Николаев тидым, куанышын койын, пагален шыргыж ойлен, но тудын йӱкыштыжӧ да шинчаштыже йӱштӧ кумылат, кукшо шӱм дене лӱмын гына ойлымымат Ромашовлан рашак шижалтеш, пытартыш жапыште Ромашов дене вашлиймыже годым Николаев эре тыгай ыле, подпоручикын чонжо эре тидым шижын шоген.
Он говорил это радушно, с любезной улыбкой, но в его голосе и глазах Ромашов ясно уловил то же самое отчужденное, деланное и сухое выражение, которое он почти бессознательно чувствовал, встречаясь с Николаевым, все последнее время.