් අටසියයකින් පමණ එයින් ඛණ්ඩ එකසිය හැටක් ශේෂයන් ලෙසින් ඉතිරි වී ඇතැයි සැලකේ. ප්ලේටෝ වැනි පසුකාලීන දාර්ශනිකයන් පාමෙනයිඩීස්ගේ ගද්‍යය වලින් කොටස් තමන් විසින් ද ලියා තබන ලදි. ඒ ගද්‍යයෙන් පාමෙනයිඩීස් යථාර්ථය ගැන ආකල්ප දෙකක් ඉදිරිපත් කරයි. ස්ව ප්‍රත්‍යයෙන් අවබෝධ වෙන සත්‍යයක් හැටියට යමක පැවතීම ඔහු පෙන්වා දෙයි. එය නිරීක්ෂණයකින් ළඟා වෙන්නක් නොව විචාරයේ සත්‍යයක් යැයි හේ පෙන්වයි. එම සත්‍යය එසේ නොවෙතැයි කීමට ස්ව-විසංවාදයකින් තොරව නොහැකි යැයි හේ පැහැදිලි කරයි. යමක් 'එසේ නැතැයි' කීමේ දී කිසිත් පවතින්නේ නැතැයි ගම්‍ය වෙයි. එහෙත් එසේ කියන්නා එවැනි අවස්ථාවක දී කුමක් හෝ ඇති බව කියා ඇතැයි පැහැදිලි වෙයි.පාමෙනයිඩීස් විශ්වාස කළේ පැවැත්ම යනු යථාර්ථාවදී වූවක් ලෙසය. සිතන දෙයක් පැවතිය හැකිය. 'කිසිවක් නැත' යන්න ගැන ශුන්‍ය අර්ථයකින් සිතනු නොහැකි නිසා කුමක හෝ පැවැත්මක් තිබිය යුතුය. එවැනි පැවැත්ම හේ නිර්මාණය නොකරන ලද, විනාශ කරත නොහැකි, සදාකාලික වූ, විභේදනය කළ නොහැකි පැවැත්මක් ලෙස සැලකීය.පාමෙනයිඩීස්ට අනුව හිස් අවකාශයක් යනු තිබිය නොහැකි සංකල්පයකි. අවකාශය යනු පැවත්මකින් යුතු වූවකි. කිසිවක් නැත යන අදහස ස්ව-විසංවාදී වූ 