Кугу пу кӱмыжыштӧ йылгыжше шуктымо олма тич ыле гынат, а кӧршӧкыштӧ нугыдо писте мӱй нарынчын койын гынат, Федя нунын нерген осалын ынже шоналте манын, нимомат ышт тӱкӧ да кугыеҥла «Кугу тау, ме кочкын-йӱын темынна», вашештеныт.
И, хотя большая деревянная чашка была полна просвечивающих моченых яблок, а в горшочке желтел загустевший липовый мед, они, не желая, чтобы Федя подумал о них плохо, ни к чему не притрагивались и чинно отвечали: «Большое спасибо, мы уже пили-ели…»