Мӧҥгыжӧ миен пурымыжат ок шу, ик окнан аҥысыр кужу пӧлемжым, чоным йыгыштарен шуктышо чыла пӧлем кӧргӧ арверлажым шоналташат чонжылан шучкын да шакшын гына чучеш.
Домой идти ему не хотелось: даже было жутко и противно вспоминать о своей узкой и длинной, об одном окне, комнате со всеми надоевшими до отвращения предметами.