අපගේ ගමනට පෙර අඳුර සෙමින් අහස් කුසට ළඟා වූයේ අපව පුදුම කරවමිනි. ජංගම දුරකථන දෙකක පමණක් එළි භාවිත කරමින් ඈතින් පෙනෙන ගලපිටගල සොයා සෘජුවම මාන කැලයම පීරමින් කෙණ්ඩා පෙරළෙන පා වලින් අපි ඇවිද්දෙමු. රාත්‍රී 6 පසු වන විට අප හා සිටි අනෙක් සගයාව පිටත් කර හැරියේ ඔහුට වේගයෙන් එහි යා හැකි බව දැනුණු හෙයිිනි. එම නිසාම දැඩි වෙෙහසට පත් සගයා සමගින් තවකෙකු ඉතිරි වූයේ හැකි පමණ ඉදිරියට යන අටියෙනි. ගුප්ත බවින් පිරීගිය නිහඬ මාන කැලය මුළුමනින්ම ගුවනට විවෘතය. අඳුරට ප්‍රථම නිල් තරු කැට රාශියක් කෙමෙන් කෙමෙන් කරළියට පැමිණියේ රාත්‍රියේ හමා යන සුළඟ සමග දැනෙන සීතල තීව්‍ර කරමිනි. රාත්‍රී 7 පසු වන විට අපි බස් රථයේ  සඟයින්ට ඇමතුමක් දී අප දෙදෙනා තනිවම කැලයේ නැවතී පසු දින එන බව පවසා ඔවුනට පිටත් වන ලෙස දැන්වීමු. පසුව අප අසල පිහිටි ගල් තලාවේ අඳුරෙම නිදාගෙන දැඩි සීතලට මුහුණ දෙමින් රැය ගත කරන්නට ඉටා ගත්තෙමු. නමුත් රාත්‍රී 8 පසු වන විට බස් රථයේ සිටි මිතුරන් කිහිප දෙනෙකු විදුලි එළි සහ ජලය ද ආහාර ද රැගෙන අප සිටි ස්ථානයට පැමිණි අතර ත්‍රාසජනක ගමනේ කෙළවර එහි සටහන් විය.
බස් රථයේ සඟයන්ට ඇමතුමක් ලබාදුන්නේ කීයටද?
රාත්‍රී 7 පසු වන විට