Умбалне, кава тӱрыштӧ, ала-кӧн шуко жап кычкырыме гай шокта, а тудын ваштареш чодыра гыч ала-кӧн весын вичкыж, чарга йӱк дене воштыл колтымыла шокта, вара эҥер мучко шӱшкымӧ йӱк шергылт кая.
Казалось, кто-то долго, долго прокричал под самым небосклоном, кто-то другой как будто отозвался ему в лесу тонким, острым хохотом, и слабый, шипящий свист промчался по реке.