Касвелеш Ерофей Кузьмичын ушышкыжо роп возо: пызле йымалан кӱнчымӧ вынемеш теҥгече шурным да моло уто арверым тойымо ыле, ынде тудым, еҥ шинчаш ынже перне манын, сайын гына левед шындаш кӱлын.
Под вечер Ерофей Кузьмич спохватился: надо было надежно прикрыть от чужого глаза яму под рябиной, где утром еще спрятали зерно и лишнее добро.