එහෙත් වර්තමානයේ ගොවියෝ පවාතුන් වේලටම බත් නොකති. වී ටික විකුණන අතමිට සරු කරගන්නා බොහෝ ගොවි පුත්තු කඩෙන් කොත්තු ගෙන යති. ප්‍රයිඩ් රයිස් ගෙනයති. පීසා ඇණවුම් කරති. එසේ නැතහොත් චිකන් හා මාගරින් බාස්මතී කීරි සම්බා ගෙනයති. ඒ තුන් වේලටම බත් කා එපාවීම නිසා නොව ටෙලිවිෂනයේ ආහාර සංකෘතිය ඔවුන්ගේ ඉහමොළද කා දමා ඇති හෙයිනි. දශක කිහිපයකට පෙර ලද්දිව් වැසියන්ගේ ආහාර වට්ටෝරුව තුළ බතට මෙන්ම කුරක්කන්, බඩ ඉරිගු, උඳු, මුං, මෑ, තණ, මෙනේරි, කොල්ලු ආදී කටුසර ධාන්‍ය වර්ගවලට ද මුල් තැනක් හිමිව තිබුණි. එකල ඔවුනගේ ආහාර පාන විවිධාකාර විය. එකල බත් වර්ගම 36ක් පමණ විය. කැඳ වර්ග සූ සැටකටත් අධිකය. තලප, පිට්ටු, රොටි වර්ග ද විවිධාකාර විය. සිංහල ගැමි කාන්තාවන් තරම් සූපවේදයේ කෙළ පැමිණියෝ ලෝකයේ කිසිදු රටක ගෘහණියන් අතර නැතැයි කීවොත් එය අතිශයෝක්තියක් නොවේ.
වර්තමානයේ ගොවියෝ පවා තුන්වේලම නොකන්නේ මොනවාද?
බත්