Марийка ончыко тӧрштен лекте, пел векыла тайнен шогале да, гармонистын полдыш гай ош клавишым шотлен налмыжым вучышыла, шыман да чоян ӱдыр йолташыштым ончал нале, вара ӱппунемжым рӱзалтыш да мураш тӱҥале:
Марийка выскочила вперед, встала подбоченясь и, пока гармонист пересчитывал белые клавиши, медленным и хитреньким взглядом осмотрела подруг, а потом, тряхнув косой, запела: