Вичкыж капанет ошем кайыш, тӱҥын шогале, но тунамак тудо уло чурийжым куптыртен, шыргыжал колтыш; чурийже гыч да шинчаже гыч чыла велкат тул ойып шыжалт кайымыла койын кодо.
Тонкий вдруг побледнел, окаменел, но скоро лицо его искривилось во все стороны широчайшей улыбкой; казалось, что от лица и глаз его посыпались искры.