Ромашов воктеч капитан Слива эртен кайыш, ышат шогал, ӱмбакыжат ок ончо, семынже ойлымо семын гына вудыматыш, кӧргӧ шыдыжым кучаш тӧчен, чот пурлын шындыме пӱй кокла гыч каласыш:
Капитан Слива прошел мимо Ромашова и, не останавливаясь, не глядя на него, точно разговаривая сам с собою, проворчал хрипло, со сдержанной злобой, сквозь сжатые зубы: