ැදි අවදියේ බොහෝ විද්‍යාඥයින් බොහෝ ඖෂධ වල කියාකාරී සංයෝග වෙනකොට දැක්වීමට උත්සුක විය.ඉතාලියානු ජාතික රසායන  විද්‍යාඥ Brugnatelli   සහ Fontana ගේ අසාර්ථක උත්සාහයෙන් පසුව 1828 දී Joseph Buchnerවිසින් පිරිසිදු සැලිසික් ස්ඵටික ලබා ගන්න ආකාරයක් සොයා ගන්නා ලදී.1834 දී  Henri Leroux විසින් ප්‍රමාණවත් සැලිසික් ඵලයක් ලබා ගැනීමට ක්‍රමයක් සොයා ගන්න ලදී.ස්විස්ටලන්ත ජාතික Johann Pagenstecher වේදනාව අඩු කරන ඖෂධයක් සොයා ගන්න ලදී.1838 දී ඉතාලියානු ජාතික රසායන  විද්‍යාඥ  Raffaele Piria විසින් විලව් හි ගුණ ඇති ප්‍රභල අම්ලය ලබා ගන්න ක්‍රමයක් සොයාගන්න ලද අතර එය සැලිසිලික් අම්ලය ලෙස නම් කරන ලදී.19 වන සිය වැසේ මද භාගයේදී සලිසින්, සලිසිලික් අම්ලය සහ සෝඩියම් සැලිසිලේට් වැනි සැලිසිලේට් ඖෂධ වලට බලවත් ලෙස ඉල්ලුම වැඩි විය.මෙයට හේතුව වනුයේ  විද්‍යාඥයින් තුල මෙම ඖෂධය තුල ඇති වේදනාව අඩු කිරීම,උණ අඩු කිරීම සහ ඉදිමුම අඩු කිරීමේ ගුණයන් පිළිබද දැනුම වැඩි වීම හේතු විය.කෙසේ වෙතත් මෙහි ඇති අතුරු අබධයක් වූ අමාශික උද්දීපනය (gastric irritation) මගින් මෙම ඖෂධය වටිනාකම අඩු විය.  ASA හි සංශ්ලේෂණය[සංස්කරණය]බේයර් සමගම 1890 දී 