Теве ынде лач кызыт гына шке ялыштыже — Ольховкышто — мо ышталтмым ужмеке, тудо чыла нелылыкым раш шижын нале: пуйто теве тышеч, Ольховкысо кӱкшӱ курык вуй гыч, тудын шинча ончычшо шочмо элжын кумда вер-шӧржӧ кенета “вурт” койын эртыш.
Но только вот сейчас, увидев, что делается в родной Ольховке, он почувствовал всю тяжесть беды; будто вот отсюда, с высокого Ольховского взгорья, он вдруг — на мгновенье — увидел широкие просторы родной страны.