Саде минутышто Ромашов шкеж нерген тыге шоналтыш: «Ӱмбакем шукын ончыштыт, а мый вожылын, пеш йӧндымын койын, ошкедем». Тыгай шонымашке вочмеке тудлан эше утларак нелын чучаш тӱҥале.
В эту минуту Ромашов представил себе самого себя — сконфуженного, идущего неловкой походкой под устремленными на него глазами, и ему стало еще неприятнее.