Thyssagetae

De Thyssagetae (Grieks: Θυσσαγέται) waren een nomadische stam uit de klassieke oudheid. Ze werden beschreven door Herodotus in zijn Historiën. Hij plaatst hen in het noordoosten van Scythië (het huidige zuidwesten van Rusland). Ze leefden geïsoleerd van hun buurstammen. De Budini, een van de nabijgelegen stammen, waren nog steeds een reis van zeven dagen door de woestenij verwijderd van de Thyssagetae.

Uit hun land stroomden vier rivieren in de "Palus Maeotis". Met een van die vier, de "Oarus", is zeer waarschijnlijk de Wolga bedoeld, maar dit moet een fout zijn van de klassieke schrijvers, omdat de Wolga niet uitmondt in de Zee van Azov maar in de Kaspische Zee. De Thyssagetae schenen ook het zuidelijke deel van de Oeral in handen te hebben gehad, in de buurt van Oefa en Orenburg.


Il Decameron

Il Decameron is een Italiaanse dramafilm uit 1971 onder regie van Pier Paolo Pasolini. Het scenario is gebaseerd op het gelijknamige boek van de Florentijnse auteur Giovanni Boccaccio.

De film is het eerste deel in Pasolini's "Trilogie van het Leven""."


Alan Taylor

Alan Taylor (1959) is een Amerikaans regisseur van films en televisieseries.

Taylor begon zijn carrière als regisseur van Amerikaanse televisieseries, waarvan voornamelijk die van HBO zoals "Sex and the City", "Game of Thrones" en "The Sopranos". Met de laatste won hij in 2007 een Emmy Award in de categorie "Outstanding Directing for a Drama Series". Taylor won ook in 2008 een Directors Guild of America Award met de televisieserie "Mad Men" in de categorie "Outstanding Directorial Achievement in Dramatic Series' - Night". Op het witte doek werd hij in 2013 vooral bekend met de film "".


Farilhões

De Farilhões of Farilhões-Forcadas zijn een groep van eilanden in de Atlantische Oceaan binnen de eilandengroep Berlengas en horen bestuurlijk bij Peniche in het Portugese district Leiria.

De drie grootste eilandjes van de Farilhões heten:
* Farilhão Grande
* Farilhão de Nordeste
* Farilhão da Cova

Deze groep eilandjes ligt op ongeveer 3,5 mijl of 6,5 kilometer ten noordnoordwesten van de Vuurtoren van Berlenga op Berlenga Grande.

De eilanden zijn niet bewoond en liggen in een natuurreservaat.


Eva wil slapen

Eva wil slapen (Pools: "Ewa chce spać") is een Poolse filmkomedie uit 1958 onder regie van Tadeusz Chmielewski. Hij won met deze film de Gouden Schelp op het filmfestival van San Sebastian.


Gilles de Backere

Gilles de Backere (fl. 1430) was een Zuid-Nederlands albastsnijder die in Brugge verbleef. Hij was in dienst van hertog Filips de Goede en maakte het graf van diens eerste echtgenote Michelle van Valois, die in Gent was overleden en er begraven werd in de verdwenen Sint-Baafsabdij. Hij maakte het albasteren grafbeeld en een viertal pleuranten, maar stierf waarschijnlijk tijdens dit werk. Het graf werd in elk geval na 1442-43 voltooid door een andere Bruggeling, Tydeman Maes. De Beeldenstorm betekende een vroegtijdig einde voor de grafsculpturen; enkel een deel van de grafplaat is nog bewaard in de crypte van de Sint-Baafskathedraal.

Recent is De Backere tentatief vereenzelvigd met de enigmatische Meester van het Rimini-altaar, wiens werk opvallende gelijkenissen vertoont met Vlaamse Primitieven als de Meester van Flémalle en Jan van Eyck. Hij had een groot atelier dat zijn productie naar heel Europa exporteerde. Bekend is zijn verfijnde kruisigingsgroep voor de "Santa Maria delle Grazie" te Covignano (bij Rimini), die in 1913 terechtkwam in het Liebieghaus (Frankfurt am Main). Gelijkaardige groepen die hij moet gemaakt hebben, zijn in de loop der tijden uit elkaar gehaald en afzonderlijk verhandeld:

*Hoofd van Johannes de Doper (Bayerisches Nationalmuseum)
* Drie Maria’s (Nationaal Museum van Warschau)
*Maria Magdalena aan de voet van het kruis (Metropolitan Museum of Art)
*Rouwende maagd (Sint-Bartholomeuskerk, Clerques)
*Petrus (Museum für Angewandte Kunst, Frankfurt am Main)
*Sint-Filip (J. Paul Getty Museum)
*Goede dief (privécollectie)

Hij maakte ook twee Piëta's die mogelijk op zichzelf stonden (één is nu in het Victoria and Albert Museum en een ander in de Tempio Malatestiano te Rimini)


Publiekssterrenwacht Hellendoorn

Publiekssterrenwacht Hellendoorn is een sterrenwacht gelegen op de Sallandse Heuvelrug aan de westzijde van het dorp Nijverdal, gemeente Hellendoorn in de Nederlandse provincie Overijssel.


Small Fry

Small Fry of voluit Toy Story Toons: Small Fry is een Amerikaanse korte film, geregisseerd door Angus MacLane. Hij duurt 7 minuten inclusief aftiteling. De film verscheen voor het eerst op 23 november 2011 op de première van The Muppets. "Small Fry" is gebaseerd op de film Toy Story en is de tweede van de serie korte films "Toy Story Toons". Hij werd voorafgegaan door de korte film Hawaiian Vacation uit 2011 en opgevolgd door de korte film Partysaurus Rex uit 2012. Het verhaal speelt zich af na de gebeurtenissen in Toy Story 3. Het speelgoed van Andy woont nu bij het meisje Bonnie.


Emile Boufflette

Emile Boufflette (Hoei, 27 april 1912 – Mittelbau-Dora, 14 februari 1945) was vicaris in Luik en een lid van het Belgisch verzet in de Tweede Wereldoorlog.

In 1940 was Bougfflette aalmoezenier tijdens de Achttiendaagse Veldtocht en werd hij krijgsgevangene. Hij kon ontsnappen uit de gevangenis door zijn priesterkledij terug aan te doen en zich voor te doen als een priester die de gevangen bezocht. Terug in Luik werd hij actief in het verzet.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog hielp Boufflette, samen met onder meer bisschop Louis-Joseph Kerkhofs, verschillende Joden en neergeschoten geallieerde piloten om onder te duiken. Ze werden onder meer tijdelijk ondergebracht bij zijn ouders Louis en Maria.

Boufflette was actief in het Comité de Défense des Juifs, een organisatie die in 1942 werd opgericht door de Joodse communist Hertz Jospa en zijn vrouw Have Groisman. Via het netwerk werden zo'n 5000 kinderen onderbracht in pleeggezinnen, waarvan zo'n 3000 kinderen de oorlog overleefden. Bouflette zelf zou betrokken geweest zijn bij de plaatsing van honderden kinderen.

In 1943 werd een van de priesters in Boufflettes netwerk gearresteerd, waarna hij onderdook, maar op verzoek van het verzet keerde hij terug naar Luik. Boufflette werd op 4 december 1943 zelf gearresteerd door de Duitsers en gedeporteerd naar het concentratiekamp van Strzelce Opolskie, waar hij papieren tapijten moest maken. Op het einde van de oorlog werd hij, omdat de geallieerden oprukten, verhuisd naar Mittelbau-Dora waar hij op 14 februari 1945 overleed.

In tegenstelling tot veel andere geestelijken, trachtte Boufflette de Joden die hij hielp te bekeren tot het katholicisme, zelfs in het concentratiekamp, waar hij verschillende Joden zou hebben gedoopt.

Op 28 mei 1978 verleende het Yad Vashem Emile Boufflette en zijn ouders de titel Rechtvaardige onder de Volkeren.


Journal d'une femme de chambre

Journal d'une femme de chambre is een Frans-Belgische film uit 2015 onder regie van Benoît Jacquot en gebaseerd op het gelijknamig boek van Octave Mirbeau. De film ging in première op 7 februari op het Internationaal filmfestival van Berlijn in de competitie voor de Gouden en Zilveren Beer.


Un divan à New York

Un divan à New York (Engels: "A Couch in New York") is een Frans-Duits-Belgische filmkomedie uit 1996 onder regie van Chantal Akerman.


La Folie Almayer

La Folie Almayer is een Belgisch-Franse dramafilm uit 2011 onder regie van Chantal Akerman. Het scenario is gebaseerd op de roman "Almayer's Folly" (1895) van de Pools-Britse auteur Joseph Conrad.


Gehad Grisha

Gehad Grisha (Caïro, 29 februari 1976) is een Egyptisch voetbalscheidsrechter. Hij is sinds 2008 aangesloten bij de wereldvoetbalbond FIFA. Ook leidt hij wedstrijden in de Egyptische nationale competitie en is hij een scheidsrechter bij de Afrikaanse voetbalbond.

Grisha leidde reeds wedstrijden in de CAF Confederation Cup (2011, 2013 en 2014) en de CAF Champions League (waaronder duels in 2010, 2011, 2012, 2013 en 2014). Een van zijn eerste wedstrijden op internationaal clubniveau leidde hij op 28 februari 2010 in de voorronde van de Champions League. Deze wedstrijd tussen het Libische Al Ahly Benghazi en het Malinese Djoliba AC eindigde in een 0–0 gelijkspel; Grisha deelde drie gele kaarten uit. Hij werd in 2012 aangesteld voor de halve finale van de CAF Confederation Cup van dat jaar tussen Al-Hilal en Djoliba AC (2–0, drie gele kaarten). In september 2014 stelde de CAF Grisha aan als arbiter voor de halve finale van de CAF Champions League. Hij deelde in het duel (3–2 overwinning van TP Mazembe op ES Sétif) vier kaarten uit.

Gehad Grisha maakte zijn debuut in het interlandvoetbal op 3 september 2011 in een kwalificatiewedstrijd voor het Afrikaans kampioenschap voetbal 2012 tussen Rwanda en Ivoorkust (0–5, drie gele kaarten). De CAF stelde hem aan voor het duel op het kampioenschap tussen Ivoorkust en Burkina Faso (2–0). Sinds 2011 leidde Grisha geregeld interlands en was hij met name actief in diverse kwalificatietoernooien. Hij leidde in 2012 twee duels op de Arab Nations Cup. In december 2014 werd Grisha geselecteerd als een van de arbiters voor het Afrikaans kampioenschap voetbal 2015 in Equatoriaal-Guinea. Op 18 januari 2015 leidde hij de groepswedstrijd tussen Zambia en Congo-Kinshasa, die eindigde in een 1–1 gelijkspel. Ook werd hij aangesteld voor de troostfinale, gespeeld op 7 februari, tussen – wederom – Congo en gastland Equatoriaal-Guinea. In de zomer van 2015 was Grisha aanwezig op het wereldkampioenschap voetbal onder 20 in Nieuw-Zeeland, waar hij onder meer de Afrikaanse achtste finale tussen Ghana en Mali leidde. In de groepsfase was hij de scheidsrechter bij de wedstrijd tussen Oostenrijk en Panama (2–1), waarin hij tweemaal een rode kaart gaf aan een Panamees en daarnaast Oostenrijk twee strafschoppen toekende, die beide gemist werden. De Seychelse arbiter Bernard Camille ondersteunde Grisha in de knock-outfase van het toernooi als vierde official.


Het atelier van de schilder

L'Atelier du peintre (Nederlands: "Het atelier van de schilder") is een groots opgezet schilderij van de Franse kunstschilder Gustave Courbet, olieverf op doek, 361 x 598 centimeter groot, voltooid in 1855. Het toont een blik in het atelier van de kunstschilder, die zichzelf centraal in het midden portretteert. Het doek geldt als een markerend werk in de omslag van de rond 1850 nog overwegend idealiserende, academisch georiënteerde Franse kunst naar het realisme. Het schilderij bevindt zich in de collectie van het Musée d'Orsay te Parijs.


Amelup

Amelup is een klein plaatsje in de regio Great Southern in West-Australië, Australië. Het ligt in de Shire of Gnowangerup, 336 kilometer ten zuidoosten van Perth en 90 kilometer ten noorden van Albany. Amelup telde 64 inwoners in 2016 tegenover 120 in 2006.


Bernardus van Quintavalle

Bernardus van Quintavalle (overleden ca. 1241) was een Italiaans franciscaan en de eerste volgeling van Franciscus van Assisi.


Kennemer Gasthuis

Het Kennemer Gasthuis (afgekort: "KG") was een ziekenhuis in Haarlem, de provinciehoofdstad van Noord-Holland.

Het is ontstaan in 1991 uit een fusie van het Elisabeth Gasthuis (EG) in Schalkwijk, het Sint Johannes de Deoziekenhuis in Haarlem en het "Zeeweg Ziekenhuis" in IJmuiden. In het begin van de 21e eeuw werd een nieuwe vestiging gebouwd in Haarlem-Noord. Na de opening hiervan in 2006 werden de locaties IJmuiden (Zeeweg) en Joannes de Deo gesloten.

Het Kennemer Gasthuis was sinds 2006 op twee plekken te vinden:
* "Locatie Zuid", aan de Boerhaavelaan, het vroegere EG, voor ziekenhuisopnames van een week of langer
* "Locatie Noord", aan de Vondelweg, vooral voor korte opnames, minder dan een week
Op beide plekken zijn poliklinische afdelingen (voor medische behandelingen zonder overnachting) en een eerste-hulp-afdeling ("spoedpost Zuid Kennemerland").

De directie, de operatiekamers en de laboratoria zijn gevestigd in de locatie Zuid aan de Boerhaavelaan.

Nadat er op 1 mei 2014 een bestuurlijke fusie plaatsvond tussen het Kennemer Gasthuis en het Spaarne Ziekenhuis, zijn deze instellingen op 22 maart 2015 juridisch gefuseerd, waarna zij samen het "Spaarne Gasthuis" vormen. De beide ziekhuisinstellingen werkten al samen in het "Linnaeusinstituut".


