்றது.மேலும் இங்கு பலவற்றிலும் வலிமை வாய்ந்தது ஒன்று என்ற கூற்றும் காணபடுகின்றது. புருஷன் ஒருவனே எல்லாவற்றிலும் இருக்குறான். இருந்தான், இருப்பான் போன்ற மகாவாக்கியங்கள், உள்பொருள் ஒன்று என்பதை விளக்குகின்றன.
இவ்வாறு உள்ள பொருளை பிற்காலத்தில் பிரமம் என்றும் பரமாத்மா என்றும் அழைக்கப்பட்டது. வேதாந்தம் ,சித்தாந்தம், உபநிடத தத்துவங்கள் தோன்றுவதற்கும் இதுவே வழிசமைத்தது.
தத்துவக் கருத்துகள்
வேதங்களின் இறுதிப்பகுதிகளாக கொள்ளபடுபவை உபநிடதங்கள் ஆகும். இந்து தத்துவஞானத்தின் தோற்றுவாயாக வேத சங்கிதைகளைக் காணமுடிகின்றது.வேதங்கள் இறைவன், ஆன்மா, உலகம், கன்மம், மறுபிறப்பு பற்றிய ஆரம்பகால மனிதனின் சிந்தனை கூறுகளைக் கூறுகின்றன.
ஆரம்பதில் இயற்கைக்கு பயந்து அவற்றை வழிபட்ட மனிதன் இறுதியில் இத்தெய்வங்கள் எல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு தெய்வமாகவும் , உண்மை பொருள் ஒன்றே என்றும் அக்கால மனிதன் அறிந்து கொண்டான். இருக்கு வேதம் 10ம் மண்டலத்தில் எல்லாவற்றிலும் மேலானதும் உயர்ந்ததுமான தெய்வம் பிரஜாபதியே’’ என்ற கூற்று ஒரு தெய்வக் கோட்பாடினைக் காட்டும்.
இருக்கு வேதத்தில் காணப்படும் “ஏகம் சத்விப்ரா பகுதா வதந்தி” ,”புருஷ யதம் எபதாம் சர்ப்பம் யத் பூதம் யச்ச பாவம்” (புருஷன் ஒருவனே எல்லாவற்றிலும் இருந்தான், இருக்கின்றான்,இருப்பான்) போன்ற மகாவாக்கியங்கள் உள்பொருள் ஒன்று என்பதை உணர்த்தின. இவ்வுள்ள பொருளை பிரமம் என்றும் பரமாத்மா என்றும் அழைக்கப்பட்டு வேதாந்தம் ,சித்தாந்தம் உள்ளிட்ட தத்துவங்கள் தோன்ற வழிசமைத்தது.
ஆன்மா பற்றிய கருத்தை நோக்கும்போது ஒவ்வொரு உடலிலும் ஒவ்வொரு ஆன்மா உண்டு’ என்றும். அத்தகைய ஆன்மா உண்மை என்றும்,உடல் அழியும்போது ஆன்மா அழிவதில்லை. ஒருவர் இறந்ததும் அவருடைய ஆன்மா அவர் செய்த வினைக்கேற்ப மோட்சத்திற்கோ,நரகத்திற்கோ செல்லும் என்று கூறப்படுகின்றது.யம சூக்தத்தில் “இஸ்டா பூர்த்தங்களோடு செல்வாயாக” என வருகின்றது. அதாவது நல்வினை செய்து கொண்டுபோவாயாக எனப் பொருள்படுகின்றது. எனவே செய்த வினைக்கேற்ப பலன் கிடைக்கும் என்பதை இது எடுத்துக் காட்டுகின்றது.
ஆன்மாவிற்கு மறுபிறப்பு உண்டு என்ற கருத்து வேதங்களின் முற்பகுதியில் கானபடவில்லையாயினும் வேதத்தின் இறுதிப்பகுதியாகிய உபநிடதத்திலே இவை பற்றிய கருத்துக்கள் காணப்படுகின்றன. உலகம் உண்மையானது என்பதுதான் வேதத்தில் உள்ள கருத்து அத்துடன் அறிவுடைய ஒருவரே உலகத்தின் உற்பத்திக்குகாரணமானவன் என்பது வேதத்தின் கருத்தாகும்.ஆனால் அவன் அறிவற்ற சடப்பொருளாகிய உலகை எதில் இருந்து உற்பத்தி செய்தான். தன்னில் இருந்தா? அல்லது சடமாகிய மூலப்பொருளில் இருந்தா? என்ற வினாக்களுக்கு இரண்டு விடையையும் வேதத்தில் காணலாம்.
இறைவன் தன்னிடத்தில் இருந்து உற்பத்தி செய்தான் என்ற சங்கரர் கருத்தும், சடப் பொருளில் இருந்து படைத்தான் என்ற சித்தாந்தக் கருத்துக்களும் வேத காலத்தில் கூறப்பட்டுவிட்டன.
ஒழுக்கக் கருத்துகள்
இருக்கு வேதத்தில் ஒழுக்கம் அல்லது அறம் பற்றிய கருத்து ரிதம் என்ற கருத்திலேயே வருகின்றது. ரிதம் என்பது உண்மை எனப் பொருள்படும்.இந்த ரிதக்தைக் காப்பவனாக இருக்குவேதம் ரிதசயகோபா என்ற பெயரில் வருணனை அதற்குரியவன் என்று சுட்டுகின்றது. நதி ஒழுங்காகப் பாய்வதற்கும் பருவகாலம் வருவதற்கும், பிரபஞ்ச ஒழுங்கிற்கும் அதன் கட்டுபாடான வரையறைக்கும் வருணன் தலைவனாவான். இவன் சூரியனைக் கண்ணாகக் கொண்டு மக்களைக் கண்காணிக்கின்றான். பாவம் செய்தவர்களை வருணன் தண்டிப்பதாகவும், பாவமன்னிப்பு செய்பவர்களை ஏற்றுக்கொள்வதாகவும் கூறப்படுகின்றது.
எனவே ஒழுக்கம் பற்றிய கருத்து வேதத்தில் எவ்வளவு முக்கியத்துவமுடையதாக இருக்கின்றது என்பதை அறியலாம். வேதத்தில் ஒழுக்கம் பற்றிய எல்லாக் கருத்துகளும் கூறப்பட்டுள்ளதால்தான் மனுதர்மசாஸ்திரம் “வேதகிலோ தர்ம மூலம்’’ எனக் கூறுகின்றது.அதாவது சகல தர்மங்களுக்கும் மூலம் வேதமே ஆகும்.

Question: what happened to him when he was called to him

what happened to him when வேதம் was called to him

Question: what did he do when he was called to him

what did வேதம் do when வேதம் was called to him

Question: what happened to the man who was called to

Question: what did he do to him

அழைக்கப்பட்டது

Question: what happened to the man who was called to him

And he was called to him , and he was called to him , and he was called to him .

Rick is the main factory of the people.

|The Rig Veda is
the oldest of the Vedas. All the other Vedas are based upon it and consist to a large
degree of various hymns from it. It consists of a thousand such hymns of different seers,
each hymn averaging around ten verses. The Rig Veda is the oldest book in Sanskrit or any
Indo-European language. Its date is debatable. Many great Yogis and scholars who have
understood the astronomical references in the hymns, date the Rig Veda as before 4000
B.C., perhaps as early as 12,000. Modern western scholars tend to date it around 1500
B.C., though recent archeological finds in India (like Dwaraka) now appear to require a
much earlier date. While the term Vedic is often given to any layer of the Vedic teachings
including the Bhagavad Gita, technically it applies primarily to the Rig Veda.
|
The Rig Veda is the book of Mantra. It contains the oldest form of
all the Sanskrit mantras. It is built around a science of sound which comprehends the
meaning and power of each letter. Most aspects of Vedic science like the practice of yoga,
meditation, mantra and Ayurveda can be found in the Rig Veda and still use many terms that
come from it.
While originally several different versions or rescensions
of the Rig Veda were said to exist, only one remains. Its form has been structured in
several different ways to guarantee its authenticity and proper preservation through time.
[ Up ] [ Next ]

Rick is the main factory of the people. The righteous people have done the hard work. The making of the roofs, the hundreds of centuries, the production of the righteous clothes, and the production of the righteous clothes, the righteous people, the righteous people, the righteous people, the righteous people, the righteous people, the righteous people, the righteous people, and the righteous people.

Thus, all of them, except for me, and all of them, and all of them, and all of them, and all of them, and all of them, and all of them.

She is.

She is. The Qur’an says that the Qur’an, the Qur’an, the Qur’an, the Qur’an, the Qur’an, the Qur’an, the Qur’an, the Qur’an, the Qur’an, the Qur’an, the Qur’an, the Qur’an, the Qur’an, the Qur’an, and the Qur’an.

Outdoor connections What are Vedas?

