විවාහය සඳහා ප්‍රධානම නැකත හැටියට ව්‍යවහාරයේ පවතින්නේ දෙදෙනා පෝරුවට නැග අතපැන් වත්කරන වේලාව බව සඳහන් වෙයි. මෙයද වර්තමානය දෙස බලනවිට අද මනාල මනාලියන් ශාරීරික නොඉඳුල් භාවයක නොසිටින නිසා එම අතපැන් වත්කරන නැකතේ විශේෂත්වයක් නොපෙනෙයි. පෙර කල විවාහ කටයුතු සිදුකරන විට මනාලිය මනාලයාගේ ශරීර ස්පර්ශ වන්නේ මෙම අතපැන් වත්කරන වේලාවට බව පිළිගැනීමක් තිබුණි. වර්තමානයේ තරුණ තරුණියන් දැන හඳුනාගෙන ඇසුරු කරන නිසා නොඉඳුල් භාවයක් නැත. මඟුල් මඩුවට කණු සිටුවීමටද සුබ මුහුර්ත සාදනු ලබයි. නමුත් වර්තමානයේ කුලියට ගෙනත් සවිකරන ටෙන්ට් හෝ නැත්නම් උත්සව ශාලාවල පවත්වන නිසා මෙම පැරණි ක්‍රමය අභාවයට ගොස් ඇත. මඟුල් පෝරුව සෑදීමද මනාලියගේ නැකතට ගැළපෙන සේ යොදා ගනී. නමුත් වර්තමානයේ කුලියට දෙන මඟුල් පෝරු ඇති නිසා මෙම මඟුල් පෝරු සකසන නැකතද අභාවයට ගොස් ඇත.
මඟුල් මඩුවට කණු සිටුවීමට සාදනු ලබන්නේ කුමක්ද?
සුබ මුහුර්ත