ලාදුරු වර්ග දෙකක් තියෙනවා කියලා හැම වෛද්‍යවරයෙක්ම ගමේ අයට කියලා දුන්නා. එකක් දරුණුයි ඒක බෝ වෙනවා, අනිත් එක බෝ වෙන්නෙ නෑ. ලාදුරු හැදුණම ඇඟට දැනීමක් නැති නිසා අත පය තුවාල වුණාම මේ ගම්වල මිනිස්සු ඒක ගණන් ගන්නේ නෑ. මොකද වේදනාවක් දැනෙන්නේ නෑනේ. මට මතකයි සමහර අය ඒ දවස්වල කුප්පි ලාම්පු දැල්ලට අත අල්ලගෙන ඉන්නවා. ඒ වගේම මට හොඳට මතකයි අපේ ගමේ ලාදුරු හැදිලා තිබුණ කෙනෙකුට සිද්ධ වුණ තවත් දෙයක්. හේනේ පැලේ පොඩි ගිනි මැලය ළඟම මෙයා පැදුරේ හාන්සි වෙලා වගාව කන්න සත්තු එනවද කියලා විමසිල්ලෙන් හිටියා. පාන්දර දෙක තුන වෙනකොට මෙයාට හොඳටම නින්ද ගියා. මෙයාගේ කකුල් දෙක පාමුල තමා ගිනි මැලය තිබුණේ. නින්දෙන් එහෙ මෙහේ වෙනකොට මෙයාගේ කකුල් දෙක ටික ටික ගිනි මැලේට පිච්චිලා. ඉතා තදින් නොවුණත් යම් ප්‍රමාණයක් පිච්චිලා.
ඔහුට හොඳටම නින්ද ගියේ කීයටද?
පාන්දර දෙක තුන වෙනකොට