Гивет господин саде келге луман корно дене ончыко да ончыко кая. Йырваш ончыштеш, тыгай чапле чодырам тудлан эше нигуштат ужаш логалын огыл.
Господин Гивет взбирался по тропинке, и ему казалось, что он никогда не видел такого красивого леса.