Парняж дене кленчам ынде ончычсыла огеш ниялткале, а илышым пуышо вошткойшо тиде вишкыде наста кенета кид гыч мучыштен ынже камвоч да пычкемыш йӱдыштӧ ынже йом манын, пеҥгыдын кормыжтен кучен.
Пальцы уже не ласкали бутылочку, а крепко ее сжимали, будто от страха, что эта прозрачная живительная влага вдруг вырвется из кулака и исчезнет в ночи.