If you are unfamiliar with Vedanta, please consider reading the Dvaita FAQ to get some background.
Sanskrit words are indicated by maroon coloring, and the
spelling largely follows ITRANS
convention,
except for some commonly-used words/terms/names.
Introduction
Place of Upanishads in Vedanta
Central Theme of the Upanishads
Canons of Interpretation
Methodology of the Upanishads
Delineation of a Supreme Lord is the Central Theme
IshAvAsyopanishhad (Available for download.)
Kenopanishhad
KaThakopanishhad
MaaNDuukyopanishhad
AtharvaNopanishhad
ShhaTprashnopanishhad
Taittiriiyopanishhad
Introduction
The Upanishads have been perennial sources of spiritual knowledge. The word upanishhad means secret and sacred knowledge. This word occurs in the Upanishads themselves in more than a dozen places in this sense. The word also means "Texts incorporating such knowledge." There are ten principal Upanishads. Other than these, a few more like Shvetaashwatara and KaushiTaki are also considered important. Though it is known that even before Sri Shankara, commentaries were written on the Upanishads, these have been lost. Sri Shankara's commentaries on the principal Upanishads are the earliest available. Sri Ramanuja has not written any commentaries on them, but a later disciple Sri Rangaramanuja has written them. Sri Madhvacharya has written commentaries (bhaashya-s) on the ten principal Upanishads. Interpretation of passages from these and other Upanishads is also discussed by him in his Suutra-Bhaashya, which is mainly about the interpretation of Shruti texts and also in his other major works like Anu-vyaakhyaana, Vishnu-tatva-vinirNaya, and Tattvodyota.
Place of Upanishads in Vedanta
Modern thinkers generally hold that the earliest literature of India is the Vedas, of which Rg Veda was the first to be composed. These were hymns in praise of nature gods, which emphasised ritualism and had little philosophic content. Some have even attempted statistical analysis of the number of times individual god names were taken up for praise and concluded that Vishnu , later extolled as the Supreme God, has fewer hymns than the more common Indra, Agni and Varuna. Subsequent compositions called braahmaNa-s and araNyaka-s both in verse and prose contain attempts in explaining philosophical and cosmological questions. Upanishads were composed next in order and contain the highest flights of philosophical speculation in Vedantic thought. While perhaps it is comforting to reduce the entire source material of Vedanta philosophy into a well ordered scheme which the modern mind can easily understand, there are serious discrepancies in this theory. Vedantins who profess the Vedic streams of all hues have traditionally believed that the Vedas and Vedanta literature is apaurushheya, not composed by anyone (including God) and hence beginningless and eternal. Even the name used for the Vedas for thousands of years of human memory -- Shruti indicates this fact, which is also justified by rigorous logic. Far from being a collection of disjointed hymns, which the Vedas are made out to be by people ignorant of them, there is in them a thread of unity of thought, in describing a Supreme Being, who is different and who is the inner controller of all other beings , including the so called nature gods. The artificial division of the mass of Vedic literature into karma kaaNDa (dealing with rituals) and j~nAna kANDa dealing with Philosophy is untenable, in the context of the three fold interpretation of the Vedas, explained for the first time by Sri Madhva, in his Rgbhashya.
According to Madhva, the Brahma Suutra's OM gatisAmAnyAt.h OM clearly indicates the decided position of its author, Veda Vyaasa, that all the Vedas, believed to be infinite in extent, have eka-vaakyata unity in stating the conclusion. Be as that as may, the ten principal Upanishads contain the essence of the philsophical teaching of the entire Vedic religion. The Brahma Suutra, composed by Veda Vyaasa, accepted as the authority for the correct interpretation of the Vedas refers to a number of well known Upanishadic texts and gives clues regarding their correct and consistent interpretation. All the different founders of Vedanta schools have started from the basic position of the infallibility of the Vedas, Upanishads and the Brahma Suutra and have tried to justify the claims that their own conclusions are in accordance with them.
Back to top
Central Theme of the Upanishads
Sri Shankaracharya and some of his modern followers take Monism or Atmaikya, and Absolutism or nirguNa-brahmavaada to be the central theme of Upanishads. Consequently, Idealism or the world being merely a projection, which is unreal, is also taken to be a tenet of the Upanishads. Thus upaasanaa (worship) and bhakti (devotion) are relegated to a secondary position, being needed only up to a point in the spiritual evolution of the soul. Liberation, the final goal of spiritual development becomes less attractive, as the seeker loses his own identity in his merger with the Absolute. The entire process of Creation delineated with such great care in the Upanishads is reduced to a mere illusion. Texts describing Brahman, the Supreme Being, as sarvaj~na (all knowing), sarva-shaktimaan (All Powerful) are also relegated to be descriptions of Ishwara or the Saguna Brahman, who is also a product of the universal Avidya, while Brahman is actually nirguNa or without any attributes in absolute reality. Some of the richest material in the Upanishads delineating the glory of God, the process of creation, prescribing different methods of upaasanaa, Eschatology, recommending meditation, devotion etc. have to be relegated to a secondary position, as they are essentially dealing with the machinations of the unreal Avidya, which vanishes into "nothing," when the soul is liberated and discovers its identity with the formless and attributeless Brahman. In other words, much of Upanishadic texts are worthless and untrue in the domain of the final reality. On the other hand, a few passages are elevated to decisive importance, as they can be interpreted, in a limited sense, to convey Monism. Anyone who has an acquaintance with the deep and mystical atmosphere conjured up by the Upanishads can not accept this position. The central theme of the Upanishads is not Monism but Monotheism, the concept of an all pervasive, immanent supreme being. He is not nirguNa (attributeless), but is guNaparipuurNa -- full of all possible auspicious qualities. The very word brahma indicates this basic delineation of the Supreme Lord. Such a theme brings all the rest of the passages in the Upanishads into proper focus and makes them fully meaningful and essential for the aspirant. All of them will contribute in one way or the other to the development of this central theme and none of them will look secondary or suprefluous. In the larger context of the Vedanta, as a whole, the Vedas, Brahmana-s, Aranyakas, Upanishads and the great Epics which include the other Prasthaana texts -- Bhagavad Gita and the Brahma Suutra are woven into a glorious tapestry of the indescribable but realizable, fathomless but understandable glory of the Supreme Person, who has been extolled by great devotees in all Bhakti compositions. The artificial concept of two Brahmans, Saguna and Nirguna simultaneously existing, though totally different in essence, created by Monism to explain away the wealth of texts describing the glory of the Lord is done away with, with a simple explanation of nirguNa being One who completely transcends the three guNa-s -- sattva, rajas and tamas constituting prak.rti, which is responsible for the world as we know it.
Back to top
Canons of Interpretation
It is not very difficult to decide between guNaparipuurNa and nirguNa Brahman being accepted as the purport of the Upanishads. There are well-known canons of interpretations, priority and preference laid down for the purpose, which are accepted as valid by all schools. These are:
However, the Niravakaashatva and Upajiivyatva criteria are not strictly followed in the Advaita tradition, leading to undue priority being accorded therein to Monistic-looking texts or passages, and the relegating of others to secondary positions. This has led to another criteria being evolved by the Advaita school, viz., tatvaavedaka and atatvaavedaka. These are defined as passages which expound the final truth or a tentative position, which is shown to be incorrect after due examination. Such a basis would have to be primarily arbitrary, as it seperates the innately valid Shruti-s into two groups depending on whether they appear to support Advaita or otherwise. There is nothing available in the Shruti-s themselves to determine this, and to decide on the classification on the basis of the purport of the Shrutis, which is yet to be determined is admittedly invalid. Another basis relied upon by Advaita, to relegate a group of Shruti-s to a secondary position is that they are anuvaadaka. Any Shruti text which appears to speak of something that can be known from some other valid means such as pratyaksha (direct cognition) is given this handicap and considered as inferior in value to one, which can be known only by Shruti pramANa. In fact, this is the exact opposite of even the modern concept of evidence, which considers corroboration as a factor which strengthens the evidentiary value, particularly when each source has independently concluded the same. In view of these adverse features, these criteria peculiar to Advaita are not accepted by other commentators.
Sri Madhva has shown in his compositions, especially in his Brahma Suutra Bhaashya, Anu-vyaakhyaana and other Suutra-prasthaana compositions that application of these principals de novo, without any bias, to the Upanishads yields only a guNaparipUrNa Brahman and not the attributeless nirguNa Brahman of Advaita.
Back to top
Methodology Of The Upanishads
The Upanishads have their own unique style. Their exposition is in four different ways:
Normally, it is not difficult to ascertain the purport of the texts in the first two types. In some cases, the questions and answers are of the reductio-ad-absurdum type and the correct conclusion has to be drawn. In the cases 3 and 4, it is more difficult to ascertain the purport, as which aspect or shade of meaning of the simile or illustration is being used to illustrate the meaning. However, clues are available in the wording of similes etc and also in the following passages. These have been exploited effectively by Sri Madhva in his interpretations. Symbolisms employed by the Upanishads are essentially of 3 types -- Nature symbolism, sacrifices and sacrificial items used as symbols, and mystic sound syllables such as Aum being used as symbols. These need careful study. Many symbols, similies, illustrations, and episodes are repeated in different Upanishads, sometimes with slight changes. A good many verses are also repeated. The correct meaning can be derived by applying the supreme test of consistency to the different occurences, in addition to the other criteria mentioned earlier.
The Brahma Suutra indicates three main guidelines to understand the purport of the Upanishads:
Back to top
Delineation Of A Supreme Lord Is The Central Theme
The central theme of Upanishads is Monotheism or the delineation of a Supreme Being as the cardinal principle of the universe. This is designated as Brahman, Atman, Akshara, Akaasha, PraaNa, etc. In the Upanishads, Akaasha and PraaNa can also mean the element Akaasha, the deity Vayu etc. The meaning applicable in a particular text has to be derived with the help of attributes mentioned therein. The Supreme Principle is described as the Creator, Sustainer, Regulator, Destroyer, Enlightener and Liberator of all. It is also the one and only Independent Principle upon which all other entities are dependent. It is Immanent and Transcendent. It admits of contradictory features of everyday experience being present in it simultaneously -- aNu (atomic) and mahat.h (infinite), etc. Being Infinite in all respects, it cannot be comprehended by anyone completely. It has no drawbacks or blemishes of any kind. It directs all and is not directed or constrained by anyone. It is absolutely independent in its very nature and essence, functions and comprehension and innate unlimited bliss, none of which need any element external to it for its completeness. All others derive their limited qualities and capacities from it. It is thus described as Sat, Chit and Ananda in its essential nature. The features of the Supreme Lord are described almost in all the Upanishads. PraaNa occupies an important place in the Upanishads next only to the Supreme being. The Chhaandogya and ShaTprashna Upanishads, in particular, bring out the role of PraaNa, who is His chief aide and is superior to all other deities. He is however eternally and completely subservient to Lord Vishnu, the Supreme being. Upanishads clearly distinguish between the Supreme Being and other souls. Their basic differences which are in their essential nature itself are contrasted in several texts. The metaphor of the two birds, one reaping the fruits of its past deeds and the other not doing so is found more than once. The Causus-belli of the Upanishads -- to enable the souls to attain liberation by the grace of God, would be totally incongruent and lost, if they have no locus standi in their essential nature as distinct fron the world and the Lord. Upanishads are also clear about the reality of the external world (other than the souls) and state it clearly more than once. prakrti or primordial Nature is the material cause of the world, while God is the efficient cause. The text eka vij~nAnena sarvavij~nAna does not support the Vivarta theory of Advaita, which reduces the external world to an unreal state in essence. A number of upaasana-s are described. The importance of shravana, manana etc. Is stressed. The need of vairaagya (detachment from material entities), bhakti (devotion towards the Lord), etc., for the aspirant in his efforts to achieve salvation is delineated. The doctrine of prasaada (God's grace) is mentioned more than once. Eschatology is described through texts explaining devaayaNa and pitraayaNa. Thus all that is necessary to pursue the spiritual path is covered in the Upanishads. With a view to give a more detailed picture of the contents of each of these Upanishads, a summary of the subjects dealt with along with essential points in each is now given under separate headings.
Back to top
IshAvAsyopanishhad
This Upanishad belongs to the Vaajaseneyi Samhita of the Shukla (White) Yajur Veda and forms the last chapter of this Samhita. It is also called a Mantropanishad, as it forms a part of a Samhitâ.
This Upanishad has three special features.
Back to top
Kenopanishhad
This belongs to the Talavakara Brahmana of the Saama Veda and is also called Talavakaropanishad.
Who Directs Us?
The Upanishad asks three questions at the outset:
All these questions have but a single answer. He who gives the power of seeing to the eye, hearing to the ear, thinking to the mind and power to move to PraaNa directs their respective activities. He is evidently the Supreme God. Those who realise that He is the director of the mind, senses and even of Mukhya PraaNa, will attain liberation. This takes us to the question of the nature of God.
Those who think that they know Him fully do not really know Him, as they have not comprehended His Infinite nature. On the other hand, those who think that they do not know Him fully, know Him, as they have realised His Infinite nature. The knowledge of God to the best of one's ability is adequate for one's salvation. The presence of God as the Inner resident and controller of all is brought out by an interesting story of ahaMkaarakhaNDana (humbling the pride) of Agni, Nasikya Vayu and Indra in this Upanishad.
The exposition of the sarva-prerakatva and the sarvottamatva of the Supreme Lord is the key note of this Upanishad.
Back to top
KaThakopanishhad
This belongs to Taittiriiya Shaakhaa of the Krishna Yajur Veda and is in the form of a dialogue between Yama and Nachiketas.
Yama offers Nachiketas three boons as a compensation for having kept him waiting for three days at his door. Nachiketas asks for the following three boons:
Three Boons Asked by Nachiketas:
The discussion around the third and most important boon granted by Yama is the central theme of this Upanishad. Yama tries at first to dissuade Nachiketas from asking this question, by offering him many temptations such as wealth, progeny, kingship, etc. Nachiketas steadfastly refused all these offers and insisted on knowing whether God regulates the souls even after death and Liberation.
This question is specially relevant for the period after Liberation, as some systems do not accept even the separate existence of souls after Liberation, while some accept equality of the souls with God after it.
Yama congratulates Nachiketas on his steadfastness in obtaining sacred knowledge and sets the distinction between shreyas and preyas -- the Good and the Pleasant. Normal worldly interests such as family, property, etc., constitute the second category, while interest in God is the first. Yama expresses his happiness that Nachiketas has chosen shreyas.
The rest of the Upanishad is an excellent exposition of the nature of God, the fact of His being a regulator after death and Liberation, necessity of controlling the senses and the methodology of Yoga.
He is called Hamsa as He is free from all defects and is the essence of every thing. His presence in Mukhya PraaNa is special, for various reasons. He is present in all men, prak.rti, Sky, antariksha, in the senses and everywhere. He regulates all these entities in all states.
A number of adhikaraNa-s in the Brahma Suutra such as guhAdhikaraNa, vAmanAdhikaraNa, etc., derive their name and subject matter from KaThakopanishhad. A number of passages from this Upanishad are referred to in the Suutra-s. These are shown in the khaNDaartha of Sri Raghavendra Swami in the respective places.
The main teachings of the KaThakopanishhad may be summed up as follows:
Back to top
MaaNDuukyopanishhad
This Upanishad is in four sections. In each, there is a portion in prose, followed by verses which explain and support the points made in prose earlier. Some verses which are considered part and parcel of the Upanishad by Sri Madhva, are considered as part of the Gaudapada-karika, in the Advaita tradition. B N K Sharma has discussed the controversy whether they form part of the Upanishad in detail in several papers, and has conclusively proved that they are indeed a part. The main points to be noted in this context are:
ayaM AtmA brahma
This expression in the second passage means that the guNapUrNa Brahman conveyed by Om and AtmA present in all entities who regulates and controls, is one and the same. The word AtmA does not refer to the individual souls, but to God who is immanent in them. akshara or Brahman conveyed by OM, and AtmA present in all as their inner controller is the same. Thus, God's characteristic of sarvaniyAmakatva is brought out here. The context of giving an exposition of the meaning of Om and the purpose of the statement ayaM AtmA brahma show that the identity of the jiiva and God is not plausible. On the other hand, three important characteristics of God, guNapUrNatva, trikAlAtItatva and sarvaniyAmakatva are conveyed with the minimum of words. The Upanishad also clearly explains the correct interpretation of the words OM, AtmA, Brahman, and akshara, all of which denote Brahman by describing Him with His special attributes.
I. prapaJNcho yadi vidyeta This verse is interpreted as follows --
II. vikalpo vinivarteta, etc. This verse is also interpreted as follows --
These interpretations will remove the erroneous notion that these two verses state jaganmithyatva. This subject is discussed threadbare in the Vishnu-tattva-vinirNaya and other texts.
The main teachings of the MaaNDuukyopanishad can be summed up as:
Back to top
AtharvaNopanishhad
This belongs to Atharvaveda. The central theme of this Upanishad is to give an exposition of Akshara. Before this is given, it also gives an idea of Paravidya and Aparavidya.
The three illustrations thus show that:
The Upanishad also explains tatvas.rishhTi, yaj~nas.rshhTi, etc. In this context, an important point stated here is that there is no difference between God and His s.rshhTikaarya (act of creation), j~naana (universal all encompassing knowledge), bala (strength, capacity), etc. This is especially brought out in the passage purushha eva idaM vishvaM karma, tapo, brahma, etc. The Upanishad thus rejects any difference between God and His attributes. The same doctrine is also stated in the passages ekameva advitiyaM and neha nAnAsti kiJNchana, etc. All these texts state the abheda (non-difference) between God and His Attributes, and not the abheda of Advaita (Identity of God with the souls).
The first statement brings out the fact that the liberated soul being free from aj~nAna or avidyAdoshha attains similarity with God in respect of being free from sorrow, enjoying bliss etc. God and the soul are similar to each other as they are Bimba and Pratibimba. This similarity has been eclipsed by avidyA, etc., earlier and is made manifest in the liberated state. This fact brought out in this text leaves no room for jiiva-brahmaikya or identity. The second text states that the liberated souls stand together with God and in tune with His will. In the context of this passage, there is a reference to the deities of 15 Kalas, the deity controlling the Karma and the liberated soul. All these stand in tune with His will. It is therefore incorrect to take this text in isolation and read identity between the liberated soul and Brahman. The illustration of rivers joining the sea, in the next passage indicates attainment of God and not Identity with Him. It is also stated that the liberated soul casts away his prAk.rta form, name, etc., and attains his svarUpabhUta form and name. The reference to parAtpara purushha is a reference to Sarvottama (greater than all) God. Therefore, there is no scope for interpreting any texts in this context as favoring Identity.
The main teachings of the Atharvanopanishad may be summed up as follows:
Back to top
ShhaTprashhNopanishhad
This Upanishad belongs to the Pippalaadashakha of Atharva Veda where six sages ask six questions to Sage Pippalaada. The answers given deal with some aspects of Vedanta which have also been dealt with elsewhere, but clarify and elaborate the points. The questions and answers are given briefly here.
I. Who Creates Living Beings And Nonliving Matter?
Kaatyaayana asks the first question.
Pippalaada elaborates the process of creation as follows:
Prajapati desired to create beings and thought about it. He created at first Rayi and PraaNa (Bharati and Mukhya PraaNa) as the first couple. He then entered into them and created the Sun and Moon. The first couple also entered into the Sun and the Moon, through whom Prajapati created all other things. Tejas (energy), Ap (water) and Anna (food) are mUrta (having a physical body). Prakrti, etc., are a-mUrta. Rayi entered mUrta and PraaNa into amUrta. They activated the utpAdana shakti (ability to cause transformation) and assisted the process of creation. Rayi and PraaNa are also the presiding deities of dakshiNAyana (Southern solstice) and uttarAyaNa (Northern solstice), k.rshhNapaksha (fortnight ending in new moon day) and shukla paksha. (ending in full moon day), etc., and assist the process of creation. Finally Rayi in the wife and PraaNa in the husband also assist procreation.
Prajapati, the Supreme God, is the Creator of all at all stages. Rayi and PraaNa assist Him at all stages for creating deities and other sentient beings, non-living matter or entities, both mUrta and amUrta, the time spans of dakshiNAyana, uttarAyaNa, etc. Prajapati's role of creation extends from the first divine couple of Rayi and PraaNa, to the normal wife and husband, and to all parents. Thus Prajapati, the Supreme God is the Creator of all.
II. Who Is Superior Among The Deities?
Bhargava asks the next question: Which deities take care of the created beings and enable them to understand things? Who is the leader of the deities?
Pippalaada answers that tattvaabhimAni deities of AkAsha, vAyu, etc., take care of the respective things. Mukhya PraaNa is the leader of them all and is superior among them. He quotes an episode to illustrate this. Once, the tatvAbhimAni deities thought that they could manage their respective roles in a living body, without the presence and leadership of Mukhya PraaNa. To show them the error of their thinking, Mukhya PraaNa started moving out of the body. Immediately they were all forced to move out and were no longer able to take care of the respective functions of the body. They realised that Mukhya PraaNa was superior and controlled them also. They also saw that when Mukhya PraaNa returned to the body, they were able to perform their functions as before. The deities then praised Mukhya PraaNa by describing him as one who enables everyone else such as Indra, Surya, Agni, etc., to play their respective roles in controlling the various parts of the body. The senses such as the eye, ear, etc., and their abhimAni deities (controlling deities) function only under the direction of Mukhya PraaNa, who controls life itself. He is the leader of all the other deities and is superior to them. How ever, Mukhya PraaNa also functions under the control of the Supreme Being, Vishnu.
In answer to the first question, Pippalaada had said that Prajapati creates through Rayi and Mukhya PraaNa, and now in answer to the second question, he is explaining that through Mukhya PraaNa and the tatvAbhimAni deities under his control, Prajapati takes care of all created things and gives them understanding. All these are under the absolute control of Prajapati, the Supreme being.
III. Who Created Mukhya PraaNa And How Does Mukhya PraaNa Function?
Ashvalaayana asks the third question: Who created Mukhya PraaNa? How does the latter enter the body and take five forms? How does he come out of the body?
Pippalaada answers that the Supreme God creates Mukhya PraaNa. The latter has five forms -- PraaNa, Apaana, etc. These forms are of two kinds: The first set are the very forms of Mukhya PraaNa himself, and another set of five -- those who have arisen from these forms. These forms are located in different parts of the body and perform their respective functions. There are one hundred and one chief naaDi-s in the body, all of which have further branches and subbranches. The grand total of all these comes to 72,000. Vyaana functions through these naaDi-s. Mukhya PraaNa takes the soul away at the time of death, in his Udaana form. Thus Mukhya PraaNa plays very vital roles in the functioning of the body. However, he does so under the control of Vishnu.
IV. Whow Regulates Dream And Deep Sleep?
Gaargya asks the fourth question: When the soul is asleep, which of the senses and their presiding deities are withdrawn? Who shows dreams to the soul? How does the soul get happiness in deep sleep?
Pippalaada answers that during the dream state, the ten senses such as the eye, ear, etc., are withdrawn and their presiding deities also withdraw to the Taijasa form of the Supreme Being. The faculty of manas (mind) is not withdrawn. However, during deep sleep, this faculty is also withdrawn. The presiding deities of all ten senses and the mind are withdrawn to the Praajna form of the Lord, during deep sleep. Both during dreams and deep sleep, the five PraaNa-s are active and are not withdrawn. Dreams are shown by God. The soul experiences happiness during deep sleep, as he is close to the Supreme Being at that time. The most important point to be noted is that all the senses and their objects, their controlling deities and even Mukhya PraaNa are always under the control of God and function because of Him. The Supreme Being endows them with their respective capacities and all are eternally dependent on Him. He is Akshara. Those who know Him as such reach Him. The texts -- sarvaM pare Atman.h sampratishhTate and sarvameva avisheshha have to be understood in this light.
V. With Which Hymn Should One Meditate Upon God?
Satyakaama asks the fifth question: With which hymn should one meditate upon God and what is its effect?
Pippalaada answers -- One should meditate upon the Supreme Being with Omkaara, which conveys God. He further elaborates as to how the meditation of each syllable of Omkaara leads to special appropriate results.
VI. Who Is ShhoDashhakalA Purushha?
Bharadwaja asks the sixth question: Who is the Purushha (Person) with shhodashhakalA (16 attributes) and what are these?
Pippalada answers that the Supreme God Himself is that Purushha. The abhimAni devata-s such as PraaNa, ShraddhA, etc. (who are the controlling dieities), are the sixteen kalA-s. These are different from the 16 Kalas which constitute the linga shariira of the soul, which are created by God to enable the soul to get God-knowledge. After Liberation, the abhimAni devatA-s of these kalA-s attain God -- God is called shhoDashhakalA Purushha for this reason.
Through the six questions and answers, this Upanishad brings out the importance of Mukhya PraaNa, Omkaara and ShhoDashhakalA Purushha.
Back to top
Taittiriiyopanishhad
The Taittiriiyopanishad belongs to Krishna (Black) Yajur Veda and forms the 7th - 9th chapters of the Taittiriiya Aranyaka. The Narayana Upanishad is the 10th chapter of this Aranyaka.
This Upanishad is arranged in three VaLLi-s or sections. The second and third sections discuss Brahmavidya, while the first one discusses certain preliminary matters which are required to assist the study of Brahmavidya.
The shAntimantra of this Upanishad is quite interesting. It makes a specific reference to Vaayu by namaste vAyo and describes him as pratyaksha (visible) Brahman. These references bring out that the Supreme Being is specially present in Vaayu, who is also called Brahman here to show that he possesses much higher knowldege as compared to the rest of the deities. He is also the abhimAnidevatA of the five Samhita-s mentioned.
The prayer yachchhandAsaM..., etc., for the necessary intellectual ability to acquire spiritual knowledge, to get appropriate disciples, to use the tongue, ear, etc., for the recitation and listening of the glory of God, etc., is a beautiful prayer, which comes after the samhita-s. Let my tongue be sweet, let my ears listen to great things, let my knowledge be protected from evil, etc., are the points in this prayer that specially merit attention. Appeal to God to secure good students with good conduct, temper, intelligence and coming from many gotra-s (lineages) is very touching. A good teacher prays: like water flowing naturally, let students flow towards me; like months rolling on over the years, let the students roll over to me. The teacher wants to establish a good reputation by teaching such good students.
The Upanishad also brings out the importance of R^ita, satya, dama, shama, etc., which are essential ingredients for acquiring sacred knowldege. svAdhyAya (self-study) and pravachana (discourse) are specially stressed here.
In the text -- AtmanaH AkAshaH sambhUtaH, etc., the process of Creation is explained. An important point that is worth noting is that God not only initiates Creation, but intervenes at every step. He Creates the first step, enters into it, Creates the next, and so on. Therefore, the expressions AkAsha (space), vAyu (gas), etc., not only refer to these elements, but also to the immanent Brahman, who really does Creation. From AkAsha to Purushha, the whole process is due to His Creative activity.
The passage -- satyaM j~nAnaM anantaM that gives the definition of Brahman, the five forms of Brahman -- annamaya, prANamaya..., etc., and the exposition of the process of Creation are the important topics of Taittiriiya, the very first two adhikaraNa-s, and AnandamayAdhikaraNa of the Brahma Suutra derive their subject matter from the Taittiriiya. This Upanishad thus makes very important contributions to Vedanta philosophy.
From the above brief summary of the seven Upanishads, it is clear that Delineation of the Supreme God is the central theme for all of them. The seeker is advised to follow certain upAsana-s, develop bhakti (devotion), vairAgya (detachment), etc., undertake shravaNa (listening), manana (assimilation), etc., and attain Liberation with the grace of God. Upanishads are not merely documents of speculation for intellectuals, but are fully Theistic texts developing the concept of a Supreme God. They also provide knowledge and Vision of God to the seeker.
Back to top
yo vipralambhaviparItamatiprabhUtAn.h vAdAnnirastakR^itavAn.h bhuvi tattvavAdam.h | sarveshvaro haririti pratipAdayantaM Ana.ndatIrthamunivaryamahaM namAmi ||That doctrine which quells all positions arising out of ignorance and deceit, is Tattvavaada;
|| bhAratIramaNamukhyaprANA.ntargata shrIkR^ishhNArpaNamastu || || shrI gurubhyo namaH hariH OM ||
Back to shaastra index
This section is due to Prof. K.T. Pandurangi. Transcription and web placement by N.A.P.S. Rao and Shrisha Rao respectively.
Created October 5, 1996; last updated October 5, 1996.

