Тиде шошо пуш дене тичак темше йымыжа южышто, тиде тымык пычкемыште, путырак яндар да шокшырак тулан шӱдыр тӱшкаште ала-можо пуйто умылаш лийдымын, таранен тарванылеш, мландын, тӱрлӧ пушеҥге ден шудын, икманаш, пӱтынь тӱнян пешак чот йӧратыме кумылжо, ава лияш шонымыжо шижалтеш.
И в этом мягком воздухе, полном странных весенних ароматов, в этой тишине, темноте, в этих преувеличенно ярких и точно теплых звездах — чувствовалось тайное и страстное брожение, угадывалась жажда материнства и расточительное сладострастие земли, растений, деревьев — целого мира.