Тудо йӱкым луктын огыл, шкенжым, кучен коштын, — вет Андрейын колымыжо нерген уверым налмылан эше пеш шагал жап эртен, адакшым тудо умылен — шешкыж дене вурседылаш сай огыл.
Он молчал, сдерживал себя: слишком мало времени прошло после известия о гибели Андрея, и — он понимал — нехорошо было ругаться со снохой.