් මෙම පනත නිසා ලංකාවේ බි්‍රතාන්‍ය පාලන සමයේදී අඳ ගොවි අයිතිය නීතිගත කරන ලදැයි යන මතයක් පවතී.පුංචි අප්පුට එරෙහිව තියෝබෝල්ඩ් (23 වන නීති වාර්තාවේ 443 පිටේ සඳහන් වාර්තාගත) නඩු තීන්දුවට අනුව අඳ ගොවියා යනු ඉඩමේ භුක්ති විඳින්නා යටතේ සිටින්නා වූ වගා කරුවෝය. මේ අනුව වර්ෂ 1887 අංක 21 දරණ පනත මඟින් අඳ ගොවි වගා ක්‍රමය නීතිගත කරන ලද බව සත්‍යයක් බව ද එහි සඳහන් වේ. නිදහස ලබා ගැනීමෙන් අනතුරුව අඳ ගොවියන් සම්බන්ධව නීතිමය විධිවිධාන සැලසු පළමු ලිඛිත නීතිය වූයේ වර්ෂ 1953 කුඹුරු පනතයි. එවකට පැවති එක්සත් ජාතික පක‍ෂය රජය විසින් අඳ ගොවියන් සඳහා සිදු කරන ලද ප්‍රතිසංස්කරණ සඳහා ගත් පළමු වන ව්‍යවස්ථාදායක ප්‍රයත්නය ලෙස මෙය හැදින්විය හැකිය. මෙම පනතේ මූලික අරමුණු වූයේ,ගොවි අඳය පස් වසරක් කාලයක් සඳහා ආරක‍ෂා කරදීම.අඳ ගොවි ඉඩම් හිමි බදු ගිවිසුම් නීත්‍යානුකූල කර එමගින් අඳ ගොවියා ආරක‍ෂා කිරීමටත්,මේ හරහා අඳ ගොවි අයිතිය යම් ප්‍රමාණයකින් ආරක‍ෂා කර දීමත්ය.නමුත් මෙම කුඹුරු  පනත ප්‍රායෝගිකව ක්‍රියාවේ යෙදවීමේ ගැටලූ මතු විය. දිස්ත්‍රික්ක දෙකක පමණක් එය අත්හදා බැලූ නමුත් එය අසාර්ථක විය.වර්ෂ 1953 කුඹුරු පනත අසාර්ථක වීමෙන් 