Тудо ӱмбалнысе вӱржым мушкын колташ тӧчен яндар лумыш йӧрледа, пӧрдалеш. Но чыла арам — лум шоҥ гай чужла, йырваш йошкарга, пуштшо еҥын вургемыштыже вӱр тамга-шамыч эше чот веле раш кояш тӱҥалыт. Тудын чурийыштыже янлык гай пеш чот лӱдмаш койын да моло-шамычын лӱдын ончалмышт деч шылшыла вуйжым кумык сакен, эре ончык каен.
Напрасно кидался он в чистый снег, чтобы смыть кровавые пятна. Снег мгновенно обагрялся кругом, как кипень, а пятна на убийце выступали яснее, и в его взоре виднелись дикое отчаяние и ужас. И он все шел, избегая чужих испуганных взглядов.