Имньыже ӱмбалне генерал пеҥгыдын, айда-лийже шинчымыла койын шинча; имньын вӱраҥше тӱсан шинчаже порын ончалеш, имньыже шӱйжым сӧралын кадыртен, умша кӧргысӧ мундштук кӱртньым мурыктен пуреш, умшаже гыч куштылго ош шоҥым йоктара, кушталтыме семын чӱчкыдын тошкештын, йолжым лывыргын наледа.
Генерал уверенно и небрежно сидел на лошади, а она, с налившимися кровью добрыми глазами, красиво выгнув шею, сочно похрустывая железом мундштука во рту и роняя с морды легкую белую пену, шла частым, танцующим, гибким шагом.