Нунын шошым ылыжмекышт чара парчашт дене южым руалткалымыштым тудо куанен ончен; кече лекме годым нугыдо ӱпшым шарыше самырык куэ лышташ пушым уло оҥ тичше налын шӱлен; чара верла йыр чӱчкен, сылнын койышланен шогымыштым, нунын чот пӧршаҥше парчалаштым окнашке кузе шуйкалымыштым, тушан шичше йошкар оҥан ӧрш кайык-шамычым лӱҥгалтарымыштым ончаш тудо моткочак йӧратен...
Он любил смотреть, как они, пробуждаясь весной, ощупывают воздух голыми ветвями, любил всей грудью вдыхать запах их листвы, густо брызнувшей на заре, любил смотреть, как они шумно водят хороводы вокруг полян, как протягивают к окнам ветви, густо опушенные инеем, и качают на них снегирей…