6.11.2013 Publicatieblad van de Europese Unie L 294/1 (Wetgevingshandelingen) RICHTLIJNEN RICHTLIJN 201 3/48/EU VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van 22 oktober 2013 betreffende het recht op toegang tot een advocaat in strafprocedures en in procedures ter uitvoering van een Europees aanhoudingsbevel en het recht om een derde op de hoogte te laten brengen vanaf de vrijheidsbeneming en om met derden en consulaire autoriteiten te communiceren tijdens de vrijheidsbeneming HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 82, lid 2, onder b), Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1), Na raadpleging van het Comité van de Regio's, Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (2), Overwegende hetgeen volgt: (1) In artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (het Handvest), artikel 6 van het Euro- pees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (het EVRM) en arti- kel 14 van het Internationaal Verdrag inzake burgerrech- ten en politieke rechten (het IVBPR) is het recht op een eerlijk proces vastgelegd. Artikel 48, lid 2, van het Hand- vest garandeert de eerbiediging van de rechten van de verdediging. De Unie stelt zich ten doel een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht te handhaven en te ontwikkelen. Vol- gens de conclusies van het voorzitterschap van de Euro- pese Raad van Tampere van 15 en 16 oktober 1999, en met name punt 33, moet het beginsel van wederzijdse erkenning van vonnissen en andere beslissingen van rechterlijke instanties de hoeksteen van de justitiële sa- menwerking in burgerlijke en in strafzaken binnen de Unie worden, omdat een versterkte wederzijdse erken- ning en de noodzakelijke onderlinge aanpassing van de ( PB C 43 van 15.2.2012, blz. 51. (2) Standpunt van het Europees Parlement van 10 september 2013 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van 7 oktober 2013. wetgevingen de samenwerking tussen bevoegde autoritei- ten en de rechtsbescherming van het individu ten goede zouden komen. Krachtens artikel 82, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), „berust de justitiële samenwerking in strafzaken in de Unie op het beginsel van de wederzijdse erkenning van rechterlijke ” uitspraken en beslissingen …. De toepassing van het beginsel van wederzijdse erken- ning van strafrechtelijke beslissingen veronderstelt weder- zijds vertrouwen van de lidstaten in elkaars strafrechts- telsels. De omvang van die wederzijdse erkenning hangt nauw samen met het bestaan en de inhoud van bepaalde parameters, waaronder regelingen voor de bescherming van de rechten van verdachten of beklaagden en gemeen- schappelijke minimumnormen, die noodzakelijk zijn om de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning te vergemakkelijken. Hoewel de lidstaten partij zijn bij het EVRM en bij het IVBPR, heeft de ervaring geleerd dat dit gegeven alleen niet altijd zorgt voor een voldoende mate van vertrou- wen in de strafrechtstelsels van andere lidstaten. Wederzijdse erkenning van beslissingen in strafzaken kan alleen effectief functioneren in een geest van vertrouwen, waarbij niet alleen de gerechtelijke autoriteiten, maar alle bij de strafprocedure betrokken actoren beslissingen van de gerechtelijke autoriteiten van de andere lidstaten als gelijkwaardig aan hun eigen beslissingen beschouwen; daarbij gaat het niet alleen om het vertrouwen dat de regels van de andere lidstaten adequaat zijn, maar ook om het vertrouwen dat die regels correct worden toege- past. Versterking van wederzijds vertrouwen vereist ge- detailleerde regels inzake de bescherming van de pro- cedurele rechten en waarborgen die voortvloeien uit het Handvest, het EVRM en het IVBPR. Versterking van we- derzijds vertrouwen vereist evenzeer, middels deze richt- lijn en andere maatregelen, een verdere ontwikkeling bin- nen de Unie van de in het Handvest en in het EVRM vastgelegde minimumnormen.