Нине, — арамак тынаре мыскылалтше, шӱктаралтше, каргалтше станций ончышо-влакет, — ласка чонан, поро кумылан еҥ улыт, шочынак еҥлан полшышо, мутым колыштшо, тӱшкан илаш йӧратыше, шкеныштым пагалаш пеш шагал тӧчыктышӧ, аптыраныше улыт, шийымат утыжымак чот йӧратыше еҥ огыт ул. Нунын мутланымашышт гыч (эртен кайыше тӧра-влак нунын мутланымыштым арамак кӱлдымылан шотлат, кораҥыт) пеш шуко оҥайым, илаш туныктышым пален налаш лиеш. Мый нергенем манаш гын, мый вик каласем: нунын мутланымыштым кажна шот дене тототлышо 6-шо классысе иктаж могай чиновникын деч ончыко шындем. Палаш куштылго: тиде станций ончышо почётан сословий гыч мыйын пагалыме, келшыме йолташем-влак улыт. Чынжымак, нунын кокла гыч иктым пагален, чаманен шарнымаш мыланем пеш шергакан. Ала кузе йӧнеш толмо ден шукерте вашлиймаштына ме тудден чак лийна, келшышна, вот тудын нергенак пагалыме лудшем-влак ден кызыт кутырен налнем.
Сии столь оклеветанные смотрители вообще суть люди мирные, от природы услужливые, склонные к общежитию, скромные в притязаниях на почести и не слишком сребролюбивые. Из их разговоров (коими некстати пренебрегают господа проезжающие) можно почерпнуть много любопытного и поучительного. Что касается до меня, то, признаюсь, я предпочитаю их беседу речам какого-нибудь чиновника 6-го класса, следующего по казенной надобности. Легко можно догадаться, что есть у меня приятели из почтенного сословия смотрителей. В самом деле, память одного из них мне драгоценна. Обстоятельства некогда сблизили нас, и об нем-то намерен я теперь побеседовать с любезными читателями.