සම්මත ක්‍රමයක් පැවතුණි. සීමාකිරීමේ දී පඬිවරු, ඇමතිවරු, කවීන්, මිතුරන් මඟින් ඒකාධිපතීත්වය සීමා කරන ලදි. රජු ඒකාධිපතියෙකු වුවත් පාරම්පරික සිරිත්විරිත් වලින් ඔහුගේ බලය සීමා විය. රටවැසියන් රජුට පක්ෂපාතීව ජීවත් විය. ඒ නිසා රජු  ඔහුගේ පෞද්ගලික ජීවිතය උසස් ගුණාංගයන්ගෙන් සකස්කරගත යුතුයැයි යන වගකීමට අනුව නිතරම ක්‍රියා කරන ලදි. හොඳින් රට පාලනය කිරීම සඳහා රජු තමාගේ පෞද්ගලික හැඟීම්වලට මුල්තැනක් නොදී රටවැසියාගේ යහපත සඳහා මුල්තැනක් දිය යුතුය යන අවබෝධය කවීන් විසින් මේ ග්‍රන්ථ තුළින් ප්‍රකාශ කරන ලදි. රජු පිළිබඳව සංගම් සාහිත්‍යයේ දැක්වෙන එක් අදහසක් වූයේ රජතුමා ලුණු පුරවාගත් කරත්තයක් වෙරළේ සිට කඳුකරයට ඇදගෙන යන ගොනෙකුට සමාන කරන ලදී. මේ ප්‍රකාශය තුළින් රජකු සතු වගකීම පිළිබඳව අවබෝධයක් ලබාගැනීමට පුළුවන. රජුගේ උපදේශකයා වූයේ බ්‍රාහ්මණයෙකි. ඒ නිසා බ්‍රාහ්මණයන්ට සමාජයේ ඉහළ තැනක් හිමි විය. ඔහුට හිංසා කිරීමෙන් වැසියා වැළකී සිටින ලදි. නඩු විසඳීම සඳහා සභාවක් තිබුණි.  ඒ සභාව හැඳින්වූයේ මන්රම් ලෙසිනි. මේ සභාවේ විනිශ්චයකාර මඩුල්ලක් රජුගේ සහයට සිටියේය. බොහෝදුරට මෙම සභාව එක්රැස්වූයේ ගමේ පැවති විශාල ගස් සෙවනකය. ගොවිතැන ප