Мария Александровна, икшывыже-влакын мӧҥгӧ толмыштым ужаш да вучымо жапым кеч икмыняр минутлан кӱчыкемдаш манын, йӱдым полицейскийын неле кеман йол йымалныже шаргӱн шыр-шыр-шыр шоктымыжым эн ончыч колын, икшыве-влаклан шижтарен шукташ да лӱдыкшым эн ончыч шке вашлияш манын, шканже молгунамсыжлак корно велыш ончышо окнан пӧлемым йӧратыш.
Для себя Мария Александровна облюбовала комнату, как и всегда, окном на дорогу, на переднем крае, чтобы видеть, когда дети возвращаются домой, и хоть на несколько минут сократить ожидание, и чтобы ночью первой услышать хруст гравия под тяжелыми полицейскими сапогами и суметь предупредить детей и первой встретить опасность.