«Пеҥгыде лий!» — адак тугак ойлен тудо, тыматлынат, чотат йодын ончен, шке шӱмешыже ӱшан тулойыпымат чӱкташ тӧчен да, чӱктен кертмекше, варажым тудлан йӧратыже эрыкым пуэн огыл, да тудо, тиде сескем, тудлан кредалашыже полшен.
«Мужайся!» — повторяла она, и просила, и требовала, и разжигала в сердце своем искру надежды, и не давала ей угаснуть, и она, эта искра, помогала ей бороться.