ස්වරූප දෙකකින් යුක්තය.අක්ෂර මාලාවෙහි එන අක්ෂර යොදාගෙන ර්අථාන්විත වචනයක තැනීමට නම් එම අක්ෂර සම්මතයට අනුව ගොණු කොට පිල්ලම් යෙදිය යුතුවේ. පිලි නැතහොත් පිල්ලම්භාවිතා වන්නේ ස්වර වෙනුවෙනි. ව්‍යඤ්ජන අක්ෂර (හල් අකුරු බැවින්) තනිව ශබ්ද කල නො හැකි අතර එයට එක් වන ස්වරය පිල්ලමකින් නිරූපනය වේ.සිදත් සඟරාවේ මෙය දක්වා ඇත්තේ ස්වර විපර්‍යාසය ලෙසිනි.“වසත් රික් කිසුම් ඉවත් ඈ“මෙම උදාහරණ බලන්න.විසල් ›වසල් – ඉ ›අරුක් › රික්    – උ › ඉකුසුම් › කිසුම් – උ› ඉඋපන්› ඉවැන් › උ ›ඉසිංහලයේ නම්‍ය ස්වර සහ අනම්‍ය ස්වර වශයෙන් දෙකොටසකි.*නම්‍ය ස්වර – අ, උ, ඔ* අනම්‍ය ස්වර – ඇ, ඉ, එසංයුක්ත අක්ෂර වල යෙදෙන ව්‍යඤ්ජන නියෝජක සංකේත තුනකි.ක්‍ය – යංශය- වාක්‍ය                     (යංශය විතරක් දාන්න අකුර නැතුව)ර්‍       – රේඵය – කර්‍මයත්‍ර  – රකාරාංශය- ක්‍රමයද කාරය හා බැඳුණු ඇතැම් අකුරුවල සංඤ්ඤක ලකුණට සමාන සංකේතයක් පරණ පොත් වල යෙදී ඇත.ට කාරය සමඟ ඨ කාරය බැඳුණු තැන්හිද සඤ්ඤකයට සමාන සංකේතයක් පැරණි පොත් වල දී ඇත.*සංයුත්ත ව්‍යඤ්ජනාක්ෂර භාවිතයසංයුක්තාක්ෂර ලිඛිත සිංහලයේ ආකාර දෙකකින් යෙදේ.ව්‍යඤ්ජන චෙකක් එකට බැඳ ලිවීමඑක් 