 වන විට නිවාස සඳහා පැවැති ඉහළ ඉල්ලුමත්, 1976 වසරේ කැනඩාවේ වැන්කුවර් නුවර පැවති එක්සත් ජාතින්ගේ පළමු ලෝක නිවාස සමුළු තීරණ සඳහා දැක්වූ අනුකූලතාවය මෙන්ම, නිවාස හා ජනාවාස ක්ෂේත්‍රයේ මතුවෙමින් පැවැති නව ප්‍රවනතාවන්ද සැලකිල්ලට ගනිමින්,සහභාගිත්ව නිවාසකරණය තුලින් රජය මඟ පෙන්වන්නෙකුගේ කාර්ය භාරය දක්වා පරිවර්ථනයවිම දැකිය හැකි වේ. පසුව මෙම සහායක ක්‍රියාවලිය රාජ්‍ය හා පෞද්ගලික හවුල්කාරීත්වය තුලින් නිවාස සංවර්ධන කාර්ය භාරය ඉටු කිරිම දක්වා වර්ධනය  වීම සිදුවිය. 1996 වසරේ තුර්කියේ ඉස්තාන්බුල් නුවර පැවති එක්සත් ජාතින්ගේ මානව ජනාවාස කොමිසමේ දෙවන ලෝක නිවාස සමුළු ප්‍රකාශනයේ, තිරසාර නාගරික හා ජනාවාස සංවර්ධනයක් තුල සැමට ප්‍රමාණවත් නිවාස සැපයීමේ සංකල්පයත්,1998 නිවාස හා නාගරික සංවර්ධන සඳහා වු ජනාධිපති කාර්ය සාධන බලකා වාර්තාවේ නිර්දේශ හා 2001 වසරේ එක්සත් ජාතීන් විසින් ප්‍රකාශිත සහශ්‍ර සංවර්ධන ඉලක්ක ද, සැලකිල්ලට ගනිමින් ශ්‍රි ලංකා රජය තිරසාර නිවාස හා මානව ජනාවාස සංවර්ධනයක් තුල නිවාස ගැටළුවෙන් වඩාත් පීඩාවට පත් ජන කණ්ඩායම් වෙනුවෙන් වු නිවාස වැඩසටහන්වලට මුල් තැනක් ලබාදෙන ලදී. එහිදී නාගරික පැල්පත්වාසින්, වතු ප්‍රජ