Коктынат икгай улмыштым Ромашов шижеш; Ромашовым тиде шонымаш йырныктарен вожылтара гынат, тиде шонымаште ала-можо чын айдеме шӱм гыч лектын шога, тиде шонымаш — пеш келге кумылан да тымарте лийдыме шонымаш.
И хотя это сознание одинаковости положений и внушало Ромашову колючий стыд и отвращение, по в нем было также что-то необычайное, глубокое, истинно человеческое.