Но Степан Бояркинлан кеч-мыняр орлык логалын гынат, тудын уло койышыштыжо пеш кугу у вашталтыш раш палдырнен, ала тудо тиде кечылаште мом шукертсек пален налаш тыршен гын, тудым шканже рашемден, ала иктаж-мом тугайым, куанымашан, яндар да ӱшанле сеҥымашым ончылгоч шижын налын?
Но как Степан Бояркин ни был измучен, во всем его облике чувствовалось большое обновление: то ли он узнал за эти сутки такое, что давно и тщетно хотел узнать, то ли он внезапно достиг в себе какой-то радостной, освежающей и обнадеживающей победы.