Ванька воктеныжак киен да, йӱкым лукде, озажын путаялт-путаялт ойлымыжым тӱткын колыштшыла, чыла умылышыла койын.
Ванька лежал рядом и, казалось, внимательно слушал и понимал молчаливый и сбивчивый монолог хозяина.