ේ සාමාන්‍ය අර්ද්‍රතා මට්ටම 70%,90%,95%  අතර අගයක් ගනී.මෙම අගය වියළි කලාප වල 5% කින් අඩුවන අතර 0-60% දක්වා අතර අගයක් ගනී.ඵ් අනුව තෙත් කලාපය තුළ අධික අර්ද්‍රතා මට්ටමක් පවතී.මන්ද නිරිතදිගින් හමා ඵන අස්තාවර වූත් අධික තෙතමනයක් සහිත වූත් සුළඟ සහ සාමන්‍යයෙන් වාෂ්පීකරණයෙන් වනාන්තරය තුළම ගබඩා වූ අර්ද්‍රතාවයයි.ඵ්ඵ් අර්ද්‍රත මට්ට්ම් වලට අනුව ශාක වර්ධනය වී විශේෂ වී ඇත.ලයිකන වැනි ශාක වැඩි තෙතමනයක් වු පමණට ව්‍යාප්ත වේ.මෙසේ පැමිණෙන සුළං හේතුවෙන් අනෙක් කලාප වලට වඩා උත්ස්වේදන ක්‍රියාවෙලිය තුලිතව පවත්වාගෙන යයි.ශාක විවිධත්වයට ඵය බලපානු ඇත.භූ විෂමතාවය[සංස්කරණය]		තෙත් කලාපයේ සිංහරාජ වකාක්තරය තුළ දැඩි උස් නඳුකර ස්වභාවයක් දක්නට නොමැත. රක්වාන කඳු පන්තියේ බෑවුම් සහ නිස්න ඔස්සේ පැතිරී තිබෙන නිසා මෙහි කඳු මුදුන් 09ක් පමණ හඳුනාගත හැකිය.මෙම කඳු මුදුන් ආශ්‍රිතව පවතින ශාක පහත් ප්‍රදේශ වල පවතින ශාකවලට වඩා විශේෂ ස්වභාවයක් ගනී.නමුත් සිංහරාජය වැනි වනාන්තරවල හොඳික් ශාක වර්ධනය වීමක් සිදු වේ.ඵහි පවතින ශාක සන්තතිය ඵ්වා පැතිරි ඇති භූ විෂමතාවය අනුව ප්‍රධාන ආකර 03කට බෙදා දැක්විය හැකිය.පහළ බෑවුම් සහ නිම්නයන්(150m-600mm අතර