Анита пеш келгын да чон вургыж шонкалаш тӱҥале, эсогыл пеш лӱдмашан татыште улмыжым, тыгак шкетын кодмыжымат монден колтыш.
Анита так погрузилась в свои мысли, что почти забыла о своем страхе и одиночестве.