Но вот азап: саҥга ден саҥга пытлоч тӱкнымекат, кунамже чын чурийым ончыкташ ваштареш воштончышым конден огына шогалте, йӱкын каласаш она тошт. Ай, тиде мыйын сомылем огыл – мыйын пӧртем ял мучаште, мыланем ок кой торашке!..
Но вот беда: когда мы сталкиваемся лбом об лоб, мы не показываем зеркало, чтобы показать им истинное лицо, не можем сказать вслух. Ай, да это не мое дело – моя хата с краю, мне далеко не видать!..