А Полкан, тыгай сӱретым ужын, ик жап ӧрын шога, вара кидым лупшалеш, пычалжым тупышко сакалта да, умылаш лийдыме семым шӱшкалтен, омса шеҥгелан каен йомеш.
Полкан стоит удивлённо, потом, махнув рукой, закидывает ружьё за плечо и, насвистывая, уходит.