Пӧрт покшелне пеш сылнын тӱрлен, пӱчкеден ыштыме ший возак шога да тушто шӧртньӧ пу комыля-шамыч йӱлен кият, тулжо шокшым иктӧр пуа, уло капыш витарен, сайын ырыкта, шинчамат ок йымыктаре, ок когарте, лыжган веле ырыкта. Макарын эре тыште гына ырыктен шогымыжо шуын колтыш.
Посредине избы стоял камелек чудной резной работы, из чистого серебра, и в нем пылали золотые поленья, давая ровное тепло, сразу проникавшее все тело. Огонь этого чудного камелька не резал глаз, не жег, а только грел, и Макару опять захотелось вечно стоять здесь и греться.