Тунам гына индеш аршын кутышан да куд вершок кӱжгытан пырня лӱшкымыжым чарныш, тудо, пашам ыштен нойышыла койын, ик вуйжо дене пӧртӧнчыл кӱварыш, весыж дене мландыш керылт волен возо.
Тогда лишь бревно, словно утомившись, легло отдохнуть — одним концом на землю, другим — на крыльцо кабака.