Ромашовым омса лукыш шӱкен наҥгайышт, коклаште ала-кӧ, воктенжак ишалт лекташ тӧчымыжла, тудын шӱргыжым ала погон мучаш дене, ала полдыш дене вӱр лекмешке удырал шынден.
Ромашова стремительно увлекли к дверям, и кто-то, протесняясь мимо него, больно, до крови, черкнул его концом погона или пуговицей по щеке.