Йыр ончале: уремыште нигӧ уке, кӱсен гычын Шурочкан серышыжым лукто, ик гана адак лудын лекте, кид пыштен возымыжым тӱрвӧ пелен чоткыдын ишен кучыш.
Оглянувшись кругом и видя, что на улице никого нет, он вынул из кармана Шурочкино письмо, перечитал его и крепко прижался губами к ее подписи.