Артемон пылышым шогалтен колыштын, йылгыжше шинчаже дене йолташ-шамычыштым вуйжым пӧрдыктылын ончыштын: а мылам мом ышташ, манын йодын.
Артемон слушал, задрав ухо, вертел головой, глядел блестящими глазами на друзей, спрашивал: а ему что делать?