සත්‍යකාම දකියි.මේ සුව වාස භවනය  උරුම විය යුතුමය  ජරාවෙහි රස උරා  වැඩුණු  ගිජු ලිහිණියෙකුට     (වීරසිංහ,2002: 66)තමාගේ සිත සනහන සත්‍ය සොයා වාගීෂ ඇදුරු සොයා පැමිණියද ඔහු ධනයට ලොල්ව තම උතුම් ඉගෙනුම් හැකියාවන් කෙලෙසාගෙන ඇති බව අවබෝධ කර ගනියි. ඔහුගේ බොල් මතවාද අසා ඔහු පිළිබඳ සත්‍යකාම සිත පැවති ගෞරවය ඉටිමුවා රුවක් සේ දිය වී යයි. ධනය පසුපස යන්නාගේ සාමාන්‍ය ස්වභාවය මෙන් වාගීෂද  නපුරු අවගති හුරු කර ගනියි. තමාට විරුද්ධව එන  ඕනෑම අයෙකු මරණයට පත්කරවන්නට තරම් ඔහු පසුබට නොවේ. වාගීෂගේ ජීවිත ස්වභාවය දැක එයද කුණුපයක් සේ ඉවත හැර එතනිනුදු සත්‍යකාම ඉවත්ව යයි.තමා ගමන් ගන්නා මග දිග දේශපාලන ව්‍යාපාරය උදෙසා සැරහූ නීල, ලෝහිත, හරිත කොඩිවැල් සොල්මන් කරනු සත්‍යකාම දකියි. ඒ දේශපාලකයන්ගේ මුලාව, වංචාව ආදී අවගුණ පිළිබඳ සත්‍යකාම විරෝධී ආකල්පයක හිඳී. යන මග දිග දේශපාලකයන්ගේ විවිධ දෙසුම් සත්‍යකාමට ඇසේ.මරණය හා දුක් ගිනි නම්  අධිපතියන් අණසක මිස  සුව සොම්නස් මායාවෙක  දිනා ගැනීමට වටිනා  කිසිවක සැපයක් නැතිවග  නරි හූ හඩ හා මුසු වී  සවන වැදිනි කැබිලිති ලෙස              (වීරසිංහ,2002: 93)මේ අයුරින් පවතින ද