Траншей дек лишемме семын пленный-шамыч тӱшка шуэмын; виянракышт умылышт: утаралтме жап шуын, нуно ончыко чымалтарышт, а сусыргышышт ден ярнышышт шеҥгелан кодыныт да почеш шӱдырнат, шӱлышышт каен йӧрледат, лум ӱмбач шӱкшӱ шинель урвалтыштым шӱдырен нушкыт.
Приближаясь к траншее, толпа пленных заметно редела: сильные, поняв, что пришло спасение, вырвались вперед, а ослабевшие и раненые отстали и тащились позади, задыхаясь и падая, волоча по снегу полы своих истрепанных шинелей.