මහත්තය ඇහුවෙත් නැහැනෙ. අපි දෙන්නම කළේ මේ සමාජෙ ගැවසෙන අනික් අය ගැන හෙළිදරව් කරපු එක විතරයි. අනිත් එක පත්තරවල පොටෝ දාගන්න මම කැමති නෑ. ඔහු එසේ කී පසු මගේ ගමන් මල්ල තුළ නිබඳවම හිඳින කුඩා පරිමාණ ඩිජිටල් කැමරාවට තැබූ අත ඉවතට ගත්තෙමි. ඒ වුණත් ජීවිතේ හොඳම හරිය කීවෙ නැහැනෙ. ඔහු ප්‍රශ්නාර්ථය මුහුණේ රඳවාගෙන එක එල්ලේ මා දෙස බැලීය, ඇයි ජීවිතේ තරුණ කාලෙ කසාදය ගැන ඒ වගේ දේවල් ලියැවෙනවට බයද? ලංකා බැංකු පිට්ටු බම්බුව දෙස බලාගෙන ඔහු මහ හඬින් හිනැහුණේය. බොහෝ වේලාවක් හිනැහුණේය. අසලින් යන එන්නෝද, ඒ අසල ත්‍රිරෝද රථ නැවතුම්පොළේ තරුණ නඩයද අප දෙදෙනා දෙස බලන්නට වූයේ අර හිනාවත් සමඟය. හිනාව අතරතුරදීම ඔහුට කැස්සක් ආවේය. මටත් නොදැනුවත්වම මම ඔහු අසලින් සිමෙන්ති බංකුවේ කෙළවරට ගොස් සිටියෙමි. බය වෙන්න එපා, මගේ ලෙඩේ දැන් හොඳයි දොස්තර මහත්වරු එහෙම කියලා දැන් මාසෙකටත් වැඩියි, එහෙනම් පසුගිය කාලෙ දිගටම මුඛවාඩම් දැම්මෙ? මගේ ඊළඟ ප්‍රශ්නයයි.
අපි දෙදෙනා සිදු කළේ කුමක්ද?
සමාජෙ ගැවසෙන අනික් අය ගැන හෙළිදරව් කරපු එක