Тыге шонкален, Осип Михайлович чыла титакым, лӱдын шогыде, шке ӱмбакше налаш лийын: тудо шкенжым калык ончылно парыман еҥ улмылан шотлымыж дене гына тыге ыштен кертын. Адакшым вет Ефим Чернявкинат, тулым тудо чыкен манын, Осип Михайловичым ончыктен пуэн.
И Осип Михайлович, с тем спокойствием, какое дается человеку только сознанием долга, решил принять всю вину на себя, тем более, что на него, как на поджигателя, и было указано Ефимом Чернявкиным.