ථ ගන්වා ඇත.පොදුවේ ගත්කල නාමරූපයන්ගේ පොදු යෙදීම් මෙලෙස සමස්ථයක් ලෙස වර්ගීකරණයට ලක් කල හැකි අතර මෙහි අරුත් ගැනීම ඒ ඒ ප්‍රස්තුතයට අදාලව සිදුකල යුතුය. විශේෂයෙන් පටිච්චසමුප්පාදය වැනි න්‍යායක අර්ථ ග්‍රහණය කිරීමේදී ඉතාමත් සැලකිලිමත් විය යුතුය. පටිච්චසමුප්පාදය අප කිහිප න්‍යායකින් සාකච්ඡාවට බඳුන් කරයි. අභිධර්ම ක්‍රමය හා සූත්‍ර ක්‍රමයයි. සූත්‍ර ක්‍රමයට පොදුවේ සන්තති අර්ථයකින් සිත් රැසක් එක්ව හෙන පටිච්චසමුප්පාදය පැහැදිලිකොට ඇත. අභිධර්ම න්‍යායේදී පටිච්චසමුප්පාදය ඒ සංතතිය ඇතුලත පටිච්චසමුප්පාද රාශියක් විග්‍රහ කොට දක්වයි. මේ දෙක අවුල් නොකර ගත යුතුය. උදාහරණයක් ලෙස:- ඇසට රූපයක් ගැටීමෙන් පසු ඒ රූපය අරඹයා තණ්හා කිරීමත් පුද්ගල බවේ ජාතිය හා ඒ නිසා ජරාමරණ දුක් විඳීමත් කියන සිදුවීම එක සිතක ස්වභාවයක් නොවේ. එය සිත් සමූහයක සිදුවීමකි. ඒ එක සිතක් සිතක් පටිච්චසමුප්පාදය අනුව වුවද එය සාමාන්‍ය සූත්‍රයන් තුළ අර්ථ ගන්වා නැත. නමුත් අභිධර්ම න්‍යාය ඔස්සේ එය වෙන වෙනම සිතක් සිතක් පාසා අර්ථ ගන්වා ඇත. එයින් කරුණු විමසන්නෙකුට මනාවම අනාත්ම දර්ශනය ප්‍රකට කොට දැක්විය හැකි නිසාමය. කරුණු නොදන්නෝ සූත්‍රය පමණක්ම ගැනීමෙන් මෙය අවුලකට