Санька южгунам аважын ойлымаштыже йоҥлышым муэден гынат, йоча-шамыч аван ойлымыжым чарныде колышт кертыныт.
Ребята могли слушать мать без конца, хотя Санька и обнаруживал, что не все ладно в ее рассказах.