විරිතකින් රචනා කොට ඇතත් කවියා ශබ්ද රසය ගැන ද සැලකිලිමත් වී ඇත. පහත එන පද්යෙ එයට නිදසුනකි.“මහාමුනිං මහා වීර්යං     - මහාභිඥං මහාබලංමහොද්යාමං මහා ධෛර්යංිල   - මහා බාහුං නමාමහෙ’’	භක්ති කාව්යං රචනයෙහි අරමුණ කුමක් ද යන්න ට ඉ`ගියක් මෙහි අවසාන පද්යය තුනෙන් දැක්වෙයි. ඒ අනුව භක්ති කාව්යය භක්තියෙන් යුතුව කියවීමෙන් භෝග සම්පත් ලබයි රෝග පීඩා නැතිවෙයි. නපුරු සිහින නොදකියි. නීරෝගී භාවය ඇතිවෙයි. නුවන ඇතිවෙයි. උසස් කුලයේ උපදියි.	බුදුගුණ අලංකාරය ද භක්ති කාව්යවකි. බුදුගුණ අලංකාරය රචනා කිරීමේ දී කවියා කියන්නේ,‘‘කය නම් අසා 			රයබව නම් භයංකා 			රයකියනුව දිවා 			රැයකෙ‍රෙමි බුදු ගුණ අලංකා 	රය“	මෙයින් පැහැදිලි වන්නේ බුදුගුණ අලංකාරය රචනා කළේ දිවා රෑ කීමට බවයි. කවියා යොදන කාව්යු ප්රනයෝග සැමෙකක් ම දිවා රෑ රැකීමට උචිත ආකාරයට හසුරුවාලන අයුරු දැක ගත හැකිය. බුදුගුණ අලංකාරය හැදින්විය හැක්කේ නව මගක් ගත් භක්ති කාව්යහක් ලෙසිනි. බොහෝ දෙනාට තේරුම් ගත හැකි බසින් බුදු ගුණ වැනීමෙන් සැදැහැවතුන් තුල වඩාත් සාර්ථකව භක්ති ආවේගය ජනිත කරවිය හැකි බව කවියා සිතූ සේය. පොදු ජනතාව වෙත බුදුන් වහන්සේ ගෙන ඒමේ දී මෙහි විශේෂත්වය නම් ක