Кок меҥгымат каен ыжым шу, мыйын йырем улшо ночко лопка олык денат, ончылно ужаргын кояш тӱҥалше аркала ӱмбачат, чодыра ден чодыра коклаштат, шеҥгелне пуракан кужу корно денат, тулла койын йошкаргыше уала ӱмбачат да шаланаш тӱҥалше тӱтыра лоҥга гыч вожылшыла койын кандын йылгыжше эҥер ӱмбачат — у шокшо волгыдын, ончычшым кына, варажым йошкар, шӧртньӧ гай йогынжо йогаш тӱҥале.
Не успел я отойти двух верст, как уже полились кругом меня по широкому мокрому лугу, и спереди, по зазеленевшимся холмам, от лесу до лесу, и сзади по длинной пыльной дороге, по сверкающим, обагренным кустам, и по реке, стыдливо синевшей из-под редеющего тумана, — полились сперва алые, потом красные, золотые потоки молодого, горячего света… Все зашевелилось, проснулось, запело, зашумело, заговорило.