Сакар вуйжым нӧлтале, саҥгажым да шӱргыжым шокшыж дене ӱштьыльӧ, кож вуйышко ончале, тунамак кож укш лоҥга гыч, тыгыде кӱрен лышташ гай койын, пӱгыльмӧ шӱм йогымым ужо.
Сакар отер рукавом мокрые лоб и щеки, поднял голову на вершину ели и увидел, как сквозь густые ветви ели струятся чешуйки шишек, похожие на маленькие коричневые листья.