Question: what are the essentials of the upanishads

Outdoor connections What are Vedas?

Question: what is one of the essentials of the upanishads

Outdoor connections What are Vedas?

Question: what is the meaning of vedas in english

வெளி இணைப்புகள்

Outdoor connections What are Vedas?

Question: what type of connections do vedas have

Outdoor connections What are Vedas?

Question: the vedas are a subset of what

Outdoor connections What are Vedas?

Question: what is the principal upanishads index

Outdoor connections What are Vedas?

Question: the essentials of the upanishads are contained in what

Outdoor connections What are Vedas?

Question: what is the index of the vedas called

Outdoor connections What are Vedas?

வெளி இணைப்புகள் What are Vedas?

Outdoor connections What are Vedas? The Fours Vedas and the Parts of the Vedas The Principal Upanishads Index The Essentials of the Upanishads The Essence of the Upanishads


பன்னம் (அல்லது வித்திலியம், Fern) என்னும் செடி மற்றும் மர வகைகளை அறிவியலில் தெரிடொ-'வைட்டே (Pteridophyte)  என்று அழைப்பர். தெரிடொ-ஃபைட்டா (Pteridophyta) என்னும்பிரிவில் வகைப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் சுமார் இருபதினாயிரம் நிலைத்திணை வகைகளில் ஒன்றைக் குறிக்கும். இவை பூக்கும் தாவரங்கள் தோன்றும் முன்னரே மிகு பழங்காலத்தில் தோன்றி இன்றும் வளரும் நிலைத்திணை வகை. பன்னங்கள் அல்லது வித்திலியங்கள் எனப்படுவன,  வித்துக்களில்லாது, புதிய பரம்பரையை உருவாக்குவதற்காக நுண்வித்துக்கள் (spores) மூலம் இனப்பெருக்கம் செய்யும் குழாயுடைத் தாவரம் (vascular plant) என வரைவிலக்கணம் கூறப்படுகின்றது. உண்மையான இலைகளைக் கொண்டிருப்பதால் இவை லைக்கோபைட்டாக்களிலிருந்து வேறுபடுகின்றன. இவை வித்துக்கள் மற்றும் பூக்களைக் கொண்டிராததால், வித்துத் தாவரத்திலிருந்து வேறுபடுகின்றன.

 பன்னத்தின் (அல்) வித்திலியத்தின் வாழ்க்கை வட்டம்
சாதாரணப் பன்னமொன்றின் வாழ்க்கை வட்டம், இரண்டு வேறுபட்ட உருவாக்கக் கட்டங்களைக் கொண்டுள்ளது. இவை பின்வருமாறு:
 நுண்வித்திகளை உருவாக்கும் ஸ்போரோபைட்டே கட்டம்.
 நுண்வித்திகள் கலப்பிரிவு மூலம் ஹப்லொயிட் புரோதலஸ் (haploid prothallus) ஆக வளர்ச்சியடைகின்றன. (கேம்டோபைட்டே கட்டம்)
 புரோதலஸ் உயிர்வித்தினை (gametes) உருவாக்குகின்றது.
 ஆண் gamete ஒரு பெண் உயிர்வித்தினைக் (gamete) கருக்கொள்ளச் செய்கிறது.
 இது கலப்பிரிவு மூலம் திப்லோயிட் ஸ்போரோபைட்டே பன்னமாக வளர்ச்சியடைகின்றது.

 பன்னத்தின் அமைப்பு
thumb|பன்னங்கள்
 தண்டுகள்: பொதுவாக இவற்றின் தண்டுகள் மிகவும் உயரம் குறைவானவை. எனவே நிலக்கீழ் தண்டுகளைக் குறிக்கும் ரைசோம் என்ற பெயரால் இத்தண்டுகள் அழைக்கப்படுகின்றன. எனினும் சில இனங்கள் 20 m உயரம் வரை ளரக்கூடியன.
காழ்க்க்லன் மூலகம் இவற்றின் காழில் காணப்படுவதில்லை. இவற்றின் காழில் பிரதான கடத்தும் ஊடகம் குழற்போலிகளாகும். உரியத்தில் தோழமைக் கலங்கள் காணப்படுவதில்லை. மிகவும் எளிய கடத்தும் கலன்களைக் கொண்ட தாவரங்களாக பன்னங்கள் உள்ளன (லைக்கோபைட்டாக்களும் இது போன்ற எளிய கலன் இலையங்களைக் கொண்டுள்ளன.)

இலை: பன்னங்களின் இலைகள் பன்னோலை என அழைக்கப்படும். இவ்விலைகள் விரிக்கப்படும் முன்னர் உருட்டப்பட்டு சுருக்கப்பட்ட வடிவில் காணப்படுகின்றன. இவ்வோலைகளே பன்னங்களின் பிரதான ஒளித்தொகுப்பு நடைபெறும்
பகுதிகளாகும்.

 வேர்: பன்னங்களின் வேர்கள் ஏனைய தாவரங்களின் வேர்களை ஒத்ததாகும்.

மேலுள்ள கட்டமைப்பு பன்னத்தின் வித்தித் தாவரத்துக்கே (2n தாவரம்) பொருத்தமானதாகும். பன்னத்தின் புணரித்தாவரம் (n தாவரம்) கட்டமைப்பில் மிக எளிமையானதாகும். இது கட்டமைப்பில் ஈரலுருத் தாவரம் போலக் காணப்படும். பன்னத்தின் புணரித்தாவரக் கட்டமைப்பு பின்வருமாறு காணப்படும்:

 புரோதல்லசு: பச்சை நிறமான ஒளித்தொகுப்பில் ஈடுபடக்கூடிய ஒரு கட்டமைப்பாகும். இது புணரிகளை உருவாக்ககூடியது. இது 3-10 mm நீளமானதுடன் 2-8 mm அகலமானது. இது இதயம் அல்லது சிறிநீரகத்தின் வடிவுடைய மிக மெல்லைய ஒரு கலத் தடிப்புடைய கட்டமைப்பாகும்.

 அன்தரீடியா: புணரித்தாவரத்தின் விந்துக்களை உருவாக்கும் பகுதி.
ஆர்கிகோனியா: புணரித்தாவரத்தின் சூலை (முட்டைக் கலத்தை) உருவாக்கும் பகுதி

 ரைஸொட்கள்: புணரித்தாவரத்தின் வேர்களாகச் செயற்படும் நீட்டப்பட்ட கலன்களாலான பகுதி. எனினும் இவை உண்மையான வேர்களல்ல. இவை புணரித்தாவரத்தை நிலத்தில் பதித்து அதற்குத் தேவையான நீரையும், கனியுப்புக்களையும் பெற்றுக் கொடுக்கின்றன.

