Пычкемыш йӱд тулым йыр авырыш. Тумо вуйышто йошкар тӱсан тамга-шамыч лӱдшыла койын чытырат, пушеҥге-шамыч тарванен тайнышташ тӱҥалмыла веле койыт. Нунышт пуйто чевер туш волгыдыш ончалыт, я, адак шеҥгек чакнен, йӱд пычкемышке шылыт.
Багровые пятна пугливо затрепетали по вершинам дубов и казалось, что деревья зашевелились, закачались, то выглядывая в красное пространство света, то прячась назад в темноту.