Лом саде кевытыште кузе мом ужын, парняж дене тышке-тушко ончыктылын, мо логалын, тудым налын. Садлан тыгай йомак лектын шинчын...
Лом там, в лавочке, как увидел, ткнул пальцем туда-сюда, – вот оно так и получилось.