කොළඹ බොරැල්ල සොහොන් බිමෙහි දැකිය හැක්කේ ගුප්ත බවකි. එදා කෑලි කපන මේ කළුවර ඉකිබිඳින වර්ෂාවද සමගින් මේ බියකරු බව තව තවත් තීව්‍ර කරන්නට සමත් විය. අත්තම්මා මියගොස් මාස තුනකට ආසන්නව ඇත. නමුත් ආතම්මාගේ මායාව ගෙදර හැර ගියේ නැත. ඒ මායාව දැල් තිර අස්සෙන් නිවසේ දොරින් දොරට අසලට වී බල සිටින්නට විය. විටක සුදුම සුදු සාරියකින් සැරසී සිටින ආත්තම්මා තවත් විටක කළු කබායකින් සැරසි සිටින්නීය. එක්වර විවිධ වේශයෙන් මායාව පෙනී සිටියි. ගේ දොරකඩ බුදු පහන තියන තැන බලා සිටින අම්මා, තවත් විටක මුළුතැන්ගේ බලා සිටින්නීය. දුවටද ආදරය ඇති අම්මා දුවගේ නිදි යහන අසලට එන්නේ සෙල්ලමට හෝ ආදරයට හෝ නොවන බව නිවසේ සිටි දුව ද දැන සිටියාය. විටක තම දියණිය අසලට ගමන් කරන මායාවේ අම්මා, තවත් විටක වෙස් වෙනස් කරගෙන මිනිබිරිය ළඟට ගමන් කරන්නේ බිල්ලක් බලාගෙනය. නැතිනම් උණුසුම් වූ උණුම උණු ලේ පිපාසාවෙනි. නව යොවුන් වියේ පසුවන මුනුපුරා අසල පෙනී නොපෙනී සිටින මායාවේ ආත්තම්මා සිටින්නේ දැල්වෙන පහන්වලට මුවාවෙමිනි.
ගෙදර හැර ගියේ නැත්තේ කවුද?
ආතම්මාගේ මායාව