— Садлан, — веле мане Акош, нимом умылтараш ыш тӱҥал. Тамакын кочыжо йылмыжым кочкеш, витне: адакат сигарым кӱварвак шӱвал кудалтыш.
— Потому, — ответил Акош, выплевывая на пол и эту сигару, едкий сок которой щипал ему язык.