Тудын пеле почылтшо тӱрвыжӧ шыргыжале, да мый шкаланем эше тыге маньым: мален колтышо тиде Изи принцын койышыштыжо эн чот чоным тарватышыже — тудын пеледышлан, роза пеледышын сынжылан ӱшанле улмыжо; пеледышын сынже Изи принцын малымыж годымат тудын кӧргыштыжӧ лампе кӧргысӧ изи тулсалым семын волгалтара… Тунам мый умылышым: Изи принц тӱжвач ончалме дечат вичкыж чонан, шаланен кертше.
Его полуоткрытые губы дрогнули в улыбке, и я сказал себе еще: трогательней всего в этом спящем Маленьком принце его верность цветку, образ розы, который сияет в нем, словно пламя светильника, даже когда он спит… И я понял, что он еще более хрупок, чем кажется.