Кажне минутышто тудо шочмо суртшым, ватыжын шӱгаржым да кудалтен кодымо шотдымо пырысшым шарнаш тӱҥале.
Каждую минуту Михаил Павлович вспоминал дом, могилу жены и непутевого Ваньку, которого бросил на произвол судьбы.