Шкет кодмек, путырак кугу сигарым пӱтырыш да, ласкан шикшым кӧргышкыжӧ налшыла, председательым тӱргоч ӧрыктарымыжлан ушыж дене шкенжым вурсен нале: «Иктаж арня гыч пытарем манаш кӱлеш ыле, ато кенета тудын йӱдомыжо пыта, йыштак эскераш тӱҥалеш.
Оставшись один, он скрутил внушительную цигарку и задумчиво закурил, мысленно ругая себя за то, что невольно насторожил председателя: «Надо было хоть неделю сказать, а то вдруг у него сон пропадет, начнет подглядывать да вынюхивать.