Пий деч ончыч оҥым кадыртен, лӱддымын ошкылшо Буратино, вӱдылка ӱмбалне кок могырыш лӱҥген шинчыше Мальвина, поро шонымаш олмеш аҥыра почеламут дене темше, почеш ошкылшо Пьеро кужу нугыдо шудо кокла гыч чара пасуш лектын гына шуыч, чодыра тӱрыштӧ Карабас Барабасын кужу пондашыже койо.
Когда они, – то есть Буратино, мужественно шагающий впереди собаки, Мальвина, подпрыгивающая на узлах, и позади Пьеро, начиненный вместо здравого смысла глупыми стихами, – когда они вышли из густой травы на гладкое поле, – из леса высунулась всклокоченная, борода Карабаса Барабаса.