පසු කාලයේ වත් පොහොසත්කම් අනුව සිමෙන්තියෙන් වළ බැඳීම සහ සොහොන්කොත් ඉදි කිරීමද කරනු ලැබීය. ඇතැම් සොහොන් කොත් ඉතා විශාල ලෙස අලංකාර කිරීමද කරනු ලැබීය. මළගිය අයට ඒවායෙන් කිසිදු ප්‍රයෝජනයක් නැත. කවුරු මැරුණත් අන්තිමට ඉතුරු වෙන්නේ හතර රියන විතරයි. එදා ගැමියන්ගේ මුවින් නිතර අසන්නට ලැබිණි. භික්ෂූන්ගේ දේහයන් භූමදානය නොකර ආදාහණය කරනු ලබයි. ඇතැම් ගිහි ප්‍රභූන්ගේ අවසන් කටයුතුද අලංකාර දර සෑයක් තුළ ආදාහණය කරනු ලබයි. ඒ සඳහා විශාල වියදමක්, වෙහෙසක් හා විශාල වූ දර ප්‍රමාණයක්ද අවශ්‍ය වේ. පසු කාලයේ පොදු ආදාහණාගාර ක්‍රමය ඇතිවිය. අවසන් කටයුතු ඉතා චාම් අන්දමින් සිදුකොට දානමානාදිය හොඳින් කිරීම පිළිගත් බෞද්ධ චාරිත්‍ර විදිය වේ. එය පින් පැමිණ වීම යනුවෙන් හැඳින් වේ. පිනැති ක්‍රියාවක් ආගමානුකූල කටයුත්තක් සිදු කරන හැම විටම දෙවියන්ටත් මළ ගිය ඥාතීන්ටත් පින්දීම සඳාහා අදාළ ගාථා කියා වන්දනා කිරීම කළගුණදත් ජනතාවගේ සිරිතයි. ඒ පින මියගිය ඥාතීන් අනුමෝදන්ව සැපතට පත්ව ජීවත්ව සිටින අයට ආශිර්වාද කරන බව පිළිගැනේ. විශේෂයෙන් දානමය පින්කම් ඒ සඳහා යොදා ගැනේ. අපේ නෑහිතවතුන් අපි අමතක කර නැහැ. අපි වෙනුවෙන් පින්කම් කරනවායි මළගිය අය සතුටු වන බව විශ්වාස කෙරේ. එහෙත් මියගිය හැම කෙනෙකුටම එසේ පින් අනුමෝදන් විය නොහැකි බව බුද්ධ දේශනාවේ සඳහන් වේ. දාන පිරිනමන්නේ නැතිව පිරිකර අටපිරිකර පූජා කරන්නේ නැතිව වසර ගනන් කල් යැවීමෙන් මහත් උපදාව ඇතිවන බව ඇතැම් අයගේ විශ්වාසයයි.
මැරුණ අයට අවසානෙට ඉතිරි වන්නේ කුමක්ද?
හතර රියන