— Поро лийже, — чал пондашан кугыза ыштале да игылтмыла мутшым шуялтыш: — Кӧлан ынде поро, кӧлан уке. Кӱсенже гыч чылымым луктын, тулым пижыктыш.
— Кому-то он добрый, а кому, может, и нет, — проворчал старик, погладив седую бородку, достал из кармана застиранного пиджачка трубку и прикурил.