අක්බාර්ගේ ජීවිතයේ අවසන් සමය කටුක කාල පරිච්ඡේදයක් ලෙස සැලකිය හැකිය. වැඩිමහලු පුත‍්‍රයා වූ සලීම් රාජ්‍ය පාලනයට ලෝභීව තම පියාගේ මරණය අපේක්ෂාවෙන් පසුවිය. වරක් ඔහු අක්බාර් අගනගරයෙන් බැහැරව සිටි අවස්ථාවක රාජ්‍යය පැහැර ගැනීමට උත්සාහ කළේය. එය අසාර්ථක වූ කල්හි ඔහු අලහබාදය අත්පත් කරගෙන ස්වාධීන පාලකයකු වීමට උත්සුක විය. පුත‍්‍ර ස්නේහය නිසා ඔහුට අවවාද කිරීමට ගිය අක්බාර් සමඟ සලීම් සටනට එළැඹිණි. එවිට අක්බාර් ඔහු ඔරිස්සාවේ හා බෙංගාලයේ පාලකයා ලෙස පත් කළේය. පසුව පිය පුතු දෙපළ සමාදානයට පත් වූහ. ක්‍රි.ව. 1605 ඔක්තෝබර් 17 දා අක්බාර් මිය ගියේය. මිය යෑමට කෙටි කලකට පෙර ඔහු තම වැඩිමහලු පුත් සලිම් හට රාජ්‍යය බාර කළේය. ඔහුගේ අනෙක් පුත‍්‍රයන් දෙදෙනා වූ දානියෙල් සහ මුරාද් අකාලයේ මිය ගොස් සිටි හෙයින් ඉතිරිව සිටියේ සලීම් පමණි. එම වසරේ ඔක්තෝබරයේ සලීම් නුරුදීන් මහමුද් ජහාන්ගීර් පදීෂා ඝාසි නමින් මූගල් අධිරාජ්‍යයේ පාලකයා ලෙස අභිෂේක ලැබීය.
අක්බාර් තම පුතුව පාලකයා ලෙස පත් කළේ කොහෙද?
ඔරිස්සාවේ හා බෙංගාලයේ