ෂක ජීවීන් හැඳින්වෙන්නේ  ඔවුන් විසින්ම ඔවුන්ගේ ආහාර නිපදවාගත හැකි නිසාය. ශාක, ඇල්ගී සහ  සයනොබැක්ටීරියා තුලදී, ප්‍රභාසංශ්ලේෂණය විසින් කාබන්ඩයොක්සයිඩ් සහ ජලය භාවිතා කොට, අතුරුඵලයක් ලෙසින් ඔක්සිජන් නිදහස් කරයි. පෘථිවිය මත සමස්ත සවායු ජීවය සඳහා ප්‍රභාසංශ්ලේෂණය ඉතා වැදගත් වෙයි. වායුගෝලයෙහි සාමාන්‍ය ඔක්සිජන් මට්ටම පවත්වාගෙනයෑමට අමතරව,  එක්කෝ සෘජු ලෙසින්  ප්‍රාථමික නිෂ්පාදනය තුලින් හෝ, වක් ලෙසින් ඔවුන්ගේ ආහාරයන්හී අත්‍යන්ත ප්‍රභවය ලෙසින් හෝ පෘථිවියෙහි සමස්ත ජීවයෙහිම වාගේ ශක්ති ප්‍රභවය වන්නේ ප්‍රභාසංශ්ලේෂණය වන අතර,[1] ව්‍යතිරේකයන් වන්නේ  ගැඹුරු මුහුදේ ජලතාප  වාතව් අවට හෝ ගල් තුල හෝ ජීවත් වන  රසායනික ස්වයංපෝෂිතයන් වෙති.  ප්‍රභාසංශ්ලේෂණය මගින් ශක්තිය ග්‍රහණය කිරීමේ අති මහත් මධ්‍යනය සීඝ්‍රතාවය දළ වශයෙන් 130 ටෙරාවොට් වන අතර,[2][3][4] එය  මිනිස් ශිෂ්ටාචාරය විසින්  කෙරෙන සමස්ත ජව පරිභෝජනය මෙන් සය ගුණයක් පමණ විශාල වෙයි.[5] ශක්තියෙහි ප්‍රභවයක් වන සේම, ප්‍රභාසංස්ලේෂණය ජීවින්ගේ දේහයන්හී සියළු කාබනික සංයෝගයන්හී කාබන් හී ප්‍රභවයද වෙයි. සමස්තයක් වශයෙන් ගත් කල, ප්‍රභාසංශ්ලේෂී ජීවින් විසින් වසරකට 100–115 පෙටා