Санька лаштыкым рончыш, ночко шудо дене ӱштыльӧ. Ятыр жап кийыме дене шемалгыше сава кечыше угычын ший сабльыла йылгыжалтыш.
Санька размотал тряпку, протер косу мокрой травой, и, потускневшая от времени, она вспыхнула на солнце, как серебряная сабля.