Тиде жапыште Ромашов шкенжым шке пуштмо нерген шонкален, но шонашыже пеҥгыдынак огыл шонен, тидым шонымыжо годым лудмашымат шижын огыл, чоныштыжо ала-могай тыматле, шолып шижмаш гына лийын.
Ромашов в это время думал о самоубийстве, но думал без решимости и без страха, с каким-то скрытым, приятно-самолюбивым чувством.