Йол йӱкым колын ломыжалтыш, куан йӱкым лукто. Коеш, озавате толеш манын шоналтыш, но, Петырым ужын, йошкар лончан шем шинчаж дене шӧрынрак ончалын, ӧрдыжкӧ миен шогале.
Услышав шаги, она громко издала радостный звук, видно думала, что идет хозяйка, но, увидев Петра, закосила темными, с красными про-жилками глазами и шагнула прочь.