Ава пире уло вийын кудалеш, а тидын годымак Арапка пирым шижылалтенат шуктен, талын урмыжеш, илемыште помыжалтше чыве тӱшка кыдетлат, Игнатат пӧртӧнчыкӧ лектын шогалын, кычкырале:
Она бежала, напрягая силы, а в это время Арапка, уже почуявшая волка, неистово выла, кудахтали в зимовье потревоженные куры, и Игнат, выйдя на крыльцо, кричал: