සති තුනක් පමණ යන විට අදාළ පවුලේ ස්වාමි පුරුෂයා සහ බිරිඳ අතර උන්හිටි ගමන් විරසකයක් ඇතිවිය. සුළු වරදකටත් කිසිදා නොවූ පරිදි බිරිඳ ස්වාමියාට බැණ වදින්නට පටන් ගත්තේය. ගෘහ මූලික ස්වාමිපුරුෂයා ඉතාම ඉවසීමෙන් යුක්තව ක්‍රියා කළත් පලක් නොවූ අතර පිටස්තර අයටද පසුව මේ කලබැගෑනි ගැන අසන්නට ලැබිණි. දරුවන්ට ගෙදර අපායක් විය. අවසානයේ ස්වාමිපුරුෂයා ගමේ පන්සලේ නාහිමියන්ගේ පිහිට පැතීය. උගත් සිල්වත් මහතෙර නමක වූ උන්වහන්සේ මේ වැදගත් දැහැමි පවුලේ අවුල ගැන මහත් කම්පාවට පත්ව තෙරුවන් ගුණ සහ ධර්ම ශක්තියේ බලය ගැන කියා අනුශාසනා කොට උපදෙසක් ලබා දුන්නේය. දෙවිනුවර  පුදබිමට ගොස් බෞද්ධාගමික වතාවත් කොට දෙවියන්ට, මළගිය ඥාතීන්ට පින්දී ඉතා ප්‍රබල ලෙස මෛත්‍රී භාවනාව කරන්නටත් නිවසේදී බිරිඳ අරමුණුකොට මෛත්‍රිය පතුරුවන ලෙසත් කියා සිටියේය.  මේ උගත් ප්‍රතිපත්තිගරුක මහතා නාහිමියන් පැවසූ ආකාරයටත් වඩා හොඳින් ඒ දහම් පිළිවෙත ඉවසීමෙන් යුතුව අධිෂ්‍ඨානශීලීව කරගෙන ගියා පමණක් නොව තම පංචශීල ප්‍රතිපත්තිය සිහිපත් කරමින් සත්‍ය ක්‍රියා කරන්නටද විය. ටිකෙන් ටික තරහ වාද භේද අඩු කෙරෙමින් අමනුෂ්‍ය බලය යටපත් කරගෙන ධර්මයේ අසහාය ශක්තිය ක්‍රියාත්මක විය. පින් කැමැති සම්‍යක්දෘෂ්ටික දෙවියන්ගේ අණසක සනිටුහන් කරමින් පවිටු පුද්ගලයන් දෙදෙනා පසුපස හඹා යන බලවේගයක් පැන නැගිණි.
ගෙදර අපායක් වූයේ කාටද?
දරුවන්ට