Тиде пайрем годымсо волгыдо сынан калык тӱшкаште Шурочкан уке улмыжым Ромашов пеш сай пален, но тудын ончымыжо годым шӱмжылан ала-можо тамлын ойганымыла чучеш, кӱлеш деч посна, умылаш лийдымын шӱм вургыжмыжлан кӧра чӱчкыдын шӱлымӧ шуэш.
Ромашов знал отлично, что Шурочки нет в этой светлой, точно праздничной группе, но когда он глядел туда, — всякий раз что-то сладко ныло у него около сердца, и хотелось часто дышать от странного, беспричинного волнения.