එබැවින් මෙයට විසඳුම් වශයෙන් විවිධ මත ඉදිරිපත් කළ හැකිය. එහිදී වඩාත් වැදගත්ම විසඳුමක් වන්නේ බුදුන් වහන්සේගේ ගුණයන් පිළිබඳව ඇති කරගත යුතු අවබෝධයයි. වන්දනාව මෙයට එක් ක්‍රමයකි. එක වරම ප්‍රඥාව අවධි වන්නට සංසාරික පුරන ලද පාරමිතා තිබිය යුතුය. නමුත් එය ඇති කර ගන්නට ශ්‍රද්ධාව තිබිය යුතුය. එම ශ්‍රද්ධාවද අමූලිකා ශ්‍රද්ධාවෙන් තොරවිය යුතුය. ශ්‍රද්ධාව යනු භක්තියට වඩා උසස් දෙයක් ලෙස හැඳින්විය හැකිය. භක්තිය උපදින්නේ භය කරන කොට ගෙනය. දෙවියන් කෙරෙහි ඇති බිය නිසාවෙන් භක්තිය උපදී. ශ්‍රද්ධාව උපැදීමට නම් ප්‍රසන්න වූ සිතක් තිබිය යුතුය. එම සිතට ශ්‍රද්ධා ගලා පැමිණේ. එය විනිශ්චය කර ගැනීමට ප්‍රාඥාව උපකාරී වේ. එවිට ශ්‍රද්ධාව හා බැඳුණු ප්‍රඥාව පුද්ගලයා දීප්තිමත් කරනු ඇත. එවිට මෙලෙස පුද්ගලයන් සමූහයක් එකතු වූ තැන සමාජයම බබළයි.
ශ්‍රද්ධාව තොර විය යුත්තේ කුමකින් ද?
අමූලිකා ශ්‍රද්ධාවෙන්