Лозневой деч лӱдын, тудо юрт койо да йомо, но изиш лиймек, изи кашыште ошалге шинчаже уэш йылгыжалтыш: туштак тудын пыжашыже улмаш.
Испугавшись Лозневого, она юркнула и пропала, но через секунду в бороздке вновь блестели ее светленькие глазки: рядом была ее норка.