L 162/70 Publicatieblad van de Europese Unie 30.4.2004 RICHTLIJN 2004/72/EG VAN DE COMMISSIE van 29 april 2004 tot uitvoering van Richtlijn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad wat gebruikelijke marktpraktijken, de definitie van voorwetenschap met betrekking tot van grondstoffen afgeleide instrumenten, het opstellen van lijsten van personen met voorwetenschap, de melding van transac- ties van leidinggevende personen en de melding van verdachte transacties betreft (Voor de EER relevante tekst) DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeen- schap, Gelet op Richtlijn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 betreffende handel met voorwe- tenschap en marktmanipulatie (marktmisbruik) (), met name op artikel 1, punt 1, tweede alinea, artikel 1, punt 2, onder a), en artikel 6, lid 10, vierde, vijfde en zevende streepje, Na raadpleging van het Comité van Europese effectenregelge- vers (CEER) (2) voor technisch advies, Overwegende hetgeen volgt: (1) Marktdeelnemers dienen eerlijk en efficiënt te werk te gaan opdat geen afbreuk wordt gedaan aan de normale marktactiviteit en marktintegriteit. Met name marktprak- tijken die de wisselwerking tussen vraag en aanbod belemmeren doordat de mogelijkheden voor andere marktdeelnemers om op transacties te reageren worden beperkt, kunnen grotere risico's voor de marktintegriteit met zich meebrengen en zullen daardoor minder kans maken om door bevoegde autoriteiten te worden aanvaard. Daarnaast maken liquiditeitsbevorderende marktpraktijken een betere kans om te worden aanvaard dan praktijken die de marktliquiditeit verminderen. Ook marktpraktijken die inbreuk maken op de regels en voorschriften ter voorkoming van marktmisbruik of op gedragscodes, maken minder kans om door bevoegde autoriteiten te worden aanvaard. Aangezien marktprak- tijken in snel tempo veranderen om op de behoeften van beleggers te kunnen inspelen, moeten de bevoegde auto- riteiten steeds alert zijn op nieuwe en zich ontwikke- lende marktpraktijken. Het is van cruciaal belang dat marktdeelnemers transpa- rante marktpraktijken toepassen opdat kan worden uitgemaakt of een specifieke marktpraktijk aanvaardbaar is voor de bevoegde autoriteiten. Hoe minder transpa- rant een praktijk is, des te groter de kans dat hij niet wordt aanvaard. Om structurele redenen kunnen op niet-gereglementeerde markten gangbare praktijken echter minder transparant zijn dan soortgelijke prak- tijken op gereglementeerde markten. Dit is op zich () PB L 96 van 12.4.2003, blz. 16. () Het CEER is ingesteld bij Besluit 2001/527/EG van de Commissie van 6 juni 2001, PB L 191 van 13.7.2001, blz. 43. evenwel nog geen reden om dergelijke praktijken als onaanvaardbaar voor de bevoegde autoriteiten te beschouwen. Op een bepaalde markt gangbare specifieke marktprak- tijken mogen in geen geval de marktintegriteit in het gedrang brengen van andere direct of indirect met die markt gelieerde markten elders in de Gemeenschap, ongeacht of deze markten al dan niet gereglementeerd zijn. Hoe groter derhalve het risico is voor de marktinte- griteit van een dergelijke gelieerde markt elders in de Gemeenschap, des te kleiner de kans dat dergelijke prak- tijken door bevoegde autoriteiten worden aanvaard. Bij het beoordelen van de aanvaardbaarheid van een specifieke marktpraktijk dienen de bevoegde autoriteiten andere bevoegde autoriteiten te raadplegen, in het bijzonder in gevallen waarin er markten bestaan die vergelijkbaar zijn met die welke wordt onderzocht. Er kunnen zich evenwel omstandigheden voordoen waarin een marktpraktijk aanvaardbaar wordt geacht op een bepaalde markt maar niet op een andere vergelijkbare markt binnen de Gemeenschap. Ingeval er sprake is van afwijkende marktpraktijken en deze in de ene lidstaat aanvaardbaar zijn en in de andere niet, kan daarover eventueel worden beraadslaagd binnen het Comité van Europese effectenregelgevers om tot een oplossing te komen. Wanneer bevoegde autoriteiten een beslissing nemen omtrent de aanvaardbaarheid van een praktijk, dienen zij een hoge mate van overleg met en transpa- rantie jegens marktdeelnemers en eindgebruikers te betrachten. Voor marktdeelnemers in markten voor derivaten waarvan de onderliggende waarde geen financieel instru- ment is, is het van essentieel belang dat zij meer rechts- zekerheid hebben omtrent de vraag wat onder voorwe- tenschap moet worden verstaan. Het opstellen door emittenten of namens hen of voor hun rekening optredende personen van lijsten van personen die bij hen op basis van een arbeidsovereen- komst of anderszins werkzaam zijn en toegang hebben tot voorwetenschap die direct of indirect op de emittent betrekking heeft, is een waardevolle maatregel ter bescherming van de marktintegriteit. Deze lijsten kunnen van nut zijn voor de emittenten of voor deze personen zelf om de stroom van dergelijke als voorwetenschap aan te merken informatie onder controle te houden en zich aldus van hun geheimhoudingsplicht te kwijten. Bovendien kunnen deze lijsten ook een nuttig hulp- middel vormen voor de bevoegde autoriteiten bij de uitoefening van het toezicht op de toepassing van de