න් සහ රජයේ දෙපාර්තමේන්තු මගින් සිදුකරනු ලැබූ විමර්ශනවලත් උසාවි ලියකියවිලි අලෙවිකරණයේ මෙවලම් සහ කර්මාන්තය රක්ෂණය කර ඇති ආකාරය සැලකිල්ලට ගන්නාවිට පැහැදිලි වන්නේ ජනවර්ගය දිගුකලක් තිස්සේත් අදට පවතින ආකාරයටත් ප‍්‍රතිපත්ති සහ පරිචියන්වලට රක්ෂණ කර්මාන්තයේ බලපෑමක් සිදුවන වගයි.වාරික තීරණය කිරීමේ සහ වාරික අනුපාත ව්‍යුහයන් ගණනය කළ හැකි සාධක ලෙස රක්ෂණකරුවන් සැලකිල්ලට ගන්නා දේ අතර ස්ථානගතවීම, ණයට සුදුසුකම් පෙන්වන ලකුණුමාලා, ස්තී‍්‍රපුරුෂ සමාජභාවය, වෘත්තීය, විවාහක තත්ත්වය සහ අධ්‍යාපන මට්ටම අඩංගු වේ. ඒ කෙසේවෙතත් එවැනි සාධක සැලකිල්ලට ගැනීම බොහෝවිට සලකන්නේ අසාධාරණ සහ නීතිවිරෝධී වෙනස්කොට සැලකීමක් ලෙසය. මෙම පරිචියට ප‍්‍රතිකි‍්‍රයාවක් ලෙස සමහර අවස්ථාවලදී රක්ෂණය සපයන්නන් වාරික තීරණය කිරීම ගැනත් එම සාධක සීමා කිරීමට නීතිමය මැදිහත්වීම් පිළිබඳව දේශපාලනමය අරගල මතුවී ඇත. රක්ෂණය සපයන්නාගේ කාර්යභාරය වන්නේ අහිමිවීමක් සිදුවීමේ වියහැකිතාවය තක්සේරු කිරීමයි. එවැනි සාධකයක වැඩි ප‍්‍රවණතාවය තිබීමේදී න්‍යායානුකූලව වැඩි අනුපාතයකට ගෙවීම් තීරණය වනු ඇත. මෙම මූලධර්මය රක්ෂණ සමාගම් විසින් සාර්ථකව කි‍්‍රයා කිරීමට අනුගමනය කළ යුතු