යමක් කළ හැකි කාලයේ කාට කාටත් ඔබේ වටිනාකම දැනේ. කවුරු කවුරුත් ඔබ වටා වටවේ. කවුරුත් ඔබව සොයා ගෙන එයි. බැරි වූ කල දැනෙන වටිනාකමක් ද නැත. වටවෙන කෙනෙක් ද නැත. මේ ලෝකයේ ස්වභාවය එයයි. බොහෝ අය අත්විඳින, අත්දකින වේදනාව ඒ තුළ තිබේ. කායිකව නිරෝගීව සිටි කාලයේ ලැබුණු සෙවණ, වයසට ගිය දාට බොහෝ අයට නැත. වයසට යන විට ලැබෙන තනිකම, කොන්වීම, හුදෙකලාව පිළිගන්නට සූදානම් කීයෙන් කීදෙනාද? තමාට පුළුවන් කාලයේ කළ කී දෑ සිහියට නැගෙන විට, ඇති වන දුක සුළු පටු නැත. ලෝකයේ දුක යන්න යථාර්ථයෙන්ම අවබෝධ වන සමය වයස්ගත වීම බව අප තේරුම් ගත යුතුය. එය කායිකව ඇති වන වෙනස්වීම මතම රැඳුණක් නොවේ. මානසිකව ද තමන්ගේ අතීතය සිහි නැගෙමින්, වර්තමානයේ හිමි තනිකම - කොන්වීම තුළින් ද උපදින දුකකි.
කාටත් ඔබේ වටිනාකම දැනෙන්නේ කුමන කාලයේදීද?
යමක් කළ හැකි කාලයේ