මෙලෙස දියඇල්ලේ යට සිට එය නරඹා එන ඔබට ඔබේ ගමන එතෙකින් අවසන් කළ නොහැක. ඔබට දිය ඇල්ලේ මුදුනට යෑමට හැකියාව ඇත. පෙර තරම් නොවූවද පඩිපෙල් දෙසීයක පමණ බැස්මකදී එය ඔබට දකින්නට ලැබෙනු ඇත. එම පඩිපෙල බසින මුල්ම මොහොතේ ඇසට හසුවන පුවරුවක් වෙයි. එය පවසන්නේ ස්නානයේදී වේල්ලෙන් ජලය නිදහස් කිරීමේදී එන ජල ගැල්ම සම්බන්ධයෙන් ඔබේ අවධානය යොමු කරන ලෙසටය. එය ඔබට බැලූ බැල්මට පහළ සුන්දරත්වය තරම් දසුනක් මවන් නැතිවා විය හැක. නමුත් තරමක් අසීරූ දිය සෙවෙල බැඳුනු ගල් අතරින් බැස අවසානයේ ඔබ පිවිසෙන්නේ මනස්කාන්ත දසුනක් මතටය. සයනයන් මෙන් තැනින් තැන පිහිටි ගල් තලාවන්ය. ඊට පහළින් දිය එකතු වූ මාලුන් පිරි පොකුණුය. මැද්දෙන් වේගවත් දිය පහරක් ගලා යයි. එය පෙනුමට අතිසුන්දර වුවද හිතට භයංකර හැඟීමක් එක් කරන්නකි. ඉන් පහළ අපි මෙම සටහනෙහි ආරම්භයේ සිට ලියූ දියඇල්ල කඩා හැලෙන තටාකය ඇත. සුදු පෙණ නංවමින්, ජල බින්දු දසත විදිමින්, දැඩි සුළඟක්ද සමගින් ජලය ගලා යයි. එය කොතෙක් බලා සිටියත් දෑස් ඉවතට නොගන්නට සිතෙන දසුනකි. දියඇල්ල මුදුනේ තැනින් තැන පර්වත ලේයරයන් අතරෙහි විශාල පරතරයන් වෙයි. ඒවා අතරද කුඩා දියඇළි සෑදී ඇත. සුදු පෙනින් පිරී ඇත්තේ දැඩි වේගයකින් පතිත වන ජල කඳ නිසාවෙනි. අවට එකඳු මිනිස් පුළුටක් නැත. ගස්වලින් වේළී ගිය කොළ වැඩිම මනාපයෙන් සුළං අවසරයෙන් පහළට විසිවන්නේ සිරුරේද දැවටෙමිනි. එය ස්නානයටම සැකසුණු තැනකි. දැඩි සීතලකින් සිරුර වෙලා ගනියි. කරවටක් දියේ ගිලී ජලයෙන්ම සුමට කළ කළු ගලකට පිට තියාගෙන සිටීද්දී නැගෙන හැඟීම, බාත් ටබ්වලින් මතු නොවේ. ජලයෙන් ගොඩවන්නට නොසිතෙයි. ජලයෙන් ගොඩවන්නට සිතේනම් ඒ එකම එක හේතුවක් නිසා පමණකි. දැඩි සීතලට ඉහළ යන කුසගින්න නොවන්නට ජලයෙන් ගොඩවන්නට වෙනත් හේතුවක් නැත.
පඩිපෙල් බසින මුල්ම මොහොතේ ඇසට හසුවන්නේ කුමක්ද ?
පුවරුවක්