ර ඇත). 1520 වන විට මෙම පොත සැලකිය හැකි පමණ සාර්ථකත්වයක් ලබා තිබුණි. නමුත් එය මුද්‍රනයන් 6ක් පමණ යනවිට, එහි බලපෑම රදවාගැනීමට නොහැකි විය. සමහරවිට එහි වූ ලතින් වචනයන්ටම සිමා වෙමින්, ගොතික් හා බොහෝ අපහසු කෙටි කිරීම් අඩංගු වූ නිසා විය හැක. මෙම අනවකින් ප්‍රංශ බසින් නැවත අනුවාදනායක ලෙසින් ඉදිරිපත් කල පුද්ගලයන් අතරින් මුල් අයෙක් වෙයි. එය ඔවුන් ඔහුට සම්මානයන් දෙන අයුරින් විස්තර වෙයි. 16 වන සියවසේදී වර්තමානයේ මෙන් රචනා සොරකම පිළිබද අදහස් උදහස් යොදා නොගත් බව සදහන් කලයුතු කරුණක් වෙයි. කතෘන් විසින් නිරන්තරයෙන් පෙර දැනුම් දීමකින් තොරව පොත්වලින් වදන් උපුටාගැනීම සිදී කරන ලද අතර, විශේෂයෙන්ම ශාස්ත්‍රීය පොත්වලින් ඒසේ උපුටා ගන්න ලදී. වර්තමාන ගවේෂණයන් පෙන්වාදෙන පරිදි, ඔහු විසින් පොත් ඇසුරින් පේනකීම සදහා ඔහුගේ සිතැගි පරිදි අසම්බව්‍ය ලෙස පොතක් තෝරාගෙන විවර වන ඕනෑම පිටුවකින් ඔහු අතීත අනාවැකියක් තොර ගන්නා බවයි.තවදුරත් ඔහු විසින්, 1504 දී පිට්රුස් ක්‍රිනිටුස් විසින් ලියවුනු ඩි ඔනෙස්ට දිසිප්ලිනා පොත මගින් අදහස් අහිදගනු ලබයි, එම ග්‍රන්ථයත් අනෙක් පොත් මගින් අදහස් ඇහිද ගනු ලබා ඈති අතර මයිකල් සෙලොස් ගේ ඩි දිමොනිබස්