Пашаш лектын кайымыж деч ончыч коҥгаш олтыш. Вольыкшым пукшен-йӱктен кодыш. Сурткӧргысӧ моло сомылкажым ыштен пытарыш. Уремыште изиш волгалтмек, корныш тарваныш. «Оксам мондыман огыл, таче ӱдырем-шамычлан колтыман», — ончылгоч ямдылен пыштыме шовыч вӱдылкажым сумкашкыже шурале.
Истопила печку, накормила-напоила всю живность во дворе, кое-где в чулане смахнула пыль, дождалась, пока на улице начало светать, сложила в почтальонскую сумку деньги, подумав: «Не забыть отправить их дочери» — и вышла на дорогу, ведущую к Пораю.