Ушкалым шуко жап лӱштымыштым, тудым ныжылгын, мотор ушан улат, манын семалымыштым да варажым ушкал дене, очыни, келшыдымыштым да сандене, тыйым шукертак шыллан шӱшкылаш кӱлеш ыле, манын тудым Санькан шудалмыжым вакшыштыже кийыше Катерина почылтшо омса вошт колыштын.
Лежа в постели, Катерина слышала через приоткрытую дверь, как они долго доили корову, как Санька нежно называл ее красоткой, умницей, а ноги ее, в черных ошметках навоза, величал ножками и как потом — видно, так и не поладив с коровой, — заорал на нее, что она злыдень и ее давно пора отправить на живодерку.