Кӧргыштыжӧ (Ванькан) тул шолеш, вӱр нугыдемме гай оҥжым шыгыремда… Тӱжвач ончымаште Ванька весештын огыл – тугак, тӱрвыжым овартен, калык ӱмбак онча.
Внутри у него (у Ваньки) горит огонь, кровь, будто загустев, давит грудь… Внешне Ванька не изменился – также, надув губы, смотрит на народ.