Nr. L 172/76 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 27.6. 92 (Besluiten waarvan de publikatie niet voorwaarde is voor de toepassing) COMMISSIE BESCHIKKING VAN DE COMMISSIE van 25 maart 1992 betreffende een door de Spaanse Regering uitgevoerde steunmaatregel ten gunste van Industrias Mediterraneas de la Piel SA (Imepiel) (Slechts de tekst in de Spaanse taal is authentiek) f (92/318/EEG) DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid artikel 93, lid 2, eerste alinea, _ Na de betrokken partijen overeenkomstig artikel 93 van het Verdrag in de gelegenheid te hebben gesteld hun opmerkingen kenbaar te maken en met inachtneming van die opmerkingen, Overwegende hetgeen volgt : I Imepiel werd in 1882 opgericht door de familie Segarra, die eigenaar bleef en het beleid van het bedrijf bepaalde tot op het ogenblik waarop de Spaanse Staat het in 1976 overnam om een faillissement te voorkomen. De Spaanse . Staat verwierf destijds via het Bureau voor Staatseigen- dommen (Patrimonio del Estado) 99,94 % van het kapi- taal. De overige aandeelhouders waren de Caja de Ahorros de Valencia en de Caja de Ahorros de Castellón. Het bedrijf produceert en verkoopt schoenen, die worden vervaardigd uit door het bedrijf zelf bewerkte huiden (waarvan het grootste deel voor eigen gebruik en niet voor wederverkoop is bestemd) en uit rubber, een tussenpro- dukt dat wordt gebruikt voor de vervaardiging van zolen. De bedrijfsgebouwen bevinden zich te Vall d’Uxó, in de provincie Castellón ; het is een stad met 27 000 inwoners, 45 kilometer ten noorden van Valencia, op 26 kilometer van Castellón en op 15 kilometer van Sagunto, een stad die recentelijk heeft geleden onder de rationalisatie van de staalindustrie. De bedrijfsterreinen beslaan een opper- vlakte van 150 000 m:?, waarvan ongeveer 100 000 m? uit gebouwen bestaat. In de jaren na de oorlog groeide het bedrijf en breidde het zijn werkzaamheid uit met nevenactiviteiten zoals de produktie van handschoenen en landbouwactiviteiten. Sedert de overname door de Staat zijn die nevenactivi- teiten opgedoekt. Het bedrijf is niettemin steeds een toonaangevende Spaanse schoenenfabrikant gebleven, met het grootste aantal werknemers en de grootste produktie- capaciteit in één vestigingsplaats. Sedert de rationalisatie is daarin echter gesnoeid, hetgeen heeft geleid tot een inkrimping van het aantal werknemers van 3 146 in 1976 tot 1457 in 1988. In de gehele periode waarin het bedrijf in staatshanden was, boekte het nagenoeg elk jaar exploitatieverliezen. In de laatste tien jaar vóór 1987 bedroegen deze verliezen in totaal 12 700 miljoen pta en vond een aantal kapitaalin- jecties plaats om die verliezen te dekken. Verder werden met overheidsgeld kapitaalinvesteringen gedaan in een poging om de fabriek te moderniseren. Wegens de aanhoudende verliescijfers liet de meerder- heidsaandeelhouder in het midden van de jaren 1980 een rendabiliseringsplan opstellen, dat voorzag in een inkrim- ping van de capaciteit door middel van afvloeiingen, kapi- taalinjecties (1 400 miljoen pta in 1987 en 1 929 miljoen pta in 1988), een volledige reorganisatie van de bedrijfslei- ding en een nieuw onderzoek naar markten en produkten. l Uit persberichten in december 1987 vernam de Commissie dat de nationale overheid een reddingsplan voor het bedrijf had uitgewerkt en, naar werd beweerd, een kapitaalinbreng van 1 400 miljoen pta had goedge- keurd om het exploitatieverlies van 1987 te dekken.