Лозневой Марийкам пӧртӧнчык шумеш шинчаж дене ужатыш. Марийкан ончалде, шемалге кӱжгӱ йолмӱшкыржым чымен, эркын пӧртӧнчык кӱзымыжым шинчажым кораҥдыде, шекланен ончыш. Марийка йолешыже, сурт коклаште кошташ, куштылго башмакым чиен. Пӧртӧнчык пурымо омса дек шумекше, тудо пуйто йоҥылыш шонымашым кораҥдаш лийын, пурла вачыжым да кугешнен кучымо вуйжым рӱзалтен колтыш.
Лозневой проследил, как Марийка, не оглядываясь, медленно поднялась на крыльцо, плавно пружиня мускулы высоких смугловатых ног, обутых в легкие домашние башмачки, и перед дверью в сени, словно отбиваясь от навязчивой мысли, встряхнула правым плечом и гордой головой.