Кенета, вургемым чиен, пӧлем гыч лектын кайымыже шуэш, шинчавӱд лекшаш наре чот, чыташ лийдымын кайынеже, молгунамсыжла, собранийыште огыл, а уремыш гына, южышко чонжо шупшеш.
Его потянуло не в собрание, как всегда, а просто на улицу, на воздух.