Йӱштӧ лум, сога кӧргыш пурен, Сакарын могыржым чыгылтыш, шӱргышкыжӧ шыжалте да вигак шулыш, шинчавӱд гай яндар вӱд лийын, а чӱчалтыш-влак эр лупсла шӱргӧ мучко чыпчалтыч.
Холодный снег, попав за воротник, заставил вздрогнуть тело Сакара, запорошил разгоряченное лицо и сразу растаял, превратившись в прозрачные слёзки, а капли, словно утренняя роса, покатились по лицу.