Степан Бояркинын ӱстел ӱмбакше вуйым кумык сакен шичше Яшам шӱлыкын ончалын, кочым пурлшо гай тӱрвыжым выжык-важык ыштылын, вуйжым рӱзалтен да йодын:
Грустно посматривая на Яшу, склонившегося за столом Степана Бояркина, он горько кривил губы, качал головой, спрашивал: