Мый саде Лукан аважым чаманем, — тыге ойлышо ӱдырамаш шкенжын кугу ушан улмыжым ончыкташ тыршен каласыш да шке эргыжым шоналтыш. Ушан да арава чуриян эргыжым селасе калык пеш йӧрата.
Мне жаль его мать, — она сказала это очень высокомерно и с гордостью подумала о своем потешном веснушчатом сыне, который был любимцем всего села.