Eisenstein in Guanajuato

Eisenstein in Guanajuato (of Que viva Eisenstein!) is een Nederlands-Mexicaans-Fins-Belgische film uit 2015, geschreven en geregisseerd door Peter Greenaway. De film ging in première op 11 februari op het Internationaal filmfestival van Berlijn in de competitie voor de Gouden en Zilveren Beer.


Dom van Nordhausen

De Dom van Nordhausen (Duits: "Nordhäuser Dom"; ook "Dom zum Heiligen Kreuz Nordhausen") bevindt zich in Nordhausen in het noorden van de deelstaat Thüringen. Naast de Erfurter Dom is het de enige kerk van het bisdom Erfurt die officieel de naam dom draagt, ook al was de kerk tot de secularisatie een stiftskerk en is het nooit een kathedraal van een bisschopszetel geweest. De titel "Zum Heiligen Kreuz" heeft betrekking op het bezit van een splinter van het Heilig Kruis van Christus. Sinds de reformatie is het de enige katholieke kerk van de stad Nordhausen.


Germanwings-vlucht 9525

Germanwings-vlucht 9525 (4U9525/GWI18G) was een lijnvlucht van Barcelona (Aeroport de Barcelona-El Prat) naar Düsseldorf (Flughafen Düsseldorf). Op 24 maart 2015 stortte de Airbus A320-200 van Germanwings met vluchtnummer 4U9525 neer tussen het Franse Prads-Haute-Bléone en Barcelonnette, circa 100 km ten noordwesten van de kuststad Nice, kort nadat het radarcontact om 10.40 uur verbroken was. De wrakstukken werden gevonden in onherbergzaam bergachtig gebied in de Franse Zee-Alpen, specifieker in het Massif des Trois-Évêchés, op een hoogte van ongeveer 1650 meter. De plek kan slechts te voet of met een helikopter bereikt worden. Er waren geen overlevenden van de ramp.


Bunë

De Bunë, Buna of Bojana (Montenegrijns: "Бојана, Bojana", Albanees: "Bunë" of "Buna") is een 44 km lange rivier in Montenegro en Albanië.

De Bunë is de uitstroom van het meer van Shkodër. De rivier ontspringt aan de Albanese zijde van het meer en stroomt daar door Shkodër, de stad aan de oever van het meer. Een drietal kilometer stroomafwaarts volgt de samenvloeiing met de Grote Drin, een van de twee takken van de Drin. De laatste 20 km van de rivierloop vormt de Bunë de grens tussen Albanië en Montenegro. De rivierdelta waarmee de Bunë in de Adriatische Zee uitmondt ligt op Montenegrijns gebied.

De rivier is over zijn hele loop bevaarbaar.


Wolf Totem

Wolf Totem (ofwel The Last Wolf, Chinees: 狼图腾, Frans: "Le Dernier Loup") is een Chinees-Franse film uit 2015 onder regie van Jean-Jacques Annaud, gebaseerd op het gelijknamig semiautobiografisch boek van Lü Jiamin, gepubliceerd onder het pseudoniem Jiang Rong.


WISE 0223-2932

WISE 0223-2932 (= EQ J0223-2932) is een bruine dwerg in het sterrenbeeld Fornax, met magnitude in J van +17.34 en met een spectraalklasse van T7.5. De ster bevindt zich op 47,0 lichtjaar van de zon.


WISE 0500-1223

WISE 0500-1223 (= EQ J0500-1223) is een bruine dwerg in het sterrenbeeld Eridanus, met een magnitude van +17,78 en met een spectraalklasse van T8. De ster bevindt zich 47,0 lichtjaar van de zon.


WISE 1812+2721

WISE 1812+2721 (= WISE J181210.85+272144.3) is een in 2011 ontdekte bruine dwerg in het sterrenbeeld Hercules met magnitude van +18,19 en met een spectraalklasse van T8.5. De ster bevindt zich 47,0 lichtjaar van de zon.


WTA-toernooi van Albuquerque

Het WTA-toernooi van Albuquerque was een tennistoernooi voor vrouwen dat van 1989 tot en met 1991 plaatsvond op de banen van het "Albuquerque Tennis Complex" in de Amerikaanse plaats Albuquerque. De officiële naam van het toernooi was "Virginia Slims of Albuquerque".

De WTA organiseerde het toernooi, dat laatstelijk in de categorie "Tier IV" viel en werd gespeeld op hardcourt.

Er werd door 32 deelneemsters per jaar gestreden om de titel in het enkelspel, en door 16 paren om de dubbelspeltitel. Aan het kwalificatietoernooi voor het enkelspel namen 32 speelsters deel, met vier plaatsen in het hoofdtoernooi te vergeven.


Architectonics I

Architectonics I ("Arhitektoonika I") is een compositie van Erkki-Sven Tüür. Het maakt deel uit van een serie van zeven werken gecomponeerd voor diverse ensembles in diverse samenstellingen.

Architectonics I is geschreven voor het "klassieke" blaaskwintet bestaande uit dwarsfluit, hobo, klarinet, fagot en hoorn. Het is met vijf minuten het kortste werk in de serie. In het werk tasten de diverse muzikale stemmen elkaar af. Er zijn invloeden van de eigentijdse klassieke muziek, maar ook de minimal music ontbreekt niet. Deze laatste is echter minder nadrukkelijk aanwezig, dan in de andere "Architectonics".

Het werk is geschreven voor het Jaan Tamm-blaaskwintet, dat op 25 mei 1985 de eerste uitvoering gaf in Tallinn. Daaropvolgend verschenen er minstens drie commerciële opnamen. In 1996 verscheen "Architectonics I" op Finlandia door leden van het NYYD-Ensemble. In 2001 verscheen er een opname op CCnC door het Absolute Ensemble onder leiding van Kristjan Järvi. Bis Records bracht het uit in een uitvoering door het "Philharmonisches Bläserquintett Berlin".


Architectonics VI

Architectonics VI is een compositie van Erkki-Sven Tüür. Het maakt deel uit van een zevental soortgelijke werken, geschreven voor diverse ensembles in diverse samenstellingen.

"Architectonics VI" is geschreven voor een muziekfestival in Helsinki. De samenstelling van het ensemble is dwarsfluit, klarinet, vibrafoon en strijkkwartet. De blaasinstrumenten staan in die werk muzikaal tegenover de strijkinstrumenten in een deels twaalftonenreeks. De vebinding wordt gevormd door het percussie-instrument vibrafoon die met ritmische minimal musicachtige trekjes “boven” de partijen staat.

Leden van het Avanti! Kamerorkest verzorgden de première op 21 augustus 1992.

Van dit werk zijn drie opnamen beschikbaar:
*Uitgave Finlandia/Apex: Het Estse NYYD-Ensemlbe in een opname uit 1996
*Uitgave ECM Records: Kamerorkest van Tallinn o.l.v. Tonu Kaljuste
*Uitgave CCnC: het Absolute Ensemble o.l.v. Kristjan Järvi in een opname van rond 2000


TransnetBW

TransnetBW GmbH is een Duitse transmissienetbeheerder met zijn hoofdvestiging in Stuttgart.
EnBW is volledig eigenaar. TransnetBW is lid van het Europees netwerk van transmissiesysteembeheerders voor elektriciteit (ENTSO-E).


Mantella bernhardi

Mantella bernhardi is een kikker uit de familie gouden kikkers (Mantellidae). De soort komt endemisch voor op het Afrikaanse eiland Madagaskar.


Staat Grão-Pará e Maranhao

De Staat Grão-Pará e Maranhao is een staat in Brazilië tussen 1751-1772. Na het Verdrag van Madrid (1750) kregen de Portugezen de toelating om het binnenland van Zuid-Amerika te exploiteren, tot dan volgens het Verdrag van Tordesillas, eigendom van het Spaanse Rijk.

De nieuw veroverde staat Grão-Pará (de huidige deelstaten Amazonas en Pará) gekoppeld aan de deelstaat Maranhao.

In 1772 werd de Staat Grão-Pará e Maranhao opgesplitst in de Staat Grão-Pará e Rio Negro en de Staat Maranhão e Piaui


Mantella ebenaui

Mantella ebenaui is een kikker uit de familie gouden kikkers (Mantellidae). De soort komt endemisch voor op het Afrikaanse eiland Madagaskar.


Mantella nigricans

Mantella nigricans is een kikker uit de familie gouden kikkers (Mantellidae). De soort komt endemisch voor op het Afrikaanse eiland Madagaskar.


Enrique Rivero Pérez

Enrique Rivero Pérez (Cabezón de la Sal, 16 april 1992) is een Spaans profvoetballer, beter bekend onder de naam Quique. Tijdens de zomer 2020 tekende hij een contract bij Real Unión.

Opgeleid bij de jeugdploegen van Racing Santander, startte hij zijn professionele carrière bij de B-ploeg van Racing Santander, een ploeg die tijdens het seizoen 2011-2012 uitkwam in de Tercera División. Tijdens dit eerste seizoen eindigde de ploeg derde en kon tijdens de eindronde de promotie naar de Segunda División B afdwingen. Daardoor speelde Quique het seizoen 2012-2013 op het derde niveau van het Spaanse voetbal. Op 12 april 2012 kende hij zijn debuut in de Primera División met het eerste team van Racing tijdens de thuiswedstrijd tegen RCD Mallorca. De wedstrijd eindigde op een 0-3 verlies.

Na twee seizoenen en twee degradaties bevond de A ploeg zich in de Segunda División B. Daarom tekende hij voor het seizoen 2013-2014 bij CD Tenerife, een ploeg de net terugkeerde naar de Segunda División A. Hij zou er twee seizoenen spelen en in totaal 42 wedstrijden spelen, maar door een trainerswissel werd hij niet meer weerhouden voor het team 2015-2016

Tijdens de maand augustus 2015 tekende hij een contract bij FC Cartagena, waardoor hij tijdens het seizoen 2015-2016 uitkomt in de Segunda División B. Enkele weken later zou hij zijn gewezen teamgenoot Cristo Martín Hernández terug zien. Door een blessure zou hij maar 29 wedstrijden spelen, maar zijn prestaties konden de club overtuigen waardoor hij op 25 juni 2016 een contract tekende voor het seizoen 2016-2017 met optie tot verlenging met één seizoen op voorwaarde dat de ploeg promotie kan afdwingen. Dit jaar werd hij gespaard van kwetsuren en werd een van de belangrijkste spelers. De ploeg kon wel met een vierde plaats de eindronde afdwingen, maar in de tweede ronde werd de ploeg uitgeschakeld.

De ploeg uit de havenstad deed veel moeite om zijn contract te verlengen, maar Quique keerde voor het seizoen 2017-2018 terug naar zijn eerste liefde, Racing Santander, waar hij een contract zou tekenen tot en met 2020. Tijdens de eerste helft van het seizoen 2017-2018 kon hij de coach Ángel Viadero Odriozola niet echt overtuigen en trad hij meer op als vervanger. Begin december 2017 doken dan ook de eerste geruchten op van een terugkeer naar Cartagena. Hij bleef echter bij de ploeg uit Santander, die met een vijfde plaats in het eindklassement van de reguliere competitie net de play offs misten. Tijdens het seizoen 2018-2019 kende hij ongeveer hetzelfde lot, maar de ploeg werd kampioen. In de eindronde van de kampioenen werd Atlético Baleares uitgeschakeld en zou zo de promotie naar de Segunda División A afgedwongen worden. De ploeg rekende echter niet op hem voor dit project en zo werd het contract, dat nog een seizoen liep, in onderling overleg beëindigd.

Voor het seizoen 2019-2020 vond onderdak bij Recreativo Huelva. Dit was geen toeval aangezien Alberto Jiménez Monteagudo trainer van de ploeg uit Huelva was geworden. Ze kenden mekaar van het twee en een half jaar dat Monteagudo trainer van FC Cartagena was geweest. Uit dezelfde ploeg stamde medespelers Sergio Jiménez García en Óscar Ramírez Martín. De ploeg zou een kleurloos seizoen meemaken en op een dertiende plaats eindigen.

Reeksgenoot Real Unión werd zijn ploeg voor het seizoen 2020-2021.


Hellende weg in het hoge gras

Hellende weg in het hoge gras (Frans: "Chemin Montant dans les hautes herbes") is een schilderij van de Franse kunstschilder Pierre-Auguste Renoir, in olieverf op linnen, 60 x 74 centimeter groot. Het werd geschilderd in 1875. Goed herkenbaar is de invloed van Claude Monet. Het werk bevindt zich in thans in het Musée d'Orsay te Parijs.


Fabel van Venetië - Sirat Al-Bunduqiyyah is het achtste stripalbum van Hugo Pratt over Corto Maltese. Het verhaal speelt zich af in de Italiaanse stad Venetië tegen de achtergrond van het opkomende fascisme (rond 1920). Hugo Pratt die een deel van jeugd in Venetië doorbracht heeft veel van zijn eigen herinneringen, verhalen van vroeger en favoriete plekken in dit verhaal verwerkt. Het verhaal verscheen voor het eerst in 1977 in een Italiaans tijdschrift, gevolgd door publicatie in andere talen. In Nederland verscheen bij uitgeverij Casterman in 1984 de eerst druk. Het album is voorzien van een inleiding.


Haiminger Straße

|}

De Haiminger Straße (L235) is een 1,63 kilometer lange Landesstraße (lokale weg) in het district Imst in de Oostenrijkse deelstaat Tirol. De weg is een zijweg van de Tiroler Straße (B171) en zorgt voor een verbinding met Haiming (670 m.ü.A.). Het beheer van de straat valt onder de "Straßenmeisterei Imst".


Buchener Straße

|}

De Buchener Straße (L35) is een 14,67 kilometer lange Landesstraße (lokale weg) in het district Innsbruck Land in de Oostenrijkse deelstaat Tirol. De weg is een zijweg van de Tiroler Straße (B171) en loopt in de richting van Leutasch (1136 m.ü.A.). Daar sluit de weg aan op de Leutascher Straße (L14). Het beheer van de straat valt onder de "Straßenmeisterei Zirl".


Hout

Hout is het voornaamste bestanddeel van houtige planten: (vooral) bomen en struiken. Botanisch gezien is hout het door het cambium geproduceerd secundaire xyleem van zaadplanten. Volgens deze definitie zijn de houtige weefsels van bijvoorbeeld palmen geen hout in de strikte zin. Een kenmerk is verder de afzetting van lignine (houtstof) in de celwanden. In een andere omschrijving wordt hout daarom gezien als verhout plantenweefsel.

