Шкеныштын полкысо еҥ-шамыч дене пырля ошкылшыжла, ынде тудо кыралт шалаталтме сӱретым, колымашым шарнен огыл, ала-кушто тӱлыжгын волгалтарыше тиде нимучашдыме йӱд деч вара тудым ончыкшо мо вуча, — тидын нергенат Андрей шонен огыл.
Шагая в толпе однополчан, он теперь уже не вспоминал картины разгрома и смерти и не думал о том, что ждет его впереди, за бескрайней ночью, кое-где освещаемой мертвыми огнями.