 කෞතුකාගාරයේ තැන්පත් කර ඇත.නිදහස් අරගලය මැඩ පැවැත්වූ දරුණු ආකාරය සුවිශේෂී විය. පසු කලෙක වියට්නාම් යුද්ධයෙහි ද දැකිය හැකි වූ "සොයා ගොස් විනාශ කරනු" න්‍යාය මෙහිදී ද භාවිතා විය. ජනතාවට ඔවුන්ගේ නිවාස, දේපළ, හරකා බාන කොටින්ම කිවහොත් නිවසේ පාවිච්චියට තිබූ ලුණු ටික පවා අහිමි විය. ශ්‍රී ලංකාවේ ඒ වන විට 'සහල් බඳුන' නමින් හැඳින්වුණු ඌව - වෙල්ලස්ස පළාත්වල තිබුණු වාරි මාර්ග ක්‍රම, ක්‍රමානුකූලව විනාශ කරන ලදී.නිදහස් අරගලයට පසු බදුල්ලේ ඒජන්තවරයෙකු වූ හර්බට් වයිට් (Herbert White) ගේ "ජර්නල් ඔෆ් ඌව" (Journal of UVA) කෘතියේ ඔහු මෙසේ සටහන් කර ඇත. "නිදහස් අරගලයෙන් පසු ඌවේ ජනතාව ගැන හෝ වගා සංවර්ධනයක් ගැන හෝ නියම තත්වය කීමට සාක්ෂි කිසිවක් ඉතිරි වී නොතිබුණු බව කණගාටුවෙන් සඳහන් කළ යුතුය. නිදහස් අරගලය පළමු ඌවේ තිබුණු නියම තත්වය පිළිබඳ තීරණයකට ඒමට නව පාලකයින්ට නොහැකි වී තිබුණි. ඒ බව පැහැදිළි වන්නේ එසේ කළ බවට කිසිදු සාක්ෂියක් සොයා ගැනීමට නැති හෙයිණි. දහස් ගණනක් මිය ගියා වුවද ඔවුහු නිර්භීත සහ දක්ෂ සටන් කාමීන් වූහ. යුද්ධයෙන් පසු ඉතිරි වූ ජනගහණයෙන් 4/5 ක් ළමයි ගැහැණු සහ මහලු අය වූහ. යුද්ධයෙන් වූ විනාශය අසීමිත විය.