අපි ඒ අණ අකුරටම ඉෂ්ට කළා. අවසානේ ඒ තුවාල වුණ අය එතන දලා යන්න සර් කැමති වුණේ නෑ. ඒ අනුව තිබුණේ එකම විකල්පයයි. මරාගෙන මැරෙමු කියන එක. ඒ අදහසින් සර් සංඥා මැදිරියේ ඉඳලා කඳවුරට ගුවන් ප්‍රහාර එල්ල කරන්න කියලා ඉල්ලීමක් කළා අලදෙණිය සර් තුවාල වුණ සෙබළු දාලා යන්න කැමති වුණේම නෑ. ඒ නිසා කවුරුවත් කඳවුරෙන් ගියේ නෑ. මැරෙනකම්ම ගහගත්තා. ඒ අතරේ අපේ එක කොල්ලෙක් කිව්වා හොඳ කෑම වේලක් කාලා මැරෙන්න තිබ්බානම් මරු කියලා. මට අද වාගේ ඒ කතාව මතකයි. මමත් තවත් හතර දෙනකුත් බංකරේකට වෙලා කොටින්ට ගැහුවා. ඒත් එක්කම අපේ පිටිපස්සෙන් කොටි ලයින් කඩාගෙන කෑම්ප් එක ඇතුළට ආවා. අපේ බංකරේටත් මෝටාර් ප්‍රහාරයක් එල්ලවුණා. මගේ කන් අගුලු වැටිලයි හිටියේ. මම යුද අගලක ඉඳලා බලනකොට කෑම්ප් එකේ කොටි හිටියේ. මම ඒ වෙලාවේ මගේ තුවක්කුව අරන් කෑම්ප් එකෙන් එළියට බඩගෑවා. එතකොට වෙඩි ශබ්දයක් වත් නෑ.
කොටි ලයින් කඩාගෙන ආවේ කුමක් ඇතුලටද?
කෑම්ප් එක ඇතුළට