Тудо вынер мучко кистьым кумыл нӧлтын коштыктен, пуйто кидшым ала-кӧ палыдыме виктарен; ӱмыл ден волгыдым шкенжын умылымыжо да шижмыже семын ончыктен.
Он с упоением водил кистью по холсту, словно его рукой управлял кто-то неведомый; выразил красками тень и свет так, как сам понимал и чувствовал.