Тыгай ме улына, марий ӱдырамаш-влак: йӧратен моштышо, да йӧратымашнам шымле шым сравоч дене суралыме шондык пундаште аралыше.
Такие мы женщины марийки: умеющие любить и хранящие свою любовь на дне сундука, запертого семьюдесятью семью замками.