De takken, stammen en wortels van houtige plant (niet-kruidachtige) planten bestaan voor een belangrijk deel uit hout. Hout vormt het binnenste en grootste deel van de stam. Houtige gewassen zijn bomen, struiken, cactussen of lianen (zoals druiven).


Kolsassbergstraße

|}

De Kolsassbergstraße (L332) is een 3,23 kilometer lange Landesstraße (lokale weg) in de districten Innsbruck Land en Schwaz in de Oostenrijkse deelstaat Tirol. De weg is een zijweg van de Tiroler Straße (B171) en begint in Weer (558 m.ü.A.). De weg kruist vervolgens de Weerbach (en daarmee de grens tussen de twee districten) over om via Kolsass (553 m.ü.A.) naar Kolsassberg (906 m.ü.A.) te lopen.


Genotsmiddelen

Genotsmiddelen is de verzamelnaam voor natuurlijke en synthetische stoffen die noch als voedsel, noch als geneesmiddel worden gebruikt. Soms is de scheidslijn moeilijk te trekken. Nicotine bijvoorbeeld komt voor in
*alle nachtschadegroenten zoals tomaten, aardappelen en aubergines ― voedingsmiddelen
*tabak ― genotsmiddel
*nicotinedrankjes en cocktails ― genotsmiddelen
*geneesmiddelen
*rookontwenningsmiddelen zoals nicotinepleisters, nicotinekauwgom en elektronische sigaretten.
Een deel van deze laatste categorie is goedgekeurd als geneesmiddel. Maar een belangrijk deel van de gebruikers wil dit soort sigarettenvervangers of eenvoudig gebruiken op plaatsen waar niet gerookt mag worden, ofwel volledig als vervanging van de sigaret gebruiken (niet meer roken), in beide gevallen zonder daarmee ook de afhankelijkheid van nicotine af te bouwen of te verbreken. Daarmee is het feitelijk gebruik van deze middelen dus eerder te zien als genotsmiddel dan als medicijn.


Kadiogo

Kadiogo is een van de 45 provincies van Burkina Faso. De hoofdstad is Ouagadougou.


Mjösund en Västersjön

Mjösund en Västersjön (Zweeds: "Mjösund och Västersjön") is een småort in de gemeente Lilla Edet in het landschap Bohuslän en de provincie Västra Götalands län in Zweden. Het småort heeft 56 inwoners (2005) en een oppervlakte van 21 hectare. Eigenlijk bestaat het småort uit twee verschillende plaatsen: Västersjön en Mjösund.


Avillers-Sainte-Croix

Avillers-Sainte-Croix is een gemeente in het Franse departement Meuse (regio Grand Est) en telt 62 inwoners (2009).

De plaats maakt deel uit van het kanton Étain in het arrondissement Verdun. Tot 1 januari 2015 was het deel van het kanton Fresnes-en-Woëvre, dat op die dag werd opgeheven.


Valenciaans

Het Valenciaans ("Valencià") is een variëteit of hoofddialect van het Catalaans en wordt hoofdzakelijk gesproken in de Spaanse autonome regio Valencia, waartoe ook de gelijknamige stad Valencia behoort. Vaak wordt ook gezegd dat men in El Carche in de regio Murcia deze taal spreekt.


Mirano Carrilho

Mirano Carrilho (Amsterdam, 17 juli 1975) is een Nederlands voormalig voetballer die als verdediger speelde.

Carrilho begon zijn profcarrière bij HFC Haarlem, alwaar hij in het seizoen 1995/1996 debuteerde. Na zijn vijfde seizoen voor Haarlem vertrok de verdediger in 2000 naar het Duitse Rot-Weiss Essen, waar hij één seizoen verbleef. Hij keerde terug naar Nederland bij ADO Den Haag, waar hij in zijn eerste seizoen nog niet veel in actie kwam maar een jaar later vaste waarde werd. Dat seizoen eindigde ADO Den Haag als 1e in de eerste divisie en promoveerde zo naar de Eredivisie. In de eredivisie kwam hij tot 20 duels en aan het eind van het seizoen verkaste Carrilho naar De Graafschap. Die overgang bleek geen succes te zijn en na een half jaar vertrok hij naar FC Dordrecht om daar zijn seizoen af te maken. Vanaf de zomer van 2005 speelde Carrilho voor het Apeldoornse AGOVV. In januari 2008 beëindigde hij per direct zijn loopbaan om meer bij zijn gezin te kunnen zijn, dit in verband met de ziekte van zijn, toen, eenjarige dochter. Hierna speelde hij in het amateurvoetbal.
Na zijn voetballoopbaan werd hij revalidatie-, personal- en fitnesstrainer.


Tancred van Galilea

Tancred van Galilea (1072 - 1112) ook bekend als "Tancred van Tiberias" en "Tancred de Kruisvaarder" was een van de leiders van de Eerste Kruistocht. Hij was de zoon van Emma van Apulia, de oudste dochter van de succesvolle Normandische edelman Robert Guiscard; zijn vader is onbekend. Hij werd vernoemd naar de vader van Robert Guiscard, Tancred van Hauteville. Hij kreeg na de kruistocht de titel van "prins van Galilea" en van "heer van Tiberias" toebedeeld.


Volkswagen Passat

De Volkswagen Passat is een middenklasse auto van het Duitse merk Volkswagen. Het model werd in 1973 geïntroduceerd en in verschillende vormen geproduceerd.

De naam Passat is gebaseerd op een wind, de passaatwind. Op de Europese en Noord-Amerikaanse markt is altijd de naam Passat gebruikt, maar in andere landen werd de auto ook wel Dasher, Santana, Quantum, Magotan of Corsar genoemd. De Passat is het belangrijkste model van Volkswagen, belangrijker dan de Golf. Het model was in 2006 met 725.000 verkochte auto's zelfs het succesvolste model van de hele Volkswagen Group. Van de Golf zijn in 2006 zo'n 9.000 auto's minder verkocht dan de Passat.


Saint-Martin-de-Belleville

Saint-Martin-de-Belleville is een plaats en voormalige gemeente in het Franse departement Savoie in de regio Auvergne-Rhône-Alpes en telt 3080 inwoners (2004). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Albertville. De gemeente fuseerde op 1 januari 2016 met Villarlurin tot de Commune nouvelle Les Belleville.


David Low

George David Low (Cleveland, 19 februari 1956 – Reston, 15 maart 2008) was een Amerikaans ruimtevaarder. Low zijn eerste ruimtevlucht was STS-32 met de spaceshuttle Columbia en vond plaats op 9 januari 1990. Tijdens de missie werd een Syncom satelliet (Leasat 5) in een baan rond de aarde gebracht. Tevens werd de Long Duration Exposure Facility (LDEF) teruggehaald die eerder de ruimte in gebracht was tijdens STS-41-C.

Low werd in 1984 geselecteerd door NASA. In totaal heeft hij drie ruimtevluchten op zijn naam staan en één ruimtewandeling. In 1996 verliet hij NASA en ging hij als astronaut met pensioen. Hij overleed aan darmkanker in 2008.


Donald Peterson

Donald Herod Peterson (Winona, 22 oktober 1933 – Webster, 27 mei 2018) was een Amerikaans ruimtevaarder.

Peterson werd in 1967 geselecteerd door NASA. Zijn eerste en enige ruimtevlucht was STS-6 met de spaceshuttle Challenger die plaatsvond van 4 tot 9 april 1983. Tijdens de missie werd de Tracking and Data Relay satelliet (TDRS-A) in positie gebracht. Tijdens zijn missie maakt hij één ruimtewandeling.

In 1984 verliet hij NASA en ging hij als astronaut met pensioen. Donald Peterson overleed thuis op 84-jarige leeftijd.


Palazzo Rosso

Het Palazzo Rosso is een stadspaleis in het stadscentrum van Genua gelegen aan de Via Garibaldi. Het paleis, tegenwoordig stadseigendom, is als onderdeel van een museumcomplex, het Musei di Strada Nuova, te bezichtigen door het publiek en is tevens een van de Palazzi dei Rolli, een groep van 42 paleizen en huizen die samen met "Le Strade Nuove" door de Commissie voor het Werelderfgoed werden erkend als UNESCO werelderfgoed en in 2006 tijdens de 30e sessie van de Commissie aan de werelderfgoedlijst werden toegevoegd.

Specifiek in het Palazzo Rosso bevindt zich naast schilderijen van Guercino, Paolo Veronese, Gregorio De Ferrari, Antoon van Dyck, Albrecht Dürer, Palma Vecchio, Guido Reni, Bernardo Strozzi, Lodovico Carracci en Giovanni Benedetto Castiglione ook een fotogalerij die de geschiedenis van de 15e tot de 19e eeuw illustreert, meubels die de inrichting van stadspaleizen van de 18e tot de 20e eeuw demonstreren, evenals het dakterras met - buiten enkele aangrenzende gebouwen - 360° uitzicht op Genua.

Het paleis werd gebouwd van 1671 tot 1677 in opdracht van de broers Rodolfo en Gio Francesco Brignole Sale naar plannen van de architect Pietro Antonio Corradi. Corradi paste zich daarbij in, in het grotere geheel van het hele kwartier dat werd ontworpen door de architect Bernardino Cantoni, toenmalig stadsarchitect van Genua en leerling van Galeazzo Alessi. De familie Brignole Sale behield het eigendom tot de laatste erfgenaam, Maria Brignole Sale De Ferrari, het in 1874 aan de stad schonk.


Helena Margaretha Hutschenruijter

Helena Margaretha Hutschenruijter (Rotterdam, 30 januari 1831 – aldaar, 11 augustus 1859) was een Nederlands sopraan.

Ze was dochter van Wouter Hutschenruijter en Huiberdina de Haas. Broer Willem Jacob Hutschenruijter ging ook de muziek in.

Ze kreeg haar eerste opleiding van haar vader Wouter Hutschenruijter, aan de Muziekschool van de Maatschappij tot Bevordering der Toonkunst en daarna van zangeressen Jenny Lind en Anna Bochkoltz-Falconi. Ze trad in geheel Nederland op, als solist dan wel als onderdeel van een zangkwartet.

Zij zong bijvoorbeeld liederen van haar vader te Middelburg (1856), maar ook aria’s uit de opera "Der Freischütz" van Carl Maria von Weber (Felix Meritis, Amsterdam (1857)). In november 1858 zong ze in Rotterdam als "honorair lid" van het koor van de Maatschappij tot Bevordering der Toonkunst, op het programma stond toen de "Vier geestelijke liederen met Hollandschen tekst" van Johannes Verhulst. In januari 1859 trad ze ook nog op in werk van Verhulst, dit maal met "Psalm 84" voor sopraan, koor en orkest; volgens de recensie in muziekblad Caecilia zong ze in de Rotterdamse concertzaal van de Maatschappij tot nut van ’t algemeen verdienstelijk. Haar loopbaan werd afgebroken door haar vroege overlijden aan longtuberculose.


Weekly Shonen Magazine

is een wekelijks shonen manga tijdschrift dat in Japan wordt uitgegeven door Kodansha. De eerste publicatie vond plaats op 17 maart 1959. Het publiek van het tijdschrift bestaat voornamelijk uit mannelijke middelbare studenten en hogeschoolstudenten.

"Weekly Shonen Magazine" is een van Japans bestverkopende tijdschriften. In maart 2008 bestond het magazine uit 2942 volumes, waarvan 4,55 miljoen kopieën verkocht waren. Gemiddeld verkocht het toen wekelijks 1,546,567 exemplaren. Aan een gemiddelde prijs van ¥129 liepen de inkomsten van het magazine op tot ¥590 billioen

Vanaf april-juni 2008 verkocht het tijdschrift elk kwartaal minder exemplaren dan het kwartaal daarvoor. Deze trend gaat gepaard met de opkomst van digitale media.


Anne Frank Mural

De Anne Frank Mural is een tijdelijk kunstwerk in Amsterdam-Oost.

Op de Amstelcampus van de Hogeschool van Amsterdam, bij de kruising Wibautstraat en Mauritskade staat sinds 1982 een gemaalgebouwtje op het Rhijnspoorplein, dat dienst deed tot 2008. Boven de grond staat een onooglijk gebouwtje, terwijl onder de grond een bijzonder groot (lees een aantal etages diep) complex te vinden is. In de jaren daarna, als de hogeschool de terreinen opnieuw ging inrichten (kabels en leidingen werden verlegd in verband met de nadering van nieuwbouw, die uitgesteld werd), werd het gebouwtje gesierd door kunstwerken van HvA MediaLab, deze werden echter door een graafmachine vernield. Het gebouwtje lokte met name wildplakkers aan en werd vanwege de veiligheid afgesloten met hekwerken rondom.

Kunstenaar Philipp Scharbert uit Münster van het Duits kunstenaarscollectief Lackaffen zocht in 2018 een plek om een kunstzinnige bijdrage te leveren aan Amsterdam, een stad waarop hij verliefd is. Zijn oog viel op dit betonnen casco. Hij nam in maart 2018 contact op met de Hogeschool van Amsterdam. Er kwam een muurschildering van een glimlachende Anne Frank. Het zou een tijdelijk kunstwerk zijn om de omgeving te verfraaien. Scharbert kwam met een mural waarbij hij zich liet beïnvloeden door popartkunstenaar Roy Lichtenstein, hetgeen terug te voeren is in de kleurvoering en de blauwe stippen in een wit vlak. Het kunstwerk werd afgerond in de week van 23 augustus 2018, de kunstenaars rekenden geen gages.

In de nacht van 24 op 25 augustus werd het kunstwerk aan de zijde van de Wibautstraat "beschadigd" door graffiti van derden. Het Parool van 27 augustus 2018 meldde dat de kunstenaar ontzet was over de beschadiging en zal terugkomen om het kunstwerk te herstellen, hetgeen eind september deels het geval was. Het gebouwtje met kunstwerk zal later in 2018 gesloopt worden en plaatsmaken voor een nieuw gebouw op de campus: Conradhuis.

