වාෂ්ප එන්ජින් හා සිය ගණනක් වූ අනෙකුත් යන්ත්‍ර සූත්‍ර දින දෙක තුනකින් එහි ගෙනෙන ලදී. සිය ගණනක් ලුණු ව්‍යාපාරිකයෝ තෙල් සොයා පෙන්සිල්වේනියාවේ පොළොව විදීම ආරම්භ කළහ. මඩ සහිත ප්‍රදේශයක් වූ මෙහි තිබූ අඩි පාරවල් ක්‍රමයෙන් විශාල මාර්ග බවට පත්වන්ට විය. අසුන් පිටින් තෙල් ප්‍රවාහණය කිරීම එකම මාර්ගය වූ බැවින අසුන් මඩේ එරීමත් ප්‍රධාන ගැටළුවක් බවට පත්වුණි. එමෙන්ම තෙල් ප්‍රවාහණයේදී නාස්තියද අධික වූ බැවින් දුම්රිය පීලි භාවිතා කරමින් මාර්ග පද්ධතියක් ඉඳිකොට ඒ මත තෙල් බැරල් ප්‍රවාහණය කිරීමට ව්‍යාපාරිකයෝ කටයුතු කළහ. අහඹු ලෙස හාරන ලද සෑම ලිඳකින්ම වාගේ තෙල් ලැබෙමින් තිබියදී ඩ්‍රාකේ ගේ තෙල් ලිඳ ඒ අතර ප්‍රධාන විය. ඉන් නොනැවතුණු ඩ්‍රාකේ තම තෙල් ලිඳ වැඩිදියුණු කිරීමට වෙහෙස ගත්තේය. අනෙකුත් ව්‍යාපාරිකයන් ලුණ සොයා ගැනීමේ තාක්ෂණයම තෙල් ලිං සඳහා යොදා ගනිද්දී ඩ්‍රාකේ තම යන්ත්‍රය තවදුරටත් දියුණු කළේය. ඔහු කරන ලද විශාලතම වෙනස වූයේ යන්ත්‍රය තවදුරටත් කාර්යක්ෂම කිරීම හා තලා වරගන්වන ලද යකඩ බට යොදාගෙන තෙල් පොළොව මතුපිටට ගැනීමයි. ඇමෙරිකාවේ නිව්යෝක් නගරයේ සුප්‍රසිද්ධ නීතීඥයෙකු වූ ජෝර්ජ් බිසෙල් මහතා කියා සිටියේ විශාල පරිමාණ