Тудын ӱмбак ончен, Ромашовлан чӱчкыдынак ӧрашыже логалын, тыгай тӱлыжгӧ, ӱнардыме еҥым военный службыш кузе налын кертыныт? Капше моткоч изи, шӱргыжат мушкындо наре веле, шинчаштыже торешланаш моштыдымо аҥыра лӱдмаш тӱс икана шочынак лийын да ӱмырешлан тӱҥын шичме гай коеш.
Часто, глядя на него, Ромашов удивлялся, как могли взять на военную службу этого жалкого, заморенного человека, почти карлика, с грязным безусым лицом в кулачок.