Эртыше жапым рашрак почын ончыкташ манын, марий прозаик-влак тӱҥ шотышто историй сынан романлаште тоштемше мут-влакым кучылтыт, таҥ., мутлан: Теве калык тӱшка шога. Тушто икмыняр тӱе уло... (Ончыко 2000:1:69).
Не случайно марийские прозаики в своих исторических романах обращаются к устаревшей и устаревающей лексике, ср., например: ‘Вот стоит толпа народа. Там есть несколько верблюдов’ (Ончыко 2000-1:69);