Опой «Мом ынде ыштышым?» манын, ӧкынен шоналтыш. Ик могырым, вич шӱдӧ витле теҥгем коден кертым, ӱчым шуктышым манын, кӧргӧ чонжо дене шучкын воштылеш. Вес могырым, лӱдын, ӧрын шога.
«Что я наделала?» — подумала Опой с сожалением. С одной стороны, сумела оставить пятьсот пятьдесят рублей, смогла отомстить, злорадствует в душе. С другой стороны, стоит, растерявшись, испугавшись.