Оксам Веруш мынярым пуаш шӱда, тунарым мый тыланда тӱлем, — яндарын да раш ойлыш Эчан, ӱпшым комдык ниялтыш.
Я уплачу столько, сколько велит сама Веруш, — закончил Эчан совсем спокойно и пригладил волосы.