්සිඩ් විෂ වූ විට බහුලව බාවිතා වන ප්‍රති කරමයකි. මේ  මගින් කබෝක්සි හිමොග්ලොබින් හා සයටක්‍රොම් ඔක්සිඩිසේ සමග බැදී ඇති කාබන් මොනොක්සිඩ් ඉතා වේගයෙන් ඒවත් කටනු ලැබේ. එම නිසා සාමාන්‍ය වාතයෙන් ලැබෙන ඔක්සිජන් ප්‍රමාණයට වඩා 80/3 ගුණයක වේගෙන් ක්‍රියා කරනු ලැබේ.එමෙන්ම මෙහිදී ප්ලාස්මාව මගින් පේශි වලට සපයනු ලබන  ඔක්සිජන් ප්‍රමාණයද වැඩි කිරීම සිදු කරනු ලබයි. නමුත් මෙම ක්‍රමය තුලින් අදික වේගයෙන් ඔක්සිජන් ලබාදීම දිගු කලින් වාසි ලබා දේද යන්න සැක සහිතය. එම නිසා අහබු ලෙස තොර ගන්න ලද ප්‍රතිකාර දැක්වීමේ අවස්ථා දෙකක් තෝරා ගන්නා ලදී. මෙහෙදී අවස්ථා 4 කදී මෙම ක්‍රමය බාවිතා කිරීමෙන් වාසි ලැබුන අතර ඉන් අවස්ථා 2ක දී කිසුදු වාසියක් අත් නොවුනි.කෙසේ නමුත් ඉතිහාසයේ පටන් සිදු වූ නොයෙකුත් පරීක්ෂණ වල ප්‍රතිපලයක් ලෙස කියා හැක්කේ මෙම ක්‍රමයේ වාසි පිළිබද තක්සේරු හෝ අවතක්සේරු කල නොහැකි බවයි. බොහෝ විට ලැබෙන බොහෝ සාක්ෂි තුලින් නිගමන වලට එලබීම අපහසු හා නොපැහැදිලි වී තිබේ. බොහෝ කතුවරුන් මේහෙදි පවසන්නේ විශාල පරිසරය තුල සාමාන්‍ය ඔක්සිජන් හා හෛපබරික් ඔක්සිජන් ප්‍රතිකාරය සාමන්‍ය තත්ව යටතේ ලබා දීම තුලින් මේ ගැටලුවට විසදුම් සෙවීමට උත