— Теве ончена, ала эше куржын толеш, — ваштареш Чернявкин каласыш, шкеже весела шинчаж дене ӱдырамаш-шамычым ончыштеш: калык дек лекшыжла, лӱдаш огыл манын, тудо аракам подылын.
— Поглядим, еще прибежит, — буркнул в ответ Чернявкин, обводя женщин соловыми глазами: отправляясь на народ, он выпил для храбрости.