— Нимат огыл... нимат огыл... пашатым ыште, уке гын жапым йомдарена, — чурийже ошемын, титакан еҥла шыргыжаш тӧча.
— Ничего... Ничего... продолжай, иначе потеряем время, — мичман побледнел, улыбнулся жалкой виноватой улыбкой беспомощного человека.