මේ ලෙඩ රෝග කියන කාරණය අදට වැඩිය අතීතයේ තිබුණේ වෙනස් විදියකට. ඒ තමයි ගම්මානවල ජීවත්වුණු ගැමියන්ගේ ගැමි ඇදහිල්ල. විශ්වාසය. ඒ විශ්වාසය ඇතුළේ තිබුණු බලවත්ම කරදරය නැත්නම් ගැමියන් අපලය වුණේ වසංගත රෝග. අතීතයේ වසංගත රෝගවලට කිව්වේ දෙයියන්ගේ ලෙඩ කියලා. ඒ ගැමි විශ්වාසය. ඒ විශ්වාසය ගැමියන්ට ආවේ ඒ කාලේ තිබුණු තේරුම් ගැනීමේ හැකියාව මත. ඒ වටහා ගැනීමේ හැකියාව මත වසංගත ලෙඩ රෝග විදියට ගැමියන් හැඳින්නුවේ පැපොල, සරම්ප, උණ, වසූරිය වගේ ලෙඩ රෝග. අතීතයේ ලංකාවට ආපු දෙවොල් මහාසාමි කළ පළවෙනි දෙවොල් මඩු ශාන්ති කර්මය සකස් කෙරුණේ ලංකාවේ එකල තිබුණු මේ ගැමි ජීවන රටාවට බද්ධ වෙමින්. ඒ බද්ධවීම ඇතුළේ තිබුණේ සුබ කටයුත්තක් සිදුකිරීම. ඒ සුබ මොහොතකින්. අද එය හඳුන්වන්නේ සුබ මුහුර්තය කියන නමින්. මේ සුබ මුහුර්තයේ දී අතීතයේ පළමුවෙන්ම කළේ කප් සිටුවීම. මේ දෙය කරන්නේ දෙවියන්ට කරන බාරයක් විදියට. ඒ බාරය අර්ථ ගන්වන්නේ කප් සිටුවීමෙන් සියලු වසංගත රෝග දෙවියන් දුරු කරන්නේය යන අදහස. බාරයක් ලෙස කප සිටුවීමෙන් පසු ඇතිවන විශ්වාසය වෙන්නේ දෙවියන් ලෙඩ රෝග දුර කරනවා කියන අදහස. ඒ ඉදිරි තුන් මාසය ඇතුළත. තුන් මාස ගෙවුණ තැන ගම්මඩුව නටන්නේ එම හේතුව මත.
ගැමියන්ගේ බලවත්ම අපලය වූයේ කුමක්ද ?
වසංගත රෝග