Корак нержым кӱш нӧлтен, шоҥгемше семын шинчажым кумалтен, шинчалык вошт ончышо гай Андрей ӱмбак ончен. Андрейлан кенета тудын шинчаже утыждене кугун койын колтыш: ялт тумна шинча гай, адакшым колышын гай вудака тӱсан.
Приподняв клюв, со старческой прищуркой, точно сквозь очки, смотрела она на Андрея, и глаза ее вдруг показались ему большими и мертвенно-лунными, как у совы.