Тыйын пошетын шӱлышыжым, чӧгыт-шамычын перкалымыштым, шӱй ӱпшым, тул гай йошкаргыше кӱртньым ӱмыржӧ мучко шондал воктене кырышыла чучшо шоҥго Евсеичым Санька моткочак йӧратен.
Как Санька любил старого Евсеича, который, казалось, всю жизнь стучал у наковальни, любил вздохи твоего горна, звонкий перестук молотов, запах угля, окалины.