Пылпомыш гыч виян йӱкым колынам, тудо ойлен: «Теве, Юмын илемже ынде айдеме коклаште. Тудо нунын пелен илаш тӱҥалеш, нуно Тудын калыкше лийыт, да Юмо, нунын Юмышт, Шкежак нунын коклаште лиеш.
И услышал я громкий голос с неба, говорящий: се, скиния Бога с человеками, и Он будет обитать с ними; они будут Его народом, и Сам Бог с ними будет Богом их.