ිත සාධනය උදෙසා විධිමත් විෂය මාලාවට අමතරව අත්දැකීම් ලබාදිමේදි ලංකාවේ පාසල්වල ක්‍රියාත්මක විෂය සමගාමි විෂය මාලාවේ වැදගත් කම  විමසා බැලිය යුතුය. නිදහසින් පසු ලංකාවේ ක්‍රියාත්මක වූ අධ්‍යාපනය තුළ  සරඹ හා ක්‍රීඩා හැරුණු කොට විෂය සමගාමී ක්‍රියාකාරකම් දැක්වූ වැදගත්කම අඩු මට්ටමක විය. කන්නන්ගර ප්‍රතිසංස්කරණ හරහා විෂය සමගාමී ක්‍රියාකාරකම් කිහිපයක් කෙරෙහි අවධානය යොමු  කළද දෙමාපිය ගුරුවරුන්ගේ පිළිගැනීම අවම  මට්ටමක වීමෙන් නිසි ලෙස ක්‍රියාත්මක වීමක් නොවුණි. දැනුම පමණක් වර්ධනය කීරීම සිදුකෙරුණු අධ්‍යාපන  ක්‍රමයේ දුර්වලතා ක්‍රමයෙන් මතු වූ අතර අසූව දශකයේ පැන නැගි තරුණ අසහනය කදිම  නිදසුනකි. ශිෂ්‍යයාට ශාස්ත්‍රීය දැනුම විනා සමාජයේ  අභිමානවත් පුද්ගලයෙකු ලෙස ජීවත් වීමට අවශ්‍ය  පෞරුෂ සංවර්ධනයක් නොවීම තුළ ශිෂ්‍යයාට තමාට  අයත් සමාජයට සේවය කිරීම, තම පෞද්ගලික, සහජ  කුසලතා සංවර්ධනය කර ගැනීම ස්වකීය ගති ලක්ෂණ සංවර්ධනයට අවශ්‍ය ඉඩ ප්‍රස්ථා අධ්‍යාපන  ක්‍රමයෙන් නොලැබීමද එයට බලපෑ බව පෙනේ.	අද වන විට පවතින අධි තරඟකාරී  අධ්‍යාපන ක්‍රමය තුළ අන් සියලූම අරමුණු පසෙකලා විභාග කේන්ද්‍රීයව ශාස්ත්‍රීය විෂය මාලාවට පමණක්  ප්‍රමුඛත්