Андрей йолташыже-шамычын ушышт каен манын шона: йырваш снаряд-шамыч пудештыт, а нуно икте-весышт дене ӧндалалтыт, воштылыт, куанымышт дене кумыл тодылтын, чытен кертде шортыт...
Андрею показалось, что его друзья сошли с ума: вокруг рвались снаряды, а они обнимались, смеялись и плакали счастливыми слезами…