Кечывалым сайын кочкынат, Ванька, ойгым палыде, теҥгыл мучаште мален кия. Озажын оралгыше йӱк дене кокыралтымыж годым коклан шинчажым почын ончалеш да, конешне, лишыл еҥжын мом шонен вуйым удырымыжым да келгын шӱлалтымыжым огешат тогдае.
После плотного обеда Ванька безмятежно дремал на краю лавки, изредка приоткрывая глаза на хриплый кашель хозяина, и, конечно, не ведал, о чем вздыхает и чешет голову близкий ему человек.