ඒ 1980 දසකයේ මුල් වකවානුවයි. ඒ රසාලිප්ත ශ්‍රවණයෙන් දසක දෙකක් ගෙවී ගොස් අවසන්ය. රජයේ ගුවන් විදුලියේ දිවා ප්‍රවෘත්ති ප්‍රකාශය ජෙනීට අසුණේ අහම්බෙනි. තරුණ වියේ පසුවූ ඔහු හදිසියේම ඔහු ජීවත් වූ බටහිර රටකදී හෘදයාබාධයකින් මිය ගොස්ය. ඉහත කී රුවන් වැකිය ගැයුවේ ඔහුයි. ජෙනීට ශෝකයක්ද නොවීය. සන්තාපයක්ද නොවීය. ළතැවිල්ලක්ද නොවීය. එය හදවතට සහ කම්පනයකි. සංවේගයකි. කාලය තවදුරටත් ගතවී තවත් අවුරුදු දසක දෙකක් ගෙවී ගියේය. එය 2000 වර්ෂයේ මුල් භාගයයි. මේ වන විට ජෙනී පෙර උගත් විදුහලේම ගුරුවරියකි. ගොඩනැගිලි වලින් පරිබාහිරවූ සුවිශාල භූමි භාගයේ දැවැන්ත බෝධි වෘක්ෂය යටින් ඈ පියමැන්නාය. අවට කිසිවෙකු නැත. මද සුළඟද හමායයි. ඒ රිදී කාසි සමූහයක් එකවර ගැටෙන හඬය. දැවැන්ත බෝධිය අතුපතර පුරා මෙම ආශ්චර්යය විහිදී යයි.
රුවන් වැකිය ගැයු ඔහු මිය ගියේ කුමන හේතුවකින්ද ?
හෘදයාබාධයකින්