මාත් මගේ සොහොයුරාත් යළිත් කොට්ටියාරම් පත්තුවට ගියේ 2013 වසරේදීය. එනම් වසර විසිඅටකට පසුවය. එකල මෙන් මුහුදු යාත්‍රාවල කාලය මිඩංගු කිරීමේ අවශ්‍යතාවක් නොවීය. ත්‍රිකුණාමලය නගරයෙන් මඩකළපුව බලා යන බස් රථයකට නැඟ කින්නියා නව පාලම් පද්ධතිය පසුකරගෙන අපි කෙළින්ම කොට්ටියාරම් පත්තුවට ගියෙමු. පච්චනූරුව දේවස්ථානය ඉදිරිපිටින් බස් රථයෙන් බැසගත් අපි මුලින්ම ගියේ ඒරියතිව්මලේ කඳු පාමුල පදිංචිව සිටි අපේ හිතවතකු වූ ආශිර්වාදන් මහතා දැකබලා ගැනීමටය. හුදෙකලා වෙල්යාය, කුඩා කටුමැටි පැල්පත, සුළඟේ සැලෙන උස් පොල් රුප්පාව, අතීතයේ කිසිත් සිදු නූනාක් සේ පෙර අප දැක තිබුණු ලෙසින්ම තවදුරටත් අපේ පැමිණීම බලාපොරොත්තුවෙන් මඟබලා ගෙන සිටියේය. බැස යන සැදෑ හිරු දෙස බලාගෙන ආශිර්වාදන් මහතා මිදුල මැද පුටුවක වාඩි වී සිටී. අප නෙත් සතුටින් පිනා ගියේය. ඉඳිකඩුල්ල පැන අපි මිදුලට පියමැන්නෙමු. අඩවන් දෑසින් හිස ඔසවා අප දෙස බලා සිටි ඒ හිතවතා මිත්‍ර සෙනේහ පුසුඹ හඳුනාගත්තාක් සේ සැණෙකින් ඉදිරියට දිවැවිත් අප බදා ගත්තේය. දෑස් කඳුළින් තෙත් විණි. කතා කරන්නට වචන නැතුවාක් මෙන් අපි මොහොතක් නිහඬව බලා සිටියෙමු.
ඒරියතිව්මලේ කදූ පාමුල පදිංචිව සිටියේ කවුද?
ආශිර්වාදන් මහතා