ලික සමාගම් ලෙස බෙදා වෙන් කරයි. පොදු සමාගම් යනු ප්‍රසිද්ධියේ කොටස් විකුණනු ලබන නිරතුරුව ම කොටස් හුවමාරු ක්‍රමයක් මඟින් පාලනය වන සමාගම් වේ. පුද්ගලික සමාගම්වල ප්‍රසිද්ධියේ කොටස් විකිණීමක් සිදු නොවේ. නිරතුරුව ම කොටස් පැවරීමේ සීමා වලින් යුක්ත වේ. පුද්ගලික සමාගම් සඳහා සිටිය හැකි උපරිම කොටස්කරුවන් ගණන අධිකරණ තීන්දු මඟින් සීමා කොට ඇත. විශේෂිත සංස්ථා අකාර සහ වෙනත් ව්‍යාපාරික සමාගම් විවිධ රටවල ස්ථාපිත කොට ඇති අතර ඒවායේ අධිකරණ බලය ලොව පුරාවම පවතී.හැකියාව සහ බලතල[සංස්කරණය]නීතියට අනුව පුරාතනයේදී ආයතන යනු කෘත්‍රීම පුද්ගලයන් ලෙස සැලකූ බැවින් ඒවා විසින් කළ යුතු සහ නොකළ යුතු කාර්යන්ද නීතිය මගින් නිර්දේශ කරන ලදී. බොහෝවිට මෙම ආයතන පිහිටුවන්නට බලපෑ වාණිජ පරමාර්ථය පිළිබඳ ව හැඳින්වීමක්ද විය, පසුව මෙය ආයතනික අරමුණු ලෙස ව්‍යවහාරයට පැමිනුණ අතර අරමුණු කොට්ඨාශ ආයතනයේ හැකියාව ලෙස හඳුන්වන ලදී.යම් හෙයකින් කිසිවක් ආයතන්යේ හැකියාවට බාහිරව සිදු වුවහොත් එය බලාත්මක ක්‍රියාවක් වන අතර එම ක්‍රියාව ශූන්‍ය ක්‍රියාවක් වේ.මෙම විලක්ෂණයට අනුව ආයතනික අංශයන් හට විවිධාකර වූ ආයතනික බලතල හිමිවී ඇත. යම් හෙයකින් ආයතනික අරමුණු සපුරාල