Ужмаштем нине имне ден имнешке мылам тыге койыныт: имнешке-влак ӱмбалне тул гай йошкарге, шем-канде да киш гай нарынче тӱсан аралыше ком лийын. Имне-влакын вуйышт левын гай, нунын умшашт гыч тул, шикш да киш лектын.
Так видел я в видении коней и на них всадников, которые имели на себе брони огненные, гиацинтовые и серные; головы у коней – как головы у львов, и изо рта их выходил огонь, дым и сера.