Тидын годым Турий вигак шкенжын туныктышыжым, шыде, крахмал дене ошемден пеҥгыдемдыме шӱшан да шем ботинкан госпожа Янецым, шарналтен да йоҥылышым ышташ путырак лӱдын. Садлан ойлымаште кучылтдымо мутым нигунам кучылтын огыл.
Тотчас начинала ей мерещиться прежняя ее учительница, г-жа Янец: строгая, в накрахмаленном воротничке с черным бантиком, и страх ошибиться подсказывал слова, которых она никогда не употребляла в разговоре.