L 172/18 Publicatieblad van de Europese Unie 2.7.2009 RICHTLIJNEN RICHTLIJN 2009/71/EURATOM VAN DE RAAD van 25 juni 2009 tot vaststelling van een communautair kader voor de nucleaire veiligheid van kerninstallaties DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeen- schap voor Atoomenergie, en met name op de artikelen 31 en 32, Gezien het voorstel van de Commissie, opgesteld na advies van een door het Wetenschappelijk en Technisch Comité aange- wezen groep van deskundigen uit de lidstaten, en na raadple- ging van het Europees Economisch en Sociaal Comité (!), Gezien het advies van het Europees Parlement (2), Overwegende hetgeen volgt: (1) In artikel 2, onder b), van het Verdrag is bepaald dat er uniforme veiligheidsnormen voor de gezondheidsbescher- ming van de bevolking en de werkers moeten worden vastgesteld. (2) _ In artikel 30 van het Verdrag is bepaald dat voor de bescherming van de gezondheid van de bevolking en de werkers tegen de aan ioniserende straling verbonden gevaren binnen de Gemeenschap basisnormen moeten worden vastgesteld. (3)  Biĳ Richtlijn 96/29/Euratom van de Raad van 13 mei 1996 zijn basisnormen vastgesteld voor de be- scherming van de gezondheid van de bevolking en de werkers tegen de aan ioniserende straling verbonden ge- varen (°). De bepalingen van die richtlijn zijn aangevuld met meer specifieke wetgeving. (4 _ Zoals in de jurisprudentie (*) van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen (hierna „het Hof van Jus- titie” genoemd) wordt erkend, heeft de Gemeenschap met de lidstaten gedeelde bevoegdheden op gebieden die val- len onder het Verdrag inzake nucleaire veiligheid (°). (!) Advies van 10 juni 2009 (nog niet bekendgemaakt in het Publica- tieblad). (2) Advies van het Europees Parlement van 22 april 2009 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad). @ PB L 159 van 29.6.1996, blz. 1. (# C 187/87 (1988 Jurispr. blz. 5013), C 376/90 (1992 Jurispr. blz. 16153), C 29/99 (2002 Jurispr. blz. I-11221). (6) PB L 318 van 11.12.1999, blz. 21. ) PB PB Zoals in de jurisprudentie van het Hof van Justitie wordt erkend, vormen de bepalingen van hoofdstuk 3 van het Verdrag, met betrekking tot gezondheid en veiligheid, een samenhangend geheel, waarbij de Commissie vrij ruime bevoegdheden worden toegekend met het oog op de bescherming van de bevolking en het milieu tegen de gevaren van radioactieve besmetting. Zoals in de jurisprudentie van het Hof van Justitie wordt erkend, betekent de bij artikel 2, onder b), van het Ver- drag aan de Gemeenschap opgelegde taak om uniforme veiligheidsnormen vast te stellen voor de gezondheids- bescherming van de bevolking en van de werkers, niet dat wanneer die normen eenmaal zijn vastgesteld een lidstaat niet in een striktere bescherming mag voorzien. Bij Beschikking 87/600/Euratom van de Raad van 14 december 1987 inzake communautaire regelingen voor snelle uitwisseling van informatie in geval van stra- lingsgevaar (6) is er een kader vastgesteld voor de kennis- geving en de verstrekking van informatie die door de lidstaten kan worden gebruikt om in geval van nood- situaties met stralingsgevaar de bevolking te beschermen. Bij Richtlĳjn 89/618/Euratom van de Raad van 27 november 1989 betreffende de informatie van de bevolking over de bij stralingsgevaar toepasselijke maat- regelen ter bescherming van de gezondheid en over de alsdan te volgen gedragslijn (7) zijn aan de lidstaten ver- plichtingen opgelegd voor informatieverstrekking aan de bevolking bij eventueel stralingsgevaar. Nationale verantwoordelijkheid van de lidstaten voor de nucleaire veiligheid van kerninstallaties is het grondbegin- sel op basis waarvan op internationaal niveau de regel- geving inzake nucleaire veiligheid is opgesteld, zoals be- krachtigd door het Verdrag inzake nucleaire veiligheid. Dit beginsel van nationale verantwoordelijkheid, en dat van de hoofdverantwoordelijkheid van de vergunning- houder voor de nucleaire veiligheid van een kerninstalla- tie die onder het toezicht van de nationale bevoegde regelgevende autoriteit staat, moet worden versterkt en de rol en de onafhankelijkheid van de bevoegde regelge- vende autoriteit moeten door deze richtlijn worden ver- sterkt. Het is aan de lidstaten om in overeenstemming met het betrokken nationale beleid over hun eigen energiemix te beslissen. L 371 van 30.12.1987, blz. 76. L 357 van 7.12.1989, blz. 31.