Лука ден Анита кидешышт чайгоркам кученыт гынат, чайым йӱмӧ нерген йӧршын монденыт, когыньыштынат чурийышт ошемын, ала-мом келгын шонышыла койыт.
Лука и Анита сидели бледные, держа свои чашки в руках и совершенно забыв про чай.