Тиде коштдымо, тымык корно дене каяш да каяш ыле тудлан, колышташ ыле, кузе кайык-влак мурат, ончаш ыле, кузе пылын ӱмылжӧ мланде ӱмбач нушкеш.
Так бы вот он шел и шел этой тихой, заброшенной дорогой, слушал, как поют птицы, смотрел, как тень от облака ползет по земле.