Nr. L 359/46 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 28. 12. 88 VERORDENING (EEG) Nr. 4087/88 VAN DE COMMISSIE van 30 november 1988 inzake de toepassing van artikel 85, lid 3, van het Verdrag op groepen franchise- overeenkomsten DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdragl tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, Gelet op Verordening (EEG) nr. 19/65/EEG van de Raad van 2 maart 1965 betreffende de toepassing van artikel 85, lid 3, van het Verdrag’op groepen van overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen (!), laatstelijk - gewijzigd bij de Akte van Toetreding van Spanje en Portu- gal, inzonderheid op artikel 1, - Na bekendmaking van de ontwerp-verordening (?), Na raadpleging van het Adviescomité voor mededingings- regelingen en economische machtsposities, Overwegende hetgeen volgt : (1) 2 ) 4 Verordening (EEG) nr. 19/65/EEG verleent de Commissie de bevoegdheid artikel 85, lid 3, van -het Verdrag bij verordening toe te passen op groepen tweezijdige exclusieve overeenkomsten die onder het bereik van artikel 85, lid 1, vallen en waarbij exclusieve leverings- en afnameverplich- tingen met betrekking tot produkten zijn overeen- gekomen of die beperkingen meebrengen welke zijn opgelegd in verband met de verkrijging of het gebruik van rechten van industriële eigendom. Franchiseovereenkomsten betreffen voornamelijk licenties in verband met industriële of intellectuele eigendomsrechten met betrekking tot handelsmer- ken, emblemen en know-how die gecombineerd kunnen worden met beperkingen inzake de leve- ring of afname van goederen. Naar gelang van hun inhoud kunnen verschillende typen franchising worden onderscheiden : indus- triële franchising betreft de produktie van goede- ren, franchising inzake distributie betreft de verkoop van goederen, en franchising inzake dienstverlening betreft het verrichten van diensten. Op grond van de door de. Commissie opgedane ervaring kunnen groepen franchiseovereenkomsten worden aangewezen die vallen onder het bereik van artikel 85, lid 1, doch gewoonlijk kunnen worden geacht te voldoen aan de voorwaarden van artikel ' 85, lid 3: dit is het geval met franchiseovereen- komsten waarbij een der partijen goederen levert of (” PB nr. 36 van 6. 3. 1965, blz. 533/65. (2) PB nr. C 229 van 27. 8. 1987, blz. 3. (5) (6 (7) diensten verricht aan eindgebruikers; anderzijds zullen franchiseovereenkomsten betreffende de produktie niet onder deze verordening vallen ; deze overeenkomsten, die gewoonlijk betrekkingen tussen producenten regelen, hebben andere kenmerken dan de overige typen franchising ; het gaat hierom produktielicenties gebaseerd op octrooien en/of technische know-how in combi- natie met merklicenties ; enkele daarvan kunnen in aanmerking komen voor andere generieke vrijstel- lingen indien zij voldoen aan de in de desbetref- fende verordeningen gestelde voorwaarden. Deze verordening is van toepassing op franchise- overeenkomsten tussen twee ondernemingen, de franchisegever en de franchisenemer, met betrek- king tot de detailverkoop van goederen aan of de verrichting van diensten ten behoeve van eindge- bruikers, dan wel een combinatie van deze activitei- ten, zoals de bewerking of aanpassing van goederen in overeenstemming met de specifieke behoeften van de kopers; zij is eveneens van toepassing op gevallen waarin de relatie tussen franchisegever en franchisenemer zich afspeelt via een derde onder- neming, de master-franchisenemer ; zij is niet van toepassing op franchiseovereenkomsten _ met betrekking tot de groothandel, omdat de Commissie op dit gebied nog niet voldoende erva- ring heeft opgedaan. Franchiseovereenkomsten zoals in deze verorde- ning omschreven, kunnen onder de toepassing van artikel 85, lid 1, vallen ; met name kunnen zij de intracommunautaire handel ongunstig beïnvloeden, wanneer zij tussen ondernemingen in verschillende Lid-Staten worden gesloten of de basis vormen van een net dat zich tot buiten de grenzen van één enkele Lid-Staat uitstrekt. Franchiseovereenkomsten in de zin van deze veror- dening leiden gewoonlijk tot een verbetering van de distributie van goederen en/of het verrichten van diensten, aangezien zij franchisegevers in staat stellen met beperkte investeringen een uniform net op te zetten, waarbij nieuwe concurrenten op de markt kunnen komen, met name uit het midden- en kleinbedrijf, waardoor de mededinging tussen de merken groter wordt; ook kunnen zelfstandige ondernemers hierdoor sneller verkooppunten vestigen met meer kans op succes dan wanneer Zij zulks hadden moeten doen zonder de ervaring en bijstand van de franchisegever ; zij krijgen daardoor de mogelijkheid om efficiënter te concurreren met grote distributieondernemingen.