Нунын кокла гыч куку гай тӱсан ик чывыже кынеле, шулдыржым чытырыктен, могыржым почкалтышат, Эчан дек лишеме. «Ке-ке-ке», — манеш тудо, еҥ могырыш вуйжым шӧрын ыштен ончалеш.
Одна, рябенькая как кукушка, отряхнулась, помахав крыльями, и, квохча, искоса посмотрела на Эчана.