24.3.2015 Publicatieblad van de Europese Unie L 78/1 I (Niet-wetgevingshandelingen) VERORDENINGEN GEDELEGEERDE VERORDENING (EU) 2015/488 VAN DE COMMISSIE van 4 september 2014 tot wijziging van Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 241/2014 betreffende eigenvermo- gensvereisten voor ondernemingen op basis van vaste kosten (Voor de EER relevante tekst) DE EUROPESE COMMISSIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, Gezien Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 648/2012 (!), en met name artikel 97, lid 4, derde alinea, Overwegende hetgeen volgt: (1) Verordening (EU) nr. 575/2013 stelt onder meer prudentiële vereisten voor beleggingsondernemingen vast om ervoor te zorgen dat beleggingsondernemingen veilig en gezond zijn en te allen tijde aan de eigenvermogensver- eisten voldoen. De bij die verordening vastgestelde eigenvermogensvereisten beogen ervoor te zorgen dat de risico’s die voortvloeien uit de bedrijfsactiviteiten door een voldoende bedrag aan eigen vermogen gedekt zijn. Volgens artikel 97 van Verordening (EU) nr. 575/2013 kunnen ondernemingen (d.w.z. beleggingsondernemingen en entiteiten als bedoeld in punt 2, onder c), van artikel 4, lid 1) een alternatieve methode op basis van vaste kosten gebruiken voor het berekenen van de totale risicoblootstelling. Het is daarom noodzakelijk de methodologie voor het berekenen van de vaste kosten en de lijst van bestanddelen die in de berekeningen zouden worden meegeteld vast te stellen om in alle lidstaten een gemeenschappelijke aanpak te hebben. Om ervoor te zorgen dat ondernemingen in staat zijn om een ordelijke liguidatie of herstructurering van hun activiteiten te organiseren, moeten zij voldoende financiële middelen aanhouden om over een passende periode hun exploitatielasten te kunnen dragen. Tijdens de liquidatie of herstructurering moet een onderneming haar activiteiten blijven voortzetten en in staat zijn verliezen op te vangen waartegenover geen voldoende volume van winsten staat, om de investeerders te beschermen. Terwijl bepaalde kosten (zoals personeelsbonussen) kunnen dalen, kunnen andere kosten (zoals juridische kosten) stijgen. Gezien het feit dat niet alle ondernemingen de International Financial Reporting Standards (IFRS) gebruiken en om regelgevingsarbitrage te vermijden, is het van essentieel belang een prudente aanpak te volgen voor het berekenen van het eigen vermogen voor onderne- mingen, waarbij wijzigingen van het kader voor financiële verslaggeving automatisch in aanmerking worden genomen en niet kunnen worden gearbitreerd door wijziging van de boekhoudkundige categorisering. Om het effect van de variabele kosten in het eigen vermogen op toereikender wijze weer te geven, moeten de regels inzake het eigen vermogen van ondernemingen gebaseerd zijn op een aanpak waarbij de variabele kosten van de totale kosten worden afgetrokken. Aangezien ondernemingen van verbonden agenten gebruikmaken en de activiteiten die via verbonden agenten worden uitgevoerd die ondernemingen op dezelfde wijze als de door de ondernemingen zelf uitgevoerde activiteiten aan risico’s blootstellen, moeten passende regels betreffende de eigenvermogensvereisten voor ondernemingen op basis van vaste kosten in de meetelling van kosten betreffende verbonden agenten voorzien om deze risico’s weer te geven. Niettemin moeten deze regels, aangezien de kosten met betrekking tot verbonden agenten enigszins variabel zijn maar niet als een volledig variabele kostenpost kunnen worden beschouwd, maar het onevenredig zou zijn het volledige bedrag van de kosten met betrekking tot verbonden agenten in de eigenvermogensvereisten mee te tellen, voorzien in de meetelling van slechts een percentage van deze kosten in () PBL 176 van 27.6.2013, blz. 1.