Викшым каласаш гын, сийлаш веле шоненыт, а Лом, мемнан омынам лугыч ыштыме деч лӱдын, каныме вер деч умбалнырак костёрым ылыжташ нунылан кӱштен улмаш.
Напротив, угостить нас хотели, а Лом их уговорил подальше от бивуака костер разложить: боялся потревожить наш сон.