Ынде теве, илыш деч ӧрдыжкӧ кораҥын, ала-кушеч, пуйто шолып пусак гыч, шелше гыч ончымыла илышым ӧрдыж гыч эскерышыжла Ромашов умылаш тӱҥалын: военный службыжат, тудын «чапшат» тӱнямбал калыкын йоҥылыш лиймыже дене веле ышталтын, тиде йоҥылышыжо пеш осал да намыс.
И вот теперь, отходя как будто в сторону от действительности, глядя на нее откуда-то, точно из потайного угла, из щелочки, Ромашов начинал понемногу понимать, что вся военная служба с ее призрачной доблестью создана жестоким, позорным всечеловеческим недоразумением.