උන්වහන්සේ තමන්ට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් ඉර්ධි ප්‍රතිහාර්ය නොදැක්වූයේ යැයිද ලෝකධාතුව හටගත් ආකාරය දේශනා නොකළේයැයිද තමන්ට දිබ්බ සෝතය උපදවා ගැනීමට කමටහන් ලබා නොදුන් බවද කියමින් හේතු කාරණා රහිතවම දෝෂාරෝපණය කොට නිගන්ඨ ශාසනයෙහි ශ්‍රාවකයෙකු බවට පත්වූ ආකාරය සුනක්ඛත්ත සූත්‍රය, මහා සීහනාද සූත්‍ර වැනි සූත්‍ර දේශනාවන්හි විස්තර කොට තිබේ. අන්‍ය ශාස්තෘන් වහන්සේලා හමුවෙහි නිවන් මග සෙවීමත්, බුදුගුණ පිළිබඳව අවිශ්වාසයත්, මන්දප්‍රඥා සහිතයෙකු වීමත්, ක්‍රෝධයෙන් යුක්ත පුද්ගලයෙකු වීමත්, ප්‍රතිවේධ ශාසනයෙහි නොයෙදීමත් ආදී විවිධ කරුණු බලපෑමෙන් සුනක්ඛත්ත තෙරුන් උපැවිදි වී නිගන්ඨ ශ්‍රාවකයෙකුව සරණාගමනය නැතිකර ගැනීමෙන් අනතුරුව කල්පයක් පැසෙන අවීචි මහා නරකයෙහි උපන්නේය. යමෙකුට සසර විමුක්තියට මෙන්ම සුවපත් සසර ගමනක් පිණිස සරණාගමනය එතරම් වටිනාකමක් ගෙන දෙන්නේය. එම සරණාගමනය අහිමිකර ගැනීමත් තුනුරුවන්ට නිග්‍රහ කිරීමත් මහත් කටුක තියුණු විපාක ගෙන දීමටත් සමත් වන්නේය. බෞද්ධ අබෞද්ධ සියල්ලෝ මේ කාරණය පිළිබඳව මනාව පිහිටිය යුතුමය. අනවබෝධය නිදහසට විකල්පයක් නොවන්නේය.
නිදහසට විකල්පයක් නොවන්නේ කුමක්ද?
අනවබෝධය