Тӱтыра шулымо деч вара шарлыше ӱжара семын ушыжо пӧртылаш тӱҥалмек, тудо кокырымыжым чарныш да парняж дене рокым удыркален, окоп гыч лекте, вудакаҥше, йотышнышо шинчаж дене йырым-йыр йӧсын ончал нале.
Когда же медленно, как заря в тумане, стало пробуждаться сознание, он затих и, царапая пальцами землю, вытащил себя из окопчика, тяжело повел вокруг помутневшими, одичавшими глазами.