Илыш шолын! — адак вуйжым ӱстембаке пуртен пыштыш, но икмыняр жап гыч угыч нӧлтале, келгын шӱлалтыш да мутшым шуйыш: — Эх, албаста, уло вольыкым, ачай, умылет, уло вольыкым, эсогыл презе-шамычымат, шӱшкылын наҥгайышт.
Жизнь кипела! — снова уронил голову, но скоро опять встрепенулся, глубоко вздохнув, продолжил. — Эх, елки-палки, весь скот, отец, понимаешь, весь скот, даже телят, забили и увезли.