Сергейым ужынат, ончыч ӱдыр шоналтыш: Сергейын ынде ушыжо пурен, шке чонжым да Маринан йодмыжым умылен, шке кумылын фронтыш кая. Шинчам йымыктарыше тул семын волгалтарен колтышо ӱшан адак йомо, йӧрен пытыш, чоныштыжо тунар йырныкын чучо, тыгай "ужатыше" деч савырнен кайыме веле шуо.
Увидев Сергея, девушка сперва подумала: наконец-то Сергей опамятовался, внял зову совести и ее, Марининым, уговорам, добровольно уходит на фронт. Но надежда, словно ослепивший глаза огонь, снова померкла, потухла, и на душе стало так гадко, что захотелось отвернуться, уйти от такого «сопровождающего».