— Толын гына лекше, — кугу йӱкшым луктеш Атбаш Вӧдыр, — Мый тудын дене шке мутланем да йылмыжым тореш пурлыктем.
— Пусть только сунется сюда, — басит Атбаш Ведыр. — Я с ним так поговорю, что у него язык в зубах застрянет.