Мемнан старостына канавышке пурен возын; старостын ватыже капка йымалан пижын шинчынат, чон лекшаш гай кычкыра. А тудын кычкырыме йӱкшӧ деч пийже лӱдынат, йолыштыма гыч мучыштен да чашма гоч тӧрштен, чодырашке чымалтын. Кузькан ачаже, Дорофеич, шӱльӧ лоҥгаш пурен шинчынат, пулдырчо семын пульдыртаташ тӱҥалын: «Осал тушман, еҥым пытарыше киямат, кайыкшымак ала чамана», — манын тудо шонен.
Староста наш в канаву залез; старостиха в подворотне застряла, благим матом кричит, свою же дверную собаку так запужала, что та с цепи долой, да через плетень, да в лес; а Кузькин отец, Дорофеич, вскочил в овес, присел, да и давай кричать перепелом: «Авось, мол, хоть птицу-то враг, душегубец, пожалеет».