Ромашов вожылмо, орланыме йӧре воштылале, но вара кенета пыртак чытырналтше йӱк дене, шӱлыкан лийын, келгын шонен каласа:
Ромашов страдальчески-застенчиво улыбнулся, но вдруг ответил чуть-чуть задрожавшим голосом, серьезно и печально: