මිනිස් සිරුර සිතුවමට නැඟීමේදී චිත‍්‍ර ශිල්පියෝ විවිධාකාර ප‍්‍රවේශයන් අනුගමනය කරති. ඔවුහු ඡායාරූප හෝ ඇට සැකිලි රූ වැනි සජීවී නිරූපනයන් හෝ මතකය හෝ පරිකල්පනය යොදාගෙන ඇඳීම කරති. බොහෝ උපදේශයන් යොමුවී පවතින්නේ ‘සජීවී ඇඳිමේ’ දී නිරූපකයන් යොදාගැනීම සම්බන්ධයෙනි. ඡායාරූප ශිල්පයේ දියුණුවත් සමඟ නිරූපනයන් ලෙස ඡායාරූප යොදාගැනීම යොදාගනු ලැබූවද ඡායාරූපයේ පවතින පැතලි ස්වභාවය හේතුකොටගෙන එය වස්තුවේ කි‍්‍රයාකාරී ගතිකයන් නිරූපනය කිරීමට අසමත් වන බවට චෝදනා එල්ලවී ඇත. පරිකල්පනයෙන් ඇඳිම බොහෝවිට ප‍්‍රකාශනභාවය සම්බන්ධයෙන් ප‍්‍රශංසාවට ලක්වුවද සිත්තරාගේ මිනිස් සිරුර පිලිබඳ දැනුම අවමවීම හෝ එය මනසින් ඇඳීමේදී මකතයේ ඌනතාවයන් නිසා සිදුවියහැකි වැරදි හේතුකොටගෙන විවේචනයට ලක්වීමද සිදුවෙයි. සිත්තරුන් වෙනත් මාධ්‍යයන් වෙතින් ලද අත්දැකීම් හේතුකොටගෙන මෙම ප‍්‍රවේශයේ සාර්ථකත්වය කෙරෙහි විශාල බලපෑමක් ඇතිකොට ඇත.  රූපය ඇඳිමේදී සමහර සිත්තරුන් අවධානය යොමු කරන්නේ ආලෝකය සහ අඳුර විසින් ශරීර මතුපිට මත ඇතිකරන බලපෑම විසින් මතුකරන හැඩතලයන් පිලිබඳවය. අනෙක් අය ව්‍යුහ විද්‍යාත්මක ප‍්‍රවේශයක් අනුගමනය කරමින් රූපයේ ඇටසැකිල්ල මුලින් නිර්මාණය කරමින