Но ик ий эртен — чондымо гай кужу шеренгыште нуно шогат, шке вуя илыме шотышт пытен, чыланат сур тӱсан улыт, пушеҥге дене ыштымыла тӱҥшын койыт, икманаш — салтак-шамыч улыт!
Но прошел год, и вот они стоят длинной, мертвой шеренгой — серые, обезличенные, деревянные — солдаты!