ය මසක් දක්වා පමණ විය හැකිය.මෙම ලිපිය අනාථ ලිපියක් වන්නේ, වෙනත් කිසිම ලිපියක් මෙය වෙත නොබැඳෙන බැවිනි. කරුණාකර මෙම ලිපියට ආශ්‍රිත ලිපි වලින් සබැඳි එක්කරන්න; යෝජනා සඳහා සබැඳි සෙවීමේ මෙවලම භාවිතා කරන්න.දහනව වන සියවසේදී කලාකරුවන් මූලික වශයෙන් අවධානය යොමුකර සිටියේ සත්‍යය සහ සුන්දරත්වය පිලිබඳවය. ජේ. එම්. ඩබ්ලිව් ටර්නර්ගේ තාත්විකවාදය වෙනුවෙන් පෙනීසිටි සෞන්දර්යවාදයේ න්‍යායවාදියකු වූ ජෝන් රස්කින් කලාවේ භූමිකාව ලෙස දක්වා සිටියේ ස්වභාවිකත්වය තුල පවත්නා සාරාත්මක සත්‍යය කලාකෘතියක් හරහා සන්නිවේදනය කිරීම ලෙසිනි. විසිවැනි සියවසේ මුල්භාගයේදී නූතනවාදයේ පැමිණීම විසින් කලාවේ කාර්ය පිලිබඳ සංකල්පයන්හි රැඩිකල් වෙනසක් සනිටුහන් කරන ලදී. විසිවන සියවසේ අවසන් භාගයේදී නැවත වරක් පශ්චාත් නූතනවාදයේ සම්ප‍්‍රාප්තියද මෙවැනිම වෙනසකට මඟ පෑදීය. 1960 දී ක්ලෙමන්ට් ගී‍්‍රන්බර්ග් සිය ‘නූතනවාදී චිත‍්‍රකලාව’ නම් ලිපියේදී නූතන කලාව ‘දැනුම් පද්ධතියක නෛසර්ගික ක‍්‍රමවේදයන් එකී දැනුම් පද්ධතියම විවේචනය කිරීම සඳහා යොදාගැනීම’ ලෙසින් අර්ථ දක්වා ඇත. ගී‍්‍රන්බර්ග් මෙම අදහස මූලික වශයෙන් අධිතාත්වික ප‍්‍රකාශනවාදී ව්‍යාපාරය සඳහා යොදාගත් 