Тудын кидыштыже кӱсле сылнын мурен, тӱредме кече пайрем годым шуарым тӱйымӧ йӱк чарнен, гамелангын той логарышт мураш тӱҥалыныт да самырык-влак кычкырлен-юарлен ик верыш погыненыт, тыгай годым ялыште нигӧ Ардай дене таҥасен кертын огыл...
Гусли согласно пели у него в руках, и в день праздника жатвы, когда умолкали голоса ступок и запевали медные горла гамеланга и молодёжь, нестройно крича, шла на сборище, не было тогда равного Ардаю в дессе…