ඈත අතීතයේ සිටම කපුටු සාස්තරේ, හූනු සාස්තරේ, කෑරලා හඬ නැඟීම, නොයෙකුත් සතුන්, නොයෙකුත් මිනිසුන්, නොයෙකුත් පාරිසරික සාධක ආදී බොහෝ දේ ඇසුරින් පලාපල කියන්නට මිනිස්සු පුරුදු වී සිටියහ. ගමනක් බිමනක් යනවිට පළමුව මුණගැසෙන පුද්ගලයා අනුව එම ගමනේ කටයුත්ත සාර්ථක වනවාද නැද්ද යන්න කලින්ම දැනගැනීමට හැකි බව ඇතැමුන්ගේ මතයයි. මෙහිදී හිස් කළයක් අතින් ගත් කාන්තාවක්, වැන්දඹු කාන්තාවක්, නරක හැසිරීම් ඇති කාන්තාවක්, ස්වාමින් වහන්සේ නමක්, අංගවිකල මිනිසකු, හිඟන්නකු, ඕපාදූප කතා කරන ගමේ සිටින මූසල යැයි මිනිසුන් විශ්වාස කරන කාන්තාවක හෝ පුරුෂයකු පළමුව මුණගැසුණේ නම් එම ගමන ඉතා අසුභ බවත් එම කාර්යය සඵල නොවන බවත් ඇතැම්හු විශ්වාස කරති. ඒ වගේම නිවසින් එළියට බසින විටම බල්ලකු කන්පට ගැසීම, හූනකු චික් චික් ගෑම, කාට හෝ කිවිසුම් යෑම, පූසන්ගේ බෙරිහන් දීම, බල්ලකු උඩු බිරීම, කිරළ නාදය, යමක් අමතක වී නැවත ගේ තුළට යෑමට සිදුවීම, පය පැටලීම, ගෙන යන බෑගයේ කොක්ක කැඩීයාම, අතේ තිබෙන දෙයක් බිම වැටීම ආදිය සිදුවූයේ නම් එම ගමන ද අසුභ දෙයක් ලෙස සැලකේ.
ආදී මිනිසුන් පලාපල කීමට යොදාගත් සාදක දෙකක් නම් කරන්න
කපුටු සාස්තරේ, හූනු සාස්තරේ