ික්ෂේප කලේය; මෙම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම සඳහා ඔහුව මරණය දක්වා හස්තියකු විසින් පාගා දැමීමට සලස්වන ලදී.මෙම ක්‍රමය මැද පෙරදිග මුස්ලිම් ප්‍රදේශ වලද යොදා ගත් බව පෙනී යයි. 12 වන ශතවර්ෂයේ සංචාරකයෙකු වූ ගුරු පෙටාචියා, සෙල්ජුක් රජු විසින් පාලනය කරන ලද උතුරු මිසපොතෙමියාව(නූතන ඉරාකය) හි නවාතැන් ගත් කාලය තුල මෙවැනි මරණ දඬුවමක් වාර්තා කළේය.නයිනිවි හි හස්තයෙක් විය. ඌගේ හිස නෙරා පිහිට නොමැත. ඌ සද්ධන්ත එකෙකු වූයේය, එකවර පිදුරු වාහන 2ක තරම් ප්‍රමාණයක් කා දමයි; ඌගේ මුඛය පිහිටන්නේ ලය ප්‍රදේශයේය, ඌට කෑමට උවමනා වූ විට තොලුව රියන් 2ක් පමන ඉලිප්පී යයි,පිදුරු එමඟින් ගනී, සහ මුඛය තුලට දමා ගනී. සුල්තාන්වරයාට යමෙකුට මරණ දණ්ඩනය නියම කරන අවස්ථාවේදී ඔවුන් එම හස්තියාට "මෙම පුද්ගලයා වරදකාරී" යයි කියයි.එවිට ඌ එම පුද්ගලයාව තමා තොලුවෙන් අල්ලා, ඉහලට ගෙන ඔහුව මරා දමයි.දකුණු ආසියාව[සංස්කරණය]ශ්‍රී ලංකාව[සංස්කරණය]ඉන්දියානු උපමහාද්වීප සහ දකුණු පෙරදිග ආසියාවේ මරණ දඬුවම් ක්‍රමයක් ලෙස හස්තීන් බහුලව භාවිතා විය.1681 දී ලියමින් සිටි ඉංග්‍රීසි යාත්‍රිකයෙකු වූ රොබර්ට් නොක්ස්, ශ්‍රී ලංකාවහි සිරකරුවකුව සිටි අවස්ථාවේ, ඔහු විසින් දකිනා ල