вуйышто ӱпшым содор тӧрлышташ тӱҥале, но Ромашов тидым ужмо дене огыл, а пычкемыште тарванылмыжым шижме дене гына пален нале.
В темноте по ее движениям он не видел, а угадывал, чувствовал, что она торопливо поправляет волосы на голове.