සිටි අතර, විශාල වතුයාය වලට හිමිකම් ලදහ. ග්‍රීසිය, කාර්තේජ් සහ හෙලනිස්තික පෙරදිග හා සමග රෝමයේ සබඳතා, 3වන සහ 2වන සියවස්හී සිට වැඩිදියුණු වත්ම රෝමයේ කෘෂිකාර්මික ක්‍රමවේදයන්ද වර්ධනයට පත් විය. ඵලදායීතාවය සහ කාර්යක්ෂමතාවය අතින් රෝමානු කෘෂිකර්මය එහි උච්චතම මට්ටමට පත්වූයේ  ජනරජයේ අවසන් සහ අධිරාජ්‍යයේ මුල් කාලසීමාවෙහිදීය.[4]වපසරිය අනුව රෝමයේ ගොවිපොල වර්ග තුනකට බෙදා වෙන් කල හැක. කුඩා ගොවිපොල  ජුගරා 18-108 දක්වා ප්‍රමාණයකින් යුතු විය. (එක් ජුගරමක් සමාන වූයේ අක්කර 0.65 හෝ හෙක්ටෙයාර සතරෙන් පංගුවකටය). මධ්‍යම-ප්‍රමාණයේ ගොවිපොල ජුගරා 80-500 ප්‍රමාණයෙන් යුතු විය. විශාල වතු (ලැටිෆන්ඩියා ලෙසින් හැඳින්වුනු) ජුගරා 500 ට වඩා විශාල වූහ.[5]ජනරජ යුගයේ අවසන් භාගයේදී, ලැටිෆන්ඩියා සංඛ්‍යාව වැඩි විය. ධනවත් රෝමානුවෝ,  දිවි ගෙවීමට තවදුරටත් අපහසුව සිටි කුලී ගොවියන්ගෙන්  ඉඩම් මිලදී ගත්හ. ක්‍රිපූ 200  න් ඇරඹි, පියුනික් යුද්ධ හේතුවෙන් කුලී ගොවීන් දිගු කාලයන් තුල යුධ බිමේ සටන් රාජකාරි වලට යොදවනු ලැබූහ.[6]එළදෙනුන් කිරි සැපයූ අතර, ගවයෝ සහ කොටළුවෝ ගොවිපොල බර වැඩ ඉටු කලහ. බැටළුවෝ සහ එළුවෝ ඇසුරෙන් කේජු නිපැයුනු අතර, හම් වල