Ала-мо тугай, сур тӱсан, кӱшыч ӱлык вола, капшым-можым ойыртемлен пален мошташат ок лий, тӱсыжат чылт айдемын гаяк огыл, вудака тылзе волгыдышто шудо дене ик семынак коеш.
Что-то серое, бесформенное, мало похожее на человека, спускалось сверху вниз, едва выделяясь от травы в призрачно-мутном свете месяца.