Ынде тудо икшывыже-влак деке пӱтынь ава шӱм-чонжо дене, йӧратыше да кугешныше шӱм-чонжо дене, Сашан колымыж годсо дечат пеҥгыдынрак пиже, шке дечше ӧрдыжкӧ нигушкат ынеж колто: тудын деч ойырлымекышт, тиде шӱмлан шучко Петербургыш кайымекышт, икшывыже-влак коленыт.
И с еще большей силой, чем после гибели Саши, уцепилась она всем своим материнским сердцем — любящим и эгоистическим — за своих детей, не хотела никуда отпускать от себя: ее дети гибли, когда отрывались от нее, уезжали в этот страшный Петербург.