Тудо юалге мландын, шыдаҥын пушышт дене шӱлен, тудын шӱмжым ала-мо ишен, да йолташ-шамычлан ойлышаш сае, уло шӱм гыч лекше шокшо мут-шамыч тудын вуйыштыжо пӧрдыныт.
Он вдыхал запах влажной земли, стеблей пшеницы, у него щемило сердце, и хорошие, благодарные слова к товарищам роились в его голове.