Озеровын полкысо еҥ-шамыч тиддеч чурийыштым ӧрдыж велыш кораҥденыт, пилоткыштым пылыш петыралтмаш волтен упшалыныт, лавыраҥше, туржалтше шинельышт дене капыштым ырыкташ тӧченыт, икте-весышт деке чак лишемыныт – ботинкышт дене кылме мландым эше утыр тавеныт.
Озеровцы отворачивали от нее лица, натягивали на уши пилотки, горбились в своих грязных, обтрепанных шинелях, жались друг к другу и еще сильнее стучали сапогами по мерзлой земле.