 කරන්නේ ආලෝකය සහ අඳුර විසින් ශරීර මතුපිට මත ඇතිකරන බලපෑම විසින් මතුකරන හැඩතලයන් පිලිබඳවය. අනෙක් අය ව්‍යුහ විද්‍යාත්මක ප‍්‍රවේශයක් අනුගමනය කරමින් රූපයේ ඇටසැකිල්ල මුලින් නිර්මාණය කරමින් අනතුරුව අභ්‍යන්තර අවයව, පේශි පිහිටීම සහ එම හැඩතලයන් සමින් අවරණය වී ඇති ආකාකරයත් අවසානයේ සිරුර ඇඳුම් වලින් ආවරණය වී ඇති ආකාරයත් ලෙස පියවරෙන් පියවර ඇඳිම සිදුකරති. මෙම ශිල්පක‍්‍රමයේදී මිනිස් සිරුරේ කායව්‍යච්ඡේදය පිලිබඳව අධ්‍යනය කිරීම ඉතාමත් වැදගත් වෙයි. තවත් ප‍්‍රවේශයක් වන්නේ ජ්‍යාමිතික හැඩතලයන්ගෙන් මිනිස් සිරුර මතුකොට ගැනීමයි. ද්‍රෘෂ්‍යමය නිදර්ශනයකින් තොරව ඇඳිම සිදුකරන අයට මිනිස් සිරුර නිර්මාණය කිරීමේදී සැලකිල්ලට ගතහැකි කරුණු කිහිපයක් පහතින් දැක්වේ.	සාමාන්‍ය මිනිසකු ඔහුගේ හිස මෙන් 7 ගුණයක් (හිසද ඇතුලත්ව) පමණ උස වෙයි. 	උදාරත්වය හෝ කරුණාව නිරූපනය කරන දර්ශීය මිනිස් රුවක උස එහි උස මෙන් 8 ගුණයක් වෙයි.	දෙවිවරුන් හෝ සුපිරි වීරයින් නිරූපනය කරන රූපයක උස හිස මෙන් 81/2 ක් වෙයි. උස වැඩිවීම සිදුවන්නේ විශාල පපු ප‍්‍රදේශයක් සහ දිගු පාද පැවතීම නිසාවෙනි.මෙම ප‍්‍රමාණයන් සිටගෙන සිටින රුවකට අදාලව දක්වා ඇත. වෙනස් වෙනස් ස