Кызыт кочаже, очыни, капка ончылно шога, ялысе черкын пеш чот йошкаргын волгалт шогышо окнашкыже онча да портышкемым чийыман йолжо дене тошкыштын, прислуго-шамыч дене кӱлдымашым ойлыштеш.
Теперь, наверно, дед стоит у ворот, щурит глаза на ярко-красные окна деревенской церкви и, притопывая валенками, балагурит с дворней.