Кечыше шулдыржым сӱсанен шупшылын, тудо ончыкыла тошкале да кӱчшӧ дене кӱ ӱмбалым удырале. Андрейлан “шуй” чучо да верешыжак йымен возо.
Зябко поддернув приспущенные крылья, она шагнула вперед, и Андрей замер в ужасе, услышав, как скрежетнули о камни ее когти.