Чыла тидым Ромашов икмагал жапыште ужын умылен нале, тыгак эше ужылалтыш: строй деч иктаж коло ошкыл шеҥгелан кодын, лач генералын шинча ончылныжак рядовой Хлебников ошкедаш тӧча: Хлебников ошкылмо лугыч шӱртнен возын улмаш, ынде оранек пуракаҥын, моло-шамычым поктен шунеже, неле амуницийым сакален, ӱлык пӱгырнен ошкеда, пуйто нылйола кудал толеш, ик кидше дене пычалым кыдач руалтен, а весыж дене нержым пешак ӱштеда.
Все это Ромашов увидел и понял в одно короткое, как мысль, мгновение, так же как увидел и рядового Хлебникова, который ковылял один, шагах в двадцати за строем, как раз на глазах генерала.