L 31/18 Publicatieblad van de Europese Unie 6.2.2003 RICHTLIJN 2003/9/EG VAN DE RAAD van 27 januari 2003 tot vaststelling van minimumnormen voor de opvang van asielzoekers in de lidstaten DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeen- schap, en met name op artikel 63, eerste alinea, punt 1, onder b), Gezien het voorstel van de Commissie (!), Gezien het advies van het Europees Parlement (°), Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (°), Gezien het advies van het Comité van de Regio's (), Overwegende hetgeen volgt: (1) Een gemeenschappelijk asielbeleid, dat een gemeenschap- pelijk Europees asielstelsel omvat, is een wezenlijk aspect van de doelstelling van de Europese Unie om geleidelijk een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid tot stand te brengen, die openstaat voor diegenen die onder druk van de omstandigheden op wettige wijze in de Europese Gemeenschap bescherming zoeken. De Europese Raad is tijdens de buitengewone bijeen- komst van 15 en 16 oktober 1999 in Tampere overeen- gekomen te werken aan de instelling van een gemeen- schappelijk Europees asielstelsel dat stoelt op de volle- dige en niet-restrictieve toepassing van het Verdrag van Genève betreffende de status van vluchtelingen van 28 juli 1951, zoals aangevuld bij het Protocol van New York van 31 januari 1967, en zo te waarborgen dat niemand naar het land van vervolging wordt terugge- stuurd, en dus het verbod tot uitzetting of terugleiding te handhaven. Volgens de Conclusies van Tampere moeten in het kader van een gemeenschappelijk Europees asielstelsel op korte termijn gemeenschappelijke minimumnormen voor de opvang van asielzoekers worden vastgesteld. Het vaststellen van minimumnormen voor de opvang van asielzoekers is een verdere stap in de richting van een Europees asielbeleid. Deze richtlijn eerbiedigt de grondrechten en neemt de beginselen in acht die met name in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie worden erkend. Deze richtlijn beoogt meer bepaald te waarborgen dat de menselijke waardigheid ten volle wordt geëerbiedigd en te bevorderen dat de artikelen 1 en 18 van het Handvest worden toegepast. Wat betreft de behandeling van personen die tijdelijke bescherming op grond van deze richtlijn genieten, zijn de lidstaten gebonden aan de verplichtingen uit hoofde van internationale rechtsinstrumenten waarbij zij partij zijn en die discriminatie verbieden. () PB C 213 E van 31.7.2001, blz. 286. () Advies uitgebracht op 25 april 2002 (nog niet verschenen in het Publicatieblad). () PB C 48 van 21.2.2002, blz. 63. ( PB C 107 van 3.5.2002, blz. 85. (7) (11) (12) (14) (16) Er moeten minimumnormen worden vastgesteld voor de opvang van asielzoekers die normaliter voldoende zijn om een menswaardige levensstandaard en vergelijkbare levensomstandigheden in alle lidstaten te waarborgen. De harmonisatie van de opvangvoorzieningen voor asiel- zoekers zal ertoe bijdragen dat de secundaire stromen van asielzoekers, die worden veroorzaakt door het verschil in opvangvoorzieningen, worden beperkt. De opvang van groepen met bijzondere behoeften moet zijn toegesneden op die bijzondere behoeften. De opvang van asielzoekers in bewaring moet zijn toege- sneden op de behoeften van asielzoekers in die situatie. Om ervoor te zorgen dat wordt voldaan aan de procedu- rele minimumwaarborgen die inhouden dat asielzoekers in de gelegenheid worden gesteld contact op te nemen met organisaties of groepen van personen die rechtsbij- stand verlenen, moet informatie worden verschaft over dergelijke organisaties en groepen van personen. Misbruik van het opvangstelsel moet worden tegenge- gaan door te bepalen in welke gevallen opvangvoorzie- ningen voor asielzoekers kunnen worden beperkt of ingetrokken. Er moet voor worden gezorgd dat de nationale opvan- gregelingen doeltreffend werken en dat de lidstaten samenwerken op het gebied van de opvang van asielzoe- kers. Passende coördinatie tussen de bevoegde autoriteiten met betrekking tot de opvang van asielzoekers moet worden aangemoedigd. Derhalve dienen harmonieuze relaties tussen lokale gemeenschappen en opvangcentra te worden bevorderd. Minimumnormen impliceren dat het de lidstaten vrij staat gunstiger regelingen in te voeren of te handhaven voor onderdanen van derde landen en staatlozen die internationale bescherming zoeken in een lidstaat. In deze geest worden de lidstaten opgeroepen de bepa- lingen van deze richtlijn ook toe te passen in procedures inzake verzoeken om andere vormen van bescherming dan die welke uit het Verdrag van Genève voortvloeien ten gunste van onderdanen van derde landen en staat- lozen. De implementatie van deze richtlijn dient regelmatig te worden geëvalueerd.