19 වැනි සියවසේ මැද භාගය හා සැසඳීමේ දී ගෝලීය උෂ්ණත්වය මේ වනවිට සෙල්සියස් අංශක එකකින් වැඩිවී ඇත. මෙය ශාක සංහතියේ පැවැත්මේ හා ව්‍යාප්තියේ වෙනස්කම් ඇති කිරීමට ප්‍රධාන හේතුවක් වෙයි. 2015 දී පැරිසියේ දී අත්සන් කළ ගෝලීය උණුසුම පිළිබඳ සම්මුතියේ දී එකඟ වූයේ ලෝකයේ සියලු ජාතීන් ගෝලීය උෂ්ණත්වය පහත හෙළීමට දායක විය යුතු බවයි. එහි ඉලක්කය වූයේ ගෝලීය උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක දෙකකින් පහත දමා ගැනීමයි. මේ සඳහා ලෝකය පුරා සියලු රාජ්‍යයන්ට බලපෑම් කළ ද පසුගිය ඔක්තෝබර් මාසයේ දී එක්සත් ජාතීන්ගේ දේශගුණික වාර්තාවක් සඳහන් කළේ මාරාන්තික උෂ්ණත්වයන්, නියඟ, ගංවතුර හා කුණාටු වැනි ස්වභාවික විපත් වැඩිපුර ඇතිවීමටත් ඒවායේ තීව්‍රතාව වැඩිවීමටත් මෙලෙස ගෝලීය උණුසුම ඉහළයාම තවදුරටත් බලපා ඇති බවයි. ස්වභාවික පරිසරයට අහිතකර ලෙස බලපෑ හැකි දේශගුණික විපර්යාසයන්ට විසඳුම් ගැන ද එක්සත් ජාතීන් විසින් නිකුත් කළ මෙම නව වාර්තාවෙන් අනතුරු හඟවා ඇත. නිදසුනක් ලෙස ජෛව ඉන්ධන භාවිතය හේතුවෙන් කාබන් මුදාහැරීම හා ඒකරාශී වීම බහුලව සිදුවෙනවා. ඒ හේතුවෙන් කාබන්ඩයොක්සයිඩ් නිදහස් වනවා. ගෝලීය උණුසුම ඉහළ යනවා. මේ සඳහා හරිත පරිසරයක් ගොඩනැගීම හා හරිත බලශක්තියට මාරුවීම අවශ්‍ය වෙනවා. නමුත් එය ප්‍රමාණවත්ව සිදුවනවා ද යන්න ගැටලුවක්. මහිතලය මත ජීවයේ වත්මන් තත්ත්වය කුමක් ද?
එම සම්මුතිය අත්සන් කිරීමේ අරමුණ වූයේ උශ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක කීයකින් පහත දැමීමටද?
දෙකකින්