6.1.2011 Publicatieblad van de Europese Unie L 3J7 BESLUITEN BESLUIT VAN DE COMMISSIE van 5 januari 2011 tot beëindiging van de onderzoeksprocedure betreffende de door Brazilië ingestelde maatregelen die van invloed zijn op de invoer van textielproducten (2011/2/EU) DE EUROPESE COMMISSIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, Gezien Verordening (EG) nr. 3286/94 van de Raad van 22 december 1994 tot vaststelling van communautaire pro- cedures op het gebied van de gemeenschappelijke handelspoli- tiek met het oog op de handhaving van de rechten die de Gemeenschap ontleent aan internationale regelingen voor het handelsverkeer, in het bijzonder die welke onder auspiciën van de Wereldhandelsorganisatie werden vastgesteld (!), en met name artikel 11, lid 1, Overwegende hetgeen volgt: A. PROCEDURE ( _ Op 12 januari 1998 diende Febeltex (de Belgische Tex- tielfederatie) een klacht in op grond van artikel 4 van Verordening (EG) nr. 3286/94. (2) _ De klager stelde dat de verkoop van textielproducten uit de Europese Gemeenschap in Brazilië gehinderd werd door een aantal handelsbelemmeringen in de zin van artikel 2, lid 1, van Verordening (EG) nr. 3286/94, waar- onder een stelsel van niet-automatische invoervergunnin- gen en de wijze waarop dit stelsel werd toegepast, met name door betalingsvoorwaarden bij invoer en mini- muminvoerprijzen. (3) _ Na raadpleging van het bij Verordening (EG) nr. 3286/94 ingestelde Raadgevend Comité besloot de Commissie dat er voldoende bewijsmateriaal was om een onderzoek naar de juridische en feitelijke aspecten van deze kwestie te openen. De Commissie leidde derhalve op 27 februari 1998 een onderzoeksprocedure in (?). B. BEVINDINGEN VAN DE ONDERZOEKSPROCEDURE (4 _ Het eindverslag over de onderzoeksprocedure werd aan de lidstaten voorgelegd tijdens de vergadering van het Raadgevend Comité op 9 november 1998. (!) PB L 349 van 31.12.1994, blz. 71. PB C 63 van 27.2.1998, blz. 2. (5) _ In dit verslag werd geconcludeerd dat het Braziliaanse stelsel van niet-automatische invoervergunningen, met de daaraan verbonden minimumprijzen, kennelijk in strijd was met: a) de artikelen 1, 3 en 5 van de WTO-overeenkomst inzake procedures op het gebied van invoervergunnin- gen, aangezien dit stelsel: a) niet neutraal was wat de toepassing betrof; b) niet op eerlijke en billijke wijze werd beheerd; c) geen enkele met de WTO verenig- bare beperking toepaste en derhalve niet in reikwijdte en duur beperkt bleef tot de maatregel die het ten uitvoer legde; en d) bijkomende restrictieve en versto- rende gevolgen had voor de invoer. Bovendien werd de lijst van producten waarvoor een niet-automatische vergunning noodzakelijk was, niet bekendgemaakt en duurde het maanden voordat aanvragen voor invoer- vergunningen voor producten waarvan de prijs lager was dan de minimumprijs beantwoord werden; b) de artikelen X.1 en X.3 van de GATT 1994, aangezien het stelsel niet was gepubliceerd en niet op uniforme, onpartijdige en billijke wijze ten uitvoer werd gelegd; c) artikel XI.1 van de GATT 1994, aangezien het stelsel van minimumprijzen een beperking andere dan rech- ten, belastingen en andere heffingen vormde, door middel van invoervergunningen die vereist waren bij de invoer van een product uit het grondgebied van een andere overeenkomstsluitende partij, zonder dat er een met de WTO verenigbare rechtvaardiging was. C. ONTWIKKELINGEN NA HET ONDERZOEK (6 _ Op 17 maart 1999 (°) besloot de Commissie om een geschillenbeslechtingsprocedure bij de WTO in te leiden. Op 19 november 1999 vond WTO-overleg plaats. Bra- zilië wees bij deze gelegenheid alle beschuldigingen be- treffende de toepassing van minimumprijzen, zowel in het kader van de invoervergunningen als bij de vaststel- ling van de douanewaarde, van de hand, maar gaf toe dat het niet had voldaan aan diverse WTO-verplichtingen in verband met de kennisgeving van zijn stelsel van invoer- vergunningen. (3) PB L 86 van 30.3.1999, blz. 22.