А чын Юмым ондак палыдыме, вара ӱшанаш тӱҥалше еҥ-влакын пашашт шотышто ме ондакак пунчалынна. Тек нуно нимом тыгайым огыт шукто. Шояк юмылан пуымо надыр деч, вӱр деч, пич каен колышо вольык ден янлык деч да яжарланыме деч шкеныштым кучышт манын, нунылан серыш дене увертаренна».
А об уверовавших язычниках мы писали, положив, чтобы они ничего такого не наблюдали, а только хранили себя от идоложертвенного, от крови, от удавленины и от блуда.