්‍රිෆිත්ගේ පරීක්ෂය ලෙසින් හදුන්වනු ලැබේ.ජාන විකෘති මගින් පරිවෘත්තීය ක්‍රියාවලින්ගේ සමහර පියවරවලදී ගැටලු ඇතිවන බව 1941 වසරේදී ජෝර්ජ් වෙල්ස් බීඩ්ල් සහ එඩ්වඩ් ලව්රි ටාටම් විසින් පෙන්වා දෙන ලදී. ඒක විශේෂිත ප්‍රෝටීනයකට එක් විශේෂිත ජාන සංඥා කේතයක් ඇති බව මෙයින් පැහැදිලි වේ. 1944 වසරේ දී ඔස්වල්ඩ් අව්රි කොලින් මැක්ලියෝ සහ මැක්ලින් මැකාටි විසින් ජානයක තොරතුරු DNA තුළ අඩංගු වන බව පෙන්වා දෙන ලදී. 1953 වසරේ දී ජේම්ස් . ඩී. වොට්සන් සහ ෆ්‍රැන්සිස් ක්‍රික් විසින් DNA හි අණුක ආකෘතිය ඉදිරිපත් කරන ලදී.ජානයේ සංඝටක[සංස්කරණය]වෙන වෙනත් ජීවීන්ගේ ජාන සංඛ්‍යාව [8]	 විශේෂය ජාන ගණන	 ප්ලස්මා ජෙනිටැලියම්	500	 ස්ට්‍රොප්ටොකොකස් නියුමෝනියාව	2,300	 එෂ්චරිසියා කෝලයි 4,400	 සැකරෝමයිසිස් සර්ව්සියේ	5,800	 ඩ්‍රොසෆිලා මෙලනොගැස්ටර්	13,700	 සේනොහැබ්ඩයිට්ස් එලිගන්ස්	19,000	 හොමෝ සේපියන්ස්	20,500[7]	 සී අර්වින් 23,300	 ඇබිඩොප්සිස් කැලියානා	25,500	 මස් මස්කියුලස්	29,000	 ඔරයිසා සැටීවා	50,000පරිනාමික ලෙස සමීප වුව ද බොහෝ ජීවී සංවිධානවල ජීනෝමයේ දර්ශීය ජාන සංඛ්‍යාව හා විශාලත්වය පුළුල් ලෙස වෙනස් වේ. මානව ජීනෝම ව්‍යාපෘතිය ඇරඹීමට 