— Да мом мый тыште шинчылтам, шинчавӱдым йоктарем. Вет вашке волгыжаш тӱҥалеш, — чытырналт кайыш Миша. — Тыгай поянлык теҥгечсе кече деч вара кодын гын, вӱрым модыктен колташ кӱлеш.
«Да что я тут, елки зеленые, сижу, слезы лью, скоро ведь рассветет, — встрепенулся Миша. — Надо кровь разогнать, коль такое добро со вчерашнего дня осталось».