– Ала-мом ыштышаш, Сидыр тӱс гыч возын… уш веле уке! – ӧрын шинча. – Лекарьышкыжат наҥгаяш ӧрат веле.
– Что-то надо делать, Сидыр весь бледный… ума не приложу! – недоумевает он. – И в больницу-то везти боишься.