ඉදිරි ගමන් මග මිනිස් වාසයෙන් තොරය. ලවණ කළපු දිය මුසු සුළඟ ගත වෙළාගනියි. එක දිගට විහිදෙන ශුෂ්ක පඳුරු තලාය. මඟ දෙපස ඔබමොබ පනින හාවුන්ය. හඳපානේ අසිරිය ඔවුහුද නොමඳව විදගනිති. මඳ මඳ ගිමන් සහිතව අප සේරුවාවිල චෛත්‍ය භූමියට යන විට වේලාව රාත්‍රී දහය පසු වී තිබිණ. හාත්පස වසාගත් සඳරැස් දහරා අප නෙත් අබියස චෛත්‍යය මළුව ඒකාලෝක කළේය. උස් තුරුගොමු අතරින් පෙරී එන චන්ද්‍ර ප්‍රතිබිම්බ තැන තැන විසිතුරු රටා මැවීය. හතර වටින් නැගෙන රැහැයින්ගේ නොනවතින රාවය භූමියේ ඓතිහාසික වටිනාකම රැකගන්නට දරන උත්සාහයක් වැන්න. අල්ල අභය භූමි වනාන්තරය නාහිමියන්ගේ ආවාසය අසල පිහිටි ගල්තලාව තෙක්ම පැමිණ තිබුණේය. නිහඬ හෝරාවක බබළන සඳ එළිය ආධාරයෙන් අපි චෛත්‍යය මළුව වටා ඇවිදිමින් ප්‍රතිසංස්කරණය වෙමින් පවතින පෞරාණික නටබුන්වල තත්ත්වය නිදහසේ දැකබලා ගත්තෙමු. සේරුවාවිල චෛත්‍යය භූමිය මෑත යුගයේ මුලින්ම සොයාගනු ලැබූ දඹගස්ආරේ ශ්‍රී සුමේධාලංකාර ස්වාමීන් වහන්සේ මගේ සොහොයුරා හොඳින් දැන හඳුනාගෙන සිටියහ. එබැවින් උන්වහන්සේ සමඟ කතාබහ කරනු රිසියෙන් අපි ආවාසය වෙතට පිය නැගුවෙමු. අඩක් විවරව තිබුණු දොර අතරින් දැකගන්නට ලැබුණේ උන්වහන්සේ කිසියම් කාර්යයක යෙදී සිටින බවය. පන්සලේ ආවතේවකරු අපේ පැමිණීම උන්වහන්සේට දන්වා සිටියේය.
මඟ දෙපස ඔබමොබ පනින්නෙ කව්ද?
හාවුන්ය