Тудыжо йыгалт пытыше вургемым чиен, шаланыше, лавыраҥше йыдалым пидын, шкеже шупшылт пытен, оҥылашыже кошарген да йыжве-яжве пондаш лектын, — тудо шкенжын тыгай пытыше тӱсшӧ дене йорло, шӱкшӱ вургемым поген коштшо татарин гай веле койын; ожсо жапыште тыгай татарин-шамыч шке мешакышт дене сурт еда тӱрлӧ вургемым поген коштыт ыле.
Тот был в потертом армячишке, в разбитых, грязных ботинках, согбенный и худой, с хилой порослью на подбородке, — всем жалким видом своим он напоминал бедного татарина-старьевщика, какие в старое время бродили со своими мешками по свалкам и дворам, собирая разное барахло.