ලුත් දේ එකතු වී, පැරණි දේ වෙනස් වී එසේත් නැති නම් නැති වී මෙම ගමන සිදු වේ. කවියා සමාජ පරිණාමය පිළිබඳ දැරූ මතවාදය දාර්ශනික බවක් ගත්තකි.සරු මඩ බිමක වැපිරූබිත්තර විඇට පුපුරාඉඳිකටු සේම පැළපතනැගී පැවතුම හරියිපැරණිමපැළපත වැඞී තුරුණුමකරල් ගන්වා නැළවෙයිකරලද නවමු බිජු නිමවාඅභාවය වෙතටම නැමී යයිඑකම බිජුවට සිය පැවැත්මේපැරණි රුව ගුණ හැරනව ගුණින් පමණින් වැඩෙයිසජීවී ලෝ සැටියෙහිසමාජය තතු වැඩුමෙහිමහා නියාමය එබඳුයවටයෙන් වටය පුළුලුවපියවරෙන් පියවරපෙර නොවූ ගුණ දරාඉදිරියටම බලා යනදඟර ගමනකි මේවිපරිණාමය.           (වීරසිංහ,2002: 21)කවියා සමාජයේ පැරණි ස්වභාවය දක්වන්නේ ශී‍්‍ර ලාංකීය ගොවි ජනයාට ඉතා සමීප, ගොවිතැනට යොදා ගන්නා ජනතාවගේ ප‍්‍රධාන ආහාරය වන සහල් නිපදවන වී ධාන්‍ය උපයෝගී කර ගනිමිනි. සරු මඩ බිමක වැපිරූ කල බිත්තර විඇට පුපුරා පැළපත නැගී පැරණිම පැවතුම හැර දමයි.එම පැළපත වර්ධනය වී කරල් නංවා නැළවෙයි. කරලද මෝරා පැසී නවමු බිජු නිමවා අභාවය කරා යයි. නැවතත් එම බිජුවට අලුත් පරපුරක් සකසයි. මෙසේ එකම බිජුවට සිය පැවැත්මේ පැරණි රුව ගුණ හැර දමා නව ගුණයෙන් වැඬීමක් දක්නට ලැබේ. මේ ලොවේ ස්වභාවයත් මේ