Тудо тидым ойлен гына шуктыш, пуйто чот шупшмо кӱсле кыл кӱрлын кайыш, вате-влак адакат йӱкын шорташ тӱҥальыч, эргыштын, марийыштын кидыштым кучат, вачышкышт кержалтыт, вер гыч тарванаш огыт пу.
И как только он это сказал, будто лопнула до предела натянутая струна гуслей — бабы снова заголосили, запричитали, держат за руки своих сыновей, мужей, припадают на плечи, не дают им сдвинуться с места.