Ятыр жап эртымек иже, мый шижын нальым: тиде йӧратымаш нунын илышыштышт могай кугу пиал, могай волгыдо, сылне кечыйол!.. А нунын илышышт мемнан тептердыме илышна дечат шуко пачаш нужна да умбак ужын моштыдымо. Таҥастараш лиеш мо!
И я только потом почувствовал, какое это счастие, какой луч света в их бедной, узенькой-узенькой жизни, ограниченной еще больше, чем наша нелепая жизнь — о, куда!