Вара тудо, омо дене ужмо семын, але умылен гына шуктыде, ужылалтыш: Шульговичын шинчаже ӧрмашым, лӱдмашым, азапланымашым да чаманымашым поче-поче ончыкта...
Затем, как во сне, увидел он, еще не понимая этого, что в глазах Шульговича попеременно отразились удивление, страх, тревога, жалость…