Лобанов пашам ыштыме кагазше ӱмбач ончалтышыжым кораҥдыш, вуйжым нӧлтале, чал ӱпшым копаж дене ниялтышат, вучыдымын шыргыжале.
Лобанов отвёл взгляд от бумаг, которыми занимался, поднял голову, пригладил ладонью седые волосы назад и неожиданно улыбнулся.