Шурочка воштылашат тӱҥалын, адак ынде Ромашовын кидше гыч шӱртым шке декше шупшеш, койышланен воштылалеш да йодеш:
И, уже со смехом обращаясь к Ромашову и опять отнимая у него из рук нитку, она спросила с капризным и кокетливым смехом: