А командирын ӱшанже шинчалан койдымо шӱртӧ пырчыла дене тудын салтакше-шамычын шӱмышкышт шыҥа да, тудын тиде ӱшанже чоткыдо але лушкыдо улмым ончен, лампычке-шамыч семынак, тудо салтак-шамычын шӱмыштышт чӱкталтеш: ӱшан лушкыдо гын, пич каен, пыкше-пыкше йӱла, ӱшан чоткыдо гын, волгыдын, шинчам йымыктарен йӱла...
А вера командира передается его солдатам, как ток по незримым нитям, и в зависимости от ее силы горят, подобно лампочкам, солдатские сердца: слаба вера — тускло, едва теплясь; сильна вера — весело и ослепительно…