Тудын чыла шонымашыже тыште гына ыле, кузе гынат пычкемыште черлым пуртен колтыде наҥгаяш, садлан кӧра тудо кокаяк гына ончыч ошкылшо йолташ-шамычын йӱштӧ деч кузе аралалташ тӧчымыштым ужын.
Все его внимание было занято тем, чтобы не ослабеть, не оступиться в темноте и не уронить больного, и поэтому он только изредка был в состоянии видеть, как идут товарищи, спасаясь от лютой стужи.