Изишак ырыктыше тул вуй семын, кормыж пундашешыже пыштен, тудо шыдаҥ вуйым ятыр жап ончыш да вара Санькам шкеж дек кычкырале.
Бережно держа его в ладонях, словно робко затеплившийся огонек, она долго смотрела на него, потом позвала Саньку: