Марийка пӧртӧнчык лекташ тарванен ыле, но омса лондемеш чарналтен шогале да Андрейым шкеж дек йывышт ужылалтен нале, кидше дене тудын оҥышкыжо тӱкнен, пылышышкыже йывышт гына каласыш:
Марийка бросилась было в сени, но задержалась у порога и, поманив Андрея к себе, зашептала, касаясь рукой его груди: