Эрден мален кынелшыжла Лена эн ондак окнаш ончалын, но кажне кечын иктым гына ужын: уло кавам сур пыл левед шынден, пеш ӱлычын кушкедлыше лапчык-шамыч гай пыл ийыныт, пӧрт левашыш изиш гына логалын огытыл.
Просыпаясь, Лена первым делом глядела в окно, но каждый день видела одно и то же: все небо обложено неподвижными серыми облаками, а под ними низко-низко, чуть не задевая за крыши, летели рваные, как ветошь, тучки.