Сурт орол, озажын шыдешкыше йӱкшым колын, почшым титаканла иша, верышкыже савырна. Икмыняр ошкылым ыштымекыже, озаж ӱмбак вуйжым нӧлталеш. «Мый тыйым игылтмаш деч аралем, а тый тыге вурсет» манын, жалын ончалеш.
Та не привыкла к таким сердитым окрикам, виновато опустила хвост, скрылась, успев бросить немой упрёк во взгляде: «Я тебя защищаю, а ты на меня же кричишь».