Амалия, вуйым кӱшкыла нӧлталын, пушеҥгым шымлен ончыштеш: шыжыш тошкалше игечылан кӧра лышташ-влак нарынчалге-кӱреналге лияш тӱҥалыныт, ӱлыкат пӧрдын волат.
Амалия, поднявши голову, внимательно рассматривает дерево: из-за осенней погоды листья стали приобретать желтовато-коричневый цвет, кружась, падают вниз.