— Ом шинче, ом шинче! — иктымак ойлен, тудо ошкылеш, а ӱстембал дек миен шумекше, упшыжым налын, оҥ турашыже кучен, тудым кормыжтыл шогыш.
— Не знаю, не знаю! — твердил он, проходя, а когда встал у стола, снял шапку, помял ее у груди.