ජයසේන සැරයටියට වාරු දෙන අතර බිත්ති අල්ලාගෙන සෙමින් සෙමින් කුස්සිය දෙසට ඇදුණේය. එහිදි දක්නට ලැබුණ දසුනින් ජයසේනගේ දෑස් නිලංකාර වුවාසේය. සිරියාවතී ලේ විලක් මැද ඇද වැටී සිටියාය. ඔහු අමාරුවෙන් බිම දිගේ ඇදි ඇදී සිරියාවතී අසළට සේන්දු විය. ඇය අසළ බිම වාඩිවි සිරියාවතිට කතා කිරීමට උත්සාහ කළත් ඇගෙන් වදනකුදු පිටවූයේ නැත. ඔහු තමන්ට පුලුවන් උපරිම ශක්තිය යොදා අල්ලපු ගෙදරට ඇසෙන සේ කෑ ගැසුවේය. සුලු වේලාවකින් එක්තරා තරුණයෙක් එහි පැමිණියේය. සිරියාවති රෝහලකට රැගෙන යාමට සහය වන ලෙස ජයසේන ඔහුගෙන් ඉල්ලා සිටියේය. එහෙත් ඔහු එයට යහපත් ප්‍රතිචාරයක් දැක්වූයේ නැත. එසේ කළ නොහැකි නම් පොලිසියට ඇමතුමක් දී මේ කරදරය ගැන දන්වන ලෙස ඉල්ලා සිටියේය. අර තරුණයා එයටද යහපත් ප්‍රතිචාර නොදැක්වීය. ඔහු කිසිවක් නොදැක්කා සේ පිටව ගියේය. ජයසේන සිරියාවතී අත්නොහැර ඇය ළඟටම වී දුක් සුසුම් හෙළුවේය. තමන්ට යමක් කර ගැනීමට නොහැකි වීම ගැන තමන්ටම දොස් පවරා ගත්තේය. පැය කීපයකට පසු තමන්ගේ ජීවන ගමනේ අත්වැල සම්පූර්ණයෙන්ම බිඳී ගොස් බව ජයසේනට වැටහිණ.
බිත්ති අල්ලාගෙන සෙමෙන් සෙමෙන් කුස්සියට ගියේ කව්ද
ජයසේන