Игече кукшо, чодыра ӱмбач лекше кече шийын-шӧртньын эҥер вӱд ӱмбалне модеш, пӧртым, окна ончыл ломбым волгалтара. Тудын йымалне ушкалышт, поро шинчаж дене тӱням ончен, йоҥыж шогаш йӧратен.
Утро стояло сухое, солнце, поднимаясь над лесом, отражалось золотом в речной воде, озаряло дом и черемуху под окном, возле которой когда-то давным-давно любила стоять их коровушка, глядя своими добрыми глазами на мир.