Тудо Лопухов почеш ошкылын, да ошкылын, лоп верыште тӱтыра шарлен шинчын... Лопуховым шинча ора йомдараш огыл манын, тӱткыш ончен.
И он шел и шел за Лопуховым и даже посматривал напряженно, чтобы не потерять его из виду в лощине, залитой туманной мглой.