Ондакше мом возымыж нерген шонкален коштын гын, ик-кок кече гыч койышыж деке угыч пӧртылын да ончышо-влакын воштылтышыштым веле луктын.
Сначала он было призадумался над ней, но через денек-другой опять взялся за свои антраша, которые вызывали неудержимый смех у зрителей.