Александрович пондашым нӱжен, мугкылт тӧрланышат, шӧрын тошкен пытарыме таганан туфльыжым, тошто брюкым, кӱчык шокшан, клеткан тувырым чийыш, вуйыш олым шляпам темдале, оҥ кӱсенышкыже блокнот ден кӱжгӧ йошкар карандашым шуралтыш, шкаф гыч рулеткым лукто да кочкышым ямдылкалаш тӱҥалше ватыжлан вуйжым савалтен, пӧрт гыч лекте.
Александрович побрился-умылся, обулся в потоптанные на бок ботинки, надел потертые брюки, клетчатую рубашку-безрукавку, на голову натянул соломенную шляпу; сунул в нагрудный карман блокнот и толстый красный карандаш, прихватил рулетку из шкафа и, кивнув жене, которая уже стряпала в кухне, вышел из дому.