අතර බටහිර පන්නයේ අයිතිවාසිකම් පනත් කෙටුම්පතක්, එම අයිතිවාසිකම් සහතික කිරීම අධීක්ෂණය කිරීම සඳහා ජාතික ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කවුන්සිලයක් නිර්මාණය කිරීම, ආර්ථික හා සමාජීය ප්‍රශ්න පිළිබඳ රජයේ උපදේශක මණ්ඩලයක් සහ ස්වාධීන අධිකරණයක් විය. ජාතික සභාව, PDG මධ්‍යම කාරක සභාව සහ ජනාධිපතිවරයාගේ අනුමැතියෙන් පසුව, 1991 මාර්තු මාසයේදී සභාව ඒකමතිකව ව්‍යවස්ථාව සම්මත කරන ලදී. විරුද්ධ පක්ෂ විධිමත් ලෙස නීත්‍යානුකූල බව ප්‍රකාශ කර නොතිබූ විට 1990-1991 දී බහු පක්ෂ ව්‍යවස්ථාදායක මැතිවරණ පැවැත්විණි. 1991 ජනවාරියේදී, විරුද්ධ පක්ෂ නීතිගත කිරීම පාලනය කරන නීතියක් සභාව ඒකමතික ඡන්දයෙන් සම්මත කළේය.[19]1993 දී ජනාධිපති ඕමාර් බොන්ගෝ නැවත තේරී පත් වූ පසු, 51% ක ඡන්ද ප්‍රතිශතයක් පමණක් ප්‍රකාශ වූ මතභේදාත්මක මැතිවරණයකදී, සමාජ හා දේශපාලන කැළඹීම් 1994 පැරිස් සම්මන්ත්‍රණය සහ ගිවිසුම් වලට හේතු විය. මේවා ඉදිරි මැතිවරණ සඳහා රාමුවක් සැපයීය. පළාත් පාලන සහ ව්‍යවස්ථාදායක මැතිවරණ 1996-1997 දක්වා ප්‍රමාද විය. 1997 දී, වසර ගණනාවකට පෙර ඉදිරිපත් කරන ලද ව්‍යවස්ථාමය සංශෝධන මගින් සෙනෙට් සභාව සහ උප සභාපති තනතුර නිර්මාණය කිරීම සහ ජනාධිපතිවරයාගේ ධුර