Тудо шинчылтеш, тултӱс пондашан изи марий, пуйто тарваныде шинчымыже дене кылмен тӱҥын: кидшым мӱшкыр ӱмбалныже ыресле, кылмыше йолжым шке йымакыже шылтен, пелйӱд шинчаончалтышыжым пыч ыштыде тулотыш виктарен — да шонкала.
Он сидит, рыжебородый мужичок, будто смерз и остыл в недвижной позе: руки скрестил по животу, вобрал под себя охолоделые ноги, немигающим полуночным взором приковался к костру — и думает.