ඒ පොකුණ සේම ඒ වනය සේම නිහඬතාවයේ ගිලුණු ගුරුද්රුට එක්වරම සිහිපත් වූයේ වන මැද පිහිටි කෝවිල් බිමයි. එහි එක් රැස්ව සිටි දහසක් බැතිමත්තු ගායනා කළ නාරායන යන වදන ඔහුට යළි ඇසෙන්නාක් මෙන් විය. එවැන්නක් ඔහු මින් පෙර කිසිදු දවසක අසා දැක තිබුණේ නැත. ඒ සමගම ඔහුගේ මතකයට ආවේ ශිව දෙවිඳුන්ගේ නාමයයි. ශිව ඔව් ශිව ශිව ගුරුද්රු හෙමින් මිමිනුවේය. කෝවිල් ගැන හෝ භක්තිය ගැන හෝ මෙලෝ හසරක් ෙනාදත් ගුරුද්රු වූ කලී වනයේ ගැවසෙන මිනිසෙකු පමණි. ඒ නිසාම ඔහු භක්තියේ විශ්වාසයේ බලය පිළිබඳව කිසිවක් දැන සිටියේ නැත. ගුරුද්රුට තිබුණේ තියුණු දෙනෙතකි. අඳුර පවා විනිවිද දැකිය හැකි තරමටම ඒ දෑස තියුණුය. ඔහු එක් වරම දුටුවේ ගස්වල පත්‍ර සෙලවෙන ආකාරයයි.
ඒ පොකුණ සේම ඒ වනය සේම නිහඬතාවයේ ගිලුණු ගුරුද්රුට එක්වරම සිහිපත් වූයේ කුමක්ද?
වන මැද පිහිටි කෝවිල් බිමයි