Санька, аваже серышым йодаш тӱҥалеш ман шонен, моткочак лӱдын да чыташ лийдымын йол корштымым ончыктен — эҥырен, йыҥысен, варгыжын.
Боясь, что мать вот-вот заговорит о письме от отца, Санька делал вид, что боль совершенно невыносима: охал, стонал, вскрикивал.