Мый гын, окна велыш савырнен, пӱртӱсым шымлаш пижым. Тудыжо, ола гыч лекмеке, моткоч вашталте, сылнеште. Тыгай вашталтышыже да нӧргӧ тӱсшӧ дене мыйым шке декше шупшыл шындыш. Лачак тушто ласкалык дене шомакым вашталтышым.
Но я отдалась созерцанию пейзажа, который живым своим разнообразием и прелестью красок целиком поглотил мое внимание; стала наблюдать природу, которая лишь за городом предстала предо мной во всем великолепии, лишь там молвила мне тихое слово утешения.