 உசாத்துணை

 வெளியிணைப்பு

 Tree of Life Web Project: Filicopsida
 A classification of the ferns and their allies
 A fern book bibliography
 Register of fossil Pteridophyta
 L. Watson and M.J. Dallwitz (2004 onwards). The Ferns (Filicopsida) of the British Isles.
 Ferns and Pteridomania in Victorian Scotland
 Non-seed plant images at bioimages.vanderbilt.edu
 "American Fern Society"
 "British Pteridological Society"
 Checklist of Ferns and Lycophytes of the World
 Images of ferns of Hawaii

பகுப்பு:தாவர வகைகள்
பகுப்பு:அலங்காரத் தாவரங்கள்
பகுப்பு:மேலொட்டிகள்

வெளியிணைப்பு

FernsKathleen M. Pryer and Alan R. Smith
This tree diagram shows the relationships between several groups of organisms.
The root of the current tree connects the organisms featured in this tree to their containing group and the rest of the Tree of Life. The basal branching point in the tree represents the ancestor of the other groups in the tree. This ancestor diversified over time into several descendent subgroups, which are represented as internal nodes and terminal taxa to the right.
You can click on the root to travel down the Tree of Life all the way to the root of all Life, and you can click on the names of descendent subgroups to travel up the Tree of Life all the way to individual species.
For more information on ToL tree formatting, please see Interpreting the Tree or Classification. To learn more about phylogenetic trees, please visit our Phylogenetic Biology pages.close box
References
Pryer, K.M., A.R. Smith, and J.E. Skog. 1995. Phylogenetic relationships of extant ferns based on evidence from morphology and rbcL sequences. Amer. Fern J. 85: 205-282.
Smith, A.R. 1995. Non-molecular phylogenetic hypotheses for ferns. Amer. Fern J. 85: 104-122.
Taylor, T.N. and E.L. Taylor. 1993. The biology and evolution of fossil plants. Prentice-Hall, Inc., Englewood Cliffs, NJ.
Information on the Internet
- American Fern Society
- Ferns of Arizona
- Non-flowering Plant Family Pictures by Dr. Gerald Carr
- Pteridophyte Field Botany Course at Texas A&M;
About This PageWe are grateful to Brian R. Speer (Dept. of Integrative Biology, University of California at Berkeley); for his patient technical assistance.
Kathleen M. Pryer
Duke University, Durham, North Carolina, USA
University of California, Berkeley, California, USA
Correspondence regarding this page should be directed to Kathleen M. Pryer at
Page copyright © 1997 Kathleen M. Pryer
All Rights Reserved.
- Content changed 23 December 2008
Citing this page:
Pryer, Kathleen M. and Alan R. Smith. 2008. Ferns. Version 23 December 2008 (temporary). http://tolweb.org/Ferns/20615/2008.12.23 in The Tree of Life Web Project, http://tolweb.org/

Question: when did watson and dallwitz publish their book

Question: who compiled the bibliography of the ferns

Question: who compiled the register of fossil pteridophyta

Question: what type of fossil is filicopsida

Question: where are the ferns found in the world

Question: what is the scientific name for the ferns

Publishing Tree of Life Web Project : Filicopsida A classification of the ferns and their allies

A fern book bibliography Register of fossil Pteridophyta L. Watson and M.J. Dallwitz ( 2004 onwards ) .

The Ferns ( Filicopsida ) of the British Islands .

Publishing Tree of Life Web Project: Filicopsida A classification of the ferns and their allies A fern book bibliography Register of fossil Pteridophyta L. Watson and M.J. Dallwitz (2004 onwards). The Ferns (Filicopsida) of the British Islands.

A classification of the ferns and their allies
- a work in progress
The following classification of the genera of ferns and their allies is a loose, perhaps tenuous, concensus of a number of published systems, some of which are available on the web. It tries to reflect contemporary views on phylogenetic relationships and as such will change from time to time. Of particular relevance at the moment are the studies of Kathleen Pryer, Alan Smith and Judith Skog summarised on the Tree of Life, James Reveal's work on Index Nominum Supragenericorum Plantarum Vascularium, Dick Brummit's work on Vascular Plants Families and Genera and Ellen Farr and Gea Zijlstra's Index Nominum Genericorum.
The complexity and difficulty of the classification of the ferns and their allies is matched by no other group. After more than two centuries of work, the arrangement of species into genera and genera into families is still a long way from settled with almost every new treatment or flora adopting a different system to any that went before. A quick look at fern synonymy reveals a bewildering history of name changes in taxa at all levels as botanists struggle to find an arrangement that makes sense in terms of both the physical similarities of the plants and in terms of the phylogenetic processes that lead to the pteridophytes that we know today.
The literature of pteriodphyte classification is vast, from all levels from the Divison to the Genus and below at all geographic scales from global to local. Unfortunately, hardly any of this historical material is available via the Internet and equally unfortunately, very little contemporary information is making its waya there.
The arrangement and classification hierarchy here is an attempt to draw together a number of elements into a pragmatic structure for storing and finding information about the diversity of ferns and associated plants.
It is important to remember that this classification is an on-going work in progress and and that the content and concepts will change, evolve, even oscillate, over time. As this resource grows, the hierarchy will serve as a practical directory of where information can be found.
To help users find their way around, a number of commonly encountered synonyms or alternative names are being included. These are italicised in the tables.
Comments and input to this list are welcomed; please email the Webmaster.
Classification from Division to Class to Order
|Division||Subdivision||Class||Subclass||Order|
|Lycopodiophyta||Lycopodiophytina||Lycopodiopsida||Lycopodiidae||Lycopodiales|
|Sellaginellopsida||Sellaginellidae||Selaginellales|
|Isoetopsida||Isoetidae||Isoetales|
|Equisetophyta||Equisetophytina||Equisetopsida||Equisetidae||Equisetales|
|Psilotophyta||Psilotophytina||Psilotopsida||Psilotidae||Psilotales|
|Polypodiophyta||Polypodiophytina||Polypodiopsida||Marattiidae||Marattiales|
|Ophioglossidae||Ophioglossales|
|Polypodiidae||Osmundales|
|Hymenophyllales|
|Gleicheniales|
|Schizaeales|
|Dicksoniales|
|Cyatheales|
|Marsiliales|
|Salviniales|
|Pteridales|
|Blechnales|
|Davalliales|
|Polypodiales|
Classification from Order to Family to Genus
|Order||Family||Subfamily||Genus|
|Lycopodiales||Lycopodiaceae||Huperzioideae||Huperzia
|
-- Phlegmariurus
|Lycopodielloideae||Lycopodiella
|
-- Lateristachys
|Lycopodioideae||Lycopodium
|
-- Diphasiastrum
-- Diphasium
|Phylloglossoideae||Phylloglossum|
|Selaginellales||Selaginellaceae||Sellaginella|
|Isoetales||Isoetaceae||Isoetes
|
-- Stylites
|Equisetales||Equisetaceae||Equisetum
|
-- Hippochaete
|Psilotales||Psilotaceae
|
-- Tmesipteridacee
|Psilotum
|
Tmesipteris
|Marattiales||Marattiaceae
|
-- Angiopteridaceae
-- Christenseniaceae
-- Danaeaceae
-- Kaulfussiaceae
|Angiopteridoideae||Angiopteris
|
-- Archangiopteris
-- Macroglossum
-- Protangiopteris
-- Protomarattia
|'Christensenioideae' ined.||Christensenia
|
-- Kaulfussia
|Dannaeoideae||Danaea
|
-- Danaeopsis
-- Heterodanaea
|Marattioideae||Marattia
|
-- Eupodium
|Ophioglossales||Ophioglossaceae
|
-- Botrychiaceae
-- Helminthostachyaceae
|Botrychium
|
-- Botrypus
-- Japanobotrychium
-- Lunularia
-- Osmundopteris
-- Sceptridium
Helminthostachys
-- Botryopteris
Ophioglossum
-- Cheiroglossa
-- Ophioderma
-- Rhizoglossum
|Hymenophyllales||Hymenophyllaceae
|
-- Trichomanaceae
|Cardiomanidoideae||Cardiomanes|
|Hymenophylloideae||Craspedophyllum
|
Hemicyatheon
Hymenophyllum
-- Amphipterum
-- Buesia
-- Craspedophyllum
-- Diploophyllum
-- Hemicyatheon
-- Leptocionium
-- Mecodium
-- Meringium
-- Myriodon
-- Myrmecostylum
-- Pachyloma
-- Ptychomanes
-- Ptychophyllum
-- Rosenstockia
Polyphlebium
-- Phlebiophyllum
Rosenstockia
|Trichomanoideae||Abrodictyum
|
Callistopteris
Cephalomanes
-- Calistopteris
-- Davalliopsis
-- Macroglena
-- Nesopteris
-- Selenodesmium
Crepidomanes
-- Craspedoneuron
-- Crepidium
-- Crepidophyllum
-- Crepidopteris
-- Gonocormus
-- Lacosteopsis
-- Leucomanes
-- Microtrichomames
-- Mortoniopteris
-- Pleuromanes
-- Reediella
-- Taschneria
-- Vandenboschia
Gonocormus
Hymenoglossum
Microtrichomanes
Nesopteris
Pleruomanes
Polyphlebium
Serpyllopsis
Sphaerocionium
-- Apteropteris
-- Dermatophlebium
Trichomanes
-- Abrodictyum
-- Didymoglossum
-- Feea
-- Hemiphlebium
-- Homoeotes
-- Hymenostachys
-- Lacostea
-- Lecanolepis
-- Macroglena
-- Mascalosorus
-- Microgonium
-- Neuromanes
-- Neurophyllum
-- Odontomanes
-- Ptilophyllum
-- Pyxidaria
-- Ragatelus
-- Trigonophyllum
|Hymenophyllopsidaceae||Hymenophyllopsis|
|Osmundales||Osmundaceae||Leptopteris
|
Osmunda
Todea
|Gleicheniales||Gleicheniaceae
|
-- Dicranopteridaceae
|Dicranopteris
|
Diplopterygium
Gleichenia
Sticherus
|Platyzomataceae||Platyzoma|
|Matoniaceae||Matonia
|
Phanerosorus
|Stromatopteridaceae||Stromatopteris|
|Dipteridaceae||Dipteris|
|Cheiropleuriaceae||Cheiropleuria|
|Schizaeales||Schizaeaceae
|
-- Anemiaceae
-- Mohriaceae
|Actinostachys
|
Anemia
Mohria
Schizaea
|Lygodiaceae||Lygodium|
|Plagiogyriaceae||Plagiogyria|
|Dicksoniales||Dicksoniaceae
|
-- Culcitaceae
-- Cystodiaceae
-- Lophosoriaceae
-- Thyrsopteridaceae
|Cibotioideae||Cibotium|
|'Cystodioideae' ined.||Cystodium|
|Dicksonioideae||Dicksonia|
|Lophosorioideae||Lophosoria|
|Thyropteridoideae||Calochlaena
|
Culcita
Thyrsopteris
|Dennstaedtiaceae
|
-- Hypolepidaceae
-- Lindsaeaceae
|Dennstaedtioideae||Blotiella
|
Dennstaedtia
Histiopteris
Hypolepis
Leptolepia
Lonchitis
Microlepia
Oenotrichia
Paesia
Pteridium
|Lindsaeioideae||Lindsaea
|
Odontosoria
Ormoloma
Sphenomeris
Tapeinidium
Xyropteris
|Saccalomatoideae||Orthiopteris
|
Saccoloma
|Cyatheales||Cyatheaceae||Cyathea|
|Metaxyaceae||Metaxya|
|Loxsomataceae
|
-- Loxomataceae
|Loxsoma
|
Loxsomopsis
|Marsileales||Marsileaceae
|
-- Pilulariaceae
|Marsilea
|
Pilularia
Regnellidium
|Salviniales||Salviniaceae||Salvinia|
|Azollaceae||Azolla|
|Pteridales||Actinopteridaceae||Actinopteris|
|Adiantaceae
|
-- Cheilanthaceae
-- Cryptogrammataceae
-- Hemionitidaceae
-- Monachosoraceae
-- Negripteridaceae
-- Sinopteridaceae
-- Taeintidaceae
|Adiantoideae||Adiantum|
|Cheilanthoideae||Adiantopsis
|
Bommeria
Cheilanthes
Coniogramme
Cryptogramma
Doryopteris
Hemionitis
Jamesonia
Llavea
Negripteris
Notholaena
Paraceterach
Sinopteris
Trachypteris
|Monachosoroideae||Monachosorum|
|Taenitoideae||Anogramma
|
Austrogramme
Cerosora
Eriosorus
Nephopteris
Onychium
Pityrogramma
Pterozonium
Syngramma
Taenitis
|Parkeriaceae||Ceratopteris|
|Pteridaceae
|
-- Acrostichaceae
|Pteridoideae||Afropteris
|
Anopteris
Nevrocallis
Ochropteris
Pteris
|Acrostichoideae||Acrostichum|
|Vittariaceae
|
-- Antrophyaceae
|Ananthacorus
|
Anetium
Antrophyum
Hecistopteris
Monogramma
Rheopteris
Vaginularia
Vittaria
|Blechnales||Blechnaceae
|
-- Stenochlaenaceae
|Blechnoideae||Blechnum
|
Barinea
Doodia
Pteridoblechnum
Sadleria
Salpichlaena
Steensioblechnum
Woodwardia
|Stenochlaenoideae||Stenochlaena|
|Aspleniaceae||Antigramma
|
Asplenium
Camptosorus
Ceterach
Diellia
Holodictyum
Pleurosorus
Schaffneria
|Dryopteridaceae
|
-- Aspidiaceae
-- Hypoderriaceae
-- Peranemataceae
-- Tectariaceae
|Acrophorus
|
Aenigmopteris
Amphiblestra
Arachiodes
Atalopteris
Ataxipteris
Camptodium
Chlamydogramme
Coveniella
Ctenitis
Cyclodium
Cyclopeltis
Cyrtomium
Diacalpe
Didymochlaena
Dryopolystichum
Dryopsis
Dryopteris
Fadyenia
Heterogonium
Hypoderris
Lastreopsis
Leptorumohra
Lithostegia
Maxonia
Megalastrum
Nothoperanema
Peranema
Phanerophlebia
Phanerophlebiopsis
Plecosorus
Pleocnemia
Pleuroderris
Polybotrya
Polystichopsis
Polystichum
Pseudotectaria
Psomiocarpa
Pteridrys
Rumohra
Stenolepia
Stigmatopteris
Tectaria
Tectaridium
Triplophyllum
|Lomariopsidaceae
|
-- Bolbitidaceae
-- Elaphoglossaceae
|Bolbitis
|
Elaphoglossum
Lomagramma
Lomariopsis
Peltapteris
Teratophyllum
Thysansoria
|Thelypteridaceae||Amauropelta
|
Ampelopteris
Amphineuron
Chingia
Christella
Coryphopteris
Cyclogramma
Cyclosorus
Glaphyropteridopsis
Glaphyropteris
Goniopteris
Macrothelypteris
Meniscium
Menisorus
Mesophlebion
Metathelypteris
Nannothelypteris
Oreopteris
Parathelypteris
Phegopteris
Plesioneuron
Pneumatopteris
Pronephrium
Pseudocyclosorus
Pseudophegopteris
Sphaerostephanos
Stegnogramma
Steiropteris
Thelypteris
Trigonospora
|Woodsiaceae
|
-- Athyriaceae
-- Hypodematiaceae
-- Onocleaceae
|Acystopteris
|
Adenoderris
Anisocampium
Athyrium
Cheilanthopsis
Cornopteris
Cystoathyrium
Cystopteris
Diplaziopsis
Diplasium
Gymnocarpium
Hemidictyum
Hypodematium
Kuniwatsukia
Lunathyium
Matteuccia
Onoclea
Trichoneuron
Woodsia
|Davalliales||Davalliaceae
|
-- Gymnogrammitidaceae
|Davallioideae||Araiostegia
|
Davallia
Davallodes
Gymnogrammitis
Leucostegia
|Oleandraceae
|
-- Nephrolepidaceae
|Oleandroideae||Arthropteris
|
Oleandra
Psammiosorus
|Nephrolepidoideae||Nephrolepis|
|Polypodiales||Polypodiaceae
|
-- Drynariaceae
-- Loxogrammaceae
-- Platyceriaceae
|Drynarioideae||Aglaomorpha
|
-- Drynariopsis
-- Holostachyum
-- Merinthosorus
Drynaria
|Microsoroideae||Arthromeris
|
Belvisia
Christiopteris
Colysis
Diblemma
Lecanopteris
Leptochilus
Microsorum
Paraselliguea
Podosorus
Polypodiopteris
Selliguea
-- Crypsinus
-- Holcosorus
-- Phymatopteris
|Platycerioideae||Platycerium
|
Pyrrosia
-- Drymoglossum
Saxiglossum
|Pleopeltoideae||Belvisia
|
Dicranoglossum
Drymotaenium
Lemmaphyllum
Lepisorus
Marginariopsis
Microgramma
Neolepisorus
Neurodium
Pleopeltis
Paragramma
Polypodium
Solanopteris
Synammia
Thylacopteris
|Polypodioideae||Anapausia
|
Anarthropteris
Campyloneurum
Dictymia
Goniophlebium
Niphidium
Pecluma
Phlebodium
Polypodium
Thylacopteris
Hyalotrichopteris
Neocheiropteris
Paragramma
Pycnoloma
Synammia
|Loxogrammoideae||Loxogramme|
|Grammitidaceae
|
-- Grammitaceae
|Acrosorus
|
Adenophorus
Calymmodon
Ceradenia
Chrysogrammitis
Cochlidium
Ctenopteris
Glyphotaenium
Grammitis
Lellingera
Prosaptia
Scleroglossum
Themelium
Xiphopteris
Zygadenia
Zygophlebia
Other useful resources for pteridophyte classification
- Index Nominum Supragenericorum Plantarum Vascularium
- Royal Botanic Gardens, Kew databases, including:
- Index Nominum Genericorum - Search for generic names of algae, fungi and plants
- Tree of Life
- Other fern resources on the Internet

