ණනක් දිව සිරි විඳිනකා ලේ බුදු වෙන්ඩ සරි උණිය මහතු නේආ ලේ ඉතින් ඇරලා යමු සුවාමි නේකා ලේ බලා වැඩ සිටි බෝසත් එදි නේසී ලේ ගුණේ බැලූවොත් උපදින්ඩ අ නේදී පේ දේසෙ උපදින කුල කොතන බ ලාකෝ පේ නො වී මව්පිය කවුද විමස ලාරූ පේ කවුද සරණෙට මට සිතා බ ලාදී පේ උතුම් දඹදිව දිවසින් දැක ලාසුදොවුන් නිසා මායා මව් කුස දැක ලාපන් සියයක් රූ ඇති කිරි මව් දැක ලාඅගමෙහෙසුන් කැටුව ම එන බව දැක ලාඉතින් දඹදිවට යෙමි මම වදා ළාරන් යහනේ සැතපෙන කල බිසවුන් ටපුන් සඳ මඬල අහසින් ඒ යහන පිටරන් කඳ ලෙසින් වැඩියා සුදොවුන් ළඟටතුන් ජාමෙට පෙනුණා සඳ මඬල මටදණක් පමණ මල් අතුරපු දිව යහ නේපමණක් බිසව් සැතපෙන කල දුටු සී නේමැණිකක් දකින කොට ගැබ ඇතුළට වැදු ණේමොන මොන දෙයක් දෝ නො දැනෙයි සුවාමි නේමහමායා සැතපෙන කල මල් යහ නේඅහසින් රිදී පරුවතයක් එම යහ නේදහසක් බිසෝවරු වට කර මුර සිටි නේමහ රජු හට සැළ කෙරුවා මෙම සී නේනේරංජනන් ගංගාවේ සුදු වැල් ලේනේරංජනේ ඉස්නානේ නෑවිල් ලේපැන්නා වටකරට සුවඳට මන ලොල් ලේපෙන්නා දිදී දරු සීනය පෙළින් පෙළු ළේදෙනෝ දහක් අඟනෝ මට මල් නෙළු වාඅනෝතත්ත විල මැද යහනක ඉඳු වාකන්‍යා ලියෝ දෙදෙනෙක් පැන් නෑවෙව් වාඅනෝතත්ත