ිශුපාලවදයෙහි කෘෂ්ණ වර්ණනාව ද විමසන විට පෙනේ.	හින්දු භක්තියන් පමණක් නොව මහායානික බෞද්ධ කවියෝ ද භක්ති කාව්යු රචනයෙහි පුරෝගාමී වූහ. එයට හේතුව නම් මහායාන බුද්ධාගම ද භක්ති වාදය ඔස්සේ ගමන්කොට තිබීම යි. හින්දු භක්ති කාව්ය  මෙන් ම මහායාන බෞද්ධ භක්ති කාව්ය  ද වැඩි වශයෙන් රචනා කොට ඇත්තේ සංස්කෘත භාෂාවෙනි. ප්රයකෘත භාෂාවෙන් රචනා කරන ලද භක්ති කාව්ය  ඇත ද, එය සංස්කෘත භක්ති කාව්යා තරම් මුල් තැනක් නොගනී.	මහායාන බලපෑම සංස්කෘත භාෂාව මුල්කොට ගත් භක්ති සාහිත්ය  මෙරට ජනප්රිමය විය. එය අනුරාධපුර යුගයේ සිට ම සිදුවිණි. එහි ලා හේතු වූයේ අභයගිරිය ප්ර‍ධාන කොටගත් මහායාන මතවාද පිලිගත් ආයතන පැණනැගීමයි. අභයගිරිය සංස්කෘත භාෂාව පිළිගත් අතර එයට මුල් තැනක් ලබා දුන්නේ ය.	නාමාෂ්ඨ ශතකය ද මෙරට ලියවුණු බෞද්ධ භක්ති කාව්යතකි. මහාචාර්ය විජේසේකරයන්ගේ පිලිගැනීම අනුව එයද පොළොන්නරු යුගයේ ලියවී ඇත්තේ ය. කතුවරයා අඥාතය. එහි අරමුණ වී ඇත්තේ බුදු රදුන්ට යෙදෙන නම් 108ක් වර්ණනා කරමින් නමස්කාර කිරීමය. පද්යර සංඛ්යා ව 18කි. පංසල් අධ්යා පනයේ දී මුලින් ම කියවන ශකත ග්රමන්ථය ද මෙයයි. බුදුගුණ පිළිබ`ද ශිෂ්‍ායරගේ සිතෙහි භක්තියක් ඇතිවන අයුරින් කෙටි 