ැමරාවක්. කාචය (පහල දකුණේ) ගලවා ඇතත් LCD තිරයේ (පහල වමේ) දැක්වෙන ආකාරයට තවමත් සංවේදකයට (ඉහල දකුණේ) තරමක පැහැදිලි රූපයක් ග‍්‍රහණය කරගැනීමේ හැකියාව පවතී.ඩිජිටල් පසුපස ඒකකයන් සහිත කැමරාවන් හඳුන්වාදුන් කාළයේ සිටම ඡායාරූප ගැනීමේ ප‍්‍රධාන විධික‍්‍රමයන් කිහිපයක්ම විය. ඒ සෑම එකක්ම පදනම්වූයේ සංවේදකය සහ/හෝ වර්ණ පෙරණයන්හි දෘඩකාංග ගුණාංගයන් මතය. කැමරාවේ කාච හරහා පැමිනෙන ආලෝකයට සංවේදකය අනාවරනය වන වාර ගණන මත පදනම්ව සකස්වූ තනි- රූප රාමු ක‍්‍රමය පළවන විධික‍්‍රමය විය. තනි-රූප රාමු පද්ධති එක් CCD එකක් සමග බයර් පෙරනයක් හෝ ආලෝක කිරණ කදම්බය ප‍්‍රාථමික ආකලන වර්ණ තුනකට වෙන්කිරීමෙන් අනතුරුව ඒවා වෙන වෙනම රූප සංවේදකයන් තුනක් (ප‍්‍රාථමික ආකලන වර්ණ තුන සඳහා) වෙත යොමුකිරීමේ ක‍්‍රමවේදයක් යොදාගන්නා ලදී. දෙවන ක‍්‍රමවේදය බහු රූප රාමු විධික‍්‍රමය ලෙස හැඳින්විය හැකි අතර මෙහිදී කාචයේ කාච විවරය තුන් වතාවක් හෝ ඊට වැඩි වාරගණනක් විවෘතවීම හේතුකොටගෙන සංවේදකය රූපයට කිහිප වතාවක් නිරාවරනයවීම සිදුවේ. මෙම විධික‍්‍රමය යොදාගනු ලබන ශිල්පක‍්‍රමයන් කිහිපයක්ම ඇත. වඩාත් සුලභ ශිල්පක‍්‍රමය වන්නේ තනි රූප සංවේදකයක් පෙරනයන් තුනක් (රතු, කොළ ස