‍රදායික ලෙස තමන් පවත්වා ගෙන ආ ජීවන රටාවෙන් මිදීමට නොහැකි බැවින් හා ඉඩම් හිමියන් හා බද්ධ වූ සමීප සබඳතාවය හේතුවෙනි. නමුත් කුඹුරු පනත හරහා පිලිප් ගුණවර්ධන ඇමතිවරයා බලාපොරොත්තු වූ සෘජු අදහස නම් දේශපාලන බලය තහවුරු කර ගැනීම විය හැකිය.ගොවිකාරක සභාවලට වැඩි බලතල පැවරීම හරහා කොමිටිය හා අඳ ගොවියා අතර ඉඩම් හිමියා හා අඳ ගොවියා යන සබඳතාවයට වඩා බද්ධ වූ සබඳතාවයන් ගොඩනැංවෙන බව පැහැදිලිය. ඒ තුළ ගොවියාට සාර්ථක මෙන්ම අසාර්ථක ප්‍රතිඵලයන් ද බොහෝමයක් විය. මේ පිළිබඳ අදහස් දක්වන විවිධ පුද්ගලයින් දක්වා සිටින්නේ ගොවි කාරක සභාව හරහා රජය කුඹුරු අල්ලා ගැනීමක් සිදු කරන බවයි. කුඹුරු පනතේ දහවන වගන්තියට අනුව උරුමයක් නොමැති වූ විට ගොවි කාරක සභාවට එම අයිතිය පැවරේ. 13(1) උප වගන්තියට අනුව ගොවියාගෙන් පසු අයිතිය තැනට ලබාදෙන්නේ ද යන්න පිළිබඳව ද කොමිසම හරහා තීරණය කළ හැකි තත්වයක් ඇත. 20(1) වගන්තියට අනුව ගොවිතැන අසතුටුදායක නම් සුපරීක‍ෂක ආඥාව බලපාන අතර අඳ ගොවියා අස් කිරීමට කොමිටියට බලය ඇත. ඉහත සඳහන් ආකාරයට ගොවි කාරක සභාව වෙත ඇති වරප්‍රසාද හරහා සියලූ බලතල එම නිලධාරීන් අතට පත් වීම තුළ කෘෂිකාර්මික අමාත්‍යවරයාට අඳ ගොවීන් පාලනය පහ