කාරයකට දිළිදුකම අත් විදිමටත් හේතු වෙයි. ජනවාර්ගික සුළු ජන කොටස්වල කාන්තාවෝ ස්වදේශිය කණ්ඩායම්වල සහ සරණාගත කණ්ඩායම් වල කාන්තාවෝ, අවිවාහක කාන්තාවෝ, ආබාධිත කාන්තාවෝ, සිය පිරිමි සමපාර්ශවිකයන්ට වඩා දිළිදුකමින් පෙළෙන්නෝය.දරිද්‍රතාවයේ ස්ත්‍රීකරණය ජගත් ප්‍රපංචයක් බවට පත්ව තිබේ. උතුරු දකුණු ප්‍රදේශවලට මෙන්ම සංවර්ධිත හා සංවර්ධනය වන රටවල සියල්ලටම මෙය පොදුය. මේ කාණ්ඩ රාශියටම කාන්තාවන්, පිරිමින් උපයන ප්‍රමාණයට වඩා අඩුවෙන් උපයයි. එමෙන්ම මුල්‍ය, ණය, භූමිය හා උරුමය වැනි සම්පත් වලට ඔවුන්ට බොහෝ විට ප්‍රවේශයක් නොලැබේ. ඔවුන්ගේ ශ්‍රමය, පුරුෂ ශ්‍රමය තරම් වටිනා එකක් වශයෙන් අගය කිරිමකට හෝ පිළිගැනිමකට ලක් නොවේ. එමෙන්ම ඔවුන්ගේ සෞඛ්‍යාරක්ෂණය සහ පෝෂණ අවශ්‍යතා වලට ප්‍රමුඛත්වය නොලැබෙන අතර, අධ්‍යාපනයට හා උපකාරක සේවා වලට ඔවුන්ට ප්‍රමාණවත් ප්‍රවේශයක් නොලැබේ. එසේම නිවසේදි හා සමාජයේදී තීරණ ගැනිමෙහිලා ඔවුන්ගේ සහභාගිත්වයද අවම මට්ටමක පවති. වඩා හොඳ රැකියා ඉඩ ප්‍රස්තා සදහා ඔවුන්ගේ ප්‍රවේශයද සීමාසහිතය. එපමනක් නොව ඔවුන් දිළිදුකමේ විෂම වක්‍රයට හසුවු පසු තත්වය වෙනස් කිරිම සදහා සම්පත් වලට සහ තොරතුරුවලට ප්‍රවේශවීමේ ඉඩ කඩද සීමා සහි