Молан манаш гын, теве молан, — тиде жапыште Ромашов Назанскийын ойжым шарналтыш, — шуко кокла гыч шагал еҥже гына йӧратен мошта, пеш келге ныжыл шӱман еҥ веле йӧратен кертеш.
Потому что, — Ромашову вдруг вспомнились слова Назанского, — потому что любить могут только избранные, только утонченные натуры!