— Эх, ма, — шке семынже келгын шӱлалтыш, аважын вольыкым ончаш чиен коштмо тошто калошым йолышкыжо чыкалтыш да терыс дене амырген пытыше тошкалтыш дене ушкал вӱташке волыш.
— Эхма, — вздохнул он про себя, надел старые калоши, в которых мать ходила обычно к скотине, и по грязным от навоза ступенькам спустился в коровник.