Шыже кече, шемын койын шогышо пырдыж гай чодыра шеҥгечын вуйжым нӧлталын, тӱлыжгӧ шинчаж дене ончалешат, тӱсым йомдарыше шем мланде ӱмбак шӧртньӧ йолважым ӧкым шаралта, вара тӱтырала толшо пыл йымаке пурен йомеш.
Осеннее солнце, подняв голову из-за чернеющего, как стена, леса, смотрит хмуро, нехотя сыплет свои золотые лучи на потерявшую свою красоту чёрную землю, затем теряется в набежавшем облаке, как в тумане.