Вара кенета, пӱтынек ылыжме гай лийын, умбакыжат ойлаш тӱҥале, ойжым колышташ Ромашовлан нимо ынже мешае манме семын, тудын кидше гыч шӱртым мӧҥгеш нале, кызыт тудын илышыштыже рӱдӧ верым налын шогышо тӱҥ шонымаш нерген таранен мутлана.
И вдруг, вся оживившись, отнимая из рук подпоручика нитку как бы для того, чтобы его ничто не развлекало, она страстно заговорила о том, что составляло весь интерес, всю главную суть ее теперешней жизни.