— шуйдарыме кид копажым шыман гына я ӱлыкыла, я кӱшкыла ыштылын, Слива мутлана, — а тудо иктым веле пала, пуйто лӱмын воштылтышлан, — о! о!
— говорил Слива, плавно подымая и опуская протянутую ладонь, — а оно одно, точно на смех — о! о!