්‍රියාත්මක විය. යාපනය රාජධානියේ මුල් කාලීන ඓතිහාසික ලේඛණවලට අනුව 14 -15 සියවස් තුළට ගැනේ යයි අනුමාන කළ හැකි "වයියාපාදල්" හි 77 ශ්ලෝකයේ කුච්චිලියර් (ගුජරාටින්) සහ චෝනාර්වරු (අරාබිවරු) සමග පප්පරවර් නම් වූ ජන වර්ගයක ලැයිස්තුවක් දැක්වේ. ඔවුන් මුස්ලිම් ලබ්ධික අශ්වාරෝහකයින් යැයි විශ්වාස කෙරෙන "පල්ලුවිලි" නම් කුල කාණ්ඩයට අයිති යැයිද විස්තර කෙරේ. පල්ලුවිලි නැතහොත් පල්ලිවිලි කුලය යාපනයට පමණක් විශේෂ වේ. 1790 දී යාපනයේ කරන ලද ලන්දේසි ජන සංගණනයට අනුව පල්ලිවිලි කුලයට අයත් පිරිමි වැඩිහිටියන් 196 දෙනෙකු ගැන වාර්තා කර ඇත. ඔවුහු බදු ගෙවන්නෝය. එයින් අදහස් වන්නේ ඔවුන්ගේ අනන්‍යතාවය සහ වෘත්තීය ලන්දේසි යුගය දක්වා පැවතුන බවයි. එහෙත් චෝනකර්වරු (Chonakar) ගැන සඳහන් වන්නේ පිරිමි වැඩිහිටි 492 දෙදෙනෙකු සිටි ලෙසටයි. මොවුන් සාමාන්‍යයෙන් මුස්ලිම්වරුන් ලෙස සැලකුණු අතර ඒ කාලය වන විට වෙනම ප්‍රජාවක් ලෙස පැවතුණූ බව සඳහන් වෙයි. නීති[සංස්කරණය]ආර්ය චක්‍රවර්ති රජුගේ පාලන කාලයේ සමාජය පාලනය කිරීමේ නීතිවලට, පිය දෙටු පාලන ක්‍රමය ද, මව් දෙටු සමාජ ක්‍රමයක්ද අතර එකඟතාවයකින් යුතු ක්‍රමයක් පාදක වී තිබුණි. මෙම නීති සිරිත් නීති වශයෙ