Кредалме жапыште нунылан пӧртылшӧ вучыдымо тиде пиал оранек шӱлышыштым авалтен, сандене нуно нимомат умылен кертын огыт ул, очыни, нунын кычкыркалымыштым, шинчавӱдыштым нимо чарен кертын огыл.
То счастье, какое неожиданно досталось им сейчас на поле боя, так переполняло их души, что они не способны были что-либо понимать, и ничто, должно быть, не могло унять их крики и слезы.