වෙන් ජෝරජ් මම ජෝර්ජි එම ප්‍රකාශනයෙන් අදහස් කළේ තම බලය පෙන්වීමට වන අතර, ඒ වෙනුවට ඔවුන් දුටුවේ ආදිකාලින රෝමයේ දැඩි සහ අප්‍රමාදි සාහිත්‍යය ඉතා විශ්ෂ්ඨ දේශපාලනික සහ ඔපවත් වු සාහිත්‍යයකට සංක්‍රමණය විමක් ලෙසය. උපමා වාක්‍යය වල යෝග්‍යතා නිසා 1689 – 1750 කාල පරිච්ඡේදය තුළ දී සම්භාව්‍ය යුගය යන නාමයෙන් 18 වන ශතවර්ෂ්ය පුරා වොල්ටයෙර් සහ ඔලිවර් ගොලිස්මිත් ඇතුළු විචාරකයන් විසින් හදුන්වන ලදි. මෙම කාල පරිච්ඡේදයේ සාහිත්‍යය ප්‍රසිද්ධ දේශපාලන සහ මුළු මනින්ම දැනුවත් වු විචරකයින් සාහිත්‍ය සදහා අණ කළේය. මෙම කාලයේදී සමෘද්ධිය සහ අපචාරය අති විශාල ශක්තියක් හා නිෂ්පාදනයේ දක්ෂයෙක් සහ මැරකම් ආවර්ජනය කරන ලද්දේ, ඉංග්‍රිසි ස්කොට්ලන්ත සහ අයර්ලන්ත ජනතාව ඔවුන් ප්‍රසාරණය වන ආර්ථිකියක, අධ්‍යාපනයට බාධක අඩු සහ කාර්මික විප්ලවයේ ඇලලිමක් මැද බව අවධාරණය කර ගත් සමයේය.	ඇලෙක්සැන්ඩර් පාප්තුමා මෙම කාලයේ බොහෝ කැපි පෙනෙන කාව්‍ය කරැවෙක් වු නමුත් පාප්තුමාගේශ්‍රේෂ්ඨත්වය නිතර කාව්‍යකරැවන් සමග ඝට්ටනයෙන් ස්වල්ප වු අතර, ඔහු‍ගේ සන්සුන් බව හා ඔහුට පෙනෙන ලෙස ඇම්බිරෝස් ෆිලිජස් වැනි කාව්‍යකරැවන්ගේ නව‍ ශ්‍රේෂ්ඨ  ප්‍රවේශයක් ඉතා ඉහල ස්ථාවරය පව්‍රභල 