А Возымашым лудмо шомакше тиде улмаш: «Тудым шорык семын шӱшкылаш наҥгаеныт, межым тӱредше-влак ончылно кузе пача йӱкым ок лук, Тудат тугак шке умшажым почын огыл.
А место из Писания, которое он читал, было сие: как овца, веден был Он на заклание, и, как агнец пред стригущим его безгласен, так Он не отверзает уст Своих.