ගමේ මිනිසුන් කරන තෙල් සාත්තු කිරීම්, මැතිරීම්, දෙහි කැපීම්, බලි තොවිල් නැටීම් යකැදුරන් සහ යන්ත්‍ර මන්ත්‍රකරුවන් සොයා ගොස් අමාරුවේ වැටෙන ඇදහිලි සහ හොල්මන් වැනි සිද්ධීන් මට මහත් පිළිකුලක් විය. රැවටුණ ගම්වාසීන්ගේ නූගත්කම් කෙරෙහි බලවත් අනුකම්පාවක් ඇතිවිය. එකල රාත්‍රී කාලයට වන සතුන් දඩයම් කිරීම මගේ එක් විනෝදාංශයක් විය. මම දඩයමේ ගියේ තනිවමය. බෝර දොළහේ පතුරොම් ගිනි අවියක් සන්තකයේ තිබෙන විට මිනිස් සිතේ බිය දියාරු කර දමයි. එහෙත් දඩයක්කරුවන්ට මෙන්ම මට කිසිම දිනෙක හොල්මන් අවතාර හමුවී නැත. දිවාකාලයට මිනිසුන් ගමන් නොකරන තැන්වල බැටරි කෑලි තුනේ එවරෙඩි විදුලි පන්දම රාත්‍රී කාලයේ දල්වන විට යකුන් පෙරේතයෝ බියවෙති. තුවක්කුවේ පාතාලයට ඕනෑම වෙලාවක දබරැගිල්ල දමා ගැස්සූ විට මහසෝනා වුණත් කුඩුකර දැමීමට හැකි බවට මා තුළ දැඩි විශ්වාසයක් තිබිණ. මේ අතර මට එක්තරා රාත්‍රියක කනත්තක් අසල දී ලොකු යකෙකු සහ පොඩි යකෙකු මුණ ගැසීමේ සත්‍ය කතාව මෙසේ සඳහන් කරමි. ඒ ගැන නිශ්චිත දිනයක් නම් කළ නොහැකි නමුත් 1969 වසරේදී මෙම අත්දැකීමට මම මුහුණ දුන් බවට මතකයේ ඇත.
යන්ත්‍ර මන්ත්‍ර කරුවන් නිසා අමාරුවේ වැටෙන්නේ කවුද?
ගමේ මිනිසුන්