Ольховкышто еҥ-шамыч чыланат кӧргыштышт йӧсланен шонкаленыт, пуйто пуно пий-шамычым сакален пытарымекышт, шкеныштын сурт-печыштлан, шкеныштын погыштлан да пӱтынь шке пӱрымашыштлан оза лиймым чарнен улыт.
Все ольховцы испытывали одно тяжкое чувство: будто они, повесив собак, перестали быть хозяевами своих усадеб, своего двора и всей своей судьбы.