Веткин, ӱстел ӱмбачын тӧрштен волышыжла, вуйжо дене кӱшнӧ кечыше лампым тӱкен; лампе шыман гына кок могырыш лӱҥгаш тӱҥале, сандене орен толашыше еҥ-шамычын ӱмылышт я кугемын, я тӱвытак йомын кая. Тиде ӱмылка пеш шучкын иктыш лугалтын ош пырдыж ден потолок мучко чытырналтеш.
Веткин, прыгая со стола, задел головой висячую лампу; она закачалась огромными плавными зигзагами, и тени от беснующихся людей, то вырастая, как великаны, то исчезая под пол, зловеще спутались и заметались по белым стенам и по потолку.