ක් අපට ලැබී නැත. පොළොන්නරු යුගයේ පටන් සම්පාදනය වූ සිංහල ගද්ය් සාහිත්ය  මුළුමනින් ම බෞද්ධ බණකතා සාහිත්ය්ක් ලෙස හැ`දින්විය හැකිය. 	සාහිත්ය් කෘති සම්පාදනය වන්නේ, ඒ ඒ යුගයේ අවශ්ය තා සහ රුචිකත්වය අනුවය. අනුරාධපුර යුගය පුරා සම්පාදනය වූ හෙළටුවා, සන්න, පිටපොත්, ගැටපද ආදී ව්යාගක්යානන ග්රටන්ථ සහ වෙනත් නාමශේෂ කෘති සම්පාදනය කිරීමේ දී බුද්ධ ධර්මය ස්වභාෂාවෙන් පැහැදිලි කිරීම මූලික අරමුණ වූ බව සිතිය හැකිවන අතර පොළොන්නරු යුගයේ ලේඛකයන් වෙත ඊට වඩා වෙනස් අරමුණු ඉදිරිපත් වූයේ ය. මෙරට දිගු කලක් හින්දු භක්තික සොළී රජුන්ගේ පාලනයට යටත් වී තිබීමේ ප්රලතිඵල වශයෙන් බෞද්ධ සිංහලයන් ඒ භක්තිය කෙරෙහි යොමු වූ අයුරු ඉතිහාසය හෙළි කරයි. සංස්කෘත භාෂාව මෙහි උගතුන් අතර වඩ වඩාත් සම්භානාවට පාත්රය වීම භාෂා සාහිත්ය  කෙරෙහි අනෙක් බලවේගය යි. යළි සිංහලාධිපත්යා තහවුරු වීමත් සමග බුදු සමයේ පුනරුදයක් ඇතිකරලීම අවශ්යට වූයේ ය. හින්දු සමය ප්රීචලිත වීමත් සම`ග දේව ඇදහිලි සහිත මාර්ගය කෙරේ මෙරට ජනයා යොමු වී සිටි බැවින් ඒ දේව භක්ති මාර්ගයෙන් මුදවාලීමේ හො`දම ක්රාමය නම් බුදු රජාණන් වහන්සේ සියලු හින්දු දෙවිවරුන් පරයන බලයෙන් හා ශක්තියෙන් යුක්ත බව ප