Кок шоҥгын кумыл йӧршын шулен: вуйыштым кумык сакен, йокрокын кӱртньыгорнышто пӧрдалше кӱ падыраш-влакым онченыт, пуйто шӱгар воктене шогеныт.
Такие приблизительно мысли одолевали стариков. Повесив головы, взирали они на железнодорожную насыпь чуть не с такой же тоской, как на свежий могильный холм.