Теве кызыт тыгай у мурым мурымыж годым ошалге-кына чурийже, лакын шогышо шӱргыжӧ, куптыргылаш тӱҥалше саҥгаже, йылгыжше кандалге шинчажат чыла еҥлан перна.
А сейчас, когда Румелев поет, его бледное, в послеоспинных ямках лицо, морщинистый лоб и смелые голубые глаза привлекли внимание всех.