L 11/46 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 16.1.2001 BESCHIKKING VAN DE COMMISSIE van 20 september 2000 tot wijziging van Beschikking 1999/395/EG betreffende staatssteun die door Spanje aan Sniace SA, gevestigd te Torrelavega, Cantabrië, is verleend (kennisgeving geschied onder nummer C(2000) 2741) (Slechts de tekst in de Spaanse taal is authentiek) (Voor de EER relevante tekst) (2001/43/EG) DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeen- schap, inzonderheid op artikel 88, lid 2, eerste alinea, Na de belanghebbenden overeenkomstig de voornoemde bepa- ling te hebben aangemaand hun opmerkingen te maken (!), Overwegende hetgeen volgt: L ACHTERGROND A. Beschikking 1999/395/EG van de Commissie (?) Door haar besluit tot inleiding van de procedure van artikel 88, lid 2, van het Verdrag ten aanzien van bepaalde maatregelen ten gunste van Sociedad Nacional de Industrias y Aplicaciones de Celulosa Espafiola SA (°), (hierna te noemen „Sniace”), gaf de Commissie uiting aan haar twijfel over de vraag of onder andere de aflos- singsovereenkomsten tussen Sniace en het loongarantie- fonds Fogasa en de herschikkingsovereenkomst tussen Sniace en het socialezekerheidsfonds verenigbaar met de gemeenschappelijke markt waren in de zin van artikel 87, lid 1, van het Verdrag. Bij haar Beschikking 1999/395/EG kwam de Commissie tot de conclusie dat de afwikkeling van de schulden van Sniace door middel van de bovengenoemde overeen- komsten niet in overeenstemming met de heersende marktvoorwaarden was aangezien de rentevoet lager was dan de marktrente. Bijgevolg werd in de beschikking verklaard dat de bovengenoemde overeenkomsten onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt waren. Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Hof op 24 december 1998, vocht Spanje Beschikking 1999/ 395/EG voor het Hof van Justitie aan (zaak C-479/98). Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Hof op 24 augustus 1999, werd de beschikking ook door de begunstigde, Sniace, aangevochten voor het Gerecht van eerste aanleg (zaak T-190/99). Beide zaken zijn momen- teel in behandeling. 110 van 15.4.2000, blz. 33. PB C PB L 149 van 16.6.1999, blz. 40. PB C 49 van 14.2.1998, blz. 2. 4 B. Het arrest van het Hof van Justitie van de Euro- pese Gemeenschappen van 29 april 1999 in zaak C-342/96, Spanje tegen Commissie (*, betref- fende door Spanje aan Tubacex verleende staats- steun (hierna te noemen: „het arrest Tubacex”) Op 29 april 1999 deed het Hof van Justitie uitspraak in zaak C-342/96, Spanje tegen Commissie, betreffende door Spanje aan Tubacex verleende staatssteun. Het Hof sprak de nietigverklaring uit van Beschikking 97/21/ EGKS, EG van de Commissie (°) waarbij steun aan Tubacex, de herschikkingsovereenkomsten _ tussen Tubacex en het socialezekerheidsfonds en de aflossings- overeenkomsten tussen Tubacex en Fogasa onverenig- baar met de gemeenschappelijke markt waren verklaard, aangezien de rentevoet lager was dan de marktrente. In zijn arrest concludeerde het Hof dat Fogasa geen leningen verstrekt aan failliete of in moeilijkheden verkerende ondernemingen, doch uitkeringen doet aan alle werknemers die rechtmatige vorderingen kenbaar maken, en de uitgekeerde bedragen vervolgens op de ondernemingen verhaalt. Bovendien kan Fogasa overeen- komsten sluiten waarbij uitstel van de terugbetaling van de verschuldigde bedragen wordt verleend of gespreide betaling wordt toegestaan. Ook de algemene kas van de sociale zekerheid kan uitstel van betaling of betaling in termijnen van de verschuldigde socialeverzekeringsbijdragen toestaan. Het Hof merkte op dat de staat niet als publiek inves- teerder is opgetreden, wiens gedrag zou moeten worden vergeleken met dat van een particulier investeerder die zijn kapitaal belegt om daaruit een rendement te halen, maar als een publiek schuldeiser die, net als een particu- liere schuldeiser, de hem verschuldigde bedragen tracht te verhalen. De rente die normaliter bij dergelijke schuldvorderingen wordt berekend, is bestemd ter vergoeding van de schade die de schuldeiser lijdt doordat de debiteur zijn schuld te laat betaalt; het gaat dus om vertragingsrente. Ingeval het tarief van de vertragingsrente bij schulden jegens een publieke schuldeiser lager is dan dat bij schulden jegens een particuliere schuldeiser, moet dit laatste tarief worden toegepast. Op grond van bovenstaande argumenten verklaarde het Hof Beschikking 97/21/EGKS, EG nietig, voorzover daarin de maatregelen onverenigbaar met het EG- Verdrag werden verklaard. (*) Jurisprudentie 1999, blz. 1-2459. ) PB L 8 van 11.1.1997, blz. 14.