— А мый тый денет вашлийына манын паленам! — ойлаш тӱҥале Яхно. Шке кидше гыч Озеровын кидшым ок мучыштаре. Кредалмаш деч ончыч кузе нуно икте-весышт ден чеверласеныт, чыла шарненыт, а капитан кӱрлын налме ала-могай шыжымсе пеледышым ала-молан кужу жап кудалтыде кидыштыже куча.
— Я знал, что мы встретимся! — заговорил Яхно, все еще не выпуская рук Озерова и вспоминая, как они прощались перед боем и капитан почему-то долго не бросал сорванный им какой-то осенний цветок.