Пыжашлан ыштыме ик рож деке намия, йӧратыме янлыкше-шамычым ончыктылеш, нунын нерген таранен, ныжылгын мутлана, илыш йӱлаштым, койышыштым пеш пален каласкала, поро кумылан палыме шӱмбелже-шамыч нерген ойлымыла веле шокта.
Он водил его от норы к норе и показывал ему своих любимцев, говоря о них с таким увлечением и с такой нежностью, с таким знанием их обычаев и характеров, точно дело шло о его добрых, милых знакомых.