අප කුඩා කල මාගේ සොහොයුරු, සොහොයුරියන් හෝ යාළු මිත්‍රාදීන් පවා මා මෙන්ම හොල්මන්, අවතාර ගැන කිසිවක් නොදැන සිටියහ. එකල අප බියවූයේ අප ප්‍රදේශයේ නිතරම පැවති සූනියම්, තොවිල් ගෙවල් වලදී, දැල්වෙන දෙකොන විලක්කුව කටින්ගෙන, එක් අතකින් කුකුල් බිල්ලද, අනිත් අතින් පන්දමද ගෙන කුඩා අප වෙතටත්, ගැහැනු ළමයින් වෙතටත්, එක්වරම කඩා පනින මහසෝන් යකාටත්, රීරි යකාටත් පමණය. ක්‍රි.ව. 1956 යේ වෙසක් මස 2500 සම්බුද්ධ ජයන්ති වෙසක් උත්සවය මහත් අලංකාරයෙන් පැවැත්වීමට රටම සූදානම් වන කාලයයි. මට යන්තම් අවුරුදු දහය ලැබුවා පමණි. එම වෙසක් දිනට ආච්චි සමග සිල් සමාදන් වීමට යාමට ආච්චි මා කැමති කරවා ගත්තේ, සිල්ගත් පසු ලැබෙන ප්‍රණීත ආහාර ගැනත්, මල්වට්ටි වෙන්දේසිය හා මල්වෙඩි සංදර්ශනය ගැනත් බොහෝ විස්තර කීමෙන් අනතුරුවය. අද මෙන් නොව එදා සිල්ගත් පසු රාත්‍රිය ද පන්සලේම ගත කළ යුතුය. දහම් පාසල් ඇඳුමට අම්මා මසා දුන් උතුරු සළුවද පැලඳ, හිමිදිරියේම මම ආච්චි සමග පන්සල් ගියෙමි. ආච්චි පැවසූ සේම නොයෙක් වර්ගයේ ප්‍රණීත ආහාර වර්ග හීල් දානයටත්, දවල් දානයටත් ලැබිණි. බණ, භාවනා, ගිලන් පස, බුද්ධ පූජා වැනි ආගමික වැඩසටහන් තුළින් දිවා කාලය ගෙවී ගියේය.
කුඩා කල මා මෙන්ම මාගේ යාළුවන් පවා කිසිවක් නොදැන සිටියේ කුමක් ගැනද?
හොල්මන්, අවතාර ගැන