Македонийыште илыше-влак мый денем пырля толыт да тендан ямде огыл улмыдам ужыт гын, ме тендам тынар моктымыланна кӧра вожылмашке логалына ыле – ойлымо деч поснат раш, могай намыс тыланда лиеш ыле.
и чтобы, когда придут со мною Македоняне и найдут вас неготовыми, не остались в стыде мы, – не говорю «вы», похвалившись с такою уверенностью.