А тумо кӧргашыште тиде жапыште ур шып шинчен да, вуйжым изиш луктын, рвезе-влакым тӱткын эскерен. Рвезе-влакын каяш тарванымекышт, почешышт ончале да вуйжым рӱзалтыш.
А белочка, следившая за детьми из своего дупла, скрытого среди густых ветвей дуба, поглядела им вслед и покачала головой;