Тудо уке-уке да штыкым ломыжыш чыкалта, тушеч пареҥгым шуралтен луктеш, парняж дене темдышт онча, тӱрвыж деке шекланен намия, — тул кӧргӧ гычет!
Он нет-нет да и сунет в пепел штык, выхватит оттуда пронзенную картошку, пощупает пальцем, робко к губам ее поднесет, — из огня-то!