Тӱсшӧ ялт ошемын, ала-мом каласынеже ыле, но йылмыже ыш колышт. Марийжын чон кӧргыштӧ, йӱкын каласыде, титаклымыже чынак мо манын, ушыжым писын пудыратыл нале.
Смертельно бледная, хотела она что-то ответить, но запнулась — хотя и вне себя, но проверяя подсознательно, прав ли муж с его страшным намеком.