Мӧҥгышкӧ толмеке, Санька ятыр жап уремысе йӱкым колыштын пӧртӧнчылнӧ шинчыш: ала-кушто ушкалым лӱштат — ведра йӱк шокта, пий опталта, гармонь йӱк шергылтеш.
Дома Санька долго сидел на крыльце, слушал вечернюю улицу: где-то звенело молоко о подойник, тявкала собака, играла гармошка.