British ferns (Filicopsida)
The keys and descriptions were generated from a DELTA database (Dallwitz 1980; Dallwitz, Paine, and Zurcher 1993).
Introduction
Conventional key • Interactive keys and interactive information retrieval (using Intkey or Navikey) • Hints on using the Intkey interactive key
Character list • Implicit attributes
Poems by Giles Watson
Acknowledgements • References • Citation • Contacts, conditions of use, contributions
The bold parts in the descriptions are diagnostic descriptions, generated with the aid of Intkey (Dallwitz, Paine, and Zurcher 1995). They distinguish most taxa in at least two respects from the other taxa.
• Adiantum capillus-veneris L. • Adiantum raddianum K. Presl • Anogramma leptophylla (L.) Link • Asplenium adiantum-nigrum L. • Asplenium fontanum (L.) Bernh. • Asplenium marinum L. • Asplenium obovatum Viv. • Asplenium onopteris L. • Asplenium ruta-muraria L. • Asplenium septentrionale L.) Hoffm. • Asplenium trichomanes L. • Asplenium viride Huds. • Athyrium distentifolium Tausch ex Opiz • Athyrium filix-femina (L.) Roth • Athyrium flexile (Newman) Druce • Azolla filiculoides Lam.
• Blechnum cordatum (Desv.) Hieron. • Blechnum spicant (L.) Roth • Botrychium lunaria (L.) Sw.
• Ceterach officinarum DC. • Cryptogramma crispa (L.) R. Br. ex Hook. • Cyrtomium falcatum (L. f.) C. Presl • Cystopteris alpina (Lam.) Desv. • Cystopteris diaphana (Bory) Blasdell • Cystopteris dickieana Sim • Cystopteris fragilis (L.) Bernh. • Cystopteris montana (Lam.) Desv.
• Dicksonia antarctica Labill. • Dryopteris aemula (Ait.) O Kuntze • Dryopteris affinis (Lowe) Fraser-Jenkins • Dryopteris carthusiana Villar) H.P. Fuchs • Dryopteris cristata (L.) A. Gray • Dryopteris dilatata Hoffm.) A. Gray • Dryopteris expansa (C. Presl) Fraser-Jenk. & Jermy • Dryopteris filix-mas (L.) Schott • Dryopteris oreades Formin • Dryopteris remota (A. Braun ex Döll) Druce • Dryopteris submontana (Fraser-Jenk. & Jermy) Fraser-Jenk.
• Gymnocarpium dryopteris (L.) Newman • Gymnocarpium robertianum (Hoffm.) Newman
• Hymenophyllum tunbrigense (L.) Sm. • Hymenophyllum wilsonii Hook.
• Matteuccia struthiopteris (L.) Tod.
• Onoclea sensibilis L. • Ophioglossum azoricum C. Presl • Ophioglossum lusitanicum L. • Ophioglossum vulgatum L. • Oreopteris limbosperma (All.) Holub • Osmunda regalis L.
• Phegopteris connectilis (Michx.) Watt • Phyllitis scolopendrium (L.) Newm. • Phymatodes diversifolia (Willd.) Pic. Serm. • Pilularia globulifera L. • Polypodium cambricum L. • Polypodium interjectum Shivas • Polypodium vulgare L. • Polystichum aculeatum (L.) Roth) • Polystichum lonchitis (L.) Roth • Polystichum munitum (Kaulf.) C. Presl • Polystichum setiferum (Forsk.) Woynar • Pteridium aquilinum (L.) Kuhn subsp. aquilinum • Pteridium aquilinum (L.) Kuhn subsp. latiusculum • Pteris cretica L.
• Thelypteris palustris Schott • Trichomanes speciosum Willd.
• Woodsia alpina (Bolton) S.F. Gray • Woodsia ilvensis (L.) R.Br. • Woodwardia radicans (L.) Sm.
Cite this publication as: ‘Watson, L., and Dallwitz, M.J. 2004 onwards. British ferns (Filicopsida). Version: 4th January 2012. delta-intkey.com’.
|DELTA home page|

