Ромашов окна янда вошт ончаш тӱҥале, шӱмжӧ чытырен, кузе-гынат шыпрак шӱлешташ тӧчыш, пуйто тудым пӧлемыште колын кертыт.
Ромашов припал головой к стеклу, волнуясь и стараясь дышать как можно тише, точно его могли услышать в комнате.