— А теве молан, — воштылеш, вара шеҥгекем лийын, тупем гыч изи плакатым тӧргалтен нале, тушто айдеме вуйкоҥгырам, вуйкоҥгыра вошт шӱтен лекше волгенчым, ыресла пыштыме кок лум сӱретлыме: «Ит логал, пуштеш!» манын возен шындыме.
– А вот, – смеется он, заходит сзади и снимает у меня со спины плакатик: череп с молнией, две кости и подпись: «Не трогать – смертельно!»