Изи ӱдыр воктен кенета майысе копшаҥге чоҥештен эрта. Чинче ӱдырым ужешат, тудым руалтен кучен, пушеҥгыш наҥгаен шында. Ужар лышташыже шке семынже ийын кая, лышташ пелен лыве чоҥешта: тудым кылден шындыме, нигузеат утлен ок керт.
Мимо летел майский жук, увидал девочку, обхватил ее за тонкую талию лапкой и унес на дерево, а зеленый листок поплыл дальше, и с ним мотылек он ведь был привязан и не мог освободиться.