Нургалей вуеш ыш нал, тудо пала: йолташыже-влак тудым поро кумылын воштылыт, но шкеже пӱжалтмыж дене йылгыжеш гына.
Понимая, что товарищи смеются добродушно, Нургалей не обиделся, но весь заблестел от пота.