Мый тудын ончылно вожыл колтышым, куш кайышашем кенета пален налме гай писын ончыко каяш тӱҥальым; арка йыр каен савырнышымат, йыргешке кукшо лакышке логальым; тудын йыр — куралме мланде.
Мне стало совестно перед ней, и я отчаянно устремился вперед, словно вдруг догадался, куда следовало идти, обогнул бугор и очутился в неглубокой, кругом распаханной лощине.