Становой ӱстел яшлыкшым почо да тушеч кӱжгӧ папкым лукто. Папкыжым тудо шарен пыштыш, листа-влакым шергале. Ала-мом лудын лекте. Вара Эчанын шинчашкыже тура ончале, изишак келесыреште.
Становой отпер ящик стола, достал оттуда папку, раскрыл ее, пролистнул несколько страниц, потом посмотрел на Эчана исподлобья и совсем другим, не ласковым, а суровым тоном сказал: