Эчан шупшал колтышат, копна йымалне шинчымыжым шарналтыш. Тунам тудо Верушмытын мутланымыштым чыла колыштын, чытен кертде воштылаш огыл манын, умшажым копаж дене петырен киен.
Целуя жену, Эчан вдруг вспомнил, как днем, прячась под копной, слышал разговор Веруш с Пеклой и как, чтобы не расхохотаться, зажимал рот ладонью.