Иктат шукертсек кочкын огыл. Тунам Павел нунын покшеке лектын шогалын да каласен: «Пӧръеҥ-влак! Мыйым колышташ кӱлеш ыле да Крит гыч кайыме ок кӱл ыле, тунам тыгай нелылыкыш да эҥгекыш огына шу ыле.
И как долго не ели, то Павел, став посреди них, сказал: мужи! надлежало послушаться меня и не отходить от Крита, чем и избежали бы сих затруднений и вреда.