Тудо пылан, коклан гына пеш тыгыде, шуэ шӱдыр-шамыч коедат, но туге гынат, тиде — кава, тудын йымалне шӱмланат йоҥгыдын чучеш, оҥат куштылгын нӧлтеш, йол йымалне пешкыде мландат шижалтеш.
Оно было пасмурное, на нем светились редкие мелкие звездочки, но все же это было небо, и под ним просторнее было душе, и легче вздымалась грудь, и лучше чувствовалась земная твердь.