Николайын шеҥгелныже йӱк шоктышат, тудо ӧрдыжкӧ куштылгын тӧрштыш... савырнен ончале, да намыс дене пылышыжат когаргыш: тудын деч кок йолтошкалтыш ӧрдыжтӧ Света шога да йоҥгатан воштылеш.
Позади Николая послышался голос, он легко отпрянул в сторону... обернулся, посмотрел, и стыд обжег уши: в двух шагах от него стояла Света и звонко смеялась.