Вӧдыр аптыранен кайыш гынат, лӱдмыжым тӱжвак луктын ыш ончыкто. Но кӧргыштыжӧ ала-можо кенета савырнен кайыш, волыш, йӱштӧ лие, пуйто шокшо кӧргӱзгарже-влакым йӱштӧ вӱдеш чывылтышт.
Федор сразу растерялся, но и виду не дал, как внутри что-то вдруг перевернулось, опустилось, охолодело, будто полили жаркие внутренности мятными студеными каплями.