Вургыжаш тӱҥалше чонемлан Сандай кокайын мутшо капкылыш шыҥыше пелтымӱй дене иктак лие. Чыла ойлымыжлан шым ӱшане гынат, куштылгынак шӱлалтен колтышым.
Для моей души, начинающей волноваться, слова тёти Сандай стали как топлёное масло, впитавшееся в тело. Хотя я и не поверил всему, но вздохнул с облегчением.