Сидыр мый декем лишеме, уло вийже дене солалтен колтыш. Но мый ӧрдыжкӧ тӧрштышым. Уке гын тӱрвем, пӱем да умшасе моло «озанлыкемат», векат, ик нӧштылтышыш савырна ыле.
Сидыр приблизился ко мне, размахнулся со всей силой. Но я отскочил. Иначе мои губы, зубы и всё другое во рту превратилось бы в одно месиво.