Тидлан верчын станций ончышо-влакет мыйым пеш огыт шотло ыле, могай правам улмо шот дене мыйын шонымаштем мыланем мо кӱлешыжымат шуко годым туманлен налаш верештеш ыле. Мый рвезе, ура чонан ыльымат, станций ончышын осал пашажлан, айдемылык вер укежлан, мыланем ямдылыме тройкым чиновный баринын тарантасышкыже пуымылан, — мый пешак шыдешкем, ваштареш мутланаш пижам ыле. Тыгак губернатырлан кочкыш-йӱыш сайым ыштымаште еҥым ойыркалыше кулын мыланем кочкыш блюдо-влакым пуэдыдымыжымат шуко марте чытен ом керт ыле. Ынде тудыжат, тидыжат мыланем тугак кӱлешлак веле чучыт.
Вследствие сего смотрители со мною не церемонились, и часто бирал я с бою то, что, во мнении моем, следовало мне по праву. Будучи молод и вспыльчив, я негодовал на низость и малодушие смотрителя, когда сей последний отдавал приготовленную мне тройку под коляску чиновного барина. Столь же долго не мог я привыкнуть и к тому, чтоб разборчивый холоп обносил меня блюдом на губернаторском обеде. Ныне то и другое кажется мне в порядке вещей.