Тиде ротышто чылаже шӱдӧ еҥ. Нуно пеҥгыдын, чӱчкыдын, кугу ошкылым ыштен тошкалыт — мланде икшырымын чытырналт гына кодеш. Рота пӱтынь полк ончылно эртен кайыш. Ротышто чыланат ойырен налме гай вияш тӧр капан, чолга да чулым улыт. Чурийышт йытыран мушмо. Нердыме картузыштым пурла могыр пылыш ӱмбак шӧрын гына чаткатан шынденыт.
Твердо, большим частым шагом, от которого равномерно вздрагивала земля, прошли на глазах у всего полка эти сто человек, все, как на подбор, ловкие, молодцеватые, прямые, все со свежими, чисто вымытыми лицами, с бескозырками, лихо надвинутыми на правое ухо.