11. 6. 98 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 166/45 RICHTLIJN 98/26/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van 19 mei 1998 betreffende het definitieve karakter van de afwikkeling van betalingen en effec- tentransacties in betalings- en afwikkelingssystemen HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100 A, Gezien het voorstel van de Commissie (!), Gezien het advies van het Europees Monetair Instituut (), Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3), Volgens de procedure van artikel 189B van het Verdrag (*), (1) Overwegende dat in het rapport Lamfalussy van 1990 aan de presidenten van de centrale banken van de Groep van Tien is aangetoond dat betalings- systemen die functioneren op basis van meerdere juridische varianten van verrekening, met name multilaterale verrekening, belangrijke systeemrisi- co’s meebrengen; dat het verminderen van de juri- dische risico’s in verband met deelname aan real time brutobetalingssystemen van het allergrootste belang is, nu deze systemen steeds meer tot ontwikkeling komen; (2) Overwegende dat het ook uiterst belangrijk is dat de met deelneming aan effectenafwikkelingssys- temen verbonden risico’s worden teruggedrongen, met name wanneer er een nauw verband bestaat tussen deze systemen en betalingssystemen; (3) Overwegende dat deze richtlijn als doel heeft bij te dragen tot het efficiënt en rendabel functioneren van regelingen voor de afwikkeling van grens- overschrijdende betalingen en effectentransacties in de Europese Gemeenschap; dat de richtlijn daarmee aansluit op de vooruitgang die geboekt is op de weg naar de voltooiing van de interne markt, met name wat betreft het vrij verrichten van dien- sten en de liberalisering van het kapitaalverkeer, met het oog op de totstandbrenging van een Economische en Monetaire Unie; (4 Overwegende dat de wetgeving van de lidstaten erop gericht dient te zijn de verstoring van een systeem ingevolge een insolventieprocedure tegen () PB C 207 van 18. 7. 1996, blz. 13 en PB C 259 van 26. 8. 1997, blz. 6. (2) Advies van 21 november 1996. (3 PB C 56 van 24. 2. 1997, blz. 1. (°) Advies van het Europees Parlement van 9 april 1997 (PB C 132 van 28. 4. 1997, blz. 74), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 13 oktober 1997 (PB C 375 van 10. 12. 1997, blz. 34) en besluit van het Europees Parlement van 29 januari 1998 (PB C 56 van 23. 2. 1998). Besluit van de Raad van 27 april 1998. een deelnemer in dat systeem tot een minimum te beperken; Overwegende dat een uit 1985 daterend en op 8 februari 1988 geamendeerd voorstel voor een richtlijn betreffende de sanering en liquidatie van kredietinstellingen nog steeds bij de Raad in beraad is; dat het op 23 november 1995 door de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, opgestelde Verdrag betreffende Insolventieprocedures expliciet verzekeringsondernemingen, kredietinstellingen en beleggingsinstellingen uitsluit; Overwegende dat deze richtlijn betrekking heeft op zowel binnenlandse als grensoverschrijdende beta- lings- en effectenafwikkelingssystemen; dat de richtlijn van toepassing is op systemen in de Gemeenschap en op zakelijke zekerheden die in verband met deelname aan deze systemen worden gesteld door deelnemers aan die systemen, onge- acht of zij uit de Gemeenschap dan wel uit derde landen afkomstig zijn; Overwegende dat de lidstaten de bepalingen van de richtlijn mogen toepassen op hun binnenlandse instellingen die rechtstreeks in systemen van derde landen deelnemen en op zakelijke zekerheden die in verband met deelname in dergelijke systemen worden gesteld; Overwegende dat het een lidstaat toegestaan moet zijn een systeem waarvan de hoofdactiviteit bestaat in de afwikkeling van effectentransacties als onder deze richtlijn vallend systeem aan te merken, zelfs indien het systeem in beperkte mate betrekking heeft op van grondstoffen afgeleide instrumenten; Overwegende dat het terugdringen van systeemrisi- co’s met name het definitieve karakter van de afwikkeling en de afdwingbaarheid van zakelijke zekerheden vereist;, dat als zakelijke zekerheden beschouwd dienen te worden al de middelen die een deelnemer aan andere deelnemers in betalings- en/of effectenafwikkelingssystemen verstrekt tot zekerstelling van rechten en verplichtingen in verband met deze systemen, waaronder retrocessie- overeenkomsten, wettelijke retentierechten en fidu- ciaire eigendomsoverdrachten; dat de regels van het nationale recht betreffende de soorten zakelijke zekerheden die mogen worden gebruikt door de definitie van „zakelijke zekerheden” in deze richtlijn onverlet worden gelaten;