Amsterdam had al een mural met Anne Frank; in 2016 werd op de voormalige NDSM-werf in Amsterdam-Noord "Let me be myself" geschilderd. Ook dat kunstwerk werd al snel beschadigd.


The Muse

The Muse is een woontoren in de Nederlandse stad Rotterdam. De woontoren is ontworpen door BARCODE Architects. De woontoren heeft een hoogte van 74 meter en telt 23 verdiepingen. De woontoren bevat 94 koopappartementen, in grootte variërend van 39 tot 209 m², een inpandige parkeergarage en twee commerciële ruimtes van 400 en 500 m².

De woontoren staat aan de Wijnhaven in het centrum van Rotterdam in het Maritiem District. Deze wijk kenmerkt zich door de aanwezigheid van veel hoogbouw. Zo bevinden zich in het Maritiem District ook de woontorens The Red Apple, 100Hoog, de Waterstadtoren, de Harbour Village, Coopvaert en . Er worden in de komende jaren nog meer woontorens gebouwd.


John B. Cobb

John B. Cobb, Jr. (Kobe (Japan), 9 februari 1925) is een Amerikaans theoloog, filosoof en ecologist.

Cobb was een leerling van Charles Hartshorne en wordt gezien als een prominent academicus in procesfilosofie en procestheologie, de denkstroming die geassocieerd wordt met de filosofie van Alfred North Whitehead. Cobb is de auteur van meer dan vijftig boeken. In 2014 trad Cobb toe tot het prestigieuze American Academy of Arts and Sciences.

Een belangrijk thema in het werk van Cobb is de nadruk op ecologische afhankelijkheid — de idee dat elk deel van het ecosysteem afhankelijk is van de andere delen. Cobb heeft geargumenteerd dat de meest dringende taak van de mensheid is om de wereld, waarop we leven en waarvan we afhankelijk zijn, te bewaren. Dit idee haalde hij uit de filosofie van de Britse filosoof en wiskundige Alfred North Whitehead die religie omschreef als loyaliteit ten opzichte van de wereld.

Cobb is erg bekend voor zijn transdisciplinaire aanpak, het integreren van inzicht uit verschillende domeinen en het samenbrengen van verschillende specialisaties in een vruchtbare dialoog. Hierdoor heeft, hij behalve in de theologie, ook invloed gehad in de ecologie, economie, biologie and sociale ethiek.

In 1971 schreef hij het eerste boek als enige auteur in milieu-ethiek—"Is It Too Late? A Theology of Ecology" (Is het te laat? Een ecologische theologie) — dat argumenteert voor de relevantie van religieuze reflectie in het benaderen van de ecologische crisis. In 1989 was hij co-auteur van het boek "For the Common Good: Redirecting the Economy Toward Community, Environment, and a Sustainable Future" (Voor het algemeen belang: de heroriëntatie van de economie naar gemeenschap, milieu, en een duurzame toekomst), dat kritiek uitte op de huidige globale economische praktijken en een ecologisch georiënteerde duurzame economie verdedigde. Hij heeft uitgebreid geschreven over religieus pluralisme en interreligieuze dialoog, vooral tussen Boeddhisme en Christendom, alsook de noodzakelijkheid om religie en wetenschap te verzoenen.

Cobb is mede-oprichter en bestuurder van het Center for Process Studies in Claremont, Californië. Het Center for Process Studies blijft het belangrijkste instituut gerelateerd aan de filosofie van Whitehead. Cobb was getuige van de oprichting meer dan dertig verwante centra aan academische instellingen over heel de wereld, waarvan drieëntwintig centra in China. Cobb is ook stichter en voorzitter van het Instituut voor de postmoderne ontwikkeling van China, dat de ideeën van Whitehead gebruikt om naar een duurzame economie over te gaan en praktische problemen met sociale verandering en globalisering aan te pakken.

Recent stond Cobb mee aan de wieg van de organisatie Pando Populus. Pando Populus wil een "ecologische beschaving" bewerkstelligen.


Shizukanaru kettō

Shizukanaru kettō (Japans: 静かなる決闘, "De stille tweekamp") is een Japanse film uit 1949 van Akira Kurosawa. Het is de tweede van zestien films waarin Kurosawa samenwerkt met acteur Toshiro Mifune, en zijn enige film gebaseerd op een toneelstuk.


Bo Skovhus

Bo Boje Skovhus (Ikast, 22 mei 1962) is een Deense operazanger met het stemtype bariton.

Bo Skovhus is geboren en opgegroeid in Midden-Jutland. Hij werd opgeleid aan het conservatorium in Århus en de Koninklijke Opera Academie in Kopenhagen en rondde zijn studie af bij de zangpedagoog Oren Brown in New York. Toch wilde hij eigenlijk arts worden. Van dat plan zag hij pas definitief af na zijn spectaculaire succes in 1988 (als invaller op het laatste moment) in de rol van "Don Giovanni" in Mozarts gelijknamige opera in de Wiener Volksoper. Sinds 1991 is hij vast verbonden aan de Wiener Staatsoper, maar daarnaast treedt hij op in vele andere operahuizen.


Shinsuke Nakamura

Shinsuke Nakamura (Mineyama (Kyotango), 24 februari 1980) is een Japans professioneel worstelaar en voormalig MMA-vechter, die sinds 2016 actief is in de World Wrestling Entertainment (WWE). Nakamura won in 2018 de Royal Rumble en veroverde in juli van datzelfde jaar het WWE United States Championship.

Nakamura tekende in 2016 een contract bij de WWE, dat hem overnam van de Japanse promotie New Japan Pro Wrestling (NJPW). Nakamura stond er sinds het prille begin van zijn loopbaan onder contract. Hij worstelde gedurende een jaar voor het opleidingsprogramma "NXT" en maakte in april 2017 zijn officiële debuut tijdens de liveshow "Tuesday Night SmackDown! Live". Nakamura is voorlopig samen met Samoa Joe de enige worstelaar die twee keer het NXT Championship bemachtigde.

Hij begon zijn actieve loopbaan in 2002, maar heeft tevens een verleden uit de mixed martial arts. In deze discipline was Nakamura kort actief bij de Japanse promotie K-1. Als kickboxer won Nakamura drie duels. Hij moest slechts één keer de duimen leggen voor Daniel Gracie. Nakamura stopte in 2004 als kickboxer.


Maigret tend un piège

Maigret tend un piège is een Frans-Italiaanse film van Jean Delannoy die werd uitgebracht in 1958.

Het scenario is gebaseerd op de gelijknamige roman (1955) van Georges Simenon.


Louis Goldsteen

Louis Goldsteen (Amsterdam, 6 maart 1876 – Huntington, 12 augustus 1940), in de Verenigde Staten bekend als Louis Dornay, was een Nederlands zanger. Zijn stembereik was tenor.

Hij was zoon van schilder Gerard Goldsteen en Betje Itallie, die een aantal dagen na de geboorte van haar zoon overleed. Louis trouwde met Julie Lewenstein, met wie hij een dochter kreeg, de latere pianiste Frederika (Frieda) Helena Goldsteen, die op haar beurt trouwde met dirigent Anatol Knorre. Goldsteen was enige tijd werkzaam voor de naaimachinehandel Lewenstein. Het echtpaar scheidde, Julie zou in 1944 in Auschwitz omgebracht worden. Louis Goldsteen, dan al Louis Dornay geheten, hertrouwde in 1923 in de Verenigde Staten met Betsy Culp.

Hij kreeg zijn muziekopleiding van Johannes Messchaert, die zijn stem te hoog vond voor bariton. Hij kreeg vervolgens les van Cateau Esser en Betsy Bongers, Willem Mengelberg en Federico Morello. Hij begon vrijwel direct in kleine zalen te zingen. Mengelberg liet hem in de Grote Zaal van het Koninklijk Concertgebouw debuteren tijdens een concert op 19 december 1907 met een uitvoering van de "Eine Faust Symphonie" van Franz Liszt. Twee maanden eerder was hij al met pianiste Johanna Heijmann te horen geweest in de Kleine Zaal met een liederenavond. Vervolgens trok Goldsteen het land door met concerten en oratoria. Hij leende zijn stem daarbij ook wel uit aan de (Nieuw) Nederlandse Opera, Theater Royale in Luik en Koninklijke Muntschouwburg in Brussel. Zijn zangkunst ging bijna altijd gepaard met goede kritieken. In 1912 besloot hij verder te gaan onder de artiestennaam Louis Dornay (Dor stond voor d’or, goud of te wel Gold). Hij vertrok naar Duitsland om er te gaan zingen bij operagezelschappen in Berlijn, Hamburg en Keulen en ook Boedapest. Eind 1913 moest hij echter naar Londen om daar zijn eerste plaatje op te nemen voor Columbia Records. Als in 1914 de Eerste Wereldoorlog uitbreekt, komt hij terug naar Nederland. Er was voor hem geen plaats meer in Duitsland en de Dubbelmonarchie Oostenrijk-Hongarije. Er golden tevens reisrestricties. Op 12 december 1914 zong hij samen met Aaltje Noordewier-Reddingius en Pauline de Haan-Manifarges in het "Weihnachtsoratorium" van Johann Sebastian Bach, waar de recensenten toch wat moeite hadden met zijn stem vergeleken met de damestemmen. In 1920 leende hij zijn stem uit aan de N.V. Nationale Opera, maar verbond zich later voor even aan de Carl Rosa Company in Londen, om zich weer snel te verbinden aan de N.V. Nationale Opera. Hij vertrok naar de Verenigde Staten en maakte aldaar ook weer plaatopnamen. Op 2 juli 1923 trad hij in New York in het huwelijk met Betsy Culp. Na een kort verblijf in Nederland trok het echtpaar voor een concertreis naar Nederlands-Indië , maar daarna vestigde het echtpaar zich in New York, alwaar hij in 1930 genaturaliseerd werd. In 1933 richtte het echtpaar de muziekschool Dornay Culp Studio op.

Hij stierf aan een hartinfarct in zijn woning aan Deer Park Avenue in Huntington, zijn vrouw kwam terug naar Nederland. Zijn stem is via talloze opnamen bewaard gebleven.


Dragon 2

De Dragon 2, met de versies "Crew Dragon" en "Cargo Dragon" en eerder bekend als "Dragon Rider" of "Dragon V2", is de tweede generatie Dragon-ruimtevaartuigen van het Californische ruimtevaartbedrijf SpaceX. De Crew-uitvoering brengt samen met de in 2022 gereedkomende Boeing Starliner namens NASA-bemanningen naar het ISS onder het Commercial Crew-programma. De Crew Dragon wordt ook voor commerciële klanten ingezet en kan maximaal vier ruimtevaarders vervoeren. De Dragon 2 is een doorontwikkeling van de Dragon 1 waarmee SpaceX van 2012 tot en met 2020 vracht naar het ISS bracht.

Naast een bemande uitvoering heeft SpaceX ook een uitgekleed Dragon 2-ontwerp voor onbemande bevoorradingsmissies van NASA's CRS 2-programma, dat in 2019 van start ging.

De eerste onbemande testvlucht van de Crew Dragon, SpX-DM1, werd op 2 maart 2019 gelanceerd. De bemande testvlucht, SpX-DM2, werd op 30 mei 2020 gelanceerd en duurde tot 2 augustus. Het was de eerste orbitale bemande ruimtevlucht met een commercieel ruimtevaartuig ooit. De landing was de eerste geplande landing van een ruimtevaartuig op het water sinds 1975. Reguliere bemande vluchten begonnen in november 2020 en de eerste Cargo Dragon werd een maand later gelanceerd.


Pieter Cornelis de Vroome

Pieter Cornelis de Vroome (Den Helder, 1 april 1882 – Dachau, 1944/1945) was een Nederlands verzetsstrijder. Hij werd geboren als zoon van de Helderse stoker Arie de Vroome en Jannetje Kooger. Hijzelf huwde Jannetje Koene, die zich nog lang inspande bij de herdenkingen van de Februaristaking. De Vroome was haven/metaalarbeider en communist. Hij riep in februari 1941 meerdere mensen op om deel te nemen aan de Februaristaking. Hij werd gearresteerd en ondergebracht in Kamp Vught. Van daaruit werd hij op transport gezet naar Beieren. Hij stierf in concentratiekamp Dachau in de winter 1944/1945.

Zijn zoon Pieter Cornelis de Vroome (1911-1951) zat de Duitsers ook dwars. Hij en zijn vrouw zaten ondergedoken in Vught, werden door de politie(chef) verraden en werden opgesloten in de gevangenis aan de Weteringschans, daarna in het Oranjehotel te Scheveningen en een gevangenis in Kassel. Hij moest deelnemen aan de dodenmarsen tussen de diverse kampen. Op 29 april 1945 was hij onderweg naar (ook) Dachau maar werd tijdens die mars bevrijd. Hij zou overtuigd communist blijven en was districtbestuurder van de Metaalbewerkersbond van de Eenheids Vakcentrale.

Een derde Piet de Vroome, neef van de eerstgenoemde, werd ook enige tijd vastgehouden na de Februaristaking. Hij was zeven jaar oud.


Riga FC

Riga FC is een Letse voetbalclub uit Riga.

De club ontstond in 2014 als een fusie tussen twee clubs uit Riga: "FK Dinamo" (opgericht in 2000) en "FK Caramba" (opgericht in 2012). Als "FC Dinamo/Caramba" ging de fusieclub in 2015 van start in de 1. līga waar meteen het kampioenschap behaald werd. In 2016 werd de naam in "Riga FC" veranderd en speelt de club op het hoogste niveau in de Virslīga. In 2017 bereikte de club voor het eerst de Letse bekerfinale. In die eindstrijd verloor het na strafschoppen van FK Ventspils. In 2018 won de club zowel de landstitel als de beker onder leiding van Viktor Skripnik.


De koningin van de zwarte Alfen

De koningin van de zwarte Alfen is het zesde stripalbum uit de Thorgal-parallelreeks De werelden van Thorgal: Wolvin. De strip werd voor het eerst uitgegeven bij Le Lombard in oktober 2016. Het album is getekend door Roman Surzhenko met scenario van Yann.


Onze-Lieve-Vrouw van Vlaanderenkapel

De Onze-Lieve-Vrouw van Vlaanderenkapel is een veldkapel te Baarle-Hertog, meer bepaald in het gehucht Gel in Zondereigen. De kapel is toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van Vlaanderen.


