20.3.2002 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 77/[17 RICHTLIJN 2002/13/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van 5 maart 2002 tot wijziging van Richtljn 73/239/EEG van de Raad op het gebied van de solvabiliteitsmarge- vereisten voor schadeverzekeringsondernemingen HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeen- schap, en met name op artikel 47, lid 2, en artikel 55, Gezien het voorstel van de Commissie (!), Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2), Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (°), Overwegende hetgeen volgt: (1) In het actieplan voor financiële diensten, dat tijdens de bijeenkomsten van de Europese Raad te Keulen op 3 en 4 juni 1999 en te Lissabon op 23 en 24 maart 2000 door de staatshoofden en regeringsleiders werd onder- schreven, wordt erkend dat de door verzekeringsonder- nemingen te vormen solvabiliteitsmarge een belangrijke rol vervult bij de bescherming van de verzekeringnemers in de interne markt doordat aldus wordt gewaarborgd dat de verzekeringsondernemingen voldoen aan adequate kapitaalvereisten die evenredig zijn aan de aard van de gelopen risico's. Eerste Richtlijn 73/239/EEG van de Raad van 24 juli 1973 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrech- telijke bepalingen betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensver- zekeringsbranche, en de uitoefening daarvan (*) verplicht verzekeringsondernemingen tot het vormen van solvabi- liteitsmarges. De verplichting voor verzekeringsondernemingen om, afgezien van de technische voorzieningen die dienen ter dekking van hun verzekeringsverplichtingen, een solva- biliteitsmarge te vormen die fungeert als buffer om ongunstige ontwikkelingen in het bedrijfsklimaat op te vangen, is een wezenlijk aspect van het stelsel van bedrijfseconomisch toezicht ter bescherming van verze- kerden en verzekeringsnemers. De bestaande voorschriften inzake de solvabiliteitsmarge zoals vastgesteld bij Richtlijn 73/239/EEG zijn door de latere communautaire wetgeving grotendeels ongemoeid gelaten; Richtlijn 92/49/EEG van de Raad van 18 juni 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrech- telijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbe- drijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche (derde richtlijn schadeverzekering) (°) schrijft voor dat de Commissie aan het bij Richtljn 91/675/EEG van de Raad ($) ingestelde Comité voor het verzekeringswezen (} PB C 96 E van 27.3.2001, blz. 129. È) PB C 193 van 10.7.2001, blz. 16. (5) Advies van het Europees Parlement van 4 juli 2001 (nog niet verschenen in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van 14 februari 2002. () PB L 228 van 16.8.1973, blz. 3. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2000/26/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 181 van 20.7.2000, blz. 65). (5) PB L 228 van 11.8.1992, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2000/64/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 290 van 17.11.2000, blz. 27). ( PB L 374 van 31.12.1991, blz. 32. (11) een verslag moet overleggen betreffende de noodzaak van verdere harmonisatie van de solvabiliteitsmarge. Bij de opstelling van dat verslag heeft de Commissie rekening gehouden met de aanbevelingen die vervat zijn in het verslag over de solvabiliteit van verzekeringson- dernemingen dat is uitgebracht door de Conferentie van Verzekeringstoezichthouders van de lidstaten van de Europese Unie. Hoewel in het verslag wordt geconcludeerd dat de bestaande regeling dankzij haar eenvoud en gedegenheid bevredigend heeft gewerkt en berust op gezonde, zeer transparante principes, zijn er in een aantal specifieke gevallen toch tekortkomingen geconstateerd, met name met betrekking tot gevoelige risicoprofielen. Zo is het noodzakelijk de actuele minimumgarantie- fondsen te vereenvoudigen en te verhogen, met name wegens de invloed van de inflatie op de hoogte van de schadeclaims en de bedrijfslasten sinds de oorspronke- lijke vaststelling van de fondsen. De drempelbedragen waarboven het laagste percentage van toepassing is voor de berekening van het solvabiliteitsmargevereiste ten opzichte van de premies en de schaden, dienen eveneens dienovereenkomstig te worden verhoogd. Teneinde in de toekomst aanzienlijke verhogingen van deze drempelbedragen en de minimumgarantiefondsen te vermijden, dient een mechanisme te worden ingesteld dat ervoor zorgt dat de bedragen en fondsen automa- tisch in hetzelfde tempo stijgen als het Europese index- cijfer van de consumptieprijzen in de Gemeenschap. In specifieke gevallen waarin de rechten van de verzeke- ringsnemers in het gedrang komen, dienen de bevoegde autoriteiten de mogelijkheid te hebben om in een voldoende vroeg stadium in te grijpen; doch, in dat geval dienen zij, conform de beginselen van behoorlijk bestuur en eerbiediging van de procedurevoorschriften, de verze- keringsondernemingen in kennis te stellen van de redenen die aan hun optreden ten grondslag liggen. Zolang een dergelijke situatie aanhoudt, dient te worden belet dat de bevoegde autoriteit officieel verklaart dat de verzekeringsonderneming over een toereikende solvabili- teitsmarge beschikt. Gelet op de marktontwikkelingen op het gebied van de herverzekeringsdekking van de primaire verzekeraars, dienen de bevoegde autoriteiten de mogelijkheid te hebben de verlaging van het solvabiliteitsmargevereiste onder bepaalde omstandigheden te beperken. Wanneer een verzekeraar aanzienlijk minder of geen nieuwe verzekeringsovereenkomsten meer sluit, dient een toereikende solvabiliteitsmarge te worden gevormd op basis van de uit hoofde van de bestaande overeen- komsten resterende verplichtingen zoals deze tot uiting komen in het niveau van de technische voorzieningen.