Аня кидым шаралтыш да совыжым пылышыж шеҥгек ыштен, ала-мом ойлаш тӧчыш, но тӱшка еҥ шургымаш гыч ава шке ӱдыржын йӱкшым кеч-кузе ойыртемын колаш тыршыш гынат, тудын лач посна мутшо-влакым гына колын керте.
Аня разводила руками и прикладывала ладонь к уху, что-то отвечала, но, как ни старалась мать выделить из общего людского гула голос своей дочери, она могла уловить только отдельные слова.