Сайманын шем тупыштыжо пӱжвӱд шарча йылгыжаш тӱҥале, но тудо, йолтаганжым кужун шеҥгек чумалтен, талын куржын, чома семын вуйжым веле рӱзен.
Капельки пота заблестели на тёмной спине Саймана, но он бежал резво, далеко назад выкидывая пятки, мотая головой, как жеребёнок.