Николаевын денщикше тудын йолжо гыч лавыран калошым кудашеш, кухньышто кучылтмо лустыра шовыч дене кемжым ӱштеш, а тиде жапыште Ромашов шовычым луктеш да вӱдыжгӧ шинчалыкшым ӱштеда, торашке раш уждымо шинчаж лишке чак ыштенак эрыкта, лач тунамак пӧлем кӧргӧ гыч Александра Петровнан яндар йӱкшӧ йоҥгалте:
В то время как денщик Николаевых снимал с него грязные калоши и очищал ему кухонной тряпкой сапоги, а он протирал платком запотевшие в тепле очки, поднося их вплотную к близоруким глазам, из гостиной послышался звонкий голос Александры Петровны: