වුවද, කාලයත් සමඟ බොට්ස්වානාවේ සියලුම ප්‍රධාන ප්‍රධාන රාජ්‍යයන් පහර දී, දුර්වල වී, දරිද්‍රතාවයට පත් විය. බකොලෝලෝ සහ අමන්දෙබෙලේ නැවත නැවතත් වැටලීම් සිදු කර බට්ස්වානාවේ සිට ගවයන්, කාන්තාවන් සහ ළමුන් විශාල සංඛ්‍යාවක් රැගෙන ගියහ - ඔවුන්ගෙන් වැඩි දෙනෙක් කාන්තාර හෝ කඳු මුදුන් සහ ගුහා වැනි අභයභූමි ප්‍රදේශවලට පලවා හරින ලදී. 1843 න් පසු, අමන්දෙබෙලේ බටහිර සිම්බාබ්වේ වෙත සංක්‍රමණය වූ විට, මෙම තර්ජනය පහව ගියේ ය.[31]1840 සහ 1850 ගණන් වලදී කේප් ජනපදය පදනම් කරගත් වෙළඳුන් සමඟ වෙළඳාම විවෘත වූ අතර බැට්ස්වානා ප්‍රධානීන් නැවත ගොඩනැඟීමට හැකි විය. බක්වේනා, බංග්වාකෙට්සේ, බංග්වාටෝ සහ බටවානා ලාබ ගෙන දෙන ඇත් දළ වෙළඳාම පාලනය කිරීමට සහයෝගයෙන් කටයුතු කළ අතර ඉන් ලැබෙන ආදායම අශ්වයන් සහ තුවක්කු ආනයනය කිරීමට යොදා ගත් අතර, එමඟින් දැන් බොට්ස්වානාව ලෙස හඳුන්වන ප්‍රදේශය පාලනය කිරීමට ඔවුන්ට හැකි විය. මෙම ක්‍රියාවලිය 1880 වන විට බොහෝ දුරට සම්පූර්ණ වූ අතර, ඒ අනුව බුෂ්මන්, කලංග, බක්ගලගාඩි සහ අනෙකුත් වත්මන් සුළු ජාතීන් බට්ස්වානා විසින් යටත් කර ගන්නා ලදී.[32]1852 දී බෝයර්ස් ට එරෙහිව බැට්ස්වානා මෙරාෆේ සන්ධානයක් මෙහෙයවූ සෙචෙල් 