ින්ද ප්‍රතික්‍ෂේප වන අතර, පසුව මොහු 2001 වසරේ මාර්තු මාසයේදී තම ගරාජයේ සිට මෙම කෙටි කතාව නවකතාවක් බවට පත් කරයි. හොසේයිනිට අනුව, ඔහු බලාපොරොත්තු වුවාට වඩා කථාමුලිකයා, එනම් අමීර්ගේ චරිතය අඳුරු චරිතයක් වී රචනා වී වචන වලට පෙරලී ඇත. ඔහුගේ පසුකාලීන නවකතා වල සේම මෙහිත් පරම්පරා කිහිපයක දෙමාපිය දූ දරු සබඳතාවය ගැන විස්තර කෙරෙයි. බලාපොරොත්තු නොවන අවසානයක් ගෙන හැර පාමින් හොසේයිනි තම කෘති රචනා කරන්නේ පාඨක සිත්හි කුතුහලය ඇතිකරවමිනි. ඔහු පසුව හෙළිකරන්නේ, ඔහු කෘතියේ සහරක් තැන් සකස් කරගන්නේ නිතර ඒ අවස්තාවන් චිත්‍රනයට නැගීමෙන් බවයි.උදාහරණයක් ලෙස අමීර් සහ හසාන්, සහෝදරයෝ වීම ඔහු තීරණය කර ඇත්තේ මෙසේ කටු සටහනක් ඇදීමෙන් පසුවයි.මෙහි කතානායකයා වන අමීර් සේම හොසේයිනිත් ඇෆ්ගේනිස්තානයේ ඉපිද තරුණ වයසේදී රට හැරගොස් ඇත. ඔහු වරක් මෙසේ සදහන් කරනවා "පොතේ මා ලියාතියෙනෙන තැන් මගේ ජීවිතයට සම්බන්ද යයි කියන විට බොහෝ දෙනා එය විශ්වාස කරන්නේ නෑ.සමහර සිද්දි මගේ ජීවිතයත් එක්ක තදින් බද්ද වී තියෙන බව හොදින්ම පෙනෙනවා, නමුත්.. මම මෙහි සමහර සිද්ධි සංදිග්ද අයුරින් ලියා තිබෙන්නේ පොත් කියවන්නන්ගේ කුතුහලය පිණිසයි". සෝවියට් යටත්විජිත සමය