– Эй, кочатын лулегыжат шӱйын пытен дыр. Тыйын верчак чонжым пуштыл колыш… – Епрем вате люр-р-р шортын колтыш.
– Ох, у твоего деда, пожалуй, и кости сгнили. Он и умер-то, переживая за тебя… – Жена Епрема горько заплакала.