5.12. 97 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 334/25 COMMISSIE BESCHIKKING VAN DE COMMISSIE van 9 april 1997 betreffende de door Frankrijk verleende steun aan de textiel-, kleding-, leder- en schoenindustrie (Slechts de tekst in de Franse taal ís authentiek) (Voor de EER relevante tekst) (97/811/EG) DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 93, lid 2, eerste alinea, Gelet op de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, inzonderheid op artikel 62, lid 1, onder a), Na belanghebbenden overeenkomstig genoemde artikelen te hebben aangemaand hun opmerkingen te maken, Overwegende hetgeen volgt: | Bij schrijven van zijn Permanente Vertegenwoordiging bij de Europese Unie van 26 maart 1996 meldde Frankrijk bij de Commissie experimentele maatregelen aan tot verlaging van de sociale lasten in de textiel-, kleding-, leder- en schoenindustrie. Frankrijk besloot om in voornoemde bedrijfstakken niet alleen de in juni 1995 genomen maatregelen tot algemene lastenverlichting toe te passen, maar tevens de werkge- versbijdrage voor het minimumloon (het gegarandeerde minimumloon waarvan het niveau door de staat wordt vastgesteld) volledig te laten vervallen en een degressieve ontlasting in te voeren voor lonen die maximaal 1,5-maal het minimumloon bedragen. Bij brief van 31 mei 1996 (') stelde de Commissie Frank- rijk in kennis van haar besluit ten aanzien van voor- noemde maatregelen de procedure van artikel 93, lid 2, van het EG-Verdrag in te leiden. () PB C 206 van 17. 7. 1996, blz. 8. Volgens de aanmelding werd met de lastenverlichting het scheppen van werkgelegenheid nagestreefd en in het bijzonder de indienstneming van jongeren in de vier betrokken sectoren. Dit doel moest ook worden nage- streefd door verbintenissen die de betrokken bedrijfs- takken aangingen op het gebied van arbeidstijdverkorting en de aanmoediging van deeltijdarbeid. Over de inhoud van deze verbintenissen werd geen nadere toelichting gegeven. Voor de vier betrokken sectoren samen beoogde de verlaging van de sociale lasten de indienstneming te bevorderen van 7000 werklozen en de instandhouding van 35000 arbeidsplaatsen. De 7 000 bedoelde arbeidsplaatsen vormen een nettoaan- groei van arbeidsplaatsen, terwijl de 35000 overige arbeidsplaatsen binnen twee jaren na de inwerkingtreding van de regeling niet zullen worden opgeheven. Zonder deze regeling zouden in de genoemde sectoren in de betrokken periode 60 000 arbeidsplaatsen verloren gaan. Het ging dus wel degelijk om een afzwakking van het tempo van ontslagen. Tot de inleiding van de procedure werd besloten op volgende gronden: — Aangezien de verlichting van de sociale lasten niet voor alle nationale ondernemingen geldt, is er sprake van sectorale steunverlening. De Commissie geeft stel- selmatig haar twijfel te kennen over dit soort sectorale steunmaatregelen wegens de gevolgen ervan voor de economie en de mededinging, vooral wanneer het gaat om sectoren met een omvangrijk intracommunautair handelsverkeer. — Zelfs wanneer de steun bedoeld is om werkgelegen- heid te scheppen, dient de Commissie een strenge houding aan te nemen, om tiĳdig te voorkomen dat deze steunverlening mettertijd escaleert en daardoor het begrip interne markt op losse schroeven komt te