ගැසීම සහ පාද මුද්දර දැමීම තරම් සරල විය හැක,[188] නමුත් සාම්ප්‍රදායික වාද්‍ය භාණ්ඩවලට නර්තන ශිල්පීන් විසින් පැළඳ සිටින සීනු, අත්පුඩි ගසන, බෙර සහ කතා බෙර, නළා, අං, රැට්ල්ස්, සීරීම්, තන්තු භාණ්ඩ, විසිල් සහ සයිලෝෆෝන් ඇතුළත් වේ. මේවායේ සංයෝජන වාර්ගික කණ්ඩායම සහ කලාපය අනුව වෙනස් වේ. සමහර ප්‍රසංගකයන් වීණා වාද්‍ය භාණ්ඩයක් සමඟින් සම්පූර්ණ ගීත තනිවම ගායනා කරයි.[189][190]ජනප්‍රිය සංගීත ශෛලීන් අතර වෙරළ තීරයේ ඇම්බසි බේ, බස්සා හි ඇසිකෝ, බංගංටේ හි මන්ගම්බු සහ බැමිලෙකේ හි ත්සමස්සි ඇතුළත් වේ.[191] නයිජීරියානු සංගීතය ඇංග්ලෝෆෝන් කැමරූනියානු වාදකයන්ට බලපෑම් කර ඇති අතර, ප්‍රින්ස් නිකෝ ම්බර්ගාගේ "ස්වීට් මදර්" හි ඉහළම ගීතය ඉතිහාසයේ වැඩියෙන්ම අලෙවි වූ අප්‍රිකානු වාර්තාව වේ.[192]වඩාත්ම ජනප්‍රිය සංගීත ශෛලීන් දෙක වන්නේ මකොසා සහ බිකුට්සි ය. මකොසා ඩවුලා හි වර්ධනය වූ අතර ජන සංගීතය, උසස් ජීවිතය, ආත්මය සහ කොංගෝ සංගීතය මිශ්‍ර කරයි. මනු දිබංගෝ, ෆ්‍රැන්සිස් බෙබේ, මෝනි බිලේ සහ පෙටිට්-පේයිස් වැනි රංගන ශිල්පීන් 1970 සහ 1980 ගණන් වලදී මෙම ශෛලිය ලොව පුරා ප්‍රචලිත කළහ. බිකුට්සි එවොන්ඩෝ අතර යුද සංගීතය ලෙස ආරම්භ විය. ඈන්-මාරි