Андрей пӱжалтын. Тидым ужын, Умрихин, тудын деке кумык лийын, лавыран шовыч дене тудын саҥгажым да шӱргыжым ӱштӧ.
Заметив, что Андрей вспотел, Умрихин нагнулся над ним, осторожно обтер его лоб и виски грязной тряпицей.