— Молан тудо кемжым кудаш кудалтен?” Лозневой окоп гыч лекте да кемым руалтен налаш гына тӱҥалын ыле, тунамак шеҥгек чакналтен колтыш: кушкедлыше кем шулыш гыч ош лу лектын шога.
— Зачем он сапог-то бросил?" Лозневой вылез из окопа и хотел взять сапог, но тут же отпрянул назад: из оборванного голенища торчала белая кость.