Саде ушемын еҥже-влак йолташыштын шӱгарышкышт кажне ийын аршашым пыштеныт, а Кӧрнеи мутым кучен. Тудым колыштмеке, йӧршын самырык да илалше барс-влакат шортынак колтеныт. Вет нунышт эшеат чытат, чал ӱпыштым намысыш пуртыде, эшеат барсак лийын кодыт да логарышкышт аракам опталыт.
На могилы их общество ежегодно возлагало венки, Кёрнеи произносил речь, и барсы — совсем котята и уже матерые — плакали от умиления, сознания, что вот до седых волос не уронили, не посрамили своего звания.