Эше пеш эр улмым пален да салтак-шамычым помыжалташ огыл манын, Матвей Юргин икмыняр жап тарваныде, кеҥежым кузе илен эртарымым ушыж дене ярымлен шинчылте.
Боясь разбудить солдат прежде времени, Матвей Юргин сидел на нарах, не трогаясь, перебирая в памяти пережитое за лето.