Йолташ-шамычше деч ойырлымо жапыште Ключковын ушышкыжо тӱрлӧ-тӱрлӧ шонымаш пурен кайыш. Мо нерген тудо ойлаш тӱҥалеш, иктат шинчен огыл. Ключков вес йӱк дене ала-мо тӱрлын чот кычкырал колтыш, тыге тудо ик ганат кычкыралын огыл ыле:
Переполненный скорбным чувством разлуки, не успев обдумать свое короткое слово, не зная, о чем будет оно, Клычков крикнул как-то особо громко — так он не кричал никогда: