Тудо ончылно шинчен, сапым кучен да йылмыж дене тӱчмӧ йӱкым луктын, а Даник — шеҥгелан шинчен, торчакшым ниялткален, тудым молылан кугешнен ончыктылын, почешышт куржшо йоча-влаклан уло кертмын кычкырен.
Она сидела впереди, держала вожжи и щелкала языком, а Даник сидел сзади, поглаживая свои костыли, которые он с гордостью показывал другим, и кричал во весь голос бежавшей за ним толпе ребятишек.