ෛද්‍ය දාර්ශනික අවිචෙනා සෞඛ්‍යයේ පෝෂණයේ වැදගත් කාර්යභාරය හඳුනා ගත් අතර, ආබාධ ගණනාවකට ප්‍රතිකාර කිරීමේදී ආහාර අඩු කිරීම පිළිබඳ පළමු උපදේශකයා විය.1497 දී Alessandro Benedetti විසින් ආමාශය ප්රාචීරය මගින් වෙන් කරන ලද අපිරිසිදු අවයවයක් ලෙස සැලකේ. ආමාශය සහ අන්ත්‍රය මූලික ඉන්ද්‍රියයන් ලෙස සැලකීම සාමාන්‍යයෙන් 17වන සියවසේ මැද භාගය දක්වා පැවතිණි.16 වන ශතවර්ෂයේ පුනරුදයේ දී ලියනාඩෝ ඩා වින්චි ආමාශයේ සහ බඩවැල්වල මුල් චිත්‍ර කිහිපයක් නිෂ්පාදනය කළේය. ඔහු සිතුවේ ආහාර ජීර්ණ පද්ධතිය ස්වසන පද්ධතියට උපකාර වන බවයි.[54] ඇන්ඩ්‍රියාස් වෙසාලියස් 16 වැනි සියවසේ උදරයේ අවයවවල මුල් කායික චිත්‍ර කිහිපයක් ලබා දුන්නේය.17 වන ශතවර්ෂයේ මැද භාගයේදී ෆ්ලෙමිෂ් ජාතික වෛද්‍යවරයෙකු වන Jan Baptist van Helmont විසින් ආහාර දිරවීම පිළිබඳ පළමු රසායනික ගිණුම ඉදිරිපත් කරන ලද අතර එය පසුව සංකල්පගත කරන ලද එන්සයිමයට ඉතා සමීප බව පසුව විස්තර කරන ලදී.1653 දී විලියම් හාවි විසින් බඩවැල් විස්තර කළේ ඒවායේ දිග, රුධිර සැපයුම, මස්තිෂ්ක සහ මේදය (ඇඩිනයිල් සයික්ලේස්) අනුව ය.1823 දී William Prout විසින් ආමාශයික යුෂ වල ඇති හයිඩ්‍රොක්ලෝරික් අම්ලය සොය