ෝෂණය විය. ප්‍රබන්ධ-නොවන කෘතීන් අරභයා,  එච්.එල්. මෙන්කෙන්ගේ ජනප්‍රියත්වය ජාතියපුරා ඉහළ නැගියේ, සංස්කෘතික අගයයක් ඇති කිසිවක් බිහිකිරීමට දකුණ අසමත්වී ඇතැයි දක්වමින් ඔහුගේ උපහාසාත්මක ලේඛන ශෛලීයය තුලින් පාඨකයින් කම්පනයට හා ආකූලත්වයට පත් කෙරුණු නිසාය. මෙන්කෙන්ගේ  "ද සහාරා ඔෆ් ද  බෝසාට්" රචනයට ප්‍රතිචාර දක්වමින්  , සදර්න් ඇග්රේරියන්ස් (මොවුන්ද බොහෝ ලෙසින් වැන්ඩබිල්ට්  ආශ්‍රිතව පදනම්ව සිටියහ) නමැති කණ්ඩායම විසින්  දක්ෂිණ කාර්මිකතාවය හා නාගරීකරණය පිළිබඳ සංවේගයට පත්වෙමින් දකුණේ ගොවිජන ඉතිහාසයට යළි අවතීර්ණ විය යුතු බව කියා සිටියහ. නිර්මාණශීලතාව සහ කාර්මිකතාවය නොගැලපුනු බව පලකල සිටි ඔවුහූ  දකුණෙහි වැසියාගේ විශ්‍රාන්ති සුව පැවැත්මට ඉඩ සැලසිය හැකි දිවිමගක් කරා යළි අවතීර්ණ විය යුතු බව (ඇග්රේරියන්ස්වරු සිතුවේ නිර්මාණශීලත්වය සඳහා මෙම ගුණාංගය සහෝපකාරී වන බවක්ය) උදක්ම දක්වා සිටියහ.  1949දී සාහිත්‍යය සඳහා නොබෙල් ත්‍යාගය දිනූ  1949 ෆෝක්නර් වැනි ලේඛකයින් විසින් ඔවුන්ගේ ලේඛනයන් වෙත,  සවිඥානකතා ප්‍රවාහය වැනි නව ශිල්පක්‍රම සහ සංකීර්ණ ආඛායාන ශිල්පක්‍රමද භාවිතා කලහ.  නිදසුනක් ලෙසින්, ඔහුගේ  ඈස් අයි ලේ ඩයිං නවකතා