А сай мландыш вочшыжо – тиде нуно улыт, кӧмыт шомакым колмеке, тудым поро да яндар шӱмыштӧ аралат, чытымашышт дене саскам пуат». [Тидым каласымеке, Иисус кычкыралын: «Кӧн колышташ пылышыже уло, тек колеш!»]
а упавшее на добрую землю, это те, которые, услышав слово, хранят его в добром и чистом сердце и приносят плод в терпении. Сказав это, Он возгласил: кто имеет уши слышать, да слышит!