පර්යේෂණය පිළිබඳව වැඩිදුරටත් අදහස් දක්විමින් ආචාර්ය විතානගේ මහත්මිය ‘විදුසෙවණ’ මෙසේ අදහස් දැක්වූවාය. ‘‘කසළ බිම්වල කාබනික කොටස් වෙන්කර අවම ඔක්සිජන් තත්ත්ව යටතේ දහනය කර විදුලිය උත්පාදනය කිරීම මේවන විට නැඟී එන ව්‍යාපෘති ලෙස හඳුන්වන්න පුළුවන්. එමගින් ජනනය වන කසළ ඉතා ඉක්මණින් ප‍්‍රමාණාත්මකව අඩු කරගැනීමට හැකියාව ලැබෙනවා. එහි අතුරු නිෂ්පාදනයක් විඳිහට ජෛව අඟුරු නිපදවෙනවා. මෙම ජෛව අඟුරුවල කාබන් ප‍්‍රතිශතය සියයට 50 ක් පමණ වෙනවා. ජෛව අඟුරු බොහෝ කටයුතු සඳහා යොදාගන්න හැකියාව තිබෙනවා. තේ වගාවේදී පසෙහි ආම්ලික ගතිය වැඩි බැවින් එහි ආම්ලික බව වගාවේ අසාර්ථකවත්වයට බලපානවා. ඊට විසඳුමක් ලෙස ආම්ලික ගතිය අඩු කරගැනීමට ජෛව අඟුරු උපයෝගී කරගත හැකි වෙනවා. ජෛව අඟුරුවල හිස් අවකාශ ප‍්‍රමාණය ඉතා වැඩි බැවින් අධිශෝෂණය සහ අවශෝෂණය යන දෙකම සිදුකළ හැකියි. එමගින් පසේ හෝ ජලයේ ඇති බැර ලෝහ නොයෙකුත් පිළිකාකාරක කාබනික සංයෝග ද උරාගැනීම සිදුවෙනවා. දුෂණයට ලක්ව ඇති පස හා ජලය පිරිපහදු කිරීමට ජෛව අඟුරු කදිම පිළියමක්.
කසළ බිම්වල කාබනික කොටස් වෙන්කර අවම ඔක්සිජන් තත්ත්ව යටතේ දහනය කර නිපදවිය හැක්කේ මොනවාද?
විදුලිය