Тудо изи ӱдырым нӧлталеш, вачыж гыч ӧндал кучен, тер деке шупшын наҥгаят, кидшым лум дене туржеш, а йырым-йыр пире-влак утыр виянрак да виянрак урмыжыт.
Он поднял ее, обнял за плечи, тащит к саням, оттирает ей снегом руки, а волки вокруг воют всё громче и громче.