Лач тиде жапыште Раиса Александровна игылтмашым шижтарыме йӱк дене мутланен, сырымыж дене шӱлешт-шӱлешт гына ойлен, а шкеже туге шыргыжеш, пуйто нуно чонлан келшыше весела ойым ойлат:
Раиса Александровна тем временем говорила язвительным тоном, задыхаясь от злобы, но делая такую улыбку, как будто бы разговор шел о самых веселых и приятных вещах: