— Чытыза-чытыза, — ышталеш Эчан. — А шинчеда, могай улмаш курезыже? Колыштса... Мый пеш йывыртен куржын мийышым. Ынде, шонем, Емела кугызан шляпаж гай, а тудо, шайтан, лач нелашла койын шинча.
— Я обрадовался, вот, думаю, и гриб, небось со шляпу дяди Емелы, а может, и поболе. А он, черт, оказался не больше колечка.