Минский тудын ӱмбаке писын гына ончале, тул гай шокшешт ылыж кайыш, кидше гыч кучышат, шке кабинетышкыже вӱден пуртыш, омсам тӱкылен шындыш.
Минский взглянул на него быстро, вспыхнул, взял его за руку, повел в кабинет и запер за собою дверь.