— Поро таҥем, мый йӧршын лунчыргем... — кем йолан Пырыс испанка йолташыжлан мурен да, кӱкшӧ нотым налын кертде, лоткыктен воштылын, ош пижерган ончыл йолжо дене маска йымач шинчавӱдшым ӱштын да чоным почын ойлен: — Теве ужат, самырык испанка, мый йӧршынак колышым...
До самого утра светились окна в доме Ульяновых.