Тудо Гриша дене ӧрдыжкӧ лийыч, тыште нуно ласкан кутыралтен, тораште огыл улшо, каяш ямдылалтше кечын йоллаже йымалан йылгыжше эҥер тӱс дене келанен кертыт.
Он и Гриша отошли в сторону, где могли спокойно поговорить и насладиться видом на реку, которая блестела под лучами уходящего солнца.