Шке пӧртшӧ воктек миен шумыжымат шижын огыл улмаш, тул гай ылыжын шонкалыме гыч помыжалтме тай лийын, ӧрын йырже ончале, пеш палыме капкажым, капка шеҥгелне саска пушеҥган шуэ садержым, садер покшелне изи гына ош флигельыш ӧрмалген ужылалтыш.
Он и сам не заметил, как дошел до своего дома, и теперь, очнувшись от пылких грез, с удивлением глядел на хорошо знакомые ему ворота, на жидкий фруктовый сад за ними и на белый крошечный флигелек в глубине сада.