Эше кужу жап, ик могыр гыч весышкыла почаҥын, пычкемышыш ончен, йӱк-йӱаным колышт кийыш гынат, чон вургыжмыжым нигузе лыпландарен ыш керт...
Катерина еще долго ворочалась с боку на бок, прислушивалась к шорохам в непроглядной тьме и никак не могла унять сердечную тревогу.