[17] 209 ප්‍රභූන් සහ රජවරු ප්‍රතිලාභ ලැබූහ, සාමාන්‍ය ජනතාව වැටලීමේ සහ අනාරක්ෂිතභාවයේ බර දරා සිටි අතර. වංශාධිපතියෙකු අල්ලා ගනු ලැබුවහොත්, ඔවුන් නිදහස් කිරීමට ඉඩ ඇත, මන්ද, අල්ලා ගත් අය, ඔවුන් කවුරුන් වුවද, සාමාන්‍යයෙන් ඔවුන්ගේ නිදහස වෙනුවෙන් කප්පම් මුදලක් ලබා ගන්නා බැවිනි.[17] වෙළඳාම සිදු කළ යුතු ආකාරය, වහල්භාවයට පත් කළ යුත්තේ කවුරුන්ද සහ නොකළ යුත්තේ කවුරුන්ද යන්න සහ වහලුන්ගේ මිල ගණන් පිළිබඳව නිතිපතා ගනුදෙනු කිරීම. සමකාලීන වංශකතාකරුවන් වහල් වෙළඳාමේ බොහෝ රජවරුන්ගෙන් ප්‍රශ්න කළ අතර, ඔවුන් වෙළඳාම නපුරු ලෙස හඳුනා ගත් නමුත් යුරෝපීයයන් ඔවුන්ගෙන් වෙනත් භාණ්ඩ මිලදී නොගන්නා නිසා සහභාගී වූ බව සඳහන් කළේය.[17]18 වන ශතවර්ෂයේ අගභාගයේ සිට යුරෝපීය රටවල් වහල් වෙළඳාම ක්‍රමයෙන් මන්දගාමී කිරීමට සහ/හෝ අහෝසි කිරීමට පටන් ගත්හ. පෘතුගාලය 1869 දී සහ බ්‍රසීලය 1888 දී වහල්භාවය අත්හැර දැමූ නමුත් කොන්ත්‍රාත් කම්කරු ක්‍රමයක් ඒ වෙනුවට ක්‍රියාත්මක වූ අතර එය කම්කරුවන්ට යන්තම් වඩා හොඳ විය.[20]යටත්විජිතවාදය[සංස්කරණය]1880 සහ 1913 වසරවල අප්‍රිකාව සංසන්දනය කිරීම1800 ගණන්වල අගභාගය දක්වා පෘතුගීසීන් ඔවුන්ගේ බලකොටු සහ වෙළඳ ස