Жап эртен. Игечат йӱштырак лияш тӱҥале. Вараш кодшо лышташ-влак пушеҥгыла гыч эркын велыт. Мландым кылме комыштен шындыш. Ик тыгай эрдене рвезе-влак угыч Сандрик деке куржын тольыч. Ончат: рвезын чурийже куанышын коеш.
И вдруг в одно прекрасное утро, когда под ногами хрустела прихваченная морозцем трава, а с деревьев тихо опадали последние листья, ребятишки увидели, что лицо печального больного мальчика оживилось.