Maarten Engeltjes

Maarten Engeltjes (Zwolle, 1984) is een Nederlandse contratenor (countertenor of altus). Hij zingt solopartijen (alt) in oratoria en andere vocale werken en treedt op als operazanger.


A.H. van der Post

A.H. van der Post (Zuilen, 30 september 1924 – Utrecht, 9 juni 1977) was een Nederlands politicus van de KVP.

Hij ging in Utrecht naar het St. Bonifatiuscollege en was tijdens de Tweede Wereldoorlog enige tijd geïnterneerd in Kamp Vught. In 1953 is hij afgestudeerd in de rechten bij de Rijksuniversiteit Utrecht waarna hij als adjunct-commies ging werken bij de gemeentesecretarie van Uithoorn. In 1958 maakte hij de overstap naar de gemeente Utrecht waar hij als juridisch adviseur werkzaam was. Hij was daar referendaris A voor hij met ingang van oktober 1962 benoemd werd tot burgemeester van IJsselstein. Op dat moment was zijn schoonvader F.J.A.M. Monchen burgemeester van de gemeenten Montfoort en Willeskop. Vanaf december 1970 was Van der Post burgemeester van Leusden. In mei 1977 ging hij voor een operatie aan de halswervel naar het ziekenhuis en enkele weken later overleed hij daar op 52-jarige leeftijd.


Tempelreiniging

De Tempelreiniging is een verhaal in het Nieuwe Testament van de Bijbel. Het wordt in de vier canonieke evangeliën (Matteüs, Marcus, Lucas en Johannes) op verschillende wijze verteld.

Een week voorafgaand aan Pesach, destijds het belangrijkste religieuze feest in het jodendom, kwam Jezus in Jeruzalem aan en ging naar de Tempel van Jeruzalem. Daar aangekomen verdreef hij verschillende (vee)handelaars en geldwisselaars die volgens hem de Tempel tot een "rovershol" hadden gemaakt. De hogepriesters en een groep andere leiders (verschillend per evangelie) reageerden woedend en tegelijk bang, omdat Jezus zou hebben kunnen rekenen op grote sympathie van het volk; zij zochten een manier om van Jezus af te komen.


Zomer in Zeeland

Zomer in Zeeland is een Nederlandse dramaserie van de commerciële zender SBS6. De serie ging op 8 januari 2018 in première en telt 12 afleveringen. Het is de Nederlandse versie van de Australische/Nieuw-Zeelandse serie "800 Words".


We're Back! A Dinosaur's Story

We're Back! A Dinosaur's Story is een Amerikaanse animatiefilm uit 1993, de film werd geproduceerd door de animatiestudio Amblimation van Steven Spielberg en gedistribueerd door Universal Pictures, Stemmen worden ingesproken door John Goodman, Jay Leno, Walter Cronkite, Julia Child en Martin Short. De film is gebaseerd op het in 1987 uitgebrachte kinderboek van Hudson Talbott,


UEFA Super Cup 2017

De UEFA Super Cup 2017 was de 42e editie van de UEFA Super Cup. Real Madrid, winnaar van de UEFA Champions League 2016/17, nam het op tegen Manchester United, winnaar van de UEFA Europa League 2016/17. De wedstrijd werd gespeeld op 8 augustus 2017 in de Philip II Arena in Skopje. Real Madrid won met 2–1.


Jabal an Nabi Shu'ayb

De Jabal an Nabi Shu'ayb (Arabisch: ; 'berg van de profeet Shu'aib') is met een hoogte van 3666 meter boven de zeespiegel het hoogste punt van Jemen, van de Sarawatbergen en van het hele Arabisch Schiereiland. De berg is gelegen in een beschermd natuurgebied in het gouvernement Sanaa, niet ver van 's lands gelijknamige hoofdstad, en is een van de meest prominente bergen van de wereld en de op twee na prominentste van het Midden-Oosten. De berg heeft dominantie over 554 kilometer.

Vanaf bepaalde plaatsen, zoals de snelweg tussen Sanaa en Al Hudaydah, lijkt de Jabal an Nabi Shu'ayb niet meer dan een rotsachtige heuvel, maar vanaf het westen is het duidelijk een enorme berg, doordat de westelijke flank oprijst vanaf een hoogte van 1500-1600 meter. Deze zijde houdt neerslaghoudende wolken tegen, wat de zone relatief vruchtbaar maakt. Op de top van de berg staat een militaire post met een radarinstallatie en een schrijn van de profeet Shu'aib. Het is vrij moeilijk toestemming te verkrijgen om de top te beklimmen, maar de restricties zijn sinds kort minder streng geworden.

Ofschoon de top niet met eeuwige sneeuw bedekt is zoals soortgelijke bergen in Noord-Libanon en Syrië, is er reeds verschillende malen sneeuw gemeld, en 's winters vriest het er dagelijks. Op de top haalt de wind zeer hoge snelheden.

Jemens op een na hoogste berg, de Jabal Tiyal, ligt op zowat dezelfde afstand van Sanaa als de Jabal an Nabi Shu'ayb.


Verchovina

Verchovina is een historisch merk van bromfietsen.

Verchovina was een fabriek in de Sovjet-Unie, gevestigd in Lvov (Oekraïne), die voor zover bekend alleen bromfietsen produceerde.

gesitueerd in hedendaagse bestuurlijke eenheid


Traumatologie

Traumatologie is de studie van verwondingen die door ongevallen of geweld zijn veroorzaakt, en van de chirurgische behandeling ervan. Traumatologie is een tak van de geneeskunde. Het is een subspecialisatie van de chirurgie en wordt daarom ook wel "traumachirurgie" genoemd. Traumatologie staat ook bekend onder de naam "ongevallenchirurgie". Traumatologie wordt veelal beoefend op de spoedeisendehulpafdeling van ziekenhuizen en traumacentra.

In situaties waarbij de patiënt multipele letsels heeft opgelopen ligt de opvang en coördinatie van behandeling vaak bij de traumachirurg. In eerste instantie is het in leven houden van de patiënt prioriteit nummer 1. Indien noodzakelijk zullen er andere specialismen worden ingeschakeld die meewerken aan het herstel van de patiënt. Denk bijvoorbeeld aan de neuroloog of neurochirurg, plastisch chirurg of vaatchirurg.

De operatieve behandeling van weke delen en fracturen wordt vaak door de traumatoloog gedaan.

Nadat het trauma chirurgisch is behandeld kan er nog een verwijzing volgen naar een revalidatiearts voor het revalidatietraject. Naast dat dit bij de zeer ernstige trauma's gebeurt zou eigenlijk elke patiënt met meer dan een fractuur (in meerdere ledematen of één ledemaat) of één of meerdere fracturen in combinatie met zenuwletsel moeten worden doorverwezen naar een revalidatiearts om de herstelfase adequaat te begeleiden en opgelopen beperkingen te minimaliseren.

Behalve voor lichamelijk letsel wordt de term "trauma" ook gebruikt wanneer iemand een groot psychisch beschadigend voorval heeft meegemaakt. De specifiekere term hiervoor is psychotrauma.


Eurovisiesongfestival 1987

Het Eurovisiesongfestival 1987 was het tweeëndertigste Eurovisiesongfestival en vond plaats op 9 mei 1987 in Brussel, België.
Het programma werd gepresenteerd door Viktor Lazlo.
Van de 22 deelnemende landen won Ierland met het nummer "Hold me now", uitgevoerd door Johnny Logan, die ook het Eurovisiesongfestival 1980 voor Ierland won.
Dit lied kreeg 172 punten, 13,5% van het totale aantal punten.
Met 141 punten werd Duitsland tweede, gevolgd door Italië op de derde plaats met 103 punten.


Mitja Ribičič

Mitja Ribičič (Triëst, 19 mei 1919 – Ljubljana, 28 november 2013) was een Sloveens communist en politicus, die eveneens actief was in het voormalig Joegoslavië. Hij was een van de invloedrijkste Slovenen in de Joegoslavische en (tot 1990) Sloveense politiek.

Mitja Ribičič werd geboren in een onderwijzersgezin in Triëst. In 1925 vluchtte de familie voor het fascisme naar Joegoslavië. Daar studeerde hij vanaf 1938 rechten aan de universiteit van Ljubljana. In 1941, het begin van de oorlog in Joegoslavië, treedt hij toe tot de Sloveense communistische partij.


Maasdonk

Maasdonk () was een gemeente in de provincie Noord-Brabant. De gemeente telde 11.284 inwoners (1 mei 2014, bron: CBS) en had een oppervlakte van 36,37 km² (waarvan 0,11 km² water). Maasdonk lag op een hoogte van + 6 meter NAP.

De gemeente werd gevormd in 1993 door de samenvoeging van de gemeenten Geffen en Nuland, en het grootste deel van het dorp Vinkel, dat over een aantal gemeenten was verdeeld.
Door gemeentelijke herindeling is de gemeente Maasdonk per 1 januari 2015 opgeheven. Geffen hoort per deze datum bij Oss, terwijl Nuland en Vinkel bij 's-Hertogenbosch horen.


Cleopatra VII

Cleopatra VII Philopator (januari 69 v.Chr. – 12 augustus 30 v.Chr.) was koningin van het oude Egypte, het laatste lid van de Ptolemaeïsche dynastie en daarmee de laatste Hellenistische heerseres van Egypte. Ze is de bekendste van de verschillende gelijknamige Egyptische vorstinnen en wordt gewoonlijk kortweg als Cleopatra aangeduid. Haar familie was oorspronkelijk van Griekse en Macedonische afkomst. Ze was mede-heerseres over Egypte naast haar vader Ptolemaeus XII Auletes, haar broers/echtgenoten Ptolemaeus XIII Theos Philopator, Ptolemaeus XIV Theos Philopator II en later haar zoon Ptolemaeus XV Caesarion.

Cleopatra overleefde een staatsgreep uitgedokterd door de hovelingen van haar oudste broer en ging vervolgens een verhouding aan met Julius Caesar, die haar greep op de troon verstevigde. Na de moord op Caesar in 44 v.Chr. bond ze zich aan Marcus Antonius, met wie zij een tweeling kreeg. Later trouwde zij met Marcus Antonius en baarde nog een zoon. Alles bij elkaar had Cleopatra vier kinderen, één bij Caesar en drie bij Antonius. Haar (verstands)huwelijken met haar twee broers leverden geen kinderen op.

Nadat Antonius' rivaal en Caesars wettelijke opvolger, Gaius Julius Caesar Octavianus, de volle macht van Rome tegen Egypte keerde en een relatie met Cleopatra van de hand wees, benam Cleopatra zich van het leven op 12 augustus in 30 v.Chr. Haar nalatenschap overleeft in de vorm van talloze dramatiseringen van haar levensverhaal, inclusief William Shakespeares "Antony and Cleopatra", verscheidene opera's en films.


Grote Nete

De Grote Nete is een zijrivier van de Nete in het stroomgebied van de Schelde. Ze heeft een lengte van ongeveer 80 kilometer en is bevaarbaar vanaf de versperring van Oosterlo.

De Grote Nete ontspringt ten noordoosten van Hechtel. Vanaf Lier stroomt ze samen met de Kleine Nete en vormt ze de Nete of de Beneden Nete. De Grote Nete ligt zuidelijker dan de Kleine Nete en stroomt door volgende gemeenten: Meerhout, Balen, Geel-Oosterlo, langs Laakdal, Westerlo, Herselt, Westmeerbeek, Hulshout, Booischot, Heist-op-den-Berg, Hallaar, Itegem, Herenthout, Berlaar, Kessel en Lier. Bij de samenvloeiing met de Kleine Nete heeft de Grote Nete paradoxaal genoeg een kleiner debiet dan de Kleine Nete.

Haar voornaamste zijrivieren zijn de Wimp, de Molse Nete en de Grote Laak. Via de Grote Laak, ontving de Grote Nete ook veel vervuiling van Tessenderlo Chemie.

Vanaf 2013 begon Natuurpunt met in het brongebied van de Grote Nete een aangesloten natuurgebied "Grote Netewoud" geleidelijk uit te bouwen.


Distcc

Distcc is een programma dat de rekenkracht van een compilatieproces in de programmeertalen C en C++ verspreidt over meerdere computers.
Een compilatieproces kan op deze manier worden versneld.

Bijvoorbeeld: 1 computer met 750 MHz kloksnelheid moet een Linux-omgeving compileren, dit gaat echter minstens 20 uur duren. Nu zijn er 4 computers in het netwerk die hun processorkracht niet gebruiken met elk een rekenkracht van 500 MHz. De rekenkracht wordt verspreid:

4 × 500 = 2000 MHz + 750 = 2750 MHz

Dit is de rekenkracht van alle 4 pc's in het netwerk samen + (1) de pc die hulp nodig heeft bij het compilatieproces. Hier kan je zien dat de pc sneller kan rekenen doordat de kracht van de pc's samen wordt gebundeld, met als gevolg dat het compilatieproces in plaats van 20 uur misschien maar 5 uur duurt.

De naam komt waarschijnlijk van distributed c compiler.


Hexe

Hexe is een Duits historisch merk van motorfietsen en hulpmotoren.

De bedrijfsnaam was: Hexe Hamakraft Aktiengesellschaft, Bamberg.

Hexe was een van de honderden Duitse bedrijfjes die zich in 1923 op de motorfietsmarkt begaven. Hexe deed dat met 142- en 269cc-tweetaktmotoren. Men schakelde rond 1924 over op 346- en 500cc-zijklepmotoren, tamelijk eenvoudige en voor die tijd ouderwetse machines die nog riemaandrijving hadden. De markt voor goedkope motorfietsen was echter veel te klein voor honderden merken en toen in 1925 meer dan 150 Duitse merken de productie beëindigden hoorde Hexe daar ook bij.


Josef Plojhar

Josef Plojhar (Budweis, Bohemen 2 maart 1902 - Praag, 5 november 1981) was een Tsjecho-Slowaaks politicus en rooms-katholiek priester. Hij was een lid van de katholieke Tsjecho-Slowaakse Volkspartij. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij actief bij het verzet tegen de nazi-bezetting. Hij werd door de Duitsers opgepakt en met leden van het Tsjechisch katholiek en communistisch verzet opgesloten in concentratiekamp Buchenwald.

