«Теве нуно малыме пӧлемышкат пуреныт», — шоналтыш Ромашов, вара Николаев ден ватыжын малаш вочмышт деч ончыч кузе вургемым кудашмыштым утыждене шоналта, шукертсек вате-марий лийын илыше моло еҥ семын, нимо вожылде, аптыраныде кудаш шогымышт нерген шона, чылажымат ончылно ужмо гай ойыртемын ужеш; шкеж нерген ойлымыштымат пуйто колеш.
«Вот они уже в спальне», — подумал Ромашов и необыкновенно ясно представил себе, как Николаевы, ложась спать, раздеваются друг при друге с привычным равнодушием и бесстыдством давно женатых людей и говорят о нем.