Теҥгечысе семынак адакат нелын шӱлалтен, мланде чытырналтын да тунамак теве ик вере, я вес вере, пуйто тудын тул кӧргыж гыч чымалт лектын, пудыргылын, нугыдо да кочо шикш нӧлтын, — тудымат йогышо пушеҥге лышташ дене пырля мардеж эрвелыш наҥгаен.
Как и вчера, опять тяжко ахала и содрогалась земля и над ней там и сям взлетали, будто вырываясь из ее огненного чрева, кудлатые, тяжелые и угарные дымы, — ветер нес их на восток вместе с опавшей листвой.