23.3.2001 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 84/57 BESCHIKKING VAN DE COMMISSIE van 13 maart 2001 betreffende een ontwerpbesluit van het Koninkrijk der Nederlanden inzake de etikettering van pluimveevlees (kennisgeving geschied onder nummer C(2001) 704) (Slechts de tekst in de Nederlandse taal is authentiek) (Voor de EER relevante tekst) (2001/232/EG) DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeen- schap, Gelet op Richtlijn 2000/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 maart 2000 betreffende de onderlinge aanpas- sing van de wetgeving der lidstaten inzake de etikettering en presentatie van levensmiddelen alsmede inzake de daarvoor gemaakte reclame ("), en met name op artikel 19, vierde alinea, en artikel 20, Overwegende hetgeen volgt: (1) De Nederlandse autoriteiten hebben de Commissie over- eenkomstig de procedure van artikel 19, tweede alinea, van Richtlijn 2000/13/EG een ontwerpbesluit doen toekomen dat met name bijzondere etiketteringsbepa- lingen bevat die onder bepaalde voorwaarden van toepassing zijn op de verkoop van pluimveevlees in de Nederlandse detailhandel. Volgens artikel 1, onder c), van genoemd ontwerpbesluit mag pluimveevlees waarin Campylobacter of Salmonella aantoonbaar is in 25 g, uitsluitend voorverpakt uitge- stald of aan de consument te koop aangeboden, verkocht of afgeleverd worden, waarbij het voorzien moet zijn van de vermelding „Let op, dit product bevat ziekmakende bacteriën. Zorg daarom ervoor dat deze bacteriën niet via de verpakking, uw handen of het keukengerei in uw eten terechtkomen. Maak het vlees door en door gaar om deze bacteriën uit te schakelen.”. De Commissie heeft overeenkomstig artikel 19, tweede alinea, van Richtlijn 2000/13/EG in het Permanent Comité voor levensmiddelen overleg gepleegd met de overige lidstaten. De overige lidstaten en de Commissie onderschrijven volledig het door Nederland nagestreefde doel om de consument tegen Salmonella- en Campylobacter-infec- ties te beschermen. Dit doel kan worden bereikt door middel van passende preventiemaatregelen, met name op het gebied van de hygiëne, in de verschillende behan- delingsstadia van de producten, alsmede door educatie en aangepaste, niet voor misverstanden vatbare voorlich- ting van de eindverbruiker. Ook het aanbrengen van een waarschuwing en aanbeve- lingen aan de consument op het etiket kan aan het beoogde doel bijdragen, voorzover de etiketteringsmaat- () PB L 109 van 6.5.2000, blz. 29. (11) regel alle waarborgen biedt inzake de betrouwbaarheid ervan en zodanig wordt gerealiseerd dat een en ander voor de consument gemakkelijk te begrijpen is. Het door Nederland gemelde ontwerpbesluit voldoet echter niet aan bovengenoemde voorwaarden, aangezien de praktische tenuitvoerlegging ervan vragen oproept en bij de consument tot verwarring en zelfs tot misver- standen kan leiden. Met name zouden verpakking en etikettering uitsluitend verplicht worden voor pluimvee- vlees dat daadwerkelijk besmet is, zodat de betrouwbaar- heid van de maatregel alleen gegarandeerd kan worden door al het pluimveevlees te controleren voordat het in de handel gebracht wordt. Aangezien er echter niet in een specifiek controlesysteem voorzien is, kan het ener- zijds gebeuren dat een partij besmette producten niet wordt opgespoord en dus ook niet van een waarschu- wing wordt voorzien, en anderzijds dat producten die bij de productie niet besmet zijn, tijdens de distributie alsnog besmet raken, maar toch niet van een waarschu- wing zijn voorzien. Er is dus een zeker risico dat consumenten die kiezen voor een product zonder waarschuwing, waarvan zij denken dat het niet besmet is, in feite toch een besmet product in handen krijgen terwijl zij in de veronderstel- ling verkeren dat zij geen voorzorgsmaatregelen hoeven te nemen. De tekst van de waarschuwing is bovendien omslachtig en kan bij sommige consumenten vragen oproepen, met name over het feit dat besmette producten toch te koop aangeboden worden. Indien de Nederlandse autoriteiten de gemelde ontwerp- maatregel toepassen op al het pluimveevlees dat in Nederland in de handel wordt gebracht en de waarschu- wing eenvoudiger en duidelijker maken door aan te geven dat het vlees besmet kan zijn, en niet dat het besmet is, zouden de bovengenoemde problemen kunnen worden vermeden en zou het nagestreefde doel beter kunnen worden bereikt. Op grond van deze constateringen heeft de Commissie overeenkomstig artikel 19, derde alinea, van Richtlijn 2000/13/EG een andersluidend advies uitgebracht. Derhalve dient de Nederlandse autoriteiten te worden verzocht het desbetreffende ontwerpbesluit niet vast te stellen.