Алевтина Васильевналан, кеч кӱжымын гынат, но Ерофей Кузьмичын чоткыдо властьше эртакак неле лийын, сандене тудо, шочынак ӱҥышӧ да поро кумылан ӱдырамаш, ик шешкыже дене келшымаште гына тиде неле власть деч ӱшыкым муын.
Для Алевтины Васильевны хотя и привычна, но тяжка была суровая власть Ерофея Кузьмича, и она, от природы тихая и добрая, находила отдых от этой власти в дружбе с единственной снохой.