Эчанын шӱмжылан йӧсын чучын колтыш, пуйто Епрем тудын оҥышкыжо вичкыж кужу имым керале. «Теве кузе тый мыланем полшет улмаш», — шоналтыш Эчан, кынел шогале. — Тау, Епрем изай, — эркынрак пелештышат, тарванен ошкыльо.
«Так вот какова твоя помощь...» — с тоской подумал Эчан. Однако делать было нечего, и он сказал упавшим голосом: — Спасибо, дядя Епрем.