— Кынелза, ачий, каена, — манын, тудо моткоч ойгын ӱжын каласыш, пуйто ача лийшыже дене нуно куш кайышаш нерген ончылгочак кутырен налыныт улмаш да тудыжат куш кайышашым шинчен.
— Вставайте, папаша, поедем, — сказала она таким тоном, словно они накануне договорились о поездке и свекор знал, куда надо ехать.