‍රය හා ගයත්‍රි වැනි මුලික මන්ත්‍ර සදාතනික යථාර්ථය උදෙසා ලියවි ඇත.හින්දු තන්ත්‍ර වලට අනුව විශ්වය යනු ශබ්දයයි. උතුම් දේ හටගන්නේ වචන හෙවත් ශබ්දයෙනි. මැවීම විවිධ විස්තර හා සංඛ්‍යා වලට අයත් කම්පන වලින් යුක්ත වන අතර එමඟින් ලෝකය නම් සංකල්පය හටගනී. ඉතාමත් සුපිරිසිදු ශබ්ද වන්නේ වර්න(Var.nas) හෙවත් සදාතනික අපට ශබ්ද මඟින් හෝ ඇසට පෙනෙන ලෙස පවතින ශබ්දයයි.වර්න(Var.nas) යනු ශබ්දයේ මුල ධාතුවයි. මුලද්‍රව්‍ය, දෙවියන්, ලග්න, මිනිස් සිරුරේ කොටස් සංකේතවත් කිරිම සඳහා සංඛේත පද්ධතියක් ලෙස අකුරු බිහිවිය.ඉන්පසු අක්ෂර, මන්ත්‍ර බවට පත්වුන අතර සංස්කෘත හෙවත් වේදය ලියවුනු භාෂාව ද්‍රව්‍ය වල ස්වභාවයට අනුව ගොඩනැගුණි. එමනිසා වේදය යථාර්ථය පිළිබිඹු කරයි. ඕම් නම් මුල අක්ෂරය සියළුම දේවල් වල යථාර්ථය වන මහ බ්‍රහ්මයා නිරූපනය කරයි.මන්ත්‍ර[සංස්කරණය]මන්ත්‍ර නැතිනම් දේවනාග යනු ආගමික කාව්‍ය වේ. ඒවා සංස්කෘත භාෂාවෙන් නිර්මාණය වී තිබේ.ඒ ඒ මන්ත්‍ර සම්බන්ධ නිකායන් සහ ඔවුන්ගේ දර්ශන අනුව මන්ත්‍ර භාවිතයෙන් ලබන ප්‍රයෝජන ද විවිධ වේ. ආරම්භයේදී මේවා භක්තිකයින්ගේ අරමුණු එක් අරමුණක් කෙරෙහි යොමු කිරීම සඳහා අධ්‍යාත්මික සම්ප්‍රේෂණ ක්‍රමයක