Гриш, согажым тодылын, тер вуйышто шӧрын шинча. Йӱштӧ дене чевергыше тичмаш шӱргыжӧ Вӧдырлан раш койо. Тудо рвезын виян, чолга улмыжым ончыкта.
Гриша, откинув ворот, боком сидел на облучке, и Федору было отчетливо видно его загорелое, багровое лицо: мужественное, открытое, простое.