Но Фери кызытат ушлан пешыжак пӱсӧ огыл, шке гыч нимомат шонен луктын ок мошто, сандене молын ыштымым гына уэш ыштен кертеш. Тудат шырпым удырале да, моло-влакым воштылтыкташ шонен — ик гана сай лектын гын, вескана ок лек мо? — удыралме шырпым Суньогын тӱрвыж деке намийыш.
Но так как соображал Фери туго, а вообразить и подавно ничего не мог, умел только повторять выдуманное другими, он тоже зажег спичку и, заранее предвкушая успех — удавшееся однажды получится и дважды, поднес ее к губам Сунега.