Кӧн [колышташ] пылышыже уло, черке-влаклан Шӱлышын мом ойлымыжым тек колеш. Сеҥышылан Мый шолыпышто кучымо манным кочкаш пуэм, тыгак тудлан ош кӱм пуэм, кӱ ӱмбалныже у лӱмым возымо, тудыжым кӱм налше деч моло нигӧ ок пале.”
Имеющий ухо (слышать) да слышит, что Дух говорит церквам: побеждающему дам вкушать сокровенную манну, и дам ему белый камень и на камне написанное новое имя, которого никто не знает, кроме того, кто получает.