Тыглай гына шыргыжмыже тӱсыштыжӧ сӱретлалтынак шинчын; тудым Фери кеҥежым олым гыч ыштыме теркупшым але телым гамашым нумалме гаяк чиен коштын.
Умильная, ничего не означающая, бессмысленная улыбка не покидала его лица: он носил ее, как соломенную шляпу летом или гамаши зимой.