Нуно коктынат чон лекмыжым ужын огытыл. — Эсогыл, — манеш Элексей кува, — вуй мучашешыже вӱдымат шынден огынал. Ынде чонжо, чывыл лекдеак, ала-куш чоҥештен кайыш. — Мыйжат адак акай дек лектын кайышым. Мо, тушкыжо ом кай гынат, йӧра ыле... Вараш ом код ыле...
— И зачем я к тетке пошла! Лучше бы осталась дома... — Даже воду в изголовье старику не поставили, — сокрушается Элексеиха. — Теперь его душа улетела...