«Вуйышко сур пурен гынат, эшеат кӧ деч гынат лӱдаш логалеш», — пеле йӱкын пелештен, кӧргыж гыч южым лукто да, арака пушыжым ӱпшынчын, изиш гына ыш укшич колто.
«Голова седая, а все еще кого-то бояться приходится», — шепотом выдохнул из себя и, унюхав собственный перегар, едва сдержал рвотный позыв.