Пӧртӧнчылнӧ, шыман пужарыме меҥгеш вачыж дене чӱч тӱкнен, Ерофей Кузьмич шоген, тудо иныме коваште дене ургымо туржалтше ужгам чиен, — урвалтыжым луш колтен, — вуешыже пылышан упшым шӧрын шынден.
У крыльца, слегка касаясь плечом выточенной стойки, стоял Ерофей Кузьмич в распахнутой дубленой потрепанной шубе и шапке-ушанке, сбитой набекрень.