එදා බසයේ සිටි වයසක පහේ කාන්තාවන් දෙතුන් දෙනෙකු පොත් මිලදී ගනු දක්නට ලැබිණ. පොතක මිල රු. 50/- ක් පමණි. ඔහු සමග සුළු වේලාවක් හෝ කතා බහ කිරීමට මා ගත් උත්සාහයත ව්‍යර්ථ වී ගියේ ඔහුගේ කාර්ය බහුලත්වයෙන් හා එම දින දෙකේදීම යා යුතුව තිබූ බස් රථය පිටත්වීමට මද වේලාවකට පෙර ඔහු දක්නට ලැබූ හෙයිනි. එහෙත් බලාපොරොත්තු සඵලකරමින් කලබලයෙන් හෝ පානීය ජල බෝතල් අලෙවි කරන ජංගම වෙළෙන්දෙකු හා කදේ වැටීමට ඉඩ ප්‍රස්ථාව ලැබිණි. ඔහු පළමුකොටම මගෙන් ඉල්ලා සිටියේ ඡායාරූප නොගන්නා ලෙසයි. කරුණාරත්න නමින් අප ඔහුව හඳුනාගනිමු. මම මෙහෙම හිටියට හොඳට ඉගෙනගෙන හොඳ රැකියාවක් කළ කෙනෙක්. වයස සම්පූර්ණ වෙනකොට රජයේ සේවයෙන් විශ්‍රාම ගන්න ඕනනේ. ඔහු මාතරට නුදුරුව දකුණු පළාතේ උපන් අයෙකි. විවාහ වී ඇත්තේ ද ගමෙන්මය. එය වැලිකෙළියේ පටන් පැවත ආ සෙනේහයකි. ළෙන්ගතුකමකි. බිරිඳ ඔහුට දියණියන් දෙදෙනෙකු හා පුතණුවකු තෑගි කළාය. ඔවුන් ලොකු මහත් කිරීමට තට්ටයත් බඩත් පෑදි කන්තෝරු බෑගය හමයනතුරුම ඔහු දුක් වින්ඳේය. කළුකපා එළිය වැටෙන හෝරාවේ හැමදාමත් කෝච්චියට ගොඩ වී සැඳෑ අඳුරත් සමග ගෙට එමින් වසර 55 ක් දරුපවුල වෙනුවෙන් දහදිය හෙළීය. ඔහුගේ මහන්සිය අපතේ ගියේ නැත. දරුවන් තිදෙනාම ඉතා හොඳින් ඉගෙන ගෙන ජීවිත ජයගත්හ. විවාහ වනතුරුම මව්පියන්ට සලකමින් ඔවුන්ව රැක බලා ගත් බව මා සමග පවසන විට කරුණාරත්නගේ නෙත් කෙවෙනි අග කඳුළු බිඳු දෙකක් රැඳී තිබූ නමුදු බිමට වැටුණේ නැත. ලොකු දුව වෛද්‍යවරියකි. විවාහයෙන් පසුව ඔවුහු ඇමරිකාවේ පදිංචියට ගියෝය. දෙවැනි දුව පරිගණක ඉංජිනේරුවරියකි ඇයද සැමියා සමග ඕස්ට්‍රේලියාවේ ස්ථිර පදිංචියට ගොසිනි. බාලයා පවුලේ එකම පිරිමි දරුවා කෘෂිකර්ම ක්ෂේත්‍රයේ ඉහළම උපාධිය ලබාගෙන පුද්ගලික සමාගමක උසස් තනතුරක් දරමින් පොළොන්නරුව ප්‍රදේශයේ සමාගමක උසස් තනතුරක් දරමින් පොළොන්නරුව ප්‍රදේශයේ සමාගමක් සතු විශාල ගොවිපොළක් බාරව කටයුතු කරයි. එම ප්‍රදේශයෙන්ම විවාහයක් කරගෙන එහිම බින්න බැස සිටී. පුතුගේ බිරියගේ පාර්ශ්වයේ නෑයෝ ද පොළොන්නරුවේ මහා පරිමාණ වී මෝල් හිමියන් වෙති. අන්තිමට ඉතිරි වුණේ මමයි බිරිඳයි විතරයි. පිටරට පදිංචියට ගිය අලුත නම් අවුරුද්දකට වතාවත් දූලා දෙන්න අපිව බලා යන්න ආවා. ලියුම් එව්වා. දුරකථනයෙන් කතා කළා. දරු මල්ලෝ ලැබිලා පවුල් ලොකු වෙනකොට කාලයත් එක්කම ඒවා ටිකෙන් ටික මඟ ඇරිලා ගියා. පොඩි පුතා නම් මාස තුන හරතකට සැරයක් ගමේ එනවා. එයාගේ බිරිඳයි, මගේ නෝනයි අතරෙත් නැන්ද ලේලි අරගලය ලොකු විදියට ඇවිලුණු නිසා අපි නම් එහේ යන්නේ නෑ. අනිත් එක එයාලා මහා සල්ලිකාරයෝ. ඒ අය හිතන්නේ අපිට පෑහෙන එක මදිකමක් කියලා. ඉතින් අපි මොකටද කරදරයක් වෙන්නේ? මම කොළඹ ඇවිත් සතියක්ම මේ වෙළෙඳාම කරනවා. ලංගමේ ලියාපදිංචි වෙලා. නීතියට අකුරටම මේක කරන්නේ. විකුණන්නේ හොඳ පිරිසුදු වතුර. මම එහෙම කියන්නේ හොරට පුරවන ඒවත් තියෙන නිසයි. ටැප් එකෙන් වතුර පුරවල ප්‍රසිද්ධ සමාගමක නම තියන සීල් එකකුයි ලේ බලයකුයි අලවගෙන එන තැන් මේ පිටකොටුවේ තියෙනවා. සෙනසුරාදා ගෙදර යනවා. අපි දෙන්න එදා වගේම අදත් ආදරෙන් සතුටින් ජීවත් වෙනවා. දරුවො ගැන අපි දෙන්නගෙම හිත්වල කහටක් නෑ.
ලොකු දුව විවාහයෙන් පසුව පදිංචියට ගියේ කොහේද?
ඇමරිකාවේ