අප ඇතුළු වූ විගසම දොරපළු වැසිණි. දැඩි නිශ්ශබ්දතාවකින් හෙබි විශාල සාලයේ වූ ටොක් ටොක් හඬින් ඇසුණේ මැඩම්ගේ අඩි උස සෙරෙප්පුවල හඬ පමණකි. සාලය මැද ආරුක්කුවක් සේ නැමී ගිය බිත්තිය දෙපස පැරණි හැඩයේ සිමෙන්ති කණු දෙකකි. කණු දෙක මැද හරියේ ප්ලාස්ටික් පෝච්චි මත ඉටි මල් පඳුරු දෙකක අතු පහළට එල්ලා වැටේ. පොළොව පිඟන් ගඩොල්වලින් සරසා ඇත. මට මඩුවන්වෙල වලව්ව සිහියට නැගිණි. විශාල කැටයම් විදුලි පහනක් සාලය එළිය කරයි. එයට හරි මැද සුවපහසු සෝෆාවයි. කෑම මේසයත් ඒ වටකොට පුටු පේළියත්, වීදුරු කැබිනෙට්ටුවත් ඊට මදක් එපිටිනි. වාඩිවෙලා ඉන්න මුදලාලි දැන් එයි. එසේ කියාගෙනම ඒ විශාල සාලය මැදින් මැඩම් අතුරුදන් විය.
පොළොව සරසා තිබුණේ මොනවායෙන්ද?
පිඟන් ගඩොල්වලින්