දිවා කාලයේ හැකි තරමක් පන්දු ක්‍රීඩාවේ නියැලෙන රජු සැතපිය යුත්තේ ඖෂධීය පැදුරකය. මෙසේ දින කීපයක් ගතවන විට තුවාලවලින් සැරව ගැලීම නතර විය. සති කීපයක් යද්දී තුවාල සුවෙවන බව පෙනිණ. මාස කීපයකදී රජු සම්පූර්ණයෙන්ම සුවපත් විය. මෙම අපූරු ප්‍රතිකාරය පිළිබඳව සැවොම මවිත වූහ. දෝබන් රාජකීය වෛද්‍යවරයා ලෙස පත්කර, සියලු සම්පත් සලසා දෙන්නට රජු පැකිලුණේ නැත. එපමණක් නොව ඔහු රජුගේ මිත්‍රයාද, උපදේශකයාද වූයේ නිතැතිනි. ඒ සමඟම දෝබන්ට විරුද්ධ පිරිසක් රාජසභාවේ ඇතිවිය. පෙරදී රජුට උපදෙස් දෙන නියායෙන් ඔහු නොමග යවමින්, තම තමන්ගේ අභිවෘද්ධියට වැඩ කරගත් උදවිය දෝබන්ට ඊර්ෂ්‍යා කරන්නට වූහ. එහෙත් එළිපිට යමක් කළ නොහැකි වූයේ මරණාසන්නව සිටි රජුට ජීවිතය දුන්නේ දෝබන් වන හෙයිනි. කාලය සෙමින් ගලා ගියත් දෝබන් හා රජු භේද කරවීමට සතුරන්ගේ කුමන්ත්‍රණ සහ සැළසුම් කෙමෙන් වේගවත් වෙමින් තිබුණි. රජ මාලිගයේ ඕනෑම තැනකට, ඕනෑම වේලාවක යන්නට දෝබන්ට තිබූ වරප්‍රසාදයම ඔහුට නරකට හිටියේය.
රජු සැතපිය යුත්තේ කුමන පැදුරකද?
ඖෂධීය පැදුරකය