Велше куэ лышташым йол йымалныже шижын, Марийка дене шоналтыш: Андреят ынде тиде лышташ гаяк; тудымат мардеж руалтен налеш да шочмо суртшо деч ала-кушко мӱндыркӧ нумал куржеш...
Чувствуя под ногой опавший березовый лист, Марийка думала о том, что и Андрей теперь, как этот лист: подхватит его ветер и унесет невесть куда…