මධූෂ් පුතා කොහෙද මේ ගියේ? ටීචර් කතාකළත් මධූෂ් කතා නැත. ඇඟිල්ලෙන් පොළොව හාර හාර බිම බලා සිටියා පමණි. මොකද බය වෙලා? බෝල ගහන්න ගියාද? හා හා ළමයි සෙල්ලම් කළාම මොකද? මම ඒවට බනිනවායෑ. අද දීපු ගෙදර වැඩ ටිකත් ඒ වගේම කරලා ඇති නේ නේද? හා හා දැන් ඉතිං ඉක්මනට ගෙදර යනවලා. ආච්චි බලාගෙන ඇති. එහෙම කියපු සැණින් දෙකට නැවිලා ටීචර්ට වැඳපු මධූෂ් සහ ඔහුගේ යාළුවෝ ටීචර්ගෙන් මිදී ඉගිල්ලුණේ මිටින් හළ කුරුල්ලන් මෙනි. ඒ මීට වසර විසිපහකට පමණ පෙර සිටි මධූෂ් ලක්ෂිතය. එදා තමන්ගේ ගුරුවරියට බය පක්ෂපාතකම ගරුසරුව දැක්වූ මධූෂ් අද ජීවිත සමග සෙල්ලම් කරන, අනුන්ගේ ජීවිත කාලය පිළිබඳව තීන්දු ලබාදෙන, අනුන්ගේ ජීවිතවල ඉරණම තීරණය කරන පුද්ගලයා බවට පත්ව ඇත. එදා ටීචර් දකින විට හැංගුණේ මධූෂ්ය. අද මධූෂ් දකින විට හැංගෙන්නේ පණට ආදරේ ඇති අය ය. ඔහුගේ ගිනි අවියට පුද්ගලයෙක් තරාතිරමක්, වයස් භේදයක් නැත. ඒ ගිනි අවිය දන්නේ කොන්ත‍්‍රාත්තුව දුන් අයගේ ගාස්තුවේ ප‍්‍රමාණය පමණි. නැතහොත් තමන්ට එම පුද්ගලයාගෙන් තිබෙන බාධාව පමණි. පළිගැනීමේ විශාලත්වය පමණි.
අද මධුෂ් දකිනවිට හැඟෙන්නේ කවුරුන්ද?
පණට ආදරේ ඇති අය