Пызырналт илымаш, вӱдан пасушто пелтышан кече да йӱр вошт пашам ыштымаш, пу шуарым кужу жап шурымат, аза шопка воктен шогымаш, возак шикшыште почаҥмаш яванский ӱдырамаш гыч ӱмыр мучашешыже ӱҥышӧ, пеле окмакрак еҥыш савырен.
Годы унижений, тяжёлого труда на затопленном водою поле, под солнцем и ливнем, долгие часы у деревянной ступки, у колыбели ребёнка, в дыму очага к концу жизни делали из яванской женщины это слабоумное, покорное, полуидиотское существо.