මුදලාලිගෙ බඩු විකුණන අහල පහළ ඉන්න දහ පහළොස් දෙනෙක් රෑට එතැනට සෙට් වෙනවා. රෑ 8 වෙද්දි මගේ බිස්නස් ඉවරයි. ෆ්ලැට් එකට ගිහින් දුමක් ඇදල කඩේකින් රයිස් එකක් හරි කොත්තුවක් හරි කාලා වැටිලා නිදා ගන්නවා. දවසෙ පඩිය 1000/- යි. පළතුරු බිස්නස් එකේ ලාබෙ මට. සිරිමල් කතාව හමාර කොට දිගු හුස්මක් ගත්තේ කංසා දුමෙන් වේලී ගිය පෙණහලු සිසිල් කරන්නට මෙනි. මේ දිනවල කොළඹට සුපුරුදු හවස මහ වැස්සය. පිටකොටුවම මඩ කඩිත්තක් කිරීමට ආසන්නය. ඒත් මම තවමත් විථි අතර අතරමංව හිඳිමි. බෝගහපැත්තෙන් මධ්‍යම බස් නැවතුම්පොළට ඇතුළු වී ගුණසිංහපුර අන්තයෙන් එළියට ආවෙමි. එතැන කැඳ කරත්තයකි. වෙළෙඳාමේ යෙදෙන තරුණයා වට කරගෙන කීප දෙනෙකු සිටිනු පෙනේ. ඔහු යුහුසුලුව එක් අතකින් ගත් වීදුරුවට අනෙක් අතේ රැඳි ජෝගුවෙන් කැඳ යාර ගණන් වත්කරමින් සිටී. කීපදෙනා එහා මෙහා වූවායින් පසුව තරුණයා වෙතට කිට්ටු කළෙමි. ඔහු මොහොමඩ් නසීම් නම් විය. ගම ගාල්ලේය. දැන් කොළඹය. වසර 3 ක් කැඳ රස්සාවේය. මම කසාද බැඳලා දරුවො දෙන්නෙක් ඉන්නවා. ඒ අය ගමේ බිරිඳ රැකියාවක් කරන්නේ නෑ. ගෙදරට වෙලා දරුවො බලාගෙන ඉන්නවා. මට දවසෙ පඩිය රු. 1500 යි. මේ වැටුප ලබා ගැනීමට දිනපතා දහවල් 12 පටන් ඊළඟ දවසට පහන් වූ පසුවත් උදේ 6 වනතුරු කැඳ විකිණිය යුතුය. සේවා මුර, අතිකාල නිවාඩු, මේ රැකියාවට උරුම නැත. අව්වට වැස්සට සීතලට උණුසුමට මේ කොයි දේටත් ඇත්තේ කැඳ කරත්තයටත් ඔහුගේ හිසට ඉහළිනුත් සෙවණ දෙන පාට පාට සමර් හට් කුඩය පමණකි. නසීම්ට මේ ජීවිතය හුරු වී ඇත.
මොහොමඩ්ගේ ගම කොහෙද ?
ගාල්ලේය