මාජය තුළ දැකිය හැකි මේ මාධ්‍ය ආක්‍රමණය නිසා සමාජය හා එහි දේශපාලනය නිරන්තරයෙන් පරිවර්තනය වන අතර එම සමාජය තුළ බිහිවන නාට්‍යය එය සාකච්ඡාවට නැංවීම මේ වීරයා මැරිලා මැනවින් සාධනය වෙයි. 		"මරණ පරීක්ෂණය ඇතුළුව අනෙකුත් සියලූම මෙහෙයුම් ප්‍රශ්න කිරීම් සහ සිද්ධියට අදාළ අත් අඩංගුවට ගැනීම් සජීවිව රූපවාහිනියෙන් විකාශනය වීම සිද්ධ වෙනවා. ඒ වගේම මෙම ඝාතනයට සම්බන්ධ පිරිස්වල පවා සජීවිව දුරකතනයෙන් තමන්ගේ ආභාස පල කරන්න ඉඩ තිඛෙනවා. ඊට අමතරව ඕනෑම කෙනෙක්ට ගැන තමන්ට හිතෙන දේවල් දුරකතනයෙන් කතා කරලා කියන්නටත් අවස්ථාව තියෙනවා. ඒ විතරක් නොවෙයි. මෙම ඝාතනය පුද්ගලික කේන්තියෙන් මත කෙරුණූ කොන්ත්‍රාත් ඝාතනයක්ද නැත්තම් වෙනත් ඝාතන ගොන්නට අයත් වන්නක් ද යන්න නිවැරදිව නම්කර තෑගි දිනා ගැනීමටත් ඉඩ තිබේනව කියල මට කියන්න පුළුවන්"(දිසානායක, 2003, 64 පි) 		මෙවැනි දෙබස් ඛණ්ඩ හරහා මතුවන්නේ ලාංකීය සමාජයට මාධ්‍ය සංස්කෘතිය විසින් කර ඇති සදාචාරමය සංස්කෘතිමයය බුද්ධිමය විනාශය කෙතරම් ද යන ගැටලූවය. ධනපති පංතික මාධ්‍ය හිමියන් විසින් ජනමාධ්‍යකරුවා නැමැති නිර්ධන පංතියකව වැටුප් ශ්‍රමය හරහා සුරාකන අතරම පවතින තත්ත්වයට එරෙහිව යන්නට තැත් දරන පුද