Чыла порым йӧратыше Артемон, шке почшым пурлын, окна ончылно писын пӧрдаш тӱҥале. Тудын пӧрдмыжым ончен, шинчатлан тӱжем йолан, тӱжем пылышан, тӱжем йылгыжше шинчан туман мардежла гына коеш.
Благородный Артемон, любивший все благополучное, схватил зубами свой хвост, вертелся под окном, как вихрь из тысячи лап, тысячи ушей, тысячи блестящих глаз.