Ефим Чернявкинын курык вуй гыч каен йоммыжым ужын, тудо куаныш да кертмыж семын шкенжым шып кучаш тӧчен, лӱдын шонкалымыжым шижтараш огыл манын, тудо вашештен пелештыш:
С радостью заметив, что Ефим Чернявкин скрылся за пригорком, он ответил, стараясь придать голосу как можно больше спокойствия и равнодушия: