තිදෙනාම නිවසට පැමිණියේ ඉතාම සැහැල්ලුවකිනි. අංජලීගේ තත්ත්වය යහපත් අතට හැරීම ගැන සතුට සේම මෙය කළේ කවුරුන්ද යන්න කුකුසක් ඔවුන් තුළ ඇතිවිය. නමුත් දින සති ගෙවී යද්දී අංජලීගේ තත්ත්වයේ කිසිදු වෙනසක් වී නොමැති බව අංජලීට මෙන්ම මාපියන්ටද වැටහී තිබිණි. සරසවියට යාමට මත්තෙන් කීප විටක්ම වැසිකිළියට යාමේ පුරුද්ද එලෙසම පැවතිණි. කොහේ හෝ ගමනක් යන්නට ගියත් ඇය කීප වරක්ම වැසිකිළි ගියාය. මෙම මානසිකත්වයෙන් පීඩා විඳි අංජලී සරසවියට යාමද අත්හළේය. කරපු කිසිම දෙයකින් යහපතක් නොවුණේ තමාගේ කාලකණ්ණිකම නිසා වන්නට ඇතැයි ඇය සිතුවාය. අංජලීගේ මාපියන්ට ඇගේ තත්ත්වය බලා සිටීමට නොහැකි නිසා නොයෙක් දේවාල හා පන්සල්වල සිටින කපු මහත්වරුන් ළඟට ඇයව ගෙන ගියත් වෙනසක් නොවිණ. අංජලීගේ පියා තම කාර්යාලයේ මිතුරකු සමඟ දියණියගේ තත්ත්වය ගැන කතා කරන විට මිතුරා කීවේ ඇය වහාම වෛද්‍ය පී.එන්. විද්‍යාකුලපති මහතා වෙත රැගෙන යන ලෙසත් එයට විසඳුමක් වෛද්‍යවරයා විසින් ලබා දෙනු ඇති බවත්ය.
යහපත් අතට හැරුනේ කාගේ තත්වයද?
අංජලීගේ