Чапаевын койышыштыжо чыла тиде ойыртемым Клычков пеш вашке ужын шуктыш, да, ужын шуктымек, шонымашыже утларак пеҥгыдеме: ондак тудын ончылно пагалымашым сулыман, да вара веле тудым уэш тынеш пурташ, сорлыклаш, уш дене шонен кредалме корныш виктараш тӱҥалман — тиде кредалмашыже сокыр да кӧргӧ чон шижмаш дене ылыжше веле огыл лийже, кеч тудо моткоч волгыдын, геройлын, тыгай йӱк-йӱанан да чапланышын коеш.
Все эти особенности чапаевского характера Клычков рассмотрел довольно быстро и, рассмотрев, только больше убедился, что прежде надо завоевать у него авторитет и лишь потом перекрещивать, обуздывать его, направить на путь сознательной борьбы — не только слепой и инстинктивной, хотя бы и красочной, героической, такой шумной и славной.