Тиде йыгыжтарыше, лугалт пытыше шонымашым шке семынже Ромашов ятыр жап терген кийыш, вара кенета шканжат шакшын чучын колтыш, тидыжым капше денак шижмыла чучеш: вуйгорка йымалне пуйто сур тӱсан, лавыра вашакан эҥыремышвот шарлыме гай чучеш, тудын деч нигузеат утлаш ок лийла шижылалтеш.
И он до тех пор разбирался в этих нудных, запутанных мыслях, пока ему вдруг не стало почти физически противно: как будто у него под черепом расплылась серая, грязная паутина, от которой никак нельзя было освободиться.