L 116/36 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 4.5.1999 BESCHIKKING VAN DE COMMISSIE van 29 juli 1998 houdende voorwaardelijke goedkeuring van door Italië aan Banco di Napoli toegekende steun (Kennisgeving geschied onder nummer C(1998) 2495) (Slechts de tekst in de Italiaanse taal is authentiek) (Voor de EER relevante tekst) (1999/288/EG) DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op de artikelen 92 en 93, Gelet op de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, inzonderheid op de artikelen 61 en 62, Na de belanghebbenden overeenkomstig de genoemde artikelen te hebben uitgenodigd hun opmerkingen te maken (1), Overwegende hetgeen volgt: 1. Inleiding De Banco di Napoli is een voormalige publiekrechte- lijke kredietinstelling. Naar aanleiding van wet nr. 218 van 30 juli 1990 (de zgn. wet-„Amato”) en de des- betreffende uitvoeringsbesluiten heeft de Banco een nieuwe vorm gekregen doordat het bankbedrijf, dat werd ondergebracht in een vennootschap op aandelen die werd afgesplitst van de tot dan toe bestaande over- heidsinstelling, werd gescheiden van de op sociale doelstellingen gerichte activiteiten, welke in een inbrengende instelling (de Stichting) werden onder- gebracht, die houdster is van het kapitaal van de bank- vennootschap. Voorafgaande aan de steun hield de Stichting 48,1 % van het maatschappelijk kapitaal van de Banco di Napoli SpA en 71,2% van de stemrech- ten. Het ministerie van de Schatkist bezat 9,1% van het maatschappelijk kapitaal, overeenkomende met 13,5% van de stemrechten. Andere aandeelhouders hadden 10,3% van het kapitaal in handen, overeen- komende met 15,3% van de stemrechten. De rest van het kapitaal (32,4 % ) bestond uit ter beurze genoteerde spaaraandelen. (t) PB C 328 van 1.11.1996, blz. 23. De bankgroep Banco di Napoli, die bestaat uit de top- holding Banco di Napoli SpA, een subholding, elf rechtstreeks en twee indirect gecontroleerde onder- nemingen en nog eens 16 aanzienlijke rechtstreekse en indirecte deelnemingen, was eind 1994 op het gehele nationale grondgebied aanwezig met 810 bijkantoren, waarvan 684 in Zuid-Italië en 126 in Midden- en Noord-Italië. Bij dit net kwamen vestigingen in het buitenland met name in Frankrijk, Luxemburg, Duits- land, het Verenigd Koninkrijk, Spanje, de Verenigde Staten en Hongkong. De groep beweegt zich op ver- schillende terreinen van de krediet- en financiële bemiddeling, roerend- en onroerendgoedbedrijf, facto- ring, leasing, het beheer van vermogens en gemeen- schappelijke beleggingsfonden, „merchant banking” en verzekeringen. Eind 1993 was de Banco di Napoli wat balanstotaal betreft de zevende Italiaanse bank (met activa van in totaal 126 000 miljard ITL op gecon- solideerde basis), een solvabiliteitscoëfficiënt (9,3% ) boven het minimum van 8%, doch een bescheiden rendement (verhouding bedrijfsresultaat/nettovermo- gen: 3,8 %). De Banco di Napoli, hierna „Banco” genoemd, heeft in de jaren 1994 en 1995 bijzonder grote verliezen geleden, respectievelijk 1 147 en 3 155 miljard ITL, waardoor het vermogen vrijwel tot nul is gedaald, zodat de naleving van de door de geldende bankwetge- ving voorgeschreven prudentiële coëfficiënten onmoge- lijk is geworden. De oorzaken van dermate omvangrijke verliezen zijn van velerlei aard. De Banco, die gedurende lange tijd de voornaamste partner van plaatselijke instanties was, heeft in het begin van de jaren negentig een sterk expansief commercieel beleid gevoerd, dat werd geken- merkt door een bijzonder sterke groei van het net van bijkantoren en van de kredietverlening aan grote industriële groepen in Noord-Italië en kleine en mid- delgrote ondernemingen in het zuiden van Italië, toen de recessie van de economie reeds was begonnen. De debiteurencrisis, tezamen met ontoereikende procedu- res voor de selectie van kredieten en onvoldoende con- trole op de risico’s, heeft tot het ontstaan van aanzien- lijke verliezen op de kredieten geleid. Het openbare karakter van de instelling heeft de aanpassing aan de toenemende concurrentie en het nemen van de nodige maatregelen ter bevordering van de technische en orga-