Пеле пычкемыште чурийыштат колышо-влакын кийыме пӧлемыштыла ошалгынрак коеш, а нер коргыктымышт — иканаште пудештын я кужун шӱшкалтен да келгын шӱлалтен, — кечкыжмым ушештарат.
В полумраке и лица казались бледней, как в мертвецкой, и храпы, — то срываясь залпами, то раскатываясь протяжными свистами и вздохами, — напоминали стоны…