Тыгай шонкалымаш дене Марийкан ойгыжо шӧрлен огыл, а тидын дене пырляк колымашым кондышо, кече шичмаш вел гыч толшо-шамычлан путырак чот шыдешкымаш кенета тудын шӱмыштыжӧ тич теме.
От этих мыслей у Марийки не утихло ее горе, но вместе с ним все сердце вдруг заполнила злоба на тех, что шли с запада, всюду сея смерть.