දරුවන් බිස්කට්, කිරි, තේ ආදිය හෝ රසකැවිලි ඉල්ලා හඬනවිට මව්පියෝ අසරණ වූහ. ඇතැම්හු සිය වියළි සලාකයන් වෙනත් පවුලකට අලෙවි කර මුදල් ලබාගෙන තමන්ට අවැසි දෙයක් ලබා ගත්හ. කොටින්ම කඳවුරු ජීවිතය සුමට හෝ පහසු නොවීය. එහි සිටි වැඩ කළ හැකි සියල්ලන්ම හේන් හෝ ගොවිතැනේ යෙදිය යුතු විය. එසේ නොකිරීම ද දඬුවමට හේතු විය. කඳවුරට ගොස් ටික කලකින් රොසලින්ට යම් අසනීප තත්ත්වයක් උද්ගත විය. එයට ප්‍රතිකාර ලබා ගැනීමට යෑමට දීම පවා එල්ටීටීඊය විසින් දිනෙන් දිනම ප්‍රමාද කළේය. සහන සේවකයන් පැමිණි විටෙක පවා කීව ද ඔවුන්ගේ පිළිතුර වූයේ ද රෝහල් ගතවන ලෙසය. එහෙත් ඒවා ගැන එල්ටීටීඊ පාලකයින් නෑසු කන්ව සිටියහ. නොවිඳිනා වැඳුම් වැදීමෙන් හා බොහෝ වතාවක් පින්සෙන්ඩු වීමෙන් පසුව පසු වව්නියාව රෝහලට යැවු විට කියා තිබුණේ පෙනහලු පිළිකාවක් වැලදී ඇති බවත් ඊට අදාළ ප්‍රතිකාර එම රෝහලේ නොමැති බවත්ය. ඒද රෝග ලක්ෂණ මතු වී මාස කිහිපයකට පසුවය.
බිස්කට්, කිරි, තේ ආදිය හෝ රසකැවිලි ඉල්ලා හැඩුවේ කව්රුන්ද?
දරුවන්