«Уло тӱняште Юмо, авамын ужашыжым арален коден, — шинчавӱдшым нелын шыргыжале Качыри кува да оҥжо пелен ишыме ковышта вуйым кужу жап ниялткалыш.
«Есть Бог на свете, на мамину долю оставил, — проглатывая слезы, улыбнулась Катерина и долго гладила белый шар, прижав к груди.