Акош, самырык йолташыжым колыштын, шонымашыжымат иктура виктарен ыш керт, аҥыргыме гай веле лие. Тудыжо ынде ала-мом луген-пулаштарен ойгын курымашлыкше, шкенжын возымо да возыдымо почеламутлаж нерген ойлышташ тӧчыш.
Акош не в силах был сосредоточиться на словах юного своего друга, который что-то путаное нес о вечности страдания, разглагольствуя о своих стихах, уже написанных и тех, что еще напишет.