25.11.2010 Publicatieblad van de Europese Unie L 309/5 BESLUITEN UITVOERINGSBESLUIT VAN DE RAAD van 22 november 2010 waarbij Duitsland, Italië en Oostenrijk worden gemachtigd een bijzondere maatregel toe te passen die afwijkt van artikel 193 van Richtlijn 2006/112/EG en waarbij Beschikking 2007/250/EG wordt gewijzigd teneinde de geldigheid van de aan het Verenigd Koninkrijk verleende machtiging te verlengen (2010/710/EU) DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, Gezien Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (!), en met name artikel 395, lid 1, Gezien het voorstel van de Commissie, Overwegende hetgeen volgt: (1) Bij brieven, ingekomen bij het secretariaat-generaal van de Commissie op 3 augustus 2007, 23 december 2009 en 17 februari 2010 hebben respectievelijk Italië, Duits- land en Oostenrijk verzocht om machtiging tot toepas- sing van een biĳzondere maatregel die afwijkt van artikel 193 van Richtlijn 2006/112/EG wat betreft de tot voldoening van de btw gehouden persoon. Bij brief, ingekomen bij het secretariaat-generaal van de Commis- sie op 10 februari 2010, heeft het Verenigd Koninkrijk verzocht om verlenging van de geldigheid van de mach- tiging die was verleend bij Beschikking 2007/250/EG van de Raad van 16 april 2007 waarbij het Verenigd Konink- rijk wordt gemachtigd een bijzondere maatregel toe te passen die afwijkt van artikel 193 van Richtlijn 2006/112/EG betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (2). De Commissie heeft de overige lidstaten bij brief van 11 januari 2010 van het verzoek van Duitsland en bij brief van 9 maart 2010 van de verzoeken van Italië, Oostenrijk en het Verenigd Koninkrijk in kennis gesteld. De Commissie heeft Duitsland bij brief van 12 januari 2010 en Italië, Oostenrijk en het Verenigd Koninkrijk bij brief van 11 maart 2010 meegedeeld dat zij over alle gegevens beschikte die zij nodig achtte voor de beoor- deling van hun verzoek. Overeenkomstig artikel 193 van Richtlijn 2006/112/EG is de btw verschuldigd door de belastingplichtige die de goederen levert. De door Duitsland, Italië en Oostenrijk gevraagde derogatie strekt er evenwel toe de belasting- plichtige ontvanger van de goederen tot voldoening van de btw te verplichten, zij het slechts onder bepaalde voorwaarden en uitsluitend voor leveringen van speci- fieke producten, namelijk mobiele telefoons en geïnte- greerde schakelingen. L 347 van 11.12.2006, blz. 1. (!) PB () PB L 109 van 26.4.2007, blz. 42. 4 Een aanzienlijk aantal bedrijven dat in bepaalde goederen handelt, namelijk mobiele telefoons en geïntegreerde schakelingen, draagt na de verkoop geen btw aan de belastingdienst af. Hun afnemers hebben evenwel recht op aftrek van de voorbelasting omdat zij in het bezit zijn van een geldige factuur. Bij de meest agressieve variant van deze belastingfraude worden dezelfde goederen via een carrouselconstructie verschillende keren geleverd zonder dat er btw wordt voldaan. Door in dergelijke gevallen de ontvanger van de goederen aan te wijzen als degene die tot voldoening van de btw is gehouden, zou de derogatie aan deze vorm van belastingfraude een einde maken. Dit zou geen gevolgen hebben voor het verschuldigde btw-bedrag. Teneinde een doeltreffende werking van de derogatie te garanderen en een verschuiving van de belastingfraude naar andere goederen of naar de detailhandel te voor- komen, dienen Duitsland, Italië en Oostenrijk passende controle- en rapportageverplichtingen in te voeren. De Commissie moet in kennis worden gesteld van de speci- fieke maatregelen die zijn genomen ten behoeve van het toezicht op de werking van de derogatie. De maatregel staat in verhouding tot de beoogde doel- stellingen, omdat hij geen algemene strekking heeft maar slechts geldt voor specifieke productgroepen ten aanzien waarvan het risico op belastingfraude groot is en de omvang van de belastingfraude tot aanzienlijke belasting- derving heeft geleid. Bovendien vermindert het gebruik van een verleggingsregeling het risico dat de fraude ver- schuift naar de detailhandel in de betrokken producten, omdat mobiele telefoons in het algemeen geleverd wor- den door grote bedrijven en omdat de maatregel van toepassing is op geïntegreerde schakelingen die nog niet in het eindproduct ingebouwd zijn. De machtiging dient in principe slechts voor een korte periode te gelden, omdat niet met zekerheid kan worden vastgesteld of de doelstellingen van de maatregel zullen worden verwezenlijkt. Het is ook niet mogelijk om van tevoren het effect van de maatregel op de werking van het btw-stelsel in de lidstaten die de maatregel toepassen, of in andere lidstaten, in te schatten.