Вера тиде кечылаште омо дене илыме гай илен, пыжашым мушо кукула куанен, ошкылшыжла, шке ораж дене шыргыжын, еҥымат пален огыл.
В эти дни Верук зажила словно в счастливом сне, была словно кукушка, которая нашла гнездо. Она ходила, улыбалась и никого не узнавала.