(Якыпын акаже Проска – Якыплан:) – Выльыпын кӱчен коштмым, юмылан тау, палыме еҥ гыч иктат ужын огыл… Ачамлан ойым ит лук, ок кӱл. Мо лийын гын, эртен. Мемнан коштмо кыша тошкалтын, шужен ий шеҥгелан кодын. Кеч-кузе шоно, Якып, мый вет ачамын ешыште шулын ойырымо кинде шултыш гай иленам.
(Сестра Якыпа Проска – Якыпу:) – Слава богу, что никто из знакомых не видел, как побирался Выльып… Отцу не говори, не надо. Что было, то прошло. Всё позади (букв. наши следы истоптаны), голодный год прошёл. Хоть как думай, Якып, я ведь в семье отца жила как отрезанный ломоть хлеба.