් නැති බව වර්තමාන සෑම අධ්‍යාපන අංශයකම දැකිය හැකිය. විෂයන් වලින්ද පටු අංශවලට යොමුවන අතර බුදධිමය, වින්දන හා චාලක හැකියවන් ද එකිනෙකින් වෙන්කර ඇත. මෙම තත්වය දුරු කර මිනිසාගේ පූර්ණ පෞර්ෂ වර්ධනයක් ඇති කිරීමට නම් සෑම ඉන්ද්‍රිය අංශයක්ම සමව වර්ධනය කළ යුතුය. කායික, මානසික, බුද්ධිමය, වින්දන, රසික හා සෞන්දර්ය අංශය සමව දියුණු කළ යුතුය. පූර්ණ මිනිසෙකු වන්නේ සෑම අංශයකින්ම පූර්ණ වර්ධනයක් ඇති කළ විටය.    	 යහපත් අන්තර් පුද්ගල සම්බන්ධතා පවත්වා ගැනීම, සමාජ වෙනස් වීම් වලට හුරු වීම, සමාජයේ විවිධ පුද්ගලයන් පිළිබඳ අවබෝධය, සහකම්පනය, අන්‍යෝන්‍ය සුහදතාවයෙන් ජිවත් වීමේ කුසලතාව, චින්තන හැකියාවන් ආදී වශයෙන්  සමෝධානිත පෞරුෂ සංවර්ධනයට අවශ්‍ය පෞද්ගලික, සමාජ හා චින්තන කුසලතා සිසුන්ට ලබා දීමේ  අභියෝගයට පාසල මුහුණ දී සිටී.   	  ඉල්ලිච් (1975) පාසලින් තොර සමාජයක් යෝජනා කරමින් පවත්නා පාසල් අධ්‍යාපන  ක්‍රමය විවේචනයට ලක් කරයි. ඒ කෙරෙහි ඉහතින්  සඳහන් කළ පාසලෙන් අපේක්ෂිත අරමුණු ඉටු නොවීම ද එක්තරා බලපෑමක් සිදු කර ඇත. පූර්ණ විෂය මාලාවක් ක්‍රියාත්මක කළ යුතු වුවද ශාස්ත්‍රීය විෂය මාලාව ප්‍රමුඛවීම තුළ ශිෂ්‍යයන්ගේ සමෝධානිත පෞරුෂ