— Лизу-ук, — кенета ошем кайыше тӱрвыж кокла гыч пычырик гына йӱк лекте, да тунамак Эчанын капше кидыштем луштырген кайыш.
— Лизу-ук, — послышалось вдруг из побелевших губ еле слышимый голос, и тотчас же обмякло тело Эчана на моих руках.