Мария Александровна кушто лиймыж нерген йодыштын огыл, лач южгунам гына, тудын вачыж гыч ӧндалын, шып ойлен:
Мария Александровна не спрашивала, где был, только иногда, обняв его за плечи, тихо говорила ему: