Веруш ынде эрден эрак тӱредаш лектын каяш тӱҥале. Тудо иктаж индеш шагат марте лупша гына — тӱредеш, а вара мӧҥгыжӧ аза пукшаш куржеш. Тыгак кечывал деч вара миен толеш. Тудо паша жапым кум ужашлан шеле, ик жапыште азам пукшаш кошташ тӱҥале.
Теперь Веруш уходит на поле чуть свет, лишь солнце поднимается, бежит в деревню кормить сына, после обеда еще раз сходит и уже до вечера не возвращается.