Печеш эҥертылын, пычкемыште вынемлаш логаледен, лывыжгыше да эше чоткыдо лопшудо кокла дене шеҥын кайышыжла шокшын шӱлештын, я умша кӧргыштыжӧ, я йӱкынак шке ораж дене вудыматен:
Придерживаясь за изгородь, оступаясь в темноте в ямки, пробираясь сквозь повядшие, но еще крепкие лопухи, он то про себя, то вслух шептал, горячо дыша: