සන්කිලි රජුගේ ම්ලේච්ඡ ආගමික ඝාතනයන් සමගින් යාපනය තුළ සිටි ක්‍රිස්තු ලබ්ධිකයන් සෙලවීමකට ලක්ව තිබිණ. අර්ධද්වීපයේ ලබ්ධිකයෝ යාපනයෙන් පිටවන්නට උත්සාහ ගනිමින් සිටියහ. ලන්දේසින්ගේ සැහැසිකම්වලින් පීඩාවිඳි ජනතාව එයින් මිදෙනු සඳහා හත්සියයක් වූ කිතුනු ලබ්ධිකයන් පිරිසක් පූනරීන් නම් ස්ථානය හරහා වන්නි වනාන්තරයේ රැකවරණ සෙවූහ. භීතිය සහ කනස්සල්ල ඔවුහු පෙළමින් තිබිණ. හරිහමන් පාරක් තොටක් නොදැන ඉබාගාතේ යාම හැර වෙනත් විකල්පයක් ඔවුනට නොවිණි. ක්‍රිස්තු භක්තිය පමණක් ඔවුනගේ හදවත්හි රැඳී පැවතුණි. හදවත්හි නැගුණු භක්තිය ලන්දේසින්ගේ සැහැසිකම්වලට බියව මුහුණ දීමට ඔවුනට ශක්තිය ලබාදී තිබිණ. යාපනය තුළ පැවති ලන්දේසි පාලනයෙන් මිදුණු හත්සීයක් වූ පිරිස කුඩා කණ්ඩායම් ලෙස සෑදී එක් කණ්ඩායමක් පසුපස තවත් කණ්ඩායමක් ලෙස ගමන් කළහ. ඵ් සියල්ලන්ගේම ඇස් උකුසු ඇස් බවට හරවා ගනිමිනි.
ජනතාව වනාන්තරයේ රැකවරණ සෙවූයේ කුමක් හරහාද
පූනරීන් නම් ස්ථානය හරහා