Плесневын вӱдыжгӧ шинчаже пыч лийын шыргыжале, но тиде кужу жап ыш шуйно, молан манаш гын, кенета тудо оньыкугызажын шарналтыш, шыргыжмыжымат тунамак шулыш да тора гычак тудлан копа мучашыжым тушкалтыш:
Водянистые глазки Плеснева сощурились в улыбке, которая, однако, сразу же исчезла, он вдруг вспомнил про тестя, повернулся к нему, сразу же исчезла улыбка, из далека протянул ему кончики ладони: