 පවතී.  ‍ෙම් අතර ආහාරවල විටමින්-ඩී හිනතාවය, දරුවාට අවශ්‍ය තරමි හිරු එළිය නොලැබීම, විටමින් - ඩී ආහාර මගින් උරා ගැනීමට අපොහොසත්වීම, අක්මාව  අකර්මන්‍යවීම මෙන්ම වකුගඩු දුර්වලතාව ප්‍රධාන තැනක් ගනී. මෙම කැල්සියම් අඩු තත්ත්වයේ දී රුධිරගත පොස්ෆරස් ප්‍රමාණය අඩුවෙයි.  නමුත් ඇල්කලයින් පොසෆටෙිස් එන්සයිමය වැඩිවෙයි.   එමෙන්ම පැරාතයිරොයිඩි හෝමෝනයේ ප්‍රමාණය ද  වැඩිවෙයි.තවත් දරුවෙකු මෙයට හාත්පසින්ම වෙනස් ප්‍රතිඵල පෙන්නුම්කළහැක.  සිරු‍ෙර් පොස්ෆේට් ඌණතාවයක් ඇති දරුවන්ගේ (ප්‍රාථමික හයිපොපොස්ෆටීමියාවල  ෆැන්කෝනි සහලක්ෂණය,  රීනල් ටිබියුලර්  ඇසිඩෝසිස්,  පොස්ෆේට් වකුගඩුවලින් උරාගැනීම අඩුවීම වැනි රෝග තත්ත්ව මේ සඳහා හේතුවේ).  රුධිරගත කැල්සියම් ප්‍රමාණය සාමාන්‍ය වේ. නමුත් මෙම දරුවන්ගේ රුධිරගත පොස්ෆේට් ප්‍රමාණය ඉතාමත්ම අඩුය.  රුධිරගත ඇල්කලයින් පොස්ෆටේස් ප්‍රමාණය ඉහළ යයි.  මේ අතර විටමින්-ඩී වලට සංවේදීතාවක් නොදක්වන රිකටිසියා තත්ත්වයේදී රුධිරගත කැල්සියම් ප්‍රමාණය ඉතා අඩුවෙයි.  නමුත් රුධිරගත පොස්ෆරස් ප්‍රමාණය සාමාන්‍ය්‍යය.  ඇල්කලයින් පොස්ෆටෙිස් එන්සයිමය වැඩිවේ coppied From http://wedananasala.org/sinhala/index.php