А Шурочка умшаш пурлын кучымо шпилькыжымат огеш нал, шеҥгек савырнен ончалмашат уке, воштончышыш онченак ойла: «Йӧршынат мыйын огыл тудо, тыйын!»...
А Шурочка, не выпуская изо рта шпилек и не оборачиваясь, отвечает ему в зеркало недовольным тоном: «Вовсе он не мой, а твой!..»