L 28/12 Publicatieblad van de Europese Unie 30.1.2013 BESLUITEN UITVOERINGSBESLUIT VAN DE COMMISSIE van 19 december 2012 overeenkomstig Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad, over de passende bescherming van persoonsgegevens in Nieuw-Zeeland (Kennisgeving geschied onder nummer C(2012) 9557) (Voor de EER relevante tekst) (2013/65/EU) DE EUROPESE COMMISSIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, Gezien Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van per- soonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gege- vens (!), en met name artikel 25, lid 6, Na raadpleging van de Europese Toezichthouder voor gegevens- bescherming, Overwegende hetgeen volgt: (1) Overeenkomstig Richtlijn 95/46/EG dienen de lidstaten te bepalen dat persoonsgegevens slechts naar een derde land mogen worden doorgegeven indien dat land een passend beschermingsniveau waarborgt en de wetgeving van de lidstaten die is vastgesteld ter uitvoering van de andere bepalingen van deze richtlijn al vóór de doorgifte wordt nageleefd. De Commissie kan vaststellen dat een derde land waar- borgen voor een passend beschermingsniveau biedt. In dat geval kunnen persoonsgegevens zonder aanvullende garanties vanuit de lidstaten worden doorgegeven. Overeenkomstig Richtlijn 95/46/EG dient het gegevens- beschermingsniveau te worden beoordeeld met inacht- neming van alle omstandigheden die op de doorgifte van gegevens of op een categorie gegevensdoorgiften van invloed zijn en dient in het bijzonder rekening te worden gehouden met bepaalde gespecificeerde elemen- ten die voor de doorgifte relevant zijn. Gezien de verschillende benaderingen van gegevens- bescherming in derde landen dient het beschermings- niveau te worden beoordeeld en dienen besluiten op grond van Richtlijn 95/46/EG te worden vastgesteld en uitgevoerd op een wijze die geen willekeurige of onte- rechte discriminatie inhoudt tegen of tussen derde landen waar gelijksoortige voorwaarden gelden, noch een ver- () PB L 281 van 23.11.1995, blz. 31. kapte handelsbelemmering, rekening houdend met de geldende internationale verbintenissen van de Europese Unie. Nieuw-Zeeland is een voormalige Britse kolonie. Het werd in 1907 een onafhankelijk Dominion, maar verbrak pas in 1947 formeel de grondwettelijke banden met het Verenigd Koninkrijk. Nieuw-Zeeland is een eenheidsstaat, die geen geschreven grondwet heeft in de conventionele betekenis van een vastgelegd constitutief instrument. Het land is een constitutionele monarchie en een parlemen- taire democratie naar het Westminster-model, met de Koningin van Nieuw-Zeeland als staatshoofd. Nieuw-Zeeland fungeert volgens het beginsel van parle- mentaire soevereiniteit. Een aantal wetten wordt bij con- ventie als van bijzonder constitutioneel belang gezien en als „hoger recht” aangemerkt, in die zin dat zij deel uit- maken van de constitutionele achtergrond of omgeving, doordat zij als grondslag dienen voor het optreden van de overheid en de vaststelling van andere wetgeving. Bo- vendien wordt bij wijziging of intrekking van deze wet- geving verwacht dat er een consensus is over het gehele politieke spectrum. Een aantal van deze wetten — de Bil! of Rights Act van 28 augustus 1990 (Public Act nr. 109 van 1990), de Human Rights Act van 10 augustus 1993 (Public Act nr. 82 van 1993) en de Privacy Act van 17 mei 1993 (Public Act nr. 28 van 1993) — is met betrekking tot gegevensbescherming relevant. Het consti- tutionele belang van deze wetgeving blijkt uit de conven- tie dat ermee rekening moet worden gehouden bij het ontwikkelen of voorstellen van nieuwe wetgeving. De rechtsnormen voor de bescherming van persoons- gegevens in Nieuw-Zeeland zijn voornamelijk vervat in de Privacy Act, als gewijzigd bij de Privacy (Cross-border Information) Amendment Act van 7 september 2010 (Public Act nr. 113 van 2010). Deze wet is ouder dan Richtlijn 95/46/EG en is niet beperkt tot geautomatiseerd verwerkte gegevens of gestructureerde gegevens die in een bestand zijn opgenomen, maar bestrijkt alle per- soonsgegevens, ongeacht de vorm ervan. De wet bestrijkt de openbare en de particuliere sector in hun geheel, met enkele met het algemeen belang samenhangende speci- fieke uitzonderingen, zoals men die in een democratische samenleving kan verwachten.