  මා සිත අරා සිටගති  සිහිනි වුව මහ  යෝධ කායෙන්            (වීරසිංහ,2002: 105)රුචිර හා දොඩමළු වන සත්‍යකාම තමා සොයා ආ මිහිර දනවන යම් බඳු නුවණ පවනක පහසක් දැනෙන මානයට ළං වී ඇති බව අවබෝධ කර ගනියි. රුචිර කියූ මග දිගේ ගොස් ගන වනාන්තරයේ වාසය කරනා විදර්ශන නම් අයෙක් හමු වේ. ඔහු හා සාමීචියෙන් පසු සත්‍යකාම මෙතෙක් සෙවූ සත්‍යයේ සහන් සුව අවබෝධ කර ගනියි. දාර්ශනික චින්තාවලි මගින් විදර්ශනගෙන් දැනුම වගා කර ගන්නා සත්‍යකාම තමා බලාපොරොත්තු වූ සත්‍යයේ මිහිර උදා කර ගනියි.ඒ දර්ශනයට අනුව මිනිස් වෙහෙසෙහි වැඩෙහි මෙහෙයෙහි අපමණ ඵලය සේ සත්‍යය බිහි වේ. යමක් ග‍්‍රහණය කර ගත යුත්තේ එහි ගැඹුර පිළිබඳ තියුණු අභ්‍යාසයෙනි. පිටත රූපය තුළ සත්‍යයාගේ මදහස සොයා ගැනීම අපහසුය. සත්‍යය සොයා පාදා ගැනීමේ මූලික පියවර නම් භාවිතය නම් මානකය ලබා ගැනීමයි.වහල්වර මදු  රන්දම් ලෙසින් ඉවසා  කරබා වැතිර හිඳිනට  පීඩිත මිනිස් ගණ මෙහෙයන  පවිටු සිහිනයෙන් නැග  නෙත් පුරා ගසන වැලි  සිත් පුරා පොවන විෂ  දුර තියා හැඳින නුවණින  මුසාවෙහි නීච හැවපට  ඇද විසුනු කරමින  අප සහස් මුවගින්  එක පැහැර පිඹ නංවන  චණ්ඩ මාරුතයම  නිසැක වූ දිශාභාගයෙහි මුව