Тулым чӱктен огытыл, пычкемыште шинчат, шып гына тарванылыт, лач тидын гыч веле Ромашов нунын тыште улмыштым пален налын керте, а кӧ улмыштым, чак миен, ӱмбакышт пӱгырнен ончалын гына палыш.
Они сидели без огня, в темноте, и только по едва слышной возне Ромашов заметил их присутствие и с трудом узнал их, подойдя вплотную и нагнувшись над ними.