Тудо кенгуру гай тӧрштыл коштеш, шудо копналаште шылын модеш, а нойымекше шокшо кечыйол йымалне шудым солышо-влакын муро йӱкешышт ласкан папалта.
Он прыгал, как кенгуру, по прокосам, прятался в копнах сена, а когда уставал, ложился на спину под теплыми лучами солнышка и засыпал под песни косарей.