Нуно мыйын тыште улмем дене алят келшен шуын огытыл; йӱлышӧ тул деке шинчам кумалтен шӧрын ончен, нуно коклан-коклан мыйын ӱмбаке ырлат; первый нуно ырлат, варажым эркын йыҥысат, шке шонымашыштым шуктен кертдымылан шкаланышт ӧпкелымыла койыт.
Они еще долго не могли примириться с моим присутствием и, сонливо щурясь и косясь на огонь, изредка рычали с необыкновенным чувством собственного достоинства; сперва рычали, а потом слегка визжали, как бы сожалея о невозможности исполнить свое желание.