Овдакин тыге тыршымыже чылт арам лийын огыл: Маринан шинчаже кечын утларак почылтын, йырваш рашкемышын ончаш тӱҥалын.
Такие старания Овдаки не были напрасными: глаза Марины открывались с каждым днём всё шире, она начинала замечать отчётливей.