වර්තමාන මනුෂ්‍ය සම්පත්තිය ලබා ගැනීමට පෙර අප කුමන ස්ථානයක කවර ස්වරූපයෙන් කිනම් ආකාරයේ කුසලාකුසල කර්මයන් රැස් කළෝදැයි නොදනිමු. මේ සංසාර ගමන තුළ ඔබත් මමත් අධික ලෙස රැස් කළේ අකුසල පාර්ශ්විත ධර්මයෝමය. දවසකට පැයක් පමණ කාලයක් ධර්ම මාර්ගයේ ධර්මානුකූල කටයුත්තක යෙදුනා යැයි සිතමු. පැයක් ධර්මය ශ්‍රවණය කළ ඔබ දවසෙහි ඉතිරි පැය විසිතුනක කාලයක්ම අධර්ම මාර්ගයේ අධර්මානුකූල කටයුතුවලම යෙදී වාසය කළෝ වෙමු. සසරේ ස්වභාවය පිළිබඳව යම් අවබෝධයක් ඇති අයෙකුට පැය විසිතුනක කාල පරාසයක් අධර්මය තුළ කටයුතු කරමින් ප්‍රමාදී වූ අප පැයක කාලයක් කුසල මාර්ගයක ධර්ම මාර්ගයක යෙදීමෙන් තෘප්තිමත් වන්නේ නම් එයම පෘථග්ජන සත්ත්වයාගේ අන්ධබාල බව මිස වෙන කුමක් වේද? සසර දුකෙන් මිදීමේ බලාපොරොත්තුවෙන්ම කටයුතු කරන්නෙකු හට එම වීර්යය ප්‍රමාණවත් වේදැයි පරිස්සමින් කල්පනා කොට බැලිය යුතුමය. නිවන් සම්පත් තබා මේ ඝෝර සසරෙහි සුගති සම්පත් ලැබීමට පවා මහා වෙහෙසක් ගැනීමෙන්ම සම්පූර්ණකර ගත යුතු කරුණකි. මේ දුර්ලභ බව භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් මෙසේ උපමා කොට දක්වා තිබේ. සංයුක්ත නිකායේ මහා වර්ගයේ සච්ච සංයුක්තයේ පංච ගතිපෙය්‍යාල වර්ගයේ එන මනුස්සචුති සූත්‍ර දේශනාදී සූත්‍ර ගණනාවකින් මේ බව දේශනා කොට ඇත.
මනුස්සචුති සූත්‍රය එන්නේ සච්ච සංයුක්තයේ කුමන වර්ගයේද?
පංච ගතිපෙය්‍යාල වර්ගයේ