Дмитрий Ильич самоварым пуэн ылыжташ толаша, Фридка, йылмыжым луктын сакен, пӧлемыште мӧҥгеш-оньыш кудалыштеш, у йолташ пелен пеш шӱраҥыштеш, кугу лӱдыкшыштӧ лиймыжым умылышыла, йыргешке лӧзмӧн вуйжым тудын ӧрдыжешыже йыга.
Дмитрий Ильич раздувает самовар, Фридка, высунув розовый язык, косится по комнатам, ластится к новому другу, трется круглой мохнатой головой, будто понимает, что тот был в большой опасности.