А лекмеке, Захарий нунылан нимом ойлен кертын огыл. Нуно умыленыт: храмыште тудо кончымашым ужын. Захарий кидше дене ончыктылын, но йылмыдымак кодын.
Он же, выйдя, не мог говорить к ним; и они поняли, что он видел видение в храме; и он объяснялся с ними знаками, и оставался нем.