Тудын эртыме почеш еҥ-шамыч тӱшка уэш иктыш варнен, но нуно пеш олян погынышт. Ольховкысо еҥ-шамыч тудын чарайола тыш-туш тошкалын, ночко да ненчешталтше мландӱмбач тӧрсыр ошкылмо кышажым лӱдын онченыт.
Позади него вновь стекалась воедино толпа, но стекалась очень медленно: ольховцы со страхом смотрели на следы его босых ног, неровно проложенные по сырой и вязкой земле.