 විය. මේ අනුව ඉහතින් සඳහන් කළ රෝම නීතියේ සිරිත් මත පදනම් වූ නීතියේ සහ ප‍්‍රාදේශීය නීතියේ පැවැත්ම අහෝසි වී නීතිය සංගෘහිත කිරීම වෙත අවධානය යොමුවූ අතර ඉහතින් දක්වන ලද දේශපාලනික පූර්වාදර්ශය සාක්‍ෂාත් කරගැනීම සඳහා එසේ කිරීම අවශ්‍ය විය. සංගෘහිත කිරීමට තවත් හේතුවක් වූයේ 19 වන සියවසේදී බිහිවූ ජාතික රාජ්‍ය පිලිබඳ සංකල්පයයි. සමස්ථ රාජ්‍ය කෙරෙහිම බලපවත්වන්නාවූ නීතිය ලේඛණගත කිරීම මෙහිදී අවශ්‍ය විය. මෙම සංගෘහිත කිරීම සම්බන්ධයෙන් විවිධ වූ ප‍්‍රතිචාරයන් ඵල්ලවිය. සංගෘහිත කිරීම යෝජනා කර සිටි පිරිස කියා සිටියේ ස්ථිරත්වය, ඒකීයත්වය සහ නීතියේ ක‍්‍රමානුකූල සටහන් තබාගැනීම යන කාරණාවන් සඳහා එසේ කළයුතු වන බවයි. ඊට විරෝධය දැකුවූවන් කියා සිටියේ එමඟින් නීතියේ ඝනීභූතකරණයට ලක්වනු ඇතිය යන්නයි. අවසානයේදී සංගෘහිත කිරීම සම්බන්ධයෙන් කෙතරම් විරෝධතාවයන් පැවතියද යුරෝපීය පුද්ගලික නීති සංගෘහිත කිරීම ඉදිරියට ගමන් කරන ලදී. මෙහි වඩාත් බලපෑම් සහගත වූ කි‍්‍රයාදාමයන් ලෙස 1804 නැපෝලියානු සංග‍්‍රහය, 1900 ජර්මානු සිවිල් සංග‍්‍රහය සහ ස්විස් නිති සංග‍්‍රහයන් දැක්විය හැක. 19 වන සියවසේදී ජර්මනිය නැඟී එමින් සිටි බලවතා වූ බැවින් එහි නීත