රමුණු පොදු වුව ද එය ඉටුකිරීමෙහිලා ඔවුන් ගත් ම`ග එකින් එකට වෙනස් ය. පූජාවලී කතුවරයා අනුගමනය කළේ උගත් පෙළට වඩා සුදුසු වන අන්දමේ ග්රුන්ථ ශෛලියකි. එහෙත් රත්නාවලී කතුවරයාණන් තම කෘතිය සැපයුවේ, පොදු ජන වහරින් ගත් යෙදුම්, විවිධ වූ ප්රයයෝග, ප්රහස්ථාව පිරුළු, උපමා ආදියෙන් පණ පෙවූ ඉන් ම රස කැවූ ශෛලියකි. කියවන්නා මෙන් ම කියවනු අසා සිටින්නා ද රත්නාවලිය රස උල්පතක් බව පවසන්නේ එබැවිනි.	සද්ධර්මරත්නාවලියේ භාෂාව හා රීතිය පිළිබ`දව මාර්ටින් වික්ර මසිංහ ශූරීහු තම ‘සිංහල සාහිත්යපයේ නැගීම’ යන ග්රසන්ථයෙන් මෙසේ පවසා ඇත. ‘බුත්සරණ, පූජාවලිය යන ග්රතන්ථයන් රචනයට වුණු ධර්මදේශකයන්ගේ භාෂාව කතා කීමට ඉතා උචිත බසක් සේ සකස් කරන ලද්දේ සද්ධර්මරත්නාවලී කතුවර ධර්ම හිමියන් විසිනි. ඔවුන් තරම් බණ කතා කීමෙහි ශූරයෙක් පැරණි සිංහල ග්රේන්ථකාරයන්ගේ පරපුරේ නොවීය.’ ධර්මහසේන හිමියන්ගේ ගැමි ව්යකවහාරය ද, ගැමි ජීවිතය ද ඇසුරෙන් සකස් කරගත් අපූරු රීතිය සිංහල ගද්යගයෙහි සමරූපිතාව ම`දක් අඩු කළේය. දේශජ කවීත්වයෙන් සකස් වුණු විවේක බුද්ධියෙන් ධර්මේසේන ස්ථවිරයෝ තමන්ගේ බස ද, උපමා උපමේයන් ද, රීතිය ද තෝරා බේරා ගත්හ. මෙහි බෙහෙවින් දක්නට ලැබෙන්නේ ගැමියන් 