 නොනවතින පෙරහැරක් මෙන්, මාර්ගය ඔස්සේ   මහනුවර දෙසට ඇදෙනු දුටිමි. ක්‍රි.ව. 1350 දී ඔවුන් අනෙක් දෙසට, එනම් ගම්පොළ දෙසට පියමනින්නට ඇත්තේ, එකල රාජකීය අග නගරය වූයේ ගඟ-සිරි පුර ලෙසින්ද හැඳින්වුණු ගම්පොළ නිසාවෙනි.  ගම්පොළ, සියවස් ගණනාවක් පුරාවට, පැල්පත් හා කුඹුරු යාය වලින් ද ඒ මත අණසක පැතිරවූ සුළු නිලධාරියෙකුගේ නිල නිවසෙන්ද හෙබියාවූ කුඩා කඳුකර ගමක්ව පවතින්නට ඇත. ඉන්පසු, කඳුකරය රැකගැනුමට රජුට ඇවැසි වූ විට, ටික කලකට, එහි නම ඉතිහාස පොතට පිවිසියේය. අරාබි දේශාටක ඉබන් බතුතා, මෙහිදී ක්‍රි.ව. 1347 දී,  IVවන බුවනෙකබාහු රජු බැහැ දුටුවේය. ඔහුගේ දූත ගමන සාමකාමී එකක් වූ අතර සාරවත් සන්සුන් ගම්පොළ මිටියාවතට එය මොනවට ගැලපිණි.1615දී, මැනුයෙල් මැස්කරේනස් හොමේම් යටතේ වූ පෘතුගීසි හමුදාව ගම්පොළ හරහා ගමන් කලේ මහනුවර ප්‍රදේශය ආක්‍රමණය කිරීම සඳහාය. මහවැලි ගඟ මතින් වැටුනු පාළම මත සිටගත් මා, දකුණු දෙසින් නැගී සිටි නිල්වන් කඳු පෙළ දෙස නෙත් යොමු කලෙමි.  දෙවන රාජසිංහ රජ   මහනුවර සිංහාසනාරූඪ ව සිටි සමයෙහිදී, මෙම වල් වැදුනු කඳු ඔස්සේ ඇදුනු ඇතුන් ගේ පාදයන් ගෙන් තැලී පටු මං  තැනුනු අතර, වන සිව්පාවුන් ගෙන් විය හැකි ගැහැට වල