ව ටබෝ ම එපිට වඩිනා හිමය පසු කො ටසෑ ම සියලූ දෙවියෝ පිහිටයි ඔබ ටකැලේ තිබෙන කොයි දේ වත් රස වේ වාමලේ බඹරු ලෙස පිරිවර ඇති වේ වාඅව්වේ තිබෙන රැස් මාලා අඩු වේ වාගව්වෙන් ගව්ව දිව මාළිග සෑදේ වාකියන මැසිවිල්ල හිමි හට නො ඇසෙන වාරන් කඳ මහිමි මට හීනෙන් නො පෙනෙන වාකම් රස විඳීමක් නැත මම දිවුරන වාවෙන් කර ගියත් මම සීලේ පිහිටන වාවෙහෙස උණත් තද දුක් මම ඉවසඤ්ඤ යිඅහස පොළොව ලෙස හිමි සිහි කර ඉඤ්ඤ යිරහත් වෙන්ඩ මම වෑයම් කරඤ්ඤ යිඇහැට දකින තුරු නව ගුණ පුරවඤ්ඤ යිසත් දවසක් අඹ උයනේ වැඩ සිට ලාසත් වෙනි දා රජගහ නුවරට වැඩ ලාපෙරත් බුදුන් කළ දේ දිවැසින් දැක ලාගෙනත් අහර වැළඳුවෙ ගං තෙර ද බ ලාබිම්සර රජුට අවසර දී වැඩම ක ළාපළමුව බණ ඔබට දෙසමැයි වදා ළාඋරුවෙල් දනව්වට බෝසත් වැඩම ක ළාඅවුරුදු සයක් එහි තපසේ වැඩ සිට ලාපුන් සඳ ලෙසට බුදු බඳ රුව වැඩුණු ක ලාසුන් කර මරුන් බිඳ බුදු බවට නිකස ළාසුජාතාව දුන් කිරි පිඬු වැළඳු ක ලාඑරන් තලිය ඇරියා උඩු ගඟ ඉහ ළාවිත්තිය කිය කියා එන්නේ පළමු සි ටසොත්තිය බමුණු දුන්නා කුස තණ එවි ටසිත් ලෙසට ම ගෙන වැඩියේ බෝ මුල ටතුදුස් රියන් විදුරාසන දුටු නෙත ටපුරා දහම් සිහි කර මුනි වැඩ සිට ලා