Ынде воктеныже улшо сад гына лышташыж дене шыве-шыве йӱкланен шога, пуйто туткарыш логалмыже да шкет кодмыжлан еҥ-влаклан вуйым шиеш.
Теперь только сад по-прежнему шелестит листвой, словно жалуется людям на свое одиночество и беду.