Тугай ынде тачысе жапынак койыш: Кап тодыштмо семын ир йӱк тӱтанеш Шыма ныжыл чон кеч пуаҥ кошкен нойыш.
Таков нынче нрав у времени: будто надломленное тело, в диком крике ломающей бури нежная душа, одеревенев, иссохла, утомилась.