Кастене, кочмо годым, ачашт ден авашт Володян кудыр ӱпешыже пижедылше шӧртньын йылгыжше пужар шӱкымат, Олян шӱйыштыжӧ кечыше тӱрлӧ тӱсан шӱртӧ ярымымат, Сашан пидын шындыме парняжымат, чия дене амыргыл пытыше Митян шӱргыжымат шекланен огытыл.
За ужином родители не замечали ни золотистых стружек, запутавшихся в кудрях Володи, ни висевших на шее у Оли прядей цветных ниток, ни забинтованного у Саши пальца, ни перемазанного красками лица Мити.