සය කරන්න ලැබෙන්නේ නම් යෙහෙකැයි හෙතෙම අදහස්‌ කළේය. අවසනදී ඔහු නාග යෝනියෙන් මිදීමට ස්‌ථිර ලෙස නිගමනය කළේය. නාගයා තම උරග සිරුර මිනිස්‌ සිරුරක්‌ ලෙස පත්කරගෙන භික්‍ෂුව වෙත අවුත් පැවිදි බවද උපසපන් භාවය ද ලැබුවේය. නාග තෙමේ එක්‌තරා භික්‍ෂු නමක්‌ සමග පිටිසර ගමක විහාරයක වාසය කළ අතර, දිනක්‌ මේ සැබෑ මනුෂ්‍ය භික්‍ෂුව අලුයම යාමයෙහි නැඟිට එළිමහන් තැනෙක සක්‌මන් කරන්නට විය. සයනෙහි වැතිර සිටි නාග තෙමේ භික්‍ෂුව කාමරයෙන් ඉවත නික්‌ම ගිය බැව් දැක සැක නැතිව නින්දට විය. සැනකින් හෙතෙම නින්දෙහි වැටුනේය. සැනෙකින් විහාර කාමරය නාගයාගේ සිරුරින් පිරුණේය. හදිසියේම විහාර කාමරයට පිවිසෙන අදහසින් පැමිණි භික්‍ෂුව නාගයාගේ දරණවැල් දැක බියටපත්වී මහහඬින් කෑගැසුවේය. නාග තෙමේ ඒ හඬින් පබිදී ක්‍ෂණයෙන් නාගවේෂයෙන් මිදී පෙර පරිදි සිය අසුනෙහි හිඳ ගත්තේය. මේ ගැන කරුණු විමසූ කල්හි තමා පිළිබඳ සැබෑ තොරතුරු හෙළිකිරීමට භික්‍ෂු වෙස්‌ගත් නාගයාට සිදුවිය. මේ කතාව බුදුන් වහන්සේගේ සටනටද ගිය අතර, උන්වහන්සේ මහසඟරුවන මැද නාගයාට දේශනා කරනු ලැබුවේ නාග යෝනියෙන් මිදීමට නම් තුදුස්‌වක, පසොළොස්‌වක, අටවක්‌සඳ පෙහෙවස්‌ රක්‍ෂා කළ යුතු බවය. නිදන විටත් මෙවුස්‌ද