Нуно, маймылым да кайык-влакым лӱдыктылын, чодырасе шуркалышан вондерын лугалт пытыше укшерышт вошт кече мучко шеҥын-шеҥын ошкылыныт, пытартышлан, кужу аланг шудо дене кушшо чара верышке лектыч.
До самого вечера продирались они, пугая обезьян и птиц, сквозь колючие сплетения лесных зарослей и, наконец, вышли на открытое место, поросшее высокой аланговой травой.