Лазыр кува мо кӱлешым ӱстембак нумал ситарен гынат, ӧрдыш ок кораҥ. Толшо уна ваштареш сайын кояш тӧчен шогылтеш. Тудо тӧра ончылно кеч-кунамат тыгай койышан.
Старая Лазыриха топчется возле стола и потчует дорогого гостя: