 කළහ. බොහෝ විට මෙම ප්‍රදර්ශනයන් නාට්‍යමය ස්වභාවයක් ගත් අතර පසුබිම් කථනයක් සහිතව කිසියම් තේමාවක් (උදා - රුසියානු ,චීන හෝ පර්සියානු) කේන්ද්‍ර කොට ගෙන ඉදිරිපත් කෙරුණි. මෙම ප්‍රදර්ශනයන් 19 වන සියවසේ මැද භාගයේදී අතිශයින් ප්‍රචලිත වූ අතර ඇතැම් විට මේවා නැරඹීමට පැමිණි පිරිස දහස් ගණනක් විය. 1970 සහ 80 දශක තුළදී ඇමරිකානු විලාසිතා නිර්මාණ ශිල්පීන් වෙළඳ සැල් වලින් පරිබාහිරව තමාගේම විලාසිතා ප්‍රදර්ශන සිදු කිරීම ආරම්භ කළහ. මේවා පෞද්ගලික ස්ථානයන් තුළ ප්‍රදර්ශනය කෙරිණි. කෙසේ නමුත් 1990 දශක‍ය ආරම්භයේදී බොහෝ දෙනා මෙම ක්‍රමය වැඩි දියුණු කළ යුතු බවට මත පල කිරීම ආරම්භ කලහ. එවකට  ඇමරිකානු විලාසිතා නිර්මාණ කරුවන්ගේ කවුන්සිලයේ  විධායක අධ්‍යක්ෂකව සිටි ෆර්න් මැලිස් මෙම තත්වය පිළිබඳ ප්‍රකාශ කරනුයේ “කුඩා අනාරක්ෂිත ස්ථානවල පැවති විලාසිතා ප්‍රදර්ශන කිහිපයක් අතර තුර සිදු වූ අත් වැරදීම්වලින් පසුව පොදු මතය වූයේ අප විලාසිතාවලට ආදරය කරන නමුත් ඒ වෙනුවෙන් මිය යාමට සූදානම් නැත” වශයෙනි. මෙම තත්වයන්ගේ ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් 1993 වසරේ අගභාගයේදී පැවති විලාසිතා සතිය තුළ මෙම ප්‍රදර්ශනයන් සියල්ල එක් කොට නිව් යෝක් බ්‍රයන්ට් පාක් උද්