Ромашов ӧрмалгыме, ойгырымо да лӱдмӧ йӧре умылаш тӱҥалын: тыгай сур тӱсан Хлебников-шамычым илыш кажне кечын шӱдӧ дене чак намиен тудлан ончыкта, нунын кокла гыч кажныже шке ойгыж дене ойгыра, шке куанже дене куана, но нуным айдемылан шотлымашат уке, пычкемыш уш-акылышт, кул шот дене илымышт, начальник-шамычын йӱштӧ чон дене чаманыде пызырымышт кажныштымат пызырал шынден.
С удивлением, с тоской и ужасом начинал Ромашов понимать, что судьба ежедневно и тесно сталкивает его с сотнями этих серых Хлебниковых, из которых каждый болеет своим горем и радуется своим радостям, но что все они обезличены и придавлены собственным невежеством, общим рабством, начальническим равнодушием, произволом и насилием.