Даже Фридка лӱман пият вуйжым сакыш, Дмитрий Ильичын йолжо воктене пӱсӧ пылышыжым чытырыктен, ушан шинчаж дене озам ончал-ончал кия, пуйто умылен: ынде тудын пелен шӱраҥышташ нигӧнат жапше уке.
Даже собака Фридка приуныла, лежит у ног Дмитрия Ильича, вздрагивает чутким ухом, посматривает умным глазом на хозяина, понимает, что не до нее теперь.