Аваже ончыко тарваныш, но ыш керт, пуйто йолжо кылмен пижын, эше ик гана, вес гана тарванаш тӧчыш, эргыжым кидше гыч руалтен кучыш да тюрьма капка деч, тиде пырдыж деч ӧрдыжкӧ шупшын наҥгайыш.
Мать подалась вперед, а ноги словно пристыли, не двигаются, рванулась раз, другой, схватила за руку сына и потащила его прочь от тюремных ворот, от этих стен…