Шура пыкше кынелын, эркын тӱгӧ лектын, тушечын капка гыч уремыш, да лӱҥген-лӱнген йӧратыыжын илыме пӧрт могырыш тарванен.
Еле-еле поднявшись, Шура вышла во двор, оттуда через ворота на улицу и, шатаясь, пошла в сторону дома, где жил её любимый.