Кава гын шортын огыл, а Михаилын чон пундашыже гыч йогышо шинчавӱдшӧ кажне шӱлалтымыж еда кочын орландарен, шӱм йымалныже йӱкдымӧ кычкыралтыш шолын.
Только небо не плакало, а у Михаила слёзы вытекали из глубины души, с каждым вдохом обдавал горестью, под сердцем кипел безмолвный крик.