Сакар вуйжым нӧлтале, шӱргыжым шокшыж дене ниялтыш, кож вуйышко ончале, тунамак кож укш лоҥга гыч, тыгыде кӱрен лышташ гай койын, пӱгыльмӧ шӱм йогымым ужо.
Захар поднял голову, вытер лицо рукавом, посмотрел на вершинку ели, увидел, как оттуда посыпались, будто маленькие коричневые листочки, скорлупки шишки.