Na de Tweede Wereldoorlog werd hij wegens zijn verzetsverleden één der voormannen van de Tsjecho-Slowaakse Volkspartij en stond nauwe samenwerking met de Communistische Partij van Tsjecho-Slowakije voor. Zijn invloed binnen de Volkspartij nam steeds verder toe. In 1947 lukte het hem de prowesterse Volkspartij-krant "Obzory" (De Horizon) te sluiten. In februari 1948 werd hij, nadat de Communisten via een staatsgreep definitief de macht hadden gegrepen, minister van Volksgezondheid in de door communisten overheerste regering. Hij bekleedde dat ambt tot 1968; hiermee wat pater Plojhar de langszittende minister uit de Tsjecho-Slowaakse geschiedenis. Van 1948 tot 1951 was hij bovendien vicepremier. Als minister legaliseerde hij abortus. In 1951 werd pater Plojhar voorzitter van de Tsjecho-Slowaakse Volkspartij, die officieel christendemocratisch was, maar geïnfiltreerd door communistische spionnen. Hij was voorzitter van de pro-communistische Nationale Commissie voor de Katholieke Geestelijkheid, van de regeringsgetrouwe Vredesbeweging van Katholieke Priesters en andere organisaties. De internering en huisarreststelling tegen de rooms-katholieke bisschoppen van Tsjecho-Slowakije keurde Plojhar uitdrukkelijk goed; hij gold als aartsvijand van Josef Beran, kardinaal-aartsbisschop van Praag.

Tijdens de Praagse Lente (1968) werd hij door de revolutionairen en liberalere hervormers gedwongen om zijn ambt als minister neer te leggen. Josef Plojhar gold in de ogen van de katholieke bevolking als verrader, en in de ogen van de nationalisten en democraten als collaborateur. In december 1968 trad hij tevens als partijvoorzitter van de CZSL af. Sindsdien was hij tot zijn dood in 1981 erevoorzitter. Hij was erelid van de CDUD, de christendemocratische regimegetrouwe partij in de DDR.

Pater Josef Plojhar werd na de oorlog door het Vaticaan geëxcommuniceerd wegens zijn collaboratie met het communisme. Hij bleef na zijn excommunicatie echter als geestelijke actief. Hij onderhield contacten met 'progressieve katholieken' in Oost-Europa (onder meer met de Katholieke Vredesbeweging in Hongarije, de DDR en Polen).


Dagboek van een herdershond

Dagboek van een herdershond is een Nederlandse televisieserie in zestien delen, onder regie van Willy van Hemert en uitgezonden door de KRO tussen 16 januari 1978 en 29 januari 1980 op Nederland 1. De serie werd geproduceerd door Joop van den Ende. De hoofdrol van kapelaan Erik Odekerke werd vertolkt door de Vlaamse acteur Jo De Meyere. Het eerste seizoen van acht delen is een vrij nauwgezette bewerking van "De kraai op den kruisbalk", het eerste deel van de trilogie "Kroniek eener parochie" van de priester-schrijver Jacques Schreurs. De serie werd een daverend succes en is uitgezonden in onder andere Duitsland, Finland en Zuid-Amerika.

Nadat Van Hemert in de jaren zeventig grote successen had behaald met series als "De kleine waarheid", vroeg de KRO hem om een serie voor die omroep te maken met een duidelijk rooms-katholieke signatuur. Van Hemert zocht aanvankelijk zijn inspiratie in boeken van Vlaamse auteurs, maar kwam uiteindelijk uit bij een trilogie van Schreurs die hij nog kende uit zijn studententijd aan het seminarie.

Na de eerste acht afleveringen begon eind 1979 een tweede seizoen. De acteur Ko van Dijk jr. die in de eerste serie een belangrijk aandeel had, was overleden tijdens de opnameperiode voor de tweede serie en Van Hemert vond het ongepast het personage "Bonte" te laten spelen door een andere acteur. Hij herschreef daarom zijn oorspronkelijke script. Er kwam een belangrijke rol voor de jonge actrice Renée Soutendijk.

De buitenopnames voor de serie werden gemaakt in het dorp Eijsden in Limburg. Het verhaal heeft zich in werkelijkheid afgespeeld in Geleen, ten tijde van de opkomst van de steenkolenmijnen in Limburg, in Geleen was dat de staatsmijn Maurits.
Overige opnames werden gemaakt in de Steenkolenmijn van Waterschei-Genk in België en de Steenkolenmijn Valkenburg. De serie, zowel seizoen 1 en 2 zijn helemaal op video opgenomen.

Van de serie verschenen twee boeken in romanvorm. De muziek, van Ruud Bos, werd uitgebracht op een plaat, waarop tevens fragmenten uit de serie te beluisteren zijn.


Madame du Barry

Madame du Barry (Vaucouleurs, 19 augustus 1743 – Parijs, 8 december 1793) was een beroemde maîtresse van Lodewijk XV van Frankrijk. Zij was van bescheiden afkomst, maar haar relaties met rijke mannen vergrootten haar sociale status aanzienlijk.


Emanuel Schikaneder

Emanuel Schikaneder, eigenlijk Johann Joseph Schikaneder (1 september 1751 – Wenen, 21 september 1812), was een veelzijdige Duitse artistieke figuur, die vooral bekendheid geniet door zijn libretto van "Die Zauberflöte", de opera van Wolfgang Amadeus Mozart.

Schikaneder trok vanaf 1773 met diverse theatergezelschappen langs vele theaters in Zuid-Duitsland en Oostenrijk. Hij was van 1785 tot 1786 werkzaam aan het Wiener Nationaltheater en werd directeur van het Weense Freihaustheater vanaf 1789. Onder zijn leiding vond daar de première van Singspiel "Die Zauberflöte" plaats. Alhoewel er lange tijd over werd getwijfeld of Schikaneder de enige librettist van deze opera was, wijst recentere literatuur duidelijk uit dat het libretto van zijn hand is, eventueel met de assistentie van zijn directe medewerkers. Er zijn in ieder geval ook aanpassingen gedaan door Mozart. Schikaneder speelde de rol van Papageno in een opvoering onder zijn regie. Hij was net als Mozart vrijmetselaar, maar geen lid van dezelfde loge als Mozart.

Hij richtte in 1799 het bekende Theater an der Wien op. Hij overleed in armoede in Wenen.


Alberic O'Kelly de Galway

Alberic O'Kelly de Galway (Ruisbroek, 17 mei 1911 – Brussel, 3 oktober 1980) was een Belgisch schaker. Hij woonde in Brussel en was van beroep schaakjournalist. Sinds 1956 was hij internationaal FIDE-grootmeester (GM). Ook was hij grootmeester correspondentieschaak (GMc).

Van 1938 tot 1959 was hij twaalfmaal kampioen van België, daarmee is hij de absolute recordhouder. O'Kelly de Galway won in 1946 het Hoogovenstoernooi. Hij was winnaar van het derde wereldkampioenschap correspondentieschaak dat van 1958 tot 1962 gehouden werd. Hij nam verscheidene malen deel aan de Schaakolympiade. Hij was in 1967 de eerste simultaanspeler in een toernooi.
O'Kelly heeft een aantal schaakboeken op zijn naam staan. Een door hem bestudeerd en gespeeld gambiet, het O'Kellygambiet, is naar hem vernoemd. Ook blijft hij bekend door de O'Kelly-variant in het Siciliaans:

1.e4 c5 2.Pf3 a6. "Zie diagram".


Jakarta

Jakarta, officieel de Speciale Hoofdstedelijke Regio Jakarta ("Daerah Khusus Ibukota Jakarta", "DKI"), is de hoofdstad en regeringszetel van de Republiek Indonesië. Het ligt op de noordwestkust van het eiland Java.

Het officiële inwonersaantal van Jakarta bedraagt 9.769.000 (2014). Het verstedelijkte gebied, waar Jakarta deel van uitmaakt heet Jabodetabek en heeft naar schatting ruim 30 miljoen inwoners. Jakarta is het politieke, economische en culturele centrum van Indonesië en de grootste metropool van Zuidoost-Azië.

De stad heeft een lange geschiedenis, waarin ze onder verschillende namen bekendstond: "Sunda Kelapa" (397-1527), "Jayakarta" (1527-1619), "Batavia" (1619-1942) en "Djakarta" (1942-1972) en sinds 1972 de huidige naam. Sinds Indonesië in 1949 onafhankelijk werd, is Jakarta de hoofdstad van het land. In april 2019 maakte de regering van Indonesië bekend dat er een nieuwe hoofdstad wordt aangewezen in de provincie Oost-Kalimantan op het eiland Borneo (zie Nagara Rimba Nusa).


Wisselspanning

Wisselspanning is een periodieke elektrische spanning die met een bepaalde frequentie wisselt tussen positieve en negatieve waarden. Er is meestal een min of meer sinusoïdaal spanningsverloop, maar ook andere vormen zijn mogelijk. Wisselspanning is de tegenhanger van gelijkspanning. Wisselspanning in een gesloten circuit veroorzaakt wisselstroom, de tegenhanger van gelijkstroom.

De elektrische energie die wordt geleverd door het elektriciteitsnet, heeft in Noord-Amerika, delen van Zuid-Amerika en in een aantal Aziatische landen een frequentie van 60 Hz. In de rest van de wereld, waaronder geheel Europa en Afrika, is de frequentie 50 Hz. Echter zorgen sommige middeneuropese spoorweginfrastructuurondernemingen, o.a. de Duitse, de Zwitserse en de Oostenrijkse, voor hun eigen wisselstroom, op frequentie 16,7 Hz.

Met behulp van een transformator kan wisselspanning omhoog of omlaag getransformeerd worden. Hierdoor kan het vermogen over lange afstanden onder hoogspanning gedistribueerd worden, wat met geringere transportverliezen gepaard gaat. Dit is het grote voordeel van wisselspanning.

Wisselspanning wordt opgewekt in een elektriciteitscentrale met drie fasen, die onderling 120 graden in fase verschillen (driefasenspanning of draaistroom).

Een wisselspanning kan onder andere worden opgewekt door een magneetveld in een spoel te bewegen. Dit wordt toegepast bij dynamo's, generatoren, windturbines en microfoons.


Intergouvernementele Conferentie

De Intergouvernementele Conferentie (IGC) is een vergadering tussen soevereine staten, in het bijzonder een vergadering van de lidstaten van de Europese Unie.

De Europese Raad heeft als enig orgaan van de Europese Unie de bevoegdheid om EU-verdragen aan te passen. De Europese Raad krijgt dan een speciale vorm, namelijk die van Intergouvernementele Conferentie (IGC). Er zijn tot op heden een aantal IGC's geweest. De belangrijkste waren:

* 1950: Parijs; deze vergadering leidde tot het Verdrag van Parijs en de oprichting van de EGKS. Deze IGC werd voorgezeten door Jean Monnet.
* 1986: Brussel; waar de Europese Akte werd getekend die onder meer de instelling van een gemeenschappelijke interne markt regelde.
* 1991: Maastricht (2 IGC's); oprichting van de politieke Europese Unie en de instelling van de Economische en Monetaire Unie.
* 1997: Amsterdam; grootschalige institutionele hervormingen waaronder uitbreiding van de bevoegdheden van het Europees Parlement.
* 2000: Nice; grootschalige hervormingen om toetreding van 10 nieuwe lidstaten mogelijk te maken.
* 2003: Rome; opstellen van een Grondwet voor de Europese Unie.
* 2007: Lissabon; opstellen Hervormingsverdrag.


Nationaal Park Schiermonnikoog

Het Nationaal Park Schiermonnikoog op het waddeneiland Schiermonnikoog is het eerste Nederlandse nationale park volgens de moderne betekenis en werd opgericht op 19 juli 1989 per besluit van de minister van het toenmalige Ministerie van Landbouw en Visserij. Nationaal Park Schiermonnikoog heeft een oppervlakte van 54 km². Daarnaast valt Natura 2000-gebied «Duinen Schiermonnikoog», dat een oppervlakte van 10,24 km² heeft, volledig binnen de grenzen van het nationaal park. Het aanliggende deel van de Waddenzee staat sinds 2009 op de werelderfgoedlijst van UNESCO.


Benedictus de Spinoza

Benedictus de Spinoza (Amsterdam, 24 november 1632 – Den Haag, 21 februari 1677) werd geboren als Baruch Spinoza (Hebreeuws:  ברוך שפינוזה, Latijn: "Benedictus de Spinoza", Portugees: "Bento de Espinosa" of "d'Espinosa"). Na 1656 koos hij voor de naam Benedictus de Spinoza. Spinoza was een Nederlandse filosoof, lenzenslijper, politiek denker en exegeet uit de Gouden Eeuw, die wordt beschouwd als een van de grondleggers van de Verlichting. Spinoza was van Sefardisch-Joodse afkomst. In 1656 werd hij door de Portugees-Israëlietische Gemeente uit de joodse gemeenschap verstoten. Tijdgenoten omschreven Spinoza als een zachtmoedig, rustig en bescheiden mens.<ref name="Steenbakkers, Piet 1999/2000">Steenbakkers, Piet (1999/2000)</ref> Hij leverde felle kritiek op de letterlijke uitleg van de Bijbel door zijn tijdgenoten. Toch beschouwden zijn vrienden Spinoza als een gelovige christen, zij het erg ondogmatisch

Onder de natuurfilosofen is Spinoza echter een radicaal die elke vorm van Openbaring of profetie ontkende en geen andere verklaring accepteerde dan die gebaseerd op de rede. Ook stelde hij dat de Bijbelse profeten niet namens God spraken, maar gewone mensen waren met verbeeldingskracht. Hij stelde dat door zijn nieuwe definitie "God" en natuur als oneindige substantie hetzelfde zijn en dat inzicht in de natuur de kennis van het "goddelijke" verhoogt.

