ඉන්පසු උදාවූයේ අඳුරු කාල පරිච්ඡේදයකි. යාපන රාජධානිය පාලනය කළ දෙමළ සන්කිලි රජුට අලුත් ක්‍රිස්තු ලබ්ධිකයන් පිළිබඳ තොරතුරු සවනත වැකුණි. සුබාරංචිය පිළිබඳ ආරංචි හිතට වදදෙමින් තිබිණ. ඵ් තම රාජ්‍යයේ තම යටත්වැසියන් රාජ්‍යයේ විශ්වාසය බිඳහැර වෙනත් විශ්වාසයක් යයි කියන්නාවූ කිතු දහමක් වැළඳගෙන තිබීම හේතුවෙනි. දේශනාකාරයා පැවසූ එක් කරුණක් සන්කිලි රජුගේ සිත තදබල ලෙස කෝපගන්වා තිබිණ. දේව පාලනයට විරුද්ධ වන අය දෙවියන් ඉවත් කරනවා. දේව රාජ්‍යය පැමිණේවා කියල ඉල්ලන එකෙන් කරන්නේ මිනිස් ආණ්ඩු වෙනුවට දේව රාජ්‍යය පිහිටුවන ආණ්ඩු ඕන කියලා කියන එකයි. කෲරතර ඝාතනය ඇරඹිණ. සාමය හා ජීවනය පතා කැප වී සිටි හයසීයකට ආසන්න ස්ත්‍රී, පුරුෂ, බාලයන්ට මරණය පතා අවි එසවිණ. ඔව්හු යේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ කෙරෙහි විශ්වාසය උදෙසා සිය රුධිරය වගුරුවමින් දිවි පිදූහ. දෙවියාගේ සත්‍ය විශ්වාසය වැළඳ ගත්හ. මන්නාරම් වැල්ල රක්ත වර්ණයෙන් බැබළිණ. කරදිය රසයට ලේ රසය මුසුවිණ. සාතන් හෙවත් සන්කිලි රජුගේ සිත සතුටට පත්වුණි. ලංකා ක්‍රිස්තු ඉතිහාසයේ පළමු ම්ලේච්ඡ මනුෂ්‍ය ඝාතන සංහාරය එසේ සටහන්ව තිබිණ. මන්නාරමේත් එය අවට ප්‍රදේශයේත් රෝපණය කරන ලද අලුත් ක්‍රිස්තු ලබ්ධියට ඵය හානිකර නොවිණි. ඝාතනය ක්‍රිස්තු භක්තිකයන් ඉහළ යාමට හේතුවක් වී තිබිණි. වර්ෂ 1583 දී උතුරු ක්‍රිස්තු ලබ්ධිකයන් 43000 ක් දක්වා වැඩි වී තිබිණ. ක්‍රිස්තු දේවස්ථාන විසිහයක් ගොඩනැගී තිබිණ. එක් දේවස්ථානයක් මන්නාරමෙන් සැතපුම් හයක් රට ඇතුළට වන්නට ඉදිවී තිබිණ. එම ප්‍රදේශය මාන්තෙයි නමින් හැඳින්විණි. අද මඩු මෑණියන් නමින් හඳුන්වන එකල ජපමාල මෑණියන් නමින් හැඳින්වූ මාතාවන්ගේ මුල් ගෘහය එය වී තිබිණ. ලන්දේසින්ගේ ලංකා ගමනය ක්‍රිස්තු ලබ්ධිකයන්ට මහත් පීඩාවක් ගෙන දුනි. ඒ ඔවුන්ද ක්‍රිස්තු භක්තිකයන්ට විරුද්ධ වූ බැවිනි. ජපමාල මාතාවන් බරපතළ අනාරක්ෂිත තත්ත්වයකට පත්වුණි. ආරක්ෂාව සඳහා ජපමාලා මාතාවන් සඟවා තැබීමට තීරණය කෙරිණි. ඔවුන්ට ආත්මික සහනය ලැබීමට පියවරුද නොසිටියහ. සතුරු කරදරවලින් ප්‍රතිමාව බේරාගත යුතුව තිබිණ. පවුල් විස්සක් එකතුව ගත් තීරණයක් මත ප්‍රතිමාව නුවර රාජධානියට ගෙන ගියහ. වර්ෂ 1670 දී වන්නි වනාන්තරය හරහා ගිය එම ගමනට ස්වර්ගීය මෑණියන්ගේ ආශිර්වාද රැකවරණය ලැබී තිබිණි.
පවුල් කියක් එකතුව ගත් තීරණයක් මත ද ප්‍රතිමාව නුවර රාජධානියට ගෙන ගියේ?
පවුල් විස්සක්