Верушын тӱрвыжӧ тарваныш, шыр-р воштылал колтыш. Шӱмжылан ласкан чучеш. «Тыгак лиеш гын, мо юмет ыле», — шоналтыш вара.
Веруш улыбается, губы у нее помимо ее воли шевелятся, и она думает: «Дай-то бог, чтобы так оно и было на самом деле!..»