යුධ විකිණීම සීමා කරන අතරම ප්‍රධාන භූමියේ වෙළඳාම සහ ජනාවාස ප්‍රවර්ධනය කිරීමටත් උත්සාහ කළේය. මෙම ප්‍රයත්නයන් බොහෝ දුරට අසාර්ථක විය.[17] 1640දී අයිබීරියානු සංගමයේ අවසානයත් සමග, IV වන ජොආවෝ රජු ගිනියාවේ පෙර වසර 60ක කාලය තුළ සමෘද්ධිමත් වූ ස්පාඤ්ඤ වෙළඳාම සීමා කිරීමට උත්සාහ කළේය. කෙසේ වෙතත්, අප්‍රිකානු-පෘතුගීසීන්ට, දැන් යුරෝපීය නිෂ්පාදන අවශ්‍යතා ලෙස සලකන අප්‍රිකානු රජවරුන් ඉල්ලා සිටි නිදහස් වෙළඳාම ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට හැකි වූයේ නැත.[17] දේශීය නායකයින්ගේ සහ අප්‍රිකානු-යුරෝපීය වෙළෙන්දන්ගේ ආර්ථික අවශ්‍යතා ලෙස දේශීය සහ අප්‍රිකානු-යුරෝපීය වෙළෙන්දෝ කිසිවිටෙකත් ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතා සමඟ නොගැලපේ. මෙම කාල පරිච්යඡේදය තුළ කලාපයේ මාලි අධිරාජ්‍යයේ බලය විසුරුවා හරින ලද අතර, කාබුගේ ගොවිපල, කස්සාහි රජු සහ අනෙකුත් ප්‍රාදේශීය පාලකයන් ඔවුන්ගේ ස්වාධීනත්වය තහවුරු කිරීමට පටන් ගත්හ.[17]ගිනියාවේ පෘතුගීසි සමාගමේ ධජය1700 ගණන්වල මුල් භාගයේදී පෘතුගීසීන් විසින් බිසවු අත්හැර දමා කැප්චූ වෙත පසු බැස ගියේ කපිතාන් මේජර්වරයා ප්‍රාදේශීය රජු විසින් අල්ලාගෙන මරා දැමීමෙන් පසුවය. 1750 ගණන් වන තුරු ඔවුන් ආපසු නොඑනු ඇත. මේ අතර, 1706 දී කැච