«Вайс да йолташыже» ончылныжо шогышо ший миске гыч лекше пар дене вӱдылалтше пенснежым нӧлталят, Акош дене саламлалте. Но тидым пеш писын ыштыш, вуйжым тыглай гына савалтыш. Кузе уке гын? Вет тудо кызыт илышыштыжат эн кӱлешан сомылым шуктен — кочкын.
Вейс и Товарищ поднял на Акоша стеклышки пенсне, слегка затуманенные паром, который подымался из стоявшей перед ним серебряной миски, и поздоровался — бегло, кивком, всецело поглощенный своим обедом.