මහායාන බුද්ධාගමට සම්බන්ධ එක්තරා ජපන් කතාවක ආගමික කටයුතු අතර මළගිය නෑ හිතවතුනට පින්දීම විශේෂිත ක්‍රියාවක් හැටියට සලකනු ලබයි. ඒ සඳහා මෛත්‍රි භාවනාව හා පරිත්‍යාග කිරීම් මුල්තැන්හිලා සලකනු ලබන බව දැකිය හැකිය. සිල්වත්ව මෙලොව දිවි ගෙවූ තැනැත්තකු හෝ තැනැත්තියක මරණින් මතු සුගතියක උපදින බව පිළිගැනේ. එබඳු අය වියපත් වූ විට කිසිදු දුකක් නොවිඳ ශාන්ත මරණයකට පත්වන බව ජන විශ්වාසයේ පවතී. බුද්ධ කාලයේ සිටි ධම්මික නම් උපාසකතුමාගේ මරණ මොහොත නිදසුනකි. ජීවිත කාලය පුරා පංචකාම වස්තූන්ට වහවැටී පව්කම්හි නිරතවූවන්ගේ අවසන් මොහොත අතිශය පිඩාකාරී වන බවද මරණින් මතු භයානක දුගතියකට පත්වන බවද පිළිගැනේ. අවි ආයුධ ඇතැතිව අනුන් බිය ගන්වමින් හොර මැරකම්වල නියුතු වූවන් මියයන්නේද එවැනිම වූ අවියකින් දිවි තොරවී ශෝකජනක අන්දමිනි. මෙලොවදීම විපාක දුන්නා යැයි කියන්නේ එවිටය.
සිල්වත්ව මෙලොව දිවි ගෙවූ අය මරණින් පසුව ඉපදෙන්නේ කොහේද?
සුගතියක