Тыгыде кореман йоштек курык тайылыште, кеҥеж мучко первый гана йымалныже ужар шудым йымыктарен, тыгыде куэрла шӧртнялгын койын шога, куэрла вес могырышто кызыт гына курал пыштыме шем каш палдырна да уржа пасушто волгыдо отыл шинчалан коеш, а тайыл вес могырышто — тора гыч шуйнышо кечыйолым шыҥдарен, шыже чодыра сылнешт шоген.
По отлогому склону, изрытому овражками, золотисто рябил мелкий березнячок, впервые за лето прикрывший собой травы, за ним — полоса белесоватого жнивья, а еще дальше — гряда нарядного осеннего леса, пронизанного косыми лучами солнца.