Тудо вичкыж, каҥга шӱргывылышан, изи, ӱлыкыла кечыше кошар неран, а эҥыж тӱсан, йошкар околышан картузшын кугу козырёкшо йымалне, ӱмылыштӧ, йӱштӧ да пеҥгыде ончалтышан, шекланен моштышо лудо шинчаже чолгыжеш.
У него было узкое и сухое лицо с острым, слегка висячим носом, а под большим козырьком фуражки с малиновым околышем — в тени — холодноватым железным блеском отсвечивали осторожные серые глаза.