බොහෝ විට මම සමාජජාලා පරිහරණයේදී, ඒවා තුළ ඇලී ගැලී සිටින කෙනෙක් නෙවෙයි. එහෙම සුබපතලා තිබෙනවා නම්, මම එතුමාට ගොඩාක් ස්තුතිවන්ත වෙනවා. හැබැයි මේ විදිහට සියවසේ ක්‍රීඩකයා වුණාය කියලා, මම අමුතුවෙන් ශාරීරිකව විශාල වෙලා නැහැනෙ. ඒ වගේම මම වෙනස් වෙලත් නැහැනෙ. මගේ ජීවිතය හරි සරලයි. රසම් එක්ක බත් කාලා තෘප්තිමත් වෙන්න මට පුළුවනි. ඒ හැර ලොකුම හෝටලයකට ගිහින් කෑමක් කන්න, ලෝකයේ තියෙන සුඛෝපභෝගී හොඳම වාහනය මේ මොහොතේ මම ගන්න ඕනෑය කියන හැඟීම් මට නැහැ. එදා මට ආසාව තිබුණේ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කරන්නයි. ඒ නිසා ඒ වෙනුවෙන් කැපවෙලා ඉතාම ආසාවෙන් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කළා. ක්‍රිකට් වලින් සමුගත්තට පස්සෙ මගේ ආසාව වුණේ, අලුත් අලුත් නිර්මාණාත්මක දේ සහ රටට ඵලදායි විදිහෙ කර්මාන්තයක නියැලෙන්නයි. ඒ හැර අනෙකුත් භෞතික සම්පත් ගැන, ජීවන රටාවේ සුඛෝපභෝගී බව ගැන විශේෂයෙන් හිතුවෙ නැහැ. උදේට පානුයි පරිප්පුයි කෑවා කියලා මම ඒක ප්‍රශ්නයක් කරගත්තෙ නැහැ. මමත් මේ රටේ සාමාන්‍ය පුරවැසියෙක්.
උදේට කෑවා කියලා ප්‍රශ්නයක් නොවූයේ මොනවාද?
පානුයි පරිප්පුයි