Чинче ӱдыр чодыра гыч каяш да телылан вес верым кычал муаш шоналта. Изи ӱдыр илыме чодыра воктене кугу пасу шарлен возын. Шурным шукертак тӱред налыныт, чара олым пырче гына кылме мланде ӱмбалне коеш. Чинче ӱдырлан тудо чодыра гай веле коеш.
Возле леса, куда она попала, лежало большое поле; хлеб давно был убран, одни голые, сухие стебельки торчали из мерзлой земли; для Дюймовочки это был целый лес.