්‍ෂ බව මත රඳා පවතී.මෙම ව්‍යාකූලතාවයන් අර්ධවශයෙන් ඵෙතිහාසික වන අතර 19 වන සියවසේ අවසන් භාගය දක්වා සෞන්දර්යාත්මක මතයන් විසින් ආවරනය කොටගෙන සිටි වර්ණ සංජානනය පිලිබඳ විද්‍යාත්මක අවිනිශ්චිතතාවය හේතුවෙන් පැනනැගුනු ඒවා වෙයි. කෙසේවෙතත් වර්ණ සංජානනයේ පවත්නා සන්දර්භීය සහ නම්‍යශීලී හැසිරීම විස්තර කිරීම සඳහා දරන ලද උත්සාහයන්ද මීට බලපාන ලදී.බොහෝ ඵෙතිහාසික ‘වර්ණ න්‍යායන්’ මඟින් මූලික ‘ශුද්ධ’ වර්ණයන් තුන සංයෝග කිරීම මඟින් අනෙකුත් පැවතිය හැකි සියලූම වර්ණයන් නිර්මාණය කළහැකි බවට උපකල්පනය කෙරින. යම්හෙයකින් මෙම දර්ශීය කි‍්‍රයාකාරීත්වය පෙන්වීමට කිසියම් සායම් වර්ගයක් හෝ තීන්ත වර්ගයක් අසමත් වන්නේ නම් එය සංශුද්ධ නොවීම හෝ වර්ණකයන්ගේ දුබලතාවයක් හේතුවෙන් සිදුවන්නක් ලෙස සැලකින. නමුත් යතාර්ථයේදී සියලූ දෘශ්‍යමාන වර්ණයන් නිර්මාණය කළහැක්කේ වර්ණමිතියේදී යොදාගන්නා පරිකල්පනීය ‘මූලික වර්ණයන්’ මිශ‍්‍ර කිරීමෙන් පමණකි. නමුත් ද්‍රෘෂ්‍යමාන වර්ණ පරාසයට එහා ගිය වර්ණයන් රැසක්ද පවතී. ආලෝකය තීන්ත හෝ සායම්වල සැබෑ ‘මූලික’ වර්ණ 3 ක් මිශ‍්‍ර කිරීමෙන් නිර්මාණය කළහැක්කේ සීමිත පරාසයක වර්ණ සංඛ්‍යාවක් පමණකි. එය හැමවිටම මිනිසාට සංජානනය කරග