Мо гынат, Ерофей Кузьмич толмо деч икмыняр минут ончыч, орышо гай лийше Квейсым ужын, тудо пӱрымаш деч утлаш лийдымым раш палыш: киндым йӱлалтымылан Ольховкышто кӧ гынат мутым кучышаш да вуйым пыштышаш.
Но за несколько минут до прихода Ерофея Кузьмича, смотря на рассвирепевшего Квейса, он понял, что судьбы не миновать: в Ольховке кто-то должен ответить и пострадать за поджог хлеба.