Йӱдвошт Ольховкысо еҥ-шамыч мом ыштышаш нерген кугун шӱлалтен да йӧсланен тӱрлыжымат кутыреныт, пытартыш ийлаште илен эртарыме нерген чылажымат шонкаленыт.
…Всю ночь ольховцы судили-рядили, как быть, вздыхая и охая, передумали о многом — о всех последних годах своей жизни.