Тыште нуно ынде ятыр ий лийын огытыл. Миен-толаш эре жапышт ок сите, садлан кажне гана варалан коденыт. Лачак аваже, йоча пагытшым шарналтен, ушыж дене тышке ик гана огыл пӧртылын, курык йымачын шыргыктен лекше памаш вӱдыш кагаз гыч ыштыме пушым колтеден.
Они не бывали там целую вечность; но мать частенько вспоминала «имение» и заросший тростником и кугой ручеек под холмом, где она в детстве пускала бумажные кораблики. Поездка откладывалась из года в год.