Пуйто ала-могай титакым ыштенам, кузе моштеда, туге илыза веле маньым, — шоҥго ӱскыртын да нелеш налше гай тӱрвыжым куптыртыш.
Сноха, еще в районе когда жили, на меня коситься стала, а в городе и совсем отвернулась.