Тыгай мут-шамыч Едреныч Карпымыт кашакым шагал аптыраташ Нуно, шыргыжалын, пондаш ден ӧрышет шер ярымла кылмен кержалтше тыгыде ий тоялам мучыштарен, кайыше еҥым паремдаш тӧчышыла:
Все эти ужасные слова трогали Карпов Едренычей очень мало, — они ухмылялись в промерзлый ус, добродушно, и медлительно сдирали сосульки с шершавой бороды, успокаивали волнливого седока: