Сандрикым тидат воштылтен ыш керт. Теве корак угыч тӧршталтен колтыш, пушеҥге вуйыш толын шушо изи кӱ деч шылнеже, талынрак да шыдынрак веле кар-кар кычкыра.
Сандрик даже не улыбнулся, когда ворона подпрыгивала, увёртываясь от камешков, долетавших до вершины дерева, и только громче и злей каркала.