14. 2. 97 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. L 43/21 RICHTLIJN 97/4/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van 27 januari 1997 houdende wijziging van Richtlijn 79/112/EEG betreffende de onderlinge aanpas- sing van de wetgevingen der Lidstaten inzake etikettering en presentatie van levensmiddelen alsmede inzake de daarvoor gemaakte reclame HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100 A, Gelet op Richtlijn 79/112/EEG van de Raad van 18 december 1978 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lidstaten inzake etikettering en presentatie van levensmiddelen alsmede inzake de daar- voor gemaakte reclame (!), inzonderheid op artikel 6, lid 2, onder c), en lid 3, artikel 7, Gezien het voorstel van de Commissie (2), Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comi- té() Volgens de procedure van artikel 189 B van het Verdrag (%) en gezien de op 16 oktober 1996 door het bemiddelings- comité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst, Overwegende dat, in het kader van de interne markt, het gebruik van de naam die in de Lidstaat van vervaardiging gebruikelijk is eveneens dient te worden toegestaan voor producten die bestemd zijn om in een andere Lidstaat te worden verkocht; Overwegende dat met het tweeledige doel de verbruikers beter te informeren en eerlijke handelstransacties te waar- borgen, de etiketteringsvoorschriften verder moeten worden verbeterd wat betreft de vermelding van de precieze aard en de eigenschappen van de producten; Overwegende dat overeenkomstig de regels van het Verdrag de bepalingen inzake verkoopbenamingen onder- worpen blijven aan de in artikel 2 vermelde algemene regels inzake de etikettering en meer in het bijzonder aan het beginsel dat deze niet van dien aard mogen zijn dat () PB nr. L 33 van 8. 2. 1979, biz. 1. Laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 93/102/EG van de Commissie (PB nr. L 291 van 25. 11. 1993, blz. 14). (2) PB nr. C 122 van 14. 5. 1992, blz. 12, en PB nr. C 118 van 29. 4. 1994, blz. 6. (3) PB nr. C 332 van 16. 12. 1992, blz. 3. ({) Advies van het Europees Parlement van 27 oktober 1993 (PB nr. C 315 van 22. 11. 1993, blz. 102), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 15 juni 1995 (PB nr. C 182 van 15. 7. 1995, blz. 1), besluit van het Europees Parlement van 25 ok- tober 1995 (PB nr. C 308 van 20. 11. 1995, blz. 30), besluit van het Europees Parlement van 10 december 1996 en besluit van de Raad van 10 januari 1997. zij de verbruiker misleiden omtrent de kenmerken van het levensmiddel; Overwegende dat het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verschillende arresten heeft gewezen waarin het zich voorstander verklaart van een gedetail- leerde etikettering en met name van de verplichting een passend etiket aan te brengen waarop de eigenschappen van het verkochte product zijn vermeld; dat dit middel, dat de verbruiker in staat stelt met kennis van zaken zijn keuze te bepalen, het meest geschikt is omdat het het vrije handelsverkeer het minst belemmert; Overwegende dat het de taak van de Gemeenschap is deze jurisprudentie in wettelijke maatregelen om te zetten, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Richtlijn 79/112/EEG wordt als volgt gewijzigd: 1. na de zesde overweging wordt de volgende tekst toege- voegd: „Overwegende dat dit vereiste impliceert dat de Lidstaten met inachtneming van de bepalingen van het Verdrag, bepaalde eisen inzake taalgebruik kunnen stellen;”; 2. aan artikel 3, lid 1, wordt het volgende punt toege- voegd: »„2 bis, de hoeveelheid van bepaalde ingrediënten of categorieën _ ingrediënten _ overeenkomstig artikel 77; 3. artikel 5, lid 1, wordt vervangen door: „l. _ De verkoopbenaming van een levensmiddel is de benaming van dat levensmiddel vermeld in de hierop toepasselijke communautaire bepalingen. a) Bij ontbreken van communautaire bepalingen is de verkoopbenaming de benaming vermeld in de wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen die van toepassing zijn in de Lidstaat waar het levensmiddel aan de eindverbruiker of aan instellingen wordt verkocht. Bij ontbreken van dergelijke bepalingen is de verkoopbenaming de benaming die gebruikelijk is in de Lidstaat waar het levensmiddel aan de eind- verbruiker of aan instellingen wordt verkocht, dan