ආදී සම්භාව්‍ය ගුරුකුලය නියෝජනය කරන අපරාධ විද්‍යාඥයින්ගේ ද අවධානය යොමු වූයේ දඬුවම බිය ගැන්වීමක් වශයෙන් යොදාගත යුතු බවත් පුද්ගලයා කරනු ලබන අපරාධයේ ප‍්‍රමාණයට දඬුවම ලබාදිය යුතු බවත් පෙන්වා දීම කෙරෙහිය.යම් පුද්ගලයෙකු අපරාධයක් සිදු කරන්නේ යම් චේතනාවක් සහ ඔහුගේ චරිතය හේතුකොට ගෙනද එම චරිතය හා චේතනාව වෙනස් කිරීම ඔස්සේ පුද්ගලයා අපරාධ සිදු කිරීමෙන් වළක්වා ගැනීම දඬුවම චරිත ශෝධනයක් වශයෙන් යොදා ගැනීමේ පරමාර්ථයයි. එනම් එය පුනරුත්ථාපනය මුල්කරගත් දඬුවම් ක‍්‍රමයකි. මෙවැනි දඬුවම් ක‍්‍රමයක් බිහි වීමට මුල් වූයේ ඉතාලි ජාතික ලොම්බ්‍රෝසෝ සහ ඔහුගේ අනුගාමිකයන් දෙදෙනෙකු වූ ෆෙරි (Ferri 1856 – 1928 )සහ ගරොෆාලෝ (Garofallo 1852 -1934 ) යන අපරාධ විද්‍යාඥයින්ගේ අදහස්ය. දඬුවම පිළිබඳ මෙම මූලධර්මය නූතන නීතිය සහ අධිකරණ පරිපාලනය තුළ බෙහෙවින් උපයෝගී කර ගන්නා අතරම එය පුද්ගල පුනරුත්ථාපනය (individual rehabilitation) දක්වා වර්ධනය වී ඇත. යම් සමාජයක සාමාජිකයින්ගෙන් අපරාධ සිදු කරන්නේ සුළු පිරිසකි. එහෙයින් සෙසු බහුතරයගේ පැවැත්ම උදෙසා එම අපරාධකරුවන් හට දඬුවම් ලබා දිය යුතුවේ. මේ අනුව දඬුවම සමාජ පැවැත්මට අනිවාර්ය සාධකයක් ලෙස හඳුනා 