Тунамак уремышке, ял, пасу ӱмбаке шӱр гыч луктын пыштыме шереҥге колын ош шинчаже тӱсан, тугаяк кугытан шӱраш велаш тӱҥалеш.
В тот же миг на улицу, деревню, поле начинает падать крупа, цветом и размером похожая на белые глаза вынутой из супа сорожки.