ිබෙන් තොට දෙ ගොඩැ දෙ නුවර දෙව් ලෝ දෙකෙකි78. ප ර තෙ ර පැමිණි අවි සිප් සමුදුරේ දුරව ර ත ර සරම ඇම ලෙස ගෙනැ ගත් පවරවැර ස ර සමරැ සෙබළුන් රඳනා නිතොරප ර ත ර කයේ කය පතපා යන් මිතුර79. නෙ ත තට වතට වලහට පිය පියොවුරටසරි කොට උවම් මේ ලොවැ’ම නො සිතෙන සිතටතොප දුට වෙතට එත අඟනන් සතුටු කොටවැලිතොට ගමට වැදැ රඟ කොටැ යන් එ පිට80. දෙව් ලිය වෙන් නොදැනෙනුවෙන් සැක වැ තරසිය නෙතුවෙන් ලිය දුටුවෙන් නුදුටු පෙරස යි නි ඳු වෙන් දිගු දනුවෙන් කෙකා කැරතොටගටමවෙන් වැලි තුඩු වෙන් වඩු මොනර81. බා ල් ලේ පුරුදු කව් නළු සියල්ලේඊ ල් ලේ වදන් දුන් ළඳුනු’දුල්ලේනෑල් ලේ කො කැනෙකැත් ලොව මුළුල්ලේගාල් ලේ සිරි දතු නො වැ පැකිලිල්ලේ82. න ඳ ව සයුරු ලෙළ රල සළු සලන් නේසොඳව සුපිපි තුරු සේ සත් සෙ වන් නේර ද ව ලබන සැප එ තෙකින් ලබන් නේර ඳ ව මියුර සයුරසැ මිරිපැන් නේ83. ව න් සඳැ සඳ රි‍වි බිඹු සමුදුරේ දුරේර න් කිරුළගැ බඳ ඉඳු මිණි වරේ යුරේකැන් ලඹ දුන් මල් පුල් කිණිහිරේ තුරේම න් පිනමන ලගු ලනුමෝදරේ කරේ84. ගු වන් මණිහු කර නො පැවියැ දුන් බිමටනු වන් පිනන පුල් වැටකේ පහන් වැටගෙවන් සුනිල වන සැප වන පැමිණි හටගෙවන් සෙමෙන් සිටැ මා 