Мый нунын кайымыштым вӱдуа шеҥгеч эше икмыняр жап ончен шогышым. Роза ачаж воктене ошкылшыжла шудо солышо-влак коклаште шинчаж дене ала-кӧм кычалше семын ала-мыняр гана савырнен-савырнен ончышто.
Еще некоторое время я стоял и смотрел из-за ивняка, как они уходили. Роза, шагая рядом с отцом, несколько раз оборачивалась и смотрела, словно искала глазами кого-то среди косарей.