මගේ හිස මත හෙණ ගෙඩියක් පාත්වූවා සේ දැනිණි. මට ඇඬුම් ආවේය. පාසලින් මා අස් කිරීමට තරම් මා කළ වරද කුමක්දැයි සිතාගත නොහැකි විය. වටපිට බලන විට ලොකු මහතා පන්තියෙන් බැහැර ගොස් ඇති බව දුටු මා වේගයෙන් දුවගොස් පසුගිය වසරේ පන්ති භාරව සිටි ලොකු නෝනා මහත්මිය ඉදිරියේ දණගසා වැඳ දෙපතුල අල්ලාගෙන ඉකි ගසා හඬමින් මා කිසි වදරක් නොකළ බවක් පාසලින් අස් නොකරන ලෙසත් බැගෑපත්ව ඉල්ලා සිටියෙමි. බොහෝ වේලාවක් මගේ අතින් අල්ලාගෙන සිටි ගුරුතුමිය මගේ හිස පිරිමැද මා වරදක් කළ නිසා නොව ශිෂ්‍යත්ව විභාගයෙන් සමත් වී සිටින නිසා ලොකු පාසලකට යාමට හැකි වී ඇති බවත් එය දඬුවමක් නොව වාසනාවක් හා විජයග්‍රහණයක් බවත් එය පාසලටද ගෞරවයක් බවත් කරුණිකව දන්වා සිටියාය. මගේ කුඩා ඔළුවට කරුණු අවබෝධ වූයේ එවිටය. මේ සිදුවීමත් සමඟ පාසලේ ආචාර්ය මණ්ඩලයේ සහ සහෝදර සිසුන්ගේ ද දැඩි අවධානයට සහ කතාබහට මා ලක් වූ බව මට දැනුණි.
හිස මතට කුමක් පාත්වූවා සේ දැනුණිද?
හෙණ ගෙඩියක්