Эргуваев кож йымалне кечыше котомкажым вачыш сакалтыш, пагоржым нале да упшыжым сайынрак темдалын ошкылаш тӱҥале, но тудым Ремелёв шогалтыш:
Эргубаев снял с ёлки висевшую на суку котомку, закинул ее за плечо, взял багор, нахлобучив шапку, хотел было уйти, но его остановил Румелев: