Андрей ондакше армийыште служитлен огыл да военный пашамат пален огыл, но Юргин тудым эскерышыжла моло деч утларак, сай пален налын: тиде, эртакак шонкалышын койын коштшо поро шӱман рвезе, икмыняр жап гыч чапле салтак лиеш, але марте шкенжын шып кучымо вийжым; иктаж-кунам садак почын ончыкта.
Андрей не служил раньше в армии и плохо знал военное дело, но Юргин, наблюдая за ним, лучше других видел, что этот задумчивый, добродушный парень со временем может, как настоящий солдат, тряхнуть своей, пока спокойной силой.