Захар рвезе-шамычын омса воктен шогышо ночко кемыштым, колошыштым, шӱштӧ дене ургымо портышкемыштым шӧрынрак ончалын, вуйжым рӱзалтыш.
Захар покосился на стоявшие у порога мокрые ребячьи сапоги, башмаки, обшитые кожей валенки и покачал головой: