1917 ඔක්තෝබර් 15 වන දිනය උදා වූයේ මාතා හරි ගේ ඉරණම පිළිබඳ අවසන් තීරණය බන්ධනාගාරය වෙත ළඟාවෙමින් තිබූ මොහොතෙහිය. ඇය ප්‍රංශ ජනාධිපතිවරයාගෙන් සමාව ඉල්ලා ඍජුවම ආයාචනා කර තිබූ අතර ඇය ඔහුගේ පිළිතුර බලාපොරොත්තුවෙන් සිටියාය. ඇයගේ ඉල්ලීම ප්‍රතික්ෂේප කර ඇති බවට ඇයට එම මොහොතේදී දැනුම් දෙනු ලැබිණි. ඇය කිසිදු තැති ගැන්මකින් තොරව ඉතා උපේක්ෂාශීලීව එම තීරණය පිළිගෙන සිය අවසන් ගමනට සූදානම් වූවාය. මට ලිපි දෙකක් ලිවිය හැකිද? ඇය සියල්ලන් විමතියට පත් කරමින් විමසුවාය. ඇය වධක පිටියට කැඳවාගෙන යාමට පැමිණ සිටි කපිතාන් බුචාර්ඩන් විසින් වහා එම අවසන් ආයාචනයට එකඟතාවය පළ කරනු ලැබිණි. කටු පෑන, තීන්ත, කඩදාසි සහ ලියුම් කවර ඇය වෙත ලබාදුණි. ඇය පෙර දින තමා නිදා සිටි ඇඳේ කෙළවරේ හිඳගෙන ලිපි ලිව්වේ ආවේගශීලී ලෙසිනි. ඇය ඒවා ඇගේ නීති වේදියාට භාර දුන්නාය. අනතුරුව දැඩි ආරක්ෂාව යටතේ මාතා හරී පැරණි චැටෝ ඩි වින්සෙන්ස් හි පිහිටි වධක භූමිය වෙත කැඳවාගෙන යන ලදී. කන්‍යා සොහොයුරියන් දෙදෙනෙක් සහ මහලු පූජකවරියක් වධක භූමියෙහි මතාහරි ගැටගැසීමට සූදානම් කර තිබූ වධක කනුව දක්වා ගමන් ගත්තේය. හමුදා නිලධාරියෙක් ඇය කණුවට තබා ගැට ගසා, ඇගේ මුහණ රෙදි කඩකින් වැසීමට උත්සාහ ගත් අවස්ථාවේ, එසේ සිදු නොකරන ලෙස නිලධාරින්ගෙන් ඇය ඉල්ලා සිටියාය. එසේ නම් ඇස් පියාගෙන සිටින ලෙස සාජන් මේජර් ඇයට උපදෙස් දුනි. එය ඇය ප්‍රතික්ෂේප කළාය. හමුදා උසාවියේ ප්‍රධාන ලිපිකරු ඇය ඉදිරියේ නිල දඬුවම් නිල නිවේදනය ශබ්ද නගා කියවීය.
ඇය සමාව ඉල්ලුවේ කාගෙන්ද?
ප්‍රංශ ජනාධිපතිවරයාගෙන්