Садланак ӱдыр Микалын ойлымыжым колыштын, ваштареш ойлаш вийымат, шомакымат муын огыл, ӱҥышын колыштын да иктым вучен — вашкерак лектын кайыже ыле.
А потому она слушала слова Михаила, не было у нее ни слов, ни сил возражать ему, она покорно слушала его и желала одного — чтобы поскорее он ушел.