Шинчаже румбыкын коеш. Улнен ончалеш. Тудын ӱмбак пӱгырнен, тоштын-тоштде шӱм вургыжын Ромашовын ойлымыжо годым Назанскийын чурийже ыш вашталт, тугаяк омо вузыкан ыле.
Его лицо совсем не изменило своего сонного выражения, когда Ромашов, наклоняясь над ним, говорил неуверенно и тревожно: