Захарий коклан-коклан южо кагазым нер йымакыжак шупшылеш, тӱслен онча, вара, ӧрканышыла, пыкшерак шыргыжалеш.
Временами Захарий прямо под нос себе придвигает бумаги, присматривается, затем еле улыбнётся, как бы нехотя.