«Пеш тымык да путырак сылне чодыраште тиде айдеме кеҥежым шыжын, а шошым телын вашталтымыштым, тыгак пӱртӱсыштӧ, курыкышто лиедыше вашталтышым эскера, — шонен ошкылеш.
«Непостижимо, — думал он, — этот человек живет здесь, в тиши и безмолвии леса, наблюдая, как осень сменяет лето, а весна — зиму, постигая тайны гор и лесов...»