Марина кокай кидшым ончыл шовычеш ятыр жап ӱшташ тӱҥалеш, вара копашкыже письмам ныжылгын налеш, лампе тул деке лишкак намия, лудын лектеш да кенета Тимка ончылан ик кӧршӧк шӧрым шында, киндым кугу шултыш ден шулын опта да сийлаш тӱҥалеш.
Тетя Марина долго будет вытирать фартуком руки, потом бережно примет письмо на ладони, поднесет близко к лампе, прочтет и, спохватившись, поставит перед Тимкой крынку с молоком, нарежет большими ломтями хлеб и примется угощать: