Уке, тиде эрдене моло командир-шамыч словесностьым, пычал дене кузе лӱйышашым утларак тыршен да тургыжланем салтак-шамычын вуйышкышт шыҥдараш тӧченыт, осал мут дене шудалмаш чӱчкыдынак шергылтын, салтакым молгунамсе деч чӱчкыдынрак шӱкал-шӱкал колтат, пӱй гыч шурал шындат.
Наоборот, в это утро особенно ревностно и суетливо вбивали им в голову словесность и наставления к стрельбе, особенно густо висела в воздухе скверная ругань и чаще обыкновенного сыпались толчки и зуботычины.