Spinoza wordt beschouwd als de grondlegger van het neutraal monisme en de dubbel-aspecttheorie. Zijn boeken waren tweehonderd jaar lang verboden in Europa, omdat zijn historische Bijbelkritiek zou leiden tot atheïsme en fatalisme. Als politiek denker vond hij dat de macht van de staat nooit aan een enkeling toevertrouwd mocht worden, omdat daar misbruik van gemaakt zou worden. Vanwege zijn grondige kennis van het Hebreeuwse idioom en als pionier van de wetenschappelijk-kritische methode van Bijbelonderzoek van onder meer wonderen in de Bijbel is Spinoza van belang geweest voor de Bijbelwetenschap.

Spinoza was een volgeling en criticus van René Descartes, en een tijdgenoot van Nicolas Malebranche en Gottfried Wilhelm Leibniz, eveneens rationalisten van de vroege moderne filosofie.

Zijn officiële voornaam was Baruch, maar zijn roepnaam was Bento, dat in het Portugees "gezegende" betekent, hetzelfde als Benedictus in het Latijn, en Baruch in het Hebreeuws. In 1654 nam hij met zijn jongere broer Gabriel de handel in zuidvruchten van zijn vader over, onder de naam Bento y Gabriel d’Espinosa. De bewaarde brieven (alle na 1660) ondertekende hij met Benedictus. De enige werken op zijn naam bij leven, "Renati Descartes principia philosophiae" (1662) en de vertaling "Renatus Des Cartes Beginzelen der wysbegeerte, I en II deel, na de meetkonstige wijze beweezen" (1664), vermelden Benedictus de Spinoza als auteur.

Veel van wat over Spinoza's privéleven geschreven is, lijkt verzonnen te zijn om hiaten op te vullen. Desondanks zijn de verhalen vaak verworden tot legendes. Alleen wat vermeld is in de inleiding van zijn "Opera Posthuma", in zijn brieven en in officiële documenten, is controleerbaar. Aan de rest mag getwijfeld worden.


Iver-Johnson

Iver-Johnson was een Amerikaanse fabrikant van vuurwapens, fietsen en motorfietsen van 1871 tot 1993. Vanaf 1891 was de fabriek gevestigd aan 136 River Street in Fitchburg, Massachusetts.

De bedrijfsnaam was Iver-Johnson's Arms & Cycle Works.

De Amerikaanse president William McKinley werd in 1901 door Leon Czolgosz vermoord met een Iver-Johnson .32 kaliber "Safety Automatic" revolver.

Presidentskandidaat Robert Kennedy werd in 1968 door Sirhan Sirhan vermoord met een Iver-Johnson .22 kaliber Cadet 55-A revolver .

Van 1907 tot 1915 produceerde Iver-Johnson goede motorfietsen met eencilinder- en V-twin motoren tot 1.090cc. Tegen meerprijs waren de zware modellen leverbaar met achtervering. De Iver-Hohnson-motorfietsen kenmerkten zich door een zeer sterk frame met gekromde framebuizen. Ook de V-twins waren zeer vooruitstrevend, met afzonderlijke, verzette kruktappen om een gelijkmatige motorloop te waarborgen.


Liberté

Liberté (Vrijheid) is sinds de onafhankelijkheid van Guinee in 1958 het volkslied van dit land. De muziek is geschreven door Fodeba Keita. De tekstschrijver is onbekend.


Otto Grotewohl

Otto Grotewohl (Braunschweig, 11 maart 1894 – Berlijn, 21 september 1964) was een Oost-Duits politicus.

Van 1912 tot 1918 was hij lid van de SPD (Socialistische Partij van Duitsland). Grotewohl vocht gedurende de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) in het Duitse leger. In 1918 trad hij toe tot de radicalere USPD (Onafhankelijke Socialistische Partij van Duitsland). In 1922 keerde hij weer tot de SPD terug.

Van 1920 tot 1925 was hij lid van de Brunswijkse Landdag (regionaal parlement) en van 1925 tot 1933 was hij lid van de Rijksdag. Van het eind van de jaren twintig tot halverwege jaren dertig studeerde hij diverse vakken aan verschillende hogescholen en universiteiten.

Na de machtsovername van Hitler (1933) trad hij toe tot het verzet. Na de aanslag op Hitler in juli 1944 dook Grotewohl onder.

Na de Tweede Wereldoorlog speelde hij als SPD-afgevaardigde een sleutelrol tijdens de fusiebesprekingen met de KPD (Kommunistische Partei Deutschland) in de Sovjet-bezettingszone. Na het tot stand komen van de fusie kreeg de nieuwe partij de naam Sozialistische Einheitspartei Deutschlands (SED), de leidende partij in de DDR.

Van 1946 tot 1954 was hij met Wilhelm Pieck co-voorzitter van de SED. Vanaf 1949 was hij lid van het politbureau en het centraal comité van de SED. Van 1949 tot 1960 was hij minister-president van de DDR. Van september tot oktober 1960 was hij vicevoorzitter van de staatsraad, daarna trok hij zich wegens ziekte (leukemie) terug.


Hans Modrow

Hans Modrow (Jasenitz, 27 januari 1928) is een voormalig Oost-Duits (DDR), daarna Bondsrepublikeins politicus en laatste voorzitter van de ministerraad van de DDR.

Hans Modrow werd geboren in het Oosten van Duitsland, nabij Stettin, en volgde een opleiding tot machinebankwerker. In 1945 werd hij gerekruteerd voor de zogenaamde 'Volkssturm', bij elkaar geraapte militaire eenheden van minderjarigen en oudere mannen die het Rode Leger moesten tegenhouden. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werd hij door de Russen gevangengenomen.

Teruggekeerd uit krijgsgevangenschap, werd hij in 1949 lid van de Oost-Duitse Sozialistische Einheitspartei Deutschlands (SED) en de Freie Deutsche Jugend (FDJ) en de vakbond FDGB. In de jaren vijftig was hij lid van de centrale raad van de FDJ, daarna was hij lid van de Oost-Berlijnse gemeenteraad en de Volkskammer (parlement van de DDR) en tot 1989 van het centraal comité van de SED. In zijn vrije tijd studeerde hij economie (doctoraat 1969). Van 1973 tot 1989 was hij SED-districtssecretaris van Dresden.

Modrow gold als een hervormer en werd na de val van de muur lid van het politbureau van de SED (8 november - 3 december 1989) en vanaf 13 november 1989, als opvolger van Willi Stoph voorzitter van de ministerraad (premier). In december 1989 werd hij vicevoorzitter van SED/PDS. In februari 1990 presenteerde hij een concept voor de hereniging. Bij de verkiezingen van maart 1990 kwam de CDU als overwinnaar uit de bus en in april trad Modrow als voorzitter van de ministerraad af. Hij werd opgevolgd door Lothar de Maizière. Na de eenwording werd Modrow lid van de Bondsdag voor de PDS en Europarlementariër.


Instrumentale muziek

Instrumentale muziek in tegenstelling tot vocale muziek, is muziek waarbij geen gebruik wordt gemaakt van zangstemmen maar uitsluitend van muziekinstrumenten. Ook in een composities waar wel gezongen wordt, zijn vaak instrumentale gedeeltes te horen, veelal in de vorm van een instrumentaal intermezzo. De meeste muziekstijlen kennen zowel vocale als instrumentale stukken.

De Engelse term instrumental wordt vaak gebruikt om een nummer aan te duiden dat volledig instrumentaal is, vooral voor nummers op een album in een genre waar hoofdzakelijk vocale muziek voorkomt. Soms verschijnen op albums ook een exacte kopieën van gezongen nummer, maar zonder de zang erbovenop. De term wordt vooral gebruikt met betrekking tot populaire muziek; bepaalde muziekstijlen zoals jazz, blues, elektronische muziek en veel klassieke muziek maken weinig gebruik van de menselijke stem.

A capella zingen kan als het tegenovergestelde van instrumentale muziek beschouwd worden: alle klanken worden voortgebracht door het menselijk lichaam zonder extra instrumenten. Beatboxen idem.

De vroege kerkvaders weerden aanvankelijk instrumentale muziek van openbare erediensten. Zij meenden dat muziek zonder woorden de geest niet ontvankelijk maakte voor de christelijke leer, en ook niet tot vrome gedachten leidde.


Meiji-restauratie

De Meiji-restauratie (明治維新, ofwel "Meiji ishin") is de politieke omwenteling die in 1867 het eind van de heerschappij van de krijgsadel in Japan inluidde. Ze opende de weg naar een radicale modernisering en verwesterlijking van Japan in de zogeheten Meijiperiode, waarbij het in naam ging om het herstel van de oorspronkelijke macht van de Japanse keizer.

De omwenteling ontleent zijn naam aan de regeernaam en de naam van de regeerperiode van keizer Mutsuhito (睦仁), namelijk 'Meiji' (明治), te vertalen als 'verlichte regering'.


God Defend New Zealand

God Defend New Zealand is een van de volksliederen van Nieuw-Zeeland, samen met "God Save the Queen". Alhoewel ze dezelfde status hebben wordt alleen "God Defend New Zealand" gebruikt, en de meeste inwoners van Nieuw-Zeeland zullen zich niet bewust zijn van het feit dat het land twee volksliederen heeft. Het ministerie voor Cultuur en Erfgoed is verantwoordelijk voor de volksliederen.


Bahrainona

Bahrainona (Ons Bahrein) is het volkslied van de Aziatische eilandstaat Bahrein. Het lied werd in 1971, toen het land onafhankelijk werd, als volkslied aangenomen. De tekst werd geschreven door Mohamed Sudqi Ayyash (1925-). De componist is onbekend.


Ruiten Aa

De Ruiten Aa (ook: Ruiten A) is een beek in Oost-Groningen in de streek Westerwolde in Nederland. De beek begint bij Ter Apel en stroomt langs Sellingen, Vlagtwedde, Smeerling, Ter Wupping naar Wessinghuizen waar hij samen met de Mussel-Aa de Westerwoldse Aa vormt. Deze mondt bij Nieuwe Statenzijl uit in de Dollard.

De Ruiten Aa wordt voor het eerst in 1327 vermeld als "Ruetna". De naam zou verbonden moeten worden met Gronings (Nedersaksisch) "roet, ruut", dat 'onkruid' betekent. Anderen denken eerder aan een Protogermaans woord "*rûh-itha", dat 'ruigte, struikgewas, onkruid (met name waterplanten als riet en biezen)' zou betekenen.

Oorspronkelijk ontsprong de Ruiten Aa zuidelijker in de buurt van het Bargerveen. De bron werd gevormd door een veenmeer met de naam Zwarte Meer. Dit meer liep leeg na het graven van de verlengde Hoogeveense Vaart. Het dorp Zwartemeer ontstond vervolgens op deze plek. De bovenloop van de beek heette de Runde. Anno 2004 zijn er weer plannen om de Runde te herstellen. Ongeveer op de plek waar de beek de Drents-Groningse grens passeert krijgt ze de naam Ruiten Aa. Aan de andere kant van de rijksgrens ligt Rütenbrock, waarvan de Nederlandse naam Ruitenbroek is en waarnaar de beek is genoemd.

Het dal is erg breed voor deze vrij kleine beek. In de laatste ijstijd stroomde de Eems door Westerwolde. Later heeft deze rivier haar loop verlegd. De Ruiten Aa is het overblijfsel hiervan. De Ruiten Aa stroomt bij de Laudermarke het oude dal van deze rivier in en de rest van haar bedding naar het noorden toe ligt in dit dal. Ten zuiden van Vlagtwedde splitst de Ruiten Aa zich. De oostelijke loop die door Vlagtwedde heen loopt draagt de naam Veelerdiep en de westelijke loop houdt gewoon de naam Ruiten Aa. Tussen Wessinghuizen en Wedde komen beide lopen weer bij elkaar. Het Veelerdiep is een restant van de poging om een kanaal tussen Eems en Westerwoldse Aa te graven van de stad Groningen en het bisdom Munster in de 15e eeuw om de tol bij Emden te ontlopen. De poging strandde uiteindelijk. Op de oude kaarten is naast het Veelerdiep ook nog dit kanaal te herkennen in de vorm van Oude Gracht die van Bourtange naar het Veelerdiep loopt.

Langs de beek zijn veel restanten van het esdorpenlandschap en hoevenlandschap te vinden. Bolle akkercomplexen op hoger gelegen zandruggen afgewisseld met lager gelegen gronden langs de beek, die oorspronkelijk graslanden waren. Van de houtwallen en kleine bossen die het landschap een parkachtig karakter geven is veel tijdens ruilverkavelingen opgeruimd, maar er is ook het een en ander bewaard gebleven. Het beekdal van de Ruiten Aa vormde vele eeuwen ruggengraat van Westerwolde, dat als een wig lag in een groot en vrijwel onbewoond veengebied. Dit veengebied, het Bourtangerveen genoemd, is vrijwel geheel ontgonnen

Zijn betekenis voor de waterafvoer van Westerwolde is door het graven van het Ruiten-Aa-kanaal, het Mussel-Aa-kanaal en B.L. Tijdenskanaal tussen 1911 en 1920 sterk verminderd. Hierbij is ten zuiden van Vlagtwedde de loop van de Ruiten Aa onderbroken en wordt het water van de beek via de Voedingsleiding naar het Ruiten-Aa-kanaal geleid.
Tijdens ruilverkavelingen na de Tweede Wereldoorlog is veel geëgaliseerd en is de loop van de Ruiten Aa gekanaliseerd. Dit is onlangs weer teruggedraaid: de beek heeft zijn meanderende loop teruggekregen.

Het landschap rond de Ruiten-Aa maakt deel uit van de ecologische hoofdstructuur van Nederland waardoor veel gronden natuurgebied zijn geworden. Bij het Wollinghuizen (onderdeel van het grotere complex Dal van de Ruiten A van Natuurmonumenten) en bij Sellingen is de beek hermeanderd en is gepoogd het oude reliëf te herstellen. Bij deze reconstructie van de oude loop tussen Weende en Smeerling zijn de ontkoppelde delen van de beek nog niet met elkaar verbonden, maar anno 2005 zijn er plannen om deze verbinding weer te herstellen. De verbinding met voedingskanaal wordt dan gestremd, waarbij er wel de mogelijkheid komt om eventueel overtollig water via dit kanaal af te voeren.

Ten noorden van Smeerling zijn de natuurgebieden in handen van Staatsbosbeheer. Hier liggen ook enige rivierduincomplexen bij een oude loop van de Ruiten Aa.


