Ваче ӱмбакше шинельжым пыштен, товаҥалтше ӱп йорпакшым саҥга тураштыже ниялткален, шӱлыкын койын, омо чуриян Лозневой пӧртӧнчык лекте.
Накинув шинель на плечи, откидывая со лба слинявшие измятые пряди волос, Лозневой, с унылым, заспанным лицом, вышел на крыльцо.