විහිදී ‍ෙගාස්,[8][9] වර්තමාන පාකිස්තානයෙහි බොහෝ කොටස්ද, වත්මන් ඉන්දියාවෙහි බටහිර ප්‍රාන්තයන්ද ආවරණය කරතිබුවා මෙන්ම, අග්නිදිග ඇෆ්ගනිස්තානය, බලුකිස්තානයෙහි නැගෙනහිර කොටස, සහ  ඉරානය දක්වා පැතිරගොස් තිබී ඇත.මෙම ශිෂ්ටාචාරයෙහි පරිණත යුගය හරප්පානු ශිෂ්ටාචාරය ලෙසින් හැඳින්වෙන්නේ, එහි නගර අතුරින් පළමුවැන්න, 1920 ගණන් වලදී, එකල  බ්‍රිතාන්‍ය ඉන්දියාවෙහි (වර්තමානයෙහි පාකිස්තානය) පන්ජාබ් ප්‍රාන්තයෙහි පිහිටි හරප්පා හිදී නිරාවරණය කර ගනු ලැබූ නිසාවෙනි.[10] ඉනිශි අඩවියන්හී කැණීම් 1920 පටන් සිදුවූ අතර, වැදගත් පාරවේධනයන් 1999 තරම් මෑතදී පවා සිදු වී ඇත.[11]   යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම අඩවියක් වන මොහෙන්ජො-දාරෝ, තවද සුපතල ඉනිශි පුරාවිද්‍යාත්මක අඩවියකි.හරප්පානු භාෂාව සෘජු ලෙසින් සාක්ෂ්‍යවත් කරගෙන නොමැති අතර හා එහි අනුබද්ධයන් පිළිබඳ අවබෝධයක් නොමැති වුවද, ප්‍රාක්-ද්‍රවිඩ, ඉලාමෝ-ද්‍රවිඩ, හෝ (පාර-) මුන්ඩා බන්ධුතාවයන් ඇති බවට ඉරවතම් මහාදේවන්, අස්කෝ පාර්පොලා, එෆ්.බී.ජේ. කුයිපර්, සහ මයිකල් විට්සෙල් වැනි ප්‍රාඥයන් විසින් ප්‍රකාශ කර ඇත.සටහන් සහ ආශ්‍රිත[සංස්කරණය]සටහන්↑ මෙම ශිෂ්ටාචාරය සමහරවිට හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දු ගහ්ග්ග