Zuidschote

Zuidschote is een klein landelijk dorpje in de Belgische provincie West-Vlaanderen en een deelgemeente van de stad Ieper. Het was een zelfstandige gemeente tot 1971, toen het in zijn geheel werd opgenomen bij Boezinge. Boezinge zelf werd in 1977 samen met nog een reeks andere gemeenten opgenomen bij Ieper. Zuidschote heeft een oppervlakte van 4,25 km² en telde in 1999 308 inwoners. Ter plaatse wordt van "Zuetshoote" gesproken.

Steenstrate en Lizerne zijn twee gehuchten van de vroegere gemeente Zuidschote.


Hilaire Van der Schueren

Hilaire Van der Schueren (22 januari 1948) is de Belgische ploegleider van het World-tour team Wanty-Groupe Gobert.
Sinds begin jaren tachtig zit Hilaire in de auto als ploegleider. Als ploegleider bij de ploegen van Jan Raas won hij vele klassiekers en etappes in grote rondes. Met zijn netwerk en amicale verschijning is hij belangrijk voor de complete organisatie.


Catatonie

Catatonie is een cluster van verschillende symptomen, waarbij bizarre motorische verschijnselen optreden, waaronder mutisme, flexibilitas cerea ("wasachtige buigzaamheid"), catalepsie en stupor. Het is geen psychiatrische ziekte, alhoewel het wel als zodanig kan worden geduid. De term werd in 1874 geïntroduceerd door de Duitse psychiater Karl Ludwig Kahlbaum (1828-1899) om uitdrukking te geven aan het ‘door en door gespannen zijn’ dat hij als hoofdkenmerk zag van de aandoening.

Dit beeld kan veroorzaakt worden door uiteenlopende aandoeningen. In ruim de helft van de gevallen is er sprake van een bipolaire stoornis als onderliggende oorzaak, maar ook andere psychische aandoeningen zoals schizofrenie of somatische (lichamelijke) aandoeningen als intoxicaties, drugs, bijwerking van bepaalde medicatie, infecties van de hersenen (encefalitis, meningitis), sommige metabole stoornissen, epilepsie kan dit beeld veroorzaken. Belangrijk is dat catatonie kan optreden als symptoom van een maligne neurolepticasyndroom, een zeldzame zeer ernstige bijwerking van sommige medicijnen, vooral antipsychotica.
In het verleden werd catatonie vooral gezien in het kader van schizofrenie, vandaar dat men soms denkt dat het alleen bij psychiatrische aandoeningen voorkomt. Tegenwoordig is duidelijk dat dat niet het geval is.

Catatonie komt in gradaties voor, van milde symptomen waarbij patiënten zelf nog eten en drinken en er enige communicatie mogelijk is, tot volkomen onbeweeglijkheid zonder enige zelfzorg. Catatonie kan indien onbehandeld of onvoldoende behandeld, zich (relatief snel) ontwikkelen tot letale catatonie, waarbij er tevens sprake is van wisselende bloeddruk, wisselend hoge hartslag, extreme stijfheid, afbraak van spieren, koorts. De kans dat patiënten hieraan komen te overlijden indien niet tijdig herkend en behandeld wordt is sterk verhoogd. De spierafbraak leidt tot een verhoging van het creatinekinase, wat schade geeft aan de nieren, waardoor nierfalen kan optreden (rabdomyolyse). Het beeld van catatonie bij een patiënt kan sterk wisselen over de dag, maar ook langere tijd hetzelfde blijven.


Călin Popescu-Tăriceanu

Călin Popescu-Tăriceanu () (Boekarest, 14 januari 1952), is een Roemeens politicus. Van 28 december 2004 tot 22 december 2008 was hij premier van Roemenië. Tussen 10 maart 2014 en 3 september 2019 was hij voorzitter van de Senaat van Roemenië.

Călin Popescu-Tăriceanu studeerde in 1976 af als hydrotechnisch ingenieur. In 1981 studeerde hij als doctor in de wiskunde af aan de Universiteit van Boekarest. In 1990 werd hij lid van de Nationaal-Liberale Partij (PNL), maar stapte in 1993 over naar de Liberale Partij 1993 (PL'93). Deze overstap was echter van korte duur en hij keerde later weer naar de PNL. Van 1996 tot 1997 was hij minister van Industrie en Handel onder premier Victor Ciorbea en van 1996 tot 2004 was hij voor de PNL lid van de Kamer van Afgevaardigden (tweede kamer van het Roemeense parlement). Van 2000 tot 2004 was hij vicevoorzitter van de PNL-fractie en was hij vicevoorzitter van de kamerfractie Begrotingen, Financiën en Verzekeringen. Van 2004 tot 2009 was hij voorzitter van de PNL.

Bij de parlementsverkiezingen van 28 november 2004 lukte het Popescu-Tăriceanu's Alliantie van Recht en Waarheid, een verbond van de Nationaal-Liberale Partij en de Democratische Partij, niet de grootste partij in de Kamer van Afgevaardigden en de Senaat. De Alliantie verkreeg 31,5% van de stemmen in de Kamer van Afgevaardigden en 31,8% in de Senaat. De sociaaldemocratische en conservatieve Nationale Unie PSD + PUR verkreeg 36,8% van de stemmen in de Kamer en 37,2% van de stemmen in de Senaat. Op 25 december 2004 stapte de Conservatieve Partij (PUR) echter uit de Nationale Unie en sloot een verbond met de Alliantie. Ook de Democratische Unie van Hongaren in Roemenië sloot een verbond met de Alliantie aan. Popescu-Tăriceanu vormde daarop een regering bestaande uit de Alliantie van Recht en Waarheid, de Conservatieve Partij en de Democratische Unie van Hongaren in Roemenië. Op 29 december 2004 kreeg het kabinet het vertrouwen van het parlement en ging van start.

Op 7 juli 2005 diende het kabinet zijn ontslag in bij president Traian Băsescu, omdat het Constitutioneel Hof een aantal wetten om het rechterlijk systeem te hervormen had verworpen. President Bǎsescu was blij met het ontslag van de regering, omdat hij nu mogelijkheid zag nieuwe verkiezingen uit te schrijven in de hoop dat de Alliantie van Recht en Waarheid een meerderheid zou bepalen in het parlement. De coalitiepartners, de Conservatieven en de Democratische Unie, waren echter tegen het ontslag, omdat ze bang waren zetels te verliezen bij nieuwe verkiezingen. Ook premier Popescu-Tǎriceanu was eigenlijk tegen het ontslag. Op 19 juli trok Popescu-Tăriceanu het ontslag van zijn kabinet weer in. Sindsdien waren de betrekkingen tussen premier en president gespannen. Na de verkiezingsnederlaag van 30 november 2008 belandde zijn partij in de oppositie. Hij werd als premier opgevolgd door Emil Boc van de Democratische Partij.

Tijdens het premierschap van Popescu-Tǎriceanu vonden er in juli 2005 grote overstromingen in Roemenië plaats.
Tijdens de rellen rond de Mohammed cartoons in het voorjaar van 2006 riep premier Popescu-Tăriceanu op tot respect en zei hij het geweld in de Arabische wereld te betreuren.

Na de val van het tweede kabinet van Emil Boc en de succesvolle motie van wantrouwen tegen het kabinet van Mihai Răzvan Ungureanu kreeg het USL (Uniunea Social Liberală), een alliantie tussen PNL, PC, UNPR en de PSD, regeringsverantwoordelijkheid in het kabinet van Victor Ponta (PSD). Na iets meer dan een jaar trok de PNL zich in februari 2014 terug uit de USL en daarmee uit het kabinet. Călin Popescu-Tăriceanu was het niet eens met deze beslissing van zijn partij en besloot daarop uit de partij te stappen. Hij ging verder als onafhankelijk lid van de Senaat. Na het aftreden van Crin Antonescu als Senaatsvoorzitter, werd hij met steun uit de partijen van de regeringscoalitie tot nieuwe Senaatsvoorzitter gekozen. Daarna richtte hij zijn eigen partij, de Hervormde Liberale Partij ("Partidul Liberal Reformator" / PLR) – geen verwijzing naar protestants christelijke gronden) – op waarbij zich ook enkele PNL leden aansloten. Een jaar later in 2015, fuseert de PLR met de Conservatieve Partij van Daniel Constantin tot ALDE. Het voorzitterschap van de nieuwe partij werd aanvankelijk tussen de beide partijleiders gedeeld maar in 2017 komt het tot een breuk en werd Daniel Constantin uit de partij gezet.


Učka

Učka (Italiaans: "Monte Maggiore") is een gebergte in Kroatië. De berg Vojak is met zijn 1401 meter de hoogste berg op het schiereiland Istrië.

De plaats Opatija (Italiaans: "Abbazia") werd een populair vakantieoord tijdens de Habsburgse overheersing. Volgens de legende was dit omdat het "in de schaduw" van de Učka ligt, wat het stadje tijdens de zomer beschermt tegen de mediteriaanse hitte.


Shinjuku

Shinjuku (新宿区, " Shinjuku-ku") is een van de 23 speciale wijken van Tokio. Shinjuku heeft het statuut van stad en noemt zich in het Engels ook Shinjuku City. Op 1 maart 2008 had de stad 310.796 inwoners. De bevolkingsdichtheid bedroeg 17050 inw./km². De oppervlakte van de stad is 18,23 km². Het is een belangrijk zaken- en bestuurscentrum van Tokio. Het Station Shinjuku is een van de belangrijkste spoorwegstations in Tokio, waar iedere werkdag meer dan 3,60 miljoen mensen in en uitstappen.


La traviata

La traviata ('De verdoolde' of 'De dolende') is een opera in drie bedrijven van Giuseppe Verdi, die zijn première beleefde op 6 maart 1853 in het Teatro La Fenice in Venetië. Het libretto van Francesco Maria Piave is gebaseerd op de roman "La dame aux camélias" uit 1848 van Alexandre Dumas (zoon). De opera was in theaterseizoen 2013-2014 wereldwijd de meest opgevoerde opera.


Amsterdamse effectenbeurs

De Amsterdamse effectenbeurs is een van de oudste financiële handelsbeurzen ter wereld en de grootste aandelenbeurs van Europa. De belangrijkste graadmeters van de Amsterdamse beurs zijn de AEX (Amsterdam Exchange Index) en de Amsterdam Midkap Index. De beurs is eigendom van Euronext. Handel vindt plaats op werkdagen van 9:00 tot 17:30 (UTC+1).


Frode Andresen

Frode Andresen (Rotterdam, 9 september 1973) is een in Nederland geboren Noorse biatleet en langlaufer. Hij nam driemaal deel aan de Olympische Spelen en won hierbij in totaal drie medailles.

Zijn grootste succes als biatleet is de olympische titel in de aflossing op de Olympische Winterspelen 2002 in Salt Lake City. Verder haalde hij twee individuele Olympische medailles op de 10 kilometer sprint. Tijdens de Olympische Winterspelen 1998 behaalde hij de zilveren medaille, terwijl hij acht jaar later op hetzelfde onderdeel beslag legde op de bronzen medaille.

Hij werd biatlon-wereldkampioen in Oslo in 2000 op de 10 km sprint.

Tot begin 2006 heeft hij vijftien wereldbekerwedstrijden gewonnen.

Hij neemt ook aan langlaufwedstrijden deel, en won in 2000 een medaille op de Noorse kampioenschappen over 50 km.

Hij leeft samen met de Noorse biatlete Gunn Margit Andreassen.


Slangeneiland

Slangeneiland of Serpenteiland (Oekraïens: "Ostriv Zmiyinyy", Roemeens: "Insula Șerpilor") is een Oekraïens eiland in het westen van de Zwarte Zee, gelegen voor de kusten van Roemenië en Oekraïne. Het maakt deel uit van de oblast Odessa.


Katherine Dunham

Katherine Mary Dunham (Glen Ellyn (Illinois), 22 juni 1909 - New York City, 21 mei 2006) was een Afro-Amerikaanse antropologe, danseres, choreografe, actrice, songwriter en burgerrechtenactiviste.

Ze studeerde antropologie aan de Universiteit van Chicago met als afstudeerrichting Braziliaanse en Caribische dansantropologie. Onder de naam "Dunham" bracht ze een eigen danstechniek voort. Ook richtte ze de "Katherine Dunham Company" op die het eerste Afro-Amerikaanse dansgezelschap vormde.

In 1967 richtte zij eveneens het "Performing Arts Training Center" (PATC) op. Dit centrum heeft als doel het bestrijden van geweld en het tegengaan van stedelijke armoede; het middel wat zij daarbij hanteert is die van de dans.

In 1992 baarde ze opzien door 47 dagen in hongerstaking te gaan uit protest tegen het terugsturen van vluchtelingen uit Haïti terwijl ze reeds aan artritis leed.

Voor haar werkzaamheden ontving zij in 1989 de "National Medal of Arts". Ook kreeg ze een eigen ster in de "St. Louis Walk of Fame".

Katherine Dunham overleed op bijna 97-jarige leeftijd in haar slaap.


Jan van der Sloot

Jan van der Sloot (Rotterdam, 18 februari 1911 - Den Haag, 6 november 1944) was een Nederlandse verzetsstrijder tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Van der Sloot was opperwachtmeester bij de politie in Delft. Zijn verzetsnamen waren "Jan 33" en "Jan van der Veen". Hij deed veel spionagewerk en werkte voor de illegale pers. Ook speelde hij een belangrijke rol bij de overval op het Delftse politiebureau in 1944 waarbij twee verzetsstrijders en enkele opgepakte Joden werden bevrijd en wapens voor het verzet werden buitgemaakt. De leiding van die overval berustte bij Leendert Valstar.

Door deze overval was hij verdacht geworden en moest hij onderduiken. Op 13 oktober 1944 werd hij opgespoord door de Duitse bezetter te Den Haag en na veel verzet gearresteerd en op 6 november 1944 op de Waalsdorpervlakte gefusilleerd.
Hij is postuum onderscheiden met het Verzetsherdenkingskruis. In Delft is als eerbetoon een singel naar hem vernoemd ("Van Der Slootsingel"). Jan van der Sloot ligt herbegraven op de erebegraafplaats Bloemendaal te Overveen.