Шудышырчыкын йӱкшӧ шоҥго да изиш нелеш налше гай ыле. Вет Ойлен моштышо Шудышырчыклан шке жапыштыже вуйжо воктен чӧгыт дене логалын ыле. Тудлан шӱдӧ ий темын гынат, шкеже шочынак поро гынат, тыгай нимолан огыл обижатлымашым монден кертын огыл.
Голос у сверчка был старый и слегка обиженный, потому что Говорящему Сверчку в свое время все же попало по голове молотком и, несмотря на столетний возраст и природную доброту, он не мог забыть незаслуженной обиды.