Владимир Ильич аважым ӧндале, тудын вачыж гыч лумым почкалтыш да аваже шӱм пырткымым, тудын шӱмжӧ пырткымым кольо.
Владимир Ильич обнял мать, стряхивает с ее плеч снег, и мать слышит стук сердца, его сердца.