Лука вашке гына шке пӧлемышкыже кӱзыш, кӱвар оҥаш верланыш да серышым возаш тӱҥалын гына ыле, кенета пырдыжыште кечыше, пу гыч ыштыме изи ыресым ужо.
Лука быстро поднялся в свою комнату и, устроившись на полу, только было собрался писать, как вдруг его взгляд скользнул вверх и остановился на маленьком деревянном крестике на стене.