Ерофей Кузьмичын куанымыж дене шӱмжат пырткен коштын; озанлыкше кече гыч кечын пеҥгыдем шоген да шукертсек вучен коштмо жап вашке шуэш, манын ӱшанаш гына кодын.
У Ерофея Кузьмича трепетала от счастья душа: хозяйство быстро крепло, и можно было надеяться, что скоро сбудется заветная мечта.