Ондри Япык таче пеш ошын чиен. Ош йӱксыла веле коеш. Тудо кож лӱс дене выньыкым ышта, вара корка дене вӱдым ожо ӱмбаке шыжыкта, шкеже юмо деч товлен налаш йодеш.
Ондри Япык в белоснежной одежде словно белый лебедь. Вот он сплел венок из еловых ветвей и, шепча молитву, брызнул водой на жеребца.