Моло боец-шамычат верышкышт миен шогальыч, нунын шке винтовкыштым бруствер ӱмбак ямдылен пыштымышт да икте-весышт коклаште шолдыра мут дене кутыркалымышт гычак Андрей раш умылыш: рӱмбык пычкемыш блиндажыште шучко лийшашым вучен шинчыме годымсо йӧсланыме койышышт ынде ялт йомын, шӱмыштышт у тул чӱкталтын, нуно бойыш пурен, тушманым сеҥаш ямде шогеныт.
Остальные бойцы тоже встали на свои места, и по тому, как они вскидывали на бруствер винтовки и перекликались, Андрей понял, что тот страх, который мучил их в полутемном блиндаже, уступил место новому чувству: жить и действовать, как того требует бой.