Владимир Ильич шефшын моктен ойлымыжым шала-вула колышто, тудо шке шонымыжымак шоныш да лач «гм... гм... да... да...» веле манын вашештыш.
Владимир Ильич рассеянно слушал похвалы шефа, он думал о своем и только произносил: «Гм… гм… да… да…»