එය ඇස් අදහාගත නොහැකි දර්ශනයක් විය. මීටර් 1700 පමණ උසක සිට හෙල බසිමින් පැමිණි අප මෙතැනින් පහළ දිය පහර ඇතැයි සිතුව නමුත් එහි වූයේ අප පැමිණි මග මෙන් දෙගුණයක තවත් විශාල හෙලකි. මෙම හෙල ඝන ශාක ව්‍යාප්තියක් සහ අංශක 70 ක පමණ බෑවුමකින් යුක්ත විය. අප පැමිණි දුරට වඩා ඉදිරියේ අපට යා යුතුව තිබෙන හෙල දරුණු බව කල්තියාම අපට පෙනුණි. හෙල පාමුල ඉතා කුඩාවට පුංචියට අපට පෙනුණේ ගලාගෙන යන නාරංගොල්ල ඔයයි. ඉදිරියෙන් පිහිටි කන්ද පාමුලින් අපට දිස්වෙන ඔයේ තිබෙන දිය ඇලි දුසිමකට වඩා අපි එහිදී දැක ගත්තෙමු. දෙවරක් නොසිතාම හෙලට බැසීමට අපි පටන් ගත්තෙමු. ගල් කුට්ටි මතින් පනිමින්, ගස් කඳන් දියේ බසිමින් ක්‍රම ක්‍රමයෙන් බෑවුම වැඩි වන හෙළට අප බසින්නට වූයේ දැඩි පරිස්සමෙනි. වැසි රහිත කාලයක් වූ හෙයින් ගමන දුෂ්කර නොවීය. නමුත් මෙම ගමන සම්පූර්ණ අවදානම් සහගත ගමනක් විය. මන්ද එක්තරා අවස්ථාවක දී ගසක අත්තක් ආධාරයෙන් පහළට බසින විට පහළ තිබූ ගලකට අඩිය තබා බිමට බසින්නට සූදානම් වූ සැනින් එම ගල කඩාගෙන පහළට රූටා යන ලදි. එහිදී සැණින් ගසේ අත්තක් අල්ලා ගෙන සිටි හෙයින් බේරුණෙමි. රූටා ගිය ගල තත්පර ගණනාවක් යනතුරුම පෙරළෙන ශබ්ද ඇසුණි. එහිදී හෙලේ දරුණු බව සහ ගමනේ ඇති ජීවිත අවදානම ගැන අපට තවත් දැනුණි. කෙසේ හෝ අපට එක්තරා ස්ථානයක දී හෙල බසින්නට තිබූ එකම විකල්පය නම් නාය ගිය ස්ථානයක් දිගේය. බොර පාට වතුර ගලා යන ලිස්සන සුළු ගල් කැබලි ඇති එය දිගේ පස්ස ද බිම තබමින් අපි බැස්සෙමු. අංශක 90 ක පමණ ස්ථාන ගල් අල්ලාගෙන බසිමින් ද ගස්වල එල්ලී බසිමින් ද හෝරා දෙකක් පමණ වන විට අපි ඔය පෙනෙන මානයට ආවෙමු. එහිදී අපට අලංකාර දිය ඇලි ත්‍රිත්වයක් ඇසේ දුරින් තිබෙන බව අපි දුටුවෙමු. කෙසේ හෝ අතිශය භයංකාර හෙලේ අප පැමිණි ගමන එක්තරා ස්ථානයක දී අවසන් විය. එම ස්ථානයේ සිට සෘජුවම අංශක 90 ක් පහළට තනි ගලේ හෙලක් වූ අතර එහි උස ඔයේ සිට මීටර් 20 ක් පමණ විය. ඔයට බසින්නට ක්‍රමයක් බලමින් අප ඒ මේ අත කැරකෙන විට එක්තරා ස්ථානයක ගස් පඳුරු අතරින් යා හැකි බව අපි දුටුවෙමු.
එම හෙළ අංශක කොපමණක බැවුමකින් යුක්ත වුණිද ?
අංශක 70 ක පමණ