Тудо чӱчкыдын лугалштын, сер я шеҥгелне, я ӧрдыжтӧ лийын, а ӱдырамаш-шамыч тудын тыге мӧҥгеш-оньыш коштмыжым ончат да огыт умыло дыр, вет шаҥге Павел Кирилловичын коштедымыжымат умылен огытыл.
Она сбивалась, путалась, берег оказывался то сзади ее, то сбоку, а бабы, наверное, смотрят и не понимают, чего она мечется по реке, как давеча не понимали Павла Кирилловича.