මට අවසර නොමැතිව සහ රාජ්‍ය ආයතනයක් වන ACFTU ඇතිව, සංක්‍රමණික කාන්තා ශ්‍රමිකයන්ට තම අයිතීන් සහ උචිත සැලකීම් ලබා ගැනීම ඉතා අසීරුය.[31] 2003 වසරේ මහජන විශ්වවිද්‍යාල සංඛ්‍යාලේඛනවලට අනුව සංක්‍රමණිකයින් ගෙන් 90% ගිවිසුම් නොමැතිව සේවය කරයි. මෙය චීනයේ කම්කරු නීති උල්ලංඝනය කිරීමකි. ACFTUයට අනුව,සංක්‍රමණික සේවකයන්ට බිලියන 100 යුවාන් පසු වැටුප් ලෙස ගනිමින් සිටී.[31]නොයෙකුත් සංවිධාන දැන් ශ්‍රමය ආශ්‍රිත අයිතීන් පිලිබඳ දැනුවත් කිරීම සහා නිවැරදි පුහුණු කිරීම තුලින් සංක්‍රමණික කාන්තා ශ්‍රමිකයින්ට සහය දී ඔවුන් සවිබල ගැන්වීමට උත්සහ කරයි. තම සේවා යෝජකයන්ට  හා ප්‍රාදේශීය කම්කරු කාර්යාංශයන්ට එරෙහිව චෝදනා කිරීමට සහය වීමට නීතිමය සායන පටන්ගෙන ඇත.[31] බෙයිජිං හි හුආන් (Hua Yi) යී ඇඟලුම් කම්හලෙහි කළමනාකාරිත්වය මගින් සංක්‍රමණික කාන්තා සේවකයින්ට නිසි ලෙස නොසැලකීම හා 24 දෙනෙකුට වැටුප් ලබා දීමෙන් වැළකීමේ වාර්තා වූ සිද්ධීන් අතරින් එකකි. මේ පිලිබඳ පැමිණිලි කිරීමෙන් පසුව, බෙයිජිං විශ්වවිද්‍යාලයේ Center for Women's Law Studies and Legal Services සහයෝගය ද ඇතිව  මෙම කාන්තාවන්ට පසු වැටුප් හා වන්දි ලෙස යුවාන් 170,000 ලැබුන