තීන් එකතුවෙනි). කරුණු මෙසේ වී තිබියදීත් 21 වන සියවසේදී පවා ධනය හා සමාජ තත්වය නිරූපනය කිරීම කලාවේ එක් වැදගත් කාර්ය භාරයක් ලෙස තවදුරටත් පවතී.  ධනවතුන්ට සිය තත්වය විදහා දැක්වීම සඳහා සාමාන්‍ය ජනයාට මිළදීගත නොහැකි කලාවක් නිර්මාණය කිරීම සඳහා වූ උත්සාහයන්ද පැවත ඇත. 1960 සහ 70 දශකයන්හි කලාවේ එක් ප‍්‍රමුඛතම එළැඹුමක් වූයේ විකිණීම හෝ මිළදි ගැනීම කළ නොහැකි කලාවක් බිහිකිරීමයි. පශ්චාත් ලෝක යුද්ධ සමයේ විසූ ජර්මානු චිත‍්‍ර ශිල්පියකු වූ ජෝසෆ් බුයුස් කියා සිටියේ ‘හුදු ද්‍රව්‍යාත්මක සැකසුමක් කරනවාට වඩා වැඩි දෙයක් ඉදිරිපත් කළයුතු බව’ යි. මේ කාල වකවානුව තුල ප‍්‍රසංග කලාව, වීඩියෝ කලාව සහ සංකල්පීය කලාව ආදී වශයෙන් නව ආකෘතීන් රැසක් කරලියට පැමිණි යුගයක් විය. මෙහිදි අදහස්වූයේ කලාකෘතිය රඟදැක්වීමක් වන්නේ නම් එය අවසානයේ මිළදී ගැනීමට හෝ විකිණීමට කිසිවක් ඉතිරි නොවන බවය. ‘1960 දශකයේ මැදදී ආරම්භවී 1970 දශකයේදී වඩාත් ප‍්‍රචලිවූ කලාව පිලිබඳ ප‍්‍රජාතාන්ති‍්‍රක සංකල්පයන්ගෙන් කියැවුනේ කලාව යනු කලාත්මක නව්‍යකරණයට ලක්වූ වෙළඳ භාණ්ඩයක් බවය. සංකල්පීය කලාව යන පුළුල් ප‍්‍රවර්ගය තුල හඳුනාගන්නා කලාකරුවෝ ඉදිරිපත් කිරීම් සහ ප‍්‍රකාශන