Мария Александровна ватке дене упшым келыштарен ургыш, тыге Илья Николаевич изи кож воктене чылт Йӱштӧ Кугызала койын шинча, лач лӱмын келыштарыме шинчапунжо йымач гына самырык шинчаже йӱлен онча.
Мария Александровна смастерила из ваты шапку, и он сидел возле елки, как настоящий Дед Мороз, только под наклеенными бровями поблескивали молодые, с огоньком глаза.