Мылам кынелаш полшышт, пӧртӧнчыл марте намиен кодышт да шкешт шолышташ пурышо гай, икте-весышт деч шинчаштым шылтен, мӧҥгышт шаланен пытышт.
Они помогли мне подняться, проводили почти до крыльца и сами потом, как воришки, пряча глаза друг от друга, разошлись по домам.