Павел Павловичын ӧрышыжӧ утыр лӧзан коеш; утларак ковыраракын кояш манын, кок могыр гыч темдалме фуражкыжым, чолга каче семын, шӧрын шынден.
Усы у Павла Павловича были лихо растрепаны, а фуражка с приплюснутыми на боках, для франтовства, полями ухарски сидела набекрень.