Куакшрак верыште вӱд эше утларак талышна, вӱд толкынын пуш оҥам лупшымыжо торашке шергылтеш. Уло эҥер мучко вӱд шоҥын пудешталтмыже дене ала-могай посна йӱк шога. Вӱтлаште тиде шоҥым эҥер пеледыш маныт.
Плескались шаловливые струи на стрежне, звенела зыбь, ударяя в борта старой лодки, а шорох стоял по всей реке от лопавшихся то и дело пушистых клочьев пены, или, как ее называют на Ветлуге, речного "цвету".