Пушеҥге лышташ, шоҥго кож укшлаште кечыше регенче, кукшо шудо да кастене вочшо лупс шырча дене сӧралын койшо эҥыремышвот — чылажат, малыше кугыжан ӱдыр нерген йомакыште каласыме семынак, пеш шып улыт.
Листва на деревьях, мох на ветвях старых елей, сухая трава и паутина, унизанная каплями вечерней росы, — все было так неподвижно, как в сказке о спящей царевне.