Поро кумылан кочай, юмо гай поро лий, нал мыйым тышеч мӧҥгышкӧ, ялышке, тыште нигузеат илен ом керт. Тыйым сукен шинчын сӧрвалем да тыйын верчет юмылан эре кумалаш тӱҥалам. Мыйым тышечын наҥгае, а то колем...»
Милый дедушка, сделай божецкую милость, возьми меня отсюда домой, на деревню, нету никакой моей возможности… Кланяюсь тебе в ножки и буду вечно бога молить, увези меня отсюда, а то помру…»