 හෙම්බත්ව සිටියේය. ඩ්‍රාකේ ගේ සඟයා වූයේ බිලී ස්මිත් නැමැති අයෙකි. කෞතුකාගාරයේ ඇති ලේඛණ වලට අනුව මේ දෙදෙනා එක්ව 1859 අගෝස්තු 27 වැනි දිනය වන විට අඩි 69.5 ක් ගැඹුරට පොළොව හාරා එම දිනයේ වැඩ කටයුතු නවතා දමා ඇත. පසුවදා නැවත වැඩ ඇරඹීමට ඩ්‍රාකේට පෙර තමන් වැඩකළ ස්ථානයට ගිය ස්මිත් දැක ඇත්තේ විදින ලද සිදුර දිගේ සියළුම උපකරණ තල්ලු කරමින් බොර පැහැති අධික ගඳක් සහිත උකු ද්‍රාවණයක් ඉහළට නගිමන් තිබෙන බවයි. ඔහු කඩිනමින් මේ අරුමය ඩ්‍රාකේට දන්වා සිටියේය. මේ අවස්ථාව වන විටත් තැන තැන කාන්දු වන අධික ගඳක් සහිත ද්‍රාවණය මේ ලිඳෙන් ලැබී ඇති බව ඔවුහු අවබෝධ කර ගත්හ. එම ද්‍රාවණය පොසිල ඉන්ධන ලෙස හඳුන්වන බවත් එයටද මිලක් ලැබෙන බවත් දැන සිටි ඩ්‍රාකේ හා ස්මිත් දෙදෙනාගේ අදහස වූයේ මෙතෙක් හෙම්බත්වී සිටි ලුණු සෙවීම පසෙක තබා අහම්බයෙන් ලැබුණු තෙල් සම්පත ගොඩ ගත යතු බවයි. තෙල් හමුවූ මෙම ලිඳ හෑරීම සඳහා ඩ්‍රාකේ භාවිතා කළේ වාෂ්ප බලයෙන් ක්‍රියාත්මක වන යන්ත්‍රයකි. එමගින් පොළව විදිනු ලැබේ. අනතුරුව යකඩින් සාදන ලද නලයක් පොළොව විදින ලද සිදුර ඔස්සේ පහතට යවයි. මෙම යකඩ නලය මධ්‍යයේ කප්පියක ආධාරයෙන් චලනය වන දණ්ඩකි. මෙම දණ්ඩ මව් පාෂාණය දක