Минут-влак аяран шукш гай эркын да шӱчаҥын нушкыт: нуно Вӧдырын шӱмжым туржын, кӱрыщштын, шӱткален пытареныт, — пуйто лӱдмыжлан, намысыш пурымыжлан ӱчым шуктат.
Как ядовитые черви, медленно и копотливо проползали минуты: они истерзали, изъязвили, изрешетили Федору сердце, — будто мстили за трусость, за позор.