Bioimages home
To view a high-resolution version of any image, click on the image.
Non-seed plant groups
Division Hepatophyta (Liverworts)
Liverworts are found in very moist habitats, such as along rocky streams.
Closeups of liverwort gametophytes.
Some species of liverworts can reproduce asexually through gemmi, which form in cup shaped structures on the gametophytes.
Division Bryophyta (Mosses)
Polytrichum juniperinum (juniper polytrichum moss). The green, leafy gametophyte is the familiar "moss" we see in moist environments. It has no vascular system and therefore cannot grow higher than a few cm.
The sporophyte grows from its top of its parental gametophyte and is dependent on it for nutrition. The capsule atop the long stalk contains spores.
Division Psilophyta (whisk ferns)
Psilotum nudum (whisk fern)
The non-photosynthetic gametophyte lives underground and derives nutrition from mycorrhizal fungi.
Microscopic view of gametophyte. The protrusions on the surface are gemmae, antheridia, and archegonia. Image (c) 2004 Dean P. Whittier
Image of plants collected from soil. The horizontal plant with bumps (antheridia) is the gametophyte. The y-shaped plant behind it is the developing rhyzome of a very young sporophyte offspring of the gametophyte. (c) 2004 Dean P. Whittier
The sporophyte is one of the simplest vascular plants and has no roots.
Psilotum has tiny scales for leaves.
The sporangia are located in the upper part of the stems.
Division Lycopodiophyta
Class Lycopodiopsida (clubmosses)
Lycopodiella alopecuroides (foxtail clubmoss) - This gametophyte is photosynthetic, but only a few mm in size.
The sporophyte is beginning to develop out of the gametophyte of this Lycopodium sp.
Lycopodium digitatum (fan clubmoss) - Clubmoss sporophytes are among the simplest vascular plants.
Lycopodium digitatum (fan clubmoss) - In some species, sporangia are located in strobili (cones) at the tips of the leafy stems, or at the top of long stalks (hence the name "club").
Class Isoetopsida (spikemoss and quillworts)
Selaginella species
Sporophyte
"Cones" containing sproangia. Selaginella produces two different types of spores: megaspores that develop into female gametophytes and microspores that develop into male gametophytes. The gametophytes may begin development within the cone before they are shot violently out of the cone to begin an independent existance.
Division Equisetophyta (horsetails)
Equisetum hyemale var. affine (scouring rush horsetail)
The Equisetum gametophyte is small (about 4 mm long) and photosynthetic. Image (c) 2004 Dean P. Whittier
Equisetum sporophytes may be found in wet areas. Silica in the tough stems makes them suitable for scrubbing pots - hence the name "scouring rush".
Spore-bearing stroboli (cones) are located at the top of the stems.
Leaves in this species are small and arranged in whorls around the stem. Most photosynthesis occurs in the stem.
Division Polypodiophyta (ferns)
Order Ophioglossales (adder's tongue ferns)
Botrychium dissectum (cutleaf grapefern)
The gametophyte is tiny (a few mm long) and non-photosynthetic. It lives underground and is parasitic on mycorrhizal fungi. Here is another non-photosynthetic gametophyte, and another.
The sporophyte has photosynthetic leaves.
Sporangia are borne on a spike that rises above the plant.
Order Polypodiales (various ferns)
Ceratopteris richardii (triangle waterfern). Spores commercially available as "C-ferns".
C. richardii produces two sexes of gametophytes. This is a microscopic view of a hermaphrodyte (having both male and female reproductive structures).
This is a male C. richardii gametophyte. (Males are actually smaller than females. This male is photographed at a higher magnification than the hermaphrodyte at the left.)
This is a male at higher magnification, showing sperm (corkscrew-shaped) that have been released when the gametophyte was exposed to water.
Closeup of sperm under phase contrast.
After fertilization, the zygote develops into a sporophyte which grows on top of the gametophyte. The developing sporophyte is seen here as a small green "tongue" growing in the middle of the hermaphrodyte.
This is the full-grown sporophyte.
Polystichum acrostichoides (Christmas fern)
P. acrostichoides is a common woodland fern.
Sporangia are borne on special pinnae at the top of the frond.
Closeup of sporangia on lower surface of leaf.
Except as noted, images copyright 2002 Steve Baskauf - Terms of use


thumb| ஈக்வடார், துல்கானில் உள்ள தோட்டம் உருவ வகைத்  தாவரங்களைப் பேணுதல்

தோட்டக்கலை (Gardening)  என்பது  வீட்டுக்கு அருகில், முகப்பிலோ பின்னாலோ   தாவரங்களை  நட்டு வளர்க்கின்ற  நடைமுறையாகும்.   தோட்டங்களில் அழகூட்டும் தாவரங்கள் அவற்றின் பூக்கள், இலைகள், அல்லது ஒட்டுமொத்தத் தோற்ற வனப்பு கருதி வளர்க்கப்படுகின்றன. கிழங்குகள், கீரைகள், பழங்கள், மூலிகைகள் தரும் தாவரங்களும் உணவுக்காகவும் சாயங்களுக்காகவும் மருத்துவத்துக்காகவும் நறுமணப் பொருள்களுக்காகவும் வளர்க்கப்படுகின்றன.  தோட்டக்கலை ஓய்வுகொள்ளும் வேலையாகவும் கருதப்படுகிறது.

சிறிய பழத் தோட்டத்தில் இருந்து, செடிகள், மரங்கள், மூலிகைகள் எனப் பலவகைத் தாவரங்கள் வளர்க்கும் பெருந்தோட்டங்கள் வரை தோட்டவேலை அல்லது தோட்டவளர்ப்பு வரை அமையும். வீட்டுப் புறக்கடையில் வளர்க்கும் வீட்டுத் தோட்டம் முதல்,  தாழ்வாரங்கள், வீட்டோரங்கள் தொட்டியில் அமையும் மதில்சுவர்த் தோட்டங்கள், கட்டிட உட்புற, வெளிப்புறத் தோட்டங்களாகவும் அமையலாம். சிலவகைச் சிறப்புத் தோட்டங்களில் ஒரேவகைத் தாவரம் மட்டுமே அமையும். இன்னௌஞ் சிலவற்ரில் பலவகைத் தாவரங்களமிடையிடையில் கலந்து வளர்க்கப்படலாம்.  தோட்ட வளர்ப்பு கடின உழப்பினை வேண்டுகிறது, அழ்ந்த ஈடுபாட்டைக் கோருகிறது ஈவை பண்ணைகள், காடுகளைவிட செறிவான உழைப்பைக் கோருவதால் அவற்றில் இருந்து பெரிதும் வேறுபட்டுள்ளன.

தோட்டக்கலை வரலாறு
thumb|200px| இங்கிலாந்து சிராப்சயரில் அமைந்த இராபர்ட் கார்ட்டின் காட்டுத் தோட்டம்

தொல்பழங்காலம்
உலகின் மிகப் பழைய தோட்ட வடிவம் காட்டுத் தோட்டமாகும். இது காடுசார்ந்த உணவு விலைச்சல் களாமாகவும் விளங்கியது. காட்டுத் தோட்டம் வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலத்தில் ஆற்றோரமாக அமைந்த காடுகளிலும் பருவக்காற்று மழை வட்டாரங்களின் ஈரமான மலைச் சாரல்களிலும்  தோன்றியது. மேலும் அவற்ருக்கு அருகே இருந்த பயன்மரங்களும் கொடிமுந்திரி தாவர இனங்களும் இனங்கண்டுப் பேணப்பட்டு மேம்படுத்தப்பட்டன. தோட்டத்தின் வேண்டாத் தாவர இனங்கள் நீக்கப்பட்டன.  பிறகு, அயல்தாவரங்களும்  தெரிவுசெய்து தோட்டத்தில் வளர்க்கப்பட்டன.

முதல் நாகரிகங்கள் தோன்றியதும்,  செல்வந்தர்கள் அழகுக்ககத் தோட்டங்களை வளர்க்கலாயினர்.  பண்டைய எகுபதியின் கல்லறைத் தோட்ட ஓவியங்களில் கிமு 1500 ஆண்டளவில் உருவாகிய புதிய  அரசாட்சியில் தோட்டமும் நிலக்கிடப்பும் வடிவமைத்ததற்கன சான்றுகள் கி டைத்துள்ளன; அவை தாமரை மலர்ந்த சிறுகுளங்களையும் பனைமர வரிசையையும் சீரொருமையுடன் திகழும் வேலங்கன்றுகளையும் காட்டுகின்றன. பண்டையத் தோட்ட வடிவமைப்புக்கான சிறந்த எடுத்துகாட்டு பாபிலோனியத் தொங்கும் தோட்டமாகும். இது பண்டையல் ஏழு வியப்புகளில் ஒன்றாகும். பண்டைய உரோம் நகரில் பல பத்து தோட்டங்கள் வளர்க்கப்பட்டுள்ளன.

பண்டைய எகுபதி நாட்டுச் செல்வந்தர்கள் நிழலுக்காக தோட்டங்களை வளர்த்துள்ளனர்ரெகுபதி நாட்டு மக்கள் மரங்களையும் தோட்டங்களையும்  கடவுளரோடு தொடர்பு படுத்தினர். அவர்களின் தெய்வங்கள் தோட்டங்களைக் கண்டு மகிழ்ச்சி கொண்டதாகக் கருதினர். பண்டைய  எகுபதியின் தோட்டச் சுவர் ஓரங்களில் மரங்களை வரிசைகளில் நட்டு வளர்த்துள்ளனர்.   இவற்றில் பரவலாகப் பேரீச்ச மரங்களும் ஊசியிலை மரங்களும் வில்லோ மரங்களும் கொட்டைதரும் மரங்களும் அமைகின்றன.  தோட்டங்கள் உயர் சமூக, பொருளியல் செழிப்பின் அறிகுறிகல் ஆகின.  இவர்கள் வைன் தோட்டங்களையும் செழிப்பின் அடையாளங்களாக வளர்த்தனர்.  எகுபதியத் தோட்டங்களில் உராசா, பாப்பி, டெய்சி, ஐரிசு பூக்களும் மலர்ந்து காணப்படும்.

தோட்ட வகைகள்

வீட்டுக்கு அருகாமையில் அமைந்திருக்கும் தோட்டம் வீட்டுத் தோட்டம் எனப்படுகின்றது. பொதுவாகத் தோட்டங்கள் வீட்டைச் சூழவுள்ள நிலப்பகுதியிலேயே அமைவது வழக்கமெனினும், வீட்டுக் கூரைகள், பலகணித் தொட்டிகள், பலகணிகள் போன்ற பகுதிகளிலும் அமைக்கப்படுவதுண்டு.

"உள்ளகத் தோட்டக்கலை" என்பது கட்டிடங்களுக்குள் தாவரங்களை வளர்ப்பது  ஆகும். வீட்டுத் தாவரங்கள் இதற்கென அமைக்கப்பட்ட காப்பகங்கள், பசுமைக்குடில்  போன்றவற்றுள்ளும் வளர்க்கப்படுவதுண்டு.

"நீர்த் தோட்டக்கலை" என்பது சிறு குளங்கள், தடாகங்கள் போன்றவற்றுக்குப் பொருத்தமான தாவரங்களை வளர்ப்பதாகும் .

வீட்டுத்தோட்டங்களில் மட்டுமன்றி, பூங்காக்கள், தாவரவியல் பூங்காக்கள், உயிரியல் பூங்காக்கள், நெடுஞ்சாலையோரங்கள், சுற்றுலாப்பகுதிகள் போன்றவற்றிலும்  தோட்டக்கலை அறிவு பயன்படுகிறது .

