Теве ындыже кынел шогале. Тӱсшӧ какарген, шӱргӧ лужо чоҥан шога, тӱсшӧ кум угыланла коеш, изи шем пондашыже тудым утларак сӱретлен ончыкта. Арпик, луаҥше мушкындыжым кӱшкӧ нӧлталын, Епремын идымвече могырыш рӱза.
Немного погодя дед Арпик встал на колени и, обернув бледное, с острыми скулами и маленькой черной бородкой лицо в сторону Епремова гумна, погрозил костлявым кулаком: