Теве ынде Аптылман кугызан ушыжо пурен. Шыдештмыжымат, вурседылмыжымат чарнен… – Ынде юмым сийлашат ок кошт, маныт, – ешарыш Печу. – Туныктыманак, очыни. Уке гын йӧршын тÿняжым монден! – пунчалжым Ольоша луктын каласыш.
– Вот теперь старик Аптылман образумился. Перестал и гневаться, и ругаться… – Говорят, что теперь не ходит даже на моление, – добавил Печу. – Видимо, надо проучить. А то совсем забылся! – высказал своë решение Ольоша.