සෙනෙහෙබර බිරිඳ සමග දරු පැටවුන් උපන් රටේ එක් කෙළවකර අතුපැලක එකට ගුළි වී නිදන හෝරාවේ මෝගන් කුණු මඩ පිරුණු පදික වේදිකාවේ සුසුම් හෙලයි. මොවුන්ගේ ජීවිතවල හැටි එහෙමය. එහෙත් මහමෙර සැලුණත් මේ දිරිය මිනිසුන් නොසැලේ. සියලු දෝමනස්සයන් හිත් තුළින් පිටතට ඒමට ඉඩ නොදී තදකරගෙන හිරකරගෙන මුට්ට කරගසති. දරුවෝ බිරිඳ ගැන මතක් වෙනකොට හිතට මහා දුකක් දැනෙනවා. ඒත් දැන් මේ ජීවිතේට හුරුවෙලා. සෙනෙහස ආදරය නැතිවුණා කියලා ඒව හොයාගෙන පාරෙ ඉන්න ගෑනු පස්සෙ යන්නේ නෑ. ගෙදර ගෑනිගෙන් ලැබෙන ආදරේ උන් ළඟ නෑ මහත්තයෝ. අසල බෝ ගසේ කොළ හොලවන්නට තරම් වූ සුසුමක් මුදාහළ මෝගන් කාඩ්බෝඩය මත වකුටු විය. රාත්‍රිය මෝරා ඇත. මේ නිශාචරයන්ගේ ගොදුරු බිමයි. පිටකොටුව කෙමෙන් හිස් වෙමින් පවතී. ඒත් මුළුමනින්ම නොවේ. වීථි තුළින් මතුවන සුරාසොඩුන් නිනව් නැතිව කෙම්බිමක් සොයා ඇවිද යති. වීථි සරණ නෙක අගනුන්ගේ නෙත්සර පහස ඉඳහිට මා ද ඉලක්ක කර ගනී. මේ සියලු දේ මගහරිමින් මම ඇවිද ගියෙමි.  මහත්තයා තනියම ඕවා අස්සෙ යන එක අවදානම්. කුඩ්ඩන්ට මාට්ටුවුණොත් කලිසමත් ගලව ගනීවි. සිවා ද මා පසුපසින් වැටේ. මේ මිනිසුන්ගේ ළෙන්ගතුකමද පුදුමාකාර අන්දමේ එකකි. මිතුරු වුවහොත් හදවත ගලවා දෙන්නට වුව සූදානම්ය. තම්බිරාජා මයිලේසිංගු මුණ ගැසෙන්නේ එසේ යන අතරතුරදීය.  හේ තනිකඩයෙකි. ඇඟපත සවි ශක්තිමත් තරුණයෙකි. මධුවිතකින් උගුර තෙමාගෙන සිටි නිසාදෝ නිවැරදි වයසත් සඳහන් නොවිණි.
පාරේ ඉන්න ගෑනු ලග නැත්තේ මොනවාද?
ගෙදර ගෑනිගෙන් ලැබෙන ආදරේ