අපේ ලෝක පූජිත මුත්තයියා මුරලිදරන් කියන්නෙ කතා කරන්න ගියාම නොනවත්වා කතා කරන කෙනෙක්. සංචාරයකදි අපි ටීම් එක බස් රථයක ගමන් කරමින් සිටියේ. සුපුරුදු පරිදි එකිනෙකා එක එක දේ ගැන කතා කරමින් ගියේ. හරි අද අපි තරගයක් පවත්වමු. විනාඩි පහක් කතා නොකර සිටීම තමයි මේ තරගයේ ස්වභාවය වුණේ. ඔන්න ඉතින් ඔක්කොමලා සයිලන්ස්. හැබැයි තත්ත්පර කීපයකට විතරයි. මුරලි සුපුරුදු පරිදි එයාගෙ කතාව පටන් ගත්තා. අපට නොනවත්වා හිනා ගියා. වතාවක් එංගලන්තයේ දීර්ඝ සංචාරයක් යෙදී තිබුණා. ඉතින් විවේකයක් ලද මොහොතක කළමණාකරුගේ අවසරය ඇතිව මම සනත් අයියා, රුචිර පෙරේරා සහ තවත් දෙතුන් දෙනෙක් එකතුවෙලා හොල්මන් ෆිල්ම් එකක් බලන්න ගියා. ෆිල්ම් එක බලද්දි අපි සෑහෙන්න බය වුණා. ඒ බය එක්ක තමයි නැවත එන්න පිටත් වුණේ. එන්න තිබුණෙ පාළු පාරකින්. ෆයින් ගස් තිබෙන කැලෑවක් වගේ තැනක්. මිනිස්සුත් පෙනෙන්නට හිටියෙ නැහැ. මේ අතරේ එක පාරටම මෝටර් බයික්වල නැගි කොල්ලො කණ්‍ඩායමක් අපිව වට කරලා අපට ගහන්න වගේ හැදුවා. කර කියා ගන්න දෙයක් නැතුව අපි අසරණ වෙලා හිටියෙ. මේ වෙලාවෙ රුචිර පෙරේරා එයාගෙ ජංගම දුරකථනය අරගෙන ටී ෂර්ට් එක අස්සෙන් පිස්තෝලයක් වගේ අර කොල්ලො වෙත යොමු කරලා. උඹලට දැන් වෙඩි තියන්න යන්නෙ කියලා කෑ ගැහුවා. ඒ මදාවි කොලු රෑන වැටි වැටී දුවන්න පටන් ගත්තා. අපට නවත්ව ගන්න බැරි විදියට හිනා. හැබැයි එතැන හිටපු එක තරුණයෙක් රුචිරගෙ ජංගම දුරකථනයේ ආලෝකය දැකලා ආයෙත් පෙර විදියටම සෙට් එක අපි දිහාට ආවා. ඒ පාර නම් ඉතින් හරි වරෙල්ලා ගහගන්නනෙ ඕනෙ උඹලට කියලා මමයි රුචිරයි ඉදිරියට ගියා. ඒ පාර උන් ආයෙත් වේගයෙන් මෝටර් සයිකල් පදවාගෙන යන්න ගියා. අපි හෝටලයට ආවා. හැබැයි හොල්මන් ෆිල්ම් එක බලලා සනත් අයියා නම් හොඳටම බයවෙලා හිටියෙ.
මොවුන් නරඹන්නට ගියේ කුමන ෆිල්ම් එකක්ද?
හොල්මන් ෆිල්ම් එකක්