Тудыжо вӱд лишнак шоген да йогышо ий ӱмбачын шинчажымат ойырен огыл, шовычшо вачышкыже волен, изи йошкар пылышыжат почылтын, да мардеж тудын кӱчыкын тӱредме упшым луген.
Она стояла у самой воды и не отрывала глаз от бегущих льдин; платок сполз ей на шею, обнажив маленькие розовые уши, и ветер трепал коротко остриженные волосы.