Обер-лейтенант Рудольф Митман пӱкеныште шинчышыжла я могыржым шупшыштеш, я Озеровын шинчыме ӱстел тура тӧрштен кынелеш, нимом умылаш лийдымын кычкыра, вӱраҥше шинчаже дене потолокыш ончен, мундирже гыч полдышым кӱрыштеш.
Обер-лейтенант Рудольф Митман то дергался всем телом на лавке, то вскакивал и, становясь перед столом, за которым сидел Озеров, начинал выкрикивать что-то бессвязное, тараща в потолок закровеневшие глаза, обдирая с мундира пуговицы.