 தோட்டக்கலை நோக்கங்கள்
தாவரங்கள் பயன்பாடு சார்ந்த,  பயன்பாடு சாராத பல்வேறு தேவைகளுக்காக வளர்க்கப்படுகின்றன. இவற்றுள் சில பின்வருமாறு:

பயன்பாடு சார்ந்தவை

 உணவு
 கால்நடைத் தீவனம்
 மருத்துவம்
 சாயங்கள்
 துணிவகைகள், கைவினைப் பொருட்கள் போன்றவற்றிற்கான மூலப் பொருள்கள்.

பயன்பாடு சாராதவை
 அழகு
 இயற்கையுடனான இசைவு
 பொழுதுபோக்கு

மரக்கறி வகைகள், பழ வகைகள், மூலிகைகள், நிழல் மரங்கள், புல், பல்லாண்டுத் தாவரங்கள், அலங்காரத் தாவரங்கள், பூச்செடிகள் போன்ற பலவகைத் தாவரங்களும் தோட்டங்களில் வளர்க்கப்படுகின்றன. பல தோட்டங்களில், இவற்றில் பலவற்றை ஒருங்கே காணக்கூடும்.

பழ மரங்கள் வீட்டு த் தோட்டங்களிலே வளர்க்கப்படுவது வழக்கமெனினும் பேரளவில் வளர்க்கும்போது தோப்புகளிலே வளர்ப்பார்கள்.

மேலும் காண்க
 பொன்சாய்
 அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட இனங்கள்
 தோட்டம் தலைப்புகள் பட்டியல்

 வெளி இணைப்புகள்

 National Gardening Association (USA)

It is the world’s greatest food, and it is the world’s greatest food, and it is the world’s greatest food.

"தொல்பழங்காலம்

The Forest Farms of Kandy: And Other Gardens of Complete Design
Throughout the tropical world, especially in South and Southeast Asia, tropical America, Africa and Oceania, there exists a range of forest garden farming systems. These are small, low-input, but productive and sustainable family units of highly diversified trees, palms, bushes and vines, with few conventional field crops or livestock. Providing a survey of these systems around the world and an in-depth analysis of the farms around Kandy, Sri Lanka, this book offers an economic and ecological description and evaluation of this ancient agroforestry system and its relationship to a wide range of global agro-development and environmental problems. Guided by a table that lists some 30 socio-economic and social criteria by which all farming systems can and should be evaluated, the book presents persuasive evidence supported by comprehensive references. It also examines historical and archaeological findings in order to assess the role these tropical forests played in the general adoption of agricultural farming.
What people are saying - Write a review
We haven't found any reviews in the usual places.

Question: what is the world's greatest food

Question: what is the world's greatest

It is the world ’s greatest food , and it is the world ’s greatest food , and it is the world ’s greatest food .

And the mountains, and the mountains, and the mountains, and the mountains, and the mountains, and the mountains, and the mountains, and the mountains. And those who were near him, and those who feared, and those who feared, and those who feared, and those who feared, and those who feared, and those who feared.


சினேகா எனப்படும் சுகாசினி இராசாராம் நாயுடு தென்னிந்திய திரைப்பட நடிகையாவார். இவர் தமிழ், தெலுங்கு, மலையாளத் திரைப்படங்களில் நடித்து வருகின்றார். இவரது ரசிகர்கள், குடும்பப் பாங்கான முகத்தோற்றத்துக்காகவும் நடிப்புத் திறனுக்காகவும் இவரை விரும்புகின்றனர். 2001 ஆம் ஆண்டு இங்கே ஒரு நீலப்பக்சி என்ற மலையாள மொழி திரைப்படத்தின் மூலம் அறிமுகமானார். 2001 ஆம் ஆண்டு என்னவளே திரைப்படம் மூலம் தமிழ்த் திரைப்படத்துறைக்கு அறிமுகமானார்.

 பிறப்பும் கல்வியும்

சினேகா மும்பையில் இராசாராம் பத்மாவதி தம்பதியினருக்கு சுகாசினியாகப் பிறந்தார்.அவளுடைய குடும்பம் அவளுடைய பிறப்புக்குப் பிறகு  ஐக்கிய அரபு அமீரகத்தில் ஷார்ஜாக்குச் சென்றது, அங்கு அவர் ஓன் ஆங்கில உயர்நிலை பள்ளியில் படிப்பை முடித்தார் .  பின்னர் அவர் குடும்பத்தினர் தமிழ்நாட்டில் உள்ள பண்ருட்டி என்னும் ஊரில்  குடியேறினர். அங்கே இவருக்கு சொந்தமாக திருமண மண்டபம் ஒன்றும் உள்ளது.

 திரைப்பட வாழ்கை

சினேகா முதலில் மலையாளத்தில்  இங்கனே ஒரு நீல பாக்ஷி என்ற படத்தில் நடனமாடி நடித்துள்ளார். பின்னர் தமிழ் படங்களில் கவனம் செலுத்தினார். என்னவளே படத்தில் நடித்து புகழ் பெற தொடங்கினார். மம்மூட்டியுடன் ஆனந்தம் படத்தில் நடித்தார். இப்படத்தில்  பல்லாங்குழியில் வட்டம் பார்த்தேன்  பாடலில் நடித்து புகழ் பெற்றார் . இதற்கு தமிழ்நாடு சிறந்த நடிகை விருது கிடைத்தது . தொடர்ந்து புன்னகை தேசம் , உன்னை நினைத்து, விரும்புகிறேன் ஆகிய படங்களில் விருது பெற்றார். பார்த்திபன் கனவு,
ஆட்டோகிராப் என்று  சுமார் எழுபது படங்களில் நடித்துள்ளார்.

சொந்த வாழ்க்கை

2009  இல் சினேகா முதல் முறையாக பிரசன்னாவுடன்  அச்சமுண்டு அச்சமுண்டு படத்தில்  இணைந்தார். பின்னர், பிரசன்னா சினேகா வின்  மாடலிங் நிகழ்ச்சிகளில் காணப்பட்டார். ஊடகங்களில் அதை வதந்தியாக மறுத்த போதிலும் நவம்பர் 9, 2011 அன்று பிரசன்னா தனது காதலை உறுதிப்படுத்தி மே 11, 2012 இல் அவர்கள் திருமணம் செய்து கொண்டனர். தற்போது சினேகா சென்னையில் கணவருடன் வசித்து வருகிறார். 2015  ஆகஸ்ட் 10  இல் இவர்களுக்கு  ஆண் குழந்தை பிறந்துள்ளது .அக்குழந்தைக்கு விஹான் என்று பெயர் சூட்டினார்கள்.இந்நிலையில் கடந்த மாதம் சினேகாவுக்கு பெண் குழந்தை பிறந்தது.தங்களது 2-வது குழந்தைக்கு ஆத்யந்தா என்று பெயர் சூட்டியிருப்பதாக நடிகர் பிரசன்னா பேட்டி ஒன்றில் தெரிவித்திருந்தார்

விளம்பர மாடலிங் தொழில்

சரவண ஸ்டோர்ஸ், ஹார்லிக்ஸ் , ஆஷிர்வாட் போன்ற பல விளம்பரங்களில் அவர் தோன்றினார். திருமணத்திற்குப் பின் சினேகா தன் கணவருடன் பிரசன்னாவுடன் இணைந்து யுனிவர்சல் விளம்பரங்களில் பணிபுரிந்தார், சென்னை சர்வதேச ஃபேஷன் வீக், சிட்னி ஸ்லேடன் பேஷன் வாரம் மற்றும் சென்னை மற்றும் மும்பையில் நடந்த பல நிகழ்ச்சிகளில் அவர் நடித்தார்.

 பொது வாழ்வும் உதவியும்

விவசாயக் கடன்களை தள்ளுபடி செய்ய வேண்டும், காவிரி மேலாண்மை வாரியம் அமைக்க வேண்டும் உள்ளிட்ட கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தி தமிழக விவசாயிகள் டெல்லியில 41 நாளாக போராடி வருகின்றனர். டெல்லியில் போராடி வரும் விவசாய குடும்பத்தை சேர்ந்த 10 பேருக்கு நடிகர் பிரசன்னா, சினேகா தம்பதியினர் தலா ரூ.2 லட்சம் நிதியுதவி அளித்தனர்.
என்னுடைய சம்பளம் முழுவதும் கொடுக்கும் அளவுக்கு நான் ஊதியம் பெறவில்லை என்றாலும், இயன்றதைச் செய்து இன்பம் பெறும் முயற்சியாகவே நிதியுதவி அளித்துள்ளதாகவும், இதே போன்று நடிகர்கள் மட்டுமல்ல அனைத்துத் தரப்பினரும் நிதியுதவி அளிக்க முன் வர வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டார்.

 நடித்த திரைப்படங்கள்
என்னவளே
ஆனந்தம்
பார்த்தாலே பரவசம்
விரும்புகிறேன்
ஏய் நீ ரொம்ப அழகா இருக்கே
உன்னை நினைத்து
கிங்
புன்னகை தேசம்
பம்மல் கே. சம்பந்தம்
ஏப்ரல் மாதத்தில்
வசீகரா
பார்த்திபன் கனவு
வசூல்ராஜா எம். பி. பி. எஸ்
ஜனா''
போஸ்
ஆட்டோகிராப்
அதுவ
ஆயுதம்
சின்னா
ஏபிசிடி
புதுப்பேட்டை
நான் அவனில்லை (2007)
பள்ளிக்கூடம்
பிரிவோம் சந்திப்போம் (விஜய் விருதுகள் (சிறந்த நடிகை))
சிலம்பாட்டம்
கோவா
தீராத விளையாட்டுப் பிள்ளை
பவானி ஐ. பி. எஸ்.
பொன்னர் சங்கர் (திரைப்படம்)
ஒரு கல் ஒரு கண்ணாடி)
 மேற்கோள்கள்

 வெளியிணைப்புகள்
 சர்வதேச திரைப்படத் தரவு தளத்தில்
 சினேகாவின் இணையத்தளம்

பகுப்பு:தமிழ்த் திரைப்பட நடிகைகள்
பகுப்பு:1981 பிறப்புகள்
பகுப்பு:வாழும் நபர்கள்
பகுப்பு:தெலுங்குத் திரைப்பட நடிகைகள்
பகுப்பு:மலையாளத் திரைப்பட நடிகைகள்
பகுப்பு:பிலிம்பேர் விருதுகள் வென்றவர்கள்
பகுப்பு:தமிழக அரசு திரைப்பட விருது வெற்றியாளர்கள்
பகுப்பு:இந்தியத் திரைப்பட நடிகைகள்
பகுப்பு:தென்னிந்திய பிலிம்பேர் விருதுகளை வென்றவர்கள்

That is where they are married.

There is one.

அங்கே இவருக்கு சொந்தமாக திருமண மண்டபம்

ஒன்றும் உள்ளது.

He was the one who was the one who was the one who was the one who was the one who was the one who was the one who was the one who was the one who was the one who was the one who was the one who was the one who was the one who was the one who was the one who was the one who was the one who was the one who was the one who was the one who was the one who was the one. Then he came to his family, and he came to his family, and he came to his family, and he came to his family. That is where they are married. There is one.