ාසයකට බුද්ධාගම උරුමකම් කියයි. මෙම කාල සීමාව,  පණ්ඩුකාභය රජ විසින් ක්‍රිපූ 377දී පිහිටුවුනු ශ්‍රී ලාංකික අනුරාධපුර රාජධානිය දක්වා දිවෙයි. අනුරාධපුර යුගයෙහිදී, සංස්කෘතිය, නීති රීති සහ, පාලන ක්‍රම වලට බලපෑම් ඇති කරමින් ප්‍රබල භූමිකාවක් දැරීමට බුද්ධාගම සමත්වී ඇත. තාරා දේවි පිළිමය දක්වන්නේ, බුද්ධාගම සහ හින්දු ආගම  අතර සංස්කෘතික අන්තර්ක්‍රියාවයි. පෙරදී හින්දු මාතෘ දෙවඟනක්ව සිට ඇති තාරා දේවි, පසුව බුද්ධාගම තුල නව භූමිකාවක් සඳහා ප්‍රතිනිර්මාණය කර ඇත. [2] අග්නිදිග ආසියාවේ වෙනත් බොහෝ රටවල් මෙන්ම, ශ්‍රී ලංකාවද වර්තමානයේ  ථේරවාද බෞද්ධ රටක් වෙයි .[3]වරෙක මෙම ප්‍රතිමාව, මුර දේවතාවි පත්තිනි දේවියගේ මූර්තියක් ලෙසින් සැලකුණු නමුදු, දැන් එකඟතාවයකට එලඹ ඇත්තේ ප්‍රතිමාව තාරා දේවියගේ බවයි.[4] මෙම හඳුනාගැනුම නිසා පැහැදිලි සාක්ෂ්‍ය සපයන්නේ මධ්‍යතන යුගයෙහිදී ථේරවාදි ඇදහිලි ක්‍රමය මෙන්ම  මහායාන බුද්ධාගමද ලංකාවේ පැවතීම නිසා බුදුන්වහන්සේට පරිබාහිර දෙයටද වන්දනා කිරීමට බෞද්ධයන්ට අවකාශ තිබුණු බවයි. ප්‍රතිමාව විසින් යෝජනා කර සිටිනුයේ තාරා දේවිය දෙවඟනක් ලෙස වන්දනා ලැබූ බවත් හා පුරුෂ දේවියෙකුගේ බිසවක් මෙන් පමණක් නොසැල