Сопром Епрем рӱзалтен колтыш, Овдачин кидше гыч тудын ӱпшӧ мучыштыш. Тиде жапыште кужу капан вате, чарлаҥге гай вичкыж йолжым тореш шындышат, Епремым шурал шуыш, шӱргышкыжӧ кычкырале:
Сопром Епрем изловчился, оторвал от себя Овдачи, но тут высокая сухопарая баба, широко расставив ноги и уперев руки в бока, крикнула ему в лицо: