වය හිමිවී ඇත.අධ්‍යාපනය නිසා පොදු හික්මීමක්, තීරණ ගැනීමේ ශක්තියක් හා සමාජ වගකීම් පිළිබඳ අවබෝධයක් ඇතිවිය යුතුයැයි එක්සත් ජාතීන්ගේ ප්‍රඥප්තිය සඳහන් කරයි. එනමුත් සමාජීය වගකීම්වලින් ඈත් වීමට අද බොහෝ දුරට පෙළඹී තිබේ. කුඩා දරුවන් ලාබාල වියේදී ම තියුණු තරඟකාරී ස්වභාවයකට ඇද දමා ඇත. ජාතික අනන්‍යතාව ආගමික ප්‍රවනතාවයෙන් හා පෞද්ගලික ආර්ථික දියුණුව වැනි උග්‍ර පෞද්ගලික ප්‍රශ්නවලින් යට නොවී සම්පූර්ණ ව්‍යූහය දෙස නිදහස්ව හා මධ්‍යස්ථව බැලීමට අවශ්‍ය ශක්තිය කෙනෙකුට අධ්‍යාපනයෙන් ලැබිය යුතුය.( ජාතික අධ්‍යාපන කොමිසන් සභා පළමු වාර්තාව, 1992:55-56 )	අධ්‍යාපනයේ ඵලය ලෙස  ඉහළම විභාග සහතිකයක් ලබා ගැනිම කෙරෙහි  දෙමාපියන්, ගුරුවරුන් මෙන්ම සිසුහුද උනන්දු  වෙති. විභාග සමත් වීම යන අහියෝගයෙන් ජය ගනු  ලබන්නේ සුළුතර පිරිසකි. එවිට අසමත්වන්නන් ලැබූ  අධ්‍යාපනය ජාතියේ අවශ්‍යතාවයට නොගැලපෙන  එකක් සේ පෙනේ. බොහොමයක් සිසුහු අධ්‍යාපනය  කාර්යය තුළ දී මෙන්ම සමාජයට පිවිසි පසුවද  අභියෝගයන්ට මුහුණ දීම, නිර්මාණශීලීත්වයෙන්  තොර බව, සමාජ කුසලතා අවම මට්ටමක වන අතර  විරැකියාවෙන්ද පෙළෙති. පාසල් අධ්‍යාපනය තුළින්  අපේක්ෂිත පෞරුෂ සංවර්ධනයක් ඉටු 