Ерофей Кузьмичын уэш пӧртыш пурымекше, тудо озаже олмыш, пу ӱмбалан шинче, йӱшӧ шинчаж дене ончал нале да аракам йӱмыж дене смелыйрак лийын, Марийкам ужын пелештыш:
Когда Ерофей Кузьмич опять ушел в дом, он сел на дрова, на место хозяина, пьяно осмотрелся и, осмелев от зелья, позвал Марийку: