Омыюа шыргыжаш тӱҥалше мотор эрдене Ромашов мӧҥгӧ кайышыжла нине пушеҥге-шамычым, лупшеш нӧрен чалемше шудым, кава пундашым онча да шкенжым нунын деч йотешныше еҥлан шотла. Тудлан пеш изи, шакше да ормыж кид-йолан айдеме улмыжла чучеш.
И когда Ромашов, идя домой, глядел на них, и на небо, и на мокрую, седую от росы траву, то он чувствовал себя низеньким, гадким, уродливым и бесконечно чужим среди этой невинной прелести утра, улыбавшегося спросонок.