මේ හැම වැරැදි ක්‍රියාවකම දෝෂාරෝපණය එල්ල වන්නේ රාජ්‍ය නායකත්වයටය. මේ රට සියලු සෞභාග්‍යයෙන් සපිරි රටක් වූයේ නම් මන්ත්‍රීවරුන් සඳහා සිංහාසනය බැගින් සැපයුවත් ජනතාව මැසිවිලි නගන්නේ නැත. මේ විරෝධය ජනතාවට පැදුර එළා දී පාලක පිරිසක් සැප පුටුවක වාඩිකිරීමට දරන උනන්දුව ගැනම නොවේ. වාඩි වන පුටුවත් පරගැති වීම හා යටි අදහස ගැනය. බ්‍රෝහියර්වරුන් සඳහා මේ රටේ නිර්මාණය කළ බූරු ඇඳ ගැන මුලින් සඳහන් කළේ මේ පුටු කථාවට සුදුසු ප්‍රවේශයක් මතුකර ගැනීමටය. පංච ශීලයෙහි පිහිටන බෞද්ධයන් ගෙන් වැඩි පිරිසක් තුන්වැනි ශික්ෂාපාදය හරි හැටි තේරුම්ගෙන නැත. එහි අරුත වැරැදි කාම හැසිරීමට සීමා කළ යුතු නැත. දරුවාට පැන්සලක්, පොතක් සැපයීමට තරම්වත් ආර්ථික ශක්තියක් නැති කෙනෙකු ටෙලි නාට්‍යයක් බැලීම සඳහා රූපවාහිනියක් ණය ගෙවීමේ ක්‍රමයට ගැනීමත් කාමයේ වරදවා හැසිරීමකි. ආර්ථික වශයෙන් අගාධයකටම වැටුණු රටක මන්ත්‍රීවරයෙකුට ලක්ෂ හත, අටක පුටුවක් ගෙන්වීමත් තුන් වැනි ශික්ෂාපදය කඩ කිරීමකි.
බ්‍රෝහියර්වරුන් සඳහා මේ රටේ නිර්මාණය කළේ කුමක්ද?
බූරු ඇඳ