Тиде тӱшкам ончетат, ала-мо умылашат лийдыме кожганылмаш гай коеш. Мо гынат, икте раш шижалтеш: чыла тиде лӱшкымаш, ик семын, ик уш дене шонымаш почеш ышталтеш. Тышке чумыргышо еҥ-шамычым лач ик шонымаш гына авалтен шога.
И весь этот табор был полон непонятного, сложного движения, но чувствовалось, что все это движение подчинено одной цели, одной мысли, которая беспредельно властвует здесь над людьми.