Лач окна вес велне уло кумдыкым шоҥалше пычкемыш шыҥалык гына тудын шке семынже мутланымыжым колыштеш: тек кужу жап огеш волгыдем, пычкемыш мыланем лачеш толеш.
Лишь непроглядная темень за окном слушает его монолог: «Пусть подольше не рассветает, темнота мне теперь на руку.