Изи заставыште икоян еш гай келшен иленыт, мо дене кертыныт гын, икте-весыштлан полшашак тыршеныт, сандене салтакыште лийме икымше ийынжат ача-ава сурт деч мӱндырнӧ йокрокланен огыл.
Жили на маленькой заставе сплоченной семьей, помогали друг другу, чем могли, оттого и не съедала, особенно в первый солдатский год, жгучая тоска по родному дому.