L 23/54 Publicatieblad van de Europese Unie 25.1.2013 VERORDENING (EU) Nr. 40/2013 VAN DE RAAD van 21 januari 2013 tot vaststelling, voor 2013, van de vangstmogelijkheden in de EU-wateren en, voor EU-vaartuigen, in bepaalde niet EU-wateren, voor sommige visbestanden en groepen visbestanden waarvoor internationale onderhandelingen worden gevoerd of internationale overeenkomsten gelden DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 43, lid 3, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Overwegende hetgeen volgt: (1) Krachtens Verordening (EG) nr. 2371/2002 van de Raad van 20 december 2002 inzake de instandhouding en de duurzame exploitatie van de visbestanden in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid (!) moeten, met inachtneming van het beschikbare wetenschappelijke, technische en economische advies en met name van de verslagen van het Wetenschappelijk, Technisch en Eco- nomisch Comité voor de visserij (WTECV), en van even- tuele adviezen van regionale adviesraden, maatregelen van de Unie inzake de toegang tot wateren en hulpbron- nen en de duurzame uitoefening van visserijactiviteiten worden vastgesteld. De Raad moet maatregelen voor de vaststelling en de verdeling van de vangstmogelijkheden vaststellen, inclu- sief bepaalde voorwaarden die er functioneel verband mee houden. De vangstmogelijkheden moeten zo over de lidstaten worden verdeeld dat elke lidstaat een rela- tieve stabiliteit van de visserijactiviteiten per bestand of per visserij geniet en dat hierbij de doelstellingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid in acht worden genomen die zijn vastgesteld bij Verordening (EG) nr. 2371/2002. Voor sommige totaal toegestane vangsten (total allowable catch - TAC's) dienen de lidstaten de mogelijkheid te krijgen om aan vaartuigen die deelnemen aan proeven met betrekking tot volledig gedocumenteerde visserij, ex- tra toewijzingen toe te kennen. Met die proeven wordt beoogd een vangstquotaregeling te testen, d.w.z. een re- geling waarbij alle vangsten moeten worden aangeland en op de quota afgeboekt, teneinde teruggooi en de daarmee gepaarde gaande verspilling van anders bruikbare visserij- hulpbronnen te vermijden. Ongecontroleerde teruggooi van vis is een bedreiging voor de langetermijnduurzaam- heid van vis als collectief goed en dus voor de doelstel- lingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Inherent aan vangstquotaregelingen is dat zij de vissers een stimu- lans bieden om de vangstselectiviteit van hun activiteiten te optimaliseren. Om tot een rationeel beheer van de teruggooi te komen, moet een volledig gedocumenteerde visserij betrekking hebben op elke activiteit op zee in plaats van op de aanlandingen in de haven. Daarom moeten de voorwaarden waaronder de lidstaten dergelijke extra toewijzingen verlenen, de verplichting inhouden te garanderen dat gebruik wordt gemaakt van aan een sen- sorsysteem gekoppelde camera’s in een gesloten televisie- circuit (CCTV’s) (gezamenlijk "CCTV-systeem" genoemd). (!) PB L 358 van 31.12.2002, blz. 59. Hiermee kunnen alle behouden en teruggegooide delen van de vangsten in detail worden geregistreerd. Een re- geling met menselijke waarnemers die in real time aan boord actief zijn, zou minder efficiënt, duurder en min- der betrouwbaar zijn. Bijgevolg is het gebruik van CCTV- systemen vooralsnog een eerste vereiste voor het halen van de doelstellingen van de regelingen tot verlaging van de teruggooi, waaronder bijvoorbeeld de volledig gedocu- menteerde visserij. Bij het gebruik van dit systeem dient te worden voldaan aan de eisen van Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke per- sonen in verband met de verwerking van persoonsgege- vens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (). Om te garanderen dat het potentieel van vangstquota- regelingen voor de beheersing van de absolute visserijs- terfte van de betrokken bestanden daadwerkelijk kan worden geëvalueerd aan de hand van proeven met be- trekking tot volledig gedocumenteerde visserij, dienen alle in het kader van deze proeven gevangen vissen, inclusief die welke kleiner zijn dan de minimale aanlandingsmaat, in mindering te worden gebracht op de totale toewijzing voor het deelnemende vaartuig en dienen de visserijacti- viteiten te worden stopgezet wanneer deze totale toewij- zing volledig is opgebruikt door dat vaartuig. Voorts is het aangewezen overdrachten van toewijzingen tussen vaartuigen die deelnemen aan de proeven met betrekking tot volledig gedocumenteerde visserij en niet-deel- nemende vaartuigen toe te staan mits kan worden aange- toond dat teruggooi door niet-deelnemende vaartuigen niet toeneemt. De TAC's moeten worden vastgesteld op basis van de beschikbare wetenschappelijke adviezen, met inacht- neming van de biologische en sociaaleconomische aspec- ten, waarbij een gelijke behandeling van de visserijsecto- ren moet worden gegarandeerd, en in het licht van de standpunten die naar voren zijn gekomen tijdens de raad- pleging van de belanghebbenden, met name op de bij- eenkomsten van de betrokken regionale adviesraden. Voor bestanden waarvoor specifieke meerjarenplannen gelden, moeten de TAC's overeenkomstig de in die plan- nen vervatte voorschriften worden vastgesteld. Bijgevolg dienen de TAC's voor de bestanden van tong in de Noordzee, schol in de Noordzee, kabeljauw in de Noord- zee, het Skagerrak en het oostelijke deel van het Kanaal, blauwvintonijn in het oostelijke deel van de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee en haring in het gebied ten westen van Schotland te worden vastgesteld overeen- komstig het bepaalde in respectievelijk Verordening (EG) nr. 676/2007 van de Raad van 11 juni 2007 tot vast- stelling van een beheersplan voor de bevissing van de (2) PB L 281 van 23.11.1995, blz. 31.