— Уке, мый ӱҥышештын омыл, — манеш Зорин, вуйжым нӧлтале. — Мый тудым шонем, кеч-мо гынат, шӱйшӧ вожан пӱнчетын шанчашыжым руал налаш гына тӧчымӧ шагал, тудым йӧршын руэн шуаш кӱлеш.
Кузнец поднял голову: — Не приуныл, я просто задумался. Все о той сосне думаю. Как ни крути, а щепки от нее откалывать — пустое дело, ее надо под корень рубить.