Тиддеч вара, лӱдмыж дене уш гыч возын, Лозневой шке йырыштыже мо лийын шогымымат умылен кертдыме гаяк лие.
С этой минуты, обезумев от страха, Лозневой уже плохо соображал, что происходило вокруг на поле.