Тунам тудо, очыни, Вӧдыр семынак чонышт дене умылаш лийдымын тургыжоаненыт, лӱдын вученыт, каньысырландарыше шонымаш ден шижмаш йӱк деч посна коржтарен.
И тогда он, верно, как Федор, бушевал в этом хаосе нерешенных противоречий и мрачных ожиданий, беззвучно ныл от томительных мыслей и чувств.