Тидын годымак тудо судья-шамычым иктыштым да весыштым ушыж дене аклаш тӧча, нуно кызыт мый декем могай шӱман улыт, манын шона.
В то же время, переводя глаза с одного из судей на другого, он мысленно оценивал их отношения к нему: