L 131/24 Publicatieblad van de Europese Unie 28.5.2009 VERORDENING (EG) Nr. 392/2009 VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van 23 april 2009 betreffende de aansprakelijkheid van vervoerders van passagiers over zee bij ongevallen (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeen- schap, en met name op artikel 80, lid 2, Gezien het voorstel van de Commissie, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1), Gezien het advies van het Comité van de Regio's (2), Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Ver- drag () en gezien de gemeenschappelijke tekst die op 3 februari 2009 door het bemiddelingscomité is goedgekeurd, Overwegende hetgeen volgt: (1) _ In het kader van het gemeenschappelijk vervoerbeleid moeten verdere maatregelen worden genomen om de veiligheid van het zeevervoer te verbeteren. Het dient onder meer te gaan om regels inzake de aansprakelijk- heid voor schade aan passagiers, daar het belangrijk is de bij een scheepsongeval betrokken passagiers een passende mate van schadeloosstelling te bieden. (2) _ Het Protocol van 2002 bij het Verdrag van Athene be- treffende het vervoer van passagiers en hun bagage over zee van 1974 is op 1 november 2002 aangenomen on- der de auspiciën van de Internationale Maritieme Orga- nisatie (hierna: IMO). De Gemeenschap en haar lidstaten overwegen momenteel of zij tot dit protocol zullen toe- treden of het zullen bekrachtigen. In elk geval dienen de in deze verordening opgenomen bepalingen ervan voor de Gemeenschap uiterlijk vanaf 31 december 2012 van toepassing te zijn. (3)  Het Verdrag van Athene, betreffende het vervoer van passagiers en hun bagage over zee van 1974 zoals ge- (!) PB C 318 van 23.12.2006, blz. 195. (2) PB C 229 van 22.9.2006, blz. 38. (2) Advies van het Europees Parlement van 25 april 2007 (PB C 74 E van 20.3.2008, blz. 562), Gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 6 juni 2008 (PB C 190 E van 29.7.2008, blz. 17), Stand- punt van het Europees Parlement van 24 september 2008 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad), Besluit van de Raad van 26 fe- bruari 2009, Wetgevingsresolutie van het Europees Parlement van 11 maart 2009 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad). (7) wijzigd bij het Protocol van 2002 (hierna: „Verdrag van Athene”), is uitsluitend van toepassing op internationaal vervoer. Op de interne markt van zeevervoersdiensten wordt geen onderscheid meer gemaakt tussen nationaal en internationaal vervoer, zodat zowel voor het interna- tionale als het nationale vervoer binnen de Gemeenschap dezelfde mate en aard van aansprakelijkheid dient te gel- den. De uit hoofde van het Verdrag van Athene vereiste ver- zekeringsregelingen moeten rekening houden met de fi- nanciële draagkracht van de scheepseigenaars en verzeke- ringsmaatschappijen. De scheepseigenaars moeten hun verzekeringsregelingen op een economisch aanvaardbare manier kunnen beheren, en vooral voor kleine scheep- vaartbedrijven die binnenlandse vervoerdiensten verzor- gen, moet er rekening gehouden worden met het sei- zoengebonden karakter van hun werkzaamheden. Wan- neer uit hoofde van deze verordening verzekeringsrege- lingen worden vastgesteld dient derhalve rekening te worden gehouden met de verschillende klassen van sche- pen. Het is passend de vervoerders te verplichten tot het be- talen van voorschotten bij overlijden of persoonlijk letsel van een passagier, met dien verstande dat het betalen van een voorschot geen erkenning van aansprakelijkheid in- houdt. De passagier dient vóór zijn reis op een passende wijze te worden geïnformeerd over zijn rechten, of indien dit niet mogelijk is, ten laatste bij het vertrek. De Juridische Commissie van de IMO heeft op 19 okto- ber 2006 het voorbehoud en de richtsnoeren voor de uitvoering van het Verdrag van Athene (hierna: „IMO- richtsnoeren”) aangenomen teneinde bepaalde kwesties betreffende het Verdrag van Athene, in het bijzonder de vergoeding van met terrorisme verband houdende schade, te regelen; de IMO-richtsnoeren kunnen als zoda- nig als lex specialis worden beschouwd. Deze verordening neemt delen van de IMO-richtsnoeren over en maakt deze bindend. In dat verband moeten de bepalingen van de IMO-richtsnoeren die op voorwaarde- lijke wijze zijn geformuleerd, op bindende wijze worden geformuleerd. De bepalingen van het Verdrag van Athene (bijlage ) en van de IMO-richtsnoeren (bijlage I moeten mutatis mu- tandis worden opgevat in de context van de communau- taire regelgeving.