Кенеташте тудо нимом умылен шуктыде, икмыняр жап кидше дене оварен шогышо оҥжым кучен шогылто, варажым адакат кычкырал колтыш да клат ончыч тӧрштыш — но ӧндал ыш керт, ал гыч возын, тудын дек лишемше лопка туп-вачан Андрейын шӱйышкыжӧ кержалте.
Несколько мгновений она растерянно, порывисто прижимала руки к высокой груди, затем опять крикнула и бросилась с крыльца — и не обняла, а обессиленно повисла на широких плечах шагнувшего к ней Андрея.