Но нуно кутырыде чайым йӱын, октябрь тылзысе шыде мардеж лӱшкымым да куэрлан йӧсын кочыртатымыжым колышт шинченыт.
но они пили чай молча, слушая, как за окном шумит злой октябрьский ветер и тяжко поскрипывают березы.