Тудын шапалге тӱсшӧ — шужен ярныше еҥын гай, ончычсыжо деч утларак шупшылалтын, а шӱргӧ лужо ден тӱрвыжӧ — тӱжвак лектын шогат да волгыдо, пӱкш гай шинчаже пычкемыш келге вынем гыч темдымын ончен.
Пуще прежнего, как с голодухи, у него запали бледные щеки, а скулы и губы выдались, и светлые ореховые глаза смотрели из больших затененных впадин с жадной силой.