6 වැනි සියවසේ ආදි ඉන්දියාවෙනි. පරමාණු එක්වී වඩාත් සංකීර්ණ වස්තූන් නිර්මාණය වන ආකාරය පිළිබඳ (පළමුව යුගල් වශයෙන්, අනතුරුව යුගල් ත්‍රිත්ව වශයෙන්) විස්තරාත්මක මතවාද න්‍යාය සහ වෛශේෂිත සම්ප්‍රදායන් තුළ අන්තර්ගත විය. බටහිර ලෝකයේ මුල්වරට පරමාණු පිළිබඳ මත පළ වීම මින් ශතවර්ෂයක් ගත වත්ම ආරම්භ විය. මෙම මතයන් මුල්වරට ලුසිපස් විසින් ඉදිරිපත් කළ අතර ඔහුගේ ශිෂ්‍ය ඩිමොක්‍රිටස් ක්‍රමානුකූලව සකස් කළේය. ක්‍රි.පූ. 450 දී පමණ ඩිමොක්‍රීටස් විසින් “කැපිය නොහැකි”නැතහොත් “පදාර්ථය තවදුරටත් බෙදිය නොහැකි කුඩාම අංශුව” එනම් බෙදිය නොහැකි යන අරුත ඇති ඇ‍ටමෝස් (átomos) නම් පදය (ග්‍රීක බසින් ἄτομος) හඳුන්වා දෙන ලදී. මෙම ඉන්දියානු සහ ග්‍රීක සංකල්ප හුදු දර්ශනවාදී අදහස් මත පදනම් වූ ඒවා වුව ද, ඩිමොක්‍රීටස් විසින් පරමාණු සඳහා හඳුන්වාදුන් “ඇටමෝස්” යන පදය පොදුවේ විද්‍යාඥයන් විසින් භාවිතා කරති.මුල් යුගයන්ගෙන් අනතුරුව රසායන විද්‍යාව දියුණුව ඇරඹෙන තෙක්ම පරමාණු පිළිබඳ වැඩි අවබෝධයක් නොවීය. 1661 වසරේදී ස්වභාව දාර්ශනික රොබට් බොයිල් සිය “The Sceptical Chymist” නම් ග්‍රන්ථය ඔස්සේ පදාර්ථය විවිධ සහ එකිනෙකට වෙනස් දේහාණු නැතහොත් පරමාණු මිශ