ම් වාදය යනු, ප්‍රාථමික වශයෙන් පරිණාමීය සහ චර්යාවිද්‍යාත්මක සිද්ධාන්තයක් වන අතර, ළදරුවෙක් හෝ දරුවෙක් විසින්, අනතුරක් හෝ විපතක් හෝ සිදුවූ කලෙක,    නොනැසී-සිටීම  සඳහා,  නිශ්චිත බැඳුම් වස්තුවක් වෙත සමීපත්වයක් පැතීමක්  සිදුකෙරෙන බව පරිකල්පනය කෙරේ.[තහවුරු කර නොමැත] තම දිවිය පුරා, සබැඳියාවන් තැනීමට හා පවත්වාගෙන යෑමට ළදරුවාගේ/දරුවාගේ ඇති හැකියාවට පදනම වැටෙනුයේ මෙම බැඳීම් ඇතිකරගැනුම ආශ්‍රයෙන් බව සැලකේ. බැඳුම යනු  ආදරය සහ/හෝ ලැදියාව නොවුවද, බොහෝවිට ඒවා අතර සමිප සම්බන්ධතාවයන් පවතියි. බැඳීම් හා බැඳුම් චර්යාවන් සංවර්ධනය වන්නට ඇරඹෙන්නේ වයස මාස 6 සහ වසර 3 අතරය. ළදරුවන් බැ‍‍ඳීමට ඇල්මක් දක්වනුයේ, සංවේදී හා ළදරුවන් හා සමග සමාජීය අන්තර්ක්‍රියාවන් හි යෙදීමට අනුකූලතාවක් දක්වන, හා යම් කලකට ස්ථාවර රැකවලුන් සේ රැ‍ඳෙන වැඩිහිටියන් වෙතය. මව්පිය ප්‍රතිචාරයන් ඔස්සේ බැඳීම් රටාවන් වර්ධනය වීම‍ට රුකුල් වැටෙන අතර ඒවා ඉන් ඉක්බිතිව  'අභ්‍යන්තර ක්‍රියාකාරී ආදර්ශකයන්' බවට පත්වී පුද්ගලයන්ගේ පසුකාලීන සබැඳියාවන් හි හැඟීම්, අදහස්, හා බලාපොරොත්තු හසුරුවයි.[8] 'සුරැකි', 'උත්සුක-විපිළිසර', 'උත්සුක-පරිවර්ජන', (සියල්ලම 'සංවිධානාත්ම