ජවිපෙ පංති පහ කිව්වාම නොදන්න කෙනෙක් නැහැනේ. ඉතිං ඒ පංති පහ මමත් කළා. ඒ කාලේ පංති කරන්න ගොඩක් අය නැහැ. අපේ දිස්ත්‍රික්කයේ ඒ වෙලාවේ පංති කරන්න ඔක්කොම හිටියේ හය දෙනයි. අපි හයදෙනාම එක ගෙදරකට එක්ක ගිහින් දවස් තුනක් එකදිගට එක තැන තියාගෙන අපිට ඉගැන්නුවා. ඒ සමහර දේවල් එකවරම වැටහුණේ නැතත් පස්සේ පොත පත කියවද්දි තේරුම් ගන්න පුළුවන් වුණා. ඊට පස්සේ මමත් තනියම කැන්වසින් එකක කතා කරන කෙනෙක් වුණා. ඒ කාලේ අපිට තිබුණ ලොකුම සතුට තමයි තනියම ගෙදරකට ගිහින් කතා කරලා කෙනෙකුට කරුණු පැහැදිලි කරලා කෙනෙක් ප්‍රශ්න අහමින් සම්බන්ධ වෙන තත්ත්වයට ගන්න හැකිවීම. එහෙම කතා කරන අය වැඩිවුණ තරමට අපිට සතුටුයි. ඒ ඔවුන් අපිට ඇහුම්කන්දීමටවත් සූදානම් වීම නිසයි. ඒ අය ඉදිරිපත් කරන ප්‍රශ්නවලට හරියට උත්තර දෙන්න ලැබුණාම ඒ තෘප්තිය වැඩිවෙනවා. නගරයක කැටයක් හෙලෙව්වොත් මගේ කැටයේ අනෙක් හැමෝටම වඩා සල්ලි එකතු වෙලා තියෙනවා නම් එක තමයි මගේ සතුට. ඒ විදිහට මම ටිකින් ටික පක්ෂයේ අර්ධ කාලීනව වැඩකරන කෙනකු වුණා. 96දී තමයි මම පූර්ණ කාලීනව වැඩ කරන්න පටන් ගත්තේ.
අපි හයදෙනාම එක ගෙදරකට එක්ක ගිහින් දවස් කීයක් එකදිගට එක තැන තියාගෙන අපිට ඉගැන්නුවාද?
දවස් තුනක්