Йӱд омем кошкен. Пылышемлан тудын (Саскавийын) йӱкшӧ шоктен, шинчамлан вичкыж кап-кылже, теҥыз пундаш гай келге шинчаончалтышыже, кыдалыш шумеш кечыше ӱплапкаже конченыт.
Сон пропал. В ушах звенел ее (Саскавий) голос, перед глазами были стройное ее тело, глубокий, как море, взгляд, косы до пояса.