Андрей иктым гына раш умылыш: тудо Ярцевым тышан ик секундланат коден огеш керт да шкаланжат тыште шоген жапым эртараш ок лий. Тыште тудын шӱмжыланат каньысырын чучаш тӱҥале.
Лесной мирок, зачем-то облюбованный им, был полон таинственности, и Андрей понял, что он ни одной секунды не может оставлять здесь Ярцева и сам оставаться с ним — это противно его душе.