පීප්ප නිෂ්පාදකයන් වෙත ලබාදී ඒවා හොඳින් පිරිසිදු කරවා සුළු අලුත්වැඩියා කිරීමකින් පසු තෙල් ආකර හිමිකරුවෝ නැවත ඒවා භාවිතයට ගත්හ. තෙල් එය ලාභදායී කටයුත්තක් සේම අධික පීප්ප අවශ්‍යතාවයට යම් තරමක විසඳුමක්ද විය. 1863 වන විට අළුත් පීප්පයක් ඩොලර්2.25 ත් 2.5 ත් අතර මුදලකට අළෙවි වූ අතර අළුත් වැඩියා කරන ලද පීප්පයක මිල වූයේ ඩොලර් 1.5 කි. එහෙත් 1864 ජනවාරි වන විට අළුතෙන් නිෂ්පාදනය කළ පීප්පයක් ඩොලර් 3.0 ත් 3.25 ත් අතර මුදලක් දක්වා ඉහළ දැමුණු අතර අළුත්වැඩියා කරන ලද පීප්පද එකක් ඩොලර් දෙකක් දක්වා ඉහළ දැමීමට පීප්ප නිෂ්පාදකයෝ කටයුතු කරන ලදී. තෙල් නිෂ්පාදකයන්ගෙන් පීප්ප ලබාගැනීමට ඇති ඉල්ලුම පිළිබඳව ඇති හොඳම සාක්ෂිය වන්නේ 1863 දී පෙන්සිල්වේනියාවේ නිකුත්වූ වාර්තාවකි. එහි දැක්වෙන්නේ අළුත්වැඩියා කර දෙවැනි වර භාවිතා කරන ලද පීප්ප 11637 ක් එක් සතියක් තුළ අළෙවි වූ බවයි. තෙල් බහාලීම සහ ප්‍රවාහනය සඳහා දැවමය පීප්ප යොදා ගැනීමේදී තෙල් ආකර හිමිකරුවන් සේම තෙල් ගැනුම් කරුවන්ද මුහුණ පෑ ප්‍රධාන ගැටළුවක් වූයේ මුල් කාලීනව මෙම පීප්ප සඳහා නිශ්චිත ප්‍රමිතියක් නොවීමයි. එක් පීප්පයක තෙල් බැරලයක් තිබෙන බව දැක්වුණි. එක් එක් පීප්පයේ ධ