 චීන රජය ගෝලීයකරණයට නතු වීමත් සමගම මෙම සාම්ප්‍රදායික කොන්ෆියුශියානු මත සහ කාන්තාවගේ සමාජීය භුමීකාව වෙනසකට භාජනය විය. මඔ ත්සේ-තුං(Mao Zedong) 1949දී චීන මහජන ජනරජය ස්ථාපනය කර පසු සාම්ප්‍රදායික මඔගේ මරණයෙන් පසුව කොමියුනිස්ට් වාදය පාලනය ආරම්භ වූ අතර වාණිජ, දේශපාලන සහ සමාජීය අංශයන්ගෙන් අන්තර්ජාතික මතිමතාන්තරයන්ගේ ආගමනයක් සිදුවිය.[4] 80 වෙනි දශකයේ පටන් නව කොමියුනිස්ට් පාලනය යටතේ, කාන්තා අයිතිවාසිකම් ව්‍යාපාරය නව පණක් ලබා ජාතික කර්තව්‍යයක් ලෙස නවීකරණය ප්‍රකට කරයි. ගෝලීයකරණයේ බලපෑම් විදහා දැක්වෙන, ලෝකයේ අනෙකුත් ජනාකීර්ණ නගර සිහි ගන්වන චීනයෙහි ජනාකීර්ණ වීදියකි.ගම්බඳ පෙදෙස්හි තේ සහ වී වගාවන් සදහා කාන්තාවන් පවුලේ අනෙකුත් සාමාජිකයන් සමඟ සාම්ප්‍රදායික ගොවිතැනට හවුල් වෙති. නගරයන්හි, කර්මාන්ත ශාලාවල රැකියාකරන කන්තාවන්, නිවෙසින් බැහැරව වාසය කරති. මෙම කම්හල් සේවයිකින්ගෙන් බහුතරයක්, තම නිවෙස් වලට අදායම උපයන තරුණියන් ය. කර්මාන්තශාලා වල කාන්තා අයිතීන් සුරැකීම සඳහා වෘතීය සංගම් සහ සංවීධාන පිහිටවා ඈත. එම කාන්තාවන් තම නිවෙස් වල දරුවන් රැක බලාගෙන සහ ඉයුම් පියුම් කටයුතු සිදු කරනු ලැබේ. බටහිරට ගැති බව[සං