මෙහි දී ආතුරයා හෝ රෝගියා නැතිනම් දේව දරුවා හෝ දේව දැරිවිය එහිදී විශේෂ පුද්ගලයකු බවට පත් වේ. ආතුරයාට මෙයම මහත් අස්වැසිල්ලකි. මානසික ආතතිය අඩුවන්නට පටන් ගනී. එමෙන්ම මෙයින් පසු තමන් සනීප වන බව සිතන ධනාත්මක සිතිවිල්ලක් යටි සිතට ආරෝපණය වේ. ඉන් පසු එම සිතිවිල්ල සංරක්ෂණ ප්‍රයෝගයක් ලෙසින් ක්‍රියාත්මක වේ. මේ අනුව, ආතුරයා ප්‍රකෘති චර්යාවන් කරා යොමු වීමක් සිදු වේ. බෙර හඬට අනුව නැටීමේදී ශරීරයේ රිද්මය හා මනසට දැනෙන බෙර හඬෙහි රිද්මය ආතතිය බොහෝ සෙයින් අඩු කරනු ලබයි. හේවිසි, දවුල, තම්මැට්ටම වැනි තාල භාණ්ඩවලින් නැගෙන ශබ්ද මනසට සුවයක් ඇති කරන ආකාරය ඔබද අත්දැක ඇතිවාට සැක නැත. දහඅට සන්නිය වැනි අප රෙටෙහි පැවැති සාම්ප්‍රදායික කෙම් කොතරම් අපගේ සිත් ගන්නවාද? සැබැවින්ම පෞරාණික බොහෝ ශාන්තිකර්ම මගින් කර ඇත්තේ මානසික විරේකයන්ය. සෙත් පිරිත් ශ්‍රවණය මනසට ගෙන දෙන සුවයෙන්ම එය ප්‍රත්‍යක්ෂය. නූතන මනෝවිද්‍යාව තුළ පවා එවැනි මානසික විරේකයන් ඇති කරනු ලබයි. හිස්ටීරියා වැනි මානසික රෝග සඳහා එම ක්‍රමවේද බොහෝ සාර්ථක වී ඇති බව සඳහන් කළ හැකිය. මෙවැනි ක්‍රම මගින් තමන් සුරක්ෂිත වන බවට දී ඇති සහතිකය යටි සිතෙහි තැන්පත් වීම මගින් තමාට දැනෙන ආරක්ෂිත හැඟීම් වර්ධනය වන්නට හැකියාවක් ඇත.
පෞරාණික බොහෝ ශාන්තිකර්ම මගින් කර ඇත්තේ කුමක්ද?
මානසික විරේකයන්ය