Шӱвыр йӱк уржа пасу мучко мӱндыркӧ йоҥгалтеш, чонышко ала-могай куанымашым пурта. Кас тымыкыште шыпак нерыше уржа озым, озым коклаште укшержым шаралтен шогышо ир олмапу-влак да моло кушкылат шӱвыр мурым колыштшыла койыт.
И кажется, все вокруг — поле, дикие яблони, растущие кое-где среди поля, дальний лес, розовеющая за полем заря, — все слушает нежный и веселый напев волынки.