Лозневой ик олмышто лӱҥген шоген: шӱргӧ лужым да оҥылашыжым шупшкедылын, а шинчаже йӱшӧ еҥын гай вудакаҥын.
Лозневой стоял пошатываясь: у него дергались скулы и бородка, а глаза помутнели, как у пьяного.