අමීර් මේ හැමදෙයක්ම සැගවී බලාසිටින අතර මෙයට මැදිහත් වීමට බියවෙයි. ඔහු සිතන්නේ හසාන්ට සරුංගලය ගෙදර ගෙන ඒමට නොහැකිවුවොත් එයින් තම පියාගේ සිතේ හසාන් තුල වන ප්‍රසාදය මදැක හෝ අඩු වනු ඇති බවයි. අමීර්ට වරදකාරී හැගීමක් දැනුනත්, තම බියගුළුකම තම පියා ඉදිරියේ නිරාවරණය වී තවත් පියාගේ අප්‍රසාදයට පත්වෙයයි බියෙන් ඔහු මේ සිද්දිය පිලිබදව මුනිවත රකියි. ඉන් ඇතිවූ වරදකාරී හැගීම නිසා  අමීර් හසාන් සමග වන ආශ්‍රයේ යම් පරතරයක් පවත්වාගැනීමට කටයුතු කරයි.හසාන් නැති වුවොත් තාමාට ජීවිතය ගෙන යාම පහසුයි සිතන අමීර්, හසාන්ව ගෙදරින් යැවීමට සැලසුම් කරයි.තමන්ට ලැබුණු යම් මුදලක් හසාන්ගේ කොට්ටයක් යට සගවන අමීර් ,තම පියා ඉදිරියේ හසාන්ව වැරදිකාරයා කරයි. අමීර් මෙය කල බව තේරුම් ගන්නා හසාන් "බාබා" ඉදිරියේ තමා ඒ වරද කල බව පාපොච්චාරණය කර සිටියි. "හොරකමට එහා ගෙය නීච කමක් තවත් නැත"යි බාබා තදින්ම පිළිගත්තත් මෙහිදී ඔහු හසාන්ට සමාව දෙයි. නමුත් අලී තම පුතුත් සමග නිවසින් පිට වීමට තීරණය කරයි.2 කොටස[සංස්කරණය]පස් අවුරුද්දකට පසු 1979දී ,සෝවියට් හමුදා ඇෆ්ගනිස්තානය ආක්‍රමණය කරන අතර අමීර්ට සහ බාබාට රටින් පිටවීමට හැකිවෙයි.පෙශාවර්වලින් පකිස්තාන