8.6.2011 Publicatieblad van de Europese Unie L 149/1 (Niet-wetgevingshandelingen) VERORDENINGEN VERORDENING (EU) Nr. 550/2011 VAN DE COMMISSIE van 7 juni 2011 tot vaststelling, overeenkomstig Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad, van beperkingen op het gebruik van internationale kredieten uit projecten op het gebied van industriële gassen (Voor de EER relevante tekst) DE EUROPESE COMMISSIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, Gezien Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Ge- meenschap en tot wijziging van Richtlijn 96/61/EG van de Raad (!), en met name artikel 11 bis, lid 9, Overwegende hetgeen volgt: ) () PB PB Het uiteindelijke doel van het Raamverdrag van de Ver- enigde Naties inzake klimaatverandering, goedgekeurd bij Besluit 94/69/EG van de Raad van 15 december 1993 betreffende het sluiten van het Raamverdrag van de Ver- enigde Naties inzake klimaatverandering (?), is het be- werkstelligen van een stabilisering van de concentraties van broeikasgassen in de atmosfeer op een niveau waarop gevaarlijke antropogene verstoring van het kli- maatsysteem wordt voorkomen. Zoals tijdens de Con- ferentie van Cancún over de klimaatverandering van de- cember 2010 en in het „Akkoord van Kopenhagen” is bevestigd, mag, om deze doelstelling te halen, de algehele stijging van het mondiale jaargemiddelde van de opper- vlaktetemperatuur niet hoger zijn dan 2°C boven het pre-industriële niveau. Uit het meest recente evaluatiever- slag van de Intergouvernementele Werkgroep inzake kli- maatverandering (IPCC) blijkt dat om deze doelstelling te bereiken de mondiale emissie van broeikasgassen na 2020 niet verder mag stijgen. Dit betekent dat alle be- langrijke emitterende landen hun inspanningen moeten opvoeren. L 275 van 25.10.2003, blz. 32. L 33 van 7.2.1994, blz. 11. (2 De koolstofmarkten zijn een belangrijke hefboom om deze uitdaging aan te pakken. Zij zullen het ons mogelijk maken onze doelstellingen te bereiken tegen een lagere kostprijs en sporen ons aan tot meer ambitie. Koolstof- markten zijn bovendien een doeltreffend instrument om financiële middelen te verstrekken aan ontwikkelingslan- den en om het financiële pakket van 100 miljard USD bijeen te brengen waarover in Kopenhagen overeenstem- ming is bereikt. Daartoe moeten de bestaande mechanis- men aanzienlijk worden versterkt en moet met name het mechanisme voor schone ontwikkeling (CDM) worden hervormd met het oog op een bredere toepassing van gestandaardiseerde referentiewaarden en de ontwikkeling van nieuwe marktmechanismen. In het Protocol van Kyoto, dat is goedgekeurd bij Be- schikking 2002/358/EG van de Raad van 25 april 2002 betreffende de goedkeuring, namens de Europese Gemeenschap, van het Protocol van Kyoto bij het Raam- verdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverande- ring en de gezamenlijke nakoming van de in dat kader aangegane verplichtingen (°) zijn voor 39 landen emissie- reductiedoelstellingen vastgesteld voor de periode 2008-2012 alsmede twee mechanismen voor de invoe- ring van internationale kredieten waarmee partijen hun uitstoot kunnen compenseren. „Gezamenlijke uitvoering” D) levert emissiereductie-eenheden (ERU's) op, terwijl het „mechanisme voor schone ontwikkeling” (CDM) resulteert in gecertificeerde emissiereducties (CER's). JI en CDM zijn zogenaamde zuivere compensatieregelin- gen, waarbij een vermindering van de uitstoot van broei- kasgassen met één ton het recht geeft elders één ton extra broeikasgassen uit te stoten. In het algemeen helpt een dergelijk systeem weliswaar om de kosten van de mondiale emissiereductie te drukken en zorgt het ervoor dat actie kan worden ondernomen in de landen waar deze het kostenefficiëntst is, maar het draagt niet bij tot de inspanningen die nodig zijn om de 2°C- doelstelling te halen. @ PB L 130 van 15.5.2002, blz. 1.