අඛණ්ඩතාවය වඩා කතාබහට ලක් විය. මෙසේ විවිධ පර්යේෂණ හරහා විවිධ සිනමාකරුවන් විසින් වඩා උචිත අඛණ්ඩතා විධික‍්‍රම සිනමාවට හඳුන්වාදෙනු ලැබීය.ශබ්දය භාවිතය[සංස්කරණය]සිනමාවට කථා නාද චිත‍්‍රපට එක්වීමත් සමඟ සිනමාව තුළ විවිධ වෙනස්කම් සිදුවූ අතර ඊට පෙර සිටි සමහර නිහඬ චිත‍්‍රපට නිර්මාණ කරුවන් හට මේ වෙනස්කම් වලට අනුගත වීමට අසීරු වීම නිසා ඔවුන් නිර්මාණකරණයෙන් බැහැර විය.	1920 දශකය තුළ බිහිවූ ‘චයිනාටවුන් නයිට්ස්’ සහ ‘ද මෑන් අයි ලව්’ චිත‍්‍රපට අධ්‍යක්‍ෂණය කළ විලියම් වෙල්මන්ද ‘ඇප්ලෝස්’ අධ්‍යක්‍ෂක රූබන් මැචුලියන් ද ‘බ්ලැක්මේල් ’ අධ්‍යක්‍ෂණය කළ ඇල්ෆි‍්‍රඞ් හිච්කොක් ද කථා නාද සිනමාවේ පුරෝගාමීන් විය. මේ කාලවකවනුවේ සිට චිත‍්‍රපට ශබ්ද පටිගත කිරීමේ තාක්‍ෂණය ද වෙනම ක්ෂේත‍්‍රයක් ලෙස වර්ධනය විය.	සංගීතමය චිත‍්‍රපට බිහිවීමේ ආරම්භය ද කතානාද චිත‍්‍රපට නිපදවීමත් සමඟම ඇරඹිණ. 1929 දී තිරගත වූ ‘ද බ්‍රෝඩිමේ මෙලඩි’ නම් හොලිවුඞ් චිත‍්‍රපට බිහිකිරීමේලා පුරෝගමියා ලෙස සැලකෙන්නේ ‘ෆෝට් සෙකන්ඞ් ස්ටී‍්‍රම්’ සහ 'ඩේමිස් ’ වැනි චිත‍්‍රපට අධ්‍යක්‍ෂවරයා වූ බස්බ් බර්කේලීය, ප‍්‍රංශය තුළ ද සංගිතමය චිත‍්‍රපට බිහි වූ අතර රේන් ක්ලෙයාර් විසි