Мемнам, авам ден когыньнам, пеҥгыдын ӧндале да кудывече гыч лектын кайыш, а ме капка ончылно шортын шоген кодна.
Крепко обнял нас с матерью и прошагал за околицу, а мы у калитки остались, слезы вытираем.