Веру-у-ш! — кычкырал колтыш Эчан, тыве-дово кынел шинче. Но тудын ончылно нимогай ӱдырат уке, нимогай муро йӱкат ок шокто.
Веруш!» — окликнул ее Эчан, и вдруг все пропало: ни песни, ни девушки, а сам Эчан лежит под березой у дороги.