Ромашовын чонжым утлаш лийдыме, уш аҥыртарыше шыде вӱдоҥ семынак шке эрыкше дене авалтен ыле, кызыт саде вӱдоҥ шаланен, пеш торашке чакнен каен.
Безумная, неизбежная волна, захватившая так грозно и так стихийно душу Ромашова, вдруг упала, растаяла, отхлынула далеко.