L 318/16 Publicatieblad van de Europese Unie 6.12.2005 RICHTLIJN 2005/86/EG VAN DE COMMISSIE van 5 december 2005 tot wijziging van bijlage I bij Richtlijn 2002/32/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake ongewenste stoffen in diervoeding, wat chloorcamfeen betreft (Voor de EER relevante tekst) DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeen- schap, Gelet op Richtlijn 2002/32/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 mei 2002 inzake ongewenste stoffen in diervoe- ding (!), en met name op artikel 8, lid 1, Overwegende hetgeen volgt: Richtlijn 2002/32/EG verbiedt het gebruik van producten die bedoeld zijn voor het voederen van dieren en waar- van het gehalte aan ongewenste stoffen de in bijlage I vermelde maximumgehalten overschrijdt. Toen Richtlijn 2002/32/EG werd goedgekeurd, heeft de Commissie verklaard dat de bepalingen van bijlage I bij die richtlijn aan de hand van geactualiseerde wetenschap- pelijke risicobeoordelingen zouden worden herzien, reke- ning houdend met het verbod op het verdunnen van niet-conforme verontreinigde producten die bedoeld zijn voor het voederen van dieren. Het Wetenschappelijk Panel voor contaminanten in de voedselketen van de Europese Autoriteit voor voedselvei- ligheid (EFSA) heeft op 2 februari 2005 op verzoek van de Commissie een advies over chloorcamfeen als onge- wenste stof in diervoeding goedgekeurd. Chloorcamfeen is een niet-systemisch insecticide waarvan het gebruik in het grootste gedeelte van de wereld ge- leidelijk wordt gestaakt. Chloorcamfeenmengsels hebben een complexe samenstelling: er zijn ten minste 202 ver- schillende congeneren geïdentificeerd. Door zijn persi- stentie en chemische eigenschappen wordt chloorcam- feen nog steeds in het milieu aangetroffen. ( PB L 140 van 30.5.2002, blz. 10. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2005/8/EG van de Commissie (PB L 27 van 29.1.2005, blz. 44). ) Terwijl sommige congeneren, zoals CHB 32, die belang- rijke bestanddelen van technische mengsels zijn, een vrij snelle biotransformatie ondergaan, zijn andere congene- ren, zoals CHB 26, 50 en 62, meer persistent en zij bioaccumuleren in sterke mate in de voedselketen. De congeneren CHB 26, 50 en 62 kunnen dienen als indi- catoren voor verontreiniging met chloorcamfeen. De aan- wezigheid van CHB 32 is een indicator voor een recente verontreiniging en zou kunnen worden opgenomen in monitoringprogramma's ter vaststelling van mogelijke frauduleuze praktijken. De voornaamste bronnen van blootstelling van dieren aan chloorcamfeen in diervoeder zijn visolie en vismeel. Visvoeder (met name voor vleesetende soorten) kan grote hoeveelheden vismeel en visolie bevatten. Voor andere dieren is het gebruik van vismeel laag en daarom is ook hun blootstelling via diervoeder lager. Vissen zijn het meest gevoelig voor chloorcamfeentoxi- citeit. De carry-over van chloorcamfeen in eetbare weef- sels van vette vis is hoog, terwijl de carry-over in andere landbouwhuisdieren lager is. Vissen, met name vetrijke soorten, zijn de belangrijkste bron van menselijke bloot- stelling, terwijl andere bronnen van minder belang zijn. Het is dienstig dat het huidige algemene maximumge- halte wat chloorcamfeen in alle diervoeders betreft, wordt vervangen door een maximumgehalte voor chloorcam- feen in visolie, vismeel en visvoeder om ervoor te zorgen dat deze producten geen gevaar voor de gezondheid van mens en dier opleveren. De voederveiligheid is verbeterd, aangezien het gehalte voor visvoeder, dat direct aan vis- sen wordt gevoederd, aanzienlijk is verlaagd en de hand- having via een doelgerichte controle van deze voor het voederen van dieren bedoelde producten, die zijn geïden- tificeerd als de belangrijkste bron van blootstelling aan chloorcamfeen, moet de voederveiligheid verbeteren. Het huidige algemene maximumgehalte voor chloorcam- feen weerspiegelt niet de huidige normale achtergrond- verontreinigingniveaus in visolie. Het is dienstig dat, reke- ning houdend met de achtergrondniveaus, een maxi- mumgehalte in visolie wordt vastgesteld, zonder dat daar- bij de gezondheid van mens en dier in gevaar wordt gebracht. Dit maximumgehalte moet opnieuw worden bekeken in het licht van de nodige toepassing op ruimere schaal van zuiveringsmethoden.