Элексей куван шӱргӧ шылже кодын огыл, чылт лукын пурен; шинчаже келгыште, волен кайымыла коеш; оҥлужо чараш кодын, кӱкшын шога. Тудын чыла кап-кылжым ончен, пунчалме шовыч денат таҥастараш лиеш. Шоҥгын кӧргыштыжат нимо уке гай.
До чего же худа она стала: щеки ввалились, глаза как будто в яме какой, ключицы торчат, и вся она — сухонькая, маленькая.