Врунгель вуйжым нӧлтале, могай страницыште лудмыжым мондаш огыл манын, тудо вереш изи кинжалым пыштышат, книгажым петырыш. Вара кынел шогале да, тӱтан годым палубышто улмыла тайныштын, мыйын ваштарешем лекте.
Врунгель поднял голову, заложил книжку небольшим кинжалом, поднялся и, шатаясь как в шторм, шагнул мне навстречу.