Эҥер ӱмбалне, пасулаште да яллаште, оралте ӱмбалне, мыйын да Алексей ӱмбалне йырваш шып, да тиде ойыртемалт шогышо тымыкым, кече лекмым вучышо умыр жапым, нимоат лӱдыктен ок керт.
Она царит над рекой, над полями и крышами деревни, над рощей, надо мной, над Алексеем, и никакой шум не может спугнуть эту особенную неподвижную тишину, торжественную тишину ожидания солнца.