Ковам ик жаплан шыпланыш, очыни, эргыж дене чеверласыме тат, пытартыш гана ӧндалалтмышт, ийын кайыше да ӱмырешлан кугурак эргыжым наҥгайыше пароход почеш кидым рӱзен кодмыжо шинча ончылныжо угыч сӱретлалте.
Бабушка на минутку замолкает, видимо у нее перед глазами встает момент прощания с сыном, последние объятия, последний взмах рукой уплывающему пароходу, увозящему ее старшего сына навсегда.