Шоҥго кугыза ош вынер тувырым чиен, упш деч посна, пайремлын делянке мучко ошкылын да пурла кидше дене икшырымын лупшкедылын, шурно пырче-влак, кечыште вошткойын, лӧза шӧртньӧ йӱр семын мландышке возыныт.
В белой холщовой рубахе, без шапки, старик торжественно шагал по делянке, мерно взмахивая правой рукой, и зерна, просвечивая на солнце, падали на землю частым золотым дождем.