තවාදී යුද්ධයක් ඇරඹූහ. 1987 වන විට මෙම ගැටුම නිසා ජනයා 6,000 මිය ගොස් තිබුණි.[1] 1987 මැයි වන විට, ශ්‍රී ලංකා යුද්ධ හමුදාව විසින් දෙමළ කැරලිකරුවන් පරාජය කිරීමට ප්‍රධාන ක්‍රියාන්විතයක් දියත් කර තිබුණි; මෙම මෙහෙයුම සාර්ථක එකක් වූ අතර, යාපනය අර්ධද්වීපයේ කුඩා කොටසකට කැරලිකරුවන් මුළු ගන්වා තිබුණි. ශ්‍රී ලාංකික හමුදා සේනාධිපතිවරුන් විශ්වාස කළේ සති කිහිපයක් ඇතුලත සටන්කාමීන් සම්පූර්ණයෙන් පරාජය කිරීමට ඔවුන්ට හැකි වනු ඇති බවයි [2]කෙසේවෙතත්, ඉන්දියානු රජය මෙම ගැටුම වෙත මැදිහත්වීම වැඩි වශයෙන් සිදු කළේ, දකුණු ඉන්දියාව දෙමළුන් මිලියන 50 කට වාසභූමිය වූ නිසාත්, ඔවුන් ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ සටන්කාමීන්ට අනුකම්පාවක් දැක්වූ නිසාත්ය. .[1] ත්‍රස්තවාදීන් කොටු වී ඇති ස්ථානය වෙත ශ්‍රී ලංකා යුද්ධ හමුදාව කෙමෙන් ලඟාවත්ම, ඉන්දියානු අගමැති  රජීව් ගාන්ධි විසින් කොටුවී සිටි ත්‍රස්තවාදීන්ට අහසින් ද්‍රව්‍ය හෙලීම ක්‍රියාත්මක කරන මෙන් විධාන කළ, මෙය ශ්‍රී ලාංකික ජනාධිපති  ජේ. ආර්. ජයවර්ධන විසින් නම් කරනු ලැබුයේ ඉන්දියාව විසින් සිදු කෙරුණු “විවෘත ආක්‍රමණකාරී ක්‍රියාවක් ” ලෙසිනි.[3]සටන්කාමීන්ට සහය සලසනු වස් ඉන්දියානු හමුදාමය මැ