— Ит мондо аватым, аваже шинчавӱдым ончылсакышыж дене ӱштылят, Андрийын ош шовыр кӱсенышкыже теле гоч арален кийыктыме туто пӱкшым пыштыш.
Не забудь свою мать, — вытерев передником слезы, мать сунула Андри ю в карман его белого кафтана спелые орехи, которые хранились всю зиму.