Йышт гына (Овоп) окнаш вуйым чыка, пылышым шогалтен колыштеш. Тӱшка йӱкыштӧ эргыжын ший оҥгыр гай яндар йӱкшым колеш да кумылжо тодылтмеш йывырта.
Она (Овоп) тихонько просовывает голову в окно, слушает во все уши. Среди многочисленных голосов слышит ясный, как серебряный колокольчик, голос сына и от радости приходит в умиление.