3.5.2000 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 106/21 RICHTLIJN 2000/9/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van 20 maart 2000 betreffende kabelbaaninstallaties voor personenvervoer HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeen- schap, en met name op artikel 47, lid 2, artikel 55 en artikel 95, Gezien het voorstel van de Commissie (1), Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2), Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (°), Overwegende hetgeen volgt: (1) Kabelbaaninstallaties voor personenvervoer, hierna „ka- belbaaninstallaties” genoemd, worden ontworpen, aange- legd, in bedrijf genomen en geëxploiteerd met het oog op het vervoer van personen. Bij deze kabelbaaninstalla- ties gaat het in hoofdzaak om vervoersinstallaties die in toeristische centra in de bergen worden gebruikt en kabelspoorwegen, zweefbanen, gondelbanen, stoeltjeslif- ten en skisleepliften omvatten. Het kan evenwel ook gaan om kabelbaaninstallaties voor bepaalde vormen van stadsvervoer. Bepaalde soorten kabelbaaninstallaties kunnen ook berusten op gans andere basisbeginselen, die niet a priori kunnen worden uitgesloten. Het moet derhalve mogelijk zijn specifieke eisen in te voeren die aan dezelfde veiligheidsdoelstellingen beantwoorden als die welke in deze richtlijn worden vastgelegd. De exploitatie van kabelbaaninstallaties hangt met name samen met het toerisme, vooral in berggebieden, dat een belangrijke factor is voor de economie van die gebieden en van steeds grotere betekenis is voor de handelsbalans van de lidstaten. Uit technisch oogpunt maakt de sector kabelbaaninstallaties deel uit zowel van de kapitaalgoe- derenindustrie als van de boven- en ondergrondse bouwnijverheid. Op de lidstaten rust de verantwoordelijkheid de veilig- heid van kabelbaaninstallaties bij de aanleg, de inbe- drijfstelling en de exploitatie te verzekeren. Samen met de bevoegde instanties hebben zij verantwoordelijkheden ten aanzien van grondgebruik, ruimtelijke ordening en (!) PB C 70 van 8.3.1994, blz. 8, en PB C 22 van 26.1.1996, blz. 12. (2) PB C 388 van 31.12.1994, blz. 26. (3) Advies van het Europees Parlement van 6 april 1995 (PB C 109 van 1.5.1995, blz. 122), bevestigd op 27 oktober 1999 (nog niet verschenen in het Publicatieblad), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 28 juni 1999 (PB C 243 van 27.8.1999, blz. 1) en besluit van het Europees Parlement van 27 oktober 1999 (nog niet verschenen in het Publicatieblad). Besluit van de Raad van 16 december 1999. milieubescherming. De voorschriften van de onderschei- dene lidstaten vertonen aanzienlijke verschillen die samenhangen met bijzondere technieken van de natio- nale industrie, plaatselijke gewoonten en knowhow. Daarin worden bijzondere afmetingen en voorzieningen, alsmede speciale karakteristieken opgelegd. Door deze situatie moeten de constructeurs hun producten voor elke markt opnieuw definiëren waardoor zij geen stan- daardoplossingen kunnen aanbieden, hetgeen hun con- currentievermogen schaadt. Om de veiligheid van de kabelbaaninstallaties te verzeke- ren, is naleving van de fundamentele veiligheids- en gezondheidsvoorschriften een dwingende eis. Deze voor- schriften moeten oordeelkundig worden toegepast, in die zin dat rekening moet worden gehouden met de stand van de technologie ten tijde van de bouw, alsmede met technische en economische eisen. Aangezien kabelbaaninstallaties ook grensoverschrijdend kunnen zijn, kunnen tegenstrijdige nationale regelgevin- gen de aanleg ervan bemoeilijken. Daarom dienen, voor de gehele Gemeenschap, voor kabelbaaninstallaties, hun subsystemen en hun veilig- heidscomponenten essentiële eisen ten aanzien van vei- ligheid en bescherming van gezondheid van personen, milieu en consumenten te worden vastgesteld. Anders zou de wederzijdse erkenning van nationale voorschrif- ten uit zowel politiek als technisch oogpunt tot onoplos- bare interpretatie- en aansprakelijkheidsproblemen lei- den. Een normalisatie zonder voorafgaande vaststelling van geharmoniseerde essentiële basiseisen kan evenmin een oplossing bieden voor de problemen die zich voor- doen. De verantwoordelijkheid voor de goedkeuring van kabel- baaninstallaties wordt in de verschillende lidstaten in de regel toevertrouwd aan een instantie van de bevoegde autoriteiten. De goedkeuring van componenten kan in bepaalde gevallen niet a priori worden gegeven, doch slechts op verzoek van een cliënt. Derhalve kan de voor de inbedrijfstelling van de kabelbaaninstallatie vereiste keuring leiden tot het afkeuren van bepaalde componen- ten of van bepaalde technologische oplossingen. Derge- lijke gevallen leiden tot extra kosten en langere levertij- den, en zijn met name voor buitenlandse constructeurs bijzonder ongunstig. De kabelbaaninstallaties worden ook gedurende de exploitatie door de autoriteiten streng gecontroleerd. De oorzaken van ernstige ongevallen kunnen verband houden met de keuze van de plaats, met de vervoersinrichting zelf, met de constructie of met de wijze waarop de inrichting wordt gebruikt en onderhouden. In deze omstandigheden hangt de veiligheid van de kabelbaaninstallaties evenzeer af van de omgeving als