Петр чыланыштымат луктын колтен. Вара сукалтен шинчын, кумалын да кийыше кап велке савырнен каласен: «Тавифа, кынел!» Тавифа шинчажым почын, вара Петрым ужын да кынел шинчын.
Петр выслал всех вон и, преклонив колени, помолился, и, обратившись к телу, сказал: Тавифа! встань. И она открыла глаза свои и, увидев Петра, села.