— Тыйым пышташ вержат уке, азап, — лӱдмыжым чарнен, кылмыше да нӧрен пытыше рвезым ава семын чаманен, Василиса Михайловна пелештыш.
— Мне, батюшка, и положить тебя негде, — проговорила Василиса Михайловна, перестав бояться.