Кочмо годым надыр дене у еҥ-влак толын лектыт гын, карт кынел шогалеш да кӱшнӧ палемдыме семынак кумалаш тӱҥалеш, тыгодым адак чылаштын лӱмыштым посна ойла.
Если во время обеда явятся с надыром новые лица, то жрец встаёт и вновь молится за них таким же образом, и их поминает по именам.