Кызытат “лӱйымаш” манме мутым колам гын, тиде — пычал дене лӱйымӧ йӱк, манын ом шоно — шинча ончылнем вигак бортлан тореш шогалтыме рангоутный пушеҥге сӱретлалт шогалеш; мыланем беседке — садыште ласкан мутланен шинчаш ыштыме вер огыл, а моткоч йӧндымӧ, кок могырышко лӱҥгалт кечыше теҥгыл; кошка шомакым тӱрлӧ семын умылаш лиеш: рушла пырысым тыге маныт, тавышке пурен кайше ведрам лукмо кум тормакан кӱртньӧ ӱзгарымат тугак лӱмдат, а моряклан кошка — тиде шлюпочный изи якорь.
По сей день выстрел для меня не громкий звук огнестрельного оружия, а рангоутное дерево, поставленное перпендикулярно к борту; беседка – не уютная садовая постройка, а весьма неудобное, шаткое висячее сиденье; кошка в моем представлении, хотя и имеет от трех до четырех лап, является отнюдь не домашним животным, но маленьким шлюпочным якорем.