එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඉදිරි සියවස් දෙක තුළ කිතුනුවන්ට පක්ෂව බල තුලනයේ සැලකිය යුතු වෙනසක් ඇති විය. ඇම්ඩා සේයොන් ගේ සාර්ථක පෙරදිග ව්‍යාපාරවලින් පසුව, අප්‍රිකාවේ අං ප්‍රදේශයේ මුස්ලිම් ප්‍රාන්ත බොහොමයක් ඉතියෝපියානු අධිරාජ්‍යයේ ආධිපත්‍යය යටතට පත් විය. මෙම මුස්ලිම් ආයතන අතර ඉෆාත් සුල්තාන් රාජ්‍යය ද විය. සාරා යාකොබ් අධිරාජ්‍යයාගේ පාලන සමයේදී ඉතියෝපියානු අධිරාජ්‍යය එහි උච්චතම ස්ථානයට පැමිණියේය. ඔහුගේ පාලනය සනිටුහන් වූයේ පෙර සිටි පාලකයන්ගෙන් භෞමික අත්පත් කර ගැනීම් තහවුරු කිරීම, පල්ලි සහ ආරාම රාශියක් ඉදිකිරීමේ අධීක්‍ෂණය, සාහිත්‍යය සහ කලාව ක්‍රියාකාරී ප්‍රවර්ධනය සහ මධ්‍යම අධිරාජ්‍ය අධිකාරිය ශක්තිමත් කිරීමෙනි.[82][83][84] ඉෆට්ගේ අනුප්‍රාප්තිකයා වූ ඇඩල් සුල්තාන්වරයා,[85] ඉතියෝපියානු-ආඩාල් යුද්ධයේදී ඉතියෝපියාව යටත් කර ගැනීමට උත්සාහ කළ නමුත් අවසානයේ 1543 වේනා ඩගා සටනේදී පරාජයට පත් විය.[86]16 වන සියවස වන විට, වාර්ගික ඔරොමෝ විසින් කලාපයේ උතුරු ප්‍රදේශවලට සංක්‍රමණය වීම නිසා අධිරාජ්‍යයේ බලය ඛණ්ඩනය විය. වර්තමාන ගුජි සහ බොරෙනා කලාපයෙන් ආරම්භ වූ ඔරොමෝස් බොහෝ දුරට ජනප්‍රවාදාත්මක සංකල්ප කිහිපයකින් පෙළඹී ඇත - ම