Николаевмытын гостиныйыштышт лампе тул йӧрталтеш, а окнан шемалге яндаже тылзе волгыдеш йылгыжаш тӱҥалеш, — песте воктен Ромашов йыштак йымен шогалеш, оҥжым кидше дене темдал куча, эркын, сӧрвалыме гай ойла:
Когда в гостиной у Николаевых тушили лампу и тускло блестели от месяца черные стекла окон, он притаивался около забора, прижимал крепко к груди руки и говорил умоляющим шепотом: