Шкеже гын Андрей нимынярат сӱсанен огыл. Тудо пудешталтмым вучен блиндажыште шуко жап шинчымыж дене гына ноен да адакшым вуйысо каскыже моткоч чот темден, тудын вуйжылан шыгырын чучын, санденак пылышыже чарныде йоҥген.
Сам Андрей уже не чувствовал в себе никакой боязни, и только усталость, порожденная долгим ожиданием взрыва в блиндаже, еще держалась во всем теле, да каска казалась такой тяжелой и так она туго сидела на голове, что гудело в ушах.