Кочмо годым Ромашовлан эртак йӧндымын чучын, вожылмо гай чучо, шинчышыжла кидым кушко шылташат ок пале, утларакшым тудым ӱстел йымак шылта да ӱстелшовыч йолвам пунен шинча.
Ромашов сидел за обедом неловкий, стесненный, не зная, куда девать руки, большею частью держа их под столом и заплетая в косички бахромку скатерти.