Мария Александровна, кузе лийшашым да мом ыштышашым каласыже, ӱшаным пеҥгыдемдыже манын, лӱдмыжӧ воштак шке шӱмышкыжӧ ончалаш тыршен.
Мария Александровна старалась заглянуть сквозь страх в сердце, чтобы оно подсказало хороший исход, укрепило надежду.