Ольховкышто илыше-влак тиде кечылаште шке кудывечышт гыч шагал лектеденыт, да могай шонымаш дене иленыт — умылаш лийын огыл.
В эти дни ольховцы редко выходили со своих дворов, и какими жили думами — непонятно было.