Весыже неле гыч тӱҥалын да утларак изиракыш куснен, тыге тудо шке пашажым сайын пытарен кертын. Лудаш тунем шумыж годсекак Ромашов тиде туштым пален да умылен, но тиде пеш раш притчыште мучашдыме илышлык ушакыл Ромашовлан тунам гына путырак рашын кенета почылт шинче.
Для Ромашова вдруг сразу отверзлась целая бездна практической мудрости, скрытой в этой бесхитростной притче, которую он знал и понимал с тех пор, как выучился читать.