රිය විය. ඵහි අධ්‍යාත්මික වශයෙන් වැදගත් ලක්ෂණයක් වූයේ අභ්‍යන්තර ආලෝකය පිළිබඳව අවබෝධයයි.හින්දු දර්ශනයේ ප්‍රධාන වශයෙන් කියවෙන්නේ භෞතික ශරීරයට හා මනසට විෂය නොවන යම් දෙයක් තිබෙන බවයි. ඵය පිරිසිදුය. සීමා නොමැත. සදා කාලිකය. ඵය හැඳින්වෙන්නේ 'ආත්මය' යනුවෙනි. අප අපගේ භෞතික ජීවිතයේ උපත සමරන්නේ යම්සේ ද දීපවාලියෙන් කෙරෙන්නේ ද අභ්‍යන්තර ආලෝකය ගැන සැමරීමයි. වඩාත් විස්තර කළහොත් මෙය තේරුම් ගැනීමෙන් සියලු දුක ඳුරුවී පහ වී යයි. සියලු බාධාවන් දුරු වෙයි. අඥාණ භාවය පළවා හරියි. මෙය ආනන්දය (නොහොත් අභ්‍යන්තර සතුට හා ශාන්තිය) යනුවෙන් හැඳින්වේ. වඩාත් විස්තර කරන්නේනම් මේ ගැන අධ්‍යයනය කිරීමෙන් කෙනෙකුගේ අභ්‍යන්තර අඳුර දුරු වී ආලෝකමත් වෙයි. සියලු බාධාවන් දුරු වෙයි. අඥාණ භාවය පළවා හරියි. ආත්මය යනු කුමක්දැයි වටහා ගැනීම සමග විශ්වීය වශයෙන් අනුකම්පාව, ආදරය, සහ සියලු දෙයකම අසදෘශ භාවය පිළිබඳ අවබෝධය ළඟා වෙයි. (සර්වඥ වෙයි)මෙයින් ආනන්දය (නොහොත් අභ්‍යන්තර ප්‍රීතිය) ඇති වෙයි.දීපවාලිය සැමරීම සඳහා ගිණිකෙළි, ආලෝකය, සහ මල් උපයෝගී කර ගනී. රස කැවිලි එකිනෙකා අතර බෙදා ගනු ලැබෙයි. පුද පූජා පැවැත්වෙයි. දීපවාලිය පිළිබඳ පසුබිම් කථාව ප්‍ර