ඉන්පසුව මගේ අප්පච්චි නැතිනම් අත්තාගේ පුතා ලොකු බණ්ඩා රත්නායක කුඹුරේගම මහනුවර කච්චේරියේ රැකියවක් කළා. අප්පච්චිට එක සහෝදරියක් ඉන්නවා. මව උපමල්ලිකා විජේසුන්දර. ඇය පූජාපිටියේ පදිංචිකාරියක්. මට වැඩිමහල් සහෝදරයෙක් සහ සහෝදරියන් දෙදෙනක් සිටිනවා. මගේ වැඩිමහල් සහෝදරයා තමයි දැන් උඩහ වලව්වේ පදිංචිව සිටින්නේ. ඒ අසළ ඇති වී අටුව ලැබුණේ මටයි. දැන් මමයි එහි අයිතිකරු. පසු කාලයේ අපේ ඉඩම් අවට පන්සල් වලට පරිත්‍යාග කර තිබෙනවා. සමහර ඒවා විකුණලා. ඒ නිසා දැන් ඉතිරිව තිබෙන්නේ ගොඩ සහ මඩ ඉඩම් කිහිපයක් පමණයි. කුඹුරේගම යන නමින් ම, සඳහන් වන පරිදි එදා මෙහි ප්‍රධාන ජීවනෝපාය වූයේ ගොවිතැනයි. මුත්තාට හිමි හැටපස් අමුණක වී දමන්න තමයි මේ තරම් ලොකු වී අටුවක් සාදා තිබෙන්නේ. මෙම ප්‍රදේශයේ ම අය ගොවිතැන් කළා. දෙවන ලෝක සංග්‍රාමය පැවති කාලයේ, මෙම වී ගබඩාව රජයට පවරාගෙන, ප්‍රදේශයේ ජනතාවට නොමිලේ වී බෙදා දී තිබෙනවා. පසුව යළිත් මුත්තාට ලබා දුන්නා. මෙය මහල් දෙකකින් යුක්තයි. වර්තමානයේ දිග අඩි 60 ක් සහ පළල අඩි විස්සකින් යුක්ත වුණත්, තව අඩි දහයක පමණ කොටසක් පිටුපසින් තිබුණා. වසර කිහිපයකට පෙර එය කඩාවැටුණා. සම්පූර්ණ උස අඩි 25 ක් පමණ ඇති. මෙය ධාන්‍යාගාරයක්. මහනුවර ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය භාවිත කර සාදා ඇති ගොඩනැගිල්ලක්. මහල් දෙකකින් යුක්තයි. පළමු වෙනි මහල සෑදීමට භාවිත කර ඇත්තේ දැවයි. දොර, ජනෙල්, ගරාදි, බාල්ක සඳහා මහනුවර යුගයේ දැවමය කැටයම් හරිම අලංකාරයි.
අත්තාගේ පුතා ලොකු බණ්ඩා රත්නායක රැකියාව කළේ කොහෙද?
කුඹුරේගම මහනුවර කච්චේරියේ