Тыште пушеҥге-влакын ӧлтышкышт логалмыжла чучеш. Нуно тудым пагалат, пӱсӧ ушан, поро шӱм-чонан рвезылан шотлат, чонжо гыч ойгым, шкетын улам манме шонымашым поктен колтат.
Высокие деревья как бы заключали его в свои объятья и вытесняли из его души тоску одиночества.