L 14/32 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 19.1. 1999 BESLUIT VAN DE COMMISSIE van 6 januari 1999 ingevolge Verordening (EG) nr. 3286/94 van de Raad met betrekking tot de Braziliaanse regeling voor invoervergunningen voor staalplaat (kennisgeving geschied onder nummer C(1998) 4468) (1999/44/EG) DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, Gelet op Verordening (EG) nr. 3286/94 van de Raad van 22 december 1994 tot vaststelling van communautaire procedures op het gebied van de gemeenschappelijke handelspolitiek met het oog op de handhaving van de rechten die de Gemeenschap ontleent aan internationale regelingen voor het handelsverkeer, in het bijzonder die welke onder auspiciën van de Wereldhandelsorganisatie werden vastgesteld (!), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 356/95 (2), inzonderheid op de artikelen 11 en 14, Na overleg in het kader van het Raadgevend Comité, Overwegende hetgeen volgt: A. Vorige procedures (1) __ Op 30 april 1997 diende Eurofer (Europese Vereni- ging van ijzer- en staalproducerende industrieën) een klacht in ingevolge artikel 4 van Verordening (EG) nr. 3286/94 van de Raad (hierna „de verorde- ning” genoemd) namens haar leden, zowel natio- nale federaties als afzonderlijke bedrijven, die in twaalf van de 15 lidstaten van de Europese Unie zijn gevestigd en meer dan 90 % van de ruwstaal- productie van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal voor hun rekening nemen. (2) _ De klagende partij voerde aan dat bij de invoer van roestvrij plaatstaal in Brazilië een systeem van niet- automatische invoervergunningen werd toegepast. Volgens Eurofer pasten de Braziliaanse autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor het afgeven van invoervergunningen vanaf mei 1996 een andere regeling toe waardoor vergunningen slechts werden afgegeven indien voor de in te voeren goederen een betalingstermijn van maximaal 30 dagen gold. De klagende partij wees erop dat deze wijziging niet werd bekendgemaakt door de Braziliaanse autori- teiten, dat zij geen uitleg verschaften over de juridi- sche grondslag voor de afwijzing van aanvragen om vergunningen die waren ingediend door importeurs van producten uit de Gemeenschap, en dat de wijziging kennelijk het resultaat was van interne richtsnoeren van de Braziliaanse overheid. (3) _ Volgens de klagende partij werd de verplichting om de nieuwe betalingstermijn in acht te nemen gelei- delijk dwingender,; vanaf november 1996 werd van () PB L 349 van 31. 12. 1994, blz. 71. (2) PB L 41 van 23. 2. 1995, blz. 3. de importeurs van staalproducten een schriftelijke verbintenis geëist dat zij deze betalingstermijn zouden naleven en vanaf januari 1997 werd een computersysteem (Siscomex) ingevoerd om de afgifte van de invoervergunningen te controleren. Ten slotte wees de klagende partij erop dat door de Medida Provisória n° 1569 van de Braziliaanse president op 25 maart 1997 een algemene regeling voor wisselkoerscontracten voor betalingen in verband met ingevoerde goederen werd goedge- keurd; (hierin is bepaald dat wisselkoerscontracten voor de betaling van ingevoerde goederen waarvoor de betalingstermijn minder bedraagt dan 360 dagen, vooruit moeten worden betaald), deze maat- regel werd op zijn beurt ten uitvoer gelegd door de Bank van Brazilië door middel van Circular n° 2747, dat eveneens op 25 maart 1997 werd goedge- keurd. Eurofer beweerde dat deze wet niet in de plaats kwam van de speciale voorschriften die van toepassing zijn op de afgifte van invoervergun- ningen voor staalproducten, maar de Braziliaanse autoriteiten in staat stelde de maatregelen die specifiek op staalproducten van toepassing zijn, strikter en doeltreffender toe te passen. Volgens de klagende partij vormen de hierboven uiteengezette Braziliáaanse praktijken handelsbe- lemmeringen in de zin van artikel 2, lid 1, van de verordening omdat zij indruisen tegen de internati- onale verbintenissen van Brazilië in het kader van de WTO en hebben deze belemmeringen negatieve gevolgen voor de handel van de klagende partij. De klagende partij voerde met name aan dat de Braziliaanse regeling voor invoervergunningen die van toepassing is op roestvrijstalen producten een inbreuk vormt op de artikelen XI, II:4 en X van de GATT 1994 alsmede op artikel 1, lid 4, artikel 3, lid 3, artikel 5 en artikel 1, lid 9, van de in het kader van de WTO gesloten overeenkomst inzake procedures op het gebied van invoervergunningen worden overtreden. In verband met de schadelijke gevolgen voor de handel voerde de klagende partij aan dat de be- drijfsactiviteit van de producenten en exporteurs van de Gemeenschap ernstig werd ontwricht. Door de invoering van de regeling voor invoervergun- ningen in kwestie werden een aantal voor invoer bestemde zendingen opgehouden in de haven van aankomst, hetgeen aanzienlijke extra kosten met