සභාපති ධර්මවිජය මහතා අධිෂ්ඨානශීලීව පැවැසුවේය. කවුරුත් ඊට උත්තර බඳින්නට ගියේ නැත. ඒ ඔහු යමකට අත ගැසුවහොත් එය කුමන ආකාරයෙන් හෝ කරන බව දන්නා නිසාය. යහපත් චේතනාවෙන් කරන දෙය වරදින්නේ නැති බව ඔහු සිතුවේය. ඒවාට විශ්වයේ අපිරිමිත බලය ආශිර්වාද කරන බව සභාපතිතුමාගේ විශ්වාසය විය. කුමාරිහාමි ගැන අහිතක් ඔහුගේ සිතේ නොවීය. නම්බුව, කුලය, බලය ඇයගේ මනස් සන්තානය වෙලා ගෙන ඇති බූවල්ලෙකු බව සභාපතිතුමා දුටුවේය.  ඊළඟ රැස්වීමේදී එම සිදුවීම සම්බන්ධව බොහෝ දෙනා අදහස් මත පළ කළේය. වැඩි දෙනා කියා සිටියේ කුමාරිහාමි හමුවීමට යෑම නොකළ යුතුව තිබූ බවයි. වලව් පැළැන්තියම ඔවුන්ගේ දෝෂ දර්ශනයට ලක්වන්නට විය. ගරා වැටෙමින් පවතින එම අසමානය අබියස අප කවුරුවත් දණ නොනැමිය යුතු බවයි ඉන් කියැවුණේ. බහුතරය එසේ වුව ද සමහර අය අදහස් වචන මාත්‍රයක්වත් නොපැවැසීමට තරම් ප්‍රවේශම්කාරී විය. ඒ ඔවුන්ගේ ජානවල හැඩගැස්ම ද වලව්වට ලෙන්ගතු වීම ද යන්න අවිනිශ්චිත විය.  කුමන අදහස් මත පළ වුව ද සභාපතිතුමා ස්ථිරවම කියා සිටියේ ගොඩනැගිල්ල හදන බවය. ඒ ගැන සැකසංකා තබා නොගත යුතු බවත් ඔහු අවධාරණය කළේය. අවසානයේ සභාතොමෝ සතුටින් විසිර ගියහ යි ලේකම්තුමා සටහන් තැබීය.
සභාපති යහපත් චේතනාවෙන් සිදුකරන දේවල් වරදින්නේ නැත්තේ කුමන ආශීර්වාද බලය නිසාද ?
විශ්වයේ අපිරිමිත බලය