— Мемнан, ӱдырамашын, пӱрымашыжак тыгай шол: ужаташ да вучаш, — уна ватым колышт налмек, Чопай кува колянышын пелештыш. Икмыняр жаплан шып лиеш. Верже гыч нӧлталте. Окна воктек толын шогале.
— Наша женская доля провожать да встречать, — Чопай кува погрустнела, будто переняла чужую боль, встала и прошла к окну.