Кошопкаште шинчыше тулупан еҥ чыла тиде жапыште ик мутымат ыш пелеште, лачак Сакарын тӱсшым шарнен кодаш тӧчышыла тӱткын ончышто.
Сидевший в кошевке человек в тулупе за все это время не проронил ни слова, он только пристально рассматривал Сакара, словно стараясь запомнить его.