Тудо вуйге шке шӱлыкшӧ дене авалтын, тидлан эсогыл шкежат лӱдын колтыш, келгын шӱлалтыш да вуйжым рӱзалтыш, пуйто келге вынем гыч яндар южыш лекте.
Он целиком ушел в свою скорбь, растравляя раны, так что под конец сам спохватился и вздохнул глубоко, словно выбравшись из подземелья.