ු ලැබූ සජීවීකරණ ශිල්පක‍්‍රමයන් අත්හදා බැලීමට පටන්ගත්හ. මුල්ම ඇනිමි නිෂ්පාදනය 1917 දි තිරගත විය. එය සිය ඉලක්කය වෙත තමන්ගේ නව අසිපතින් පහරදීමට උත්සාහ කරන සමුරායිවරයකු දැක්වෙන විනාඩි දෙකක ධාවන කාළයකින් යුතුවූවක් විය. 1930 වනවිට ජපානයේ ඌනසංවර්ධිත ත‍්‍රාසජනක සිනමා කර්මාන්තයට සාපේක්‍ෂව විකල්ප කථාන්තර කීමේ කලාවක් ලෙස සජීවීකරණය ඉදිරියට පැමිණෙන ලදී. ඇමරිකාවේ මෙන් නොව ජපානයේ ත‍්‍රාසජනක සිනමාව අයවැය සකස් කිරීම, රූගත කිරීමේ ස්ථාන සොයාගැනීම සහ නළු නිලියන් තොරාගැනීමේදී පැවති සීමාවන් ආදිය හේතුවෙන් කුඩා ප‍්‍රමාණයේ කර්මාන්තයක් ලෙසින් පැවතින. උදාහරණයක් ලෙස බටහිර පෙනුම ඇති නළුවන්ගේ හිඟය වැනි හේතූන් නිසාවෙන් යුරෝපයේ, ඇමරිකාවේ, ජපානය ආදල නොවන පරිකල්පනීය ලෝකයන්හි වැනි දර්ශන රූගත කිරීම කළ නොහැක්කක් බවට පත්වෙමින් පැවතින. සජීවීකරණය විසින් කලාකරුවන්ට තමන් අභිමත වටපිටාවක් සිය නිර්මාණයන්ට පසුබිම් කරගැනීමේ නිදහස ලබාදෙනු ලැබිණ. 1937 දී තිරගත වූ ඩිස්නිගේ වෘතාන්ත චිත‍්‍රපටයේ සාර්ථකත්වය ජපාන සිනමාකරුවන්ට විශාල බලපෑමක් සිදුකරන ලදී. ඔසමු ටෙසූකා ඩිස්නිගේ සජීවීකරණ ශිල්පක‍්‍රමයන් විශාල වශයෙන් යොදාගනිමින් නිෂ්පාදනයේදී වැය