ද සැනසුම් දුපතක්		ඇතගැඹුරු ජිවන දෘෂ්ටියක් හෙලිකරන  නිල් සීනය කව්‍යයෙන් කුමාරගමගෙ මුහුකුරා යන කවිත්වය  මන ලෙස පිළිබිඹු වේ. නිල් සීනය අවසන් වනුයේ මෙලෙසිනි.ඇඹිලිය පෙඳ පාසී උඳුපියලිය		තෝරමෙය ඇදහුමද මහ සමයෙකි පල	සාරකටු කඳුළු පිරි ලොව දැනගෙන		පාරකිවි බව ලබමි දිවි විවියෙන ගති	මාරහේරත් හාමි[සංස්කරණය]අලියා වැටුණු වැව ‌සිටි හේරත් 		හාමිමා වැනියකු වුවද මම වැදගත් 		වීමිමිනී කපන මුත් ඒ් හේරත්		හාමිඔහු මට වඩා විසි තිස් ගුණයෙන්	දෑමිඉස්පිරිතාලයේ අලියා වැටුණු		වැවේමළ මූ ඇදීමෙන් ඔහුගේ දවස		ගෙවේමාසික පඩිය ලැබ පෙන්වූ නමුදු		සුවේඔහු දුටු සෑම විට මා දුක් මුසුව 	තැවේඔරුව[සංස්කරණය]ගල්පර අසල ඇති බව දන්වන		තරුවබොල් කළු වලාකුලකින් පිටවනු	බැරුවකල් ගත කරයි මෙ ගමනට මුල	පිරුවනිල් දිය පතුල රිසියෙද ගිල්වුණු		ඔරුවආරච්චිරාළ[සංස්කරණය]අලියා වැටුණු වැව ආරච්චි          රාළටමුවමස් ඌරුමස් භිඟ නොමැත       කෑමටමුළු ගංගොඩම හිටියත් ඔහුගේ       වාලටඔහු වැඩිපුරම බය ලොකූ සයිබු      නානටවට්ටක්කා වැලකි ඒ ගෙයි වහල	මතඑරඬු වැටේ වැඩිපුර ලොකු කපොලු	නැතකුරහන් බිස්ස යට බල්ලට සෙවන	ඇතඔහුගේ ගෙදර මට හොඳටම මතක	ඇ