Ороч-влакын изи пӧртышт сындыме сур янлык-влак гай койыт. Пуйто нуно, ала-мо деч лӱдын, иктыш чумыргеныт да кӱкшӧ тура курык йымак шылын шинчыныт.
Домики орочей, точно серые, невзрачные зверьки, испуганные чем-то, сбились в кучу и притаились около высокого утеса.