Ынде Лукалан пычкемыш йӱдыштӧ лӱдмаш деч ятырлан виян Ала-кӧн лишеммыжым да, тудын кидшым Шкенжынышке налын, курыкышко кӱзымӧ корным ончыктымыжла чучо.
И ему показалось, что Кто-то, Кто намного сильнее ночи, бури и страха, приблизился к нему, взял его за руку и указал на дорогу вверх.