Лопка кугу укш-влак, шке ӱмбачышт ош мамык орам кудалтен, вигак вийналт каят да лыйык-луйык рӱпшалт кечат. Тунам пӱтынь пушеҥгым, кӱшыч тӱҥалын ӱлык шумеш, кечыше чинче семын модын йолгыжалтше лум чинче авалта.
Большие, размашистые ветви, сбросив с себя белые капюшоны, сразу распрямлялись и начинали качаться, осыпая все дерево сверху донизу снежной пылью, играющей на солнце тысячами алмазных огней.