Марийка ятыр жап пызле йымалне шогыш, тудо Лозневой дене кутырымаш молан шӱмжым вургыжтарымым умылаш тӧчыш, вара вуйыштыжо чарныде тиде ойгандарен шонымыжым шерген кычале, а тудо, кечыште улшо эҥыремышвот семынак, кучаш лийдымын чоҥештен эртен...
Очень долго Марийка стояла у рябины и все пыталась понять, отчего разговор с Лозневым вызвал в ней это беспокойство, и все пыталась поймать какие-то тревожные мысли, но они пролетали неуловимо, как паутины на солнце…