Уремыште ошкылшо еҥ-влакын зонтышт пӱгырген оварга. Озашт зонтикым кидыште пеҥгыдын кучат гынат, мардеж руалташак тӧча, но руалтен налын ок керт; еҥ-влак шке корнышт дене, лакывӱдым да лавырам келын, лым лийде тугак вашкат.
Зонтики влажными полушариями вздувались в руках прохожих, которые, гримасничая от напряжения, боролись с порывами ветра и в намокших брюках шлепали дальше по грязи.