Тиде жапыште лай мардеж участкышке чоҥештен пурыш, шурно ӱмбачын куржын эртыш, нунышт парчашт дене: «А ме илена, илена» маншыла кожганаш тӱҥальыч.
Легкий ветерок ворвался на участок, пробежал над посевами, и они зашуршали колосьями, словно хотели сказать: «А мы живем, живем».