Мланде тӱсан нине чурийым, ик вел гыч весыш рӱзкалыше вуйым ончен (поснак Суньог ден Добаным), Акошлан тиде чылажат омо ужмыла веле чучеш, пуйто тудын йыр чыланат вес тӱня гыч толшо улыт, пуйто тудо шкежат нунын кокла гыч иктыже улеш.
При виде этих землистых лиц, понурых голов, особенно Сунега и Добы, чудилось ему, будто это сон и вокруг — выходцы с того света, да и сам он как призрак среди них.