Андрейын ӱпшым ӱлыкӧ сакен ведра гыч вӱдым йӱмыжӧ годым Марийка тудын пӱжалтше ваче ӱмбачше шкенжын чолга шинчажым ыш кораҥде, а тудын вийнен шогалмекше — вес ведра гыч копаж дене вӱдым налын, тудын ӱмбак шыжалтарыш.
Пока Андрей, свесив чуб, пил из ведра через край, Марийка не спускала озорного взгляда с его запотевшей спины, а только разогнулся он — плеснула на него рукой из другого ведра.