් ඒ සඳහාද ඊටම ආවේනික රිද්මයක් තිබේ.යතියක් තිබේ.ශබ්ද මාධූර්යයක් තිබේ. සිංහල නිසදැස් කවියේ ආරම්භකයා ලෙස සැලකෙන ජී.බී.සේනානායක මහතා මෙම මුල් නිර්මාණයන් පළ කළ පලිගැනීම (1946) නම් පොතෙහි මෙසේ පවසන්නේ එහෙයින්ය.මේ පොකෙහි පද්‍යාවලීන්ගේ විලාසයෙන් එන නිර්මාණ මා සලකන්නේ ගද්‍යටත් පද්‍යටත් අතර ඇති නිබන්ධන විශේෂයක් හැටියටය. ඒවා කියවිය යුත්තේ ගද්‍ය කියවන ආකාරයටය. එසේ නමුත් පද සංඝටනාවේදී ශබ්ධ මාධූර්යය පිළිබඳ දක්වන සැලකිල්ල ගද්‍ය කියවීමේදී ඒ අරබයා දක්වන සැලකිල්ලට වඩා වැඩි විය යුතු ය.ජී.බී.සේනානායක මහතාගේම අලුත ගෙනා මනමාලි නම් කවිය ගෙන ඔහු පවසන කතාව තේරුම්ගැනීමට උත්සාහ කරමු.හිස නමා ගති ඈසිහින් රතැඟිලි පටලවා ගති,සතියකට පෙර ගෙනා වරවිළිබර ය මගෙ රන්වන් මනාලිය.දැල් තිර අස්සෙන්පෙනෙයි ඈඔබ යනු මොබ එනුපට පිළී ගෙන අබරණ පෙට්ටි ගෙන.ඇසෙයි නොපෙනෙන විටත්සාලයෙන් කාමරයටකාමරෙන් සාලයටයන පා හඬ.මා වෙත එතත් ඈවුවමනාවන් කිසිත් නැතිවද,නොරැඳෙයි, පලායෙයි.ගෑ විලවුනෙහි,නැත,රන්වන් සමෙහිසුවඳ නොව‍හෙළන සුස්මෙහි සුවඳ ය ඒඈ බඳ සුවඳදැනෙන්නෙ මට විතරද?පෙනෙයි ඈඇසෙයිදැනෙයිමට ගේ හැම තැන.ඒ අනුව නූතන අර්ථයට අන