ගුරුවරයෙකු ලෙස පත්වීමක් ලබා මම එම විදුහලට පැමිණියද මගේ සිතේ ඒ වන විට ගුරුකම පිළිබඳව හැඟීමක් ගැඹුරින් පැලපදියම් වී නොතිබුණා විය හැකිය. එදින මට විවේක කාලපරිච්ඡේදයක් ලැබූ සැණින් මම පාසලේ ළිඳ ළඟ තිබුණු ස්ට්‍රෝබෙරි ගස යටට ඉබේම පැමිණියෙමි. එදා ලොකු නෝනා මහත්මිය අපට අකුරු කරවූයේ මේ ගස යටදීය. ඒ ඉමිහිරි ළමාවිය ඒ සුන්දර අතීතය සිහිවිය. එදා අපට සෙවණ දුන් ගස උඩ බැලූ විට ඉදුණු ස්ට්‍රෝබෙරි ගෙඩි කීපයක් රතුපැහැ ගැන්වී තිබෙනු දුටුවෙමි. මට ගුරුකම අමතක විය. මා අත ඔසවා ඉන් ගෙඩි දෙකක් කඩා ගත්තා පමණි. කුඩා සිසුවකු මා අසලට පැමිණ විද්‍යා මහත්තයාට ලොකු මහත්තයා එන්න කීවා යැයි දන්වා සිටියේය. මම කඩිනමින් ගොස් ලොකු මහතා ඉදිරියේ පෙනී සිටියෙමි. ඔබ අද සිට මෙම පාසලේ ශිෂ්‍යයෙකු නොව ගුරුවරයෙකු බව අමතක වුණා දැයි මගෙන් විමසා සිටියේය. ගුරුවරයා ශිෂ්‍යයනට ආදර්ශමත් විය යුතුය යන පාඩම එදින මම ඉගෙන ගත්තෙමි.
ඉදුණු ස්ට්‍රෝබෙරි මොන පාටද?
රතුපැහැ