Синедрионышто ик ужашыже саддукей, а вес ужашыже фарисей-влак улмым паленат, Павел чот ойлаш тӱҥалын: «Иза-шольо-влак! Мый фарисей улам, фарисейын эргыже, колышо-влакын ылыж кынелмыштым ӱшанен вучымылан мыйым титаклат».
Узнав же Павел, что тут одна часть саддукеев, а другая фарисеев, возгласил в синедрионе: мужи братия! я фарисей, сын фарисея; за чаяние воскресения мертвых меня судят.