Людмилан чонжылан нелын-кочын чучын колтыш, ты пагытыште тудо мыскарам ыштыл шогылтшо Миклайым ала-мо семын кӱрышт кышкымыже шуо…
На душе у Людмилы стало горько, в тот момент она готова была разорвать на части подшучивающего Миклая…