Такшым вуйжо коржаш тӱҥале: кече дечын, яндар юж дечын але Игорь Петровичын кошташ тунемдымыжлан але тургыжланымыжлан верч — тудо ыш умыло, но ышат тӧчӧ. Теве кунам палыме-влакын пӧртышт еда кайышт — вес паша. Унам кумылын вашлийыч.
Правда, голова разболелась: от солнца ли, от свежего воздуха или непривычной для Игоря Петровича ходьбы, или от волнения — он не разобрал, да и не старался. Вот уж когда по домам знакомых пошли — иное дело. Встречали все гостя радушно.