Пинеге пире деке леведыш ӱмбаке тӧршталтен кӱзыш, вара рожыш пурыш, мӧҥгыштӧ, шокшо вӱташте улмыжым шижын, шке шорыкшо-шамычым пален, эше чотрак опташ тӱҥале... Леваш йымалне Арапка помыжалте, пирым шижын, чыве-шамыч кыдетлаш тӱҥальыч, пӧртӧнчылнӧ шкенжын иккӱртнян пычалже дене Игнат койылалтыш, а ӧрт каен лӱдшӧ пире илем деч торашкат шуын ыле.
Он прыгнул к волчихе на крышу, потом в дыру и, почувствовав себя дома, в тепле, узнав своих овец, залаял еще громче… Арапка проснулась под сараем и, почуяв волка, завыла, закудахтали куры, и когда на крыльце показался Игнат со своей одностволкой, то перепуганная волчиха была уже далеко от зимовья.