«Чыланат ял гыч каеныт мо? Кудалтен коденытак мо вара? — тыгай йодыш ушыш толын пурыш. — Пӧрткайык коймо огыл, йӱкшат ок шокто — тугеже ялыште иктат уке».
“Неужели брошена деревня?— подумал про себя — Воробьи не чирикают — значит, точно, живой души”.