් අතර විශ්වනාථ පඬිවරයා “කවිය යනු රසවත් වැකියක් බව” (වාක්යඃ රසාත්මකං කාව්යං) විස්තර කරයි. මෙලෙස අලංකාර වාක්‍ය ගොඩනඟා ගැනීමට චන්දස් ශිල්පය බලපා ඇති බව පෙනෙයි. මේ අනුව ගිය පැරණි සිංහල කවි සිව්පද හෝ සිලෝ විරිත් වලින් බැඳී පැවතුනි. කොළඹ යුගයේ මුල් පරපුරත්, හෙළ හවුලේ කවීනුත් මෙම සාම්ප්‍රදායි විරිත් ක්‍රමය භාවිත කළහ. මොවුහු විරිත් මාත්‍රා ඇතිව ලියූ කවර පද්‍යයක් වුව ද කවියක් ලෙස සැලකීමට තරම් චන්දස ගුරු කොට සැලකූහ. එම නිසා විරිත්, එළිසමය ආදිය නිසා ඇතිවන ශබ්ද රසය කවියට ආවේණික ලක්ෂණයක් බවට පත්විය. මේ අනුව බලන කල්හි සඳැස් කාව්යහ යනු රීතිමය පදනමකින් බැඳී පැවති කාව්‍ය විශේෂයකි.සදැස් ක්‍රමය අනුව යමින් කොට්ටේ යුගයේ සංදේශ සාහිත්‍ය නිර්මාණය විය. නිසදැස් කාව්‍ය සම්ප්‍රදාය හඳුන්වා දීමට පෙර හෙළ හවුල සහ කොළඹ යුගයේ මුල් හා දෙවන පරපුර සඳැස් කවි නිර්මාණය කළහ. මේ යුගවල කවීන් ගුරුකොට ගත් සදැස් අලංකාර පද්‍ය සාහිත්‍යයේ මං සලකුණු සටහන් කළ බව නොරහසකි.සඳැස් පද්‍ය සාහිත්‍යයේ ස්වර්ණමය යුගය වශයෙන් කෝට්ටේ යුගය සලකනුයේ සංදේශ සාහිත්‍යයේ ඇති ප්‍රබෝධය නිසාය. එනම් සංදේශ පහක් ම ලියවී තිබීම නිසාය.හංස සංදේශය, ගිරා සංදේශය, ම