Тидым колын, Ведат пӱкеныш лоп волен шинче. – Эх, ораде вуй! – кок кидше дене вуйжым ишен пеҥыжалтышат, кенета шкенжым вуйжо гыч мушкынден колтыш. Пӧртыштӧ адакат рӱж-ж воштылмо шоктыш.
Услышав это, Ведат грузно опустился на стул. − Эх, дурья башка! − застонал он, сжав обеими руками голову, и вдруг кулаком ударил себя по голове. В доме снова раздался дружный смех.