Яшай вате Сакарын могай паша дене толмыжым умылымеке, кыч-куч веле кояш тӱҥале: уло шӱрашыж дене пучымышым шолтыш.
Жена Яшая, поняв, по какому делу пришёл Сакар, обрадованно засуетилась: всю свою имеющуюся крупу использовала для каши.