Пасу чоҥгаш кӱзен шумек, Озеров изиш тыпланыме гай лият, имньым кандараш кӱлмым шижын нале. Озеров шӧрмыч кылжым луш колтыш, ончыкыла шерген ончале, да ӧрӧ — тудлан туге чучын колтыш: пуйто тудо тиде чара чоҥга гыч ужмо гай шарлен кийыше кумда да чапле вершӧрым нигунамат ужын огыл.
На самом гребне поля Озеров, опустив поводья, посмотрел вперед, и странное дело — ему показалось, что он никогда еще не охватывал одним взглядом такого большого и чудесного пространства.