L 291/8 Publicatieblad van de Europese Unie 21.10.2006 VERORDENING (EG) Nr. 1580/2006 VAN DE COMMISSIE van 20 oktober 2006 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1043/2005 houdende tenuitvoerlegging van Verordening (EG) nr. 3448/93 van de Raad met betrekking tot de regeling aangaande de toekenning van restituties bij uitvoer van bepaalde landbouwproducten, uitgevoerd in de vorm van goederen die niet onder bijlage I van het Verdrag vallen, en de criteria voor de vaststelling van de restitutiebedragen DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, Gelet op Verordening (EG) nr. 3448/93 van de Raad van 6 december 1993 tot vaststelling van de handelsregeling voor bepaalde, door verwerking van landbouwproducten verkregen goederen (!), en met name op artikel 8, lid 3, eerste alinea, Overwegende hetgeen volgt: (1) Ingevolge artikel 4 juncto artikel 1, lid 1, tweede alinea, van Verordening (EG) nr. 1043/2005 van de Commis- sie (2) is Verordening (EG) nr. 800/1999 van de Commis- sie van 15 april 1999 houdende gemeenschappelijke uit- voeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij uit- voer voor landbouwproducten (3) van toepassing op pro- ducten die worden uitgevoerd in de vorm van goederen die niet onder bijlage I van het Verdrag vallen. (2) _ Volgens artikel 3, tweede streepje, van Verordening (EG) nr. 800/1999 ontstaat het recht op een uitvoerrestitutie bij invoer in een bepaald derde land, wanneer voor dat derde land een gedifferentieerde restitutievoet van toepas- sing is. (3) De artikelen 14, 15 en 16 van Verordening (EG) nr. 800/1999 noemen de voorwaarden voor betaling van de gedifferentieerde restitutie; met name betreft dit de documenten die moeten worden verstrekt als bewijs voor de aankomst van de goederen in het land van be- stemming. ( PB L 318 van 20.12.1993, blz. 18. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 2580/2000 (PB L 298 van 25.11.2000, blz. 5). (2) PB L 172 van 5.7.2005, blz. 24. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 544/2006 (PB L 94 van 1.4.2006, blz. 24). (3) PB L 102 van 17.4.1999, blz. 11. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 671/2004 (PB L 105 van 14.4.2004, blz. 5). 4 Ingevolge artikel 17 van Verordening (EG) nr. 800/1999 kunnen de lidstaten de exporteur onder bepaalde voor- waarden ontslaan van de verplichting de andere in artikel 16 bedoelde bewijsstukken dan het vervoersdocu- ment over te leggen. Het aantal specifieke aanvragen op grond waarvan uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1043/2005 restituties worden toegekend, is hoog. De meeste goederen waar- voor die aanvragen worden gedaan, worden in welom- schreven technische omstandigheden geproduceerd, be- zitten constante kenmerken en een constante kwaliteit en worden regelmatig uitgevoerd, terwijl hun vervaardi- gingswijze door de bevoegde instanties geregistreerd en bevestigd is. Gezien deze speciale omstandigheden is het, ter vereen- voudiging van de administratieve werkzaamheden in ver- band met de toekenning van uitvoerrestituties in het kader van Verordening (EG) nr. 1043/2005, dienstig spe- ciale bepalingen vast te stellen die de lidstaten meer flexibiliteit bieden dan die van artikel 17 van Verordening (EG) nr. 800/1999, voor zover zij betrekking hebben op de maxima waaronder de lidstaten de marktdeelnemers kunnen vrijstellen van het verstrekken van het ingevolge artikel 16 van die verordening vereiste bewijs. Het is daarom dienstig om de lidstaten in gevallen waarin de goederen zijn verpakt voor de verkoop in het klein of waarin goederen die onder dezelfde GN-code vallen vol- gens een vast, regelmatig patroon door dezelfde expor- teur naar dezelfde ontvanger worden uitgevoerd, de mo- gelijkheid te bieden naar eigen goeddunken exporteurs vrij te stellen van het verstrekken van het ingevolge artikel 16 van Verordening (EG) nr. 800/1999 vereiste bewijs, mits zij de exporteurs steekproefsgewijs verplich- ten een dergelijk bewijs te leveren. Er moet voor worden gezorgd dat enerzijds de lidstaten kunnen vaststellen dat voornoemde vrijstellingen beperkt zijn tot de transacties waarvoor zij zijn bedoeld, terwijl anderzijds individuele exporteurs vooraf weten voor welke goederen en transacties een lidstaat bereid is hen toe te staan gebruik te maken van deze flexibelere rege- ling. Daarom is het dienstig ervoor te zorgen dat de lidstaten een vergunningenstelsel beheren dat hun de mogelijkheid biedt toezicht uit te oefenen op de goederen en de transacties waarvoor zij bereid zijn deze flexibelere regeling toe te staan.