Пӧлемыште коштеден, Ромашов тыге шонен: «Теве мыйым кызыт, школьникым, изи йочам йолыштымо семынак, йол гыч йолыштен коденыт.
«И вот я теперь сижу, как школьник, как мальчик, привязанный за ногу, — думал Ромашов, слоняясь по комнате.