9.2.2006 Publicatieblad van de Europese Unie L 38/17 VERORDENING (EG) Nr. 217/2006 VAN DE COMMISSIE van 8 februari 2006 tot vaststelling van voorschriften voor de uitvoering van de Richtlijnen 66/401/EEG, 66/402/EEG, 2002/54/EG, 2002/55/EG en 2002/57/EG van de Raad wat betreft de machtiging van de lidstaten om tijdelijk toestemming te verlenen voor het in de handel brengen van zaad dat niet aan de eisen inzake minimumkiemkracht voldoet (Voor de EER relevante tekst) DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeen- schap, Gelet op Richtlijn 66/401/EEG van de Raad van 14 juni 1966 betreffende het in de handel brengen van zaaizaad van groen- voedergewassen (!), en met name op artikel 17, lid 3, Gelet op Richtlijn 66/402/EEG van de Raad van 14 juni 1966 betreffende het in de handel brengen van zaaigranen (2), en met name op artikel 17, lid 3, Gelet op Richtlijn 2002/54/EG van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het in de handel brengen van bietenzaad (3), en met name op artikel 24, lid 3, Gelet op Richtlijn 2002/55/EG van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het in de handel brengen van groentezaad (*), en met name op artikel 38, lid 3, Gelet op Richtlijn 2002/57/EG van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het in de handel brengen van zaaizaad van oliehou- dende planten en vezelgewassen (°), en met name op artikel 21, lid 3, Overwegende hetgeen volgt: (1) _ Overeenkomstig de Richtlijnen 66/401/EEG, 66/402/EEG, 2002/54/EG, 2002/55/EG en 2002/57/EG kan zaad al- leen in de handel worden gebracht als aan de eisen inzake minimumkiemkracht is voldaan of als de hoeveelheid be- schikbaar zaad dat aan de eisen inzake minimumkiem- kracht voldoet ontoereikend is en de Commissie voor een beperkte periode toestemming heeft verleend voor het in de handel brengen van voorgeschreven maximumhoeveel- heden zaad dat niet voldoet aan de in die richtlijnen vastgestelde eisen inzake minimumkiemkracht. (2) De verlening van de toestemming geschiedt thans te traag. (3) Om de procedure voor de verlening van de toestemming te vereenvoudigen en te versnellen en om ervoor te zor- ( PB 125 van 11.7.1966, blz. 2298/66. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2004/117/EG (PB L 14 van 18.1.2005, blz. 18). (2) PB 125 van 11.7.1966, blz. 2309/66. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2004/117/EG. (3) PB L 193 van 20.7.2002, blz. 12. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2004/117/EG. ( PB L 193 van 20.7.2002, blz. 33. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2004/117/EG. (5) PB L 193 van 20.7.2002, blz. 74. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2004/117/EG. gen dat de Commissie en de lidstaten beschikken over alle gegevens die nodig zijn voor de beoordeling en de behandeling van het verzoek, lijkt een raadplegingspro- cedure tussen de Commissie en de lidstaat het passende instrument te zijn. (4 _ De in deze verordening vervatte maatregelen zijn in over- eenstemming met het advies van het Permanent Comité voor teeltmateriaal voor land-, tuin- en bosbouw, HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 1. Deze verordening stelt de voorschriften vast die gelden voor de verzoeken van de lidstaten om tijdelijk toestemming te mogen verlenen voor het in de handel brengen van zaad dat niet voldoet aan de eisen inzake minimumkiemkracht, als vast- gesteld in: a) artikel 17, lid 1, van Richtlijn 66/401/EEG, b) artikel 17, lid 1, van Richtlijn 66/402/EEG, c) artikel 24, lid 1, van Richtlijn 2002/54/EG, d) artikel 38, lid 1, van Richtlijn 2002/55/EG, en e) artikel 21, lid 1, van Richtlijn 2002/57/EG. 2. Deze verordening is niet van toepassing op het in de handel brengen van „basiszaad”, als omschreven in de in lid 1 bedoelde richtlijnen. Artikel 2 1. Een lidstaat die voorzieningsmoeilijkheden ondervindt en tijdelijk toestemming wenst te verlenen voor het in de handel brengen van zaad dat niet voldoet aan de eisen inzake mini- mumkiemkracht (hierna „de verzoekende lidstaat” genoemd) dient bij de Commissie een verzoek in dat de in artikel 3 be- doelde gegevens bevat. Terzelfdertijd worden de andere lidstaten daarvan door de verzoekende lidstaat in kennis gesteld. Door iedere lidstaat worden contactpunten aangewezen.