Тиде ончалмаште Ромашовлан адакат ала-можо тӱвыт палыдыме уло — ала-могай шыматыше йымыжалык, тӱслен эскерымаш да шӱм пудыранымаш шижалтеш; а тушто, кажне шинча-сорта келгытыште, ала-можо пеш оҥайын койын йымен ила, тудым умылаш ок лий, тудо шӱм чонын эн пычкемыш, эн шолып йылмыж дене веле мутланен мошта...
В этом взгляде было опять что-то совершенно незнакомое Ромашову — какая-то ласкающая нежность, и пристальность, и беспокойство, а еще дальше, в загадочной глубине синих зрачков, таилось что-то странное, недоступное пониманию, говорящее на самом скрытом, темном языке души…