Лозневой ден Андрейын толмо кечыжым, тунам пӧртыштӧ Лозневойын кузе эскеркален ончымыжым, вара ял деч умбалне, корнышто тудын дене мом кутырен, кузе тудо пӧртӧнчылнӧ киен да Андрейын кушто улмыжым молан каласен огыл — Марийка чылажымат шарналтыш...
Она вспомнила тот день, когда Лозневой пришел с Андреем, как он наблюдал за ней в доме, разговаривал на дороге за деревней, как он лежал на крыльце и долго не отвечал, где Андрей.