Ала-кузе кынелаш да шке пӧлемыш каяш кӱлеш ыле. Уке гын ава помыжалтеш, кудывечышке лекшыжла мален кийыше ӱмбак тӱкнен, шӱртнен камвозеш, йолжым тодылмо але муклештарыме деч Юмо аралыже...
Надо бы как-то встать да в комнату свою зайти, а то мать проснется, пойдет на двор и споткнется об меня, спящего, не дай бог, ногу подвернет или сломает.