්ශනික ශාඛාව වන්නේ සෞන්දර්යවාදයයි.සාම්ප‍්‍රදායිකව කලාව යන වචනය යොදාගනු ලැබූයේ කිසියම් හැකියාවක් හෝ නිපුණත්වයක් දැක්වීම සඳහාය. මෙම යෙදුම රෝමාන්තික යුගයේ ඉදිරියට පැමිණුනකි. මෙකල කලාව සලකනු ලැබූයේ ‘ආගම සහ විද්‍යාව සමඟ වර්ගීකරණය කරනු ලැබිය හැකි මිනිස් මනස පිලිබඳවූ සුවිශේෂී කලාපයක්‘ ලෙසය. පොදුවේ කලාව වූ කලි මිනිස් කි‍්‍රයාකාරකමක් (එහි නිෂ්පාදනයක්) වන අතර හැඟීම් සහ/ හෝ අදහස් සම්පේ‍්‍රෂණය තුලින් මිනිස් මනසද ඇතුළු සංවේදී මනුෂ්‍ය ඉන්දි‍්‍රයන් උත්තේජනය කිරීම එහි අරමුණ වෙයි. මේ විස්තරයෙන් ඔබ්බට ගිය කල කලාව පිලිබඳ සියල්ලන් එකඟවන්නාවූ අර්ථ දැක්වීමක් නොමැත. අධිතාත්වික සිතීම් සහ ඒවායේ ප‍්‍රකාශනයන් නිරූපනය කිරීමට කලාව සමත්වන අතර රසිකයාගේ මනසේ සැඟවී ඇති හැඟීම් අනාවරනය කරවීමට එය සමත්වෙයි.20 වන සියවසේ සිට කලාවේ පරිණාමය ප‍්‍රශ්ණාර්ථිකයක් බවට පත්ව ඇත. මෙහිදී රිචඞ් වෝල්හයිම් ප‍්‍රවේශයන් තුනක් දක්වයි.තාත්විකවාදී - කවර මිනිස් ද්‍රෘෂ්ඨියකින් හෝ ස්වායක්තව සෞන්දර්යාත්මක ගුණාත්මකභාවය යන පරම වටිනාකම පවතී.වෛෂයිකරණවාදී - මෙයද පරම වටිනාකමකි. නමුත් එය පොදු මිනිස් අත්දැකීම් මත රඳා පවතී.සාපේක්‍ෂතාවාදී ආස්ථානය - මෙය 