Мария Александровна ӱдыр-влакын тиде ойган верыште молан весела, пиалан шинча ончалтышан улмыштым умылыш, да «Ульянов Владимир Ильичлан, марлан налшаш ӱдыржӧ деч» манын каласыше тыгай сай ӱдыр уке улмым шарналтымекыже, чонжылан изишак кочын чучын колтыш.
Мария Александровна поняла теперь, почему и в этом горестном месте у девушек светятся счастьем глаза, и ей стало немножко грустно, что нет такой славкой девушки, которая бы сказала: «Ульянову Владимиру Ильичу, от невесты».