තුර, අපරාධකරුවාව ඇතුන්ගේ පා මඟින් පාගවා මැරීම මරණ දණ්ඩන ක්‍රම අතුරින් සුලභ වූ ක්‍රමයක් විය. මුඝාල් පාලක ශා ජහන් රජු විසින් වරදකාරී හමුදා අණ දෙන්නෙකුව, නින්දාසහගත සහ දරුණු මරණයක් ලෙස සැලකූ, ඇත් උද්‍යානයට රැගෙන ගොස්,ඇතෙකු ලවා පාගවා මරණයට ලක් කිරීමක් ගැන 1727 දී ලියමින් සිටි කපිතාන් ඇලෙක්සැන්ඩර් හැමිල්ටන් විස්තර කළේය. තම රාජ්‍ය කාලය තුල ඉතා තීරණාත්මක වීමෙහි විශ්වාස කල හමායුන් මුඝාල් අධිරාජ්‍යයා ඉමාම් ඇතුන් ලවා පෑගීම නියම කළේය. සමහර අධිපතීන් මෙම මරණ දණ්ඩන ක්‍රමය තමාගේ විනෝදය පිණිස උපයෝගී කර ගන්න ලදී. තවත් මුඝාල් පාලකයෙකු වූ ජහන්ගීර් අධිරාජ්‍යයා අපරාධකරුවන් විශාල සංඛ්‍යාවක් තමාගේ විනෝදය පිණිස පෑගවීමට නියම කල බව සඳහන් වේ. මෙවැනි මරණ දණ්ඩන අත්දුටු ප්‍රංශ ජාතික සංචාරයෙකු වූ ෆ්‍රැන්කොයිස් බර්නියර්, මෙමා දරුණු දඬුවමින් රජතුමා අත්කරගත් සතුට දුටු අවස්ථාවේ තමා තුල හටගත් ත්‍රාසය සඳහන් කොට ඇත. ඇතුන් ලවා මැරවීමෙදී මුඝාල්වරු  යොදා ගත් එකම ක්‍රමය පෑගීම නොවේ; දිල්ලි හි මුඝාල් සුලතාන් රාජ්‍යය තුල, සිරකරුවන්ව කැබලි කිරීමට "උන්ගේ දළට සවි කල උල් වූ තල සමඟ" ඇතුන්ව පුහුණු කරවන ලදී. 1330 දී දිල්ලි හි සංචාරය කල 