Но Шурочка дене чеверласыме деч ончыч лӱмынак Николаевлан чеверын манме жапыште келанен шонкален: вашке теве, тиде минутыштак, кумылан ӱдырамаш мыйын кидем пеҥгыдын, шыматен кормыжтышаш.
Но тем не менее, прощаясь с ним нарочно раньше, чем с Шурочкой, он думал с наслаждением, что вот сию минуту он почувствует крепкое и ласкающее пожатие милой женской руки.