Nr. L 233/24 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 14. 9. 96 BESCHIKKING VAN DE COMMISSIE van 29 mei 1996 betreffende staatssteun aan Walzwerk Ilsenburg GmbH (Slechts de tekst in de Duitse taal is authentiek) (Voor de EER relevante tekst) (96/544/EGKS) DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, inzonderheid op artikel 4, onder c), Gelet op Beschikking nr. 3855/91/EGKS van de Commissie van 27 november 1991 tot invoering van communautaire regels voor de steun aan de ijzer- en staal- industrie ("), inzonderheid op de artikelen 5 en 6, Na de belanghebbenden overeenkomstig artikel 6, lid 4, van voornoemde beschikking te hebben aangemaand hun opmerkingen te maken, Overwegende hetgeen volgt: I Bij een faxbericht van 24 november 1994, dat op 25 november 1994 bij de Commissie is ingeschreven, heeft Duitsland een steunvoornemen ten gunste van Walzwerk Ilsenburg GmbH aangemeld. De steun, die in een inves- teringssubsidie van 5,85 miljoen DM en een fiscale inves- teringspremie ten bedrage van 0,9505 miljoen DM bestond, zou worden verleend ten behoeve van een inves- tering van 29,5 miljoen DM. Op 15 februari 1995 besloot de Commissie ten aanzien van voornoemd steunvoornemen de procedure van artikel 6, lid 4, van Beschikking nr. 3855/91/EGKS, hierna „Staalsteuncode” genoemd, in te leiden. De Commissie was van mening, dat de steunmaatregel onder artikel 5 van de Staalsteuncode viel en derhalve op grond van artikel 6, lid 1, uiterlijk op 30 juni 1994 had moeten worden aangemeld. Op grond van deze bepaling zou de steun slechts tot 31 december 1994 als verenigbaar met de gemeenschappelijke markt kunnen worden beschouwd. Duitsland werd bij schrijven van 10 maart 1995 van dit besluit in kennis gesteld, dat in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen werd gepubliceerd (?). Duitsland reageerde hierop per brief van 19 april 1995, waarin het met name verklaarde dat: B nr. L 362 van 31. 12. 1991, blz. 57. B nr. C 289 van 31. i0. 1995, blz. il. — het begreep dat de late aanmelding de Commissie voor problemen had gesteld, maar dat deze ook andere late aanmeldingen had aanvaard; — de moederonderneming Preussag Stahl AG op grond van een schrijven van de Commissie van 21 december 1994 had aangenomen dat de staatssteun was goedge- keurd. In dit schrijven werd verwezen naar een brief van Preussag Stahl AG van 7 december 1994 aan twee leden van de Commissie, waarin de Commissie werd verzocht de staatssteun te onderzoeken; — de Bondsregering, de Regering van de deelstaat Saksen-Anhalt en de onderneming op grond van het spoedeisende karakter van de aangelegenheid terecht hadden gemeend dat het genoemde schrijven als een positief oordeel van de Commissie kon worden opge- vat; — de deelstaat Saksen en de onderneming waren over- eengekomen, dat de steun op 23 december 1994 zou worden uitbetaald en — de deelstaat Saksen-Anhalt en de onderneming het voornoemde schrijven als een feitelijke goedkeuring hadden opgevat en hun hierop volgende stappen op gewettige verwachtingen waren gebaseerd. Van de overige Lid-Staten en andere belanghebbenden werden de volgende opmerkingen ontvangen: — Op 30 november 1995 wees de Permanente Vertegen- woordiging van een Lid-Staat erop, dat de steun duidelijk onverenigbaar was met artikel $ van de Staal- steuncode en dat er veel waarde aan de strenge toepas- sing van de EGKS-regels inzake steun aan de ijzer- en staalindustrie werd gehecht. — Op 30 november 1995 wees en staalbedrijf erop, dat de aanmelding die op grond van de Staalsteuncode uiterlijk op 30 juni 1994 had moeten plaatsvinden, pas op 25 november 1994, en derhalve te laat, was binnengekomen. Voorts merkte het op dat overeen- komstig artikel 5 van de Staalsteuncode regionale steun slechts tot 30 december 1994 als verenigbaar met de gemeenschappelijke markt kan worden beschouwd en dat op grond van artikel 14 van bet EGKS-Verdrag de beschikkingen van de Hoge Autori- teit (dw.z. de Commissie) in al hun onderdelen verbindend zijn. — Op 24 november 1995 wees een vereniging van staal- producenten erop, dat de Commissie niet meer gerechtigd was de steun goed te keuren, daar de bijzondere bepalingen van artikel 5 van de Staalsteun- code waren verstreken.