Павыл Йыван шыште гай пӧчыж вондо деке кумык лие, ик кормыж тич шушо саскам кӱрлын нале да умшашкыже пыштыш.
Павел Иван нагнулся к брусничным, словно восковым, кустам, сорвал горсть спелых ягод, кинул в рот.