Ромашов ала-кузе йӧндымын, ӧрканыме семын шыргыж воштылале, но тунамак шинчапунжым куптыртыш, чот шонкалыме дене тӱсыжӧ ошеме.
Он рассеянно и неловко улыбнулся, но тотчас же нахмурился и побледнел от напряжения мысли.